Original subtitles

DZIKIE POLE

Szybciej, szybciej, doktorze!

Dymitrze Wasiliewiczu, gazu!

Nie zostawaj z tyłu!

Doktorze, doktorze, szybciej! Co się guzdrzesz, szybciej!

Dokt...

Doktorze!

Nie zauważyłeś w stepie kogoś obcego?

Raczej nie.

- Nie chcę pić. - No...

Widziałem pastuchów koni, ale o tym wiesz.

No, skoro tak mówisz...

Szukasz kogoś?

Coś mnie niepokoi.

Czuję, że coś jest nie tak.

Otwieraj, doktorze!

Otwieraj!

Dajcie go tu.

No... umiera.

Widzę.

Dużo wypił?

Pił czterdzieści dni.

Czemu milczysz, Aleksandrze Iwanowiczu? Powiedz, gdzie boli.

No mówże, ty...

Boli mnie w środku... umieram.

Dlaczego pił?

Zatęsknił za czymś i zapił to.

Pił bez przerwy czterdzieści dni, a teraz...

..umiera.

Kończy się, serce nie daje rady.

Trzeba by go na reanimację, u mnie on umrze.

Za późno go przywieźliśmy.

No... i co z tobą...

..Aleksandrze Iwanowiczu?

Wstrzyknij mu coś jeszcze, może odpuści?

Co z tobą... co z tobą?

No, Aleksandrze Iwanowiczu, nie umieraj tutaj!

Umarł, czy co?

Wdmuchuj mu powietrze w usta.

- Zaraz... - Poczekaj no.

O... zanim go tu dowiozłem, to go już dwa razy tak cuciłem.

Poiłem go już i spirytusem, i mlekiem i octem,

i na lód go kładłem, i grzałem w łaźni,

nic nie pomaga. Umiera, pies.

Aleksandrze Iwanowiczu, słyszysz mnie?

- Może spróbujemy go prądem? - Dlaczego prądem?

Prąd ożywia krew i nie pozwala osłabnąć sercu,

ja zawsze leczę się albo pszczołami, albo prądem.

Powiadasz prądem?

Szkoda ojczulka, masz dobrego ojczulka, przekonasz się dopiero jak umrze.

Czemu milczysz, co?

Głupi jesteś, Filipie Iliczu, głupi, jak mało kto,

trzeba by cię pokazywać za pieniądze, a najlepiej zabić.

Nie mam lekarstw.

Dajcie spokój, pił przez 40 dni i teraz... umiera.

Rozepnijcie mu koszulę.

No, przytrzymajcie go.

Przytrzymajcie za ręce i za nogi.

- Trzymajcie mocno. - Trzymamy go.

Zuch!

Krzycz jeszcze, Aleksandrze Iwanowiczu. Krzycz, Aleksandrze Iwanowiczu.

Nie milcz, nie milcz, krzycz. Jeszcze krzycz, Aleksandrze Iwanowiczu.

Zuch.

Zuch, zuch z ciebie, Aleksandrze Iwanowiczu.

Już, już, już dobrze.

No, Iwanowicz, można powiedzieć, że wróciłeś z tamtego świata.

Już nie umrzesz, teraz oddychaj, oddychaj.

Jeszcze razem powędkujemy.

I powędkujemy, i zapolujemy.

Doktorze, pokażę ci takie miejsca... tylko tobie.

Już nie boli, już po wszystkim, już nie będzie boleć.

Doktorze, jak boli, to znaczy, że żyje.

Tylko już więcej nie pij, Aleksandrze Iwanowiczu.

Nie pij choć z miesiąc.

Nie pij przez miesiąc, rozumiesz?

Ani kropelki.

Słyszałeś... Iwanowicz? Ani kropelki!

- I tak umrę. - Nie udało ci się umrzeć!

Podziękuj za to doktorowi Dymitrowi Wasiliewiczowi.

Wyżył ojczulek... to teraz przywoź świnię.

- Sam wiem, co mam przywieźć. - Aha...

Wiesz, nie wiesz, a świnię przywieź.

Dymitrze Wasiliewiczu, mają wspaniałą świnię, szczególnie tę młodszą.

Jedźcie już.

- Chodźmy, Iwanowicz. - Dziękuję ci.

- Dziękuję. - Przytrzymaj ojczulka.

No, to do widzenia!

Nie zapomnij o świni!

