Original subtitles

Dames en heren van de jury, ik moet mij bij voorbaat verontschuldigen voor de

gruwelijke beelden die u te zien gaat krijgen.

Ik besef maar al te goed dat u daar niet om gevraagd heeft.

En eerlijk gezegd, ik zou niet graag in uw schoenen willen staan.

Nee.

Want u moet straks, figuurlijk weliswaar, oordelen over leven en dood.

Net zoals de beschuldigden dat deden.

Maar dan letterlijk.

En het is daarom...

dat ik u de beelden ga tonen, dames en heren. Dat ik u ze moet tonen.

Het

is

alsof de daders applaus verwachten voor de dubbele moord.

op de populairste van onze schrijvers Daniel Danens en zijn jonge echtgenote

Daphne Lebec.

Dit moest een van de emotioneelste momenten worden in het leven van het

koppel Danens.

Nog tragischer wordt het als ik u zeg dat het een dubbele reveal moest worden.

Daphne Lebecq was namelijk zwanger van een tweeling.

Ik gebruik de mijnen alleen nog maar om Tetris te spelen.

Ah, meneer de voorzitter, ik had u niet gezien. Don't worry.

Ik ben direct terug weg.

Ik was mijn acte van inbeschuldigingsstelling aan het

oefenen.

Dat dacht ik al.

Zuigtabletten met nicotine.

Oké.

Handig voor die lange zittingsdagen waarschijnlijk. Ja, maar het probleem is

dat ik nu aan die dingen verslaafd ben. Ik leg ze overal uit schrik om zonder te

vallen als een soort...

Nicotine, ik horen.

Ja, sorry voor de onderbreking. Ik ga u aan uw werk laten.

Ja? Excuseer, meneer de voorzitter. Nee.

Niet vragen wat ik van uw speech vond. U weet dat ik daar niks mag op zeggen.

Ja, nee.

Natuurlijk.

Ik ben nerveus voor mijn eerste assise. Volstrekt normaal.

Ik ging bij mijn debuut van de zenuwen zelfs op de verkeersstoel zitten.

Succes morgen.

Alles is tempo, meneer de procureur.

Rustig opbouwen, niks forceren.

Of het nu een voetbalmatch, een film of een thaisse massage is, niemand zit te

wachten op een happy beginning.

Het is pas daarna dat ze dreigen in slaap te vallen.

Zeker als ze door het lot zijn aangeduid.

Dank u wel.

Hé. Goeiemorgen.

Je ziet er gevaarlijker uit.

Wat?

Je haar.

Jij stelt je altijd als je boel maakt met je baas. Dat is niet waar.

Je hebt stress, hè?

Ik zie dat.

Komt heel duur.

Waarom zou ik stress hebben?

Gaan ze je straks pakken voor de jury?

Als je haar zo doet, geven ze je zeker een ticketje voor de show.

Het is een proces, hè. Het is geen show.

Komaan, botoxmoord.

Je moet niet doen alsof je niks doet.

Jij kunt geen gedachten lezen.

Nee, maar ik kan welgesteld haar lezen.

Of doe je dat voor hem?

Wie is hem?

Francis Dallas-tje?

Come on, die guy is megacute.

Come on, die guy heeft zijn vader en zijn stiefmoeder vermoord.

Oké, maar die Russische chick heeft toch ook iets gedaan?

Hij heeft wel alles bekend, hè?

Ja, dat is wel shit.

Dag, Francis.

A partir de maintenant, c'est maître de koning de Oud.

Je peut?

– Je zegt dat ik geen advocaat nodig heb.

Je ne suis pas ici pour toi.

Ik ben hier voor uw mama.

Hebben ze die ook aangehouden?

Ze gaat zich burgerlijke partij stellen, Francis.

Tegen mij?

Maar je moet dat niet persoonlijk nemen.

Op welke manier dan?

Die burgerlijke partij is maar voor de vorm.

