Original subtitles

Ik heb Marian per ongeluk van de trap geduwd. Als de jury gelooft dat Julie

Marian van de trap heeft geduwd, dan kom je vrij.

Maar als ze het niet geloven dat het een ongeluk was, dan hangt je eraan.

Op het moment dat het slachtoffer iets hoorde, heeft ze zich omgedraaid.

Waarop één van de daders heeft toegeslagen.

De slagen zijn niet de doodsoorzaak, evenmin de vermoedelijke val van de

trap.

Het slachtoffer is door de daders verstikt.

Met een plastic zak.

Ik was zelfs niet thuis toen ze gestorven is.

Ik heb hem daar dan ook gevraagd of hij zich alles nog wel goed kon herinneren.

Aangezien dat hij toch redelijk geïntoxiceerd was.

Ik ga naar huis.

Ik ga het goed maken met Marianne.

Waarom deed uw papa eigenlijk zo raar tijdens die reconstructie?

Papa heeft mijn ijzeren staaf op de hoofd van Marianne geslagen.

En ik heb hem geholpen.

Ik ben de trap te duwen.

Hoe ga je als advocaat om met een cliënt die je twee jaar lang heeft belogen? En

hoe ga je dan verder met je verdediging? Kan het zijn dat je geest nog op school

ligt?

Ik moet het aan de politie geven. Ik voel me verontslagd.

Sorry. Het is te kunnen lopen.

Ik zat al lang op iemand anders.

Wat was dat?

Die rondleiding morgen.

Zal dat lukken?

Maar mama... De krist met buiten gegooid. De taxi is er.

Ton, je ongodverdomme.

Sorry.

Eigenlijk vindt ze dat jij haar hebt aangeraakt.

Kati, stop dit soort dingen over mij te zeggen.

Alsjeblieft.

Wat heb je gedaan?

Kusverdomme!

Weet je het niet?

Dat kan niet.

Dat zal nooit... Ik heb de flikken gebeld.

Ze zijn onderweg.

Ik had zoveel gedronken.

Echt niet meer.

Ik heb in mij alleen nog maar stukken.

Ik weet dat ik inderdaad heb zitten drinken.

Ik weet dat ik thuis ben gekomen.

Dat tennis ineens voor mij stond.

Maar dat bloed... Hoe kwam ik onder al dat bloed?

Wat als Julie gelijk heeft?

Wat als ik Marianne... Wat er gebeurd is, doen we nu

niet ter zake.

Wie daar straks voor veroordeeld wordt, daar gooit over.

Julie... Zoals jij.

Ik ben hier om jou te verdedigen. Julie heeft daar een eigen advocaat.

Als ik het gedaan heb... ...dan... ...moeten ze mij

wegsteken.

Jij blijft sowieso bij je verklaring en verder zeg je zo weinig mogelijk.

Laat mij maar praten.

Denk jij dat ik het gedaan heb?

Het is wat de jury denkt waar wij ons zorgen over moeten maken.

Ik zag het maar heel graag.

Ik zweet het.

Mevrouw Vereniging, heeft u ons radio al gemaakt gehad na de plotse bekentenis

van Julie gisteren?

Dat is vriendelijk, dat is niet op mijn macht. Het is bekommerd, maar daar ga ik

niet op antwoorden. Bent u nu van...

Wat is dit?

Ik vraag het aan mijn vriendin.

Die deur was al open toen ik hier aankwam.

Er is niets geforceerd.

Dan is die deur met de sleutel opengegaan.

Goedemiddag.

U bent mevrouw Koumitza? Ja, ik heb jullie gebeld.

Wij zitten met een inbraak. Mijn dochter kan u vertellen waar je de rest van de

keuken kunt vinden. Mama.

Ik heb dat wel niet gedaan.

Nee, en je junk weet ook van niks.

Zij was ook de enige die de sleutel heeft.

Dat zou wel een verklaring zijn. Ik denk dat... Morad, die deur gaat niet vanzelf

open. Goed.

