Original subtitles

به پاس ارجی که آدمی بر هم‌زبانش می‌نهد تقدیم به مسیح محمودزاده

ارائه‌ اختصاصی از کانال تلگرامی سینما نگاه t.me/YisMovie

مجلس‌افروزان

‫زندگی، از آب و رنگ بَری

‫با تار و پودی خاکستری

‫اما انگار نه انگار، برای چند نفری

‫من اما، هستم از جنس دیگری

‫با خون گرم خود، در کار تاب‌آوری

‫دست می‌زنم به کار، بی یار و یاوری

‫شما غرقِ ملال

‫من نه

‫پراگ که غرق نور می‌شود

‫می‌شنوم صدای نئون‌ها را

‫دست خودم نیست

‫می‌شنوم دعوت آن‌ها را

‫می‌خزم در کت شلوار یک‌شنبه

‫تن می‌کنم پیراهنی از پنبه‌

‫و چون عسل‌ْزنبوری

‫می‌روم پِی شهد انگوری

‫و گویی که پراگ عروسِ ناز من است

‫می‌کشم نازش، که دل‌نواز من است

‫و چنان زیباست چیزی که پیش چشم من آید

‫که پاریس، یکسر از حسادت نیاساید

‫پراگ شهری‌ست همه‌چیز-فراهم

‫و من از هیچ کوششی نمی‌کاهم

‫و نه از می‌خانه‌های سراسر راهم

‫تا زندگی‌اش کنم

‫پراگ که غرق نور می‌شود

‫می‌شنوم صدای نئون‌ها را

‫دست خودم نیست

‫می‌شنوم دعوت آن‌ها را

‫می‌خزم در کت شلوار یک‌شنبه

‫تن می‌کنم پیراهنی از پنبه‌

‫و چون عسل‌ْزنبوری

‫می‌روم پِی شهد انگوری.

‫تا جمعه آدم هیچ نیست

‫جز دستگاهی برای کار

‫تن کوفته‌اش را پیچ و تاب می‌دهد

‫تا بماند روی کار، سوار

‫شنبه‌‌شب کیفش کوک می‌شود

‫می‌نوشد، بیشتر از حد قرار

‫سر می‌زند به می‌خانه‌های سر راه

‫و زندگی‌اش می‌کند

‫پراگ که غرق نور می‌شود

‫می‌شنوم صدای نئون‌ها را

‫می‌شنوم دعوت آن‌ها را، ‫می‌خزم در کت شلوار یک‌شنبه

‫و چون عسل‌ْزنبوری، می‌روم پِی شهد انگوری.

‫بزنیم گیلاسی رام، ‫که شد بس دیرهنگام

‫بزنیم گیلاسی شراب

‫بزنید سری به ما، هرروز، ‫نه هفته‌ای یک بار

‫دخترها خوش‌آمدتان می‌گویند، ‫با لبخندی دلربا و بس طرار

‫راه شیری بالای سر

‫پیمانه‌ای می در درون

‫پراگ را می‌گیریم دَر بَر

‫شنبه‌شب‌ها من ام سَرور

‫پراگ شهری‌ست همه‌چیز-فراهم

‫و من از هیچ کوششی نمی‌کاهم

‫و نه از می‌خانه‌های سراسر راهم

‫تا زندگی‌اش کنم!

‫- محض رضای خدا دیگه بس کن ‫- احمق که نیستم

‫- کلاه‌هاتون رو تحویل می‌دید؟ ‫- البته، عشق من

‫- به این خانم نگو "عشق من"

‫پراگ که غرق نور می‌شود

‫می‌شنوم صدای نئون‌ها را

‫دست خودم نیست

‫می‌شنوم دعوت آن‌ها را

‫- گندش بزنند - تو یک همچین ‫جایی نگو گندش بزنند!

‫چرا خفه نمی‌شی؟ ‫اومدیم یک‌کم خوش بگذرونیم

‫- میز سه‌نفره، قربان؟ ‫- فعلا سه نفره، بعدا شاید شش نفر شدیم

‫حتما قربان

‫من اون پشت می‌نشینم

‫- قهوه ‫- اِه... قهوه نه... قَه...

‫آب معدنی، برای دو نفر

‫- با بطری؟ - دو تا... ‫- البته فعلا

‫می‌خزم در کت شلوار یک‌شنبه

‫تن می‌کنم پیراهنی از پنبه‌

‫و چون عسل‌ْزنبوری

‫می‌روم پِی شهد انگوری!

‫- بس کن، می‌گم بس کن ‫- چیه؟

‫می‌گم بس کن! نگاه کن گارسنه رو! ‫الانه که بندازدمون بیرون

‫- الانه که سَرت گیج بره[با مشروب] ‫- ول کن بابا، این حرف‌ها چیه

‫نمی‌دونستم این‌قدر عصاقورت‌داده ای... چه‌ته؟

‫آخه چی فکر کردی که ‫برداشتی مشروب خودت رو...

‫- آوردی تو همچین پاتوقی؟ ‫- مگه چیه؟ هرکاری بخوام می‌کنم

‫نمی‌فهممت، تا چشمت به چهار تا خارجی ‫می‌افته پاک قید عرق ملی رو می‌زنی

‫پس غرورت کجا رفته؟

‫- خیال می‌کنه آب معدنیه ‫- مگه مغز خر خورده که فکر کنه آب معدنیه!

‫بوی این لامصب از هفت تا خونه اون‌ورتر می‌آد

‫بو می‌ده، حداقل دستت رو بگذار روش

‫دستم رو هم می‌گذارم روش، مردک غرغرو

‫نکنه می‌خوای کل دستمزدت رو خرج کنی؟ ‫هیچ از قیمت‌ها خبر داری؟

‫هر یک گیلاس رام، 360 ‫تا قاشقِ مرگکی درمی‌آد

‫برای اینکه وُسع‌مون برسه این‌جا مست کنیم

‫دو تا دست کفاف نمی‌ده ‫[چون باید بیشتر کار کنیم]

‫خدایا... می‌بینیش؟

‫مردک لاابالی... تو رو به خدا...

‫ما به این می‌گیم فیل‌افکن

‫- چی شده؟ ‫- اصلا چرا آوردمت؟

‫- چرا باید با یکی مثل تو دمخور بشم... ‫- چرا خندیدند؟

‫- هیچی. داشتیم خودمون رو معرفی می‌کردیم... ‫- خب چرا خندیدند؟

‫این کچله اسم بامزه‌ای ‫داره. سالواتور دالی

‫به گمونم دست‌مون انداختند

‫- تونی، تونی، آدم باش ‫- یعنی چی؟

‫دندون‌هاش رو خُرد می‌کنم! یعنی چه!

‫چیه؟

‫برو زیر میز بطری رو صاف کن

‫تاریکه

‫لعنتی

‫بیایید تا شر نشده بزنیم به چاک

‫بیایید دنبالم! به دنبال من

‫کلاه‌هاتون، آقایون

‫این وسط فکر کلاه‌هاتونید، پلشت‌ها!

‫پراگ که غرق نور می‌شود

‫می‌شنوم صدای نئون‌ها ‫را، دست خودم نیست

‫می‌شنوم صدای آن‌ها را

‫می‌خزم در کت شلوار یک‌شنبه ‫تن می‌کنم پیراهنی از پنبه‌

‫من هم بردمش، آقای دُلِزال، ‫عید پاک، تو کرکونوشه، چه کنیم...

‫و چون عسل‌ْزنبوری می‌روم پِی شهد انگوری!

‫- شهرک پترینی ‫- چرا پترینی؟

‫خفه‌خون بگیر تو رو خدا

‫اون قضیه کرکونوشه چی بود؟

‫شب‌ها داره گرم‌تر می‌شه؟

‫- شب‌های گرم چرا؟ ‫- به خاطر قارچ‌ها

‫‫هُوُرکا

‫- چخبر؟ ‫- خوابیدی؟ من خوابم نمی‌بره

‫دوازده و نیم شده، یک دقیقه ‫هم چشم روی هم نگذاشتم

‫همه‌ش تو فکر پیرزن ‫ام، که بدون من چه می‌کنه

‫عجب، نصف شبی من رو زابرا کردی...

‫که بگی دلت برای پیرزنت تنگ شده؟

‫دیوانه!

‫اومد

‫- ساعت چنده؟ - دو - دقیق؟

‫یک دقیقه هم از دو گذشته، گوستاو

‫خدا رو شکر حداقل این حل شد

‫چوب‌ها رو برای صبح آماه کردم، گوستاو

‫نباید اون بطری رو می‌آوردم، قبول دارم

‫حالا بطری رو آوردیم، ‫تا این‌جا حرفی نیست

‫اما با چه عقلی با شمع روشن ...‫رفتی زیر میزی که

‫زیرش با الکل 80% ‫اسلیوُویتز خیس خورده!

‫اگه جنابعالی بطری رو چپه نکرده بودی

‫اصلا لازم نبود من برم زیر میز

‫- من بطری رو چپه نکردم ‫- کردی!

‫به خاطر اون شکم ‫گنده‌ت، پاهات رو نمی‌بینی!

‫ای که روت رو برم!

‫دم پای خودت بود، من چجوری چپه‌ش کردم!

‫- اصلا من زدم بطری رو انداختم! ‫- بفرما

‫وقتی تو یک پاتوق درجه-یک، ‫یک بطری زیر میز جاساز شده باشه

‫جز اینکه بزنی با لگد چپه‌ش ‫کنی، انتظار دیگری نمی‌شه داشت

‫شما دو تا چه یک‌هو افاده‌ای شدید!

‫خوبه این‌جا که هستید، عین سگ تو سطل غذا می‌خورید

حالا بند کردید به من ‫که چرا آتش به پا کردم؟

‫من بابت آتش به‌ت سرکوفت نمی‌زنم. ‫می‌گم آخر عاقبت همچون کاری، همینه

‫- چی می‌نویسی؟ ‫- سوتی‌هامون رو می‌نویسم

‫تمام سوتی‌هامون، درس خوبی گرفتیم

‫من اصلا اسلیوُویتز رو ‫برای ایشون برداشتم!