Het is de enige manier om je te verdedigen, nu je dat zelf niet wilt.

Het is nog niet te laat om op te houden met dat gedoe, Francis.

Met die belachelijke poffering.

Geloof mij.

Yvon Bouffet doet cru dans cette salle d'audience.

Waarom? Dat ik zijn zoon ben.

Omdat je verliefd bent.

Wat is er mis mee?

Niks.

Tenzij het op de verkeerde is.

En wie gaat dat bepalen? Jij? Nee.

De jury.

Door je levenslang te geven.

En is dat zo?

Ik heb gedaan wat ik heb gedaan.

Ik geloof je niet, Francis.

Jij bent niet in staat om iemand te vermoorden. Iedereen is in staat om

iemand te vermoorden.

Maar jij... Nee, sorry.

Waarom niet?

Omdat je laf bent.

Altijd al geweest.

Jij doet nog altijd in je broek voor je vader.

Ook al staat hij nu in een urne op de schouw. Het is niet nodig om op die

manier over hem te praten.

Waarom? Ben je bang dat hij nog kwaad gaat worden?

Hij heeft u niets misdaan.

Toch wel.

Hij is met mijn beste vriendin getrouwd.

Goed. Tamer, het is vast.

Waarom accepteer je niet zijn visite?

Oké.

Juste per curiositeit, Francis.

Denk je dat dat erfelijk is?

Wat?

Voor een slet uw eigen familie kapotmaken.

Bonne chance met de burgerlijke partij, Jackie.

Nu, toch burgerlijke partij. Meestal is dat niet zo. We moeten hopen op een

zwakke jury.

Dat moet ik, ja. Nee, ruziemakers.

Dat ze de andere geen meerderheid genoemd. Het is onze beste optie zolang

Francis in zijn kamikaze trip zit.

Maar ja, hoe ga je dat doen, de ruziemakers van maken?

Naar Giel Schiet zoeken.

Als je de zwakke plekken kent, is het een kwestie van duwen. Oh, man.

Meester de Koning, hooit?

Welkom, vrouw.

Mevrouw Weber, de moeder van Francis Danens.

Meester van Dormaal, advocaat van Chlorakko Valenco.

Bedankt.

Mevrouw gaat zich burgerlijke partij stellen.

Tegen uw eigen zoon en uw cliënten.

Ja? Ja? Ik wist niet... Maar met meester De Koning eruit bent u in perfecte

handen.

Kom, we moeten nog. Ja, ik moet ook nog een cliënt gaan preppen. Mijn cliënt

gaan preppen.

Wat zeggen ze eigenlijk in de advocatuur? Preppen?

Tegenwoordig zeggen ze gelijk wat in de advocatuur kon verhalen.

En gevaarlijk?

Als prodeo is ze een paar kilo boven haar gewicht aan het boksen.

Zeg, heb jij ooit dat boek van Danis gelezen?

Nee.

Moet dat?

Ja, als je naar zijn proces gaat wel, vind ik.

Dan heb jij die gelezen?

Het Kind met duizend gezichten is het enige boek van school dat ik echt

gelezen heb.

Zonder Chachipiti.

Wat is er zo speciaal aan in een boek?

Wat gaat over mij? Allee, mijn generatie.

Daniel heeft dat op zo'n manier gedaan... Daniel.

Jij doet dat zo dat je die persoon niet kent? Nee, maar ze gaan straks een

minuut stil te houden bij het begin van het proces.

Moet je daar lessen voor missen?

Heel de school doet mee.

In mijn klas zouden ze de eerste zin van een boek getatoeëerd hebben.

We gaan niet terug over tattoos beginnen. Ik zeg toch niets?

Luister jij ooit naar wat de mensen zeggen?

Wat is die eerste zin?

Naad. Nee, naad doet.

Mijn ware identiteit.

Hallo.

Mijn ware identiteit?

Hallo. Ik bedoel, dat is nu toch het meest passé concept ever, niet?

