Original subtitles

आईत कोसे

वर्णाही

आता आईत कोसे

ने मिलिया

जित्ता

पांचो रंग मर दीजी पांचो

रंग जाल

पाणुरंग मने पाणुरंग मने

पढ़ीले वळन

इंत्रियासकला

पढ़ीले वळन

इंत्रियासकला

भावतो निराला नाही

रोजार पांडु

रंगजार पांडु

रंगजार

तुका मने नेती

केली उलखन

ततस्तत्ते ध्यान ततस्तत्ते

ध्यान ध्यान वीते

भुरी पांडुरंग

लाली पांडुरंग

लाली

आधं मामी मुक्तास तयार केला।

पण त्या तुक्यान या अभंग आतीर सालो मनी ही शब्द काटले आनी घातले तुक्या मनी।

झाला त्याथा अभंग। शुकला सगल्याना शांगत यहा माधात अभंग मनू। झाला लागली

संत। मनी संत। तक्का चोर है चोर। मनी

संत। अहो या एवड़ाच का है। प�

अगोधर अभंग करावे यानी। आनी त्यात नस्तत

तुकामने घातला की जाला त्याचाब। मी सुद्धा पायदे तेवडे अभंग करें। आहे कैचात।

तटस्थत ये ध्याना। बंद्यामने। फक्ता चोर आहे तो। पण

घावचवडा मोठा आनतो। गयस। माला

काई

तो क्या मने आईशा आमरा? ओ चालो मने

आहलत या असा होता

अब ता अपलो बोलना चालो होता ना बसलत तेस तोंडात

पण त्याचा मूल आहे हे असा सालो मने आईशा आमरा मोदो मने आहे हे

पाणु रंग जारे

पाणु

रंग मर्ग

निर्मल माझात्या,

काशे,

ये काशे,

भतकल गालू काई बसलिया, अटप नोकर,

मलवा ये तो लाई नहीं खटला रहा है, मशी तो काम तरी गित्यू कराईस तुझा,

दुदा से या थ्याम तरी दिती आगा कंडी, अर,

माझा मायाराष्णी जिम्मोच मिलाली मुंत मिलती वैसे बखताईसा अत्ता कुर्तो धापाच

वर्सा त्याटली या मुंतमची जिम्मोच तुरसुरा लागली वै माझा बाईती

लाई पाई गुनाची दूद महत्र नहीं पर शांतर दितीयो

माझी जुनाची बाई, माझी जुनाची

बाई

पांडुरंग मनी, पांडुरंग धानी, आगला तो तुम्छे पांडेला, चवाला मंजी, पांडुरंग,

पांडुरंग, पांडुरंग, पांडुरंग, मैना जाला, घर पोर मशावनी तक पड़ते हैं, तेला कावसेट

विशेट करें थाई का नहीं,

पांडुरंग

असार्�

पांडुरंग पांडुरंग पांडुरंग

पांडुरंग

तु त्याला माझा जवली बसू देत नहीं, आणकी तुही त्याचा कड़ बगते हूँ, दिवस भर

त्या दूद न दिनारे मशी मागास। हाँ, माझा मशी जो नाव काड़ो नाका, हाँ? का, माहर चाय

मनों? होई, होई, माझा माहर चाय मनों, ती मलाला यावड़ती

है।

का

अग्योपन पांडुरंगाला का शिव्या देती है। शिव्या, अता मुस्ते शिव्या वर ख्याला।

अरे मनुक्षे, मनुक्षे, तुझे मनी टाल कोटे नहीं, कोई चालनार तुमला, आला है माझे लूट

बड़ा, जाता, भाई ताईच,

कले दी, कले, आये, माझे किती चाल बर रचते, माझे, माझे, बे चालाश किरे, माझे बाब,

माझी मंगले हाईत तुझी, तीचे

अंग

काई रे तुक्या, देव मुंचे तुम्हाला रस्त्यातला धोंडा वाटला होई, तुझा त्या

लाउसेटी ना, आज खेटरानी मारूं देवाची गितम्मना कीली, लाज नहीं वाटत तुला? अरे

रे,

पांदुरंगा, मी किती पाती, पांदुरंगाची गितम्मना,

घोरा

मी देवला तीव नको। पांडुरंगाचा

दर्शन हेच माझा जीव हल। आणि ताला खेटरानी मार नहीं हेच तुझे भजन। चल

चलता हो ये थोई। नका नका, दया करा माझा वर। माला दुसरी

कोंती ही सिख्षा दे, पण माझा पांडुरंगाचा दर्शनाथ अंतर प

पांडुरंगा, साथ जन्म माशा कातल्याचे जोड़ी करू तुषा पायाथ खातले।

तरी ही माझा आतुन सालेला या पातकाचा ख्षालन होनार नाही।

मावूली, लेकराचे हजारापरा

तोटात खालनारी तुझी मायाद, अपताच कशी आतली। मावूली,

तु या लेकराला दूर लोटलास, विचलीस, पण ये लेकरू तुला कसा

बर विचली।

पाऊदे, तुला एकदा टोले भरू पाऊदे, माऊदे,

पुना मला तुझा दर्शन होना ना है, तुझा

ध्यान, एचाता मासा जीवन, तुका

जाला, चाणा,

तुका जाला,

विटंबिती पोरे राना

गड़े

एकांताचावास

तरीच नासया

समंदाता

विठाई माबुदी

अगर तो तुक्या तारे दिहु गावाला जड़ जालेला तुक्या हो

है

आता इतला मोठा किर्तनकार मी, इतला मोठा संत मी,

आता सारा देहु गाउ माझा पाई लागना,

आता

फूदे छानदार्शी लावनी, पतली देवाची हूँ, देवाची, नहीं,

संतात्म नहीं चरते,

चालली ज्वानी वाया, चालली ज्वानी वाया, वाया हुनी

राया, वाया हुनी राया, चालली ज्वानी वाया, तुझवीना

कोण तुझान बेलाई, तुझवीना कोण तुझान

बेलाई, हात गिदार तोपची वाया,

शुक्रति वाँ

तुरे लेका इते कसा?