Mevrouw, wij zullen alvast uw verklaring noteren.

Jij gelooft toch niet dat ik dat gedaan heb?

Ik was hier om jou te helpen.

Mama, dat zou toch...

Het nieuws. Een spannende dag vandaag in het proces rond de Asseboestermoord.

Want sinds Gisteren liggen de kaarten daar helemaal anders.

Na haar vader twee jaar de hand boven het hoofd hebben gehouden, bevestigt

Julie Bergman nu toch plots de versie van het pakket. Die stelt dat er twee

daders zijn. En dat Julie en Anton Bergman de moord op Marianne Koersen

samen hebben geplicht. Het is nu afwachten hoe de advocaten van de

verdediging hun strategie zullen aanpassen. Want net vandaag moeten zij

hun slotpleidooien houden.

Voor vader en dochter Muilen is de bekentenis van Julie alvast een gedroomd

scenario.

Katrien, sorry.

Sorry.

Ik wou gewoon zeggen dat Jacob... Dat is geen normale.

Dacht je dat het zo'n charmante vond?

Ik heb je gisteren beziggezien op de paddeking.

Sorry.

Ik dacht dat jij overdreef.

Ik vind dat je dat moet zeggen tegen de voorzitter.

Wat heeft die daarmee te maken?

Die kan je buitengooien.

Dat kan toch niet zijn als zo iemand in de jury zit?

Het is nog maar twee dagen.

Dan ben ik er vanaf.

Juffrouw Bergman.

Gisteren heeft u uw verklaring over uw visie van de feiten aangepast.

Blijft u bij die laatste verklaring?

Ja, mevrouw de voorzitter.

Vertel ons dan eens wat er volgens u die avond van de feiten echt gebeurd is.

Papa deed het al heel raar tijdens dat feestje.

Hij was keislecht gezind.

En ineens is iedereen vertrokken.

Daarna heeft hij ook keiharde ruzie gehad met Marianne.

Ik ben dan vertrokken naar mijn training.

En toen ik terugkwam, zei ik... Papa, mijn ijzeren staaf op het hoofd van

Marianne slaat.

Daarna sloeg hij door eens.

En Marianne liep helemaal de grond.

Eerst riep ze nog, maar daarna niet meer.

Papa stond daar gewoon.

Ik heb EHBO geprobeerd.

Maar ze bewoog niet meer.

Ze was al dood.

Ik wou dat papa mij hielp, maar hij hoorde mij niet of zo.

Hij was superdronken.

En dan zei hij... Jolietje, pak haar benen vast.

Hij zei dat het op een ongeluk moest lijken.

We hebben samen Marian naar de kelder gedragen en haar van de trap geduwd.

Papa zei, ga naar dat feestje en doe alsof er niks gebeurd is.

Ik heb mijn kleren in de was gegooid.

Ik heb mijn fiets genomen en ik ben verdrokken.

Ja, meneer Bergman.

Als u nog iets wilt delen met ons, dan is het nu wel de moment, hoor.

Sorry, Julietje.

Ik wil dat je weet dat jij geboren bent.

Als er iets met mij gebeurt... Ik wist niet dat dat kon.

Ik was op slag verliefd.

En mama ook.

We waren zo goed met ons drieën.

Jij werd zo'n blij kindje.

En dan is mama ziek geworden.

En ik zag hoe moeilijk jij het daarmee had.

Omdat jij mama miste.

Ik was doof.

Ik probeerde je te bereiken. Ik was je aan het zoeken.

Maar ik vond jou ook niet.

En dan was Marian daar.

Ik wou gewoon terug wel gelukkig zijn.

En jou gelukkig zien.

Ik dacht, een vrouwenhuis.

En niet dat jij mama moest vergeten. Nee, nooit.

Nooit.

Verdomme.

Ik heb dat niet goed gedaan.

Als ik had geweten dat je dat zo van jezelf ziet, dan had je het gedaan.

Ik heb Marjanne geslagen en mijn dochter gevraagd om mij te helpen.