O tej, która jest młodsza!

No, co znowu?

Krowa mi coś chudnie, Dymitrze Wasiliewiczu, zdycha.

A skąd wiesz?

Tak czuję.

Otruła się, głupia, zeżarła jakieś świństwo?

- A może przyszedł na nią czas? - A stara jest?

Jeszcze młoda, w marcu skończy 6 lat.

A czemu ją przyprowadziłeś do mnie?

Może ją obejrzysz?

Przecież nie jestem weterynarzem,

powinieneś iść do weterynarza.

Karmią byle czym, a potem wołają o pomoc.

No to obejrzyj moją rękę.

Myłem kwasem butelkę, i trochę kwasu mi się rozlało.

Krowa mu coś...

Poza tym zdechł mi pies...

..na wiosnę.

To był wstrętny pies. Ale dobrze wył przy harmonii.

Potem umarła mi żona...

..też była głupia.

Od razu ożeniłem się z nową...

jeszcze głupszą sobie wziąłem.

A teraz jeszcze zdycha mi krowa.

Nic mi się nie udaje.

Chciałem zostać oficerem lotnictwa...

a przez 5 lat służyłem w marynarce.

- Dobra, pójdę już. - Dokąd!

Zaprowadzę ją w step, niech tam zdycha.

- Zaczekaj. - Może znajdzie tam sobie jakieś zioła?

Może jednak i krowę obejrzysz?

Ręki nie myj przez trzy dni.

A krowę prowadź do weterynarza.

Był u nas weterynarz, ale umarł.

Pozostał zootechnik, ale i on teraz jest w mieście.

A może ona zeżarła obrus?

Obrus?

Trzeciego dnia, kiedy pranie suszyło się na podwórzu...

..pewnie ściągnęła.

Może by ją, zarazę, prześwietlić rentgenem, albo zarżnąć?

Masz... jedz.

No jedz.

No jedz, jedz.

Jedz, co ci mówię!

O... o tak, jedz.

Dałem jej na przeczyszczenie... sto tabletek.

Może twoje bydlątko wyjdzie z tego.

Wstawaj, głupia!

- Zaprowadzę ją w step, niech tam dochodzi. - No i dobrze.

- Lepiej, żeby się zaczęła jakaś wojna. - Z kim?

Wszystko jedno z kim...

..weselej by się żyło. Dziękuję ci, Dymitrze Wasiliewiczu.

Żegnaj.

Chodź, chodź, chodź, chodź...

"..pomagają sygnały optycznego systemu lądowania."

"Dzięki działaniu tego systemu pilot może ocenić poprawność swoich manewrów."

"Jeżeli jest na zbyt wysokim pułapie, to widzi kolor żółty,"

"a w tym przypadku może po prostu zrezygnować i przelecieć ponad pokładem."

"Jeżeli widzi kolor zielony, to znaczy, że trajektoria lotu jest właściwa"

"i lotnik dokonuje prawidłowego podejścia do lądowania".

"Znacznie niebezpieczniej jest, jak widzi kolor czerwony,"

"gdyż wówczas samolot może wbić się w rufę lotniskowca".

Znowu przyszedł.

Lata w powietrzu, czy co?

Do domu! Do domu, Czorli!

Jak to możliwe?

Jak to..?

Co on wyprawia? Zabiją głupka!

Ognia, chłopy, nie żałować amunicji!

Teraz biegnij! Biegnij, ruszaj się żywiej!

Od pięciu lat nie robili sprawdzianu ze strzelania.

W rejonie - sukinsyny, w obwodzie - sukinsyny!

Na Kremlu też siedzą sukinsyny!

Wszystko sprzedali... nabojów nie doprosisz się.

Hej, ty wszarzu!

Tylko nie myśl o poddawaniu się!

- Od czterech lat nie biorę jeńców! - Bohater!

Lepiej się zastrzel, padalcu!

Trzymaj!

Padnij! Pańka, padnij, padnij!

Padnij, padnij głupku!

Padnij, sukinsynu!

To mój sąsiad, Pańka.

Gówniarz! Patrz, co podlec wyprawia!

Chodź tutaj!

Wujku Riabow, jak chcesz, to ci pomogę?

- Wiem, co trzeba zrobić. - Tak? - Aha.

Narobiło się pomocników!

Głupi jesteś, wujku Riabow, chciałem ci pomóc.