तुम्हारा रुकत आ रहो तो तुरों बर जा गया ना पड़लाच अरे

पर लेका तुरे इते कसा?

इते सुदाली का खा है?

माजबा तोसे भी नाईचा माझबा तोसे भी नाईचा माझबा तोसे भी नाईचा माझबा तोसे भी नाईचा

माझबा

मग येल वाट तो ट्या डोंगरावा। काट्ये जला लूटून काट।

तेवा का पोरानों,

तुम्हे भाकरी काउंचेन गया बड़ा। अत्ता भूँना का वाट नहीं। तुम्हे

तो जेवन जाले हो और मिनी इन भाकरी जातो।

ये माझी बाली पोरांची तो अंडर चिर्णिवा ने जाले

बात बल्मा, तू बेता भाकर खोन सेंगे के, काल पत्ना उपाशे हाई,

तुझे पी पोटेल भूत लग लेते हैं। कशे आयती माझी पुआर, आयी

मंगलाई, दृष्ट लागे दियो नोके गवाई माझे पुआर असने। चेवका बाबानू, तेंचे पोटा

भाकरी गेले �

बगितला चाहे ची बाबार किती माया आती?

आन तेंची भीले माझे ओर माया हाई, माला बगितला बगार त्यासनी भी जमूत नहीं।

आये, तुझी बाबार एवडी माया हाई,

मुन तो चेंचे वरवर रोज भानते शुआई। लईवाईत कारती आईटी, खाता मर पगण।

ताचे, अरो माध्या है, में अता जातो यहाँ, घर संबाला, भांडु भंडु

लकता हाँ

वृक्षवल्यामा सोयरी वनचरे

पक्षी हिसुसरे

आलवीरी

वृक्षवल्यामा सोयरी

वनचरे वृक्षवल्यामा सोयरी वन

चले पक्षी सुस्वरे आलवीती

येने सुखेदुचे एकांताचा वास

नाईबुन दोश अंताले

आकाश मंगम प्रतिवियास

रमितेते मर

कथा कमन देह उपचारा जान भी

तुवारा आवसर हारी कथा भोजन

परवणी सार तरू इत्रतार

रुखी से तुता मने हो जर्म नास

पादुरंग पादुरंग पादुरंग

लोकर काड़वावा।

अम्चो ती येड़। कौन?

तुको आव है?

