Original subtitles

♪ความคิดฟุ้งซ่านนับพันคมกริบดุจดาบ♪

♪บดเงาจันทร์ในบ่อโบราณให้แหลกสลาย♪

♪ชาตินี้ขอจมดิ่ง ไม่ถามถึงวันพรุ่ง♪

♪เมื่อรักลึกล้ำ แสงจันทร์กลับบางเบา♪

♪วาสนาก่อเคราะห์ ฝันสามชาติขาดสะบั้น♪

=พิชิตแผ่นดิน=

=ตอนที่ 10=

ท่านอ๋อง

ใต้เท้าจื่อซู และแม่ทัพเว่ยหายตัวไปตาม ๆ กัน

ที่หมู่บ้านตระกูลจ้าว อำเภออัน

ข้าน้อยสืบมาหลายทางแล้ว ก็ยังไร้ผล

ราวกับระเหยหายไปจากโลก

อำเภอเล็ก ๆ แค่นี้

กลับซ่อนยอดฝีมือไว้ไม่น้อย

จ้าวขี้เรื้อนผู้นี้ เดิมเป็นนักเลงหัวไม้

ทั้งติดพนันและมักมากในกาม

ไม่ทราบเพราะเหตุใด

ช่วงนี้จู่ ๆ กลับกลายเป็นหมอเทวดา

อีกทั้งนิสัยยังเปลี่ยนไปมาก

นิสัยเปลี่ยนฉับพลัน

วิชาแพทย์ล้ำเลิศ

ต้องได้รับวาสนาบางอย่างมาแน่

เชิญเซียนหญิงจางไปที่นั่นสักครา

เทพมาสังหารเทพ

ผีมาปราบผี

ต้องจับตัวฉู่อวิ๋นซีกลับมาให้จงได้

ขอรับ

ข้าคือเซียนแท้

บรรลุขั้นเซียนแท้แล้ว

ขั้นต่อไป คือขั้นเซียนทองคำ

จากนั้นคือขั้นมรรคาจารย์

ชาติก่อนข้าอยู่ขั้นมรรคาจารย์

แต่ยามนี้

นังสารเลวนั่น บรรลุขั้นนิรันดร์สูงสุดแล้ว

หากคิดจะจัดการนาง

ยังต้องคิดหาวิธีรับมือให้รอบคอบ

ซูหว่านเอ๋อร์ เราสั่งให้เจ้าไปหาบน้ำ

น้ำเสียงการพูดจาของเจ้าเนี่ย

คนไม่รู้คงนึกว่า

เจ้าเป็นจักรพรรดิ ที่สั่งใช้ใครก็ได้ตามใจชอบ

ถ้าข้าบอกฐานะจริงออกมา ระวังเจ้าจะตกใจตายเสียก่อน

พูดเสียขนาดนี้ ข้าชักอยากรู้แล้วสิ

ไหนลองว่ามาสิ

ข้าจะได้ดูว่าตัวเองจะกลัวจนเข่าอ่อนหรือไม่

เจ้า...

ท่านพี่ ตื่นแล้วหรือ

เมื่อคืน ท่านกับน้องหานเยียน คุยกันเป็นอย่างไรบ้าง

ก็ดี

เมื่อคืนข้ากับหานเยียนเปิดใจคุยกันทั้งคืน

คลายปมในใจนางไปได้ไม่น้อย

เช่นนั้นก็ดีแล้ว ๆ

จ้าวตง เจ้าไปหาบน้ำ

พูดจาอะไรของเจ้า

ท่านพี่ของข้า เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาชี้นิ้วสั่ง

เจ้ารู้จักเจียมกะลาหัวไว้บ้างจะดีกว่า

บอกความจริงให้เจ้ารู้ไว้

เราคือจักรพรรดินีองค์ปัจจุบัน ฉู่อวิ๋นซี

เจ้าเป็นจักรพรรดินีจริง ๆ หรือ

แน่นอน

แต่ต่อให้เจ้าคุกเข่าขอขมา

เราก็ไม่ละเว้นเจ้าหรอก

สภาพซอมซ่อมอซอเยี่ยงนี้

แต่พอเล่นบทขึ้นมา ก็สมจริงอยู่เหมือนกันนะ

จักรพรรดินีผู้สูงศักดิ์

บารมีแผ่ทั่วหล้า

สุดท้ายกลับถูกท่านพี่ของพวกเราหย่าเสียได้

เรื่องนี้ ข้าเอาไปโม้ได้ทั้งชีวิตเลย

แต่เล่าให้ใครฟัง ก็คงไม่มีใครเชื่อ

มันเพ้อเจ้อเหลวไหลเกินไปแล้ว

ซูหว่านเอ๋อร์ เจ้า...