‫حالا نگاهش کن! می‌دونی مست کردن ایشون ‫چقدر خرج برمی‌داره؟

‫- تازه، خودش هم موافقت کرد! ‫- بله، سوتی اول همین بود

‫وقتی از بین سه نفر، فقط کله‌ی یکی کار بکنه

‫نمی‌شه رای گرفت

‫بله. با اون بطری حتما خیلی تابلو بودیم

‫از همون موقعی که ایشون...

‫خانم رخت‌کن‌چی رو "عشق من" صدا زد، ‫تابلو شدیم

‫خانمی که تو همچین ‫پاتوق رده‌بالایی کار می‌کنه

‫باید بیوه‌ی یکی از بانک‌دارهای ‫قبلِ جنگ باشه، و با همه‌جور زبانی آشنا

‫آخه کی به همچین زنی می‌گه "عشق من"؟ ‫قشنگ داری به همه می‌گی که...

‫چجور آدمی هستی. یک آدم ‫پشت کوهی، از پشت کوه

‫البته من افتخار می‌کنم که اهل ولهارتیس ام

‫می‌دونم تو... تو... آدم خوبی هستی

‫خیلی خوب، خیلی خوب

‫- دیگه چی داری؟ ‫- اشتباه سوم: "گندش بزنند"

‫- گندش بزنند، چیه مگه؟ ‫- گندش بزنند! وقتی که...

‫اون‌همه جلال و جبروت رو می‌بینی ‫و می‌گی گندش بزنند!

‫همه می‌فهمند که تنها ‫تجربه‌ت از زندگی شبونه...

‫مال رستوران‌های پشت راه آهنِ دوقوزآباده

‫راست می‌گه. تو همچون ‫موقعیتی نباید گفت گندش بزنند

‫اما بدتر از همه اون‌موقع بود که رفتی برقصی

‫هیچ‌ نفهمیدی که با چه خانم سرسنگینی طرفی؟

‫چجوری به‌ش درخواست رقص دادی؟

‫به همون شکل همیشگی دیگه، ‫گفتم یک تابی نخوریم؟

‫- تاب ‫- تاب. چقدر هم مشتاق بود

‫صبر کن گوستاو، می‌خوام ‫یک چیزی از طرف این بگم

‫دوست دارم بدونم که چرا، تو این جمهوری

‫یک گچ‌کارِ شُسته و رفته

‫نمی‌تونه به یک زن فرهیخته درخواست رقص بده. ‫جلوی پات رو بپا، گوستاو

‫البته، البته که می‌تونه. ‫اما باید طوری رفتار بکنه...

‫که خانمه، رقصیدن باهاش رو...

‫به پای یک وظیفه‌ی سوسیالیستی نگذاره

دیدمت دیگه... زنه رو ‫روی تخته‌ی رقص...

‫همون‌جوری این‌سو و اون‌سو می‌کشید، ‫که یک ویولُن‌چی، کنترباسش رو

‫ولی مثل اینکه فقط ما دو تا مشنگ ایم

‫آره، اساسا

‫اما من هم هستم، بزرگ‌ترین گاف رو خودم دادم

‫- ترسیده بودم ‫- چی؟

‫ترسیده بودم

‫اگه بخواهی شبی رو تو پاتوقی سر کنی

‫که توش یک گیلاس رام، اندازه یک بطری ‫تو مغازه درمی‌آد

‫باید اون‌جا احساس راحتی بکنی

‫برای احساس راحتی کردن هم، ‫باید خیلی ژیگول باشی

‫منظورت اینه که...

‫کت شلوار عروسی‌م اون‌قدری ‫که باید خوب نیست؟

‫تو کی ازدواج کردی؟

‫کِی بود؟

‫1952

خره، قشنگ خره

‫- کی خره؟ ‫- چجور هم خره!

‫بگو!

‫ژیگول یعنی...

‫یعنی یک پیراهن با یقه‌های ‫امروزی و کفش‌ درست و حسابی

‫هیچ‌کدوم از این خوشتیپ‌های باشگاه‌های شبونه

‫چکمه نمی‌پوشند!

‫باید حتی زیرشلواری‌هامون رو هم عوض کنیم!

‫یک نگاه بکنید با چی می‌خوابید!

‫که چی؟ لباس زیره دیگه

‫- تازه گرم هم هست ‫- کل مسئله همینه

‫باید رژیم هم بگیری

‫تا دیگه به‌مون نگن بلند و کوتاه و چاق

‫ببینید، دوستان من، ‫من که برام مهم نیست

‫این که هیچ‌موقع مسئله‌ نبوده

‫هر دختری هم که ‫نمی‌خواد، نمی‌خواد که نخواد!

‫دختری هم که من براش مهم باشم، ‫کاری نداره که...

‫تازه، سال دیگه هم قراره سر کارگر بشم

‫- الان هم می‌خوام بخوابم ‫- سال دیگه قراره سرکارگر بشه...

‫خسته شدم! فکر کردی من ‫برای اینکه دل زنی رو ببرم...

‫مجبورم شورت نایلونی بپوشم؟

‫- نخیر ‫- پس بیایید بیخیال بشیم

‫من که واسه خاطر خودم ‫فهرست نمی‌نوشتم

‫- صبح بخیر ‫- صبح بخیر

‫- صبح بخیر ‫- سلام، صبح بخیر

‫بفرمایید؟

‫- نه... ‫- ما...

‫- چند دست لباس می‌خواستیم... ‫- لباس

‫- کت و شلوار؟ ‫- کت و شلوار

‫- سفارشی؟ ‫- بله

‫- بله، سفارشی ‫- بله، سفارشی

‫یک لحظه...

‫- ما سفارش‌تون رو می‌گیریم ‫- می‌دونم

‫ما یک گروه ممتاز هستیم

‫دِکی، بریم مغازه بغلی

‫درسته، کار شما از همه گرون‌تره؟

‫داخل پراگ؟ بله گمانم

‫بسیار خوب. ‫پس ما سه دست کت‌شلوار تیره...

‫سفارش می‌دیم

‫چرا سه تا؟ ‫بیا اول یک تن بزنیم

‫- و ببینیم چی می‌شه ‫- یک چیز مناسب می‌خوام

‫سه دست کت و شلوار تیره

‫برای بچه‌ها، و خودم. بهترین باشه

‫قطعا

420,

‫530 و 68

‫بله. از این‌یکی... سه دست

‫نه، نه. عین هم نباشه، وگرنه ‫شبیه خواهران آلان می‌شیم

‫فقط همین‌ها رو دارید؟

‫ببخشید، فعلا همین سه تاست.

‫- تو این‌یکی رو بردار ‫- باشه

‫مگه خری؟ می‌دونی برای این هیکل، چند درمی‌آد؟

‫انگار که بخواهی خیمه‌ی سیرک بدوزی!

‫- چهار متر ‫- خوبه

‫خیلی خوب. برش می‌دارم

‫برای تو، اندازه یک دستمال ‫کاغذی هم کفایت می‌کنه

‫- دو متر و هشتاد. ‫- دیدی؟

‫- من این‌یکی رو برمی‌دارم... ‫- محض اطلاع‌تون آقایون

‫بابت مایحتاج کار، باید پیش‌پرداختی داشته باشید

‫نگاه، به‌مون اعتماد ندارند، بیایید بریم

‫طبعا، این‌جا عُرفه

‫2.500 تا کفایت می‌کنه؟

‫جلیقه هم می‌خواهیم

‫جلیقه امسال مد نیست

‫خدایا!

‫همه می‌دونند جلیقه...

‫امسال دمده شده، عجب نفهم‌هایی هستید!

‫پس جلیقه بی جلیقه

‫این‌جور جاها با من درست صحبت کن

‫به آقای واشوت بگید ‫خودش رو در اولین فرصت برسونه

‫باید سه تا مشتری جدیدمون رو اندازه بزنه

‫- کجا می‌ریم؟ ‫- طبقه‌ی بالا

‫این رو که می‌دونم. ‫امیدوارم کلکی تو کار نباشه

‫- می‌رم نگاه می‌کنم ‫- بچه‌ها، منظورتون اینه که...

‫می‌خوان پارچه رو به تن‌مون سنجاق کنند ‫و اندازه بزنند؟

‫- فقط با تو همچین می‌کنند ‫- لطفا کاپشن‌هاتون رو دربیارید

‫بفرمایید، دربیارید

‫- چرا اول من؟ ‫- چون تو عضو حزب هستی

‫بجنبید، بیایید این‌جا

‫آها، بیا، بیا، بیا ببینم

‫الان دیگه نمی‌شه جا زد. پول دادیم

‫- برای همین فایده نداره ‫- این کل پولی بود...

‫- که برای سفر پراگ پس‌انداز داشتیم ‫- خواهش می‌کنم

‫حداقل این‌جورجاها یک‌کم آبروداری کنید!

‫اوا خاک عالم!

‫لازم نبودید شلوارتون رو دربیارید، آقا

‫مگه تا حالا پیش خیاط نرفتی؟

‫مگه این تا حالا مرد ندیده؟

‫خیال کردم باید کامل لخت بشم

‫نمی‌پرسید دوختن این‌ها چقدر خرج برمی‌داره؟

‫- 112. ‫- کرون؟

‫- خیلی هم بد نیست ‫- طول شلوار رو عرض کردم

‫می‌کنه 1400 تا

‫- چی؟ کرون؟ ‫- بله

‫نه... دور کمرت رو فرمود

‫خب، حالا کار کتم رو شروع کردند

‫و سوزن و سنجاق‌شون رو تیز کردند

‫و تنها چیزی که منتظرش ام

‫روزیه که باید برم و حساب کتاب بکنم

‫روزی که کت شلوار نو تن کنم

‫یک آدم دیگه می‌شم

‫و خانم‌های جوان و لوند

‫"بل آمی" صدام می‌زنند

‫کت شلوار جدیدم همچین چیزیه!

