Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 12=

เพราะอะไรกัน

ทั้งที่ข้าสื่อถึงพลังธาตุน้ำแห่งฟ้าดิน ได้แล้วแท้ ๆ

เหตุใดจู่ ๆ ก็เหมือนเจอแรงต้านราวกับเหวลึก

นี่เป็นลิขิตสวรรค์

อยู่ต่อหน้าลิขิตสวรรค์

สรรพสัตว์ล้วนเป็นเพียงมดปลวก

(หรือสวรรค์ต้องการทำลาย ต้าเฉียนของข้าจริง ๆ)

ฟ้าดินไร้ความปรานี

เห็นสรรพสิ่งเป็นเพียงสุนัขฟาง

มรรคาไร้ความเมตตา

แต่ว่า สวรรค์ไม่ให้

พวกเราก็จะแย่งชิงมา

เจ้าบอกว่าลิขิตสวรรค์ เปลี่ยนแปลงไม่ได้ไม่ใช่หรือ

ข้าบอกแล้ว

สวรรค์ไม่ให้

ข้าก็จะแย่งมา

ในเมื่อท่านมีอิทธิฤทธิ์

หากบันดาลฝนทิพย์ได้

ท่านก็เหมือนดั่งบิดามารดาของข้า

หากท่านต้องการสิ่งใด

เหลียงซานปั๋วจะให้ความร่วมมือเต็มที่แน่นอน

ใต้เท้า

คุกเข่าลง

ใต้เท้า ข้าอยู่หมู่บ้านเดียวกับเขา

ตั้งแต่เด็กเขาทำเป็นแค่ลักเล็กขโมยน้อย

ใต้เท้า พรรคพวกของ จ้าวขี้เรื้อนสารภาพแล้วขอรับ

พวกเขาวางยาพิษนายท่านจางก่อน

จากนั้นจึงถอนพิษให้เขาเพื่อหลอกลวง

พูดมา

ข้าสารภาพ ๆ

เป็นจ้าวขี้เรื้อน

เขาสั่งให้ข้าวางยาพิษนายท่านจาง

ต้องโทษเขา

จ้าวขี้เรื้อน เจ้าสมควร โดนเฉือนพัน ๆ ครั้งจริง ๆ

จับตัวเขาไว้

วันนี้ข้าจะขอฝน

ก่อกรรมใดได้รับกรรมนั้น

ใต้เท้าเหลียง วันนี้ข้าจะเรียกฝนมาให้ได้

เพื่อพิสูจน์ว่าข้า ช่วยชีวิตนายท่านจางจริง ๆ

เรื่องที่เหลือ

ข้าเชื่อว่าท่านจะจัดการได้ดี

วิถีสวรรค์ไร้ความปรานี

เห็นสรรพสิ่งเป็นเพียงสุนัขฟาง

แต่วิถีมนุษย์มีความรู้สึก

สืบทอดเปลวไฟแห่งปัญญา

พัฒนาตนไม่หยุดยั้ง

วันนี้ข้าจ้าวตงจะฝืนลิขิตสวรรค์

ยืมฝนจากฟ้า

(เทียนมิ่ง เจ้าคิดจะระบุตำแหน่งข้าหรือ)

(เช่นนั้นข้าจะทำให้โลกนี้เต็มไปด้วย กลิ่นอายแก่นวิญญาณของข้า)

(ดูซิว่าเจ้าจะหาอย่างไร)

เขาถึงกับกระจายพลังแก่นวิญญาณ

ไปทั่วเขตอาคม

เพื่อหลบการระบุตำแหน่งของข้า

สิ้นเปลืองพลังแก่นวิญญาณเช่นนี้

ช่างโง่เขลาจริง ๆ

(ฝืนฟ้าเปลี่ยนลิขิตสวรรค์)

ย่อมต้องรับทัณฑ์สายฟ้า

ถึงข้าจะระบุตำแหน่งของเจ้าไม่ได้

แต่ข้าสั่งให้วิถีสวรรค์

เพิ่มทัณฑ์สายฟ้าของเจ้าเป็นร้อยเท่าได้

(เป็นอัสนีผลาญโลกันต์จื่อเซียวเลยหรือ)

(นังหญิงชั่วผู้นั้นถึงขั้นนิรันดร์แล้ว)

(จิตสังหารยังรุนแรงขนาดนี้อีก)

(ข้าจะจำแค้นนี้ไว้)

หากวิถีสวรรค์ไร้เมตตาก็จะทวนสวรรค์

ชาตินี้ ข้าขอเบิกทางเพื่อสรรพชีวิต

เมฆาจงก่อตัว

จงมา

♪หากสวรรค์มิเมตตา ข้าก็ขอท้าทายฟ้า♪

♪สละกายเซียนนี้ แลกความชุ่มฉ่ำหมื่นลี้♪

♪อัสนีจื่อเซียวอยู่เบื้องบน ไพร่ฟ้าทุกข์ระทมอยู่ในใจ♪

♪ยอมสิ้นทางแห่งมรรคามิสิ้นจิต ขอเพียงคืนนี้พิรุณโปรยปราย♪

นังหญิงชั่ว มีพลังแค่นี้เองหรือ

♪ระลอกแล้วระลอกเล่า โลหิตเจือควันไหม้หยาดลงดิน♪

วายุจงพัดมา

♪ใครร่ำไห้ใครวิงวอน เขาฟังไม่ชัดเจนได้ยินเพียงตนเอง♪

อัสนีคำรามแปลบปลาบ

พิรุณทิพย์จงโปรยปราย

♪บัดนี้สวรรค์เวทนา พายุฝนกระหน่ำทะลุประตูเมฆ♪

ดียิ่งนัก ฝนตกแล้ว

ฝนตกแล้ว

♪อัสนีจื่อเซียวสงบ หมื่นประทีปสว่างไสว♪

(ค่าความรู้สึกดี 65)