Voorzitter, ik wil graag even overleggen met mijn cliënt.

Nee, dat is niet nodig.

Alles is gegaan zoals mijn dochter gezegd heeft.

Frank, stop!

Het is genoeg geweest.

Ik had het al veel eerder moeten doen.

Meneer Bergman, ik bevestig alles wat mijn dochter gezegd heeft.

Het zijn uw woorden.

Betekent dat dan ook dat u ook alles opgekuist hebt om het te doen? Lijk je

op een ongeluk?

Ja.

En die ijzeren staaf dan, waar Julie het over had?

Wat heeft u daarmee gedaan?

Die heb ik in een vuilniszak gestoken en in een container met bouwafval gegooid.

Nu, volgens de wetsdokter is Marianne Koens om het leven gebracht door

verstikking.

Vertel een keer, hoe heeft u dat gedaan?

Dat weet ik niet zo goed meer.

Meneer Bergman, lijkt mij toch simpel. Ik bedoel, heeft u Marianne Koens

verstikt, ja of nee?

Ja.

Ja.

Hoe heeft u dat dan gedaan?

Onder aan de trap.

Plastieke zak.

Ik weet niet wat mij heeft bezield.

Ik hoop dat je beseft dat nu alles voor niks is geweest.

Ik heb dat als lokaal te pap in de mond gegeven. Jij draait straks een bak in en

uw Julieken is vrij.

Ik heb het gehad, Frank.

Ik wil Julie terug.

Als dat is wat er voor nodig is, dan is dat maar zo.

Je beseft wel dat je aan het doen bent.

Ik wil dat je mij verdedigt, volgens mijn verklaring.

Jij zei daarstraks dat je gestopt bent met die reanimatie omdat je dacht dat

Marian dood was.

Waarom dacht je dat?

Die bewoog niet meer.

Hij ademt ook niet meer.

Ik weet niet.

Uw eigen dochter in uw plaats een bak in laten gaan.

We zijn toch echt een door en door slechte mix.

Ja. Hij heeft er wel echt heel veel spijt van.

Ja, nu dat het niet anders meer kan.

Mijn armen.

Ze zijn ook zo stijf van gisteren.

Dat valt wel mee.

Wij hebben hier dus een hele week zitten luisteren om nu te horen dat de flieken

gelijk hadden.

Ja. Gelukkig dat er een proces was dan.

Anders hadden ze nooit bekend.

Dat maakt het in elk geval simpeler voor ons.

Ja, ik blij dat toch wel triestig vinden, hè, voor dat kind.

Als je zo meegesleurd wordt door je vader.

Ze had toch ook nee kunnen zeggen?

Misschien had ze wel nee gezegd, hè, Jacob?

En deed hij of hij het niet gehoord had?

Ik ben wel heel benieuwd naar het pleidooi van de donkers.

Wat doe je dan als je cliënt plots schuld bekent?

Wie is in de firestarter?

Hoe moet ik dat weten?

Het is wel heel toevallig dat dat op het wachtwoord van je laptop is.

Dus jij hebt aan mijn laptop gezeten?

Ik wist het. Kom aan, Kolbek. Je moeder heeft je gsm verstopt voor de flikken,

zodat jij niet in de shit zou komen.

Het minste wat je nu kunt doen, is de waarheid zeggen.

Jullie geloven mij niet.

Kober, het enige dat wij... Fuck you.

Alle twee, ik haat jullie.

Maar ik... Niet je beleefde, jongen.

Dat was maar een grap.

Ik kon het ook niet weten dat de hele school die foto's zou zien.

Dus jij hebt ze wel rondgestuurd?

En dat is ook getrokken.

Wat gaat er nu gebeuren?

We gaan naar de politie met je gsm en jij vertelt alles.

Papa, alsjeblieft, niet doen.

Wat ga je dan doen?

Kun je er niet gewoon over zwijgen?

Ik heb dat echt niet zo bedoeld.

En jullie kunnen mij toch ook gewoon straf geven?