‫زیاد روغن نزن...

‫هُوُرکا، عالیجنابان تشریف آوردند

‫ساعت از ده گذشته

‫دندون‌درد داریم

‫هر سه تاتون؟

‫نه، نفری یک دندون، پلشت‌ها!

‫حلا نگران نباش، جبران می‌کنیم

‫بانوان خواهند لغزید

‫و مردان و دلدادگان‌شان را ‫فراموش می‌کنند

‫آن‌گاه که وعده‌ی شبی پرشورشان دهم

‫و از برای شام، بیرون‌شان بَرم

‫حالا کار کتم را دست گرفته اند

‫که از بهترین لباس‌هاست

‫در برابر گلایه‌هایت، می‌پوشمش

‫و دیگر پشت سرم را هم نگاه نمی‌کنم

‫بیایید فرار کنیم!

‫عجب مردهای خوبی هستید

‫عین بچه‌های تخس شیشه‌ها ‫رو می‌شکنید و دِ فرار

‫- حالا کی می‌خواد درستش کنه؟ ‫- شیشه‌بُر

‫- بله ‫- داد نزنید خانم، شرکت ما...

‫- درستش می‌کنه ‫- بله، شرکت!

‫من هم تا صد سال دیگه منتظر می‌نشینم! ‫همین حالا باید درست بشه

‫مسئولش هم شمایید

‫- نخیر، مسولش ایشونه ‫- این گربه‌پیره باید شاکر هم باشه

‫که ما قراره آلونکش رو گچ‌کاری کنم

‫به کی گفتی گربه‌پیره؟

‫- می‌دونید من کی ام؟ من بیوه‌ی یک... ‫- معلومه، یک کارمند بازنشسته‌ی بانک...

‫مگه نه، خانم؟ اون شبی یک ‫خانمی مثل شما رو دیدیم...

‫مسئول رخت‌کن بود...

‫بله، آقایون. گمونم قبلا ‫همدیگر رو دیده باشیم

‫- یا خدا، بدوید ‫- خانم...

‫- دنبالم بیایید ‫- خانم

‫- مادام، بگذارید توضیح بدیم... ‫- خب چرا...

‫خفه‌خون نمی‌گیری؟

‫ما پنجره‌تون رو درست می‌کنیم. ‫فقط اجازه بدید توضیح بدیم، خانم

‫چه توضیحی هست؟

‫شخصا می‌ریم باشگاه شبانه‌ای که کار می‌کنید، ‫و تاوان خسارات رو می‌پردازیم

‫اون آتش، بسته به شرایط خاصی بلند شد

‫البته که، مادام، شما نمی‌خواهید ‫بابت چند صد کرون از ما شکایت کنید

‫ما برمی‌گردیم باشگاه و دو برابرش ‫رو خرج می‌کنیم، اما این بار...

‫- مثل مردان حسابی ‫- ما همه مرد خانواده ایم

‫پس شما آقایون متاهل هستید... ‫هر سه نفرتون

‫این‌جا چخبره؟

‫من این آقایون رو دعوت ‫کردم یک فنجون قهوه بنوشیم

‫خب، باید مراقب خدمت‌کارانِ ‫شهرمون باشیم دیگه

‫یک لحظه...

‫الان برمی‌گردم

‫- کجا رفت؟ ‫- کجا رفته باشه؟

‫رفته اپفلشترودل بیاره

‫تو رو خدا نگو "اپفلشترودل"، بگو پای سیب

‫وقتی اپفلشترودل درسته، چرا بگم پای سیب؟

‫می‌گم، نکنه رفته باشه تلفن بزنه

‫- به کی؟ ‫- به پلیس

‫این خانم یک خانم حسابیه، ‫البته اگه تو بفهمی یعنی چی

‫بله، اما یک خانم حسابی، می‌تونه ‫یک سلیطه هم باشه، محض اطلاع

‫درد بگیری، آروم‌تر!

‫خجالت داره

‫کاش یک روزنامه روی صندلی گذاشته بودم

‫اگه... اوه، داره برمی‌گرده

‫آروم باشید، آقایون

‫بفرمایید

‫می‌فرمودید، آقای...

‫پروزا، گوستاو پروزا

‫خوش‌وقتم. از فرمایش‌تون خوشم اومد

‫گمونم متوجه می‌شم

‫همسر مرحومم...

‫ایشونه؟

‫نه، او اسمِتِنای موسیقیدانه

‫یکی بود مثل وُرژاک

‫شوهر مرحومم همیشه می‌گفت

‫یک بار تو عمرت مُنته ‫کارلو بری بهتر از اینه که...

‫- هر سال بری دریاچه‌ی همین بغل ‫- درسته

‫همین حالا رفته بودیم خیاطی، سالن آدام

‫چند دست کت شلوار سفارش دادیم

‫پارچه رو نشون خانم بده

‫بفرمایید، سفارش‌ها... نمونه‌کار

‫معرکه‌ست، معرکه

‫اما گرون‌ترین خیاطی پراگه ها!

‫بله، دیگه. می‌دونید خانم، ‫وقتی آدم کل هفته رو...

‫چی دارم می‌گم، کل عمرش ‫رو تو لباس کار می‌گذرونه

‫ دوست داره هرازچندی هم به خودش برسه

‫عقب کامیون زندگی می‌کنی، عین ‫تارکین دنیا، و آب‌جوی رقیق می‌زنی

‫و با پولی که این روزها به ‫یک اوستای گچ‌کار می‌دن...

‫خانم، به نظر شما...

‫ما سه تا هفته‌‍ای چقدر دست‌مزد می‌گیریم؟

‫خب... مثلا... هزار تا؟

‫- سه... ‫- عین آب خوردن...

‫پنج‌هزار تا، مادام

‫اما خب، مصالح کارتون رو هم خودتون می‌خرید؟

‫نه، می‌تونیم کل این پول رو ‫یک‌شبه خرج کنیم

‫درسته، نقطه‌ضعف ما همینه خانم

‫مثلا با صدف شروع می‌کنیم، ‫و اگه تصمیم بگیریم که غذا...

‫طاووس بخوریم با تخم بادیان، ‫باید حتما طاووس بخوریم...

‫حتی اگه مجبور بشن برن از باغ وحش بیارن

‫باور کنید، درک‌تون می‌کنم. ‫و تازه اگه همراهمیِ...

‫چند خانم فرهیخته رو هم نظر بگیریم...

‫خانم

‫- نه! نه! ‫- خانم؟ خانم بی خانم...

‫با حال و روز ما، یعنی از منظر ‫خانواده و این‌ها، شدنی نیست، هان؟

‫به چی فکر می‌کنید؟

‫شخصا، خیلی خوشحال می‌شدم، ‫اگر که می‌شد نظر چند...

‫چند، به اصطلاح، خانم...

‫- خانم فرهیخته رو جلب کنیم ‫- بله، خیلی خوب می‌شد

‫بله... و باور نمی‌کنید...

‫که چند خانم دکتر، دانشمند، چه رسد به هنرمند

‫هر شب برای جنبوندن سر و گوش ‫به باشگاه ما می‌آن

‫تنها چیزی که دنبالش اند، کمی تفریحات پاکه

‫- پاک، کلمه‌ش همینه! ‫- خب

‫شما فرهیختگان دیگه نمی‌خواهید کار کنید؟

‫خرمگس معرکه!

‫خداحافظ، خداحافظ، بابت همه‌چیز ممنون

‫خداحافظی نکنید، آقایون. ‫هرچی نباشه، همسایه هستیم

‫هروقت خواستید تشریف بیارید ‫یک قهوه بنوشیم

‫دیدی؟ اون‌وقت به‌ش گفتی سلیطه

‫چیه؟

‫یک آباژور می‌خواهیم ‫با یک لامپ 500 وُلت

‫تا بعد تاریکی هم بتونیم کار کنیم

‫حالا می‌بینی گچ‌کارها چند مرده حلاج اند

‫خانم ترکُوا، واسه‌ی امشب ‫کلید رو می‌خوام

‫یک هالویی اهل یارومر رو تور کردم

چرا این‌قدر عجله داری؟ مگه دنبال کردند؟

عجله چیه، برنامه امشبه، طبق نقشه

‫زنش رو دوست داره، اما عیبش این‌جاست که

‫برو لب پنجره

‫- چرا؟ ‫- کاری رو که گفتم بکن

‫آخه چا؟

‫گوش کن! دامن کوتاه خیلی خانمانه نیست

‫باید خانمانه باشم؟

‫حالا معلوم می‌شه

‫معلوم می‌شه... کلیدها چطور؟

‫دیگه دیره، عزیزم، بُژنکا با خودش بُرد

‫خب، من چی ام، بُژنکا؟

‫ببر خشمگین من

‫نه، نه، نه، نه... قشنگ بگو

‫زرافه‌ی گنده‌ی من که گاز می‌گیره

‫گاز بگیر، گاز بگیر، اما می‌خوام بشنوم

‫تو بچه‌خرس منی

‫بچه‌خرس...

‫می‌افتیم ها. بچه‌خرس بامزه نیست

‫- مگه او چجوریه؟ ‫- جری؟ بامزه‌ست

‫بچه‌خرس بامزه نیست؟

‫- نه، مسته ‫- اون هم هست، اما بیشتر پشمالوئه

‫پشمالو... حالا...

‫بچه‌خرس پشمالوی کوچولوی مست می‌خواد ‫با بژنکا چه کنه؟

‫- بو، بو ‫- نکن، بیا اردک‌بازی کنیم

‫کثیف شدی

‫- چیزی نیست، بیا این‌جا - آخه جری...