(นี่คือมรรคาแห่งความรู้สึก)

(บุญกุศลที่เกิดจากแรงศรัทธาของปวงประชา)

(สูงส่งและยิ่งใหญ่)

(เทียนมิ่ง เจ้าส่งเสริม สายฟ้าสวรรค์ให้เอาชีวิตข้า)

(เช่นนั้นข้าจะใช้ พลังแห่งศรัทธาที่ได้รับนี้)

(ดึงเจ้าเข้าสู่มหามรรคาแห่งกรรมของข้า)

(ดึงเจ้าให้หล่นจากบัลลังก์นิรันดร์)

♪เขาหลับตาลง รอยอัสนีบนหว่างคิ้วถูกฝนชำระลึกขึ้น♪

บัดซบ

ถึงกับกล้าตึงข้าลงจากบัลลังก์นิรันดร์

สมควรตาย

(ค่าความรู้สึกดี -10000)

เป็นมหามรรคาแห่งกรรมของเขา

ท่านพี่ ท่านไม่เป็นไรนะ

ข้าไม่เป็นไร

ไม่ได้ ให้ข้าตรวจดูหน่อย

จ้าวตง ข้าอยากคุยกับเจ้าดี ๆ

เรื่องของเจ้า ข้าไม่มีใจจะยุ่งหรอก

เจ้า

ท่านพี่ นางเป็นอะไรไปหรือ

พิษกำเริบ

แล้วจะทำอย่างไรเจ้าคะ

พวกเราหาห้องพักดีหรือไม่

ที่นี่คนพลุกพล่าน

ไปที่โรงเตี๊ยมก่อน

เซียนหญิง เป็นเช่นนี้จริง ๆ ด้วย

ซีอวิ๋นก็คือจักรพรรดินีฉู่อวิ๋นซี

เซียนหญิง ข้าจะไปรายงานท่านอ๋องเดี๋ยวนี้

โง่เง่า

ไม่ทราบว่าเซียนหญิงมีความเห็นอันใดหรือ

จับตัวนางกลับไปเลย

ผลงานไม่ใหญ่กว่าหรือ

เรื่องแค่นี้ยังคิดไม่ได้

ยังไม่เรียกว่าโง่อีกหรือ

ยังเป็นเซียนหญิงที่เฉลียวฉลาด

ไป ค้นหาให้ทั่วเมือง

จะต้องหานางให้เจอ

- ขอรับ - ขอรับ

เหตุใดฝ่าบาทถึงมีท่าทางน่าอายเช่นนี้ล่ะ

เสียเกียรติและกิริยาหมดนะเพคะ

ซูหว่านเอ๋อร์

เจ้าออกไป

ใต้หล้านี้จะมีสักกี่คน ที่จะได้เห็นจักรพรรดินีเสียกิริยา

น่าจะมีแค่ข้ากับท่านพี่ของเราแล้วล่ะ

ต่อให้หัวหลุดจากบ่าข้าก็ไม่ออกไปหรอก

จ้าวตง เราทรมานยิ่งนัก

เจ้าช่วยถอนพิษให้เราได้หรือไม่

คนวางพิษนี่ต่ำช้าจริง ๆ

ที่เขาใช้คือพิษกู่เสน่หา

ยามที่พิษนี้กำเริบ

หากไม่ร่วมหลับนอนก็จะเจ็บปวด ดั่งมดนับหมื่นกัดแทะกระดูก

ข้านึกว่าพิษร้ายแรงเสียอีก

เรื่องนี้ง่ายดายนัก ท่านพี่

แค่หาบุรุษสักคนมาก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ

หอชุนเจียง ที่ไม่ขาดที่สุดก็คือบุรุษนี่แหละ

ให้เป็นหน้าที่ข้าเอง

ซูหว่านเอ๋อร์

เจ้าอยากตายหรือ

ข้ากลัวจังเลย

เรื่องมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

ในพิษกู่ยังมีเลือดบริสุทธิ์ ของผู้วางพิษอยู่

หมายความว่า

ต้องร่วมหลับนอนกับผู้วางพิษถึงจะบรรเทาได้

พิษจะกำเริบเดือนละครั้ง

แปลว่าทุกเดือนต้องประสานหยินหยางหนึ่งครั้ง

แต่เรื่องยุ่งยากในตอนนี้คือ

ผู้วางยาตายไปแล้ว

ต่อให้เราตายก็ไม่ยอมให้ คนต่ำทรามนั่นมาย่ำยีเด็ดขาด

จ้าวตง

ถึงเจ้าจะช่วยเราไม่ได้

แต่ก็ยังต้องขอบใจเจ้านะ

ท่านพี่

ท่านช่วยน้องอวิ๋นซีหน่อยไม่ได้หรือ

อย่างไรเมื่อก่อนพวกเรา ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน

อีกอย่างท่านพี่เก่งกาจขนาดนี้

หากท่านร่วมหลับนอนกับนาง จะรักษานางได้หรือเปล่า

ฝันไปเถอะ

เราไม่ยอม

ข้าลมปรานพลุ่งพล่าน ย่อมรักษาได้

แต่หากไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน

ก็ไม่อาจทำเรื่องฉันสามีภรรยาได้

นี่คือขอบเขตของข้า

ไม่อาจฝ่าฝืน

(หรือให้เราเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรือ)

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