Wynoś się stąd, Pańka!

- Co... co on..! - Pańka! Pańka!!

Pańka... stój!

Strzelać, chłopy, nie dać mu się wychylić! Strzelać!

Stój, psie!

Za mną, chłopy!

Tylko uważać!

- No cóż, Riabow, pisz raport do Moskwy! - Chodź no tutaj!

- Przecież mówiłem ci, że wiem, co trzeba zrobić. - Stój, zasrańcu!

Niech mi przyślą order!

Chodź tutaj!

No, Pańka..!

W domu cię spiorę! Przy wszystkich babach, zrozumiałeś?

Będę cię tłuc, aż spuchniesz!

Najpierw mnie złap!

Trzeba teraz napisać protokół.

Teraz już są na wolności. Przedszkole, jak Boga kocham!

Co udajesz głupka? Bez protokołu się nie obędzie.

24-go, bieżącego miesiąca...

dwóch nieznanych mężczyzn, o nieustalonej narodowości...

prawdopodobnie azjatyckiego pochodzenia...

weszło do domu Perfiliewa...

poprosili o wodę...

po czym uderzyli Perfiliewa taboretem w głowę, próbując go ogłuszyć,

następnie uderzyli go kolbą w tył głowy.

Napisałeś?

No piszę... piszę.

Ani to Tatarzy... ani Baszkirzy.

Nawet nie umieli strzelać.

Jacyś Kaukazczycy, czy co?

- Nie pochodzą z naszych stron. - Diabli wiedzą, co za narodowość.

Przelotne ptaki.

- Całkiem młodzi. - Wykorzyst...

..pomoc. Napisałem.

Wykorzystując jego utratę świadomości...

nieznani ludzie ukradli Perfiliewowi samochód ZIŁ.

Tak było, Perfiliew?

Tak.

Perfiliew, doszedłszy do siebie...

samochodem GAZ 69...

dogonił złodziei. Jednego zastrzelił ze strzelby myśliwskiej...

a drugi ukrył się w starym hangarze.

Nie chciał się poddać, został zastrzelony przez Pawła Riezanowa...

za moim zezwoleniem. Tak było, chłopy?

- Tak... tak jest. - Zastrzelony... z granatu!

Ich śmierć potwierdza lekarz...

Dymitr Wasiliewicz Morozow.

No... napisałeś?

- Napisałem. - Dawaj tutaj.

Patrz, patrz, Perfiliew postanowił wykopać im braterską mogiłę.

Perfiliew, co ty, masz zamiar ich pochować?

- Mam opisać rany? - Rany, powiadasz, opisać?

- Jak chcesz. - A tak poważnie, Riabow, co zrobić z trupami?

- Dość, chłopy, cyrk skończony. - Zaśmierdną w tym upale.

- Ja ich nie będę zakopywał! - Spalić ich!

Oblać ropą i podpalić.

Co ty chcesz zrobić... mój gołąbku?

Wezmę sobie chociaż jego głowę.

To całkiem dobre trofeum, przyda się w domu.

Głowę?

A można wiedzieć, po co ci głowa?

Trofeum.

Ja od niego doznałem krzywdy, i ja go zabiłem,

a jego głowa będzie moim trofeum, czymś w rodzaju nagrody.

I co będziesz z nią robić?

Co zechcę, to zrobię.

Jak zechcę, to nadzieję na kołek... a jak nie, to zrobię popielniczkę.

No to tnij.

Tnij!

A ja cię wsadzę za zbezczeszczenie zwłok.

- Na trzy lata. - Wsadzisz mnie? A według jakiego prawa?

Komunistów już nie ma, Moskwie też nie przysięgaliśmy,

a i ciebie, Riabow, trzeba by sprawdzić, jakim jesteś człowiekiem.

Twoja władza tu nie sięga, rozumiesz?

Sam sobie teraz jestem władzą.

A no... cofnij się!

Mózg ci nawala?

No dobra, chłopy, na co wam ta głowa?

Ona mi nie jest potrzebna...

chciałem tylko sprawdzić Riabowa.

Dobra, ładujmy, mamy tu siedzieć do nocy, czy co?

Nie, nie lubię tych Perfiliewów, nigdy mi się nie podobali.

Ech... jeszcze się przyda.

- Słuchajcie... niech Perfieliew zabije barana, albo... - Widziałeś?

Chciał mnie sprawdzić.