จ้องพวกข้าสองคนทำไม

จะประชันกันว่าใครตาโตกว่าใช่ไหม

เจ้า...

พอได้แล้ว

ข้ารู้ฐานะของนางตั้งนานแล้ว

จักรพรรดินีตกอับ

เจ้าเป็นจักรพรรดินีจริง ๆ หรือ

รู้จักกลัวแล้วสินะ

ว่ามา อยากโดนลงโทษสถานใด

ฉู่อวิ๋นซี เก็บมาดจักรพรรดินีของเจ้าเสีย

ถ้าทำน้องหญิงของข้าตกใจ

ข้าจะตีก้นเจ้าให้ลายเชียว

เจ้า...

จ้าวตง เจ้าเชื่อหรือไม่ว่า เราจะสั่งคนควักลูกตาเจ้าออกมา

รูปโฉมของฝ่าบาทงามล่มบ้านล่มเมือง

ดุจบุปผาบานสะพรั่ง

หากข้าไม่ยลโฉมชื่นชม

ก็จะดูเหมือนข้าไร้รสนิยมเสียเปล่า

อีกอย่าง สตรีย่อมแต่งงาม เพื่อคนที่ชื่นชมนาง

จริงหรือไม่

ปากหวานก้นเปรี้ยว

(ท่านพี่เก่งจริง ๆ)

(ต่อหน้าจักรพรรดินีผู้ครองบัลลังก์)

(ไม่เพียงไม่สะทกสะท้าน)

(ยังหยอกเย้านางได้หน้าตาเฉย)

(ท่านพี่ช่างองอาจ)

รีบไปหาบน้ำสิ

เราเหนียวตัวจะแย่อยู่แล้ว

ในโอ่งมีน้ำอยู่

ตักเอาเองสิ

นี่... นี่มันน้ำโคลนก้นโอ่ง จะใช้ได้อย่างไร

ไม่มีน้ำจริงหรือ

ดูให้ดีอีกทีสิ

จ้าวตง เจ้า...

เจ้ากล้าจงใจทำให้เราเปียกไปทั้งตัวหรือ

(พรุ่งนี้เป็นวันที่ ท่านนายอำเภอตั้งพิธีขอฝน)

(ข้าจะดูเสียหน่อย ว่าปีศาจตนใดมาก่อกวน)

ท่านพี่ หากฝนยังไม่ตกอีก

จะมีคนล้มตายมากขึ้นเรื่อย ๆ

(แล้งมาสามปีแล้ว)

(ปวงประชากลับทุกข์ยากถึงเพียงนี้)

(เรื่องนี้เรามิอาจปัดความรับผิดชอบ)

ตามชะตาของโลกมนุษย์

ภัยแล้งจะกินเวลาถึงห้าปี

ต้าเฉียนก็จะแตกสลายตามไป

อย่าพูดจาขู่ให้คนตื่นตระหนก

ต้าเฉียนของเรา ย่อมมั่นคงชั่วกาล

การผลัดเปลี่ยนราชวงศ์เป็นเรื่องธรรมดา

แม้แต่จักรพรรดินีอย่างเจ้า ยังตกอับเลยมิใช่หรือ

ยอมรับความจริง ถึงจะก้าวต่อไปได้ดียิ่งขึ้น

ตราบใดที่เรายังอยู่

ต้าเฉียนของเรา ต้องกลับมารุ่งเรืองถึงขีดสุดได้แน่

(แผ่นดินหมื่นลี้นี้)

(โลกิยะอันกว้างใหญ่)

(ช่วยปวงประชาให้พ้นจากความทุกข์ยาก)

(นี่คือมรรคที่ข้าจะเดิน)

(สั่งสมบุญกุศลอันสูงสุด)

(ย่อมต้องจัดการนังสารเลวนั่นได้แน่)

(ค่าความรู้สึกดี 100)

(เซียนหญิงจาง ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักจื่อเสีย)

