Original subtitles

នាគ្រាចុងក្រោយនៃរាជវង្សស៊ុយ...

អំណាចបានបង្កជាភាពពុករលួយ ធ្វើឲ្យមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ត្រូវរងទុក្ខ...

ហើយភាពក្តៅក្រហាយបានគ្របដណ្តប់ពេញអាណាចក្រទាំងមូល។

ចំពេលមានភាពវឹកវរ ជីស៊ីឡាង ក៏បានលេចខ្លួនឡើង...

ដោយបានបង្កើតចលនាបះបោរផ្កាឡើង។

គេបានប្តេជ្ញាចិត្តថានឹងដេញពពកខ្មៅងងឹតទាំងនេះចេញ...

ដើម្បីនាំយកពន្លឺដ៏កក់ក្តៅត្រឡប់មកវិញ។

ព្រះចៅអធិរាជបានចាត់មន្ត្រីអមដំណើរទៅកាន់ចុងកាត់មាត់ញកនៃផ្លូវសូត្រដ៏វែងឆ្ងាយ

ក្នុងបំណងតាមស្វែងរក និងចាប់ខ្លួន ជីស៊ីឡាង

ដែលជាបុរសដែលអាណាចក្រទាំងមូលកំពុងតាមរកខ្លាំងបំផុត

ត្រកូលម៉ូ និងត្រកូលហីយី បានរួមគ្នាគ្រប់គ្រងលើកំពូលត្រកូលទាំងប្រាំនៃភាគខាងលិច

រួមជាមួយអ្នកលេងដាវ អ្នកក្លាហាន និងទាហានស៊ីឈ្នួលតូខារីយ៉ាន...

ដែលសុទ្ធតែដណ្តើមអំណាច និងការគ្រប់គ្រងលើទឹកដីវាលខ្សាច់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយនេះ។

បរិយាកាសកាន់តែតានតឹងឡើង... រង់ចាំតែផ្កាភ្លើងតូចមួយមកបង្កាត់ប៉ុណ្ណោះ។

សំឡេងឆ្កែព្រុសតិចៗតាមច្រកផ្លូវតូច...

សំឡេងមាន់រងាវល្វើយៗពីលើចុងដើមមន...

ទីធ្លាផ្ទះដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងឯកោ...

ក្នុងបន្ទប់ដ៏ទទេស្អាត និងមានខ្យល់អាកាសល្វឹងល្វើយ។

"អ្នកប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់ - ដាវម៉ាស៊ាវឈី"

កាលពីយូរលង់ណាស់មកហើយ...

ជាយូរណាស់មកហើយដែលខ្ញុំ...

ជាយូរណាស់មកហើយ...

ជាយូរណាស់មកហើយដែលខ្ញុំរស់នៅ...

នៅក្នុងទ្រុងដ៏ចង្អៀត...

ជាយូរណាស់មកហើយដែលខ្ញុំរស់នៅក្នុងទ្រុងនៃក្តីបារម្ភ

ពេលនេះខ្ញុំបានវិលត្រឡប់មករកខ្យល់អាកាសដ៏ស្រស់ស្រាយវិញហើយ។

កុំសម្លឹងមើលអីណា...

«ទីប្រជុំជន Chisha»

សុំមួយកែវទៀតមកណា!

ពូជួយប៉ាវស្តេកខ្ញុំមួយចានបានទេ?

ខ្ញុំឈ្មោះ Dao Ma ណា។

បើចង់ចាំ ក៏ចាំទៅចុះ... តែបើចង់ភ្លេច ក៏ភ្លេចវាទៅចុះណា

ឈ្មោះមិនសំខាន់នោះទេ

ជីវិតដែលបាត់បង់ និងភាពវឹកវរដែលបានបង្កើតឡើង

រឿងរ៉ាវទាំងអស់នោះ សុទ្ធតែជាអតីតកាលទៅហើយ

អ្វីដែលសំខាន់នោះគឺ...

តម្លៃក្បាលរបស់អ្នក គឺប្រាំបីរយប្រាក់

«Eegghead - Thunder Gang»

តែបើអ្នកព្រមបង់ឱ្យខ្ញុំបីដងនៃតម្លៃនោះ

ខ្ញុំនឹងធ្វើជាមិនដែលស្គាល់គ្នាឡើយណា

កម្ចាត់គេទៅ!

លើកអាវុធឡើង!

មួយ

ពីរ

បី

បួន

ប្រាំ

ប្រាំមួយ

ប្រាំបី

ម៉េចក៏ប្រាំមួយហើយ ទៅជាប្រាំបីទៅវិញ?

ខ្ញុំលេខប្រាំពីរតើ!

ពួកយើងតាមប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់ហ្នឹងអស់ពីរខែហើយណា

តែបែរជាត្រូវមកចាញ់មនុស្សម្នាក់នោះទៅវិញ!

លោកម្ចាស់ គឺផ្លូវនេះណា៎។

សាកមើលទៅមើល៍

តើអ្នកលេងដាវម្នាក់នោះ ជាប៉ារបស់ឯងមែនទេ?

ហេតុអីក៏ឯងហៅឈ្មោះគាត់ចំៗចឹង?

នៅមានទៀតមែនទេ?

ឆ្លើយនឹងខ្ញុំសិនមកណា។

ហ៊ឹម... ចាំតិចទៀតចាំខ្ញុំប្រាប់ណា។

ធ្លាប់ឃើញបុរសម្នាក់នេះទេបង?

នៅឡើយទេចាស។

បើបងឃើញគាត់ ជួយប្រាប់អូនផងណា។

ប្រាក់រង្វាន់នេះ ល្មមនឹងឲ្យយើងបើកផ្ទះសំណាក់មួយទៀតបានហើយ។

ខ្ញុំបន់ស្រន់សុំព្រះម៉ែគង់ស៊ីអ៊ីម

ឲ្យជួយនាំមនុស្សម្នាក់នោះ

មកផ្ទះសំណាក់របស់ខ្ញុំផងចុះ។

មេបញ្ជាការ លីន!

មេបញ្ជាការ លីន,

បងមិនបាច់ហត់អញ្ជើញមកដល់ទីនេះទេណា។

ខ្ញុំនៅមានប្រាក់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បង់ថ្លៃបន្តទៀតតើ។

បន្តិចទៀតខ្ញុំបម្រុងនឹងយកទៅជូនបងហើយតើ។

មិននឹកស្meanថាបងអញ្ជើញមកដោយផ្ទាល់ខ្លួនឯងសោះ។

ចាំបន្តិចទៀត ចាំខ្ញុំដោះស្រាយជាមួយបង។

អូយ ឈឺខ្នងណាស់...

កំសាកណាស់ហ្ន៎។

ហេតុអីក៏ខ្ញុំត្រូវមានឪពុកបែបហ្នឹងទៅវិញ។

អាឡៃ! កុំនិយាយពីពុករបស់កូនបែបហ្នឹងអីណា។

ម្ចាស់ដាវមួយដើមនេះ\nចង់អញ្ជើញបងទៅជាមួយគ្នាណា

«ភូមិគ្រឹះរបស់ ឆាង គុយរិន»

- "លោកម្ចាស់ Chang - រាជទូត" - សម្រាប់គុណបំណាច់របស់ខ្ញុំ

ក្នុងសមរភូមិជាមួយពួកទួគី

ព្រះចៅអធិរាជអង្គមុន បានប្រទាន ដាវទម្លុះក្រោះនេះមកឱ្យខ្ញុំ។

បន្ទាប់ពីស្វែងរកអស់ជាច្រើនឆ្នាំមក

ទីបំផុតខ្ញុំក៏បានរកឃើញស្រោមដាវដើមរបស់វា

ខ្ញុំផ្ទាល់ជាអ្នកតុបតែងវាដោយត្បូងខៀវដ៏មានតម្លៃនេះ

វាជាដាវដ៏ស័ក្តិសមបំផុត សម្រាប់កំពូលអ្នកដាវដ៏ឆ្នើម

តើវាមិនស្រស់ស្អាតខ្លាំងទេអី?

ជាកាដូសម្រាប់ខ្ញុំមែនទេ?

វាពិតជាដាវដ៏ស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់។

ប៉ុន្តែតើអាវុធដែលបង្កើតឡើងដើម្បីសម្លាប់មនុស្ស

ចាំបាច់ត្រូវតែមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតដល់ថ្នាក់នេះដែរទេ?

ចុះបើខ្ញុំយកវាទៅដូរយកមាសវិញទៅ?

ខ្ញុំមានក្រុមខ្មាន់កាំភ្លើងសាមសិបបីនាក់នៅក្នុងដៃ

ដែលមិនធ្លាប់ចាញ់ឡើយក្នុងការប្រយុទ្ធពីចម្ងាយ

ប៉ុន្តែចំណុចខ្សោយរបស់ពួកគេ គឺការប្រយុទ្ធគ្នាក្នុងចម្ងាយកៀក

អ្វីដែលពួកគេត្រូវការ... គឺគ្រូបង្វឹកដ៏ជំនាញម្នាក់។

ជាមួយនឹងសមត្ថភាពដ៏វិសេសវិសាលរបស់អ្នក...

ហេតុអ្វីមិនមកចូលរួមជាមួយពួកយើងទៅ?

ជាជាងធ្វើជាទាហានស៊ីឈ្នួល មកធ្វើជាមេទ័ពវិញមិនល្អជាងទេអី?

ខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លងកាត់ជីវិតក្នុងប្រព័ន្ធនោះរួចហើយណា។

ខ្ញុំដឹងច្បាស់ណាស់ថាការពិតវាដំណើរការបែបណា។

និយាយទៅ... ខ្ញុំប្រហែលជាមិនស័ក្តិសមនឹងការងារបែបនោះទេណា។

តើអតីតឆ្មាំម្នាក់នៃកងទ័ពសេះឆ្វេងដ៏អង់អាច...

...អាចបន្ទាបខ្លួនដល់ថ្នាក់ហ្នឹង ដើម្បីមកប្រថុយជីវិតបែបនេះទៅកើត?

គ្រាន់តែដើម្បីប្រាក់រង្វាន់ប្រាំបីរយប្រាក់កាក់ដ៏តិចតួចហ្នឹងហ្ហាស? ដាវម៉ា

ឯងដឹងពីចិត្តខ្ញុំច្បាស់ហើយតើ។

ពេលដែលឯងដេញតាមប្រាក់រង្វាន់...

ឯងគឺជាអ្នកប្រមាញ់ម្នាក់...

តែពេលខ្លះទៀត...

ក៏គ្រាន់តែជាចោរប្លន់ម្នាក់តែប៉ុណ្ណោះ។

ដូចជាខ្ញុំអញ្ចឹងដែរ។

ខ្ញុំបានថែរក្សាទីប្រជុំជននេះអស់រយៈពេលសាមសិបឆ្នាំមកហើយ។

ពួកចោរទាំងនោះគិតថាខ្ញុំជាច្បាប់។

តែច្បាប់វិញ បែរជាចាត់ទុកខ្ញុំជាចោរម្នាក់ដែរ។

មនុស្សល្ងង់តែងតែធ្វើឫកដូចជាខ្លួនមានអំណាចណាស់អញ្ចឹង។

តែនាគរាជដ៏អស្ចារ្យតែងតែដឹង...

ពីរបៀបលាក់បាំងឫទ្ធិអំណាចរបស់ខ្លួន។

ទោះបីជាខ្យល់ប្តូរទិសដៅក៏ដោយ...

តែពួកយើងនៅតែរឹងមាំមិនចេះរុញរាឡើយ។

វាជារឿងម្យ៉ាង...

មានតែមនុស្សដូចជាបងនិងអូនទេ ទើបអាចយល់ពីវាបាន។

អូនមិនមែនជាក្មេងទៀតទេណា។

ទីប្រជុំជនមួយនេះ សូម្បីតែស្ដេចស្វគ៌\nក៏មិនអាចឈោងដៃមកដល់ដែរ។

អ្វីៗទាំងអស់នេះ អាចក្លាយជារបស់អូនបានណា។

អូនអាចស្វែងរកអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង\nដែលអូនកំពុងប្រាថ្នាចង់បាន។

តើអ្វីទៅជាអ្វីដែលអូនកំពុងស្វែងរកនោះ?

អស់ពេលហើយ ម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់!

ផ្ទះសំណាក់មួយនេះ ត្រូវតែរឹបអូសហើយ

ដើម្បីទូទាត់ពន្ធដែលនៅជំពាក់។

មេបញ្ជាការ លីន!

ខ្ញុំសុំពេលបន្តិចទៀតប៉ុណ្ណោះណា\nមេបញ្ជាការ លីន។

សុំអង្វរចុះ ជួយឱ្យខ្ញុំបានជួបលោកម្ចាស់ ឆាង ផងទៅ។

សូមអាណិតអាសូរដល់ពួកយើងផង!

លែងនាងទៅ អាមនុស្សឆ្កួត!

អាឡៃ!

ប្រសិនបើខ្ញុំគ្រាន់តែបាននិយាយជាមួយគាត់បន្តិច...

ខ្ញុំសុំអង្វរលោកហើយ!

មេត្តាអាណិតពួកយើងផងណា។

ហេតុអ្វីបានជាបងមិនធ្វើអ្វីសោះអញ្ចឹង?

ស្ងាត់សិនទៅណា។

តោះ... ទៅគេងទៅណា។

ស៊ូ...

លែងអូនទៅណា!

ចាប់ពួកគេដាក់គុកទៅ!

យកពួកប្រុសៗទៅធ្វើការនៅមហាកំពែងចិនទៅ។

សុំអង្វរ កុំអីណា...

ហើយនាងត្រូវតែបម្រើ...

ជាអ្នកកំដរនៅក្នុងបន្ទាយទាហាន!

ឯងគឺ...

ពស់ក្បាលពីរមែនទេ?

«ពស់ក្បាលពីរ»

ឯងអាចវាយឈ្នះខ្ញុំបាន...

ឯងអាចធ្វើបាបខ្ញុំបាន...

តែឯងហួសហេតុពេកហើយ ដែលហ៊ានមកប៉ះពាល់គ្រួសារខ្ញុំ!

មកសាកមើល!

លោកពុក!

លោកពុក!

ម្ចាស់ចិត្តអូន!

លោកពុក!

លោកពុក!

កូនមិននឹកស្មានសោះថា ភូមិតូចមួយនេះ

នឹងមានកិត្តិយសដ៏ធំធេង

ក្នុងការទទួលស្វាគមន៍កំពូលអ្នកដាវដ៏ពូកែៗជាច្រើនបែបនេះសោះ។

ដល់ពេលដែលពួកយើងត្រូវធ្វើដំណើរទៅមុខទៀតហើយណា។

ស៊ាវឈី តោះពួកយើងទៅគ្នាទៅណា។

បងប្រុស អាឡៃ ជាអ្នកប្រគល់របស់នេះមកឱ្យខ្ញុំ។

លោកពុក!

លោកម្ចាស់ឆាង!

លោកម្ចាស់ឆាង!

លោកពុក!

លោកពុក!

មាសស្នេហ៍អើយ!