Zaczęli głowy odcinać na pamiątkę.

Naród się wściekł, a co będzie dalej, chyba tylko Bóg wie.

W całym okręgu, na 20 chutorów, jestem jedynym milicjantem,

Nie ma tu w ogóle żadnej władzy!

Słyszałeś?

On teraz sam sobie jest władzą!

Czuję, że po stepie rozpełza się coś strasznego...

ale co, tego nie jestem w stanie wyjaśnić.

Co się tak na nich zagapiłeś, widziałeś któregoś z nich?

Nie.

Widziałem w stepie jakiegoś człowieka...

ale tu go nie ma, i...

Szkoda... jego też należałoby zastrzelić.

W stepie zrobiło się niebezpiecznie.

A pan co, sam pierze?

Sam.

Chce pan, to ja panu wypiorę?

Nie, dziękuję.

Już prawie skończyłem.

A mnie boli brzuch... i plecy. Postanowiłam zajechać do pana.

No to rozbieraj się.

Co, tutaj?

Chcesz, to idź pod daszek.

Do naga?

Chcesz, to do naga.

Rozbiorę sie do naga, a pan i tak się nie ożeni?

Nie ożenię się.

Jestem najładniejsza w promieniu 100 kilometrów.

Stara się o mnie sześciu chłopaków, ojciec daje mi samochód,

a zechcę, to podaruje mi wszystko.

O... widzi pan?

- Co cię boli? - Boli mnie brzuch, może jestem w ciąży?

- No to popatrzmy. - Patrz u siebie, ja jeszcze z nikim nie byłam.

Tylko trochę się pieściłam z jednym takim durniem.

A chce pan, to pospacerujemy?

- Gdzie? - A choćby i tutaj.

Pokażę panu nory świstaków.

Już widziałem nory świstaków.

Tu jest taka góra, tam jest stara kopalnia.

Jeśli człowiek spędzi tam dwie godziny, to za rok umrze.

- Gdzie? - Tam!

Jeszcze sto lat temu była czynna.

Żyje tam jakiś zwierz, ale ani wilk, ani niedźwiedź,

a wokoło leżą kości. Tam jest strasznie.

- Może lis? - Lis!?

Czy lis zaciągnie tam krowę? Nawet niedźwiedź nie zaciągnie.

A pan..?

Mógłby pan choć spytać, jak mam na imię, hm?

- Jak? - Galina.

Widziałam, że u pana w domu stoi portret dziewczyny, to pańska żona?

- To moja znajoma. - Narzeczona?

- Narzeczona. - A gdzie ona jest?

Przyjedzie.

Niedługo przyjedzie.

No to ja już pójdę.

Mógłby mnie pan choć odprowadzić.

Czy to prawda, że pan może wyleczyć nawet martwego?

Nie... martwego nie da się wyleczyć.

A ja... ja nigdy nie umrę, i nigdy nie będę staruszką.

A gdyby jej, pana narzeczonej, nie było, chodziłby pan ze mną na spacery?

Nie wiem, jestem już stary

Nieprawda...

..nie bardzo.

Jak pańska narzeczona nie przyjedzie, albo pana porzuci...

..to ja przyjadę. Dobrze?

Dobrze.

No niech pan uważa, z chłopakami będę się tylko całować!

Kto ma takie czyste uszy? No, kto..?

- Przypadków cholery więcej nie było? - Nie.

Dziwna sprawa, Dymitrze Wasiliewiczu,

im trudniej się żyje, tym ludzie mniej chorują.

Na przykład pan, co pan głównie leczy?

Ja?

- Pijaństwo. - Mhm.

No, zdarzają się urazy, zranienia.

Żebym choć miał jakieś lekarstwa.

Tak, tak, pijaństwa, zranienia, porozbijane głowy...

Teraz, na ten kiepski koniec, żadnych chorób nadnerczy...

żadnych pęcherzy moczowych, wszystkie pęcherze moczowe wyparowały z przyrody.

A gdzie podziały się te wszystkie wspaniałe choroby? Migrena?

Cukrzyca?

Czy choćby bronchit? Ale co tam bronchit!

Gdzie hemoroidy? No gdzie są hemoroidy, pytam pana?

Tępieję, Dymitrze Wasiliewiczu, od tych porozbijanych głów.

Tracę kwalifikacje, degraduję się.

