Original subtitles

Drugim strzelcem z dwunastki może być Jean Khodja.

- Biegał z jakimś mężczyzną. - To młodszy El Hassani, Hamza.

Działać cicho, dyskretnie i cwanie.

Chce mnie pani o coś spytać?

Był zamach na syna Pereza.

Mam dość gadania! Koniec!

- Kolejna wojna, w twoim wieku? - A co, jestem emerytem?

Zwiniecie El Hassanich.

Nie życzę sobie wariackiej wojny gangów w Paryżu.

- Napad w Opera-Comique! - Jasna cholera!

Skupiacie się na partaczach, a główny napad jest kilometr dalej.

Co tu robisz?

Wraca na stanowisko szefa zespołu.

Co się dzieje?

Ktoś...?

Nie. Przynajmniej nie u nas.

Zdegradowano mnie.

- Dlaczego? - Uważają, że spaprałem akcję

i nie jestem gotów, żeby dowodzić.

Co się stało?

Nie chce mi się o tym mówić.

Dobrze...

przestaję pytać.

Nie musisz się wstydzić, nie tu i nie przy mnie.

Jeśli czujesz, że musisz się uspokoić, wyjedź na parę dni.

Ale nie chcę więcej widzieć broni tam, gdzie śpią nasze dzieci.

Scenariusz

Występują:

Reżyseria

BRYGADA

Niko.

Cześć, mówi... Dałeś mi swój telefon.

Zadzwoń do mnie pod ten numer, dzięki, cześć.

Rachida El Hassaniego nie przedstawiam,

zawinęliśmy go razem za przemyt.

Najwyraźniej działa dalej z celi z Hamzą jako pośrednikiem.

Zajmują ważne miejsce w handlu dragami.

Socrate rozpracowywał ich ze swoją dawną ekipą.

Opowiesz?

Tak. Wiedzieliśmy, że są ustosunkowani i mają zbyt na koks,

ale nie sposób było się do nich dobrać.

To rzadkość, na tym poziomie zwykle ma się wtyczki.

Tu nic, są nieprzemakalni. A importują jedną piątą proszku.

- Jedną piątą w Paryżu? - We Francji.

Dlaczego uważamy ich za groźniejszych od Perezów?

Kazali zabić Selima na oczach syna, strzelali do was.

Teraz Jordan. Wymieniać?

Nikt się nie zastanawia, co Eric zrobił,

że ludzie, których nie znamy, reagują tak brutalnie?

Wiesz coś, o czym nie wiemy?

- Nie. - Właśnie.

Skupiamy się na El Hassanich, poczynając od młodszego.

Jeśli zadzwoni do brata, chcę znać numer komórki w więzieniu.

Wiedzieć, co mówi Jeanowi. Z kim się widują, co robią...

a zwłaszcza co knują.

Zrobię ci trochę miejsca.

Chłopaki obserwują Hamzę. Zaczekałam na ciebie.

- Niewiele możemy zaoferować. - Jest dobrze, dzięki.

- Pogadamy? - O wczorajszym nie mam ochoty.

Ja nie o tym.

Wspominałeś, że mogę z tobą porozmawiać o Aslanie.

Nie jestem zmęczona, jem, nabieram masy.

Testosteron mi rośnie.

Martwi cię to?

Tak. Zawsze tego chciałam, ale nie rozumiem,

skąd obecny wzrost. Zwłaszcza po tym.

Mózg ci się pogubił.

Przeżyłaś, jesteś w euforii,

więc nie czujesz zmęczenia, przepełnia cię energia.

Normą w takich sytuacjach jest stres i dół psychiczny.

Kiedy nadejdą, walcz z nimi.

- A jak nie nadejdą? - Nie wiesz, jak zareaguje ciało.

Widziałem, jak ludzie chudną, tyją, jedni rozwalają rzeczy,

inni zapadają na raka.

Ci tracą chęć do życia,

tamtych rozpiera żądzą seksu, hazardu, picia...

A ty? Jak wytrzymałeś?

Dzięki rodzinie, Bogu...

