Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 20=

ไม่นะ

นี่เป็นเลือดจากหัวใจ

ของซานปั๋ว

ไม่นะ

ซานปั๋ว

ใจเขาตายไปแล้ว

ไม่คุ้มให้เจ้าอาลัยอาวรณ์

เจ้าควรมีชีวิตที่ดีกว่านี้

มิใช่มาจมปลักกับความรักใคร่ฉาบฉวย

เจ้าพาวงศ์ตระกูลมีชื่อเสียงเกียรติยศ

ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดทีละก้าว

นี่เป็นหน้าที่ที่วงศ์ตระกูลมอบให้เจ้า

ทั้งเป็นความหวังที่วงศ์ตระกูลมีต่อเจ้า

เจ้าจะเกลียดก็ดี จะแค้นก็ช่าง

บทสรุป ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

หัวใจล้มเหลว คงอยู่ได้แค่ไม่กี่วันนี้แล้ว

โปรดอภัยที่ข้าไร้ความสามารถ

พวกท่านรีบเตรียมงานศพไว้แต่เนิ่น ๆ เถิด

ลูกแม่

ใจเขาตายไปแล้ว

ลูกแม่ เจ้าต้องเข้มแข็งนะ

เจ้าเป็นเช่นนี้ แล้วแม่จะอยู่อย่างไร

ลูกแม่

โอสถต่อชะตาของท่านพี่ ก็ช่วยใต้เท้าเหลียงไม่ได้หรือ

ใต้เท้าเหลียงน่าสงสารยิ่งนัก

ฮูหยินมองดูลูกชายของตัวเองเช่นนี้ แต่กลับช่วยไม่ได้

ใจคงแตกสลายเป็นแน่

มีเพียงท่านพี่ที่ช่วยใต้เท้าเหลียงได้

หานเยียน พวกเราไปหาท่านพี่ ที่เมืองหลวงกันเถอะ

แต่ว่า เมืองหลวงอยู่ไกลพันลี้

เกรงว่าพวกเรายังไม่ทันเจอท่านพี่

ใต้เท้าเหลียงก็คงจะ...