Sorry dat ik het zo vraag, maar heeft er iemand een idee van wat dat zelfs wil

zeggen? Uw ware identiteit?

Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar ik heb het gevoel dat ik non-stop verander.

Elke dag opnieuw.

Er zijn zelfs avonden dat ik amper in de spiegel durf te kijken, uit schrik het

gezicht niet te herkennen dat gaat terugkijken.

Ze zeggen dat dat biologisch is.

Een reflex om niet ontgoocheld te zijn in wie er voor de spiegel staat.

Maar ja, ze zeggen zoveel.

Iedereen heeft nu een mening.

En al zeker over mij.

Dat je soms aan jezelf twijfelt, moet je aan niemand z'n neus hangen. En al zeker

niet aan die van je begripvolle psys.

Het enige wat die kunnen zeggen, is dat je ware identiteit al even onzeker is

als jijzelf.

Niks. Niet zeveren. Waarom draag jij een hoofddoek?

Gewoon.

We gingen gewoon met z'n allen iets doen.

Nu die hoofddoek afzetten.

Nu.

Het is gewoon voor een grap. Dat is geen grap, Nathalie. Uit, oké? Doe eens

chill.

En nooit impulsief antwoorden.

Geef jezelf altijd een paar seconden de tijd om na te denken.

21, 22,

23.

Kan ik hem zien?

Wie?

Francis.

Ja, tuurlijk. Jullie zitten straks naast elkaar. Nee, ik bedoel alleen.

In privé.

Dat gaat moeilijk worden.

Waarom? Jullie zijn technisch gezien tegenstrevers, dus... Maar we zijn toch

een koppel.

Ik heb gelezen dat je in België recht hebt op intimiteit en de gevangenis als

koppel. Ja, maar niet tijdens een proces.

Jullie zouden van alles kunnen afspreken.

Ik wil niks afspreken. Ik wil hem gewoon vasthouden.

Meer niet.

Je gaat moeten wachten.

Maar zoals ik zei, voor het hof is het superbelangrijk dat je nadenkt over de

vragen dat ze u gaan stellen.

21, 22,

23.

Vandaag begint hier in Hasselt het lang verwachte proces de botox-moorden,

waarbij de bekende schrijver Daniel Damon...

Mevrouw Le Bec. Mevrouw Le Bec.

Mevrouw Le Bec. Mevrouw Le Bec. Mevrouw Le Bec.

Mevrouw Le Bec.

Mevrouw Le Bec. Mevrouw Le Bec. Mevrouw Le

Bec.

Mevrouw Le Bec.

Ze zijn ook dood en niemand... Kijk naar alle foto's daar.

Er is geen enkele foto van Daphne.

Ik wil mijn zoon een woord geven.

Ze verdient het.

Alsjeblieft.

Dank u.

Dames en heren, we gaan er aan beginnen.

Meneer de procureur.

Jo Valkeniers.

Nina Cornelis.

Aisha Jawadi.

Walter de Waalen.

Ja.

Andrea Rooms.

En de laatste, Jordi de Bels.

Ja.

Welkom. Er zijn geen vaste plaatsen. Je mag gaan zitten waar je wilt.

Pak gerust een koffie of een watertje. Het staat er goed. Aisha, echt

aangenaam. Ja, dat weet ik niet. Niet allemaal tegelijk, alstublieft.

Flo, geef voorwoord op die mail van het terrein.

Ja? Afgesproken? Ja.

Is dat van mij?

Ja, ja, ja.

Dat is mijn knie. Dat is van Skia.

Hé, dat was het eigenlijk.

Je hebt plaatsvervangend jurylid.

We hebben niet mee mogen stemmen.

We zullen de hele tijd blijven.

We moeten kunnen overnemen als er iemand wegvalt.

Het zijn echt behangpapierdoos.

Ik zie het als een ervaring.

Ik hoop dat het niet lang duurt, die ervaring.