- Bogu? - Bogu.

Tak.

Skoro tak rozumujesz, czym się różnisz od Khodjy?

Może wierzę w innego boga.

Jestem niewierząca, bez rodziny, co mam zrobić?

Umiesz dodać otuchy.

Rusza się. Wyszedł.

Wsiada do swojego wozu.

Rusza.

Skręca w prawo.

Dobra, mam go przed sobą.

Przejmuję.

Jesteśmy na Ebouer.

Staje przed domem pod osiemnastym.

Zabiera kobietę w chuście, 60-70 lat.

Pewnie matka, ma dziś widzenie z Rachidem.

Uprzedzę resztę.

Hamza podjechał po matkę.

Wiezie ją do Villepinte, do Rachida. Spotkamy się tam.

Proszę bardzo. Zadowolony?

Tak... niezły... niezły.

Podoba się panu?

Ładny?

Dodajcie serce na górze.

Jakby spływało. Tak bardzo kocham córkę.

Rozumiesz? Nie?

Wyjaśnij mu.

Będzie załatwione.

- Ile płacę? - Już mówię.

Uczcie się, kallos!

Wy do wszystkiego ładujecie miód. Nie, Tarek?

Trzymaj. Weź wszystko.

Powiedz mu, że pójdzie z żoną do restauracji.

W porządku gość.

Eric, tu Rachid.

Nie boisz się? Wiesz, co robisz? Ty szmaciarzu.

Naprawdę chcesz tak zacząć?

A co myślałeś?

Nie spytasz, po co dzwonię?

Przecież wiem. Spękałeś.

Trzeba było myśleć.

Nie mam nic wspólnego z zamachem na twojego syna.

- Dowcipniś. - Taka prawda.

Nie ja to zacząłem.

Ciężko pracuję i nie dam się karać. Ani tobie, ani nikomu innemu.

Nic nie bój, to nie będzie nikt inny.

Co byś zrobił na moim miejscu?

Nie jestem na twoim miejscu, śmieciu.

Próbowałeś mnie załatwić.

Więc teraz zobaczysz, jak się pracuje u nas.

Na razie, Rachidzie.

Patrz.

Odjeżdża.

Widzenie. Druga zmiana.

Podjechał, parkuje.

Przejmuję go pieszo.

Stanę w podziemnym garażu.

Zamawia kawę przy schodach, odpadam.

Potwierdzam.

Psiakrew.

To ja.

- Co z twoim synem? - Nie martw się o niego.

Urządzam dziś córce urodziny.

Tam, gdzie się zwykle spotykamy. Przyjdź.

Nie wiem, czy będę mógł.

Byłoby dobrze. Zrobisz dziecku przyjemność.

I będzie okazja pogadać.

Dobra, kończę. Do wieczora!

Tak?

Dobrze. Róbcie swoje.

Nagrywaj!

Twoi synowie już nie żyją!

Wie już pan?

Kiedy śledziliście Hamzę, przed więzieniem pobito jego matkę.

- Dziękuję, że mnie pani uprzedziła. - Nie ma za co.

Mówiliśmy, że wrócisz do Paryża? Że dasz mi działać? Tak czy nie?

Co zrobiłem?

Do cholery! Stłuc ich matkę pod więzieniem? Pogięło cię?

Strzelali do mojego syna. Kim ja jestem?

Jak się nazywam? Perez! Proszę bardzo.

Są cwani. To żmije.

Jeśli chcesz ich zamknąć, muszę ich rozdrażnić.

Jechaliśmy za Hamzą, kiedy wiózł matkę na widzenie.

- Mogliśmy wpaść na twoich ludzi! - A wpadłeś? Nie.

No więc? Nie ufasz mi już?

To raczej ty mi nie ufasz.

Nie było cię, kiedy byłeś mi potrzebny.

Ale wróciłem i mówię: sam zajmę się braćmi.

I uprzedzam: jeszcze jeden taki numer i koniec z naszym układem!

Chcesz się mścić, to o mnie zapomnij.

Rusz się. Zrób coś.

