Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 11=

ขาของข้าน่าจะหักแล้ว

น้องหญิง มาพยุงข้าหน่อยได้หรือไม่

ได้

ขออภัยจริง ๆ เจ้าค่ะ

ท่านพี่สั่งไว้

ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น

ห้ามก้าวออกจากประตูลานแม้แต่ครึ่งก้าว

(ออกจากประตูลานเท่ากับออกจากเขตอาคม)

(จ้าวตงผู้นี้ ต้องเป็น ผู้บำเพ็ญเพียรไม่ผิดแน่)

ช่วยข้าด้วย

เกรงว่าอวัยวะภายในของข้า ก็บาดเจ็บแล้วเช่นกัน

พี่หญิง ท่านรีบลุกขึ้นเถิด

สามีของข้าพอรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง

จงบอกทุกเรื่องที่เกี่ยวกับจ้าวตงมาให้หมด

หัวหน้า เขานี่แหละ คือจ้าวขี้เรื้อนที่ฆ่าพี่ซวี

ท่านนายอำเภอ

ท่านนี้คือจ้าวตงที่ช่วยชีวิต พ่อของข้าไว้วันก่อน

หมอเทวดาจ้าว

ใต้เท้าจางบารมีสูงส่ง

ทำความดีมาชั่วชีวิต

แต่บั้นปลายยังถูกโรคเก่ารุมเร้า

ท่านจ้าววิชาแพทย์ลึกล้ำ

ช่วยคนจากอาการเจ็บปางตาย

เหลียงซานปั๋วเลื่อมใสยิ่งนัก

ใต้เท้ากล่าวเกินไปแล้ว

พิธีบวงสรวงใกล้เริ่มขึ้นแล้ว

วันหลังค่อยคุยกับท่านอย่างละเอียด

ได้

ข้าว่าท่านนายอำเภอผู้นี้สุภาพอ่อนโยน

องอาจผ่าเผย

ไร้ซึ่งการวางอำนาจของขุนนาง

เหตุใดถึงเงียบไปเล่า

หรือว่าหึงแล้ว

ไม่ได้หึง

แต่เพราะเขา

กำลังจะตาย

สองยอดเขารวมพลังชั่ว

วังกลางวิญญาณสะบั้น

ตรงสันจมูกมีรอยคล้ำจาง ๆ

เป็นสัญญาณเคราะห์รักพันคอ

ดาวหงหลวนร่วงหล่น

ดาวเทียนคูมาเยือน

ในแววตาของเขาซ่อน หยาดน้ำตาแห่งความอาลัยไว้อยู่

เป็นหนี้รักชาติก่อนที่ยังชดใช้ไม่หมด

ในสิบวันนี้ ต้องเสียชีวิตแน่นอน

เป็นไปไม่ได้

ข้าดูเขาเหมือนดวงอาทิตย์กลางนภา

น่าจะมีอนาคตไกลสดใส

นั่นสิ

ข้าดูท่านนายอำเภอหน้าตาเปล่งปลั่ง

ไม่มีทางเป็นคนอายุสั้นหรอก

ถึงเวลาแล้ว

เชิญปรมาจารย์เซียน

(ไอสังหารบนร่างคนผู้นี้รุนแรงยิ่งนัก)

(ต้องเป็นผู้บำเพ็ญเพียรนอกรีตไม่ผิดแน่)

นักพรตผู้นี้ เหตุใดถึงเป็นสตรีเล่า

ท่าทางยั่วยวนชอบกล จะไหวหรือ

นั่นสิ เราคงไม่ได้ถูกหลอกหรอกนะ

ใช่ ผู้หญิงคนนี้จะทำได้หรือ

เงียบ

(พลังชีวิตของคนผู้นี้แข็งแกร่งยิ่งนัก)

(หากได้ดูดกลืนเขา)

(ระดับขั้นของข้า ต้องก้าวไปอีกขั้นแน่)

(หากคนผู้นี้ทำงานให้เราได้)

(เราอาจไม่ต้องพึ่งพาอันธพาลอย่างจ้าวตงอีก)

ท่านพี่ถูกนางล่อลวงวิญญาณไปแล้วหรือ

ไม่ใช่แค่ล่อลวงวิญญาณ

แต่จะกินคนเข้าไปเลยต่างหาก

วันนี้ จำต้องยืมพลังโลหิต เสี้ยวหนึ่งจากทุกคน

หลอมสู่บาตรรวมวิญญาณ

เพื่อแสดงความจริงใจ

ถึงจะสื่อสารกับสวรรค์

ขอฝนทิพย์ลงมา

เพื่อบรรเทาภัยแล้งได้

ผู้แซ่เหลียงขอมอบความจริงใจเป็นคนแรก

ท่านนายอำเภอห่วงใยราษฎร

ฟ้าดินเป็นพยาน

คนต่อไป

พวกเราก็ต้องหยดด้วยหรือ

หยดสิ เหตุใดจะไม่หยด

(คนผู้นี้ลมปราณแกร่งกล้ายิ่งนัก)

(กลิ่นอายนี้)

(ข้าแทบข่มความกระหายของตัวเองไม่อยู่แล้ว)

จิตศรัทธาพร้อมสรรพ

ควบคุมวิญญาณบัญชาขุนพล

เร่งรีบดั่งบัญชาสวรรค์

ตามข้า

เข้ามา

ขอรับ

ไอหยางบริสุทธิ์ยิ่งนัก

นี่คือเตาหลอมที่สวรรค์ประทานมาแท้ ๆ

หากข้าสูบพลังหยางจากเจ้า

ต้องเข้าสู่ระยะแรกกำเนิดได้แน่นอน

เจ้าว่า ข้างดงามหรือไม่

เจ้าไม่เพียงแต่งดงาม

แต่ยังเย้ายวนยิ่งนัก

เจ้าถูกข้าสะกดวิญญาณไว้แล้ว

สิ่งที่พูดย่อมเป็นความจริง

นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะน่าสนใจขนาดนี้

เจ้าวางใจได้

ข้าจะพาเจ้าไปถึงแดนสุขาวดีแน่นอน

จากนั้นจะสูบหยางบริสุทธิ์ของเจ้าให้หมด

ทำให้เจ้าตกจากสวรรค์สู่นรกภูมิ

ช่างเป็นอสรพิษงามจิตใจโหดเหี้ยมจริง ๆ

แน่นอน

เจ้าไม่ได้ถูกคาถาหรือ

เกิดอะไรขึ้น

สองคนนี้ไม่ใช่ปรมาจารย์เซียนอะไร

แต่เป็นผู้บำเพ็ญเพียรนอกรีต

เลือดบริสุทธิ์ของทุกคน ที่นางรวบรวมเมื่อครู่

ก็เพื่อควบคุมทุกคน

แล้วดูดพลังชีวิตของทุกคน

ไปใช้บำเพ็ญวิชา

แต่นางโชคร้ายที่มาเจอข้า

ข้าโบกมือก็ทำให้นางเผยร่างเดิมออกมาได้

จริงหรือ

ท่าน

ข้ายินดีสละพลังดั้งเดิมเพื่อขอฝน

หากสำเร็จ ท่านไว้ชีวิตข้าได้หรือไม่

นี่เป็นลิขิตสวรรค์

เจ้า ร้องขอไม่ได้

อย่างไรข้าก็เป็นนักพรตระยะแก่นทอง

หากทุ่มสุดกำลัง ย่อมเรียกลมฝนได้แน่นอน

ให้เจ้าตัดใจยอมแพ้เสียก็ดี

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