Fiodorze Abramowiczu, potrzebuję jakichkolwiek lekarstw, kończą mi się nawet bandaże.

Nie mam lekarstw, Dymitrze Wasiliewiczu i pewnie ich nie będzie.

Nie będzie węgla, nie będzie benzyny, niedługo w ogóle niczego nie będzie.

Fiodorze Abramowiczu!

Fiodorze Abramowiczu.

A tu mam pieniądze dla pana.

Za dwa miesiące z góry, niech pan bierze, bierze,

niedługo pieniędzy też nie będzie.

W całym rejonie pozostali mi tylko dwaj lekarze.

Jednego nie widziałem już 4 miesiące, albo pije, albo kradnie.

Jest jeszcze staruszka, siostra medyczna.

A na przykład pan...

..nie ma pan dość? Niedługo nie będzie komu przyjmować porodów.

A przecież tu był szpital. Białe namioty...

..za szpitalem stał samolot...

..malutki.

Niszczyli, niszczyli... niszczyli, niszczyli, wszystko zniszczyli...

- Wierzy pan w Boga? - Nie wiem.

A pan?

Ja... nie.

Ale kiedy on przyjdzie, a przyjdzie właśnie tutaj,

- to ja... coś mu powiem. - Co?

Spytam go "Odwróciłeś się od ludzi rosyjskich, czy nie"?

Jeśli się odwróciłeś, to czemu wszystkich nas nie zabiłeś?

Dlaczego zostawiłeś nas takimi, jakimi jesteśmy?

- A jeśli się nie odwrócił? - A jeśli się nie odwróciłeś...

to dlaczego tak długo milczysz?

Dlaczego ciebie nie słyszymy? Stoimy tu tylko my, a ciebie nie słyszymy.

Tak go pan spyta?

- Właśnie tak go spytam. - Niech pan o tym nie zapomni.

Nie zapomnę.

O mało nie zapomniałem...

..amerykańska pomoc humanitarna.

Doktorze..! Jedź za mną, nie zostawaj z tyłu!

Nie pędź tak, on pod górę słabo jedzie!

Jedź powoli, po co tak dodajesz gazu?

Nie dodawaj gazu, bo się zakopiesz!

Nie śpiesz się, słyszysz?

Niby błyska i grzmi, a nad głową masz tylko czyste niebo.

A za pół godziny znowu deszcz, i znów błyska i grzmi... o!

- Witaj, Dymitrze Wasiliewiczu! - Witajcie, chłopy.

Krowy z powodu grzmotów pobiegły do doliny...

a on je chciał zawrócić.

A tu nagle uderzył piorun.

Koń pod nim spłonął jak zapałka.

- Ale on jest martwy. - Nie, nie jest martwy.

On jeszcze dojdzie do siebie. Poleży trochę w ziemi i dojdzie do siebie.

Mojego brata też trafił piorun. Włosy mu spłonęły.

To zakopaliśmy go w ziemi i wszystko złe z niego wyszło.

Ożył.

Sierioga... a dziś w ogóle będziemy coś jeść?

- A ręki czemu nie zakopaliście? - To ręka od strony serca, musi być swobodna.

Idź coś zjeść, Dymitrze Wasiliewiczu, on pewnie przeleży tak całą noc.

Chodź, siadaj.

O... piorun zabił barana... teraz go trzeba zjeść.

Zrobiły to siły wyższe.

Na cholerę mu to mięso?

Może poczuje zapach mięsa... i ożyje.

Wygląda, jakby Kolkę Smagina pomalowali brązową farbą,

to pomnik już nie będzie potrzebny.

Nie bluźnij, to każdemu może się zdarzyć.

On umarł.

Jego serce nie bije.

Nie... nie umarł.

Człowiek nie umiera od razu.

Nieraz patrzysz - umarł, a on nie umarł - powraca.

Poleży, poleży i powraca.

Pić!

Kolka oprzytomniał.

No nieźle, Kolka, witaj na świecie!

Tak... gdzie, gdzie z tymi łopatami!

Odkopujcie rękami.

- Ostrożnie... ostrożnie. - Weźmy go za ręce.

- Pociągnijmy go. - Dobra, próbujmy, próbujmy.

No nie tak mocno... ostrożniej.

Trzeba trochę podkopać.

- Pomogę... - Nie ciągnij tak, bo mu coś oderwiemy.