वाई, वाई, तीच। सकाल पस्मु पशी बसले ती,

भुक्के नागदी कासावी जाले असते। अगाईद। जर हालू काड़ बाबा।

हाँ।

मुदा मुता काटा हाईयो।

काई

नाव बावा तोबे। इट्टू। कौन इट्टू। यह कालाचु नाव। हा तुझे त्वांड

फुटले। आदगुरच का नहीं बोलाच। कचाल काई नाच तुम्हादा काटा। तुझे मड़ा बसले।

दोल जाकुंच्यां काई बसलाईसा, घराथ बाईका पोर

वरड़ते तुमच्या नावान, तुम्ही वरड़ताईसा हाथ तुसुरेच्या नावान, पोटाची तरी सुद्भूद

हाई का नाई,

आईको यताई का नाई,

दोल उगड़ा जारा, बाई, बाई, बाई, बाईका �

आई, मंगला आई, लेले भूख लागले अच्छा, ग्या पाने आदूगर। आवले, तू

कशी आली सिकले? चानत, चानत, दोंगर तड़त, तड़त। खरग, पण मी इथा है, तुला कसा

समझले? अहा, ती पुर्शेश नहीं ठावेच, तेला माझे वाली बाईको

च्वया

ह तसा मला ही माझा पांडुरंगाला शोत मुकारता है। इस्तु गालें ते कालेचे

डोस्क्यावार। फुर जालें। भुका लागुन परान कासा ही जाले थी। खामा दुगर भाकरी थी।

आवले, बुला नी भातरी खाले कागा? काय करते आल? लही लही वाट बगते थे

तु

नाही, शक्के नाही, घे बगू, नज़ा नज़ा, उज़ा तुमसे,

नज़ा नज़ा जी, घे ग, घे ग, चला, काया निपाईच, मिकन नवी नवरी आयो, तो

अंडात गास गाना या, आज़ा, आज़ा, लोग भक्तेव के,

लही गवाड,

लही गवाड,

ये भाकरी मैं आज केलिया, का दुसरे को निकेलिया।

आहा, खरोखरत माझा भाग्य थोर, मनुं तु मला आशी बाइको

दिलीस पांडुरंगा। पांडिया, त्यू बरा दे तुया, मला माझा बाँ न दिली तुमसनी, त्यू

मस्तारकल मला अपली लेक मनाया, नाव भी

काड

हाँ, इत्तल, ती तुम्सा देवासन तुम्हास ने मोटा, पर माझा देव तुम्छे इत्तल परस भी ने

मोटा है। तुझा देव विठ्ठला पेक्षा मोटा है। कुरून, तुझी मंगलाई वाटता।

तर मा, अगर तुझा देवाच नाव तरी का है।

माझा

देवाच

ना योतोई का तुमसा दियो तुमसे संग भाकरी खायाला, दुसरेचा घरादाराचा इसकोट करायाचा

त्यावडा त्याला ठावाया, त्याला का ठावाया त्यावाया त्यावाया त्यावाया त्यावाया

त्यावाया त्यावाया त्यावाया

त्यावाया

वाला सुक्का तुकडा, पर त्योतर हुआना पोट वराया,

पर त्येचा काईचा दगडाला, कंदितरी पाजर कुठाईचा त्याला,

रात गिस्तेचा नावान हाका मारताईचा, त्यापर इस पोरा भालाचा पोटागड बगेटलासा, तर लाई

लाई पुन्ने लागर, तो

अरे, पांडुरंगा, त्यो काई सागनाराए, त्यो थोड़ू सानुन देनाराए भाखरीचे पीट

तुमासे, दोन दीच साल, गराते एक जोनेलाचा दाना भी नाई,

कुत्री बिलाई भरी माझी पोरा परेश,

गल्ली गल्ली नुपरी पौट तरी भरते, आन, आन, माझी प

आवले, माझा डोक्या तू चांगला प्रकाश पाडलास।

मुला बालाना टाकून,

आने प्रपंचाला कंटालून।

आवले, हजारो तत्वध्यान्यांची तत्व बाजूला सारनार, तुझे ये व्यावाहारिक तत्वध्यान

भार श्रेष्ठा है। प्रपंचात रहुनाच परमार्थ साधन केल पाईये।

घराचा कि मा प्रपंचाचा अत्याग करुण,

परमार्थ साधनाला लागनारी चित्त शुद्धी होत नाही, तोर अंतःकरणात मादलेल विकार

मोहाच प्राभल्य नाहीसा करन्या नस्ती होते, तेवा मनुष्याना आधी प्रपंचाच केला पाईदे,

नावसल पविलिग भाई पांडुरंग

पांडुरंग जोडोनी आदल

उत्तम

विवादे उताच विचादे वेत

उताच विचादे

उत्तम तो पावेल उत्तम तो

पावेल उत्तम भोगील जीव ताली

उत्तम भोगील जीव ताली सामने

हेची आश्रमाते पल

बरम पद बळ वैदा जाते

काशे

अभूम का गायेत ने

येल

माध्या माध्या पाईजे

देखी चलारी चाची गम मत कुल्या

देखी।

मगा पड़ू साम्या बाबा आत्ता भाईजे

बारा बारा आत्ता भाईजे

राम भजन सार मिठाई

हरी संताप

जनम

दुख राई

गुदभात गृत गुदभात

गृत गृत गृत गृत गृत गृत गृत गृत

गृत गृत गृत गृत गृत गृत गृत गृत गृत

गृत

वाचा, वाचा, वाचा, वाचा, वाचा, वाचा,

बकली बचली सब चली जावे

मिठा

खता

खता

मिठा

फिर पच्चत आवे, कहे तुका जो राम रस पीवे,

बहुरी ही फेरावो कबहुन खावे,

खावे, आयो, काई लिहलत, लिहलत की

नहीं, कहे तुका,

लहर को काई लिहलत, काई लिहलत, कहे

शालो राम,

राम भगना तारा मिटाई

पुड़े लो, कहे धोडलो, राम रखे, बड़ा बड़,

बड़ा बड़, बड़ा बड़, बड़ा बड़,

बड़ा

बड़

आलाच काई हापना परच?

काई रे संताचा सुंगा? कुछे चाललाच?

चाललाच काई तरी उद्योग धन्दा पाहेला.

आपने खादा उद्योग धन्दा द्याल, तर फारूप कारूँ.

पाहेलाच काई द्न्यानबा?

देश तुम्छे तुकोबा, धन्दा शोडायला चाल्ले। अभो देशा

वर्चे मीट कोखनात मीवन व्यापार करनारे या या शिरो मनीना, कोण हो धन्दा देनार।

आहे, तुला एक धन्दा है।

कोणता मुनुन नहीं विचारले।

अरे भीक मागाईचा। भीक मागाईचा बायका पोरांच

पोट भरावा, उरलेलो विपुन धन संचे करावा, आणि विक्षे वर रहानारा संत महुं मिरभावा,

तेमा शाल परमेश पराचा नावावा, दिक्मागाय चा थंदा

शुरू कर, पर थाम, तहले ना मेश तुला विक्षा गालतो, अरे धोलो, विक्षा,

च विक्षा पात्र

अवनम्बने जलो जिने लाजिरवाने

ऐसी आसी नारायने

उपेक्षिदे सर्वुता

दुन्छा देवत माझा शेत आला, तुम्हार काई बेच दुन्दी, काट नानवा, दुसरे

ते शेता वर फार उदार जाला है, आहो, ये एकदा ताल कुटीद बसला, ती गुरा धोरा नी

सारे शेता ता सत्या नास केला, तेल पत्ता लागाय को नाई प्याला, मी मात्र माझा

पांडुरंग पांडुरंग

सदा माझे डोला

जडो तुझी

मूर्ती

रखुमाई

चापती सोयरी

गोड तुझे रूप गोड तुझे नाम

देई

मज़ प्रेम

सर्वकाल

विठुमाव दिये

पाची वर देई

संचरो

निराही रिदई

माझा तुका

मने काही नमागो

तरव आरे

सदा माझे टोला

रखुमाई च्यापती तोयनी यार पुर्ण देदूर्पती

नामली

देई मज़ प्रेम

चरवकाल दिखुमाबुदी ये आचिवज देई

संचरूनी राही दिजई माझा तुकामली काली

नमागो आणी

जे पाई सुख सरव आहे जे पाई सुख सरव आहे

चे चे चे चे चे चे चे चे चे चे चे

चे

दुकोबा, सेता ती कैसी च्छान राखन तीवी।

अच्छा

कामा बद्दल ये घ्या जुन्दोले। नको नको, ने आनवार। मला दाने नकूँ,

माशा मुलाना खाने पुरता, उस दे मन्जे जाने, उस देतो, पर जोन रही होने ताला,

आनी ये बाहर, उड़ाईया हा,

तयाच्या चिंतने निरसेल

संकट तराल

तुरकट भवसे तयाच्या चिंतने निरसेल

संकट तराल तुरकट भवसे

जन्मोनी या पुली वाते

स्मरे रावर धरी हाथी

ने महरनी सी तुका

मने कोटी खुलेती पुनीत भावे

गाता गीत

अविगाता गीत दिशोबाचे

बाई बाई बाई बाई बाई बाई

असंदाशी संग केला मन्गे प्राणा वर बेत्त, ये त्या दिनानबाला चांगल दाचूल पाई।

माझ नाग ठेचाला त्या तुक्याला उद्योग देतो नाई का।

जनावरा असी हुर्कुं काड़ा, ये त्यांत्या एकाल

मुसुन्दी सरस निम्मल शेत पार साप चाल

प

येता सपट है मंदी ते शेताचा पारफर चोड़ूनता अपनी हाँ बहुया तो क्या तरीका सा

राप्तो यात्यो माझा मंगलाईने बुद्धी दिली छाँ उद्धेक धंधन लागी अता कुन्ना केड़

दातीत काई नहीं काशे अरो माध्या आटपा बिगी बिगी

ते साल्

आधी बीज एकले,

आधी बीज एकले

आदी बीज एकले बीज अंकुरने

रोपवारले

आदी

बीज एकले

तरु कोटी कोटी जन्म घेती सुमलने पड़े

आदी

भी जगतनी व्यापुनी जगता

तूझी अनहता

व्यापुनी जगता सूझी अनन्ता वभुविद रूपे

घेसी घेसी परि आंती ब्रह्म एकले

बीजा अंकुरले रोपवारले

आदी

बीजा एकली

का संतापाला काई जालाग न्यांदा? संतापाला काई जालाग बुन विचारतोस? भग भग जालाग तीमा

अधिक छेत खाऊं टागले आणि उलट मलाच विचारतोस संतापाला काई जालाग बुन?