Ik hoop het, zo werkt het niet.

Je hebt iets fout gedaan en nu neem je verantwoordelijkheid.

Misschien moeten we elkaar al een beetje laten bezinken.

De dood is al veel geweest vorige week. Ik moet niks laten bezinken. Ik weet

perfect wat er moet gebeuren.

Ik ga mijn kind niet aangeven aan de politie. Dat kan ik niet.

Een maand duizend rassen, dus ook geen basket.

Dan geef ik nu het woord aan meester Muilen voor de burgerlijke partijen. Na

de pleidooien is er nog ruimte voor repliek.

Beste leden van de jury.

Marianne Koens was een sterke vrouw.

Een onderneemster die eigenhandig een bloeiende zaak uit de grond heeft

gestampt. En die samen met Dennis een prachtige dochter op de wereld heeft

gezet.

Een warme vrouw ook, die er altijd was voor Dennis op het moment dat hij in de

put zat, wegens een ongeval. Maar die helaas op een gegeven moment toch voor

zichzelf moest toegeven dat het op was.

En wanneer ze dan op een dag de heer Bergman tegenkomt, ja, dan ziet Marian

plots een nieuw leven, een nieuw geluk.

Een sterke man, strak in het pak.

Flok in de omgang en die haar alles belooft waar ze op dat moment zo naar

hunkert. Een sprookje, zo lijkt het wel.

Alles gaat goed.

Denkt ze.

Want haar stiefdochter, Julie, die moet haar niet.

Hoe hard Marianne ook haar best doet, Julie wil haar vader voor zich alleen en

dat laat ze Marianne voelen elke dag opnieuw.

Dus is er geen plaats voor Marianne.

En dus begint ze te twijfelen.

Is ze nu echt wel zo gelukkig in haar nieuwe leven?

Heeft ze zich niet te veel laten meeslepen door die mooie praatjes van

Anton? Want zoveel is die niet thuis.

Altijd onderweg en aan het werk en handjes schudden en met belangrijkere

dingen bezig.

Ja.

Marianne voelt zich alleen.

En dat voelt Anton.

En dat kan hij niet goed verdragen.

Want Marian moet lachen, namelijk.

Marian moet met hem mee naar de feestjes.

Die knappe vrouw die Anton aan de haak heeft geslagen, daar moet hij toch mee

kunnen stoeven.

En als dat niet gaat, dan wordt hij zenuwachtig en slechtgezind en kwaad. En

dan begint hij terug te drinken. En dan, ja, dan natuurlijk...

Leert Marian plots de echte Anton kennen.

Een jaloerse dronkaard die haar vrienden wegjaagt op haar eigen

verjaardagsfeestje. Die zijn eigen vrouw krampachtig onder controle probeert te

houden. Een man die haar niet ziet als zijn geliefde, maar als zijn privébezit.

Als een van zijn chique kostuums die hij aantrekt om mee uit te pakken, een

kostuum dat als het hem niet meer past, hij gewoon weggooit. Of, in het geval

van Marian, nog brutaler, van de trap gooit.

En dan, beste leden van de jury, neemt meneer Bergman een plastic zak en legt

die over haar mond en haar neus en drukt.

Anderhalve minuut lang.

Mevrouw de voorzitter, ik zou... U weet dat ik geen contact mag hebben met de

juryleden. Ik kan gevraagd worden door met u te praten.

Maar het heeft niks met de rechtvaak te maken. En nog steeds niet, mevrouw.

Ik heb een paar dagen geleden iets meegemaakt met een ander jurylid. Maar

nu laat die man me niet meer gerust.

U kan mij volgen.

Heeft u een aangifte gedaan?

Maar mag zo iemand dan wel in de jury zitten?

Moet hij dan niet gevraagd worden? Ja, ik begrijp uw vraag, mevrouw, maar...

Kijk, wat u mij is komen vertellen, dat kan absoluut niet door de beugel.

Begrijp mij niet verkeerd.

Maar ik kan daar geen standpunt over innemen.