- Kładźmy go tutaj! - Powrócił, oprzytomniał, oj, piękny chłopak!

Dobra, podnosimy!

Jak tam jest?

- Gdzie? - No tam... jak umarłeś.

Widziałeś coś?

Coś widziałem.

Nie ma tu nic takiego, czym można by to opisać.

Nie zrozumiałem tego.

To dobrze, czy źle?

Nie wiem.

Niezwykłe...

..ale jakby niezłe.

No... to co widziałeś?

Zostaw go. Widzisz? Jeszcze jest czarny.

Ty, Kolka...

lepiej napij się wódki. Od razu powrócisz do życia.

- No to co widziałeś? - Widziałem twojego dziadka.

Mitrofana Romanowicza Skoworodnikowa.

- Kłamiesz! - Jak żywego.

Całego ubranego na biało...

Spotyka mnie i mówi: ...

Ten mój Stiopka...

..to pewnie łajdak, co?

Łajdak, mówię, Mitrofanie Romanowiczu.

To przykre, mówi... a tak na niego liczyłem.

Kłamiesz!

Widział dziadka!

Mój dziadek miał dwa Ordery Chwały.

Otrzyma za to najlepsze miejsce, a ciebie tam nie wpuści.

Znam w mieście jedną babę.

Straszna dziwka.

Ale jest bardzo ładna.

Lubi kręcić się po pokoju w czerwonej, tiulowej podomce.

Pod podomką ma czarną bieliznę.

Jest bardzo doświadczona w rozpuście. Chcesz, to cię poznam.

Mówi, przyprowadź mi subtelnego mężczyznę.

Jest do mnie list?

Dymitrze Wasiliewiczu, jakby był do ciebie list, to ja...

..to sam kupiłbym ci jeszcze butelkę wódki.

Katia.

Patrz!

- Widzisz? - Co?

Tam ktoś stoi... o, tam.

Gdzie?

Gdzie?

Przecież widzisz.

To mój anioł.

- Mitia, powiedz prawdę, kto to? - No anioł.

Ochrania mnie.

- Nigdy się nie rozstaniemy. - My?

Nigdy?

Chodźmy do domu.

Tu można żyć wiecznie.

Tu ludzie nie umierają.

Jak zechcesz, możesz przeżyć tu...

..tysiąc lat.

Chodźmy do domu.

Mitia..!

- To pana dziewczyna, Dymitrze Wasiliewiczu? - Tak, przyjechała.

No to ma pan uroczystość, a i ja przyjechałem we właściwym czasie.

- O... zjedzcie, ojciec coś tu przygotował. - Dziękuję.

Niech pan nie odmawia, Dymitrze Wasiliewiczu. Dziękuję panu.

No dobrze.

A ty co, Dymitrze Wasiliewiczu, bierzesz łapówki?

No skądże.

Dziękuję.

Ojciec przyjechałby sam, ale mu wstyd.

I dawno ci się przygląda?

Dawno?

Kto?

No ten... na wzgórzu.

Tak.

Daj herbatę.

Mitia!

Wyjeżdżam, bardzo daleko, ja...

..przyjechałam pożegnać się. Wyszłam za mąż i nic się na to nie poradzi.

Już nigdy więcej się nie zobaczymy.

Doktorze!

Doktorze!

- Chodź, zaraz tu przywiozą postrzelanych. - Jakich postrzelanych?

- Wysłali mnie, żeby cię uprzedzić. - Co..?

Riabow... Riabow!

- Mów konkretnie. - Córkę Koczubieja, a z nią Pańkę. Przynieś wody.

Spacerowała...

.. z Pańką, a potem się pokłócili.

Potem poszła połazić z chłopakiem z Kamuszowki. Pańka ich wyśledził...

..strzelił jej w brzuch...

..a potem strzelił sobie w pierś. Idiota!

- Zaraz ich przywiozą, są za górą. - Z czego strzelał?

Ze strzelby.

Kulą czy loftkami?

Według mnie kulą... weź.

- Kiedy tu będą? - Wiozą ich powoli.

Oni już powinni umrzeć.

- A powiedz, rany są poważne? - Już ci powiedziałem, dziewczyna w brzuch, a chłopak w pierś na wylot.

Serca chyba nie uszkodzone.

Aha... bydlak strzelał niedźwiedzią kulą.

Wiesz co, skocz do zootechnika Bułanowa.

Niech zaraz tu przyjeżdża.