अरे अरे पांदुरंगा?

दहा वर्षात आले निर्चास वर्धार पूर्�

मी मात्र माझा खंड तुम्छा बापाला ही सोड़नार नहीं। आणि मीतरी कुठे याचा बापाला

सोड़नार है। मी का ऐसा साधा बावा साधु नहीं कब बसायला। आओ पण काई गेनार तुम्ही

याचा खड़ून। सबंद घर जरी दून गेतला, तरी दोन

शेरदानेच

धर्गावाचु नियाबाल जनु गंगच

जल

तसकीद

मैं निर्मल

घर

माद

गर माझ गर माझ

गर

माझ

मंग हाई तबूल?

तबूल हाई, तू चाली माशा आच्छून, मंग करा तो तहीं,

याहो,

या, या, चालो बालो, या, या, अगदी वक्ता वर आलाथ, पाक्षा खालाईचा है, तहीं

जाईचा है, ठीक है,

तुकुबा, उद्दोग केला, गरापरी घर घालून बसला, असा थाटा अपला सोचा रेखा दे

जाडा कली,

माई,

मावा आला, मादेया, अगा काशे,

तुम्हे आदूर काई बिपूर लोकसा, त्यासनी बभूद्या, ते घर बोबेंच्यान मुलती, आवजे तो

तिप्पी तिप्पी डाने अच्छा, घर तसा स्वाच स्वाच केले अच्छा, लापा लापा रिक्षा,

गपा गपा, बोल लोको सा,

महादे, महादे, दाने बिना अंडल दिश्टेती कर,

गेनवानी दाले बेना दिल नहीं ती जणू.

लापर.

एकदम देना रहा है वह? दिल दिल ती.

पर बगितला सा का है?

भाज कसी लकलक करुण टाकले आपले घड़.

घड़?

आपला?

मन्जे आपला नाकतर कुनाई बुसरेचा है वह?

होई.

अगर मी शेत राखेत अस्ताना गुरानी शेताची नासाडी ते त्याचा

नुक्सान भरपाई साथी मी हे घर लिहुन दिवा। अपले हाथुन चालेल नुक्सान अपलेल नको का

फरून जायला। पोरस ने हक्काची साउथ हुती ती भी गमाउन बसलसा। आता तुम्छे

मुरुगे कुपल फुड़न गयता है। पाणुरंगाची लिच्छा। तोस्त्यांची काजी

घायला समर्था है। तगल काही त्याचा चिच्छे न ताला है।

अरे मापा आना मापा मोजाला, चाहिए चाहिए

यालवा,

तुम तो नशीब नहीं थोर पगा। धरीती न, तुमास नी धासाल चो

दाना एकदम दिल्याब।

तेका ग्यांबा, वो आता कसला इचार बल्लाया?

ने फार मोठा अन्याय कला पाटल गुवा, दुनावरानी तेत खाल्या वर में तुको वाला

वाट्कलते बोलू, तेत गहर लिउन गेत लो, चेले ते, ने फार

अन्याय कला देवाता, ने

फार

अन्याय कला देवाता, ने फार

बाकीचे सेगली तुकारां बोवान पीता है। इन्हें जानती जाना परद देना। अहो, शेत

माधा है। शेत तुम्हाला खंडा ने दिला, मुन तुम्ही तेचे करी मालक नहीं जाला। त्या

आईदी तुक्याचा घरी दानी भरना रहें, तुम्ही कोई उपर सुम्ब।

अ

खबरदार कोई हाथ लावालता है। आओ, इकाई बेबंशाई नहीं। सग्रेदाने तुम्छे नवत।

तुम्छा खंडावा त्योड़ा तुम्छा हथ। तुकोबाचा घर तुम्ही लिवन गेतना नस्तता, तर

तुम्छा बोलना काई आरत फ़ता। शेता मंदी धोरग

आल

अम्ग्याल्वा, आमाच ने घराबाईर काड़ालाईस, ओई?

तुकारा माराजांचा पुन्याईने, माझा शेता तेंगा जास्ती काले, तेंगी तुम्हाला

देलाईने, या पहालाईने.

ये सगले गाड़े अम्च्या? ओई. खरा? खराच अम्च्या?

आई मंग्राई, अग

तुकारामाकड? अरे बापरे कितीरे गाड़या या?