‫- این‌جوری که نمی‌تونی راه بری... ‫- بیا این‌جا

‫حالا کت پسرمون رو تمیز ‫کنیم، ناز بشه قشنگ بشه

‫نه بابا؟ اوف

‫بیا یک عکس بگیریم، بگو سیب

‫کون کوچولوی خودمه

‫- کون خودمه ‫- کون کوچولوی خودمه

‫حالا که من یک بچه‌خرس بامزه ام

‫چه کار باید بکنیم؟

‫چه کار باید بکنیم؟ ‫بیا این‌جا

‫- وای خدا... شوهرم! ‫- چه کار کنیم؟

‫- شوهرمه! ‫- شوهر چیه؟

‫آخه چی به‌ش بگیم؟

‫- ولم کن... ‫- می‌گم شوهرمه

‫تو که نگفته بودی! خیال کردم... کمک!

‫خدایا!

‫بُژنکا

‫دارم دیوونه می‌شم! خودم رو می‌کشم! ‫یک کاری بکن!

‫گنجه‌ای چیزی ندارید؟

‫- نه، نداریم! ‫- جری! پنجره!

‫- چی؟ ‫- پنجره!

‫دیوونه ای ها! جونم رو که از سراه نیاوردم

‫- داربست داره! ‫- داربست؟ بجنب! بجنب!

‫- هی، یک دقیقه صبر کن! ‫- چی شده؟

‫بُژنکا، اون موزه‌ست اون‌جا؟

‫آره

‫بچه‌ی [شهر] هدنین بود

‫- متاهله؟ ‫- آره، با دو تا بچه

‫- مدارک؟ ‫- گذاشتم تو جیبش باشه

‫خوبه که متاهله

‫دیگه جرئت نمی‌کنه برگرده

‫لباس‌هات رو بپوش، سرما می‌خوری

‫- برم قهوه بگذارم ‫- هی، عالیه

‫چنان معصومانه نقش بازی کردم

‫که پاک از خود بیخود شده بود

‫سه به دو منصفانه‌ست

‫پنجاه پنجاه، عزیزم، فکر ‫بکر هم خرج برمی‌داره

‫خیلی خوب، گفتم یک تلاشی بکنم

‫فکرش از من بود، بفرما

‫ممنون، راستی که عجب رفیقی هستی

‫این داربست حکم معدن طلا رو داره

‫بزن به تخته

‫ببین، یک چیزی برات دارم

‫- چی؟ ‫- باید وانمود کنی که...

‫دستی در هنر داری

‫خب، هرازچندی، مطالعه دارم

‫- اجازه هست؟ ‫بپا

‫- عجب چُلفتی هستی، رفیق... ‫- ببین، بیا این رو برداریم...

‫- و آلیس ییراسک نویسنده رو بزنیم جاش ‫- می‌خوای بوژنا نمتسووا رو بزنیم؟

‫- او هم می‌نوشت ‫- آره، به نظر باهوش بوده

‫- به جای کی؟ به جای این ‫- وایستید ببینم، مال من خیلی بهتره

‫این تیپ آدم به کار ما نمی‌آد

‫پراگ پُره از ‫فرهیختگان بی قید و بند

‫که شوهرهاشون محل‌شون نمی‌گذارند، ‫و ما باید خودمون رو به خاطرشون کوچک کنیم

‫راست می‌گه، ما که خودمون خوب می‌دونیم...

‫یک زن چه ریختیه، ‫اما مسئله اینه که...

‫- سر صحبت رو چطور باز کنیم ‫- مشکل همینه

‫بعد از این همه فداکاریِ مالی که کردیم

‫من اجازه نمی‌دم کل ماجرا، ‫به خاطر اینکه بلد نیستیم...

‫چطور باید با یک زن تحصیل‌کرده ‫حرف بزنیم، خراب بشه

‫فردا باید کمی مطالعات اضطراری داشته باشیم

‫- می‌ری کتاب می‌خری ‫- چی؟ برم کتاب بخرم؟

‫راستی که تو... این هم خُله ها! ‫باز قراره پول حروم کنیم...

‫و بریم کتاب بخریم؟ خب که چی؟ ‫می‌ریم از یک دانشجو...

‫- قرض می‌گیریم ‫- نه، باید بخریم

‫چون دائم باید به‌ش ارجاع بدیم...

‫می‌ریم کتاب‌خونه‌ی دانشکده

‫کتابخونه؟ آخه چرا؟

‫اگه قراره از خودمون کتاب داشته باشیم که... ‫پاک قاطی کردی ها

نمی‌شود باهوش نامید

او را که در عصر هسته

از صرف و نحو گشته خسته

‫آدم باید صفحه به صفحه یاد بگیرد

‫مطالعه، مطالعه، مطالعه

نمی‌شود باهوش نامید

او را که در عصر هسته از صرف و نحو گشته خسته

‫آدم باید صفحه به صفحه یاد بگیرد

‫آدم باید صفحه به صفحه یاد بگیرد

‫زیگموند فروید، هانزلکا، شوپن

‫گلدشتوکر، کارایان

‫پیش از این که به خواب بری

‫نام خودشون را در سرت، می‌کنند نمایان

‫بیشتر روزت که به مطالعه گذشت

‫استراحت می‌کنی، آسوده و شاد

‫آسوده و شاد، آسوده و شاد

‫وقتی یاد گرفتی

‫کامو، پیکاسو و بکت چه می‌گویند

‫باشد که این اسامی در ذهنت نقش ببندند، ‫باشد که پاسخ‌های درست را بیابی

‫وقتی که فرهنگ در سرت طنین‌ انداخت، ‫بخوان، بخوان و بخوان

‫جویای دانش که باشی، ‫برای گفت و گویی هوشمندانه

‫با خانم‌ها

‫نیازی نیست به دانشگاه

‫سالوادور دالی، همونی که سبیل داشت

‫معرکه‌ست، نی؟

‫ساکت، رفقا، این‌جا جای مطالعه‌ست

‫- چی؟ ‫- مردم نشستند این‌جا...

‫- و خیلی جدی مشغول مطالعه اند ‫- مگه ما مشغول چی هستیم؟

‫اگه سر و صدا کنید... مجبور می‌شم ‫عذرتون رو...

‫از سالن مطالعه بخوام

‫به ما سخت نگیر، رفیق، ‫ناسلامتی همه فرهیخته ایم

‫گمونم بتونیم بی سر و صدا

‫یک راه چاره پیدا کنیم، ‫می‌دونی چه کار کن؟

‫برو به جهنم

‫- چه پیشنهاد گستاخانه‌ای، رفیق ‫- خرفت‌ هاف‌هافو

‫اگر به خاطر مصالح ملی نبود

‫این کتاب‌خونه‌ی قشنگ‌تون ‫رو داغون می‌کردیم

‫می‌خواهی فرصت تحصیلات عالیه رو از منی ‫که از خانواده‌ای با سیزده تا بچه می‌آم

‫دریغ بکنی؟

‫تونی، خواهش می‌کنم

‫متهمین توجیه آوردند که...

‫بعد از ورود به پایتخت

‫و مواجهه با گنجینه‌ی فرهنگ ملی بوده که ‫متوجه شدند...

‫زندگی روزمره‌شون چقدر بی‌مایه بوده،

‫و تصمیم به ادامه‌ی تحصیل گرفتند. ‫درسته؟

‫درسته، اما این رفیق به ‫ما اجازه نداد توضیح بدیم...

‫و شما هم به‌ش سیلی زدید

‫بله، اما به نفع خودش بود

‫منظورت چیه که به نفع خودش بود؟

‫برای این که دیدم رفیق اسکوپک ‫داره خیز برمی‌داره که بزندش

‫برای همین پیش‌دستی کردم

‫تا جلوی فاجعه رو بگیرم. دستت رو نشون بده

‫من با ایشون بحثی ندارم. ‫همه‌ش دم از انقلاب می‌زنید

‫و پای عمل که می‌رسه، به‌تون برمی‌خوره.

‫یک دقیقه صبر کنید

‫شما که از سر هیجان و بدون قصد قبلی ‫ایشون رو نزدید!

‫بلکه لباس‌هاش رو دریدید

‫و انداختیدش میون کتاب‌ها، درسته؟

‫ما حاضریم یک کت و شلوار نو به ایشون بدیم

‫خودت رو کوچک نکن. ‫بگذار من حرف بزنم، رفیق

‫من برای اینکه لباسی شبیه ‫مال تو بپوشم، جونم دراومده

‫اگه این‌جا نشستی

‫برای محافظت از من نشستی، نه آزار و اذیتم

‫تو مال زمانه‌ی ما نیستی

‫باید دوره [پادشاهی] اتریش-مجار پلیس می‌‍شدی

‫باید شمشیر به کمر ببندی ‫و روی کلاهت پر بگذاری

‫حالا یک نفر عین آدم بگه ببینم ماجرا چیه

‫- بله، بله! ‫- خب؟

‫بله، بله، افراد شما ‫در جمهوری سوسیالیستی

‫سه تا گچ‌کار مستهلک رو گرفتند

‫فقط به خاطر اینکه دنبال تحصیلات اند!

‫آخه مگه چی تو این زندگی نصیب من شده؟

‫چی؟ جوونی هم نکردم که دلم خوش باشه

‫چون از چهارده سالگی دارم شکم ‫پدر و مادر درمونده‌م رو سیر می‌کنم

‫بچگی هم نکردم... یازده تا بچه بودیم

‫زمستون‌ها هم که نمی‌شد مدرسه رفت

‫چون فقط یک جفت کفش داشتیم ‫که باید به هم قرض می‌دادیم

‫گاهم هم فقط یک جفت کفش چوبی!

‫متوجه ام. از قضا، اسم من کراوسه

‫من ردیف جلو می‌نشستم، نزدیک ‫پنجره، دومین نیمکت، پشت تو

‫- تو روحت! ‫- بله!