ฮูหยินทั้งสอง

หน้าตาอมทุกข์เช่นนี้ เดี๋ยวหมดสวยนะ

- ท่านพี่ - ท่านพี่

ท่านพี่ ท่านกลับมาสักที

ท่านรีบช่วยใต้เท้าเหลียงเถอะ

ต่อให้ข้ามีฤทธิ์เดชเก่งกาจแค่ไหน

ก็ช่วยคนที่หัวใจตายแล้วไม่ได้หรอก

แต่ว่า

ท่านก็คือหมอเทวดาจ้าวหรือ

ขอร้องท่านช่วยลูกข้าด้วย

ฮูหยิน โรคทางใจต้องรักษาด้วยยาใจ

จ้าวตงขอลองทำสุดกำลังดู

เคราะห์รักหนักหนาถึงเพียงนี้

ชีพจรหัวใจแหลกสลายหมดสิ้น

หากไม่ได้โอสถต่อชะตาของข้า

ประคับประคองพลังชีวิตดั้งเดิมของเขาไว้

วิญญาณคงลงปรโลกไปนานแล้ว

เปิดทวารใจ

ฟื้นแล้ว

ดีเหลือเกิน ใต้เท้าเหลียงฟื้นแล้ว

เหลียงซานปั๋ว เจ้ามีปัญญาแค่นี้เองหรือ

ถูกอคติเรื่องชาติตระกูล

และอำนาจอิทธิพล

ทำลายจิตใจจนย่อยยับ

เจ้าพร่ำบอกว่ารักจู้อิงหนานนักหนา

แต่เจ้าไม่มีแม้แต่ความกล้า จะต่อต้านจารีตเพื่อนาง

เจ้าตายไป

จู้อิงหนานก็ยังคงถูกบีบให้แต่งกับคนเสเพล

แล้วตรอมใจตายอยู่ดี

ความรักของเจ้าคือการปล่อยให้นาง แบกรับทุกอย่างนี้คนเดียวหรือ

ลองมองดูแม่ของเจ้า

แล้วมองดูชาวบ้านทั้งเมืองที่พึ่งพาเจ้า

ชีวิตของเจ้า ไม่ได้เป็นของเจ้าคนเดียว

ลุกขึ้นมาอย่างลูกผู้ชาย

แล้วไปชิงตัวหญิงคนรักของเจ้ากลับมาซะ

หากโลกนี้ไร้ความยุติธรรม

เจ้ากับข้าก็มาเปลี่ยนกฎเกณฑ์นี้เสีย

ท่านจ้าว ด่าได้ถูกต้องแล้ว

ข้าเข้าใจแล้ว

หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ

ร่างกายของเจ้า ข้าช่วยประคับประคองให้แล้ว

แต่ปมในใจนี้ ยังต้องให้เจ้าแก้ด้วยตนเอง

คนตระกูลจู้น่าชังยิ่งนัก

ไม่เพียงพรากคู่รัก

ยังด่าพวกเราว่าเป็นไพร่ชั้นต่ำ

ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคุยกับพวกเขา

คุณหนูอย่างข้าโตมาจนป่านนี้

ไม่เคยมีใครกล้าพูดกับข้าเช่นนี้มาก่อน

ท่านพี่ ท่านต้องช่วยพวกเราสั่งสอนพวกเขานะ

อีกอย่าง พวกเราไม่อยาก เห็นคู่รักต้องถูกพรากจากกัน

ท่านพี่ ท่านต้องช่วยพวกเขาได้แน่นอน ใช่ไหมเจ้าคะ

สูงส่งและสว่างไสวที่สุดคือสุริยันจันทรา

ใกล้ชิดและห่างเหินที่สุดคือสามีภรรยา

สุดท้ายพวกเขาสองคนจะได้ครองคู่กันหรือไม่

ต้องดูที่พวกเขาแล้ว

แต่ว่า หากท่านไม่ช่วยพวกเขา

พวกเขาก็ยากจะทลายขุนเขา แห่งชนชั้นทางสังคมนะเจ้าคะ

ข้ายื่นมือช่วยเปลี่ยนชะตากรรม อันน่ารันทดของพวกเขา

ให้พวกเขารักกันชั่วชีวิตได้

แต่ช่วงนี้ข้ารู้แจ้งอีกเรื่องหนึ่ง

ชีวิตคนเรา

ทุกข์สุขพรากจากพบพาน

เกิดแก่เจ็บตาย

ล้วนเป็นบทเรียนที่ต้องเผชิญ

เป็นหนทางที่เคยเดิน

ปีนข้ามขุนเขา

แหวกเปิดหมอกควัน

จึงจะค้นพบตัวตนที่แท้จริง

ชะตาชีวิตคือบทละคร

ต้องรู้แจ้งในจิตใจ

จึงจะหลุดพ้นจากบทละครนั้นได้

ลึกซึ้งเกินไปแล้ว

ข้าฟังไม่เข้าใจ

เช่นนั้นท่านพี่

กลับบ้านแล้วท่านค่อยอธิบาย ให้หว่านเอ๋อร์จนถึงแก่นดีหรือไม่

หรือกลับบ้าน...

พี่หว่านเอ๋อร์

ท่านเลิกพูดน่าอายเช่นนั้นได้แล้ว

ท่านพี่

ไปเมืองหลวงครั้งนี้ ราบรื่นไหมเจ้าคะ

ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าต้องทนรอไม่ไหว

คดีอยุติธรรมของพ่อเจ้า นอกจากจะชำระมลทินได้

ยังได้เลื่อนขั้นถึงระดับสามด้วย

ดียิ่งนัก ท่านพ่อของข้า...

เหตุใดถึงร้องไห้เล่า

ท่านพี่ ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะ

หากไม่ได้พบท่าน

พ่อข้าคงต้องโดนใส่ร้ายจนแก่ตายในคุกหลวง

ส่วนข้าก็คงต้องตกต่ำ

ข้าคิดว่าการได้เจอท่าน ข้าใช้ความโชคดีทั้งชีวิตไปหมดแล้ว

น้องเยียนเอ๋อร์ ข้าล่ะอิจฉาเจ้าจริง ๆ

ตระกูลข้าเหลือข้าเพียงคนเดียวแล้ว

พี่หว่านเอ๋อร์

ข้า ท่านพี่ แล้วก็ชุ่ยชุ่ย

พวกเราล้วนเป็นครอบครัวของท่านนะ

จริงสิ สาวใช้บ้านเราคนนั้นล่ะ

ไม่รู้สิเจ้าคะ จู่ ๆ ก็หายตัวไป

ข้ายังเป็นห่วงนางอยู่เลย

ข้าดูออกแต่แรกแล้วว่านางมีเคราะห์

พยัคฆ์ขาวคาบซากศพ

เพลิงหยินทัณฑ์หยาง

สูญสิ้นพรหมจรรย์

จิตวิญญาณ

ชีพดับสูญ

มหันตภัย

นี่...

