Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 13=

เลือดลมของข้าแข็งแรง ย่อมทำได้แน่

แต่ว่า หากมิได้มีฐานะสามีภรรยา

ก็ไม่อาจร่วมสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาได้

นี่คือขอบเขตของข้า

จะล้ำเส้นไม่ได้

ท่านพี่ นี่มันเวลาไหนแล้ว

อย่ามัวถือเรื่องพิธีรีตองพวกนี้เลย

ช่วยคนสำคัญกว่า

อีกอย่าง ถึงนางจะถูกหย่าแล้ว

แต่หนังสือแต่งงานเดิมก็ยังอยู่

หว่านเอ๋อร์พูดมากไปแล้ว

ผู้เป็นหมอย่อมมีเมตตา

แต่ก็ย่อมมีหลักของตน

ฉวยโอกาสยามผู้อื่นตกที่นั่งลำบาก มิใช่วิสัยวิญญูชน

ยิ่งมิใช่วิถีของข้าจ้าวตง

วิธีนี้ใช้ไม่ได้

ก็หาวิธีอื่นเสีย

ข้าจะใช้วิชาเข็มทองผ่านจุดชีพจรก่อน

เพื่อปิดจุดสำคัญ ตามเส้นลมปราณหัวใจในร่างเจ้า

เพื่อชะลอพิษกู่ที่กัดกร่อนร่างกาย

และบรรเทาความเจ็บปวดยามพิษกำเริบ

ใต้เท้า ข้าน้อยพบฝ่าบาท อยู่ที่โรงเตี๊ยมในอำเภอขอรับ

คราวนี้ต้องจับฝ่าบาทให้ได้

ท่านอ๋องต้องตกรางวัลให้อย่างงามแน่

ไปเถอะ

ได้ ไปกัน

หน้าของเจ้า ข้าไม่ชอบ

ตบปาก

เจ้าค่ะ

พี่สะใภ้ ทำไมถึงตบตัวเอง

เจ้ามดปลวก

ห้ามทำร้ายพี่สะใภ้ข้า

ขอบคุณ

ยังไม่ต้องขอบคุณหรอก

นี่เป็นเพียงวิธีแก้ขัดชั่วคราว

รักษาได้แค่ปลายเหตุ

อย่างมาก ก็ยื้อได้อีกแค่สิบวัน

สิบวันหรือ

หว่านเอ๋อร์ ดูแลนางให้ดี

ท่านพี่วางใจเถอะ

น่าสนใจจริง ๆ

ดูท่าพวกเจ้าจะรักกันดีนะ

ข้าชอบทดสอบใจคนที่สุด

เจ้ายอมเสี่ยงตายเพื่อนางได้

แล้วนางล่ะ จะทำเพื่อเจ้าได้แค่ไหน

เอ้อร์โก่ว

เอ้อร์โก่ว ๆ

หยุดเดี๋ยวนี้ อย่าทำร้ายเขา

เจ้า...

ถ้าจะฆ่าเขา ก็ฆ่าข้าก่อน

พี่สะใภ้ อย่าสนข้า

พี่... รีบหนีไป

คนหนึ่งก็หญิงทาสชั้นต่ำ

อีกคนก็ไอ้โง่บ้านนอก

กลับรักใคร่กลมเกลียวกันขนาดนี้

แต่ข้าไม่เชื่อหรอก

เจ้ารังแกพี่สะใภ้ข้า

พี่ตงของข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่

เอ้อร์โก่ว เจ้ารีบหนีไป

รีบไปหาพี่เจ้า

ไม่ต้องสนข้า

จะตาย ก็ตายด้วยกัน

ช่างน่าซาบซึ้งเสียจริง

น่าเสียดาย ข้าผู้นี้ เกลียดความผูกพันจอมปลอมเช่นนี้ที่สุด

ในเมื่อพวกเจ้าอยากตายแทนกันนัก

เช่นนั้นก็เริ่มจากเจ้าไอ้โง่นี่ก่อนแล้วกัน

เอ้อร์โก่ว

ขอร้องละ ขอร้องปล่อยเขาไปเถอะ

ข้าขอร้อง

ท่านพี่ ท่านพี่อยู่ที่ไหน

ท่านพี่

เอ้อร์โก่ว ๆ

คนของข้า ใครให้ความกล้าเจ้ากัน

ท่านพี่

พี่ตง

ผู้อาวุโส โปรดไว้ชีวิตด้วย

ชอบทดสอบจิตใจคนมากนักสินะ

ลองเดาดู ข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร

ข้าคือธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักจื่อเสีย

หากข้าตาย บรรพจารย์ขั้นมหายานต้องรับรู้ได้แน่

ขั้นมหายานคือระดับตบะสูงสุดในโลกมนุษย์

แม้ผู้อาวุโสจะแข็งแกร่ง

แต่ก็มิอาจต้านทานได้หรอก

ขู่ข้าหรือ

ผู้น้อย ผู้น้อยมิกล้า

(สำนักจื่อเสีย)