Mag ik?

Ja, uiteraard. Ze staan ervoor.

Amai, dat is goed.

Die zijn afgewerkt met tijm en een beetje rozenwater.

En die gele moet je zeker ook eens proberen. Dat is met kurkuma.

Heb je een bakkerij of zo?

– Een traiteurszaak.

Had je dat moeten zeggen? Omdat je misschien een vuisteling kunt krijgen?

Nee, dat is onze burgerplicht.

Soms moet dat voorkomen op al de rest.

Dat is waar.

Ik ben Andrea trouwens.

– Aïsha.

Mag je naam? Mag je naam?

Je mag eraan beginnen.

Beste mensen, excuseer.

Zullen we gaan zitten?

Is deze nog vrij?

Dank u.

Walter, aangenaam.

Dank u.

Walter.

Is er iemand hier iets van kent, van een jury?

Ik heb mij al een beetje ingelezen, ja.

Waarom? Ze hebben mij voorzitter gemaakt zonder dat ik haar omgevraagd heb.

Het eerste geselecteerde lid is automatisch juryvoorzitter.

Maar ik wou dat helemaal niet.

Ik vind het al erg dat ik ga moeten oordelen over mensen, maar om dan ook

nog eens voorzitter te zijn, ik denk niet dat ik dat kan.

Maar op zich is dat geen probleem.

Sorry, ik ben je naam vergeten.

Valkeniers. Jo.

Dat is geen probleem, Jo.

De jury kan zelf een andere voorzitter aanduiden.

Echt?

Dat staat in de wet.

Zou u dat dan in mijn plaats willen doen, meneer? De Walen.

Zeg maar, Walter.

Als het moet, wil ik u daar wel een plezier mee doen.

Tenzij er andere kandidaten zijn, natuurlijk.

Ik wil dat wel doen.

Ik ben Aïsha.

Aïsha, bedankt.

Het is altijd goed als er...

Meerdere kandidaten zijn.

Nog iemand?

Sorry, u zei daarnet dat u gewoon plezier wilt doen, tenzij dat er andere

kandidaten zijn.

En nu stel ik mij kandidaat en heb je het ineens over meerdere kandidaten.

Wie zijn die meerdere?

Ik, tja.

Ah, oké.

Ja. Dat was dus geen opoffering. U wilt gewoon graag voorzitter zijn.

Niet noodzakelijk.

Maar ik denk wel dat ik als...

HR-manager bij Proximus.

Wat ervaring heb in het leiden van teams. Ja, dus... Ik ben

verantwoordelijk voor 42 mensen.

En jij, Aisha?

16.413 mannen.

Amai. Ik ben vakbondsdelegier op de luchthaven van Zaventem.

Ah, vandaar.

En bedoelt u daarmee?

Eh, niks.

Weet je, ik zou voordat we erover stemmen...

Ja. Jo, ik vrees dat je toch nog even voorzitter moet spelen.

Is dat echt nodig, zo'n stemming? Aïcha vindt dat wel.

Dat moet schriftelijk gebeuren.

Dus als jij dan even een blaadje wilt afpakken en doorgeven...

Eh,

vraagstuk. Mogen de plaatsvervangers ook stemmen?

Nee, sorry.

Dan zou een plaatsvervanger zichzelf tot voorzitter kunnen kiezen.

Ik ging voor uw stem.

Merci.

Sympathiek. Merci.

Ik heb het niet over vakbonden.

Dat zijn profiteurs van de gewone man.

Misschien moeten we er nu geen politiek bij betrekken, meneer. Jordi, dat is

geen politiek. Dat is de realiteit.

Tenzij je een vrouw, een homo of een vreemdeling bent...

is de vakbond niet geïnteresseerd in uw problemen.

Is dat niet een beetje racistisch? Ah ja, kijk, voilà.

Dat is dan altijd de antwoord, hè.

Het minste van kritiek dat je geeft, maken ze een racist van u.