លោកពុក!

លោកម្ចាស់ឆាង ចង់ប្លន់យក

ប្រាក់រង្វាន់ដ៏តិចតួចនេះពីខ្ញុំមែនទេ?

លោកអ្នកក្លាហាន!

លោកអ្នកក្លាហានអើយ! មេត្តាជួយសង្គ្រោះលោកពុករបស់ខ្ញុំផងណា!

លោកអ្នកក្លាហាន!

នៅទីនេះ គ្មានកំពូលអ្នកដាវអីនោះទេ។

ឥឡូវនេះ បងគឺជាអ្នកប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់ម្នាក់ហើយណា។

បងមកទីនេះ ក៏ព្រោះតែត្រូវសម្លាប់លោកឪពុករបស់អូន។

អូនមិនជឿឡើយ...

កងការពារនៃកងទ័ពសេះឆ្វេងដ៏ក្លាហាន...

មិនអាចល្ងង់ខ្លៅដល់ថ្នាក់ហ្នឹងនោះទេ។

កងទ័ពសេះស្តាំដ៏ក្លាហាន ក៏គិតបែបហ្នឹងដូចគ្នាដែរ។

អូនប្រហែលជាមានទ្រព្យសម្បត្តិពេញមួយបន្ទប់...

តែបងបែរជាស្រឡាញ់តែដាវដ៏សាមញ្ញមួយនេះទៅវិញ។

គួរឲ្យអាណិតណាស់ណា...

គ្រាន់តែជាមនុស្សល្ងង់ម្នាក់ទៀតតែប៉ុណ្ណោះ។

ពួកយើងអាចតស៊ូជម្នះចេញទៅជាមួយគ្នាបានណា។

ក្បាលរបស់បង មានតម្លៃដល់ទៅប្រាំបីពាន់កាក់ឯណោះ។

វាជារបស់អូនទាំងអស់ណា។

ឲ្យតែអូនអាចមានជីវិតរស់នៅបន្ត...

បើគ្មានជីវិតទេ អូនមានតម្លៃត្រឹមតែពីរកាក់ប៉ុណ្ណោះ។

ចលនារបស់គេលឿនរហ័សខ្លាំងណាស់។

តើគេមិនបានហៅអូនថាជា អាសិរពិសក្បាលពីរ ទេអី?

ការលាក់ខ្លួនយ៉ាងសុខសាន្តជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ...

បានធ្វើឲ្យថ្វីដៃរបស់អូនធ្លាក់ចុះអស់ហើយ។

ម្ចាស់ចិត្តអើយ!

លោកប៉ា!

ដាវម៉ា!

សមត្ថភាពរបស់អូននៅខ្វះខាតបន្តិចហើយណា។

លោកប៉ា...

អាឡៃ!

លោកប៉ា...

បញ្ចប់គេឥឡូវនេះទៅណា។

លោកប៉ា...

លោកប៉ា...

លោកប៉ា...

លោកប៉ា...

សុំទោសណា...

លោកប៉ា...

លោកម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់ ខ្ញុំសុំឆែកចេញហើយណា។

មនុស្សប្រុសដែលខ្ញុំកំពុងស្វែងរក... ប្រហែលជាបានលាចាកលោកនេះទៅយូរហើយ។

បង្កាត់ភ្លើងសញ្ញាទៅ!

លោកអភិបាលត្រូវបានគេសម្លាប់ហើយ!

កុំបណ្តោយឱ្យគេរត់រួចឱ្យសោះណា។

បាញ់ទៅ!

អាយូយ៉ា!

អាយូយ៉ា!

- "អាយូយ៉ា - លោកប្រុសវ័យក្មេងត្រកូលម៉ូ"\n- ភូមិម៉ូជា ជាកន្លែងដែលមានសណ្តាប់ធ្នាប់

អ្នកណាហ៊ានហូតដាវនៅទីនេះ...

ត្រូវតែទទួលទោសស្លាប់។

- "តៀវ តាហូ - មេបញ្ជាការកងធ្នូហ្លួង" - ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាឯងជាស្អីគេទេ!

ពួកកំសាក! ចៀសផ្លូវយើងភ្លាម!

- "យូឈី អានី - មេបញ្ជាការកងការពារត្រកូលម៉ូ"\n- ប្រយ័ត្នសម្តីបន្តិចទៅ!

អូយ... មុខខ្ញុំ...

«ភូមិម៉ូជា»

សាងយ៉ាងថៃ! ធានាថាកន្លែងអង្គុយល្អបំផុត!

ស្រាឆ្ងាញ់ៗ ជាមួយស្រីស្អាតរាំរបាំ!

មីស៊ា! ខ្ញុំត្រលប់មកវិញហើយណា!

ចង់បានតុក្កតាម៉ូហឺឡេទេ ស៊ាវឈី?

ពីរកាក់ មួយណា៎។

មីស៊ា... ពីរកាក់បានពីរមែនអត់?

ពូកែបញ្ជាគេម៉្លេះ...

ធ្វើខ្លួនបែបហ្នឹង រកគូស្រករម៉េចបានទៅ?

អរគុណច្រើនណា បងស្រី!

បងស្រីស្អាតជាងគេបំផុតនៅលើវិថីសូត្រនេះហើយ។

ទៅរៀននិយាយផ្អែមល្ហែម\nបែបហ្នឹងពីណាមកហ្នឹង?

យប់នេះពួកយើងបានញ៉ាំស្ដេកហើយណា៎!

ទំនងជាឆ្ងាញ់ណាស់ហើយមើលទៅ!

តោះ ញ៉ាំបាយទៅណា៎។

ដាវម៉ា។

តើក្មេងៗនៅឆាងអាន លេងតុក្កតាដែរទេ?

ឮគេនិយាយថា... រាល់ពេលមានពិធីបុណ្យនៅឆាងអាន...

មនុស្សស្រីអាចដើរលេងបានពេញមួយយប់ឯណោះ។

តើវាជាការពិតមែនទេ?

តើឆាងអានមានសភាពបែបណាដែរទៅ?

ក្មេងតូច...

ចាកចេញពីទីនោះយូរណាស់មកហើយ។

ចាំមិនសូវបានទេ...

តោះ ពួកយើងទៅគ្នាទៅ។

ស៊ាវឈី។

តោះ ទៅគ្នាទៅ។

មកជាមួយគ្នាទៅណា៎។

ចូលមក ចូលមកណា៎។

តោះ ពួកយើងទៅចាប់ខ្លាជាមួយគ្នា។

ពួកយើងមកដល់ហើយណា៎!

ដល់ហើយណា៎!

ពួកយើងមកដល់ហើយណាអូន!

មកនេះមកណាអូន។

លឿនឡើងណាអូន!

ប្រមូលអីវ៉ាន់ទៅណាអូន។

លើកនេះពួកយើងត្រូវលាក់ខ្លួនដល់ពេលណាទៅអូន?

យ៉ាងតិចក៏បីខែដែរណាអូន។

អាចនឹងយូរជាងហ្នឹងទៀតណា។

ប្រហែលជាពីរឆ្នាំឯណោះណា។

និយាយមែនមែនទេអូន?

យកវាទៅជាមួយល្អជាងណាអូន។

កុំភ្លេចយកក្រដាសកំណាព្យរបស់អូនទៅផងណា។

អូនសូត្រកំណាព្យរញ៉េរញ៉ៃបន្តិចហើយណា។

ប្រយ័ត្នពួកអ្នកកំណាព្យដេញតាមពួកយើងណា។

អូនចាំបាច់ត្រូវធ្វើអញ្ចឹងមែនទេ?

សាកល្បងម្ដងទៀតទៅណាអូន។

តើអូនចង់ទៅណាទៅហ្នឹង?

អូ គឺលោកតាសោះហ្នឹង។

តើលោកតាមកដល់តាំងពីពេលណាដែរហ្នឹង?

ខ្ញុំជិតបង់លុយអស់ហើយណា។

ខ្ញុំចាំឲ្យគ្រប់យ៉ាងរៀបរយសិន ចាំបង់បង្គ្រប់ចំណែកដែលនៅសល់ណា។

«មេកន្ទ្រាញ ម៉ូ - មេដឹកនាំត្រកូលម៉ូ ភាគខាងលិច»

តាំងពីព្រលឹមស្រាងៗម៉្លេះ...

មានដីកាចាប់ខ្លួនបន្ទាន់មួយ ផ្ញើទៅគ្រប់ភូមិទាំងអស់។

ពួកគេច្បាស់ជាមករកបងហើយ។

តម្លៃខ្លួនរបស់បង... គឺដល់ទៅបីម៉ឺនកាក់ឯណោះ។

បងមិនមែនជាមនុស្សបែបនោះទេ... មនុស្សដែលហ៊ានក្បត់មិត្តភក្តិខ្លួនឯងនោះ។

ម្យ៉ាងទៀត ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ... អូនរស់នៅក្រោមការការពាររបស់បងរហូតមក។

គុណធម៌មួយនេះ អូនមិនភ្លេចឡើយ។

ហ្នឹងហើយ... កែវនេះអូនផឹកជូនបង។

បើអូនមិនភ្លេចទេ...

បងមានរបស់មួយចង់ពឹងឱ្យអូនជួយជូនទៅ។

ទៅណាទៅបង?

ជួយជូនមនុស្សម្នាក់ ទៅដល់ក្រុងឆាងអានផង។

ទៅឆាងអាន? បងឆ្កួតទៅហើយមែនទេ?

អូនខ្លាចអីហ្នឹង?

រឿងរ៉ាវកន្លងមក វាស្មុគស្មាញគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

អូនគ្រាន់តែចង់រស់នៅដោយសុខសាន្តប៉ុន្មានឆ្នាំទៀតប៉ុណ្ណោះ។

នៅឆាងអាន គេកំពុងតាមចាប់ខ្លួនអូនណា។

បងពិតជាចង់ពឹងអ្នកទោសរត់ការលេខមួយ ឱ្យធ្វើរឿងនេះមែនទេ?

បង... បងឆ្កួតមែនទែនហើយ!

បើធៀបនឹងមនុស្សដែលបងនឹងរួមដំណើរជាមួយ...

បងគ្រាន់តែជាអ្នករត់គេចខ្លួនលំដាប់ទីពីរប៉ុណ្ណោះនៅលើលោកនេះ។

គាត់គឺជាមេដឹកនាំនៃការបះបោរផ្កា។

លោកម្ចាស់ Zhishilang។

Zhishilang?

ស្តាប់ទៅដូចជាអ្នកចេះដឹងម្នាក់អញ្ចឹង។

មនុស្សដូចជាបង ក្នុងភ្នែកមានតែរឿងលុយកាក់តែមួយមុខគត់។

បងមើលមិនធ្លុះពីការណ៍ធំនោះទេ។

បងដឹងទេ លោកម្ចាស់ Zhishilang...

ជាអ្នកប្រាជ្ញដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ ដែលផ្ទុកពិភពលោកទាំងមូលនៅក្នុងបេះដូងរបស់គាត់។

អ្នកប្រាជ្ញដ៏អស្ចារ្យមែនទេ?

តើគាត់បានធ្វើអ្វីខ្លះទៅ?

គ្មានអ្វីក្រៅពីជួយការពារមនុស្សទន់ខ្សោយដែលគ្មានទីពឹងនោះឡើយ។

បង Dao Ma...

ហេតុអ្វីបានជាបងមិនធ្វើវាដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់មនុស្សគ្រប់គ្នាទៅ?

តើខ្ញុំមានរឿងអីត្រូវទៅខ្វល់ខ្វាយនឹងមនុស្សទូទៅទៅ?

មិនអីទេ

បងអាចជ្រើសរើសរត់គេចខ្លួនបែបនេះអស់មួយជីវិតក៏បាន។

តែតើបងធ្លាប់គិតពីគេខ្លះទេ?

បំណុលទាំងអស់របស់បងនឹងត្រូវលុបចោលហើយ។

យកមាសនេះទៅទុកសម្រាប់ចំណាយទៅណា។

ពួកយើងជាបងប្អូននឹងគ្នាណាស់។ មិនបាច់និយាយគួរសមដាក់គ្នាដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេណា។

ដើម្បីសេចក្តីសុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា មែនទេ?

សុភាពបុរសដ៏ទន់ភ្លន់។

"ជី ស៊ីឡាង - មេដឹកនាំ នៃការបះបោរផ្កា"

នេះហើយជាអ្នកដាវដែលខ្ញុំបានប្រាប់បងនោះ គាត់ឈ្មោះ ដាវម៉ា។

ក្រឡេកមើលមកអូនបែបហ្នឹង មានន័យថាម៉េចទៅណ៎?

មានរឿងអីមែនទេ?

មិនអាចបង្ហាញមុខឱ្យអូនឃើញបន្តិចបានទេហ្ន៎?

សង្ឃឹមថាមិនរំខានបងពេកចុះណា។

ពួកយើងមកបង្កើតច្បាប់ទម្លាប់ខ្លះៗសិនទៅណា។

រាល់ការសម្រេចចិត្តគឺនៅលើបងទាំងអស់ណា។

ឯងគ្រាន់តែជាឥវ៉ាន់ផ្ញើប៉ុណ្ណោះណា។

តាមផ្លូវនេះ ត្រូវស្តាប់តាមបងគ្រប់យ៉ាងណា។

បើឯងត្រូវរបួស ឬបាត់បង់ជីវិត...

វាមិនមែនជាកំហុសរបស់បងឡើយណា។

យល់ហើយមែនទេ?

ហាស!

ហាស!

ដាវម៉ា។

តើបងក៏ទៅឆាងអានដែរមែនទេ?

ពិតជាចៃដន្យល្អណាស់!

តើគាត់កំពុងនិយាយពីអ្វីហ្នឹងណ៎?

មានរឿងអីមែនទេ?

មានរឿងអីមែនទេ?

បានហើយ និយាយបន្តទៅណា។

តើជាអ្វីទៅ?

នាងចង់ទៅឃើញឆាងអានយូរណាស់មកហើយ។

បងក៏ដឹងពីចរិតរបស់នាងច្បាស់ដែរតើ។

ព្រោះតែនាងលែងមានគូដណ្តឹងទៀតហើយ។

នាំនាងទៅជាមួយផងទៅណា ដើម្បីឱ្យនាងបានបើកភ្នែកមើលពិភពលោកខាងក្រៅខ្លះ។

ចាំបន្តិច តើបងកំពុងគិតអីហ្នឹង?

នេះមិនមែនជាការដើរកម្សាន្តលំហែកាយនោះទេ។

ហើយបងចង់ឱ្យខ្ញុំនាំបន្ទុកទាំងពីរនេះទៅជាមួយដែរមែនទេ?

តើនរណាជាបន្ទុកទៅ?

បើកាលពីម្សិលមិញគ្មានខ្ញុំទេនោះ

បងច្បាស់ជាត្រូវព្រួញពេញខ្លួនដូចសត្វប្រមាហើយ។

តើបងខ្លាចមែនទេ? តោះ ពួកយើងមកភ្នាល់គ្នាទៅ។

ចាំមើលថាអ្នកណាទៅដល់ឆាងអានមុនគេណា!