No już, rozbierz się, rozluźnij.

Napijesz się jeszcze?

Nie, wystarczy. Ucałuję twoją córkę i spadam.

Nie czekasz na Noama? Zaraz będzie.

- Noam? - Przyjdzie.

- Po co? - Puszczać muzykę dla małej.

Znasz mnie, Nina to moja królewna, niczego jej nie odmówię.

Nigdy tego nie łączyliśmy!

Ale o co chodzi?

Nina lubiła się z twoją żoną, a Noama uwielbia, co ci poradzę?

Umiesz skłonić innych do posłuszeństwa.

Tak zdobyłeś ten klub i całą resztę.

Jejku! Oszaleliście!

Kocham was!

Spójrz na nią.

Moja piękność! Moja córka!

Ojcze!

Powiedz im, żeby przestali mnie filmować. Patricka też.

- Już się robi. - Baw się.

Kończymy.

Polej im, są ze mną.

- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję.

Jesteś!

- Wszystkiego najlepszego. - Dziękuję. Napijmy się.

- Nie, muszę jechać. - No chodź!

Jeden kieliszek.

Musimy pogadać o Noamie. Nie najlepiej z nim.

- Co? - Nie zauważyłeś?

- Stracił matkę. - Nie, od pół roku bierze narkotyki.

Ja już nie mogę. Jesteś ojcem, zajmij się nim.

Jest! O której się przychodzi?

Najlepszego, córeczko.

Pomyśl życzenie.

Pożar! Wyprowadź ludzi!

Pożar! Wychodźcie!

Noam! Wyjdź! Na dwór!

Co tam?

- Spoko, a u ciebie? - Co się stało?

Nic, pomagałem kumplowi przy aucie.

Śmierdzisz benzyną.

Pomogłem kumplowi, nieważne! Mogę się umyć?

Na pewno wszystko gra?

Zabiłem gościa i zjarałem go w furze.

Bardzo śmieszne.

Wracaj do swoich filmików. Nie wiem, co tam oglądasz.

Chcieli ci zabić syna, podpalili klub, a my nic nie robimy?

Stłukliśmy ich matkę, więc odpowiadają.

I na tym koniec?

Nie rozmawiam z tobą. Kto tu jest mężczyzną?

Jesteśmy gadzio czy Perezami?

Spokój, bo urwę łeb twojemu chłopu.

Słuchaj brata. Już raz dostałaś.

Teraz oberwie on.

- Kallo, pilnuj żony. - Twojej córki.

- Usiądź. - Zostaw.

Idź stąd.

Stop! Ojcze, zjedzmy.

No właśnie, wszystko sam! Jak zawsze!

Beze mnie nie trzymacie pionu.

Wydawać to potraficie, zaszaleć w Deauville.

Ale do interesów nie ma żadnego. Nie umiecie tego co ja.

Bo robię to dłużej od reszty i lepiej niż reszta.

Ta załoga kalo to dla mnie pestka. Nie pierwsi, nie ostatni.

Jesteście za ciency.

Wszystko przegramy, bo macie cykora.

Zepsuto ci imprezę?

Trudno, tu masz swoje urodziny. Baw się! Jedz!

Róbcie, co chcecie, ja działam.

Leż!

Przytrzymaj go.

Nie ruszaj się.

Zamknij oczy.

Otwieraj, do ciula pana!

- Drugi raz zalegasz z czynszem. - Przepraszam, ja zapłacić.

W tym tygodniu, bo zajrzę z bejsbolem

i wylądujesz na ulicy ze swoją dziwką i bachorami!

- Rozumiesz? - Przepraszam, ja zapłacić.

W dupę se wsadź przeprosiny.

- Nie oddzwaniasz. - Zjeżdżaj stąd!

- Gdzie Rayan? - Też się dałeś wydymać?

Schowaj to! Nie wiem, gdzie jest!

Wysłał mnie, żebym znalazł fermę.

- Po co? - Na metę.

Dlaczego go szukasz?

To twoja dupcia?

Chcesz rady? Unikaj go.