Waarom denk je dat ze straks allemaal voor u gaan stemmen?

Omdat je zo sympathiek bent?

Ze kennen u niet eens.

En ze gaan u kiezen omdat ze bang zijn dat ganders uw racismekaart weer gaan

bovenhalen. Sorry, maar dat is absoluut niet waar.

Ah, nee?

We zullen zien, hè.

Joop.

Wel goed geprobeerd, Walter.

Wacht, ik ben het absoluut niet eens met meneer daar.

En ik zou het appreciëren als u vanaf nu uw mening voor uzelf zou houden.

Oké?

Zullen we gewoon stemmen? Ja.

Wat?

Mevrouw, niet trekken alstublieft. Nee, dat gaat nu niet.

Kom, we gaan ons hier zetten.

Ik moet zeggen, ik vond het wel een interessante move.

Die burgerlijke partijstelling van de moeder tegen haar zoon.

Beetje doorzichtig wel, maar... Dat is geen move, komvrouw.

Alma Weber is 25 jaar getrouwd geweest met het slachtoffer. Ze is het beste

geplaatst om de jury in beeld te geven van wie Daniel Thalens echt was.

Tuurlijk.

Zeker. Ik kijk in elk geval uit naar een collegiale samenwerking.

Het is als ziezen waar we eerder zitten, komvrouw.

Met de zeescouts.

Kijk, dat is die dochter. Dat is Zoë.

Dat is de tweeling van Francis Daan.

Hoe cool is die?

Is dat een hotel?

Ook.

Dames en heren.

Hof.

U mag gaan zitten.

Mevrouw de Griffier meldt mij dat u een andere voorzitter hebt gekozen. Klopt

dat?

Moet ik rechtstaan? Nee, mevrouw, dat is niet nodig. Bent u de nieuwe voorzitter?

Ja. De anderen hebben mij verkozen met 9 stemmen tegen 2.

En 1 onthouding.

Proficiat. Dan wens ik u veel succes met uw belangrijke taak, mevrouw.

Dan gaan we nu de beschuldigde erbij laten komen.

Nee, zo gaan we niet beginnen.

Agenten, alstublieft.

Mevrouw Kovalenko en meneer Danos, sta eens recht, alstublieft.

Ik ga u moeten vragen u te gedragen tijdens deze zitting aan.

Het zijn uiterst pijnlijke feiten waarvan u beschuldigd wordt... en elke

afleiding van uw kant getuigd van een gebrek aan respect voor de slachtoffers.

Is dat duidelijk?

Ja, meneer de voorzitter.

Goed, u bent Francis Hugo Lucebert Danes, wonende

Saint-Médard, rue de Laronge, 514.

Ja. En u bent Clara Igorevna Kovalenko, zonder vaste verblijfplaats.

De gevangenis is mijn huidige verblijfplaats, meneer.

Juist.

Dan geef ik nu het woord aan de procureur voor de akte van in

beschuldigingsstelling.

Dank u wel, meneer de voorzitter.

Het staat mij toe om kort te zijn.

Dames en heren van de jury, voor u staan twee moordenaars.

Kijk ze maar eens goed.

Francis Danes en Clara Kovalenko hebben medogeloos een eind gemaakt aan het

leven van twee personen, net op het moment dat hij de aanstaande geboorte

van hun tweeling met vrienden en familie wilde vieren.

Hij, Francis Danes, zoon van een van de slachtoffers, heeft betrekkelijk snel

na de gebeurtenissen bekentenissen afgelegd en de volledige

verantwoordelijkheid voor de dubbele moord op zich genomen.

Maar vergis u niet.

Dames en heren van de jury.

Het is mevrouw Clara Kovalenko die de gevaarlijkste van de twee is.

Zij was het die een motief had voor de moord.

Zij was het die onmiddellijk na de feiten naar het buitenland gevlucht is.