काशिये, तुपान लोकर, निदान दायल जातो हाँ,

सकाल पस्मे जरा पिट भी नहोते,

काई ज्ञानवा हे, मोठा अपरात केला नी तुम्हा, कसामातरा माला, तुम्हा के तेने

जाव भैलेले हे सारपी, तुम्हा चाता है, छेच, छेच, छेच, असा कसा होई ज्ञानवा,

तुम्हा चाता पिकलेला धान ये ते तुम्हा, न्या भगो ते पर, छेच, मी नाही ते �

वी फोन कुणाला वाटनात। ये तुम।

कोंबडा गादी

सादर। कोंबडा गादी सादर। जग सम्द

हे जाग जालर।

माझा ललाटी

मजल लाटे चेरेग, उजण दिवाईग,

उजण दिवाईग।

खुदेलिया

अन्न जावे पात्रन विचारून, धर्मा आहे वर्मा

अंगी।

सर्वा भूति द्यावे अन्न द्रव्य पात्र विचारून

पवित्रते

अन्न हरी चिल्तनी भोजन

पुकाचे ते लुटा सार भारे अमर सदैव

बोलावा

विठल पहावा आवित्तल

करावा

त्याला ही नाही आणि तुला ही नाही। दाडा डाडा तेजा पाईस। इक्त दाना बिजलसा आणि

दाडा ने पिट बिजलसा। पोड़ांचे मोर माझे हड़ा गणू एको तूची। खवलली

पिसी, हाता धोंबे दैची, लासी। उलट में ची लासी वे, हराये मेलेनू, �

जाचा त्याचा संचिता प्रमान पांडुरंग सगलेंची यथा योग्य

कार्जी

मार्याव रागाव दियाई, ये राताई, चातुम।

प्रमान पेटर

प्रमान

पेटर

तुम्ही बायका असुन तरी काई करता, तुम्ही बायका अस्तर असेला धोंग्यांचा

प्रस्टमाजवता। अस्तो, दाखू का अम्ची बायकांचा अक्कल,

पाडू का ते तुक्याचा धोंग बाहर। अहो, विश्वा मितराला सुद्धा,

अम्मी बायका नी पुकुत्र कर

बैसाशे माझा पाशे रुप तुझ

चान गया बैसाची माझा पाची रुप तुझ चान गया

हरत माझ भान गय बैसाची माझा

पाची रूप तुझ चान गय

आप

जा ठाट पहुन विश्वामित्राचो खुत्रच काई पण पोतेर सुधा होई

तो क्या मथा लुच्चा है?

लुच्चे लो को तंचा नादाला लगता है?

आजी मजचाली

अनावरवातार

चंदरी

तुकामने गंगा सागर संगर

पांडु रंग पांडु रंग पांडु

आपले हाथातले चिप्रया पिठ्खी चारूले हैं।

का अते दूर का सर्था।

म्यू आउड़त नहें आपलेला। पांडुरंग पांडुरंग छेच्या असा कस हुई। तुझ्या

कंठातुन निखनारा आतिशेव बधुन आणि वैकुंठा परेंड पोचनारा आला पैकु

प्रत्यक्षर खुमाई माती समाराश्टनार्या है भाग्यवानस्तिये, तुला मासे शत्र शाहा

जंगल।

तुझा रस्ता चुकला वरवाई, हानी विश्णुदास कदीत असला फंदात

पड़त नाई। तुझा ये अधा पकन पाहुन मात्र माना आतिशे वाई। तुझा

ये लावन आणि तारुमे चार दुसा जाए।

ख्रणभंगुर सुखा साथी त्याची आशी होडी केली, तर आखेरी स्पेश तुला दुखाचे होई।

हरी चिंतना आणि परमेश्वराला आलवने आत्तो आपला आयुश्य खर्च केलो,

तर त्याचास तुसर कल्यानाले। आपन चितारी,

आपन चिमारी, आपन उध्धार

या प्रभाई, माला ख्षामा करा महाराज, दुसरेच्या चिथावनी मलो, दुष्ट हीतन मैं

अपला कड़ा आले होते, पण अपला उपदेशान माला खरी उपरती जाना, मैं अटा अपले पाल सुरून

जालार न, तर तर, घिर्सुलीन जोड़न काड़ील, मन जानार नहीं,

मनुं तुम्हाला अच्ली पत्मुद। मग हो कि तुम तेंची बाईब। माझी समझल शंबर जाल माझा

पुन्ने का पाप। बखपेचा काई। आली चालून घराट। लावाला गिर।

तुम्ही माला खरो खरो ताई सर्चाया। माला अटा तुम्छी मूल करें समझा। मी

त

नहीं नहीं रामेश्वर शास्त्रियाना अनुवास्त्यातुक्याची खोड़ मोदली पाहिजे

रामेश्वर शास्त्रियाना अनुवास्त्यातुक्याची

खोड़ मोदली

तुका मने तोची संत दोशी जगाचे आघात

तुका मने तोची संत

येर्या गबालाचे तामल नहे तुकामने येथे पाहिजे

जातीजे

अहम्मने

गम्मा नेने भक्तिते ते वर्म

तुकामने ख्यन

नको सयाते वर्चन अहम्हने द्रम्हने ने

भक्तिते वर्म तुकामने ख्षन

वेद शास्त्र संपन्न रामेश्वर शास्त्र्यांत में दिहु गावा तरफे स्वाजत कर।

तो तो आपला तुकामने तुकामने करतो है। याती में आपला आला पूर्वित अतार्थकल्पना दिलिया

है। कस्ती अतार्थकल्पना?

जाचा ताचा तोंडी ताचा अभंगाई को एता है। नितरा सद्डा दोश तुम्चावर चेवणा। माझावर?