បងគួរតែចេញដំណើរបានហើយណា។

ស្តាប់ណាចា៎... ប្រយ័ត្នខ្លួនផង កុំឱ្យគេចាប់អារម្មណ៍ពេកអី។

កុំបង្កជម្លោះអីណា។

ពេលបងត្រឡប់មកវិញ...

ពួកយើងផឹកមួយកែវទៀតសិនទៅណា។

ថែខ្លួនផងណា។

ចា៎!

នៅថ្ងៃទីបួន នៃខែទីបួន ពេលដែលផ្កាប៉េសកំពុងរីកស្គុសស្គាយ...

លោក Zhishilang នឹងប្រមូលផ្តុំអ្នកក្លាហានទូទាំងនគរ ដើម្បីប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងភាពពុករលួយរបស់រាជវង្សសួយ។

ព្រះចៅអធិរាជបានចេញរាជសារលោហិតដែកទាំងដប់ពីរ ដើម្បីតាមចាប់ខ្លួនគាត់។

លោក Pei Shiju និងកងទ័ពរបស់គាត់ ត្រូវបានចាត់ឱ្យទៅការពារផ្លូវសូត្រខាងលិច។

ត្រកូលធំៗទាំងប្រាំនឹងត្រូវបែកបាក់គ្នា។

បងត្រូវតែទៅដល់កំពង់ចម្លងស្រកានាគ ក្នុងរយៈពេលបីថ្ងៃឱ្យបានណា។

មិត្តចាស់ម្នាក់របស់អូន នឹងទៅទទួលបងនៅទីនោះហើយ។

ពួកអ្នកប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់ទាំងអស់ នឹងតាមរកបងមិនខានឡើយ។

ចាំទុកណា...

ប្រយ័ត្នខ្លួនផងណា។

«ច្រកភ្នំក្រហម»

នៅទីនេះមានអារម្មណ៍ថាប្លែកៗម៉េចមិនដឹងទេ។

តើអ្នកពូកែដាវទាំងអស់ សុទ្ធតែឆាប់ភ័យខ្លាចបែបនេះមែនទេ?

កុំបារម្ភអីណា... លោកប៉ាបានរៀបចំគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់អស់ហើយ។

អរគុណច្រើនណាស់ណា។

"ឆិន ស៊ីជៀវ - មេបញ្ជាការកងការពារព្រះបរមរាជវាំង"

ក្ដៅខ្លាំងណាស់ សូម្បីតែសត្វក៏ទ្រាំមិនចង់បានដែរ

ស្លៀកពាក់បែបហ្នឹង មិនខ្លាចក្ដៅខ្លាំងរហូតដល់សន្លប់ទេអី?

បង្ហាញមុខឱ្យខ្ញុំឃើញបន្តិចមកណា។

តើជឿទេថា ពួកគេហ៊ានលក់មនុស្សកើតស្រែងឱ្យខ្ញុំនោះ?

ខ្ញុំត្រូវតែយកលុយរបស់ខ្ញុំមកវិញ។

ពួកយើងមិនចង់ឱ្យអ្នកឆ្លងទេ វាឆ្លងលឿនណាស់ណា។

លោកមេកង ម៉ូ គឺជាឪពុករបស់ខ្ញុំ។

អរគុណច្រើនណាស់សម្រាប់ការជួយសង្គ្រោះណា។

បើទាហានទាំងអស់បានដូចជាអ្នក ប្រហែលជាល្អណាស់ហើយ។

រាជវង្សសួយ នឹងគ្រប់គ្រងដែនដីទាំងបួនទិស។

ប្រហែលជាជាតិមុន ខ្ញុំជំពាក់គុណគ្រួសាររបស់អ្នកហើយមើលទៅ បានជាជាតិហ្នឹងត្រូវមកជួបបែបនេះ។

យល់ព្រមហើយណា។

សុំផ្លូវផងណា។

តោះ ទៅគ្នាទៅណា

- "អនុសេនីយ៍ឯក យីន - មេបញ្ជាការកងទ័ពសេះហ្លួង" - នេះគឺ ជីស៊ីឡាង។

មេទ័ព ផី ច្បាស់ជាសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ដែលបានជួបអ្នក។

ពិតជា ជីស៊ីឡាង មែនតើ។

ចាប់ខ្លួនគេទៅ!

នាំខ្លួនគេត្រឡប់ទៅជំរុំវិញទៅ។

ចំណែកឯបក្សពួករបស់គេ... បញ្ចប់ជីវិតពួកគេទៅ។

ខ្ញុំគឺជាសមាជិកនៃចលនាបុប្ផា។ ឆិន ស៊ីជីវ

រង់ចាំបម្រើលោកជានិច្ច។

ក្រោកឡើងចុះណា។

មិនបាច់លុតជង្គង់ចំពោះខ្ញុំឡើយ។

ពួកយើងគ្រប់គ្នា សុទ្ធតែស្មើភាពគ្នាទាំងអស់។

ពេលនេះ បានជួបលោកផ្ទាល់បែបនេះ...

ខ្ញុំអាចលាចាកលោកនេះទៅដោយស្ងប់ចិត្តហើយ។

លោកម្ចាស់...

ខ្ញុំមានសំណួរតែមួយគត់ ចង់សួរលោក...

តើនឹងមានថ្ងៃណាមួយ...

ដែលផ្កាដ៏ស្រស់ស្អាត នឹងរីកស្គុះស្គាយពេញពិភពលោកដែរទេ?

ពួកយើងលះបង់ដើម្បីបុព្វហេតុតែមួយ។

ទោះត្រូវស្លាប់ ក៏ពួកយើងមិនដែលញញើតឡើយ

ផ្កានឹងរីកស្គុះស្គាយជាមិនខាន។

ពួកគេជិតមកដល់ហើយ!

មិនអីទេ... ខ្ញុំនឹងនៅទីនេះចុះ។

ចាំជួបគ្នានៅខែទីបួនណា។

ប្រញាប់ទៅទៅ!

ប្រញាប់ឡើងណា៎ ទៅនាំសេះមក។

តោះ ទៅលឿនឡើងណា៎!

បិទទ្វារឱ្យជិតមកណា៎!

តោះ ពួកយើងទៅគ្នា!

ពួកគាត់បាននាំលោកម្ចាស់ Chang ទៅព្យាបាលនៅ Zhangye បាត់ហើយ។

ពួកយើងឆ្លៀតពេលស្ងាត់បែបនេះ ប្រញាប់ចាកចេញទៅល្អជាងណា៎។

តើយើងត្រូវទៅណាទៀតទៅណ៎ា?

បង Dao Ma ប្រាប់ថា បើប្រើរបស់នេះ...

ពួកយើងអាចទៅសុំជំនួយពីភូមិ Mojia បានណា៎។

«ឌីធីង - អតីតឆ្មាំឆ្វេងដ៏អង់អាច»

សុំទោសណា៎ ខ្ញុំសុំទឹកបន្តិចបានទេ?

លោកម្ចាស់ហាងអើយ...

ចុះជនបរទេសម្នាក់នេះ ចាកចេញទៅតាំងពីពេលណាដែរទៅ?

«ឃួយជី - អតីតឆ្មាំឆ្វេងដ៏អង់អាច»

តើបងក៏ជាអ្នកកាន់ទុក្ខម្នាក់ដែរមែនទេ?

ពីមុនមក ខ្ញុំធ្លាប់បានជួបអ្នកលេងដាវម្នាក់ដែរ។

មើលទៅបង ដូចជាគាត់ខ្លាំងណាស់។

ពួកចង្រៃអើយ នៅមិនទាន់ទៅណាទៀតមែនទេ?

នេះចង់និយាយសំដៅលើពួកយើង ឬក៏ខ្លួនឯងហ្នឹង?

ចាប់ខ្លួនមនុស្សទាំងអស់នៅទីនេះទៅ!

ខ្ញុំនឹងសងសឹកជូនលោកម្ចាស់ Chang ឱ្យបាន។

ដាវម៉ា

តើបងស្គាល់គាត់ដែរមែនទេ?

ធ្លាប់ស្គាល់ពីមុនមក។

គាត់ជាអ្នកលេងដាវដ៏ពូកែបំផុតដែលខ្ញុំធ្លាប់បានជួប។

បងក៏ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះដែរ។

ចុះបើបងទាំងពីរបានជួបគ្នាម្ដងទៀត តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងទៅណ៎ា?

ប្រហែលជាខ្ញុំនឹង...

ឈរមើលដង្ហើមចុងក្រោយរបស់គេ...

បងគួរតែប្រាប់ខ្ញុំតាំងពីដំបូង...

ថាឧត្តមសេនីយ៍ Chen នៅខាងពួកយើងនោះអី។

លោកម្ចាស់។

កន្លងមក ពួកយើងប្រឈមមុខតែជាមួយពួកមន្ត្រីប៉ុណ្ណោះ។

តែនៅខាងមុខ មានមនុស្សគ្រប់ជំពូកទាំងអស់។

ច្រកភ្នំនេះកាន់តែចង្អៀតទៅៗហើយ។

បើមានគេលបឆ្មក់វាយប្រហារ...

ខ្ញុំនឹងចាក់ទម្លុះពួកគេឱ្យដូចសាច់ដោតចង្កាក់មិនខាន។

Zhishilang មានការគាំទ្រពីប្រជាជនយ៉ាងច្រើន។

លោកឪពុកមានគម្រោងការសម្រាប់ពួកយើងរួចរាល់ហើយ។

រួមផ្សំនឹងការសហការគ្នារបស់ពួកយើងទាំងពីរនាក់ទៀត។

ទោះបីជាមានទ័ពរាប់ពាន់នាក់ ក៏មិនអាចឃាត់ពួកយើងបានដែរណា។

ពេលនេះ លោកប្រធាន Chen ប្រហែលជាស្លាប់បាត់ហើយ។

ថាម៉េចហ្នឹង?

អាណី អ្នកទាំងពីរវាងទៅខាងនោះទៅណា។

អាអូន? មកជាមួយបងមកណា។

តោងឱ្យជាប់ណា។

«ខ្មាន់ព្រួញ»

លោកម្ចាស់!

លោកម្ចាស់!

«អ្នកប្រមាញ់ក្នុងពិភពគុន»

នោះជាជនល្មើសដែលគេតាមចាប់បំផុត ជីស៊ីឡាង តើ!

- «អ្នកប្រយុទ្ធភ្នែកម្ខាង» - តម្លៃខ្លួនមួយសែនកាក់ឯណោះ!

ចាប់គេទៅ! ចាប់គេឱ្យបានណា!

លោកម្ចាស់! ដឹងខ្លួនឡើង! ដឹងខ្លួនឡើងណា លោកម្ចាស់!

នោះហើយ!

មើលតែរង្វាន់ទៅបានហើយ! ជីស៊ីឡាង!

កុំបណ្តោយឱ្យពួកកំសាកទាំងនោះដណ្តើមគេទៅបានឱ្យសោះណា!

ប្រាក់រង្វាន់គឺមួយសែនកាក់ឯណោះណា!

ខ្ញុំគឺ ដាវម៉ា!

ស្គាល់ខ្ញុំមែនអត់?

ខ្ញុំបានសម្លាប់មេរបស់អូនហើយ គឺលោកម្ចាស់ Chang។

មើលទៅការចាប់ខ្លួនជនភៀសខ្លួនដែលគេតាមរកបំផុតលំដាប់ទីពីរនេះ ហាក់គ្មានបានការអីសោះ។

តាមពួកគេទៅណា។

នាំតែពិបាកទេអូន។

ពាក់វាទៅណា។

រឹតឱ្យណែនមកណា។

ចាស៎។

ពាក់វាទៅណា!

សម្រាប់ធ្វើអីហ្នឹងអូន?

ទុកការពារខ្លួនណា។

រត់ទៅ ស៊ាវឈី!

គេជារបស់បងហើយ!

ច្រណែនគេណាស់!

លែងទៅ!

លែងទៅណា!

មកខាងនេះមក។

នែ មនុស្សល្ងង់!

អូនមិនអីទេមែនទេ?

លោកម្ចាស់!

លោកម្ចាស់ ត្រូវតែក្រោកឡើងណា!

ខ្ញុំក្រោកឈរមិនរួចទេ...

ឈឺគូទអស់ហើយ...

ហើយខ្លួនប្រាណក៏ទន់ខ្សោយអស់ហើយ!

ឡើងជិះសេះទៅណា៎ លោកម្ចាស់!

មិនជិះទៀតទេ ខ្ញុំជិះលែងរួចហើយណា។

រទេះសេះតើ!

មានរទេះសេះមកហើយ!

Zhishilang មិនគួរជិះសេះទេណា។

Zhishilang ចង់ជិះរទេះសេះវិញតើ!

- Zhishilang ចង់ជិះរទេះសេះវិញតើ! - ចាំបន្តិចសិនណា!

Zhishilang ចង់ជិះរទេះសេះណាស់!

គាត់ពិតជាពិសេសមែន ជាក់ច្បាស់ណាស់។

Zhishilang ចង់ជិះរទេះសេះណាស់!

តើពួកយើងសុំជិះជាមួយផងបានទេ?

- "Yan Ziniang" - ជាអ្នកប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់មែនទេ?

ច្បាស់ណាស់។

អ្នកក៏ដូចគ្នាដែរតើ។

ខ្ញុំមិនបាច់ជិះជាមួយទេណា។

I want to ride a horse.

Zhishilang មែនទេ? មកពីក្រុមបះបោរផ្កាមែនទេ?

ពួកយើងមកចែងច្បាប់គ្នាបន្តិចទៅណា។

នេះជាអ្នកទោសរបស់ខ្ញុំហើយណា។

អញ្ចឹងមែនហ្ហាស?

ឃើញទេ? អ្នកទោសផ្សេងទៀតមិនបាច់ដាក់ខ្នោះផងហ្នឹង។

លែងខ្ញុំទៅ! លែងខ្ញុំទៅណា តាវម៉ា!

នៅស្ងៀមតិចទៅណា។

ឃើញនៅ?

អ្នកទោសផ្សេងទៀតគេស្តាប់បង្គាប់ល្អណាស់។

នាំខ្លួនអ្នករត់គេចខ្លួនដែលគេតាមរកបំផុត...

ព្រមទាំងប្រពន្ធនិងកូនជាទីស្រឡាញ់របស់គេទៀត។

នេះជាលើកដំបូងហើយណាដែលខ្ញុំបានឃើញបែបនេះ។

អ្នកក្លាហានត្រាច់ចរម្នាក់ ដែលកាន់ដាវរាជវាំងដ៏អស្ចារ្យ។

សម្រាប់ខ្ញុំក៏ជាលើកដំបូងដូចគ្នាដែរ។

ធ្លាប់ឮគេនិយាយទេ?

មានអ្នកក្លាហានវ័យក្មេងម្នាក់បានបន្សល់ទុក ស្នាមឈាមពេញកន្លែងងូតទឹកនៅជាំងទូ។

មើលទៅគេមិនមែនជាមនុស្ស ដែលចូលចិត្តទុកការងារចោលពាក់កណ្តាលទីនោះទេ។

ខ្ញុំធ្លាប់ឮគេខ្សឹបខ្សៀវគ្នាថា...

