Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 2=

พวกเราจะยอมรับความอัปยศเช่นนี้

และรอความตายอยู่เฉย ๆ ไม่ได้

พวกเราต้องหาทางตอบโต้

หากต้องรับความอัปยศ ข้ายอมตายเสียยังดีกว่า

ข้าไม่ไหว ข้าต้องหนี

ข้าอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้

นี่มันเกิดอะไรขึ้น

ผีหลอก

เจ้าบ้าไปแล้วหรือ

วิ่งเข้าออกอยู่หน้าประตูทำไม

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาหนี

เห็นชัดว่าหวังซวีจงใจเล่นงานจ้าวตง

ตอนนี้ออกไปย่อมตกหลุมพรางแน่

นี่มันผีหลอกชัด ๆ

พี่ตง

แบ่งเมียให้ข้าสักคนสิ

พวกเราเป็นพี่น้องกัน

มีเรื่องอะไร ข้าจะช่วยแบกด้วยกัน

เจ้าเด็กโง่

นี่เป็นกรรมของข้าเอง

วาสนาของเจ้ายังมาไม่ถึง

แต่ถ้าท่านส่งธัญพืชไม่ได้จะทำอย่างไร

ข้าย่อมมีแผนอยู่แล้ว

ตำแหน่งคุนซ่อนพลังหยิน

ดินเกิ้นแฝงน้ำ

แม้ผิวดินจะแห้งผาก

แต่ลึกลงไปสามชุ่น ยังมีไอชื้นเย็นหลงเหลือ

ต้องเป็นจุดซ่อนมังกรแน่

หมายความว่าอย่างไร

เอ้อร์โก่ว ขุดตรงนี้

ได้

ร่างนี้ของข้าอ่อนแอจริง ๆ

ยังดีที่พอใช้วิชาฮวงจุ้ยได้บ้าง

เมียสามคนที่จ้าวขี้เรื้อนได้มาคราวนี้

ทั้งขาวทั้งเนียน

น่าเสียดาย

เขาคงไม่มีวาสนาได้เชยชมหรอก

คงถูกคนของที่ว่าการเล่นงานจนตายแน่

เสียดายเมียงามพวกนั้นจริง ๆ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน

หญิงงามดั่งหงส์เช่นนี้

คางคกอย่างพวกเรา ต่อให้ฝันก็ไม่กล้าหรอก

ทำไมจะไม่กล้าฝัน

ตอนนี้หงส์ตกลงมาในเล้าไก่แล้ว

โจรจะหมายตาบ้างไม่ได้หรือ

เจ้าหมายความว่า...

เดี๋ยวเราไปหายาสลบมานิดหน่อย

วางยาให้พวกนางหมดสติ

พวกเราก็ทำอะไรได้ตามใจแล้ว

แถมไม่ต้องจ่ายค่าเช่าด้วย

ดีเลย เอาตามนี้แหละ

พี่ เปลือกไม้นี่ ย่างจนแห้งขนาดนี้ยังกินได้หรือ

ถ้าไม่ย่าง

มันก็กลืนไม่ลงนะ

เอ้า กินเยอะ ๆ

กินเยอะ ๆ จะได้มีแรง

น้ำแกงผักชามสุดท้าย ถูกเจ้าดื่มไปแล้ว

ถึงอย่างไรเขาก็หาธัญพืชมาไม่ครบอยู่ดี

สู้มัดเขาไว้เสียดีกว่า

อย่างน้อยพวกเราก็อยู่สงบ ๆ ได้อีกห้าวัน

หากโชคดี

อาจหนีออกไปได้ด้วย

ข้าจะ...