हो हो तुम्चावर�

आता या अधिकार संपन्न रामेश्वर शास्त्र्याना माझी एवलीच विनंती आहे। ये

दंड अन्यायाचा माथा देखो निकरावा तर्वता।

नये उगे बहुता घाटू, सोनियात सिस्यातू।

तालों भुने धर्मदेवा दोश कोणाचा तोडाव। बहुवा बहुव

तुम्छी वाणी तांगली प्रासादी गिते। यंकी वाणी। हैर रशाल। हैर

रशाल। तालो मालो, तुम्ही इत्य उत्कृष्ट कविया हाथे मला माहित नौ।

आपला मुखातुना इत्रेल्या प्रशंते नौ। मी धन्य जाल। अता

आपन अच मटले। मुन सांगतो।

म त्या बिकारा सार्था

गावात मनत फिरतो। अस, तरीस ताचा वाने की

कारसाल पर आवाटतो। अता मेता ये ताइकत होतो, कोट्यातली शुद्ध शब्द योजना,

निर्दोश रचना, मन प्रसंद करनारा प्रसाद, ये आइकों मला आश्चरेस वाटतो।

पर तू स्वत्र

अम्चा इश्वर प्रणित वेदांचा हाँ धरधरित अपमान होई। अनि इतका असूट हाँ मूर्ख बहुजन

समाज त्याचा उधोधो करतो। अम्चा जेहुत्या ब्राह्मनानीच त्याचा शिरजोर करूँ ठेवला

है। अहु ते त्याचा साधू भून।

त्याचा

पा

वारे ब्राम्भण, मन्जे हा भष्टाकार चांगला च्वाड़ो चालला है मनायचा, और मनुन में

सगला चोपा उपाय शोचनी काड़ला है।

तुकारामालाची या दिहु गावा तुन उखुरुं काड़ला मनते चाला।

चे चे चे चे, तुकोबास में उखुरुं

काड़ परे परे, धर्मित

बापती तुम्हें लोडबूर नपवा है। जारे, तुकार अमाला जाओं साँ, तीरामीश्वर

शास्त्री बागूलीकर तुझा इंसाप करने अकरता आलिया है। तुला अत्ता चा अत्ता अंचा घरी

बोलावला है। दूर हो, दूर हो,

तुझा

सार्ख्

माझा बोल लो का सर मिशाले आहे, खरो खरस माझा आतुन तसा होता से,

तर आपन सांगालती शिक्षा भोगायला मी तयारा है। गुदेव,

आपना प्राण गईर समझ चाला। गईर समझ?