A ty chcesz? Oszczędź mi rad!

Cześć.

- Możemy pogadać? - Co jest?

Chyba wiem, gdzie są ci od aukcji.

- Twój Rayan? - Nie, ktoś, kto go zna.

Mówi, że zaszyli się na fermie pod Orleanem.

Po tym wszystkim...

Co szkodzi sprawdzić?

Nie. Patrick nas nie puści, zresztą zafiksował się na El Hassanich...

Zaraz. Nie wie o tym. Przyszedłem prosto do ciebie.

Nikomu ani słowa, za dwie godzinki jesteśmy z powrotem.

Przykro mi, że cię to spotkało.

Sam cię prosiłem o znalezienie kapusia.

Źle to rozegrałem.

Przestań. Poprosiłem, żebyś znalazł informatora.

Zresztą z kapusiami tak jest.

Uniemożliwiliśmy napad i uratowaliśmy zakładników.

Źle postąpili.

Mówię ci, chociaż to nic nie zmienia.

Uważam, że to nie fair.

Zdejmij trochę nogę z gazu.

Jak to wygląda?

Główne zabudowania są z drugiej strony, w tym miejscu.

Od tej strony będziemy osłonięci.

Myślisz, że ktoś tam jest?

Tu się nie dowiemy.

Czekamy do zmroku?

Nie, musimy wiedzieć od razu.

Wejdź.

Namierzyliśmy rabusiów z aukcji.

Melinują się na fermie 80 kilometrów stąd.

Byłeś sprawdzić, jak sądzę?

Stoi tam wóz na lewych blachach

z całym arsenałem.

Lipne opaski, kogut, automaty.

Doskonale. Dzwonię do zwalczania bandytyzmu, załatwią to.

Wiem, to nie nasza robota, ale powiem, jak jest:

musimy z Julienem domknąć sprawę.

Bo ludzie mnie odrzucą.

Ale ja dowodzę.

A po powrocie zajmij się El Hassanimi.

Tak?

Jest ich czterech, w tej części. To napastnicy z sali aukcyjnej.

Przyjmujemy, że uzbrojeni i gotowi do otwarcia ognia.

Do fermy mamy kilometr.

Podchodzimy pieszo, żeby nas nie zauważyli.

Pięćdziesiątki, zabezpieczacie tył budynku.

Trzydziestki, idziecie z nami.

Dojdziemy tędy i podejdziemy przez podwórze do drzwi.

Wchodzę pierwszy ze swoimi ludźmi, inaczej mnie zabiją.

Nie ma pytań?

Przygotować się.

Policja! Nie ruszać się! Pokaż ręce!

Leż! Nie wstawaj! Pokaż ręce!

Zabieraj łapy!

Nie dotykaj mnie!

Gdzie Rayan? Gdzie on?

Przestań.

Gdzie się podział?

Ej!

Co jest grane?

Wykiwał go kapuś, sądzimy, że brał udział w napadzie.

Sądzicie? To za mało. Zarejestrowałeś go?

- Nie. - No więc nie ma rozmowy.

Zwinęliśmy ich, resztę załatwi brygada do zwalczania bandytyzmu.

Już nie nasz ból, jasne?

Pamiętaj, co obiecałeś.

I nie chwalić się tym innym zespołom, zrozumiano?

Tak.

Halo?

O czym?

Przyjechałaś z szefem.

Tak.

Wolę tutaj, tam ciemno, potłukli latarnie.

Nie przyjechaliśmy gadać o urbanizmie. Czego chcesz?

Znajomy ma kłopot.

Dlatego lepiej nie mieć znajomych.

Wyciąga do was rękę.

O kim mowa?

O tym z dworu czy tym spod celi?

Stary Perez porwał jego krewnego.

Solidnego pracownika.

Który nie ma z tym nic wspólnego. Tego się nie robi.

Zwłaszcza jeśli chodzi o bandziora, którego chronicie.

Nikogo nie chronimy.

Mój znajomy jest innego zdania.

Dlaczego sam do mnie nie przyszedł?