មានព្រានប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់វ័យចំណាស់ដ៏អាថ៌កំបាំងម្នាក់ ដែលចូលចិត្តធ្វើដំណើរតែម្នាក់ឯង។

សម្រាប់រូបគាត់...

គ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានតម្លៃរបស់វា មិនថាជាអ្វីក៏ដោយ។

ចុះមួយរយៈនេះ ប្រុសម្នាក់ហ្នឹងលួចធ្វើរឿងអីខ្លះហើយ?

ចុះដឹងរឿងច្រើនប៉ុនណាទៅហ្នឹង?

ក៏ព្រោះតែចង់ចាប់ខ្លួនគេហ្នឹងណា។

ខ្ញុំខំដើររកពេញជ្រលងភ្នំ Quicksands អស់ពីរអាទិត្យឯណោះ។

ទើបតែបានចេញមកក្រៅហ្នឹង។

មានរឿងអីចង់ប្រាប់ខ្ញុំមែនទេ?

អត់មានអីផង។

ខ្ញុំនឹកឃើញគំនិតល្អមួយហើយ។

លោកកំលោះអើយ មើលទៅបងមិនចេះផ្អែមល្ហែមសោះហ្មង।

ហេតុអីមិនព្រមដូរខ្ញុំជាមួយប្រុសអ្នកមាន ហើយចេះយល់ចិត្តម្នាក់នេះទៅ?

ធ្វើបែបហ្នឹងមិនល្អចិត្តទាំងអស់គ្នាទេអី?

បងស្រីសម្លាញ់ចិត្តអើយ។

ខ្ញុំឈ្មោះ Yan Ziniang មកពីភាគខាងត្បូង។

តាំងពីតូចមក ខ្ញុំត្រូវបានគេបង្ហាត់បង្រៀនពីសិល្បៈដ៏ទន់ភ្លន់។

ខ្ញុំចេះធ្វើរឿងផ្អែមល្ហែមជាច្រើន ដែលបងមិនធ្លាប់ទាំងស្រមៃដល់ទៀតផង។

ស្រាយចំណងឱ្យខ្ញុំសិនទៅ ចាំសាកមើលក៏បាន។

កុំបារម្ភអីណា បងស្រី...

ខ្ញុំមិនចង់ដូរខ្លួនបងស្រីជាមួយអ្នកណាឡើយ។

ព្រោះខ្ញុំអាចមើលថែបងទាំងពីរនាក់ក្នុងពេលតែមួយបានតើ។

ធានាថាមិនធ្វើឱ្យបងខកបំណងឡើយណា។

គួរឱ្យអៀនណាស់!

ធ្វើម៉េចទៅណ៎?

មកនេះមកណា មកបើកចិត្តឱ្យទូលាយបន្តិចទៅមើល៍។

តើមានរឿងអីមែនទេហ្នឹង?

អូយ!

ជាអ្វីទៅណ៎?

ធ្វើបែបហ្នឹងដើម្បីអីទៅ?

«បន្ទាយទាហានអធិរាជសួយ»

ដឹងអ៊ីចឹង ពួកយើងគួរតែនាំគ្នាមកឱ្យច្រើនជាងនេះបន្តិចបាត់ទៅហើយ។

«ហឺយី សៀន - មេកុលសម្ព័ន្ធហឺយី ភាគខាងលិច»

របស់ដែលល្អបំផុត តែងតែទុកនៅចុងក្រោយគេបង្អស់។

កូនរង់ចាំលោកពុកក្មេកយូរហើយណា។

លោកហឺយី តើយើងគួរចាប់ផ្តើមពីត្រង់ណាទៅ?

អាពាហ៍ពិពាហ៍ត្រូវបានលុបចោលហើយ។

គ្រួសារដ៏សាមញ្ញរបស់ពួកយើង ពិតជាមិនសមនឹងអ្នកឡើយ។

អ្នកប្រាកដជាខឹងនឹងខ្ញុំខ្លាំងហើយមែនទេ?

អាយុប៉ុណ្ណេះហើយ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់សម្រេចបានអ្វីធំដុំនៅឡើយទេ។

ខ្ញុំធ្វើឱ្យអ្នក និងលោកពុកខកចិត្តអស់ហើយ។

កាលពីខ្ញុំនៅក្មេង មានគ្រូទាយម្នាក់ធ្លាប់បានទាយជោគវាសនាឱ្យខ្ញុំ។

គាត់បាននិយាយថា...

ថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំនឹងបានពាក់ម្កុដដ៏ស្រស់ស្អាតមួយ...

ហើយមនុស្សជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ នឹងលម្អម្កុដនោះដោយរោមបក្សីដ៏ស្រទន់។

ថាតែអីចឹងចុះ... តើអាយុយ៉ានៅឯណាទៅណ៎?

អស់លោកប្រមុខទាំងឡាយ...

តើការជំនុំពិភាក្សារបស់យើង មានគម្រោងយ៉ាងណាដែរទៅ?

កុលសម្ព័ន្ធទាំងប្រាំរបស់យើង បានស្ម័គ្រស្មោះរួមចិត្តតែមួយហើយ។

ពួកយើងនឹងដើរតាមការដឹកនាំរបស់លោកជានិច្ច។

- "ផី ស៊ីងយ៉ាន - អនុសេនាប្រមុខនៃកងទ័ពឥន្ទ្រីហោះ" - លោកពូរបស់ខ្ញុំ គឺលោកមន្ត្រី ផី ផ្ទាល់ ជាអ្នកគូរផែនទីនេះឡើងមក។

វាជាស្នាដៃដ៏មានតម្លៃបំផុតពេញមួយជីវិតរបស់លោកពូ។

លោកពូតែងតែដាស់តឿនខ្ញុំជានិច្ចថា...

បើគ្មានការជ្រោមជ្រែងពីកុលសម្ព័ន្ធទាំងប្រាំទេនោះ...

ផែនទីមួយសន្លឹកនេះ ក៏មិនអាចលេចចេញជារូបរាងឡើងបានដែរ។

លោកមេទ័ពវ័យក្មេង...

ដែលលោកអញ្ជើញពួកយើងមកទីនេះ...

តើមានការអ្វីចង់ចាត់ចែងពួកយើងដែរឬទេ?

ព្រះចៅអធិរាជទ្រង់នឹងយាងមកពិនិត្យមើលវឌ្ឍនភាព តាមបណ្តោយផ្លូវសូត្រដ៏វែងឆ្ងាយនេះ

នេះជាលាភសក្ការៈដ៏ឧត្តុង្គឧត្តម សម្រាប់កុលសម្ព័ន្ធភាគខាងលិចរបស់យើងហើយ។

តែគួរឱ្យស្តាយ... ក្រុមចោរ ជឺស៊ីឡាង កំពុងតែតាមបំផ្លាញរាល់ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់យើងទាំងអស់។

មើលទៅ ដូចជាគេកំពុងតែសម្ងំលាក់ខ្លួន នៅក្នុងទឹកដីរបស់អស់លោកហើយ។

បើនិយាយឱ្យស្រួលស្តាប់ទៅ...

បើសិនជាចាប់ខ្លួន Zhishilang មិនបានទេនោះ...

ពួកយើងទាំងអស់គ្នានៅទីនេះ រួមទាំងរូបខ្ញុំផ្ទាល់ផងដែរ...

ច្បាស់ជាត្រូវព្រាត់ប្រាសបាត់បង់ជីវិត គ្មានសល់សូម្បីតែក្បាលជាប់នឹងខ្លួនឡើយ។

ខ្ញុំមានសំណើបន្តិចបន្តួចចង់ប្រាប់...

ព្រោះថារឿងនេះ វាពិតជាបន្ទាន់ខ្លាំងណាស់ណា។

ពេលនេះពួកយើងទាំងអស់គ្នាក៏នៅជុំគ្នាទីនេះអស់ហើយដែរ។

ឆ្លៀតក្នុងឱកាសនេះ ពួកយើងគួរតែនិយាយគ្នា ឱ្យបានច្បាស់លាស់ទៅចុះណា។

មិនទាន់មាននរណាម្នាក់អាចចាកចេញទៅណាបានឡើយ លុះត្រាតែ...

ពួកយើងទាំងអស់គ្នាព្រមសន្យាថានឹងចាប់ខ្លួន Zhishilang ឱ្យបាន។

បើសិនជាពួកយើងអាចកម្ចាត់បក្សពួករបស់គេបានទាំងអស់នោះ...

គេច្បាស់ជាគ្មានផ្លូវរត់គេចរួចពីពួកយើងឡើយណា។

វិធីដោះស្រាយមួយនេះ ច្បាស់ជាធ្វើឱ្យទ្រង់សព្វព្រះហឫទ័យ និងមានក្តីសុខជាមិនខាន។

ប្រាថ្នាចង់ឱ្យថ្ងៃណាមួយ រដ្ឋទាំងប្រាំអាចមករួមរស់ជាមួយគ្នា...

ហើយរួមគ្នាកសាងជារដ្ឋចំណុះដ៏កក់ក្តៅមួយឡើង។

ដូចជាអាណាចក្រ Tuyuhun ដ៏រុងរឿង និងអស្ចារ្យអញ្ចឹងណា។

រូបភាពនោះច្បាស់ជាស្រស់ស្អាត និងគួរឱ្យចង់គយគន់ខ្លាំងណាស់។

ពិតជាអស្ចារ្យ និងថ្លៃថ្នូរណាស់...

ពិតជាធំធេង និងរុងរឿងខ្លាំងណាស់...

ចុះបើសិនជាខ្ញុំសុំបដិសេធវិញនោះ?

តើលោកពូរបស់អ្នក នឹងប្រើកងទ័ព Sui ដ៏មានអំណាច ដើម្បីមកកម្ទេចភូមិ Mojia ដ៏តូចច្រឡឹងរបស់យើងមែនទេចុះ?

លោកពូបានប្រាប់ថា...

មានទាហានមួយពាន់នាក់ កំពុងឈរជើងការពារនៅតាមព្រំដែន។

ខ្ញុំអាចប្រើប្រាស់ពួកគេបាន តាមតែចិត្តខ្ញុំចង់។

លោកមេទ័ព ផី។

មិនបាច់បារម្ភទេណា។

ឮថា ជឺស៊ីឡាង អាចដើរហើរដោយសេរី

ក្រោមការជួយជ្រោមជ្រែងពីចោរប្លន់ម្នាក់ឈ្មោះ ដាវម៉ា។

ខ្ញុំបានចងសម្ព័ន្ធភាព ជាមួយក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួលដ៏ពូកែមួយក្រុមហើយ។

ដោយមានជំនួយពីពួកគេ

ពួកយើងអាចទប់ទល់នឹងអ្នកខ្លាំងដូច ដាវម៉ា បានដល់ទៅដប់នាក់ឯណោះ។

ចូលមកចុះ។

- "អារហន្ត - មេក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួល ថូខារីយ៉ាន" - មេក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួល ថូខារីយ៉ាន

អារហន្ត

មនុស្សក្រុមនេះ នាំមកតែសំណាងអាក្រក់ប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំមានកិច្ចការផ្សេងទៀតដែលត្រូវចាត់ចែង។

មិនទៅជាមួយគ្នាទេអី?

សូមពិចារណាឱ្យបានល្អិតល្អន់ឡើងវិញទៅ លោកឪពុក!

តើយើងអាចចងសម្ព័ន្ធភាព ដើម្បីប្រឆាំងនឹងមហាស៊ុយយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?

គាត់និយាយត្រូវហើយលោកឪពុក អញ្ជើញអង្គុយសិនទៅ។

ប្រាប់ទៅ អាយូយ៉ា ថា...

គូជីវិតគេនឹកគេណាស់ណា។

ឈប់ទៅ!

"លោកគ្រូ ហ្វឹងសាន"

ដាវម៉ា ឯងរត់មិនរួចទេ!

អ្នកនាង តើមិនអីទេមែនទេ?

តើឯងកំពុងធ្វើអីហ្នឹង?

សន្សឹមៗណា។

កុំខ្លាចអីណា។

ខ្ញុំមិនខ្លាចទេណា។

នេះជាមេរៀនកុំឱ្យឯងចង់មកតតាំងជាមួយយើងទៀត។

ទៅចុះនរកទៅ!

មកនេះមកណា។

តើឯងបានធ្វើអីហ្នឹង?

នែ៎ តាចាស់... តើឯងហ៊ានសម្លាប់បងប្អូនបង្កើតខ្លួនឯងដើម្បីប្រាក់រង្វាន់មែនទេ?

ទោះជាឪពុកបង្កើតរបស់យើងមករារាំងផ្លូវក៏ដោយ...

ក៏យើងសម្លាប់គាត់ចោលដែរ!

ភ្ញាក់ខ្លួនឡើង ដាវម៉ា!

អាណិតខ្ញុំផង អត់ទោសឱ្យខ្ញុំផងណា។

ខ្ញុំនឹងកែខ្លួនថ្មីហើយ។

ខ្ញុំស្បថ... ខ្ញុំនឹងមិនមករំខានអ្នកទៀតឡើយ!

- ទៅចុះណា។ - អរគុណច្រើនហើយ។

គឺអ្នក...

- "ស៊ូ - មុខខ្មោចត្បូងយក់" - មុខខ្មោចត្បូងយក់... ស៊ូ

ព្រៃឈើកាន់តែរួមតូច ទឹកអូរក៏ប្រែជាស្ងួតហួតហែង...

កំពូលភ្នំដ៏ឯកោមួយ បានលេចឡើងនៅចំពោះមុខភ្នែក។

ម៉ាលីហ្វ ប្រាប់មនុស្សរបស់យើងទៅណា។

ព្យុះភ្លៀងជិតមកដល់ហើយណា។

បើកទ្វារត្រកូលទៅ។

ពួកស្រីៗ និងក្មេងៗ... ត្រូវតែចាកចេញពីភូមិសិនហើយណា..

បិទទ្វារក្រុងទៅ។ ចេញបាន តែហាមចូល។

អ្នកដែលមិនខ្លាចស្លាប់ អាចនៅបន្តបាន។

នេះជាសមរភូមិចុងក្រោយរបស់ត្រកូលម៉ូជាហើយ។

ពួកយើងបណ្តោយឱ្យអាសម្រាមនោះរួចខ្លួនបាត់ទៅហើយ!

តើឯងដឹងទេថា អាសម្រាម ដាវម៉ា ហ្នឹង ពិតប្រាកដជាអ្នកណាឱ្យប្រាកដ?

មើលទៅដូចជាគេ និងមេកុលសម្ព័ន្ធម៉ូ...

មានកិច្ចព្រមព្រៀងអាថ៌កំបាំងអ្វីមួយជាមួយគ្នាហើយ។

មិនមែនតែប៉ុណ្ណឹងទេណា...