(ที่แท้คือสำนัก ที่อดีตผู้ติดตามของข้าก่อตั้งขึ้น)

(ผ่านมากว่าหมื่นปี)

(บัดนี้กลายเป็นสำนักอันดับหนึ่ง ในแดนมนุษย์ไปแล้ว)

ขอบคุณผู้อาวุโสที่ไว้ชีวิต

ข้ายังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าจะไว้ชีวิตเจ้า

เจ้าตบภรรยาข้าไปตั้งหลายฉาด

เช่นนั้นข้าก็จะ...

ผู้น้อยสมควรโดน

เจ้าทำเช่นนี้ทำไม

ข้าหมายถึง ให้ภรรยาข้าตบคืนเองต่างหาก

ไม่ได้บอกว่าข้าจะลงมือเองสักหน่อย

ช่างเถอะท่านพี่

ดูสภาพนางตอนนี้ ก็น่าเวทนาพอแล้ว

ผู้น้อยรู้ผิดแล้ว

จะลงโทษอย่างไรสุดแต่ท่าน

จะไม่ปริปากบ่นแม้แต่น้อย

โทษตายละเว้นได้

แต่โทษเป็นมิอาจหนีพ้น

วาจาข้าคือกฎ

เจตจำนงข้าคือบัญญัติ

บัดนี้ จงสูญสิ้นตบะขั้นแก่นทอง

พังทลายรากฐานแห่งมรรค

สลายตบะทั้งสิ้น

กลายเป็นปุถุชน

พอนางออกไปก็ไม่กลับมาอีกเลย

ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่านางไปไหน

นังตัวดี ยังกล้าปากแข็งอีกนะ

จะบอกหรือไม่บอก

ถ้าไม่บอก ข้าจะตัดคอเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ

ข้า... ข้าไม่รู้จริง ๆ

(เรื่องที่รับปากท่านพี่ไว้ ข้าทำสำเร็จแล้ว)

(ท่านพี่ ชาติหน้าพบกันใหม่นะ)

คิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าคนจริง ๆ หรือ

ฆ่าสองคนนั้นเสีย

ให้นางได้เห็นกับตาเสียบ้าง

ขอรับ

หยุดนะ

จะออกมาทำไม

เราอยู่นี่ ปล่อยพวกเขาไปให้หมด

ข้าบอกให้ซ่อนตัวไม่ใช่หรือ

แค่รอท่านพี่กลับมา

เขาต้องปกป้องเจ้าได้แน่

เขาอาจมีความสามารถนั้นจริง

แต่ยามนี้ เราไม่อาจทนเห็นราษฎรต้องรับเคราะห์ได้

เราเป็นผู้ครองแผ่นดิน

จะเห็นแก่ชีวิตตัวเอง จนทำให้ ราษฎรผู้บริสุทธิ์เดือดร้อนได้อย่างไร

ยอมหลบซ่อนเพื่อเอาชีวิตรอด มิใช่วิสัยจักรพรรดิ

(เราจะให้จ้าวตงดูแคลนไม่ได้)

(เราก็มีศักดิ์ศรีของเรา)

เลิกพล่าม จับตัวนาง

- ขอรับ - หยุด

เราเดินเองได้

เป็นนักโทษอยู่แท้ ๆ ยังจะวางมาดจักรพรรดิอีก

ส่วนคนพวกนี้

ฆ่าปิดปากให้หมด

อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว

- ขอรับ - หยุดนะ

หากเจ้ากล้าแตะต้องพวกเขา

เราจะยอมรับทุกเงื่อนไขของอ๋องตวน

แต่มีข้อแม้เพียงข้อเดียว

คือฆ่าพวกเจ้าให้หมด

ฝ่าบาท เชิญ

ไปบอกเขา

เราเป็นถึงผู้ครองบัลลังก์ จะไม่ยอมให้เขาหยามเกียรติ

เมื่อวันหนึ่งเรากลับคืนบัลลังก์

เราจะลงโทษเขาอย่างหนักแน่

(ที่ฝ่าบาทตรัสเช่นนี้)

(เพราะไม่อยากให้ท่านพี่ เสี่ยงอันตรายไปช่วยนาง)

(ฝ่าบาท ก็มีศักดิ์ศรีของฝ่าบาท)

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