Marzy o tym.

Ma jutro o dziesiątej widzenie z wujem, ale ten nie przyjdzie.

Idźcie wy, dla was to chyba nie kłopot.

To ma być francuska policja? Arab w dresie?

Jak mój wuj.

Następnym razem przyjdę w policyjnej opasce.

Kumple podziękują ci na spacerniaku.

Będzie śmiesznie.

Wątpiłem, czy przyjdziesz.

Dlaczego?

Nie wiem. Słyszę o was dziwne rzeczy.

Nie przeszkadza wam, że chronicie sukinsyna?

Nie chronię przestępców.

Ja też słyszę o tobie różne rzeczy. Tyle że ja je sprawdzam.

Tak?

Co się mówi?

Że wszyscy się was boją, że zgasiliście Selima,

że zleciłeś zamach na syna Pereza, że chcecie przejąć ich interesy.

Ile masz lat, bo nie pamiętam?

Nie pytam, gdzie dorastałeś.

Miałeś milionerów w blokowisku? Bo ja tak.

Ilu nie skończyło jako menele? Ćpuny?

Ilu nie odstrzelono?

Odejmij tych, którzy zwiali do starego kraju,

bo ich winy były niewarte kulki.

Ilu nie wsadzono za kraty?

Bo to jest najważniejsze pytanie.

Jak długo?

Ile już trwa ten mecz?

W ostatecznym rozrachunku zawsze wygrywamy.

To ty chciałeś spotkania.

Przyszedłem.

Mów, słucham.

Zaczniesz ściemniać - wychodzę.

Nie mamy z tym nic wspólnego. Siedzimy cicho u siebie.

To Eric próbował ściągać ze mnie haracz.

Ja bronię swojej rodziny i talerza.

Młody Perez to nie moja robota. Klnę się na własne dzieci.

Nic mi nie zrobił.

Czemu miałbym go zabić?

Nie wpakuję się w konflikt atomowy, za dobrze zarabiam.

Nie widzisz, że szuka pretekstu?

Po co?

Żeby okraść tych, którzy solidnie i mądrze pracują.

Oni dorabiali się na chama, to gladiatorzy. Napady, zabójstwa...

Bo ty jesteś ministrantem.

Jestem handlowcem,

który nie lubi, kiedy ktoś mu robi koło pióra.

Co miałbym zrobić? Czekać, aż mnie wykończą?

Albo odbiorą chleb moim dzieciom?

Nie jesteśmy doskonali, prawda. Ale my wierzymy.

Boimy się Boga.

Oni nie mają wiary ani zasad, to dzikusy.

Są martwi, skończeni.

Przestarzali.

Wiedzą, że ich żniwa się skończyły.

Wkurza ich, że pojawiają się nowi i zarabiają.

Miło mieć jaja, ale do interesów potrzebny jest mózg.

Uważasz skatowanie mojej matki za decyzję mózgowca?

Porwał mojego siostrzeńca, żąda okupu.

Młody nie ma nic wspólnego z interesami.

Uczy się w szkole handlowej, jest samodzielny.

Jeśli przejdę w tryb obłędu, jak oni,

jeśli posłucham swoich demonów, wytłukę ich do nogi. Bez wahania.

Ale nie jestem taki.

Ja myślę, dlatego poprosiłem o spotkanie.

O męską rozmowę, żebyś mnie wysłuchał.

Pytanie brzmi: co zrobisz, żeby Paryż nie zmienił się w Chicago.

Jeśli odnajdę siostrzeńca i wsadzę porywaczy,

nie będziesz się mścił?

Nie mam powodu, jeśli zostawią mnie w spokoju.

Znam wasze ego.

Mnie nie znasz.

Daję wam trzy dni.

To nie nacisk, tu chodzi o syna mojej siostry.

A jeśli coś mu się stanie, poświęcę wszystko,

żeby dopaść tego sukinsyna i wszystkie jego dzieci.

Rozumiesz?

Trzy dni. Nie więcej.

Strażnik!

Tekst: Grzegorz Schiller