ท่านพี่ แม้ข้าจะฟังไม่เข้าใจ

แต่ที่ท่านหมายถึงคือ

นางมีเคราะห์ใหญ่ถึงชีวิตใช่หรือไม่

ถูกต้อง

แล้วจะทำอย่างไรเจ้าคะ

ทางใต้เท้าเหลียงก็เร่งด่วน

ท่านพี่

ท่านคนเดียวดูแลสองทางไม่ไหวหรอก

เคราะห์ของเซียนหญิงน้อย นางต้องผ่านมันไปด้วยตนเอง

พ่อจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย

เซียนแท้ท่านนั้นเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ จากแดนเบื้องบน เขาพึงใจต่อเจ้า

นับเป็นเกียรติสูงสุดของเจ้า และสำนักจื่อเสียแล้ว

เหตุใดเจ้าถึงได้ดื้อด้านเช่นนี้

เกียรติยศหรือ

ในสายตาท่าน

เรื่องการแต่งงานของลูกสาวมีไว้เพื่อ

เป็นเบี้ยแลกเกียรติยศของสำนักเท่านั้นหรือ

เหลวไหล ความสุขอันใดกัน

ติดตามนักพรตนอกรีตไร้หัวนอนปลายเท้า

ไปเป็นสาวใช้ให้ผู้อื่นคือความสุขหรือ

เจ้ามีคุณสมบัติถึงขั้นเซียนแท้

อนาคตไกลไร้ขีดจำกัด

จะทำลายอนาคตของตนเองได้อย่างไร

ความสามารถของนายท่าน เกินกว่าที่ท่านจะจินตนาการได้

ข้าจางเต้าเจินชาตินี้ ยอมรับเขาเพียงผู้เดียว

เซียนแท้ที่พวกท่านเอ่ยถึง

ในสายตาข้าเทียบกับเขาไม่ได้สักเสี้ยว

วันนี้ต่อให้ท่านฆ่าข้า

ข้าก็ไม่มีวันยอมก้มหัว

สารเลว เจ้าต้องบีบให้พ่อ ลงมือให้ได้ใช่หรือไม่

นอกจากใช้กำลังบังคับ ท่านยังทำอะไรเป็นบ้าง

ท่านลงมือได้ตามใจเลย

แค่ข้าหลุดจากโซ่ตรวนนี่

หรือท่านคลายพันธนาการเพียงชั่วครู่

ข้าจะทำลายแก่นทองของตัวเอง

ให้วิญญาณแตกซ่านทันที

เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณให้พวกท่าน

ก็ให้ท่านเซียนแท้ผู้นั้น

แต่งงานกับศพไปเถอะ

เจ้า เจ้า... เจ้ากล้าเอาความตายมาขู่หรือ

เสียแรงที่พ่อเอ็นดูเจ้ามาหลายปี

สำนักเลี้ยงเจ้ามาหลายปี ให้เสียข้าวสุกจริง ๆ

บุญคุณชุบเลี้ยงและอบรมสั่งสอน

ลูกไม่เคยลืม

แต่ท่านพ่อ

ตอนนี้เป็นท่านที่บีบให้ข้าไร้ทางไป

ใช้ความบริสุทธิ์และเจตจำนงของลูกสาวตัวเอง

ไปแลกกับสิ่งที่เรียกว่าวาสนา

นี่ก็คือคุณธรรมของสำนักหรือ

หุบปาก

ผลประโยชน์ของสำนักอยู่เหนือทุกสิ่ง

ความรู้สึกส่วนตัวไม่คู่ควรจะเอ่ยถึง

ในเมื่อเจ้ายังดื้อดึงไม่เลิก

ก็อย่าโทษพ่อ

วิชาสะกดจิต

จางหลิงเฟิง

ท่านถึงกับใช้วิชาชั่วช้าเช่นนี้ กับลูกสาวตัวเอง

เป็นเจ้าที่บีบข้าเอง

ข้าจะทำให้เจ้าเต็มใจรักท่านเซียนแท้

แล้วลืมนักพรตนอกรีตนั่นเสีย

ไม่นะ ๆ

ข้าเกลียดท่าน จางหลิงเฟิง ข้าเกลียดท่าน

นายท่าน

ข้ายอมตายดีกว่าทรยศท่าน

เจินเอ๋อร์ เจ้ารักใคร

ข้า ข้ารัก...

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