‫تو که سن پانزده تک‌فرزند بودی

‫و پدرت هم مثل یک گاو قوی بود. ‫اون‌قدری که چرخ رو با بارش می‌کشید

‫حالا بگو ببینم این داستان ‫کفش رو از کجا آوردی؟

‫از داستان "محض ‫خاطر گاو"، ییندریخ شیمون بار

‫گوستاو

‫یا کل داستان رو بگو

‫یا به جرم فریب مقامات زندانی‌تون می‌کنم

‫خب، جری، ببخشید، رفیق فرمانده

‫ماجرا چیه؟

‫ماجرا از یک شبی تو یک باشگاه شبانه شروع شد

‫که خدمت‌کارهای تاکسیدو-به-تن ‫با بشقاب‌های نقره‌ به تو سرویس می‌دادند

‫وایستا! این‌ها رو ننویس

‫و ما هم اون‌جا نشسته ‫بودیم و کسی نمی‌دونست...

‫هیچکس حتی فکرش رو هم نمی‌کرد ‫که ما گچ‌کار باشیم

‫و تا همون چند ساعت قبلش، کثیف و ژولیده

‫ببین، من با این دو تا دستم، تو این ‫همه سال با اون‌قدری با ملات کار کردم

‫که می‌شه اون‌ور ماه رو باهاش پوشوند

‫یعنی حق ندارم یک بار هم که شده

‫یک دختری بلند کنم...

‫که صرف و نحو بلد باشه؟

‫می‌فهممت

‫جداری ضخیم با دیوار پوش

‫فس و فِسِ بطری‌های شامپانی

‫و شمع‌هایی در شمع‌دانی‌های طلایی

‫گوستاو پروزا، با تحصیلات متوسطه

‫همراه بانوی دلربایی که، ‫لبریز از احساس ستایندگی...

‫مزخرفات شیرینی را بیخ گوش او می‌خواند

‫پا روی تخته‌ی صیغلی رقص می‌گذارد

‫خداوندا، یعنی این موضوع ‫رو این‌قدر جدی گرفتید

‫که بیایید تو کتاب‌خانه‌ی ‫دانشگاه، شر به پا کنید؟

‫- بله، گرفتیم ‫- مسخره‌ست

‫بچه‌ها، یک نگاه به خودتون بکنید

‫تو یک نگاه معلومه که از پشت کوه اومدید!

‫کت و شلوارهامون دست بهترین خیاط شهره!

‫تا هفته دیگه می‌آییم رو تیپ!

‫- دست‌هاتون شبیه پاروئه ‫- می‌ریم مانیکور می‌کنیم

‫ما پی همه‌چیز رو به تن‌مون مالیدیم، جری

‫حتی فردا می‌خواهیم بریم ‫زیرشلواری هم بخریم

‫- عین ملوان‌ها راه می‌رید ‫- آره، تو هم عین بچه‌زرنگ‌ها

‫عمرا اگه موفق بشید

‫رفیق، عرض کنم که من، ‫سابقا استاد رقص

‫و مربی آداب اجتماعی بودم

‫من به این دوستان کمک می‌کنم

‫- قبوله! ‫- و اگر ممکنه

‫شکایتم رو هم پس می‌گیریم

‫به نظر شما شدنیه، استاد؟

‫رفیق، این دوستان ما می‌دونند دنبال چی اند

‫می‌تونیم ظرف سه ماه ‫ازشون سه مرد آقامنش بسازم

‫مردانی که...

‫در ضیافت وزارت امور خارجه هم پذیرفته باشند.

‫ببینید، آقایون، این‌ها ‫شاگردان دوره‌ی پاییزه‌ی من

‫در جزیره سوفیا هستند، 1924

‫و این هم

‫کلاس رقص مدرسه‌ی اقتصاد

‫در 1926

‫نمی‌شه گفت همه‌شون موفق شدند

‫اما از صدها جوان نااهل، آقا ساختم

‫و از صدها دختر بی‌قرار، خانم‌هایی...

‫که در همه‌جا پذیرفته باشند

‫متاسفانه سال 1948

‫حرفه‌ی پُربارِ من، به پایانی غیرمنتظره رسید

‫مایه لذت بود، اما از بخت بد، رقص ‫در اون اثنی...

‫چندان خواهانی نداشت. ‫غم‌انگیز بود که می‌دیدم...

‫بعضی از بهترین شاگردان فارغ التحصیل من

‫بعدها کل شام‌شون رو...

‫با یک قاشق می‌خوردند

‫استاد، ما فقط می‌خواهیم بدونیم

‫که شما از پس ما برمی‌آیید یا نه

‫فکر نمی‌کنم تو حرکات به مشکلی بخوریم

‫از طرفی هم فکر می‌کنم

‫کاش منظورم رو بفهمید...

‫نه که ما احمق باشیم ها، ‫احمق نیستیم

‫اما ساده بگم، حافظه‌مون با بقیه فرق داره

‫از اون‌جایی که بیشتر عمر ‫کار یدی کردیم

‫کله‌هامون خیلی عادت به...

‫نیازی نیست

‫بگذارید باهم روراست باشیم، ببینید، ‫این‌ کتاب‌خونه‌ی منه

‫بیشتر کتاب‌ها رو نخوندم، رک و راست، ‫بیشترشون رو نخوندم

‫برای مثال، پیکاسو

‫معروفه به "پدر کوبیسم" و خلاص

‫و تا همین‌جا کافیه

‫به گمان من، کارشناسان

اعم از تمام زمینه‌های فرهنگی

بین بالانشین‌ها، خیلی محبوب نیستند

‫چون که بقیه رو خجالت می‌دند

بسیاری افراد فرهیخته رو هم داریم،

‫مثلا همین پروفسور اشتک، ‫که باید تو تلویزیون دیده باشیدش

‫- اشتوکال رو می‌شناسم ‫- پروفسور واسلاو ویلم اشتک

‫که شاید ده تا کتابخانه رو هم خوانده باشه

‫اما توی دیپلمات گریل، خبری ازش نیست

‫پسرها، ساعت یک ربع به پنجه

‫عجب پلشت‌هایی هستید

‫بیف آ لا مد، املت سوپقی

‫شاتوبریان

‫وجود تمدنی در خارجِ ‫جو، فرضیه‌ای علمی‌ست

‫که نه می‌توان آن را اثبات نمود، نه رد کرد

‫ایوان‌های بعلبک،

‫یا تقویم مایاها، ‫معروف به زهروی و...

‫سالوادور دالی نابغه‌ای غریب است

‫که ایده‌های دادائیستی‌اش

‫متفرعنین، بورژواهای متفرعن را متحیر نمود

‫- سالوادور دالی ‫- نابغه‌ای غریب

‫خب، مادام، وقتی که آلونک رو فروبریزی

‫شاید بزنی بُز رو هم بکشی. ‫ما یک استادی رو استخدام کردیم

‫- که به‌مون درس می‌ده ‫- چی می‌خونید؟

‫همه‌چیز، ادبیات، ‫هنر، فیزیک نجومی

‫با این‌همه موضوع گیج نمی‌شید؟

‫- تجزیه‌شون کردیم ‫- تجزیه کردید؟

‫البته. پروفسور می‌گفت ‫که همیشه با پینکاسو تا کرده

‫- با کی؟ ‫- منظورش پیکاسوئه

‫از طرف دیگه

‫مادام، اگه از اون طرف نگاه کنید

‫یک مرد هرچه فرهیخته‌تر، خطرناک‌تر

‫بعضی از این فرهیختگان افتادند زندان، ‫و بعضی هنوز زندان اند

‫بله، اما خب باید یک چیزی بلد باشید دیگه

‫بله، اما فقط چند تا چیز، و باید ‫همیشه همون‌ها رو تکرار کرد

‫نکته اصلی اینه که هیچکس نباید متوجه بشه ‫حرف حساب آدم چیه

‫خیلی مزایا داره ها

‫مردم مقهور آدم می‌شن، و جرئت ‫مداخله هم ندارند

‫مثلا، من دارم راجع به UFO (بیگانگان) می‌خونم، ‫تونی درباره تئاتر پوچی

‫- و من هم درباره سالوادور دالی ‫- چی؟

‫- سالوادور دالی ‫- این که عالیه

‫بله، کار پروفسور حرف نداره

‫ما دیگه بریم، الان کلاس داریم

‫اگه درس دارید که مانع‌تون نمی‌شم

‫- تا بعد، آقایون ‫- تا بعد

‫کاش به اسم روی در نگاه کرده بودم

‫- با کسی کار داشتید؟ ‫- چی؟ بله

‫با کسی کار دارم

‫ببینم... شما احیانا...

‫- دختری به نام بُژکا ندارید؟ ‫- من؟ چطور؟

‫ببینید، روراست باشید. ‫نیستید؟ بسیار خوب

‫خب، خانم جوان... آخ، خدایا

‫- سلام! ‫- سلام!

‫شما مادرش هستید یا مادر شوهرش؟

‫من بیوه‌ای بی‌فرزندم آقا، بفرمایید؟

‫بی‌فرزند؟ یعنی چه!

‫من نُواک هستم، از هدنین

‫دیشب تو همین آپارتمان بودم

‫- دیشب؟ ‫- بله

‫حتما اشتباه می‌کنید. ‫من دیشب مهمان نداشتم

‫اجازه بدید، خانم. من نیومدم دیدن شما

‫اما مدتی می‌شه که... ‫شاید طبقه رو اشتباهی اومدم

‫مطمئن نیستم، اما گمونم همین‌جا بود

‫بگذارید ساده بگم، قطارم داره می‌ره ‫و هیچ پولی ندارم

‫خب برید بایستید سر جاده!

‫کسی اون‌طرفی نمی‌ره، مادام

‫خب، آداب رو باید سر میز به نمایش گذاشت

‫شروع کنید، لطفا. ‫دست‌ها بالای میز

‫نگفتم دست‌ها بالا!

‫فایده نداره پروفسور! ‫دست‌هاتون رو نیارید بالا

‫- انگار اسلحه گرفتند سمت‌شون! ‫- آخه ایشون گفت...