En het is in haar bagage dat de Duitse politie het moordwapen, het uiterst

giftige botuline toxine, heeft teruggevonden.

En toch blijft mevrouw Kovalenko tot op de dag van vandaag ontkennen iets met de

moord te maken te hebben.

En waarom?

Omdat zij al van in het begin wist dat haar minnaar, de man in wiens armen ze

zich daar net nog gooide, de kogel in haar plaats zou nemen.

Uit liefde.

Of iets anders.

Want mevrouw Kovalenko kan als voormalige escorte zeer overtuigend zijn

op meerdere vlakken. Sorry, maar dit is echt bullshit. Meneer Gidanus, u krijgt

straks het woord.

Dank u wel, meneer de voorzitter.

Zoals ik al zei...

Rekent mevrouw Kovalenko er dus op dat de bekentenissen van haar partner zou

volstaan om haar vrij te pleiten met mevrouw Kovalenko?

Dan vrees ik dat u de Belgische justitie, dit Hof en dan vooral de leden

van deze jury schrommelijk onderschat als u denkt hiermee weg te komen. Want

dat gaat niet gebeuren.

Nee. Not on my watch.

Dit, dames en heren van de jury, is een koppel moordenaars van het ergste soort.

Door bewust het moordwapen in de handen van hun slachtoffers te plaatsen, hebben

ze elke vorm van menselijkheid overschreden.

Maar straks komen hun advocaten hier wel met excuses af. En ons medelijden vissen

of erger nog verzachtende omstandigheden pleiten.

Dames en heren van de jury.

Wat mij betreft bestaat er geen enkel excuus.

Geen enkel verzachtende omstandigheid. En zeker geen enkele vorm van medelijden

voor deze twee mensen.

bij wie zelf elke vorm van medelijden ontbrak toen ze gans een aanstaande

familie publiek executeerde.

Dank jullie wel.

Dank u wel, meneer de procureur.

Zijn er actes van verdediging?

Nee, we hebben geen acte van verdediging, meneer de voorzitter. Wij

gaan tijdens het proces een veel genuanceerder beeld brengen... dan wat

meneer de procureur zojuist gezegd heeft.

Dank u wel.

Dank u, meester Van Dorfman.

Ik wou nog even verduidelijken dat het totaal onjuist is om mijn cliënten als

een escorte te omschrijven. Meester Van Dormaal, u zei daarnet dat u geen acte

van verdediging had.

Nee, klopt.

Ik wou gewoon even duidelijk maken... Meester Van Dormaal, zoals u zelf zei, u

zal tijdens de debatten alle nuances kunnen aanbrengen die u nodig had.

Meneer Danes, hebt u een acte van verdediging?

Nee, meneer de voorzitter.

Mag ik u nogmaals wijzen op het belang om u voor dit proces te laten bijstaan

door een raadsman?

Iemand die schuldig is, die heeft geen advocaat nodig.

Meneer de voorzitter.

Goed.

Ik weet niet... Excuseer.

Ja, mevrouw. Zou ik iets mogen vragen?

Tuurlijk. Het gaat over de zwangerschap van het slachtoffer.

Ja, hoe oud zijn de kinderen? Ik bedoel, hoe ver was het de mama?

Dat zou ik moeten nakijken, maar... Volgens het autopsieverslag waren ze op

enkele dagen van de geboorte hoogstens een week.

Volstaat dat als antwoord?

Waarom zijn zij dan geen slachtoffer in dit proces?

Hoe bedoelt u?

Ja, ze zijn toch ook vermoord, die kinderen? Ja, wacht, wacht, wacht,

mevrouw. Slachtoffer te zijn van een misdaad moet een persoon levend en

levensvatbaar geboren worden.

Volgens de wet.

Zouden ze dat dan niet zijn zonder dat gif, zonder die botox? Mevrouw, mevrouw,

mevrouw. In Assis, hè?

oordelen wij enkel over misdaden die in het strafwetboek staan.