Dat is een zaak voor de politie.

Dan... Dan stap ik eruit.

Ja.

Dat is uiteraard een mogelijkheid.

Maar u beseft dat de reden van de aanvraag openbaar wordt gemaakt.

Moet dat?

Ik wil niet dat iedereen dat weet.

Heeft u een beetje een goede verstandhouding met uw huisdokter?

En zit u het zitten om vandaag nog te blijven?

Mijn doktersbriefje kan ik u laten gaan, zonder daar verder op in te moeten gaan.

En dat hoeft u morgen niet meer te komen.

Dank u wel.

Een halve dag, dat lukt nog wel.

Geachte voorzitter en leden van het hof.

Beste leden van de jury.

Ik sta hier vandaag met het schaamrood op de wangen.

Twee jaar lang.

ben ik meegegaan in het verhaal van mijn cliënt.

Tot gisteren.

Tot zij ons hier eindelijk heeft verteld wat er op die 7e augustus echt is

gebeurd.

Ik ga eerlijk met u zijn.

Ik wist op dat moment niet of ik mijn taak als advocaat nog kon verderzetten.

Ik heb hier alles gegeven om haar onschuld te bewijzen en dan blijkt

plotseling dat zij heel die tijd aan het liegen was.

Dat is verschrikkelijk.

Maar waarom?

Heeft zij dat gedaan?

Julie Bergman heeft al op zeer jonge leeftijd haar moeder verloren.

En zij heeft sindsdien een fascinatie ontwikkeld voor haar vader. Haar papa.

Haar rotsende branding.

Haar alles.

Die er voor haar was toen ze haar mama miste. Die haar hielp met haar huiswerk.

Die haar naar haar trainingen bracht. Die zelfs voor haar heeft leren koken.

En die...

op het moment dat Marianne Koens in hun leven is gekomen, plotseling veel minder

tijd en aandacht voor haar heeft.

Die ze eigenlijk, net als haar moeder, door haar vingers ziet glippen.

Dus wanneer die papa haar vraagt om hem te helpen met een misdrijf,

dan zal zij misschien wel even getwijfeld hebben, maar eigenlijk lag

haar antwoord voor de hand.

Ik kan hier nu beginnen.

Met mijn pijlen te richten op Anton Bergman.

Die zijn dochter betrokken heeft bij zijn daden.

Die haar wou laten opdraaien voor zijn eigen fouten. Die hier samen met zijn

advocaat actief heeft geprobeerd zijn eigen dochter zwart te maken om zelf

buitenschot te blijven.

Wel, dat ga ik niet doen.

Dan laat ik over aan u, beste mensen van de jury. Het is niet aan mij om

daarover... te oordelen.

Wat ik u wel ga vragen, is om samen met mij heel aandachtig naar de feiten te

kijken. Die 7e augustus.

Julie komt terug van een training.

Ze komt thuis op het moment dat haar vader Marian te lijf gaat met een

ijzeren staaf.

Ze slaat in paniek.

En ze start onmiddellijk met het toedienen van de eerste hulp, met de

reanimatie, zoals ze dat op school heeft geleerd. En ze geeft alles wat ze kan om

het leven van Marianne te redden, maar ten einde raad moet zij die poging

staken, omdat ze merkt dat Marianne het niet gehaald heeft.

Dat ze dood is.

En dat laatste ga ik nog een keer herhalen.

Dat zij dood is.

Julie Bergman.

dacht dat Marian dood was op het moment dat haar vader haar vroeg om te helpen.

Kun je iemand vermoorden waarvan je denkt dat hij al gestorven is?

Ik hoop dat we het erover eens zijn dat het antwoord op die vraag nee is.

En daarom...

Beste mensen van de jury, vraag ik de vrijspraak voor Julie Bergman, voor dit

meisje dat al twee jaar vastzit, twee jaar voor de fouten van een ander en dat

zich enkel heeft schuldig gemaakt aan het ons onthouden van de waarheid en aan

het helpen van haar vader toen hij dat haar vroeg.