‫آرنج‌ها نزدیک بدن

‫نزدیک بدن خودت، این‌جوریه؟

‫آروم، آروم

‫احساس حماقت نمی‌کنید؟

‫می‌دونم دیگه. همین‌هان که همه‌جا رو می‌کنند ‫چای‌خونه

‫بهتره بگید کافه‌تریا

‫می‌دونم سخته، اما مطمئن ام که...

‫از پسش برمی‌آیید

‫بسیار خوب، حالا در حالی که ‫منتظر نوشیدنی هستید

‫اوقات‌تون رو به گفت‌گویی بی‌تکلف می‌گذرونید

‫بجنبید، آقایان

‫بیایید یک مکالمه‌ی راحت داشته باشیم. ‫منتظرم، گوشم با شماست

‫شنیدیم، اما یعنی چی؟

‫دیالوگ یعنی باهم سخن گفتن

‫بی‌تکلف... منظورم اینه که

‫خفه شید، من چه بدونم دیا... دیالوگ چیه؟

‫دیروز وردستم این‌قدر آب تو ملات ریخته بود

‫که همه‌ش شُرّه کرد تو پاتیل

‫چقدر خوب گفتی، ‫همین چندی پیش گفتم که

‫آدم اگر خودش کار رو دست نگیره

‫تر زده می‌شه... خراب‌کاری می‌شه

‫باید دوباره و دوباره به‌ش یادآوری کرد، ‫من همیشه به‌ش می‌گم

‫«آب زیاد مریز، فرزندم، آب زیاد مریز»

‫این غلطه آقایون، با این فُرم نه

‫همین‌طور با این محتوا

‫موضوع مکالمه نباید مهم باشه

‫خب، تقصیر منه، ‫امروز گفت و گو رو می‌گذاریم کنار

‫- حالا شروع می‌کنیم ‫- آخه چطور بگذاریم کنار؟

‫منو و سفارش رو هم گذاشتیم کنار

‫هر وقت "Tournedos á la ‫reine" رو مثل من تلفظ کردید

‫اون‌وقت چیزی رو نمی‌گذاریم کنار. ‫موافق ام، پروفسور

‫بله، آقایان. بیایید با یک ‫نوشیدنی شروع کنیم. صبر کنید

‫پیشخدمت می‌آد و نوشیدنی رو سرو می‌کنه

‫بفرمایید. چینزانوی ‫تلخ یا کامپاری؟

‫- مهم نیست ‫- غلطه، این شد دو تا

‫آره، بزنش، پاهای تو کوچک‌تره

‫- و این هم از سومی ‫- او رو نگفتم، احمق!

‫- چرا داد می‌زنی، الاغ؟ ‫- چهارمی، و پنجمی

‫از اون‌جایی که شبیه یک گروه هستید، باید ‫بهترین رفتار خودتون رو به نمایش بگذارید

‫آقایان، هیچ نمی‌کنید جز خطا. ‫در آیین نیکان، خطاهای کوچک...

‫قابل چشم‌پوشی هستند، اما، ‫هیچوقت به کسی سیلی و لگد نزنید، آقایان

‫آقای پروزا، حتی یک ‫ابرو بالا انداختن ساده هم

‫خلاف آیین نیکانه، آقای پروزا

‫می‌بینید؟ خودتون هم خطا می‌کنید ‫و فقط به ما سرکوفت می‌زنید

‫خب، این‌جوری همه‌چیز خراب می‌شه آقایان. ‫این‌قدر دُرشتی نکنید

‫هیچ نمی‌کنید جز خطا

‫و این بزرگ‌ترینِ خطاهاست، آقایان! ‫هیچ‌وقت جدل نکنید

‫آقامنشان نباید عوامانگی ‫پیشه کنند! فراموش نکنید...

‫یک مرد آقامنش همواره ‫می‌پرهیزه از این که...

‫روی اطرافیان تاثیری نامطلوب

‫یا ناخوشایند بگذاره

‫دوم اینکه، یک مرد آقامنش همواره ‫می‌دونه چه رفتاری پیش بگیره که...

‫احساسات دیگران، تحت هیچ شرایطی، آزرده نشه

‫نمی‌دونی چقدر سخته زندگی کردن ‫با کسی...

‫که درکت نمی‌کنه! ‫ای کاش زودتر همدیگر رو دیده بودیم

‫یک نصفه‌روز بیشتر نیست ‫که می‌شناسمت ها

‫اما انگاری همیشه می‌شناختمت

‫سرنوشت معامله‌ی سنگدلانه‌ای ‫با ما کرده، دوست من

‫تو زیبایی! در درون و بیرون

‫امیدوارم تو [کاخ] سانسوسی من ‫معذب نشده باشی

‫مایه افتخاره! کاش می‌زدم ‫اون شوهرت رو می‌کشتم

‫دوست دارم بُکشمش. حق نداره بیرون شهر مشغول کار بشه

‫و تو رو در معرض تنهایی بگذاره!

‫نمی‌خوای لباست رو سبک کنی؟

‫چرا

‫نه، این‌جا نه، کاناپه بهتره

‫مطمئنم که می‌فهمی پیوستگی یعنی چی

‫احتمالا خوردی به دیوار، کُتت رو بُرِس بکشم؟

‫می‌دونی که زن‌ها چقدر عاشق بُرِس اند

‫مرغ خودم که به فکر هیچی نیست ‫جز این که مرغ‌هاش چند تا تخم می‌گذارند

‫چنین جَوی درست کرده! ‫آخه من کجا بودم...

‫کاش زودتر دیده بودمت

‫کجا بودم...

‫می‌تونستم تو فرمانداری شهرستان ‫صاحب شغلی بشم

‫حداقل بیشتر از این کاسب می‌شدی

‫خدایا، راستی راستی داری گریه می‌کنی؟

‫اسم خودت رو هم گذاشتی مَرد؟

‫چه کارهایی می‌تونستم بکنم...

‫اگه زنی داشتم...

‫- خدایا ‫- که عین تو بود!

‫- شوهرمه! ‫- می‌تونستم از مقامات شهرستان بشم

‫شوهرم اومد، چه کنیم؟

‫چه کار کنیم؟

‫شرمنده، باید از پنجره فرار کنی

‫از پنجره؟ از؟

‫آره، شکر خدا، نه، نه، نه. اون‌یکی

‫این‌جا؟ الان طبقه چندیم؟

‫بیرون داربست هست، ‫شانس آوردیم، طوری‌ت نمی‌شه

‫چجوری خودم رو به تراموای 14 برسونم؟

‫- برو سمت چپ ‫- سمت چپ؟

‫نه! آهان! خداحافظ

‫- همه‌چی مرتبه؟ ‫- جوری رفت پایین، انگار که...

‫- تو آتش‌‌نشانی کار می‌کنه ‫- خانم ترکُوا یک چیزی برامون داره

‫اون هم چه چیزی! یارو ‫اهل بیلوویتسه تو پودبورانی‌ـه

‫"گردش اتوبوسی برای دیدار با مادمازل نیتوش" ‫زنش مونده بود خونه

‫- خب؟ ‫- مسئله همینه

‫فقط صد چوق، با یک رسید ‫خشک‌شویی. تو حمومه، زیر آب‌گرم‌کن

‫کار و بار همیشه هم که سکه نیست

‫گاهی کم‌تره و گاهی بیشتر، تا خدا چی بخواد

‫- من که راضی ام ‫- من هم. به گمونم خوش می‌گذره

‫اما من این‌قدر از این جاهل‌ها دیدم ‫که برای هفت پشتم بسه

‫خیلی نفهمند بابا!

‫من میون هنرمندها بزرگ شدم

‫آره، تو مدرسه هنر برای ساعتی هفت کرون

مدلِ لخت بودی

‫مارچلا، می‌خوام راه رفتنت رو ببینم

‫- چقدر کج و کوله ‫- چی؟

‫چی که چی؟ ‫باید کُرسِت ببندی

‫من سر کار بودم، البته تو بدون سوتین...

‫- چیزی کاسب نمی‌شی ‫- خاک عالم، چقدر پرروئه

‫خب، دخترها، سوزان راست می‌گه

‫یک چیزی براتون دارم

‫سه تا آقا با موقعیت عالی

‫شاید اون بولیز لورکسم ‫رو بپوشم که یقه‌ش بازه

‫سه تا آقا با موقعیت عالی

‫- بعد می‌گی لورکس با یقه‌ی باز؟ ‫- باید بنشینیم قشنگ حرف بزنیم

‫اما این سه نفر نباید بو ببرند که...

‫این کار برای شما...

‫- چطور بگم... ‫- تفننه

‫- چی؟ ‫- گفتم کار تفننی‌مونه

‫خب، از اون‌جایی که هیچ‌کدوم‌تون ‫پا تو محافل عالی نگذاشتید...

نگران ام. اعتراف می‌کنم که ‫من فقط یک بار رفتم دیپلمات گریل

‫اون هم برای رفت و روب

‫ ‫حالا عیب نداره که نگرانی

‫نکته اول: ادکلن بزنید

‫من به‌تون قرض می‌دم، ‫حالا صبر کنید تا ببینیم

‫نمی‌خواد قرض بدی، بندازش بره، بی چک و چونه

‫خانم ترکُوا، یک جوری شلوغش می‌کنی ‫انگار اون سه تا دیپلمات اند

‫- شلوغش می‌کنه؟ ‫- خب دیپلمه اند دیگه

‫دیپلمات، بستگی داره

کی و کجا و جلوی کی بگی

‫- حالا به کی می‌گیم؟ ‫- نمی‌دونیم، اما خانم ترکُوا چرا

‫سر من داد نزن

‫صبر کنید، این سه تا آقا

‫مردان دنیادیده اند

‫- تا ببینیم ‫- دیپلمه - دیپلمات

‫وقتی خانم ترکُوا حرف می‌زنه خفه شو

‫- نمی‌فهمم چی داره می‌گه

‫وای که چقدر رو مخی

‫خدایا، خانم ترکُوا

‫می‌بینی با من چه می‌کنند؟

‫آقایون، برای بار هفتم، و امیدوارم آخرین بار

‫نوشیدنی. چی میل دارید، چینزانوی تلخ یا کامپاری؟

‫نظرم با اولی‌ست

‫در خدمت شما

‫خب، دوستان، حالا چه می‌گید؟

‫بسیار خب، من هم با چینزانو موافق ام

‫همچنین من، گیلاسش هم بلنده

‫من چند تکه یخ دیگه هم می‌خوام

‫بسیار خوب

‫نوش، دوستان عزیزم

‫- سگ تو روحت! این که خود جنسه! ‫- چیز خوبیه

‫- که چی؟ ‫- خیال کردم لیموناد تمشکه

‫ای مِی‌خواره‌های سبک‌سر! ‫کمر به نابودی من بستید؟

‫دیگه قرار نشد سر تمرین هم ‫پول خرج کنیم!