Excuseer, meneer de voorzitter, maar volgens ons heeft mevrouw wel degelijk

een punt in deze. Meester Storch, we gaan hier toch geen incident van maken.

Nee, we gaan er geen incident van maken, meneer de voorzitter, maar u moet weten

dat de dood van het koppel voor mijn cliënten een erg traumatiserende

gebeurtenis is geweest.

Het koppel heeft immers gevraagd aan mijn cliënten om meter te mogen worden.

van de toekomstige kindjes. Alleen omdat ik dat geweigerd had.

We gaan er geen poppenkast van maken.

De eerste die die debatten nog verstoort, laat ik uit de zaal

verwijten.

Meneer de voorzitter, u moet begrijpen dat heel dit proces een enorme

beproeving is voor mijn cliënten. Uit de meer omdat juffrouw Danes pertinent

weigert om de urne van haar zus af te staan.

En waarom is dat, juffrouw?

Ik respecteer wat Daphne wil.

Samidaar is haar lievelingsplek.

Toch even toevoegen dat zij al twee gerechtelijke bevelen hieromtrend

genegeerd heeft.

Mevrouw, u zou misschien toch de redelijkheid kunnen opbrengen. Fuck,

deze shitshow, echt.

Stilte, alstublieft.

We gaan het rustig houden.

Ik heb het

gevoel

dat het wel eens lang zou kunnen duren.

Ja, dan ben je maar betaald.

Terwijl ze ons belastingsgeld aan het wegsmijnen zijn.

Sorry, maar ik vind het juist goed dat ze hun tijd pakken. Ja, waarom?

Hun gast zegt toch dat hij het heeft gedaan?

Zij is zijn escortie met moordwapens gepakt.

Wat moet er nog gediscussieerd worden?

Of is het omdat het over rijke bv's gaat?

Laat maar.

Echt, is die Zoë toch nog cooler dan op tv?

Wel wat labiel, als je het mij vraagt. Wat labiel?

Die is zot in haar hoofd. Mannen, kunnen we proberen objectief te blijven?

Dat kind heeft er wel van afgezien dat haar vader dat boek heeft geschreven

over haar.

Heb je dat gelezen?

Als luisterboek.

Het was echt raar om haar nu zo bezig te zien.

Die heeft zelf die Vlaamse versie ingesproken en nu was dat precies over

dat personage uit dat boek.

Heel speciaal.

Wilt er iemand nog een macaron voor?

Nee, precies niet. Ik wil dat wel eens proberen.

Waar vinden ze een luisterboek?

Op de meeste boekensites vind je wel een audiobook.

Dat is meestal iets voor tien of twaalf euro. Als je wilt, zal ik eens laten

zien. Kijk.

Kijk, hier zit ik op een site van de uitgeverij.

Voilà. En ja, deze is nu wel vijftien euro.

En dan moet je gewoon je visakaart erbij houden. Ja, maakt die miljonairstuk maar

wel rekenen.

Het zijn die kinderen, hè.

Dat maakt het alleen maar erger.

Ik kan dat niet.

Wat?

Aanvaarden dat die kinderen geen levende wezens zijn.

Die hebben emoties, die kunnen pijn voelen.

Dat speelt toch ook zo in het islam?

Ik ben niet echt gelovig.

Ik ben godsdienstleer gekregen.

Ik dacht dat je Frans schreef.

Ja, dat ook. Van die godsdienst heb ik niet gezegd in de selectie.

Mensen hebben dan direct zo'n beeld van... Je weet wel.

Een kwezel.

Heb je kinderen?

Ik denk dat ik ga moeten stoppen met de juryreisje.

Kijk, ik snap je volledig en ik heb daar echt alle respect voor.

Maar ik wou toch vragen om te blijven.

Waarom?

Eerlijk.

Omdat ik schrik heb dat de anders je plek gaat innemen.

Je hoeft nu geen beslissing te maken.

Slaap er een nachtje over.