Is zij daar nu al niet genoeg voor gestraft?

En dit was drie dagen geleden.

Het is nog geen sleutel, dus we zijn al binnen geraakt.

Daar het raam.

Beste voorzitter.

Achterleden van de jury.

Ik ga de grote gebaren achterwege laten vandaag.

Ik ga iets doen wat ik niet graag doe.

Ik ga mijn excuses aanbieden aan u, leden van de jury.

Aan u, Romy en Dennis Pijke.

Sorry. Aan u, Julie Bergman, en niet in het minst aan mijn cliënt Anton Bergman.

Mijn oprechte excuses, echt waar.

Ik heb hier de voorbije week hard mijn best gedaan om Julie ervan te

beschuldigen de moord op Marian Koens gepleegd te hebben.

Niet alleen, maar met iemand anders.

Siertmeester Verlinde dat zij de versie van haar cliënt verdedigd heeft en zelfs

oprecht geloofd heeft, maar...

Ik heb altijd geweten dat die niet correct was.

Dat de politie in dit dossier een uitstekend onderzoek gevoerd heeft.

En dat er tegen hun stelling, dat er twee daders zijn, weinig in te brengen

viel. En dus heb ik mijn cliënt geadviseerd, opgestookt zelfs, om

lijnrecht tegen Julie in te gaan.

Ik heb een vader opgezet tegen zijn eigen dochter.

En ik heb hem voor mijn ogen zien verschrompelen.

Maar mijn opzet is mislukt.

Want de liefde van deze man voor zijn dochter blijkt veel groter te zijn dan

die voor zichzelf.

En dus heeft hij daarnet toegegeven wat hem ten laste gelegd wordt.

Terwijl ik alles heb gedaan om hem dat uit zijn hoofd te praten. Maar ja, ik

ben ook maar een advocaat.

Die handelt volgens het mandaat van zijn cliënt.

En ik verdedig hem dan ook zoals hij wenst verdedigd te worden.

Ondanks dat ik nog vragen heb bij zijn verklaring.

Ondanks dat ik vind dat hij een verwarde indruk heeft gemaakt tijdens de

reconstructie. En dat hij eigenlijk niet zo goed kan antwoorden op bepaalde

vragen die gesteld worden over de dood van Marianne.

En ondanks dat we allemaal weten dat hij die avond zoveel gedronken had, dat hij

met moeite nog op zijn beren kon staan, laat staan zich alles nog precies kan

herinneren.

Weet je, als iemand zegt dat hij het niet gedaan heeft, dan twijfelt iedereen

aan zijn woord. Maar als Anton plots verkondigt dat hij het wel heeft gedaan,

dan moeten we dat allemaal zomaar voor waar aannemen?

Ik zeg u, ik twijfel aan de woorden van mijn cliënt. Vrouw, het dreigt niet.

Wie zegt er dat hij zijn verklaring niet heeft afgelegd omdat hij hier en nu zijn

dochter wil beschermen?

Dat hij zich zo schuldig voelt over zijn verraad dat hij in één klap alles goed

wil maken door iets te bekennen waarvan hij zelf niet eens weet of hij het wel

gedaan heeft. Ik wil het niet!

Meneer Bergman, hou de kalm.

Het lijkt erop dat uw cliënt iets met u wil bespreken. Meester De Donker?

Nee, mevrouw de voorzitter, ik ben bijna klaar. Ik heb nog één vraag voor de

jury. Eén vraag.

Is een bekentenis een voldoende bewijs?

Kan men iemand veroordelen op basis van een uitspraak? Of is het onze taak, uw

taak en verantwoordelijkheid om ten alle tijde kritisch te blijven en ook dit

nieuwe element in het onderzoek met uiterste voorzichtigheid te benaderen?

En ik zeg voorzichtigheid, maar ik bedoel eigenlijk argwaan.

Gelooft u Julie Bergman nog na alles wat ze ons hier heeft wijsgemaakt? Ik niet

in elk geval.