भक्ति मार्गाचा प्रसार करना सथी, कर्म मार्गाचा उच्छेत करना तो

तू

चंग

पानुरंग पानुरंग परमेश्वर प्राप्तित ये वेग वेगले

मार्गा है एक खड़करा है एक ताधा है

ईश्वराला शोध्या साथी कठिंत्र योग केला पाईले क्यूंवा

त्याला प्रसंद करने साथी पूजार्चादित कर्म केली पाईले कि योग कर्माची

शिक्�

अगदी सामाल आणि यवाहारी लोका साथी भक्ति मार्गा है। लाहान असो,

थोर असो, स्त्री असो, पुरुष असो, सर्वाना सर्ववेली,

पात्रा पात्रतीची परवा न करता, सहजरितिन अंजिकारता येना सर्खा हा मार्गा

है। नाम संकीर्तन, साधन

पैसोपे।

जलतिल पापे जन्मान्तरीची,

नलगे सायास जावे

वनान्तरा,

सुखे हे तो घरा

नारायन।

आमची भागवत धर्माची एवडी शिक्वणां। भागवत धर्माची शिक्वण। पण त्यामलो वैदिक धर्माची

पाइमले होते ताची वाकार। नहीं नहीं। तसा नहीं वेदमोटन। भागवत धर्म ये वैदिक

धर्माचा अतिशे सोजवन आणि व्यापक

सरूपा

त्यालाच अने साकार, सविकार, पानुरंगमन। वेद अनंत

बोलिला, अर्थ इतुकाची साधिला। विठोबासी शर्ण जावे,

निजनिष्ठा नाम दादू। सकल शास्त्रांचा विचार, अन्ती

इतुकाची निर्धार। अठ्रा पुराणी सिध्धांत, तुकामने हात

असली अभंगवानी निर्मान करू, तू वेदवानीचा उपमर्थ करता है, तूसा समर्थल अधी कुछ

कम्या है, मला अता तूसा कहीं एक आईकों निगाईचा रहा है, तू शुद्र है, वेदवानीचा

उच्चार करू, आणि तीसा भल्ता सार्थ सांगू,

तू

मोठा गु

आपता परें पांडुरंग च माशा तुन्डून ते वेडे वाकडे शब्द बोलवे थोता।

आपन धर्मादिकारी प्राम्हन, आपन ही मला

साख्षात परमेश्वर चाहा। तेमा आपली आध्या मुणुं यापण मी कविता करनाता

है। पर आपता परें किलेली कविता हा? �

अपली आत्या मान्या है। ती मान्या है नहीं। ताबर तो भामला ताण। ज्यापा ती हाता निकू

ये अभंग लेले आहे। त्याच हाता निकू तता हाँ ये बुलोने पाइजे। तीस पुला शिक्षा।

हाँ, नीस पुला तुझे आधों गाणुन देत।

चल चल, वया म

तो अंडातली वाप दोड़े तेच्या बाचा काई जाता, पहया मागाई लाला है, चल सालता हूँ

माझा गरातूर, अवले काहे, असा काई त्याना वेड़ा सार्ख बोलते, पुनानी मी चीड़ी हुआ,

तुम्छा हबंग मागतूर नदीत बुढ़वाया, आन ती मी चाला �

बाईका पोरोष ने आटाट दिस उपाईचे ठ्यूँच्याँ और राती जागुच्याँ निरचल्याल

हाबं पानेद बुड़ूच्याँ देनार मिक्त केला सा कशापाई ता काई करूँ यह याड्याला

खत मत्र बुड़ूच्याँ सारे साउसाराचा इसकूट केला और हा�

पांदुरंगा, महाता तुझा नावान ताहु फोड़नातरी का आत्था है।

भक्तवत्सन या तुझा बृदाला

तुकालो की फाजली। तुझा जाथी

मी स्वताहत माझा हातानी माझा सवसाराला आगलाव दी। अहो

रात्र तुझा चिंतन केला।

पैका पुरा से तलता आद गेतले, त्या सकला तो तु

मला हे भल दिला, कि चा तुझे,

तु सर्व सत्ता धीशा है,

माझा मुखा तु निखाले तो तुझा गुनवर्ण तुला

आवड़ता है,

अन त्याच्या शिवाय माला दुत्र काही ये नाही।

बद में तुझी भक्ति तरी काशी करना।

अता भूत काई तो तोक्ष मुक्षक।

बाबा जाओ के, जाओ के बाबा

तुम्ही भाकरी खाल्या बगार आमेला यात्मा आलाईतो

आग होते है माशी बुड़वा मला

हाँ, हाँ, हाँ, हाँ,

हाँ,

पांडु रंगुन्गु पांडु रंगुन्गु सालो मालो तुका रामाचे योग्यता समझाला

योग्यतेतात मनुष्य भाईवो तुमच्या सार्थ्यालाती समझालाती नहीं है क्या क्या

है मुझे आमी योग्यतेते नहीं है असो तुमच्या महन्ना बारा बारा ताक्यो त

महाराज, मला ख्षमा करा, माझी मजाली रोकडी प्रचीत,

पोनी फजीत दुख पाल। तुका

सर्वश्रेष्ट प्रिया माथोर, काजे अवतार नामयाता, पांडुरंग, पांडुरंग, पांडुरंग,

पांडुरंग, पांडुरंग, पांडुरंग, पांडुरंग,

पां�

जैजे पान रंग हारी जैजे पान रंग

हारी

देदे बार्णुना हाई, देदे बार्णुना हाई, देदे

बार्णुना हाई

मुर्ख। अगदी मुर्ख। रामिश्वर शास्त्री देखेल मुर्ख। गधर लोग।

मुर्ख। गधर आ भाला। काई लिहता है काई तुम्ही है। अप्ला

मुखात में गधालीली अभंगू आने। खालो मुणे मुर्ख। गधर आ जाला।

बस बस जाना। अताथ जानार

शुबाजी महरगा कोड़ चांगलीच खोड़ मड़ोतो, अहो बगता है काई, करा माझी तयारी, अपनी

तयारी, हाँ, हाँ, हाँ, शुबाजी महरगा कोड़ लाडेची, हो, हो,

बाला नो, घरी कुणी नहीं का?

हाईतोर, मी हाई, माझे हाईतोर.

तसना वे, तुझे वडिल तुकारां बोआ.

बाबा गयला ती बाहर.

बर तुझे आई?

हाई, हाई, तुझे आई आजों जित्ते आई.

काई पाईजे तुमासनी?

अमला तुकारां महरादांचा दर्शन

खाय

में सांगतो ते आईका, उगी चामचे तेडेचे नादाला लागू नकोसा, नतर माझा वानी तुमचे

विगारादाराची स्कोट हुई, जावा, ते आला नाईती तवर जावा, आमी शिवाजी महारादां

कड़ून तुकारा महारादाना नजराना घुनालो आखो,

नजराना

रामचा सफी, या तामचा जादा?

होई बाई। ये काशे, ये महाद्या, ये लोकर।

दोलो पटले ती काई तुमसा, सवा पर्सनो मांसू उब्याईती, पटपुर निक तैकू बसाया।

बसा बावन, बसा। काशे, घरा सारा गुल पाने अंजा। आई गुल,

आई कुटा अ

करते से काई तू, जाते से नी बोलाओ नांजा। माध्या, करते से काई तू, लाते से नी बोलाओ

नांजा। तू जाती गा।

आईगो, तुला भी कुणाची दुष्ट लागर, सुझा त्वांडाता केटी चान दिश्ट या, सत्वाईचे

उखने वनी, खर, खर वनता इसा, पानु,

पानु,

पानु, पानु, पानु, पानु,

पानु,

लो पाना

अता कशी च्यान दिस्तेश? अगदी लंकीची पारबती।

आवले, अगव वीश रहे है।

हे, लिख, असु दिया, आमी ते खातो या, अनुमस्यांकर चो बाई, काई भूराच नहीं आमाच

नहीं। तुम्ही खाल फुशकर, पण मी कसा खाऊं दीन। माझी बाईको, माझी म

ज्याते गळा करून आने ते परच शिवाजी राजाना निलुद्या। ज्याना सांगा, अम्चा तुम्हाला

आशिर्वादा है। आमी या मान सन्मानाला मुलीच लायक नाही। एका विठल सेवे खेरीच अम्चा

सगले अश्या नट्ट जाले है। पण शिवाजी महराजाना

असल ही हाडा मासाच चालता बूरता पूर त्या राज बिंड्या पुड़ो उखो करों तुम्हाला काई

मिलनाराई और त्याला तरी अम्चा या अमंगल दर्शनान कसला लाभोनाराई

शिवाजी मारादान सारके थोर राजी अपल्याला इत्यादरान बुलवता है आपनी ये

पुन त्याच्या जबल यून माला काई मागायचा है, आणि माला देना सार्ख त्याच्या जबल आहे

तरी काई, तेवा तित परियं चाल्याचे श्रम गिवल, त्यावड़ा तरी आयुश्य व्यर्थ का

दवड़ा, अता अमाला कही त्यांची द्याईची आगडी इच्छा�

व्रतकरा एकादशी, मनता हरीचे दास, तुकामने मजही

आस। पानुरंग,

पानुरंग, पानुरंग। महराद, आज पासुनी अपला शिष्यानी हरीचा दास हलू, आपन माझा डोल्या

तुवैराग्याचा अंजन घतल, नरजन्माचा सार्थक्याचा मार्ग दाखुला। �

तुम्ही परत जाने, तुम्ही एत नाई। मंजी, मग राज्याची काई वाट, मा

साहबा ना मी काई सांगा बो?