‫پسش بده، پسش بده

‫ای بابا! چرا هرجا ما ‫می‌ریم آتش به پا می‌شه!

‫بجنبید!

‫- چه می‌کنید؟ ‫- خونه‌تکونی

‫بعضی‌ها شب‌ها می‌رن عیاشی

‫بقیه به دور و برشون سامون می‌دن

‫اگه هرازچندی با دار و دسته نزنی بیرون

‫دندون‌هات رو خُرد می‌کنند

‫سگ تو روحش

‫چرا جفت دست‌ها رو به ‫کار نمی‌گیری، احمق جون؟

‫ناسلامتی دو برابر منی! به ‫زور چشم‌هام رو باز نگه داشتم

‫تا چند دقیقه دیگه صدای جیک جیک ‫پرنده‌ها بلند می‌شه

‫اگه صدقه سر من نبود و به عنوان ‫آتش‌نشان داوطلب به دل آتش نمی‌زدم

‫میون شعله‌ها ‫جزغاله شده بودیم!

‫آتش‌نشان! همین که فکر کردی ‫باید دستمال‌ها رو...

‫با کُتت خاموش بکنی

بیشتر آتش‌بیار معرکه شدی

‫محض رضای خدا یک کاری بکن، ‫کفر من رو درنیار

‫ابله‌ها، اگه هربار که درس داریم

از این ولخرجی‌ها بکنیم

‫مخارج‌مون تا 550 کرون می‌کشه بالا

‫می‌تونستیم بریم رُکسفورد

‫هنوز انتخاب نکردی، رفیق فرمانده؟

‫- این که فقط بهونه‌ست ‫- راستی؟

‫اومدم ببینم هیچ پیشرفتی داشتند یا نه

‫- هنوز جا نزدند؟ ‫- نباید از بابت‌شون شرمنده باشید

‫رفیق فرمانده، فقط همین رو می‌تونم بگم

‫هیچوقت شاگردهایی شبیه‌شون نداشتم

‫کمی تجملاتیه

‫تجملات فقط جزئیه از...

‫چیزهای پیشاپیش موجود

‫بله، حق با توئه

‫پس همین مسئله UFO رو در نظر بگیر، ‫بعضی از دانشمندان این رو نتیجه‌ی

‫ادله‌ی فرضیات تاییدنشده‌ای می‌دونند

‫که وجود تمدن در جَو خارجی ‫رو...

‫اثبات نمی‌کنه

‫متاسفانه متوجه نمی‌شم

‫خب، خیلی ساده‌ست

‫یک دانشمند جدی وظیفه داره ‫سراغ فرضیاتی بره که

‫حذف‌شدنی نیستند، درسته؟

‫- بله ‫- بله

‫بله، مارتا... مارتای عزیزم

‫کراوات‌ها، خواهش می‌کنم

‫من مخالفتی با تئاتر پوچی ندارم

‫در عین حال، باور ندارم که این ‫فُرمِ تئاتری بتونه انسان مدرن رو

‫در گستره و ژرفای کامل خودش، در بر بگیره

‫ ‫موافق ام. اما خواهشا دستتون رو بالا نگه دارید

‫این جماعت جوری قیافه می‌گیرند ‫انگار یک چیز تازه اختراع کردند

‫اگه کافکا، بکت و یونسکو رو نادیده بگیریم

برای یافتن سرچشمه اصلی

برمی‌گردیم به شکسپیر

‫بله، بله

‫من این‌یکی رو برمی‌دارم

‫رنگ‌هاش من رو یاد یک جور...

‫تاثیر بصریِ عینی

‫از ترکیب‌بندی بدگمانانه‌ی نابغه‌ی بزرگ،

‫یعنی سالوادور دالی می‌اندازه

‫- شما این‌طور فکر نمی‌کنید، مادام؟ ‫- چرا

‫از قرار، شما آقایون فرهنگی هستید، هان؟

‫دوستان، تفنن من فیزیک ‫نجومیه و پیرا-روان‌شناسی

‫دفعه بعد درباره‌ش صحبت می‌کنیم

‫بکت رو فراموش نکن

‫- امیدوارم که نکنم ‫- بریم؟

‫خب، تا دیدار بعد، خانم‌ها

‫بدرود، آقایان، درود بر شما

‫- بدرود ‫- خدانگهدار

‫تا بعد!

‫موندم دیگه کی جلودار ماست!

‫دقیقا!

‫چیزهایی یافتم باب طبع‌تان

‫در کتاب‌های بس فاضلانه

‫پس چه باک از ‫شور و مشورت

‫با کتاب‌های عالمانه

‫آفتاب همچنان که گل‌ها را می‌شکوفاند

‫کک و مک هم می‌آورد

‫پس طبعا در طبیعت

‫هم گناه هست و هم فضیلت

‫من گناه می‌کنم و تو نیز

‫همه گناه می‌کنیم، ای عزیز

‫چه گناهی کرده ایم، ما گناهکاران

‫وقتی هم لذت دارد

‫هم خواستار و خواهان

‫زن‌ سال‌هاست مردی دارد، ‫و مرد نیز همسری

‫زندگی‌شان شاد است، در کنار دیگری

‫تا که زنی‌ گنه‌کار، می‌قاپد او را

‫اما فقط تا صبح، بعد می‌رانَد او را

‫من گناه می‌کنم و تو نیز

‫چه گناهی کرده ایم، ما گناهکاران

‫وقتی هم لذت دارد

‫هم خواستار و خواهان

‫مرد دوباره می‌آید

‫سوی زن و فرزند

‫سوی زندگی معصومانه، با عشقی همچو قند

‫پس چرا صحبت از گناه؟

‫دولت ما هم باید، به جای سرزنش

‫قدر این دختران را بداند

‫- به دور از هر تنش ‫- بله

‫من گناه می‌کنم و تو نیز

‫چه گناهی کرده ایم، ما گناهکاران

‫وقتی هم لذت دارد

‫هم خواستار و خواهان

‫سوزان، چرا مثل گرگ غذا می‌خوری!

‫هیچکس غذات رو ازت نمی‌گیره!

‫خب مرغ دوست دارم، دخترها، شما ندارید؟

‫نگو "دخترها"

‫بی‌کلاسیه، عوامانه‌ست

‫نگو "دخترها"، حتی جلوی دوست‌هات

‫بژکا

‫نگاه کن، سوزان

‫بگذار به‌ت بگم چجوری بخوری

‫این درباره تمام انواع ماکیان

‫صدق می‌کنه

‫حتی اردک

‫خیلی خوب، فهمیدم

‫فقط خیلی شیک بخور

‫که گفتی هیچکس غذات رو نمی‌گیره؟

‫بژکا، انگشت‌هات رو نلیس

‫پس دست‌مال برای چیه؟

‫- آخه دستمالش تمیزه ‫- خب برای همین گذاشتند دیگه!

‫سوزان، نباید نشون ‫بدی که از چی خوشت می‌آد

‫جلوه‌ی خوبی نداره

‫- آخه چشم‌هاش مثل مال کارل گاته! ‫- کی؟

‫چشمش به شماست، خانم ترکُوا

‫گمونم داره جدی می‌شه

‫جدی می‌شه!

‫- بژکا! آب، لطفا ‫- اول اون گفت

‫- سه تا قهوه و سه فنجان مالاکف! ‫- بله، خانم

‫خب، دخترها، می‌خواستم ‫غذا خوردن‌تون رو نظاره کنم

‫به نظر جواب می‌ده

نباید ناراحتِ اون سه تا گنده‌بک باشیم

‫انگشت لای دندون‌هات ننداز، بژکا

‫به نظر جواب می‌ده، خانم ترکُوا

‫احمق بی‌شعور

‫اگه به خاطر خانم ترکُوا نبود، ‫هنوز تو مدرسه هنر مدل بودی

‫اون هم لخت! برای ساعتی هفت کرون!

‫هوار نزن، گرچه واقعیته، ولی کسی نباید بفهمه

‫حداقل بگو ببینیم چه ریختی بودند

‫معرکه! یکی‌شون شبیه ستاره‌ی ‫پاپ، والدمار ماتوشکا بود

‫یکی‌شون شبیه اون بیتله، واتسلاو نتسکاژ، ‫سومی هم شبیه هلنا وندراچکووا

‫دست رو دلم گذاشتی

‫البته خیلی هم شبیه هلنا وندراچکووا نبود

‫صورت‌حساب، لطفا

‫حالا یک دور تمرین کنیم

‫املت سوپقی، بیف آ لا مُد

‫شْوِی ژو شو... یا شوی شو ژی؟

معمولا تونیه که سفارش می‌ده

‫پروفسور گفت او تو تلفظ این ‫کلمات خارجی از همه بهتره

‫آه، بله، با عالی که خیلی فاصله داشت

‫اما باز به گمونم خوب بود

‫بله، بله. برای قهوه وقت ندارید؟

‫نه، مادام. اومدیم خداحافظی کنیم

‫کار خونه‌ی شما تمام شد. ‫دیگه باید جمع کنیم بریم

‫تمام شد؟

‫- بله، بله ‫- امیدوارم راضی باشید و از ما به دل نگیرید

‫که شیشه پنجره‌تون رو شکستیم

‫البته که نه، یعنی تا پیش از جشن...