ฟังตามที่เจ้าบอก

แต่ถ้าเดี๋ยวเขาไม่ได้กลับมาคนเดียว

พวกเราจะทำอย่างไร

แสร้งคล้อยตามไปก่อน

แล้วค่อยหาโอกาสจัดการเขาให้สิ้น

ซีอวิ๋น เจ้าดูมีสง่าราศีไม่ธรรมดา

ภูมิหลังของเจ้าต้องไม่ธรรมดาแน่

เจ้ามีฐานะอะไรกันแน่

เรื่องนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์ถาม

เชอะ

ตุ้นเจี่ย สลาย

ปีศาจกลับมาแล้ว

กลับมาแล้วหรือ

มาคนเดียวหรือ

ใช่ แล้วพวกนางล่ะ

อยู่ในห้องกันหมด

ปลาไหลนี่

ปลาไหลตัวใหญ่จัง

มัดเขาไว้ มัดให้แน่น ๆ

- ได้ - ชุ่ยชุ่ย

เจ้าไปต้มปลาไหล

ข้าต้มปลาไหลแค่ครึ่งตัว

ใส่ผักป่าลงไปด้วย

ที่เหลือน่าจะพอประทังไปได้อีกสองสามวัน

กว่าจะหาปลาไหลมาได้ คงเสียแรงไม่น้อย

ในหม้อยังเหลืออยู่

(ค่าความรู้สึกดี -80) เหลือไว้ให้เขาบ้างดีหรือไม่

(ชุ่ยชุ่ยมีจิตใจซื่อบริสุทธิ์และเมตตา)

(เวลาเช่นนี้ยังนึกถึงข้า)

ทำไมต้องแบ่งให้เขาด้วย

เจ้ารู้หรือเปล่าว่า เมื่อครู่ตอนข้าเหวี่ยงจอบ

เสียแรงไปเยอะขนาดไหน

อีกอย่าง

เขากินหนึ่งคำ พวกเราก็ต้องอดไปตั้งกี่คำ

ปล่อยให้เขาอดตายไม่ดีกว่าหรือ

แต่เขาเป็นคนให้ที่พักพวกเรา

อีกอย่าง ปลาไหลนี่เขาก็เป็นคนหามา

ก็ควรแบ่งให้เขาส่วนหนึ่งมิใช่หรือ

แต่... พวกเรายังไม่อิ่มเลย

ให้พวกเรากินเพิ่มอีกหน่อยไม่ดีกว่าหรือ

เพิ่งวันเดียว พอข้าหมดประโยชน์ พวกเจ้าก็คิดจะเขี่ยทิ้งเสียแล้ว

เปลี่ยนท่าทีเร็วเกินไปแล้ว

เจ้านักเลงสวะ

ข้าไม่ชายตามองเจ้าหรอก

เจ้าหงส์ผู้สูงส่ง

ตอนนี้ก็เป็นเมียของสวะอย่างข้ามิใช่หรือ

มีหนังสือเป็นหลักฐาน จะปฏิเสธไม่ได้นะ

จ้าวตง เจ้าควรรู้ฐานะตัวเองให้ดี

อย่าคิดเกินเลยกับพวกเรา

ไม่เช่นนั้น ระวังจะพินาศจนไม่มีวันฟื้น

นั่นสิ คางคกริอ่านกินเนื้อหงส์

ข้าจะบอกเจ้าไว้ให้ชัด

ข้าขอตัดขาดความเป็นสามีภรรยากับเจ้า

แล้วก็

ข้าน่ะนะ เห็นหน้าเจ้าทีไรก็สะอิดสะเอียน

เจ้าหุบปากไปดีกว่า

ไม่อย่างนั้น พวกเราตีเขาให้สลบดีหรือไม่

ท่าทางเขาเป็นแบบนี้ ข้าดูแล้วก็ยังกลัวอยู่ดี

ได้

(ผู้หญิงพวกนี้)

(แต่ละคนหัวแข็งไม่ยอมใคร)

เรียบร้อย

(ไม้ซวิ่นข่มดินคุน)

(ลำไส้ปั่นป่วนระบายลงเบื้องล่าง)

เจ้าเป็นอะไรไป

ข้าปวดท้องมาก

ไม่ไหว ๆ ข้าต้องไปส้วม

เป็นอย่างไร

ข้าเวียนหัวจังเลย

แย่แล้ว

ต้องเป็นเจ้าคนชั่วนี่

แอบใส่อะไรในน้ำแกงนี้แน่

เจ้าคนชั่วสมควรตาย

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