U weet, jij gaat morgen niet eens... Dames, heren, met dat er zoveel pers aan

de voor- en de zij-ingang staat, stellen we voor om het gebouw te verlaten via de

ondergrondse parking.

Als u mij wil volgen.

Is dat oké voor jou?

Dat we nog een nachtje kunnen verslapen?

Zo.

Om

mee?

Ja, ja, ja.

Ik was gewoon... Sorry, ik krijg mijn jas niet toe.

Ik kom.

Mevrouw Cornelissen, hoe is de sfeer in de jury?

Ik mag niets zeggen tegen de pers. Ik zou graag naar huis willen.

Dus misschien geen commentaar?

Oké, dank u wel.

Ik maak hem? – Ja.

De soep staat op het vuur. Ik moet er alleen nog wat melk bij doen.

En dan wat bijsteken in de ijskast.

Ik heb voor je 150 gram Toscaanse preparé gekocht. Moet je die maken?

– Ja.

Nu moet ik wel gazelen, jongen.

Tot morgen. – Ja.

Tot morgen.

Kom eens hier.

Kom eens hier. Lady, kom hier.

Ik heb je ook gemist.

Ik heb je ook gemist.

Mijn ware identiteit?

Hallo. Ik bedoel, dat is nu toch het meest passé concept ever, niet?

Weet je...

Ik ben het beu om mij te schamen.

Het is tijd voor iets anders.

Iets nieuws.

Iets beters.

Gedaan met dat vermoeiend identiteitsgedoe. Ik bedoel, wie heeft

hier in mijn plaats de spelregels bebaald?

Mijn ouders?

God? Elon Musk?

Echt waar, het boeit mij zelfs niet meer.

Vanaf nu ga ik mijn eigen regels schrijven.

Gewoon door mij te verkleden. In een spiegel.

Een spiegel, ja.

Zo zullen onze lieve heer, mijn ouders en alle psys van de wereld meteen chill

worden als ze tegenover mij zitten en in mijn ogen kijken.

Omdat ze dan eindelijk te zien krijgen waar ze al zo lang naar hunkeren.

Een versie van henzelf.

Waar staat dat eigenlijk?

Praatgroepen voor Excel-junkies.

Ik zou iets afwerken.

Hoe was het eigenlijk, de jury?

Spannend, ja.

Ja, maar ik zag het.

Angelo. Echt?

Mij dumpen met een post-it.

Sorry, maar dat verdien ik niet. Dat verdient niemand.

Het belachelijkste is dat ik heb zitten zoeken naar waarom een post-it, waarom

groen. Betekent dat iets groen? Maar groen betekent niks, hè, Walter?

Het is gewoon een post-it, een dingetje op de to-do-lijst.

Het spijt mij.

Maar er bestaat geen elegante manier om... Toch wel.

Vanachter mijn spiegel zal ik onverbiddelijk zijn in het faken van

glimlachjes, empathie en gevoelens.

Want nooit, echt waar, nooit mogen ze nog weten wie ik echt ben.

Ook al moet ik daar mijn ziel tot de laatste millimeter voor stretchen.

Want dit is geen spel meer.

Of drama van een would-be influencer.

Nee.

Het is een kwestie van overleven.

Een kwestie van leven of dood.

En ik weet niet of je allemaal direct gaat kunnen meestappen in mijn

spiegelpaleis. Misschien is dat allemaal nog wat te heftig voor u.

Maar ik wacht wel tot gevolgd.

Want ik ken u.

Ik ben net zoals jij.

Het kind met de duizend gezichten.

We moeten hier nu weg, baby.

Alsjeblieft. We gaan nu nog niet.

Dan ga ik doen wat jij niet kunt.

dames et messieurs le grand moment est arrivé mais avant ça nous allons prendre

une grande photo de groupe avec tout le monde ici présent et sur les escaliers

donc si vous voulez bien vous rapprocher des escaliers