Gelooft u mijn cliënt nog, Anton Bergman?

Wel wat mezelf betreft.

En ik besef maar al te goed dat ik hier een grote professionele fout bega.

Maar ik zeg u met de hand op het hart.

Ik weet het niet.

Ik weet het echt niet.

Met welke lef gaat de donkerin tegen de bekentenis van z'n eigen cliënt?

Dieverlinde dan.

Ik had mij aan veel verwacht, maar vrije spraak.

Alsjeblieft, zeg.

Het is toch schaamtelozer dan ik al dacht?

Ik ga repliceren.

De jury even met de voetjes op de grond zetten.

Is dat nodig?

Maar ja, ze heeft ergens toch gelijk...

Als Julie niet wist dat mama nog leefde en dat Anton haar heeft meegesleurd...

Juffrouw Pijk, als je wilt dat die twee gestraft worden, dan raad ik je aan om

mij een repliek te laten geven.

Dat is het juist.

Julie heeft niks gedaan.

Papa, je hebt dat toch ook gehoord?

Vind jij dat we moeten doen?

Ik... Ik denk vooral dat ze een eerlijke straf moeten krijgen, de daders, die in

verhouding is met hun aandeel in de feiten.

En de enige straf in verhouding met de feiten, dat is levenslang.

Voor alle twee.

Ze is toch duidelijk gemanipuleerd.

Ze is jong, heeft nog een heel leven voor haar.

Wie heeft daar baat bij dat ze voor de rest van haar leven in een bak zit?

Als jullie Bergman hier straks vrij buiten wandelt, hoe gaat hij je voelen?

Content?

Opgelucht?

Is dat dan de gerechtigheid waar je al zo lang op zit te wachten?

Ivo heeft gelijk.

Als je in een ambulance had gebeld, leefde mama nu misschien nog.

Maar ze dacht dat ze al dood was.

Dat kunnen wij niet weten.

Meester Malen, doen we nog mee?

Beste juryleden, eerst en vooral zou ik willen reageren op het

pleidooi van meester Verlinde.

Meester, hoe kunnen we nu precies weten wat jullie Bergman dachten op het moment

dat ze Marian van de trap gooide?

Is dat nu onze taak?

Een oordeel vellen over de gedachten van de beschuldigde of moeten we kijken naar

de feiten?

Want wat Julie dacht of niet dacht, dat maakt nog geen verschil voor de

nabestaanden.

Die zijn hoe dan ook hun geliefde kwijt.

Definitief. En daaraan is ook Julie Bergman schuldig. Ongeacht wat haar

advocaten u hier schaamteloos toch wel heeft proberen wijs te maken.

Goed. Wat betreft meneer Bergman kan ik zeer kort zijn.

Anderhalve minuut om precies te zijn.

Want dat is exact de tijd die hij nodig had om een hulpeloze Marian met een

plastic zak het ademen te beletten en zo finaal de dood in te jagen.

Mevrouw de voorzitter, ik zou u willen verzoeken om een anderhalve minuut

stilte, zodat iedereen hier aanwezig...

aan de lijve kan ondervinden hoe lang de doodstrijd van Marian geduurd heeft.

U heeft toestemming, meester Meulen.

Goed.

Vanaf nu.

Dank u.

Dank u wel.

Hé, mijn schilder.

Dat gaat toch niet over die kus, hè?

Dat dat eigenlijk geen kus was, want anders had ik wel graag een echte gehad.

Dat had niet mogen gebeuren.

Sorry daarvoor.

Er is niks gebeurd.

Voor u misschien niet, maar voor mij wel.

Kunnen we niet gewoon maten zijn?

Maten?

Ja.

De voetbal kijken, elkaar snageltjes lakken, samen scheten laten, dat soort

dingen.

Is de voetbal kijken niet nodig?

Wat zijn we aan het luisteren vandaag?

Ik ben een band.

Nou ja, X-Band.

Gewoon.

Trustgevend ook.

Wauw.