Powiedz mu, żeby zabrał instrumenty...

..i niech weźmie ze stada młode jagnię.

- Tylko żywe, rozumiesz? - Rozumiem.

Po co się pchasz na podwórko? Zawracaj na pole!

- Hej, wy tam, pomóżcie doktorowi! - Ja sam... ja sam, nie trzeba.

Idźcie za doktorem, pokaże gdzie.

Zabieraj samochód!

Gdzie chcesz, to zabieraj!

Dajcie go tu!

Tak... zabierzcie ją.

Nie wyganiajcie mnie stąd.

- Riabow... nie wpuszczaj tu nikogo! - Zrozumiałem, doktorze.

Riabow, wpuść mnie.

Nie, tu nie można.

- Doktorze! Uratuj moją córkę! - Riabow!

Na Boga, błagam pana, proszę ją uratować!

Powiedz jej, że tu nie wolno.

Słuchaj... bądź przy niej i nie puszczaj jej tutaj.

Nikt nie ma prawa wchodzić!

Cokolwiek by się nie działo!

- Tylko jak ja zezwolę. - Wszyscy słyszeli?

Ani kroku za płot!

No więc, tak... odprowadź wóz na prawo!

I nie stawiać samochodów przed bramą.

- Jest tu Riabow? - Jest, tam... komenderuje przy płocie.

- Przywieźliście rodziców? - Przywieźliśmy.

Spokojnie, spokojnie.

Wytrzymaj.

Weźcie go pod daszek, tylko ostrożnie.

Rozumiem. Wy trzej, do mnie, chodźcie tu.

Weźcie go pod nogi...

-..podnosimy! - Ostrożnie!

Okryjcie go czymś.

- Nie unoście nóg. - Oj, Pańka, Pańka, co ty narobiłeś, chłopcze!

- Dymitrze Wasiliewiczu, co zrobić z jagnięciem? - Daj komukolwiek...

.. niech go zarżną, będę potrzebował jelit do zszywania.

Ach, mój Boże..!

Chyba muszę odpocząć.

Już niczego nie widzę.

Fiodorze Iwanowiczu!

Pomagaj mi troszeczkę.

Nie mogę znaleźć kuli.

- Śledziona jest uszkodzona? - Wygląda, że nie.

Ona umiera.

Ja mam tylko... instrumenty dla bydła.

To nic, ty tylko pomagaj.

Tylko mi się wykręcaj, ty..!

Doktorze, proszę...

..ma grupę "0"... pasujący czynnik RH, ale jest pijany...

..pies!

To nic, że jest pijany..

.. a nawet dobrze.

Daj mu stołek, Riabow.

Siadaj.

- Ile już dał? - Półtora litra.

- Starczy? - Ciągnij jeszcze.

Zdrowy samiec!

- I jak, Pietrow, nie żal ci krwi? - Nie, wcale.

Dość, starczy.

Niech pan da mu wódki.

A więc tak, obywatele...

- ..idźcie już stąd, już po wszystkim. - Czy mogę porozmawiać z synem?

- Rozejdźmy się do domów. - Jedźmy do domu.

Chwała Bogu, udało mu się.

To wszystko.

Idź do syna.

Dymitrze Was...!

Kim jesteś?

No tak...

Pokaż, popatrzę.

Nie bój się.

Spokój, spokój, no co ty...

..uspokój się.

Sparszywiałeś, bratku, trzeba by cię umyć.

Co mam teraz zrobić?

Patrz, Fiodorze Iwanowiczu, oprzytomniał!

Ale nas wystraszyłeś, Dymitrze Wasiliewiczu.

Nieście go tak... nieście ostrożniej.

Nie porzucaj nas.

Dymitrze Wasiliewiczu... kto to był?

Możesz mi powiedzieć kto?

Zostaw go w spokoju, potem dowiesz się, kto.

Potem, potem, kiedy "potem"? Czas ucieka.

- Wypuścimy bydlaka! - Chcę do domu.

Coś ty wymyślił, zamierzasz umierać? Chciałeś mnie, starego, porzucić?

Zabierz mnie...

Sam miałbym to dalej ciągnąć, co?

Już lepiej nas nie porzucaj... słyszysz, Dymitrze Wasiliewiczu?

Nie możemy bez ciebie...

Nie trzęście tak nim!

Odwiedź www.NAPiSY.info