គេកំពុងត្រូវបានគេតាមរកខ្លួន ព្រោះតែបានក្បត់ កងទ័ពសេះឆ្វេងដ៏ក្លាហាន។

តើជាកងទ័ពស្អីទៅហ្នឹង?

ខ្ញុំមិនដែលឮឈ្មោះសោះហ្មង!

ឯងគ្រាន់តែជាចោរម្នាក់សោះ មិនដឹងរឿងអីបន្តិចឡើយ។

ពួកគេគឺជាអ្នកចម្បាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចបំផុតរបស់មហាស៊ុយ។

នៅក្នុងសមរភូមិដែលបានកម្ទេចនគរឆិន

ពួកគេបានសម្លាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាទាំងអស់។

មិនថាចាស់ឬក្មេងឡើយ សូម្បីតែឆ្កែក៏ពួកគេមិនលើកលែងដែរ។

កាលនៅជាំងណាន...

ឱ្យតែពួកក្មេងៗបានឮឈ្មោះនោះ...

ដឹងទេ? ពួកគេនឹងនៅស្ងៀម ហើយរត់ទៅពួនភ្លាម!

បើតាមឯងនិយាយអញ្ចឹង...

តើកងទ័ពសេះឆ្វេងដ៏អង់អាចនោះ ជាកំពូលវីរបុរសមែនទេ?

មិនអាចទៅរួចទេ!

ពួកគេគ្រាន់តែជាឆ្កែប៉ុណ្ណោះ!

គ្រាន់តែជាឆ្កែបម្រើដ៏ល្ងង់ខ្លៅ ចាំយាមផ្ទះឱ្យពួកអ្នកមានតែប៉ុណ្ណោះ។

គ្មានចិត្តក្លាហានទាល់តែសោះ!

ជាឆ្កែដែលគ្មានចង្កូម។

ខ្ញុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឱ្យដឹងទៅចុះ!

ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាពួកគេធ្លាប់ធ្វើរឿងអីខ្លះនោះទេ។

ឱ្យតែមានម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ ហ៊ានមកបង្ករឿងជាមួយខ្ញុំ...

ដឹងទេ?

ខ្ញុំនឹងសម្លាប់ពួកគេចោលទាំងអស់!

ខ្ញុំបញ្ចុះបញ្ចូលពួកចាស់ទុំឱ្យចាកចេញបានហើយណា។

តែអ្នកផ្សេងទៀតមិនព្រមទៅសោះហ្នឹង។

ពួកគាត់ថា បើបងនៅទីនេះ ពួកគាត់ក៏នៅដែរ។

កុលសម្ព័ន្ធ Lai, Yuji និង Peiwu

សុទ្ធតែបានចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយ Heyi Xuan ទាំងអស់។

ខ្មាន់ធ្នូរបស់ខ្ញុំ បានប្រចាំការនៅច្រាំងថ្មចោទអស់ហើយ។

ក្រុមអ្នកជិះសេះ Aruhant និង Tokharian កំពុងតែសំដៅមកទីនេះហើយ។

«វាលទំនាប Dark Ox»

កង់ជាប់ផុងបាត់ហើយ។

ចុះទៅជួយរុញបន្តិចទៅណា។

ស៊ូ។

បងប្រាកដចិត្តទេថា នេះជាផ្លូវត្រូវនោះ?

ពួកអ្នកប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់ទាំងនោះ ធ្វើឱ្យពួកយើងយឺតយ៉ាវខ្លាំងណាស់។

ដើម្បីទៅដល់ព្រៃខ្សាច់ មុនពេលព្រលប់ថ្ងៃស្អែក

ពួកយើងត្រូវតែឆ្លងកាត់វាលទំនាប Dark Ox ហ្នឹងហើយ។

មានអីគួរឱ្យអស់សំណើចមែនទេបង?

មនុស្សប្រុសម្នាក់ណាក៏ដូចគ្នាតែហ្នឹង។

ឱ្យតែចង់បានអ្វីមួយខ្លាំង

គឺរឹតតែមិនហ៊ានហើបមាត់សុំតែម្ដង។

តើវាជាអ្វីទៅណ៎ា?

ហ្នឹងប្រេងតើ!

ប្រយ័ត្នណា!

ប្រយ័ត្នណា!

មនុស្សខូចនេះ!

បើចង់សម្លាប់គេ ក៏សម្លាប់ទៅ!

ស្ទើរតែធ្វើឱ្យអូនស្លាប់ទៅហើយ មនុស្សល្ងង់នេះ!

តើធ្វើបែបហ្នឹងបានលុយមកពីណា?

សម្រាប់ខ្ញុំ ពួកអ្នករត់គេចខ្លួនគឺដូចតែគ្នាទាំងអស់ហ្នឹង។

អ្នករត់គេចខ្លួនដ៏សំខាន់ ជីស៊ីឡាង

ហើយតាមពីក្រោយដោយ ដាវម៉ា។

បើសិនជាខ្ញុំប្រគល់ខ្លួនអ្នកទាំងពីរឱ្យទៅគេ...

ខ្ញុំនឹងក្លាយជាអ្នកចម្បាំងដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៅលើលោកនេះ។

ធ្វើវាទៅ!

ខ្មោចមុខបៃតង ក្លាយជាខ្មោចមុខប្រផេះហើយតើ។

ប៊ីយេ

បងមកដល់ហើយ...

ដើម្បីមកទទួលកូនក្រមុំរបស់បង។

«អ្នកមីង យូឈី - ជំនាន់ក្រោយនៃរាជវង្សចូវខាងជើង មកពីត្រកូលយូឈី»

អ្នកមីង!

អ្នកមីង!

អ្នកមីង!

អ្នកមីង!

អានី!

សុំមើលមុខអូនបន្តិចមើល៍។

ពុះវាទៅណា៎។

ខ្ញុំជាភ្ញៀវរបស់អ្នកមីងតើណា៎!

មួយនេះសិនណា...

រួចហើយមួយនេះ...

ហើយបន្ទាប់មក...

នៅត្រង់នេះ...

ប្រញាប់ឡើងណា៎ លើកញញួរធំរបស់បងទៅមើល៍។

ខ្ញុំមិនអាចរង់ចាំពេញមួយថ្ងៃបានទេណា៎។

បងឯងដូចជាស្រមោលសេចក្តីស្លាប់ ដែលតែងតែតាមខ្ញុំស្អិតអញ្ចឹង។

បងតែងតែតាមខ្ញុំរហូត មនុស្សខូចសោះ!

ខ្ញុំលែងលេងជាមួយបងទៀតហើយ!

នៅក្នុងឆ្នាំទីបីនៃរជ្ជកាលអធិរាជ Kaihuang

គ្រួសាររបស់ខ្ញុំត្រូវបានគេសម្លាប់ចោលអស់។

ខ្ញុំមិនព្រមធ្វើជាអ្នកទោសដាច់ខាត។

ទើបអានី ដែលបងប្រុសខ្ញុំបានបន្សល់ទុក...

រួមជាមួយកម្មករដទៃទៀត...

ពួកយើងបានរត់... រត់រហូតទាល់តែអស់កម្លាំងរត់លែងរួច។

សំណាងល្អណាស់ ដែលពួកយើងបានជួបលោកប្រធាន Mo។

ជីវិតដ៏តូចទាបរបស់ពួកយើងទាំងនេះ...

គឺបានលោកប្រធានជាអ្នកជួយសង្គ្រោះទុក។

មួយ។ ពីរ។ បី។

បួន។ ប្រាំ។ ប្រាំមួយ។

ប្រាំពីរ។ ប្រាំពីរ。 ប្រាំពីរ។

ខ្ញុំលេខប្រាំពីរ។

"វាំងហ្លួង Yongning ប្រាំឆ្នាំមុន"

ពួកយើងទៅរកម៉ាក់ទៅណា

បងប្រុស!

បងប្រុស!

តើហ្នឹងជាបទភ្លេងដែលគេស្តាប់នៅ Chang'an មែនទេបង?

ស្តាប់ទៅហាក់ដូចជាស្រងូតស្រងាត់ម៉្លេះ។

តើបងនៅមានបទផ្សេងទៀតទេ?

ហេតុអ្វីបានជាអ្នកនៅ Chang'an...

មិនដែលនិយាយពីទីក្រុងនោះទាល់តែសោះចឹង?

តើ Chang'an មិនមែនជាទីក្រុងដ៏អស្ចារ្យបំផុតនៅលើលោកនេះទេអី?

បើសិនជាខ្ញុំមិនបានទៅទីនោះទេ...

ជីវិតមួយនេះច្បាស់ជាគួរឱ្យស្តាយខ្លាំងណាស់ហើយ!

ដើមប៉ុបផ្លានៅវាលខ្សាច់ទាំងនេះ ពិតជាស្រស់ស្អាតអស្ចារ្យណាស់ណា។

ចុះចំណែកជីវិតតូចតាចដែលនៅក្រោមផ្ទាំងថ្មទាំងនោះវិញ?

កុំធ្វើពុតជាកំសត់បែបនេះអីណា។

លោកឪពុកធ្លាប់ប្រាប់ខ្ញុំថា...

បងធ្លាប់ជាឆ្មាំទ័ពសេះឆ្វេងដ៏អង់អាច...

មានអំណាចសម្រេចវាសនាជីវិតមនុស្សគ្រប់គ្នា។

ពិតជាគួរឱ្យកោតសរសើរណាស់។

តើវាគួរឱ្យកោតសរសើរពិតមែនហ្ហាស?

នៅពេលដែលមនុស្សដែលបងស្រឡាញ់បំផុត ត្រូវស្លាប់នៅចំពោះមុខ...

ហើយបងបែរជាមិនអាចជួយអ្វីគេបានសោះ...

តើអូនធ្លាប់យល់ពីអារម្មណ៍ឈឺចាប់មួយនោះទេ?

បងចង់សំដៅទៅលើ...

អ្នកម្តាយរបស់ Xiao Qi មែនទេ?

បងជាកំពូលអ្នកដាវដ៏ពូកែម្នាក់...

ហេតុអ្វីក៏មិនព្រមទៅសងសឹកឱ្យប្អូនស្រីរបស់បង?

តែបែរជាមកលាក់ខ្លួននៅក្នុងភូមិរបស់យើងទៅវិញ?

ព្រមបន្ទាបខ្លួន...

ធ្វើជាអ្នកប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់ដ៏សាមញ្ញម្នាក់បែបនេះទៅវិញ។

ដាវដ៏មុតស្រួច ក៏មិនប្រាកដថាអាចរក្សាយុត្តិធម៌បានដែរ...

តើអូនគិតថា ការធ្វើជាអ្នកប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់ វាគ្មានតម្លៃណាស់មែនទេ?

ខ្ញុំគិតថា បែបនេះគឺល្អណាស់ទៅហើយ។

ខ្ញុំក៏អាចរកលុយបានសមរម្យដែរតើ។

ចង់ញ៉ាំអីពេលណា ក៏បានញ៉ាំពេលហ្នឹង។

ចង់គេងពេលណាក៏បាន។

ចង់ធ្វើការពេលណា ក៏ធ្វើតាមចិត្តចង់។

បើមិនចង់ធ្វើវិញ...

ក៏គ្មានអ្នកណាមករំខានខ្ញុំបានដែរ។

សូម្បីតែទេវតាក៏បញ្ជាខ្ញុំមិនបានដែរ។

ស្តាប់ទៅល្អណាស់មែនទេ?

តែលោកប៉ារបស់ខ្ញុំ គាត់ពូកែរអ៊ូណាស់។

គាត់ចូលចិត្តគ្រប់គ្រងលើខ្ញុំគ្រប់យ៉ាងតែម្តង។

បើសិនជាខ្ញុំមិនអង្វរគាត់ទេ...

គាត់ច្បាស់ជាមិនព្រមឱ្យខ្ញុំមកក្រុងឆាងអាននេះទេ។

មានអីគួរឱ្យអស់សំណើចមែនទេ?

មើលចុះកូន...

និយាយពីលោកឪពុករបស់កូន...

ជួនកាលគាត់ពិតជាគួរឱ្យធុញបន្តិចមែន។

ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ...

ឱ្យតែជារឿងទាក់ទងនឹងកូន...

ម៉ាក់មិនដែលឃើញឪពុកណាស្រឡាញ់កូនដូចគាត់ឡើយ។

កូនចង់លុបចោលការភ្ជាប់ពាក្យហ្នឹងមែនទេ?

ទើបគាត់សុខចិត្តដើរជើងទទេកាត់វាលខ្សាច់ដើម្បីធ្វើរឿងហ្នឹងឱ្យកូន។

ឱ្យតែអាចធ្វើឱ្យកូនសប្បាយចិត្ត គាត់មិនដែលរារែកចិត្តបន្តិចណាឡើយ។

មិនបាច់ខ្វល់ពីសម្ព័ន្ធភាពកុលសម្ព័ន្ធទាំងប្រាំអីនោះទេ...

ក៏មិនបាច់ខ្វល់ពីម្ចាស់វាលខ្សាច់អីដែរ។

ព្រោះនៅក្នុងកែវភ្នែករបស់គាត់...

មានតែរូបកូនម្នាក់គត់ ដែលជាកូនស្រីដ៏មានតម្លៃបំផុតរបស់គាត់។

គឺក្តីសុខ និងសេរីភាពរបស់កូនហ្នឹងហើយ។

លោកប៉ា...

ពួកយើងត្រូវដើរពីរថ្ងៃទៀត ទើបដល់ផ្ទះណា៎។

លោកប៉ា...

លោកប៉ាពាក់ស្បែកជើងវិញទៅណា៎?

គ្មានអ្នកណាមើលឃើញពួកយើងទៀតទេ។

ពួកយើងបានលុបចោលការភ្ជាប់ពាក្យរបស់កូនហើយ។

ដូច្នេះ ពួកយើងត្រូវតែគោរពតាមទំនៀមទម្លាប់នៃវាលខ្សាច់នេះ។

មេឃដ៏ធំល្វឹងល្វើយនៅខាងលើ...

និងរាល់គ្រាប់ខ្សាច់នៅក្រោមបាតជើងរបស់យើង...

នឹងធ្វើជាសាក្សីចំពោះមុខព្រះអាទិទេព។

កុំអីប៉ា... កូនព្រមរៀបការជាមួយ ហឺយី សៀន ក៏បានដែរ។

កូននិយាយពីអីហ្នឹង?

ពេលនេះ។

បងមិនព្រមប្រគល់អូនទៅឱ្យមនុស្សឆ្កួតម្នាក់នោះទេ។

ការលំបាកដែលបងកំពុងទ្រាំទ្រ វាមិនស្មើនឹងក្តីសុខរបស់អូនឡើយ។

ប្រហែលជា...

ចងចាំទុកជានិច្ចណា។

មានតែអូនម្នាក់គត់ ដែលបងត្រូវការពារ។

ពេលដែល Xiao Qi ធំឡើង

បងមិនសូវប្រាកដចិត្តទេ

ថាបងអាចធ្វើជា... ឪពុកដ៏ល្អម្នាក់ដូចជាលោកប៉ារបស់អូនបានឬអត់។

មិនហត់ទេហ្ហេស ដែលត្រូវធ្វើពុតជាម៉ឺងម៉ាត់រហូតបែបហ្នឹង?