राज्या तुम्ही सांबाला, और मा साहबा ना सांगा, तुम्छा स्योबाला

आत्मद्ञान जालत। दगडा मातीचा किल्याती शत्रुला जिंकने आयवजी,

�

तुम्हे अता काई एक बोल नका, जा तुम्हे अता। महाराज,

मला अपला शेषे समझुन उपदेश लियावा। शेवबा, तु फार लामुन आला हैस,

संध्या काल परिंट विशरवागी, मला ही तुला थोड़ सांगायचा है। ता

लागला ना तुम्हे ता राजा

सुधा

अहो तुम्हे राजे भोले आण तुम्ही ने भले। तुम्हे अपला राजाई गमावलाथ आण

धर्मकृत्याचा ही नाश केलाथ। आमचा राजा मुझे अभिमाना न कव्तुक कराया गेलो। तो

राजा काई विचारता। तुम्हे आशा मूर्खपणा मुझे बुसराचा

कुलतर में त्यान, कुलतर में साधन,

कुलतर मन्निधान

हाती कडे कुलधरम निधान

कुलधरम

महत्व कुलधरम मान

तुका मने कुलधर्म दावितेवी तेव

यता

विदभाव जदी होने

तेवा आप आपले कुलधर्म पालन ये प्रतेक बरुश्याचा कर्तव्या है।

इतकच नवे तर त्याची तपश्यर्या, त्याचा मोक्ष, त्याचा परमात्मपत

त्याचा चाहे। शुवाद, तुम्हे एक शत्री है। तेवा

ख्षात्रधर्मा प्रमान शत्रुशी लडून तुम्हे देशाच आणि धर्माच रक्षन केल पाईए। तो

तुम्छा राजधर्मा है। तो तुम्हे पाला तर जनक अम्मरिशा प्रमान

इहनोकी कीर्ती आणि परनोकी मोक्ष मिलवा। पण महाराज

ख्षात्रधर्म

परमेशर प्राप्ति करुण दिन्या साथी कदीस मुकला होनार नहीं। तस नहीं राजे, वरणाशरम

धर्मा प्रमान प्राप्त सालिली कर्तवे तुछलेखुन। इश्वर प्राप्ति साथी संसाराचा

त्याग करनेची किवा दुसरा कोणता ही खटाटो करनेची

आवश्यक

परमेश्वराला अपला सा करूँ खेन्याचा अगदी साधा मार्ग मन्जे, नाम गेता

उठा गोधी, नाम गेता उठा गोधी, होय

संसाराची पुटी, होय संसाराची पुटी,

ऐसा लाभ बांधा गाधी,

विठ्ठल पाई पडे मिठी

नामा परते

साधन नाही

जे तु आनिक करिसी काई

हा कारोनी

सांगे तुका

खाकारोनी सांगे तुकार नाम धेता राहो

नकार नाम धेता राहो नकार

खरा है, पटल

मला। महराद,

अध्यानान माझा तुन मोठी चुख होती, पर अपला अपदेशान मला माझा खरा कर्तव्याची

जानी जानी। पांदिरंग, पांदिरंग, पांदिरंग, पांदिरंग, पांदिरंग, पांदिरंग,

पांदिरंग, पांदिरंग, पांदिरंग,

महाराज, महाराज, आपन कितना तंग असले तो पहुँ चाकड़ चाकड़ चाकड़ चाकड़ चाकड़ चाकड़

चाकड़ चाकड़ चाकड़

चाकड़

परचक्रकोठे हरिदासाच्यावासे न देखिदेत देशे रहातिया। तुकामने माझी

लाजवीली सेवा, यी नपडे देवा जिने जाले।

तुकामने माझी लाजवीली सेवा।

महाराज यवनंचे लोगों तो विधा पड़ला यावी अविचार करूँगा महाराज यवनंचे लोगों तो

विधा

पड़ला

तुत अप्ले भक्ताना तर आसे दूर लोटला, तर त्याचा रक्षन तरी कोण करला, ते काही मही,

दिवाला तरी आमाला दूर लोटला, तरी अनिकाई दिवाला सोड़ाला तयार नहीं, तुतोहे मत्तक,

तुतोहे चरीर, नामाता गजर, सोड़ू नहीं, लाशिवंत देह, �

पांडुरंगा ना पुले पुरीद राखला, अमा भक्तांची अवर

वासवदी,

पांडुरंगा

अमृतती ये वोलले कृष्ण रूपडे देखियले

विश्वा अवगे

जित्यासत रहेगे जान तारणी बानु जब तारणी

रुपार्णपूर्णपूर्णपूर्णपूर्णपूर्णपूर्णपूर्णपूर्णपूर्णपूर्ण

जी न बलीला

तुम्ही चल माशा बरुबर वैकुन थाला। घर, दार, गुर, धोर, सगल्यांची आश्या सुरुण।

सांगला सांगला सांगला। मी भी तुम्ही चा संगल नाचाय लागलो। तुसारा सवसाराचा हावलाच

हुई। मी ना येनार। आवले, या आहिक सवसारा

तुम्हाच

कष्टाचे काटे तू मला बुचू दिले नाहिस। संसारी कापत्ती शीतू चगडलीस

और सर्वा आयुश्य भर मला परमार्थ साधू दिलास। इतकच नदे

माझ्या आवली नस्ती तर तुकारा मला हाद दिवस अस दिसला नस्ता।

पती निष्ठ संसारी श्त्रीचा तू कर

मी आयुश्यवर केरेला परमार्थाचा परमोच्य आनंद उपभोगन्याचा आक्षण आला है।

आश्या विली तुला परूपर मिलना ही मास्रक गर्तर्व्या है। आउले, चल

अस्तु, तो आनंदा पण दोख ही होगुल्या। तितल्या त्या चिरंतन आनंदाची

तुला

ए

तो मला नहीं आनंद होयाचा तत्तक। तत्तका ये घर हाई, का माझी पुआरा

हैती। मेश तुम्हासनी सांगते। उगीच वैकुंट वैकुंट करो नगसा।

चमल, आता तुम्हासनी भाई रेंदाई चुक्के आले जानू। मुन मंताईसा होई,

वैकुंटाला जातो,

वैक

लवकर चिया। पाणुरंगा इला सुखी

टूम।

आता तुम्हा सर्वानामाच शेवर्च एक सांगना है कि

सुखी संसारी असावे चित्त पर प्रमेधेवाब।

अखंडनाव प्रब्रम्म गाटन्याचा माझा अनुहवाचा एक अगदी

सोपा मार्गा है। त्यान ईश्वरावरिं श्रद्धा अचल होते, चित्त शुत्थ

होते।

एक विदभाव गुनता, अखन्न नामो चारान,

हा एक विदभाव आपल्या अंतरकरणात उपन्न करूँ,

परमेश्वर प्राप्ती करूँ खेताई, आणि वा,

मुखी नाम, हाती मोक्ष, ऐसी साक्ष बहुतार्ची,

अवधे लाभ होती या चिंतने,

नामसंकीर्तने गोविन्राज्या

पैलाले हरी शंख चक्र शोभे करी, शंख चक्र शोभे करी,

शंख

चक्र शोभे करी,

पानुरंग हारी जैने पानुरंग हारी जैने पानुरंग

पांडुरंग पांडुरंग

पांडुरंग

आमी जातो अमुचा गावा अमुचा राम राम जावा

तुमती अमुती हेती भेती

ये दुनिया जल्मती हो ये तुन्या जल्मत तुटी ये तुन्या जल्मत है

आता आसो जावी दया तुमच्या लागत तसे पाया

ये तान्य थानी कोणी

विठ्षल विठ्षल बोलावारी

रामत्रिष्टम की बोला

तुका दातो वैकुल चाला

पाला पिका जातो वे पिका जातो