Sorry voor dat telefoonwachtwoord. Ik had je moeten betrekken. Ik had je niet

moeten achterlaten.

Dat gaat niet, joh, vriendin Ko.

Ko, hij heeft dat zo niet bedoeld.

Je hebt zelf gezien dat kind is daar kapot van.

Dat kan goed zijn.

Maar hij lijkt zelfs niet door te hebben wat hij Jeanne heeft aangedaan.

Hij is alleen met z'n eigen bezig.

Het is nogal kind.

Is dat zo?

Ik doe al opeen.

Wie is het?

Ik weet het niet. Ik heb het gewoon opengedaan.

Ah,

Aster waarschijnlijk. Ja?

Ik ben Maya.

Ik zit samen met Simon en de jury.

Ah, hallo.

Hij heeft zijn gsm vergeten op de bus.

Ah, wow.

Maya,

ik ken dat nu.

Ben jij er speciaal voor afgestapt?

Ja, tuurlijk.

Oké. Ja, dank je.

Wil je anders even binnenkomen, Maya?

Ik denk niet dat Maya er zin in heeft.

We hebben superveel lasagne.

Heb je zin in lasagne?

Ja,

zeker. Ja.

Ja, precies. Komt.

Weet je wat mij geruststelt?

Ook al maken wij straks de foute beslissing, we gaan toch nooit weten wat

er echt gebeurd is.

Stelt u dat gerust?

Ik leen dat juist al wakker.

Echt? Maar ja.

Maar als je nu in alle eringen weet dat je kunt beslissen, dan moet je dat toch

helemaal niet van wakker liggen?

Het probleem is, elke advocaat die overtuigt mij van iets anders.

Als Muilen zijn muil open doet, dan denk ik, och, arme die stiefmoeder.

Bij Narci.

Bij De Donker denk ik, och, arme die vader.

Bij Verlinde denk ik, och, arme dat meisje.

Wat is het nu? – Ja, dat is zot. Ik heb exact hetzelfde. Toch? – Ja, echt.

Het is eigenlijk wel een mooie verhaal, hè, Marja?

Sorry, mag ik dat zeggen?

– Ja.

Uw lippen, uw... Uw ogen, uw haar, echt... Supermooi.

– Merci.

Ik vind jou ook heel knap.

Heb je haar al eens bekeken, Simon?

Ja.

Dat is toch een mooie vrouw?

Jullie zetten zo'n mooie koppels in.

Is dat?

Nee, maar echt.

Zo twee mooie mensen bij elkaar.

Ik heb al iemand, hè.

Ja, maar... Als je kunt verbeteren, moet je verbeteren, Simon.

Wat vind jij van Simon?

Hij is toch een knappe gast?

Esther, moet dit?

Moet wat?

Moet ik in mijn rolstoel blijven kijken hoe je je leven aan het verspillen bent

door bij mij te blijven?

Ik heb het goed, oké? Ja.

Als je jezelf dat blijft vertellen, dan ga je dat inderdaad beginnen geloven,

Simon.

Ik denk dat het beter is dat ik ga.

Ah ja, dat is goed. Dat is heel goed.

Dat is goed. Voor Simon is dat goed. Het is altijd goed voor Simon.

Simon, lief, maar één keer.

Alsjeblieft.

Merci voor het eten. Het was heel lekker. Het is mij veel plezier.

Het was lactosevrij.

Wat de fuck is er? Was dat nu echt nodig?

Ondanks de recente bekentenissen van beide beschuldigden zijn hun advocaten

er toch in geslaagd om weer twijfel te zaaien.

En dus wacht de jury morgen de moeilijke taak om te oordelen over schuld of

onschuld van zowel Julie als Anton Bergman. En zoals het er nu naar uitziet

is dat nog geen uitgemaakte zaak.

Heb je al beslist wat je hebt?

Nee, nog niet.

Ben je moe?

Nee. Hier, ik kan het aan je halen.

Kijk.

Julie?

Marian? Marian?

Marian?