មិនហត់ទេអ្ហី?

ផឹកទៅ!

ជល់កែវ!

អ្នកមីង!

ផ្កាភ្លើងដែកទាំងនោះស្អាតខ្លាំងណាស់!

អូនសប្បាយចិត្តទេ អាលី?

មនុស្សយើងតែងតែប្រាថ្នាចង់បាន ពន្លឺដ៏សាមញ្ញនៃជីវិតលោកិយនេះឯង។

ផ្លូវឆ្លងកាត់នៅខាងមុខហើយ!

លឿនឡើង!

ផ្លូវឆ្លងកាត់!

ពួកយើងមកដល់ហើយណា!

ទីបំផុត ពួកយើងក៏បានមកដល់ដែរ!

ឈប់សិន!

តាមបញ្ជារបស់ខាន់ថ្មី ហឺយី ស៊ួន ពួកយើងមកទីនេះដើម្បីចាប់ខ្លួន ជីស៊ីឡាង!

ចៀសចេញទៅ!

តើអូនកំពុងធ្វើអីហ្នឹង?

ពួកគេចង់បានតែខ្លួនខ្ញុំទេណា។

លែងខ្ញុំទៅណា។

អង្គុយចុះទៅ មនុស្សល្ងង់អើយ!

ឈប់បង្កបញ្ហាទៀតទៅណា។

លោកម្ចាស់ កុំអីណា!

អាយូយ៉ា

ហេតុអីបានជាអូននៅជាមួយពួកអ្នករត់គេចខ្លួនទាំងនេះ?

លោកឪពុករបស់អូន បានយល់ព្រមលើការរៀបការរបស់យើងហើយតើ!

អាយូយ៉ា

ខាន់ថ្មីរបស់យើង ក៏មានកាដូនាំមកជូនអូនដែរណា។

លោកពុក...

កូនសម្លាញ់របស់ពុក។

មិនបាច់យំទៀតទេណា។

ចងចាំទុកជានិច្ចណា។

មានតែអូនម្នាក់គត់ ដែលបងត្រូវការពារ។

អាតា!

អូនសម្លាញ់ កុំកើតទុក្ខអីណា។

ឪពុករបស់អូន ត្រូវបានគេចាប់ខ្លួនជាមួយក្រុមចោរប្លន់!

តែគាត់បានត្រឡប់មកវិញហើយ។

គាត់បានលះបង់ជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន

ដើម្បីឱ្យអូនមានអនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងនៅក្បែរបង... ក្នុងនាមជាភរិយារបស់ខាន់

ឪពុករបស់អូន ពិតជាអស្ចារ្យណាស់។

ក្បាលរបស់គាត់ ប្តូរយកកំណប់ទ្រព្យមួយជីវិត។

បំណុលឈាម...

ត្រូវតែសងដោយឈាម។

ខ្ញុំមិនលើកលែងទោសឱ្យពួកឯងម្នាក់ណាឡើយ។

ខ្ញុំខំតែចាត់ទុកពួកសត្វធាតុដូចជាពួកឯង ជាសាច់ឈាមបង្កើតទៅហើយ!

លុតជង្គង់ចុះ ហើយសុំទោសភ្លាម!

ហើយខ្ញុំនឹងផ្តល់ក្តីស្លាប់ដ៏លឿនបំផុតឱ្យ។

នាំខ្លួន ជីស៊ីឡាង និង អាយូយ៉ា ទៅ។

ចំណែកអ្នកផ្សេងទៀត អាចស្លាប់បានហើយ។

ស្លាប់ទៅ!

ស្លាប់ទៅ!

អ្នកណាជាអ្នកបន្ទាប់!

ពេលនេះពួកយើងលែងជំពាក់គ្នាហើយណា។

របស់នោះជារបស់អូនតើ។

កុំមកពាក់ព័ន្ធអីណា។

បងកំពុងតែលូកដៃចូលហើយណា។

ហើយបងក៏ឃាត់អូនមិនបានដែរណា!

ឈឺខ្លាំងណាស់...

ឈប់រំខានអូនទៅណា!

បងជំពាក់អូនមួយនេះណា។

ខ្ញុំនឹងកម្ចាត់ស្រីម្នាក់នេះហើយ។

តើបងកំពុងជេរនរណាគេហ្នឹង?

លោកប្រធាន Mo

អូននឹងសងរាល់បំណុលទាំងអស់ទៅបងវិញណា។

អូននឹងសងវាវិញណា។

អរគុណណាស់ណាដែលជួយអូនកម្ចាត់ពួកមនុស្សរំខានទាំងនេះ។

ពេលនេះសល់តែពួកយើងពីរនាក់ទេ ដែលជាអ្នកបន្តវេននៃត្រកូលទាំងប្រាំ។

ក្មេងតូច

ពួកយើងត្រូវតែទៅឥឡូវនេះហើយណា!

លែងអូនទៅណា!

ហីសៀន!

ដាក់អូនចុះទៅណា!

ដាក់អូនចុះមក! លែងអូនទៅ!

ប្រញាប់ឡើងណា!

នាំនាងចូលទៅខាងក្នុងទៅណា។

ធ្វើទៅណា!

ឈប់សិនណា។

ដាឡៃ

ស៊ាវឡៃ

កូនៗសម្លាញ់របស់ម៉ាក់!

នីវឡូ!

អ៊ូ លូ លូ!

តើ មីអឺ សម្លាញ់របស់ខ្ញុំនៅឯណា?

លោកពូទាំងអស់គ្នា។

ទាំងអស់នេះជាកំហុសរបស់អូនទាំងអស់។

អូនមិនអាចការពារពួកគេបានទេ។

តែអ្នកណាទៅគិតទៅថា...

ថាក្រុមចោរទាំងនោះអាចសាហាវឃោរឃៅដល់ថ្នាក់ហ្នឹងនោះ?

- ចាប់ពួកគេទៅ! - សងសឹកឱ្យកូនរបស់ខ្ញុំ!

ដេញតាមពួកគេទៅ!

លោកប៉ា!

ជួយអូនផង!

លោកប៉ា!

មីអឺ!

លោកប៉ា!

កុំបាញ់អីណា!

មីអឺនៅខាងក្នុងហ្នឹង!

ដេញតាមពួកគេទៅ!

ដេញតាមពួកគេទៅ! ជួយមីអឺរបស់ខ្ញុំផងណា!

មីអឺ!

តើពួកគេជាអ្នកណាទៅហ្នឹង?

គឺឌីធីង និងឃួយជឺ។

ជាមិត្តចាស់មែនទេ?

ឬមួយក៏ជាសត្រូវទៅវិញ?

ពិបាកនិយាយណាស់។

បើពួកគេជាមិត្តភក្តិ...

ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើឱ្យពួកគេលំបាកព្រោះយើងទៀតទេ។

ចុះបើពួកគេជាសត្រូវវិញ?

បើជាសត្រូវមែន ពួកយើងច្បាស់ជាជួបការលំបាកហើយ។

ល្អណាស់។

បង្អង់សិន ចង់មានន័យថាម៉េចហ្នឹង?

តាវម៉ា! តើយើងគួរធ្វើម៉េចទៅ?

បត់ឆ្វេងទៅ!

ពួកយើងកំពុងចូលទៅក្នុងព្យុះខ្សាច់ហើយ!

ថាម៉េចហ្នឹង?

ចូលទៅក្នុងព្យុះខ្សាច់ហ្នឹងហ្អាស?

ឆ្កួតហើយមែនទេ? ពួកយើងច្បាស់ជាស្លាប់មិនខានទេ! អត់ទេណា!

បត់ឆ្វេងទៅ!

តាមពួកគេទៅ។

ប្រញាប់ធ្វើអីម៉្លេះ?

ចាំឲ្យព្យុះកន្លងផុតទៅសិនទៅណា។

តាមដាវម៉ាទៅ។

គេនឹងនាំពួកយើងទៅរកក្មេងម្នាក់នោះហើយ។

ឈប់សិនទៅ។

លោកឪពុករបស់ខ្ញុំ...

តើគាត់លាចាកលោកនេះទៅដោយរបៀបណា?

ត្រកូលម៉ូជា (Mojia) របស់អ្នក...

បាននាំគ្រោះមហន្តរាយដល់ត្រកូលទាំងប្រាំ។

តែ ស៊ាន (Xuan) ជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ បែរជាមើលមិនឃើញរឿងនេះទៅវិញ។

បេះដូងរបស់គេ មានតែមនុស្សស្រីដូចជាឯងម្នាក់គត់។

គេពិតជាស្មោះស្ម័គ្រនឹងឯងខ្លាំងណាស់។

ប្រសិនបើលោកឪពុករបស់ឯង ព្រមប្រគល់ខ្លួនចោរម្នាក់នោះ...

ហើយក៏ព្រមរៀបការ។

គេនឹងអាចរស់បាន។

គឺជារូបគេហ្នឹងហើយ។

កុំនិយាយអីទៀតអីណា។

នេះជាអ្វីដែលលោកឪពុករបស់ឯងបានធ្វើ។

គាត់បានមើលងាយស៊ាន។

ស៊ានទ្រាំលែងបានទៀតហើយ។

ហើយក៏បានកាត់ក្បាលរបស់គាត់។

ដល់ពេលហើយ។

ជាទីបញ្ចប់នៃត្រកូលម៉ូជា។

ឯង...

ត្រកូលម៉ូជា...

ចប់ហើយ...

ត្រកូលម៉ូជា

ត្រូវតែទ្រាំ...

អានី...

ជាតិក្រោយ ពួកយើងនៅតែធ្វើជាបងប្អូននឹងគ្នាទៀតណា!

អ្នកនាង!

កុំធ្វើបែបហ្នឹងអីណា ក្មេងតូច។

បើធ្វើបែបនេះហើយ គឺគ្មានផ្លូវថយក្រោយទៀតទេណា។

កូនសម្លាញ់!

អានី!

អ្នកនាង!

តាមពួកគេទៅ!

អ្នកចម្បាំងនៃត្រកូលយូជី!

កុំញញើតនឹងមេឃដីអី!

លោកបង...

យូជី!

ខ្ញុំគឺអាយូយ៉ានៃត្រកូលម៉ូជា!

ខ្ញុំគឺជាខ្យល់ព្យុះ!

ជួយការពារអូនផងណា!

ឃាត់គេទៅ!

ឃាត់គេសិនទៅ!

ខ្ញុំដឹងថាគេជាមិត្តភក្តិទេតើ។

ជួយពួកយើងផងណា!

ជួយក្មេងនោះផង!

ដាវម៉ា

សង្ឃឹមថាបងសុខសប្បាយជាទេណា...

ខ្ញុំមកដើម្បីយករបស់ដែលជារបស់ខ្ញុំមកវិញ!

ខ្ញុំដកសម្តីវិញហើយ...\nមើលទៅគេមិនមែនមកជួយទេដឹង។

លោកបង កុំនិយាយច្រើនអីណា...

ហឺយី ស៊ួន!

ហឺយី ស៊ួន!

ហឺយី ស៊ួន!

ស្លាប់ទៅចុះ!

ខានជួបគ្នាយូរហើយណា...

តែថ្វីដៃបង នៅតែមិនទាន់រីកចម្រើនសោះ...

បងខ្លាំងជាងអូនមែន...

តែពេលនេះ តើវាមានប្រយោជន៍អីទៅ?

ស្លាប់ទៅល្អជាង...

ឬមួយក៏ប្រគល់ក្មេងនោះមកឱ្យអូនមក...

ដើម្បីឱ្យពួកយើងអាចស្រោចស្រង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ កងទ័ពសេះឆ្វេងឡើងវិញ។

ហេតុអីក៏បងសើច?

កេរ្តិ៍ឈ្មោះស្អីទៅ?

ពួកយើងគ្រាន់តែជាកូនអុករបស់អ្នកមានអំណាចតែប៉ុណ្ណោះ...

ទាំងបងទាំងអូន ធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់នេះទៅហើយ...

ហើយបងនៅតែខឹងនឹងព្រហ្មលិខិតទៀតមែនទេ?

បងនិយាយរឿងឥតប្រយោជន៍ហើយ...

អូននឹងបង្ហាញបងឱ្យឃើញ... ថាអ្នកណាជាអ្នកប្រឆាំងនឹងទេវតា!!

អូនគ្រាន់តែធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់មេឃតែប៉ុណ្ណោះ...

តៅម៉ា ពេលណាទើបបងចេះគិតឱ្យបានដិតដល់ទៅ?

មនុស្សដែលកំពុងលង់លក់ម្នាក់នោះ...

គឺបងហ្នឹងហើយ។

នេះជាព្រហ្មលិខិតកំណត់ហើយ!

ស៊ាវឈី។

ស៊ាវឈី។

តើស៊ាវឈីនៅឯណា?

ស៊ាវឈី!

ស៊ាវឈី!

ស៊ាវឈី!

ស៊ាវឈី!

ស៊ាវឈី!

ស៊ាវឈី!

ស៊ាវឈី!

ស៊ាវឈី!

តៅម៉ា!

ស៊ាវឈី!

- តៅម៉ា - ស៊ាវឈី បងឮសំឡេងអូនហើយ!

ស៊ាវឈី!

- តៅម៉ា! - ស៊ាវឈី!

ខ្ញុំនៅទីនេះហើយណា!

ដាវម៉ា!

ស៊ាវឈី!

មានត្រូវរបួសត្រង់ណាអត់ហ្នឹង?

អត់អីទេមែនទេ?

ចុះអ្នកផ្សេងទៀតនៅឯណាអស់ហើយ?

តោះទៅគ្នាណា!

ចេញឲ្យឆ្ងាយពីខ្ញុំទៅ មនុស្សចម្លែកអើយ!

កុំមើលអ្វីដែលមិនល្អ...

កុំធ្វើរឿងមិនល្អ...

អាយុយ៉ា?

អ្នកមីងអានីនៅទីនេះតើណា។

គាត់ប្រាប់ថា ហឺយី ស៊ួន កំពុងនាំ អាយុយ៉ា ត្រឡប់ទៅភូមិម៉ូជាវិញហើយ។

អានីនឹងទៅជួយសង្គ្រោះនាងហើយ។

នាងក៏ជិះសេះចេញទៅបាត់ទៅ។

"ច្រកស្រកានាគ"

លោកម្ចាស់ដ៏ចិត្តល្អអើយ។

ការធ្វើដំណើររួមគ្នារបស់ពួកយើង...

ត្រូវបញ្ចប់ត្រឹមនេះហើយណា។

មានន័យថាម៉េចហ្នឹង? មិននាំខ្ញុំទៅឆាងអានទេមែនទេ?

លោកប្រធាន Mo បានលាចាកលោកទៅហើយ។

ប៉ុន្តែបំណងប្រាថ្នារបស់គាត់ នៅតែដក់ជាប់ក្នុងចិត្តជានិច្ច។

មាសទាំងនេះ...