ที่ซอมซ่อเช่นนี้กลับมีค่ายกลคุ้มกัน

ดูท่าจ้าวขี้เรื้อนนั่นคงได้วาสนาบางอย่างมา

ถึงได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญ

ค่ายกลกระจอกแค่นี้ ขวางข้าผู้นี้ไม่ได้หรอก

พี่หญิง

เป็นอะไรไปหรือ

เปล่า ไม่มีอะไร

เมื่อครู่ข้าเผลอล้มน่ะ

(พลังสะท้อนกลับของค่ายกล รุนแรงถึงเพียงนี้เชียว)

(ข้าใช้พลังขั้นแก่นทองสูงสุด โจมตีเต็มกำลัง)

(กลับไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย)

ขาของข้าคงหักเสียแล้ว

น้องหญิง มาช่วยพยุงข้าหน่อยได้หรือไม่

ได้

♪ฟ้าคำรามคราหนึ่ง เจ้าถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์♪

♪อาภรณ์แพรไหมเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าหยาบ♪

♪กายเซียนฝังจมในฝุ่นควันโลกีย์♪

♪ครั้งหนึ่งเพียงความคิดเดียวก็พลิกมหานที♪

♪วันนี้ขอเพียงโจ๊กเย็นสักชาม ยังนับว่าโชคดี♪

♪นางถูกขับพ้นท้องพระโรงทอง♪

♪ติดตัวเพียงราชโองการขาดวิ่นครึ่งม้วน♪

♪คมดาบยังซ่อนอยู่ในแววตา♪

♪เอ่ยว่าโลกมนุษย์ไม่คู่ควรแม้ชั่วพริบตา♪

♪เจ้าส่งชาธรรมดาหนึ่งถ้วยให้นาง♪

♪บอกให้ลองลิ้มรส นี่คือขมหวานแห่งการมีชีวิต♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินี ก็มีวันที่หัวใจเหน็บหนาว♪

♪เจ้าเคียงนางชมยามสนธยาในตรอกแคบ♪

♪ฟังเด็กน้อยร้องเจ็บ แต่ยังยิ้มซื่อ ๆ♪

♪ที่แท้อำนาจทั้งปวง ยังสู้ไออุ่นจากโจ๊กหนึ่งชามไม่ได้♪

♪ที่แท้สวรรค์ ยังสู้แสงตะเกียงในเรือนผุพังไม่ได้♪

♪จากคนแปลกหน้าสู่คนที่ใจห่วงหา♪

♪จากถ้อยคำเย็นชา สู่ความจริงใจ♪

♪ในโลกมนุษย์อันต่ำต้อยที่สุด♪

♪กลับได้พบคนล้ำค่าที่สุด♪

♪นางเคยว่าไพร่ฟ้าเป็นเพียงตัวเลข♪

♪เจ้าพานางดูผืนนารกร้างดุจแผลเป็น♪

♪ดูฟืนบนบ่าคนชรา♪

♪กดชีวิตทั้งชีวิตให้ค้อมลงด้วยความขมขื่น♪

♪ครั้งแรกที่นางถอดมงกุฎลง♪

♪ยกคันร่มกระดาษน้ำมัน ให้พ่อค้าเร่กลางสายฝน♪

♪เจ้าไม่อาจเหาะเหินบนเมฆาอีก♪

♪ทำได้เพียงพลิกกายในราตรี♪

♪ในฝันยังคงคุกเข่าหน้าประตูสวรรค์♪

♪ครั้นตื่นกลับมีแผ่นแป้งที่นางโยนมาให้♪

♪นางว่าอย่าสนเรื่องเทพเซียน♪

♪ตั้งหลักหายใจให้มั่นเสียก่อน♪

♪ที่แท้องค์เทพจักรพรรดิก็ร่วงสู่ธุลีได้♪

♪ที่แท้จักรพรรดินีก็มีวันหันกลับมา♪

♪ไม่ถามอีกว่าใครสูงศักดิ์กว่าใคร♪

♪เพียงถามยามนี้ใครอยู่หลังประตูหัวใจเจ้า♪

♪หากสวรรค์หมายจะพรากพวกเจ้าไป ต้องฝ่าควันครัวที่ลอยเหนือปากถนนนี้ก่อน♪

♪หากโลกมนุษย์รั้งไว้ไม่อยู่♪

♪ก็จารความทรงจำไว้ในลายมือ♪

♪จากหยอกเย้าสู่รักมั่นซื่อตรง♪

♪จากล้มลุกสู่หัวใจใสซื่อ♪

♪หากมีชาติหน้า ยังปรารถนา♪

♪ท่ามกลางความทุกข์ยาก จะขอรักมนุษย์อีกสักครา♪