គឺមានតម្លៃជាងប្រាក់រង្វាន់សម្រាប់គាត់ទៅទៀត។

ខ្ញុំមិនបានប៉ះពាល់វា សូម្បីតែមួយកាក់ឡើយ។

ចាប់ពីពេលនេះទៅ ដំណើរផ្លូវនឹងរលូនល្អហើយណា។

ខ្ញុំអាចនិយាយបានថា... នេះជាសំណើដ៏ល្អមួយសម្រាប់បងហើយ។

ហេតុអីបានជាបងគិតថា អូននឹងព្រមទទួលវាទៅវិញ?

បងជឿថា ខ្មោចមុខត្បូងមរកត គ្រាន់តែជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

ហើយពិតណាស់...

ក៏ជាអ្នកប្រមាញ់ប្រាក់រង្វាន់ម្នាក់ដែរ។

បងសុខចិត្តចូលក្នុងអន្ទាក់ ដើម្បីទៅជួយ Ayuya មែនទេ?

ខ្លួនប្រាណបង កំពុងតែមានរបួសហើយណា។

ធ្វើបែបនេះ មិនខុសពីទៅរកសេចក្តីស្លាប់នោះទេ។

អូនសុំពឹងបង ជួយមើលថែ Xiao Qi ផងបានទេ?

តើគាត់ចង់មានន័យថាម៉េចទៅ?

លោកបងដ៏ល្អរបស់អូន។

ប្រសិនបើបងគិតថា កន្លងមកអូនបានល្អចំពោះបង...

សូមជួយតបស្នងសេចក្តីល្អនេះវិញផង...

ដោយជួយបង្រៀនកំណាព្យខ្លះៗ ដល់ក្មេងម្នាក់នេះផងណា។

ចាំបន្តិចណា។

ពួកគេចង់បានតែរូបខ្ញុំម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំសុខចិត្តលះបង់ខ្លួនឯង ដើម្បី Ayuya...

កុំបង្កបញ្ហាអីណា។

ប្រសិនបើឯងសុខចិត្តប្រគល់ខ្លួនទៅ...

លោកមេកុលសម្ព័ន្ធ Mo, Chen Shijiu។

ពួកគេនឹងត្រូវស្លាប់ដោយឥតប្រយោជន៍ហើយ។

បើទោះជាជីវិតមនុស្សម្នាក់ ក៏ខ្ញុំជួយមិនបានផង...

តើផ្កាអាចរីកស្គុសស្គាយបានយ៉ាងម៉េចទៅ?

ទីនេះលែងជារបស់គ្រួសារ Mo ទៀតហើយ។

ឥឡូវនេះ វាជារបស់លោកម្ចាស់ Khan Heyi Xuan ហើយ!

សូមព្រះអង្គ Khan ទ្រង់ព្រះជន្មយឺនយូរ! សូមព្រះអង្គ Khan ទ្រង់ព្រះជន្មយឺនយូរ! សូមព្រះអង្គ Khan ទ្រង់ព្រះជន្មយឺនយូរ!

លុតជង្គង់ចុះចំពោះមុខលោកម្ចាស់ Khan ទៅ!

លុតជង្គង់ចុះ!

លោកពូ...

មេកុលសម្ព័ន្ធ Mo ត្រូវបានគេសម្លាប់បាត់ហើយ។

ស្ថានការណ៍ត្រូវបានដោះស្រាយរួចរាល់ហើយ។

ប៉ុន្តែពេលនេះ Heyi Xuan កំពុងតែសម្លាប់មនុស្សស្លូតត្រង់ហើយ។

ក្នុងនាមជាមេទ័ពនៃអាណាចក្រ Sui ដ៏អស្ចារ្យ... តើយើងមិនគួរចូលទៅជួយទេឬ?

មនុស្សយើងកើតមក សុទ្ធតែមានភ្នែកមើលដឹងហើយតើ។

ការបើកវាចោល មិនមែនជាជំនាញអ្វីនោះទេ...

តែការដឹងថាពេលណាត្រូវបិទវាវិញ...

ទើបជាផ្នែកដែលពិបាកបំផុត។

បណ្តោយឱ្យពួកគេវឹកវរទៅចុះ។

ក្នុងពេលប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត ទីនេះនឹងក្លាយជា...

កន្លែងដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងស្រស់ស្អាតបំផុត។

តែលោកពូ...

«ផី ស៊ីជូ - អនុរដ្ឋមន្ត្រី\nនៃលេខាធិការដ្ឋាន»

ជម្លោះមានតែនាំមកនូវការបំផ្លិចបំផ្លាញប៉ុណ្ណោះ។

ខ្យល់កំពុងតែប្តូរទិសហើយ។

កុំព្យាយាមប្រឆាំងអីណា។

បងចាំបានទេ?

កាលអូនអាយុដប់ពីរឆ្នាំ...

បងប្អូនរបស់អូនបានស្លាប់ក្នុងសង្គ្រាមអស់...

លោកឪពុករបស់អូនក៏រងរបួស

រហូតធ្លាក់ខ្លួនឈឺដេកនៅលើគ្រែ។

ពេលនោះ អូនខ្លាចខ្លាំងណាស់។

ហើយបងក៏បានហុចរោមសត្វទាំងពីរនេះមកឱ្យអូន។

ព្រមទាំងសន្យាថានឹងក្លាយជាអ្នកចម្បាំងដ៏អស្ចារ្យបំផុត\nនៃវាលខ្សាច់នេះ។

ចាប់តាំងពីពេលនោះមក អូនក៏សម្រេចចិត្តថានឹងរៀបការជាមួយបង។

តែលោកប៉ារបស់ខ្ញុំ មើលមិនឃើញការពិតទេ...

ថាលោកប៉ារបស់អូន បានដើរវង្វេងផ្លូវបាត់ទៅហើយ។

ការក្បត់មួយនោះ នឹងបំផ្លាញត្រកូលរបស់យើងទាំងពីរហើយ។

រាល់រឿងដែលបងធ្វើ គឺដើម្បីការពារអូនតែម្នាក់គត់ណា!

កុំកម្រើកអីណា។

លែងនាងទៅ!

អានី!

អានី!

កុំអី!

ឈប់ទៅ!

អានី!

ហឺយីសៀន។

អានី!

អានី!

ហឺយីសៀន... ហឺយីសៀន...

អូនហៅបងថាម៉េចមិញហ្នឹង?

ខាន់!

ដាវម៉ា...

គេនាំខ្លួន ជីស៊ីឡាង មកហើយ។

គាត់ចង់ជួបបងណាស់។

ភ័យមែនទេ?

លោកម្ចាស់?

ខ្ញុំមិនអីទេណា។

ដាវម៉ា ទីបំផុតឯងព្រមបង្ហាញខ្លួនហើយ។

ពិតជាក្លាហានមែន។

មនុស្សដែលអាណាចក្រតាមរកបំផុត។

ដើម្បីអាយុយ៉ា។

ការដោះដូរនេះ ស្តាប់ទៅយ៉ាងម៉េចដែរ?

ទាហាន!

សម្លាប់គេទៅ!

ឈប់សិន!

បើអ្នកណាហ៊ានកម្រើក ខ្ញុំនឹងសម្លាប់គេភ្លាម!

ធ្វើទៅចុះ។

ធ្វើវាទៅ។

អារកគេទៅ។

បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងសម្លាប់ឯងដែរ!

គ្រប់គ្នាដឹងហើយថា ព្រះរាជាចង់បានខ្លួន ជីស៊ីឡាង ទាំងរស់

តើឯងនៅតែចង់ឲ្យខ្ញុំបំបិទមាត់គេទៀតមែនទេ?

ខ្លាចគេទម្លាយរឿងសម្ងាត់ ដែលឯងក្បត់ជាតិមែនទេ?

មនុស្សមើលច្រើនយ៉ាងនេះ បើរឿងនេះដឹងដល់ក្រៅ...

បំភ្លេចរឿងធ្វើជា Khan ទៅណា...

ត្រកូល Heyi ក៏គង់តែរលាយដូចត្រកូល Mojia ដែរហ្នឹង។

ស្ងាត់ទៅមើល៍!

បងប្អូនទាំងអស់គ្នា!

កុំទៅជឿពាក្យកុហករបស់គេអីណា។

ខ្ញុំមិនជឿថាឯងដាច់ចិត្តសម្លាប់គេពិតមែនទេ។

ចុះឯងគិតថា ធ្វើម៉េចបានជាខ្ញុំក្លាយជាជនភៀសខ្លួនដែលគេតាមរកបំផុតលំដាប់ទីពីរទៅ?

គ្មានការដោះដូរអីទេមែនទេ?

លោកម្ចាស់...

ខ្ញុំគ្មានផ្លូវជ្រើសរើសក្រៅពី...

ចាំបន្តិចសិនណា!

ខ្ញុំវង្វេងអស់ហើយនៀក!

ឮគេថា Dao Ma ចូលចិត្តលុយខ្លាំងណាស់មែនទេ?

បើអញ្ចឹង ចង់បានប៉ុន្មានប្រាប់មកណា។

ចាំខ្ញុំបង្ហាញឱ្យឃើញថា Khan ម្នាក់នេះចិត្តល្អ និងទូលាយប៉ុណ្ណា។

ខ្ញុំចង់បានតែស្រីម្នាក់ហ្នឹងម្នាក់គត់។

ថាម៉េចហ្នឹង?

ថាម៉េចហ្នឹង!

Mojia

នៅតែអាចឈរជើងបានទៀតមែនទេ?

ចាស៎ នៅតែរឹងមាំដដែលហ្នឹងណា៎។

គ្មាននរណាអាចមកបំផ្លាញវាបានឡើយណា៎។

ដាវម៉ា

អរគុណណាស់ណា៎ ដែលបានយកកាដូអាពាហ៍ពិពាហ៍ដ៏ស្រស់ស្អាតនេះ មកជូនដោយផ្ទាល់ដៃបែបនេះ។

គួរឲ្យស្ដាយណាស់ណា៎ ដែលមិនអាចមកចូលរួមពិធីការបាន!

ដល់វេលាហើយណា៎។

អូនត្រូវត្រឡប់ទៅបន្ទប់ផ្សំដំណេកវិញហើយណា៎!

អរហន្ត

បង្ហាញឲ្យពួកគេឃើញពីសមត្ថភាពពិតរបស់បងទៅមើល៍!

បងប្អូនទាំងអស់គ្នា វាយសម្រុកទៅ!

ដល់វេលាហើយ។

បញ្ជាមកចុះណា៎។

ឆ្ពោះទៅកាន់ភ្នំយ៉ានជីទៅណា៎។

មានការប្រយុទ្ធគ្នានៅភូមិម៉ូជាហើយ។

បងកំពុងតែដកកងទ័ពរបស់យើងចេញមែនទេ?

ពិតមែនទេហ្នឹង?

បងអាចនៅទីនេះបន្តបានណា៎។

បងចង់ធ្វើអ្វីក៏បានតាមចិត្តបងចុះណា៎។

តែត្រូវចាំទុកក្នុងចិត្តណា៎...

ថានៅពីក្រោយអាវក្រោះរបស់បង...

អ្នកគ្រាន់តែជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះណា។

ដើរទៅ!

ទៅមុខទៀត!

ហើយយ៉ាងម៉េចទៀតហ្នឹង?

រត់ទៅ!

ស្ដេចខាន់មិនដែលសម្លាប់មនុស្សគ្មានកំហុសឡើយណា។

លោកមេទ័ពផី?

នេះជាលោកពូរបស់ឯងណា

ដែលបានជួយជ្រោមជ្រែងឲ្យខ្ញុំឡើងជាស្ដេចខាន់ហ្នឹងណា

តើឯងកំពុងតែចង់ធ្វើអីហ្នឹង?

កងទ័ពរបស់ខ្ញុំបានទៅដល់ភ្នំយ៉ានជីបាត់ទៅហើយ។

ខ្ញុំមិនបានពាក់អាវក្រោះការពារខ្លួនអីទេណា।

ខ្ញុំគ្រាន់តែជាប្រជាជនធម្មតាម្នាក់ប៉ុណ្ណោះណា។

ពួកស្រីៗ និងក្មេងៗទាំងនេះ គ្មានគ្រោះថ្នាក់អីចំពោះអ្នកឡើយណា!

គឺដោយសារតែតំណែងរបស់ឯង ទើបធ្វើឲ្យឯងមានជីវិតរស់នៅដល់ពេលនេះណា។

បើគ្មានអាហ្នឹងទេ ខ្ញុំមិនខ្លាចឯងបន្តិចណាឡើយ!

ចូលបម្រើស្ដេចខាន់របស់ឯងទៅ!

សម្លាប់វាទៅ!

តើឯងកំពុងរង់ចាំអីទៀតហ្នឹង? សម្លាប់វាទៅ!

បើឯងចង់បានកិត្តិយស ចូលទៅខាងក្នុងទៅណា!

អ្នកណាដែលយកក្បាលវាមកឱ្យខ្ញុំបាន...

នឹងទទួលបានកាក់មាសមួយរយ!

ហឺយី សៀន!

អ្នកយាម! ជួយខ្ញុំផង!

ឡោមព័ទ្ធពួកគេទៅ!

វូលូលូ

វូលូលូ

មកនេះមកណា។

មកជិតខ្ញុំមក។

លោកឪពុករបស់នាង...

ហើយនិងប្អូនស្រីរបស់នាង បានទៅតាម ហឺយី សៀន ហើយ

ហើយនេះជាវាសនារបស់ពួកគេទៅហើយ។

មើលទៅជុំវិញខ្លួនទៅមើល៍។

ដល់ពេលដែលនាងត្រូវសម្រេចចិត្ត ដោយខ្លួនឯងហើយណា។

ឈប់សិន។

អរហន្ត!

ឯងមានសមត្ថភាពតែប៉ុណ្ណឹងទេអ្ហី?

សម្លាប់ ដាវម៉ា ទៅ!

កុំភ្លេចឱ្យសោះថាអ្នកណាជាអ្នកយកឯងមក!

ចៅហ្វាយរបស់ពួកយើងគ្រាន់តែចេញបញ្ជាប៉ុណ្ណោះ។

គេបញ្ជាឱ្យពួកយើងដកថយហើយ។

ចៅហ្វាយរបស់ឯងមែនទេ?

តែខ្ញុំជាអ្នកជួលពួកឯងតើ?

មុនពេលពួកយើងបានជួបអ្នក

ចៅហ្វាយរបស់ពួកយើងជាអ្នកឱ្យលុយ

ដើម្បីធ្វើតាមបញ្ជារបស់អ្នក

ហេតុអីក៏ហ៊ានបោកប្រាស់ខ្ញុំបែបនេះ?

ឯងមិនដឹងទេអីថាខ្ញុំជាខាន់ថ្មី?

ហើយឯងមិនដឹងទេអីថាខាន់ថ្មីម្នាក់នេះ

គឺត្រូវបានតែងតាំងឡើងដោយចៅហ្វាយរបស់ខ្ញុំ?

ចង់មានន័យថា លោកភី...

លោកភី...

រដ្ឋមន្ត្រីភី?!

តើវាមានអ្វីខុសប្លែកទៅ

ទោះបីជាគាត់ជាម្ចាស់នៃឋានសួគ៌ផ្ទាល់ក៏ដោយ?

ខ្ញុំជាខាន់!

ខ្ញុំជាខាន់នៃវាលខ្សាច់!

ឯងហ៊ានប្រឆាំងនឹងខ្ញុំផងហ្អេ?

ចុះទៅ!

ល្អហើយ!

យុទ្ធជនរបស់ខ្ញុំអើយ...

កម្ចាត់ពួកគេឱ្យអស់ទៅ។

ចាត់ការទៅ!

ដាវម៉ា។

ឯងដូចជាវិញ្ញាណដែលនៅវិលវល់ក្បែរខ្លួនខ្ញុំជានិច្ច។

មិនមែនជាខ្ញុំទេ ដែលតាមលងបន្លាចឯងនោះ។

គឺបងប្អូនរបស់យើងដែលបានលះបង់ជីវិតជំនួសឯងទៅវិញទេ។

ទោះបីជាពិភពលោកនេះធំទូលាយយ៉ាងណាក៏ដោយ...

តើមនុស្សដូចជាពួកយើង អាចទៅទីណាបានទៅ?

គ្រាន់តែធ្វើតាមបេះដូងរបស់ឯងទៅបានហើយ។

ហើយកុំខ្លាចញញើតនឹងផ្លូវដែលត្រូវដើរអី។

ចាត់ទុកថាខ្ញុំស្លាប់បាត់ទៅហើយចុះ។

ទុកក្មេងនោះចុះ ហើយឯងអាចទៅបានហើយ។

"កងទ័ពសេះដ៏អង់អាចផ្នែកខាងស្តាំ - ប៉ៃ សឺ យីង ឡុង - កងទ័ពសេះដ៏អង់អាចផ្នែកខាងស្តាំ"

វីរជននៃកងទ័ពសេះដ៏អង់អាចផ្នែកខាងឆ្វេង បែរជាមកវាយតប់គ្នាឯងទៅវិញ?

បែបនេះពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់។

សេះរបស់ខ្ញុំនៅខាងក្រៅតើ។

ឌី ធីង ម៉េចក៏ឯងហ៊ានបះបោរបែបនេះ?

រឿងរ៉ាវរបស់កងទ័ពសេះដ៏អង់អាចផ្នែកខាងឆ្វេង

មិនពាក់ព័ន្ធនឹង កងទ័ពសេះដ៏អង់អាចផ្នែកខាងស្តាំនោះទេ។

បងអាចជួយទប់ពួកគេបានតែមួយភ្លែតទេ អូនប្រញាប់ទៅទៅ!

ប្អូនស្រីរបស់អូន...

បានបង្កើតកូនម្នាក់នេះ សម្រាប់អតីតរជ្ជទាយាទដែលត្រូវគេទម្លាក់ពីតំណែង។

ពេលដែលព្រះចៅអធិរាជឡើងគ្រងរាជ្យ...

ទ្រង់បានបញ្ជាឱ្យកងការពារឆ្វេង កម្ចាត់ត្រកូលនេះឱ្យអស់។

តែអូនបែរជាជួយសង្គ្រោះក្មេងម្នាក់នេះ ហើយរត់គេចខ្លួនទៅវិញ។

ដោយសារតែកំហឹងរបស់ទ្រង់...

ព្រះចៅអធិរាជបានសម្លាប់កងទ័ពសេះឆ្វេងទាំងអស់គ្មានសល់។

បង និង ឃួយជឺ ត្រូវបានលើកលែងទោស ក៏ដើម្បីតែមកសម្លាប់អូនដែរ។

មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា កូនក្រៅច្បាប់ម្នាក់នោះនៅមានជីវិតនៅឡើយ។

ឱ្យតែដោះដូរនឹងជីវិតក្មេងម្នាក់នេះ ព្រះចៅអធិរាជនឹងអត់ទោសឱ្យបងចំពោះការក្បត់នេះមិនខាន

ដែលបងព្រមលែងអូនទៅ ក៏ព្រោះតែយល់ដល់មនោសញ្ចេតនាបងប្អូនយើងដែរ។

បងមិននឹកស្មានសោះថា តម្លៃដែលត្រូវបង់...

គឺជីវិតរបស់កងទ័ពសេះឆ្វេងទាំងអស់បែបនេះសោះ។

ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែជាបងប្អូនរបស់អូនណា!

ត្រឡប់ទៅឆាងអានវិញទៅ។

ប្រគល់ក្មេងម្នាក់នេះទៅឱ្យព្រះចៅអធិរាជទៅ

ហើយពួកយើងនឹងអាចស្តារកិត្តិយសកងទ័ពសេះឆ្វេងឡើងវិញបានហើយ

ព្រះចៅអធិរាជមានអំណាចខ្លាំងពូកែណាស់។

ក្មេងតូចម្នាក់នេះ មិនអាចធ្វើអ្វីទ្រង់បានឡើយ។

បងដឹងច្បាស់ជាងអូនទៅទៀត។

តើគេគ្រាន់តែជាក្មេងធម្មតាម្នាក់មែនទេ?

គេក៏ជាឈាមជ័ររបស់បងដែរ។

ហើយគ្មាននរណាអាចប៉ះពាល់គេបានឡើយ។

កងទ័ពសេះឆ្វេងដ៏ក្លាហាន លែងមានទៀតហើយ។

គ្មានផ្លូវថយក្រោយទៀតឡើយ។

តើបងវង្វេងអស់ហើយមែនទេ?

តើបងភ្លេចការសរសើររបស់ព្រះចៅអធិរាជហើយមែនទេ

បន្ទាប់ពីពួកយើងត្រឡប់មកវិញដោយជោគជ័យពីសមរភូមិ? មន្ត្រីទាំងឡាយសុទ្ធតែលំឱនកាយចំពោះពួកយើង។

គ្រប់ទីក្រុងទាំងអស់សុទ្ធតែញញើតនឹងពួកយើង!

កងទ័ពសេះឆ្វេងដ៏ក្លាហាន មានកិត្តិយសដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមគ្មានអ្វីប្រៀបបានឡើយ!

បងមិនដែលភ្លេចឡើយ។

នៅពីក្រោយកិត្តិយសនៃសមរភូមិ Chen...

គឺមានមនុស្សស្លូតត្រង់រាប់ពាន់នាក់ ដែលត្រូវស្លាប់ដោយសារពួកយើង។

ដូចជាយប់នេះអញ្ចឹង។

អ្នកភូមិដែលបានស្លាប់នៅយប់នេះ។

តើពួកកសិករទាំងនេះមានតម្លៃអ្វីទៅសម្រាប់បង ឬសម្រាប់អូន?

ដើម្បីសេចក្តីសុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា...

ពួកយើងគ្រាន់តែធ្វើតាមបញ្ជាប៉ុណ្ណោះ។

ធ្វើតាមបញ្ជា...

បងប្អូនកសិករ...

តើមានបញ្ជាអីមែនទេ?

តើវាមានតម្លៃស្មើនឹងជីវិតមនុស្សម្នាក់ដែរឬទេ?

មកជាមួយខ្ញុំមកណា។

ទៅឆ្លើយបំភ្លឺនៅតុលាការ។

ឆ្លើយប្រាប់បងប្អូនរបស់យើង។

ហើយឆ្លើយនឹងខ្លួនឯងផងណា។

ខ្ញុំឆ្លើយនឹងខ្លួនឯងរួចហើយ... នៅពេលនេះតែម្តង។

បងមិនអាចយកឈ្នះអូនបានឡើយ។

វូឡូឡូ

អាយូយ៉ា?

វូឡូឡូ

ក្រោកឡើងមកណា។

តើបងអាចឆ្លើយតបដើម្បីខ្លួនឯងបានទេ?

ដាវម៉ា!

បន្ទាប់ពីសម្លាប់បងរួច...

អូននឹងនាំក្មេងម្នាក់នោះទៅជាមួយ។

បងប្រុស។

បងមិនបាច់រត់គេចទៀតទេណា។

ហើយអូនក៏... មិនបាច់ដេញតាមបងទៀតដែរ។

អាយូយ៉ា!

បងចាំបានទេថា បងធ្លាប់ប្រគល់របស់នេះមកឱ្យអូន?

នេះជារឿងផ្ទៃក្នុងគ្រួសារយើងតើណា។

ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកដោះស្រាយទៅចុះណា។

អាយូយ៉ា ជួយខ្ញុំផងណា!

រោមសត្វប្រាំសរសៃ...

មួយដែលកំពុងចែងចាំង...

ម្កុដ...

ស៊ាវឈី

កំពុងធ្វើអីហ្នឹងហ្ន៎?

កំពុងនិយាយជាមួយអានី... ហើយនិងមេកន្ទ្រាញម៉ូហ្នឹងណា។

នែ៎ អាល្អិតតូច។

ចង់ទៅឃើញក្រុងឆាងអានទេហ្ន៎?

អាយូយ៉ា។

មានកងទ័ពជាច្រើននឹងព្យាយាមមកដណ្តើមយកទឹកដីនេះហើយ។

ហេតុអីមិនទៅជាមួយពួកយើងទៅណ៎ា?

នៅពេលដែលខ្ញុំក្លាយជាម្ចាស់ក្សត្រីនៃវាលខ្សាច់...

ខ្ញុំពិតជាត្រូវការបងមកនៅក្បែរជួយជ្រោមជ្រែងណាស់ណា។

តោះ ចេញដំណើរទៅ!

ខ្ញុំចង់ក្លាយជាអ្នកដាវដ៏អស្ចារ្យម្នាក់ដូចជាបងអ៊ីចឹងណា!

តែលោកប៉ាមិនព្រមឱ្យខ្ញុំទៅទេ...

វាសនារបស់អ្នក គឺស្ថិតនៅលើខ្លួនអ្នកផ្ទាល់ហើយណា។

កាន់ដាវនេះទៅ ហើយបំផាយសេះទៅចុះ។

ពេលធំដឹងក្តីឡើង ចង់ទៅទីណាក៏ទៅចុះណា។

លោកឪពុកនឹងមានមោទនភាពចំពោះកូនជាមិនខាន។

នែ៎ មកទីនេះបន្តិចមកមើល៍។

តើចង់បានអ្វីមែនទេ?

ឥឡូវនេះនាងមានសេរីភាពហើយណា យ៉ានស៊ីនីអាង។

ចង់ទៅទីណាក៏ទៅចុះណា។

ចុះអ្នកវិញ?

ខ្ញុំគិតច្បាស់លាស់រួចរាល់ហើយ។

ខ្ញុំមិនត្រូវការធ្វើជា កំពូលអ្នកក្លាហានលេខមួយក្នុងលោកទៀតឡើយ។

នៅឆាងអាន មានមនុស្សម្នាក់ ដែលខ្ញុំត្រូវតែទៅសម្លាប់ចោល។

គេជាមនុស្សដែលមានអំណាចខ្លាំងពូកែណាស់។

ថែរក្សាខ្លួនផងណា។

តោះ ពួកយើងទៅគ្នាទៅ។

ខ្ញុំសុំទៅជាមួយដែរ!

ខ្ញុំមិនទាន់ទាំងឆ្អែតស្រួលបួលផងហ្នឹង!

ពេលពួកយើងទៅដល់ឆាងអាន...

ក៏មិនដឹងថាមានរឿងអ្វីរង់ចាំពួកយើងនៅទីនោះខ្លះដែរ។

មិនខ្វល់ថាមានអ្វីនៅខាងមុខទេ ទោះត្រូវកម្ចាត់អ្នកបួស ក៏ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើដែរ!

វាលខ្សាច់ល្វឹងល្វើយរាប់ម៉ាយល៍ គ្រប់ទិសទី។

ដើម្បីក្តីសុខរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា ខ្ញុំនឹងធ្វើដំណើរទៅកាន់ឆាងអាន។

ទឹកដីមួយនេះ គឺជារបស់ប្រជាជនគ្រប់គ្នា!

ពួកយើងមកបង្កើតរឿងធំម្តងមើល៍!

ដាវដែលលាក់ក្នុងស្រោម

មិនគួរដកចេញមកផ្តេសផ្តាសឡើយ

តែបើដកចេញមកហើយ គឺត្រូវតែស្រក់ឈាម។

ក្មួយសម្លាញ់។

បើសិនជាពួកយើងបណ្តោយឱ្យ ជីស៊ីឡាង ចូលទៅក្នុងក្រុងឆាងអាន...

ពិភពលោកនេះច្បាស់ជាត្រូវក្រឡាប់ចាក់ជាមិនខាន។

ដល់ពេលនោះហើយ ទើបឯងត្រូវដកដាវចេញ។

ខ្ញុំមិនយល់ទាល់តែសោះ។

លោកពូ... សម្រាប់ពូ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាកូនអុកមួយគ្រាប់ដែរមែនទេ?

នៅក្នុងគម្រោងការដ៏ធំនេះ...

តើមានអ្នកណាខ្លះដែលមិនមែនជាកូនអុកនៅលើលោកនេះ?

ក្មេងទាំងពីរនាក់នេះ...

ពិតជាមានក្បាច់គុនខ្លាំងពូកែណាស់។

"អ្នកដឹកនាំរឿង Yuen Woo Ping -\n《Drunken Master》 《The Tai-Chi Master》"

តើនរណាជាអ្នកបង្រៀនពួកគេទៅណ៎?

"អ្នកដឹកនាំរឿង Zhang Xinyan - 《វិហារសៅលីញ》 《កំពូលអ្នកប្រយុទ្ធតៃជី》"

ខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ឃើញក្បាច់គុណ ដ៏ល្អឯកបែបនេះទេ ក្នុងលោកនេះ។

"គ្រូបង្វឹក Wu Bin គ្រូបង្វឹកដំបូងបង្អស់ នៃក្រុមប៉េកាំងវូស៊ូ"

ខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ឃើញក្បាច់គុណ ដ៏ល្អឯកបែបនេះទេ ក្នុងលោកនេះ

អស់រយៈពេលសែសិបឆ្នាំមកនេះ។

ពិភពលោកនេះ ពិតជាជារបស់យុវវ័យមែន។

គឺយុវវ័យហ្នឹងហើយ។

ប្រហែលជាអ្នកនិយាយត្រូវហើយ។

តើយើងចប់ត្រឹមហ្នឹងហើយមែនទេ?

បើទោះជាជីវិតមួយ ក៏ខ្ញុំមិនអាចជួយសង្គ្រោះបានផង

តើឱ្យផ្កាទាំងឡាយ រីកស្គុះស្គាយយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?

គ្រាន់តែឃើញឈាម ក៏អ្នកធ្មេចភ្នែកបាត់ទៅហើយ តើទៅជួយសង្គ្រោះអ្នកណាទៅកើត?

បើខ្ញុំអាចជួយសង្គ្រោះ Ayuya បាន

ទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចាត់ការជនភៀសខ្លួនលេខមួយនោះចុះ។

យល់ព្រមទេ?

យល់ព្រម។