‫دیگه این‌جا نمی‌آیید؟

‫- چرا ‫- می‌آییم

‫خدانگهدار، تا بعد، خیر پیش

‫ممنون

‫شب خوش، ببینید خانم...

‫ببینید، آقا. مگه سه مرتبه ‫نگفتم که این‌جا تشریف نیارید؟

‫ببینید خانم، سه بار گفته باشید یا نه، ‫بگذارید توضیح بدم

‫من تمام ساختمون رو در به در گشتم

‫مستاجر به مستاجر، و حالا مجاب شدم که...

‫- تو همین واحد بودم ‫- حتما یک...

‫به چه جرئتی! زنگ می‌زنم به پلیس ها!

‫بسیار خب، اما من چنین نمی‌کنم

‫از طرفی از پلیس بیزارم، از طرف دیگه ‫مدرکی ندارم

‫- که این‌طور ‫- صبر کنید، اجازه بدید حرفم رو تموم کنم

‫گور پدر پول، اما خوش ندارم من رو مچل کنید

‫روشن شد، خانم؟

‫چرا در رو باز نمی‌کنید تا یک ‫نگاه به اتاق خواب بندازم و برم؟

‫صبر کنید، صبر کنید

‫آخ، پام! مادام، نکنید! وگرنه پشیمون می‌شید

‫من باز هم می‌آم و اون‌قدر سر و ‫صدا راه می‌اندازم تا کل ساختمون...

‫ولم کن!

‫گفتم که، دارم طلاق می‌گیرم! ‫آب از سرم گذشته، مادام

‫طلاق... کی فکرش رو می‌کرد

گاف دادیم! فکر این‌جاش رو نکرده بودیم

‫- بله؟ ‫- پروزا گوستاو

‫2800 کرون، 500 تا هم پاداش

‫کاچی بِه ز هیچی

‫پولت رو بشمر!

‫- اسکوپک ‫- بفرمایید

‫ممنون

‫موندم هُوُرکا با کی داره حرف می‌زنه

‫اگه نمی‌شه کاریش کرد، خب نمی‌شه دیگه

‫اگه کار به غرامت برسه، خرج سنگینی ‫روی دست‌تون می‌مونه

‫تو پراگ، این دستمزد آخرتونه

‫- پس‌فردا جابجا می‌شیم ‫- چطور؟

‫چون کار ساختمون اول تموم ‫شده و دیگه...

‫و برای دومی داربست ‫نداریم. لعنت به این کار...

‫من مجاب شدم که ممکن ‫نیست ظواهر و زیبایی پایتخت ما

‫کسی رو به وجد نیاره. مخصوصا با شهری...

‫مثل پراگ

‫بی‌تفاوتی و تنبلی بعضی مردمانی که

‫در پراگ به دنیا اومدند اما ‫مهری به این شهر ندارند

‫کافیه تا به فکر تهیه داربست ‫برای کسانی باشیم که

‫از استان بوهمی جنوبی اومدند

‫تا جلوه‌ی پراگ رو به‌ش برگردونند. ‫جا داره بپرسم:

‫اگر روستاییان نبودند، تئاتر ملی کجا می‌بود؟

‫خجالت‌آور نیست؟ ‫نمی‌شه راهی برای مجاب کردنِ...

‫این بروکرات‌های ناتوان یافت؟

‫عذر می‌خوام

‫چند بروکرات ناتوان که ‫بهانه‌ای سست آوردند و گفتند...

‫انتظار نداشته اند که گچ‌کاران ولهارتیس...

‫این‌قدر سریع کار بکنند؟

‫عکس قشنگی شد، سه تامون خوب افتادیم

‫آره، حتی پترتیل هم خوب افتاده

‫قشنگه، اما باید خاکی بمونیم

‫- وویتک هیناس ‫- نقاش چک

‫- در خانواده‌ی فقیر چک... ‫- به دنیا آمد

‫- چیزی که به نظرم جالبه اینه که... ‫- و بعد در وین، نزد خانواده‌ی فقیر چکی...،

‫- ...ماری اسکودوفسکا کوری ‫- ببین

‫من دارم مطالعه می‌کنم، تو متنت رو حفظی

‫نمی‌شه یک‌کم تمرکز کنی؟

‫باید می‌دونستی که اون‌موقع که ‫تو لخت می‌رفتی مدرسه هنر...

‫من به امپرسیونیست‌ها علاقه‌مند بودم

‫آخه تو که اصلا نمی‌دونی امپرسیونیسم چیه

‫درآوردن ادای نقاش‌ها‌ که فکر من نبود

‫نه که من سیر تا پیاز ‫این زنیکه کوره رو می‌دونم

‫- کوری! ‫- آره، کوری

‫دخترها، معلومه دیگه. ‫سوزان مستخدم بیمارستانه

‫پس می‌شه پزشک

‫لوکیمیا، آپاندیس

‫بژکا با لاک الکل کار ‫می‌کنه، او می‌شه معلم شیمی

‫- مادام کوری ‫- خوبه...

‫و تو که مدل بودی، می‌شی نقاش، ‫فارغ التحصیل آکادمی

‫و به عنوان یک فارغ التحصیل باید بدونی که

‫هیناس کی بوده و این که پرده‌ی ‫تئاتر ملی رو کشیده

‫باید بدونه دیگه

‫معلومه، ولی همین که یک چیز دیگه ازم بپرسند

‫دیگه می‌مونم چی بگم

‫خب دوباره بحث رو برگردون به هیناس

‫به نظرت سوزان و بژنکا چه باید بکنند؟

‫- برگردند به کوره ‫- کوری

‫کی اول می‌ره داخل؟

‫آقا

‫اگر کسی سوپ رو بریزه چه می‌کنیم؟

‫نادیده می‌گیریم

‫چرا اول آقا داخل می‌شه؟

‫تا توجه رو از خانم برداره

‫اگه یکی از سر تا پات سس بریزه؟

‫متوجه میشم، اما...

‫- خودم رو می‌زنم به اون راه ‫- من آماده ام

‫خب، دخترها. در امن و امانید ‫سوزان تو صحبت کردن از کم‌خونی شدید...

‫- حرف نداره ‫- ماری اسکودوفسکا کوره

‫- کوری ‫- بله، کوری

‫اما این که موضوع منه، ‫تو باید از مدرسه هنر حرف بزنی دیگه؟

‫هیناس، تو از هیناس حرف بزن

‫خدایا، انگار خودم بلد نیستم

‫خب، تکرارش کن

‫راستی، اصلا به روی خودتون ‫نیارید که من تو رخت‌کن ام

‫اگر هم من رو دیدید، انگار که نمی‌شناسید

‫وندراچک می‌دونه چطور بنشوندتون

‫میز آقایون هم سمت راست شماست، ‫ترتیبش رو دادم

‫خوب گوش بدید، وقتی که اومدید

‫هم‌چنان وجاهت خودتون رو حفظ می‌کنید، ‫تا وقتی قشنگ خوابشون نبرده...

‫سراغ جیب‌هاشون نمی‌رید

‫- و حالا، یک اصلاحیه مهم! ‫- وایستا

‫زنگ رو که زدم، شما ‫باید از پنجره بپرید بیرون

‫- نه آقایون ‫- پول و فلان چی؟

‫نگذارید چیزی جا بمونه، روشنه؟

‫خیلی خوب

‫فهمیدید؟ باید از پنجره برید بیرون

‫خب، موفق باشید

‫بسیار خوب

‫باید اعتراف کنم، پروفسور

‫که دچار ترس از صحنه شدم. کار آسونی که نیست

‫اولین گام به سوی اجتماع ‫همیشه آدم رو مضطرب می‌کنه

‫اجازه بدید تکرار کنم که هیچ اتفاقی ‫براتون نمی‌افته

‫فقط می‌خوام از آقای پترتیل خواهش کنم

‫که اگر سالاد خیار سفارش بدی...

‫تو تمرین لباس خودش رو فراموش کرد

‫سس رو از سس‌پاش سر کشید. ‫دیگه تکرار نشه، آقای عزیز

‫- حالا اون که تمرین بود ‫- یادت باشه، چسبیدن لب

‫به لبه‌ی یخدان، همانا، و ‫خراب شدن همه‌چیز همان

‫فراموش نکنید، کنار خانم‌هایی می‌نشینید ‫که چنین گاف‌هایی...

‫براشون سنگین‌تر از اینه که ‫چنگال رو در چشم‌شون فرو کنید

‫عالی شدی، گوستاو

‫چه حیف که بلندبالاتر نیستی، ‫تا همه بهتر ببینندت

‫من چی؟

‫- تو خوب و میزونی ‫- آقایون

‫کامیابی در شب پیش رو

‫تاج افتخاری‌ست بر سر حرفه‌ی تباه‌گشته‌ی من

‫ببخشید که احساساتی شدم

‫خرافاتی هم نیستم، اما، فو، فو، فو

‫زیباترین قسمت این ماجرا اینه که

‫صرفا "فُرم بدون محتوا" نیست

‫ما نه فقط در وجنات، که در بیانات هم سرآمدیم

‫متشکرم

‫یک مورد دیگه هم هست، آقایون.

‫روشن کردن سیگار برای ‫یک خانم، بدون اطلاع او...

‫کاملا رواست. کی ‫برای این کار آماده‌ست؟

‫این بزغاله‌ها خراب‌کاری می‌کنند

‫آقایون، فقط آسوده و خونسرد باشید

‫فقط همه‌چیز رو به خاطر بسپرید، ‫تا همه‌چیز خوب از آب دربیاد

‫سنگ تمام بگذارید

‫لات و لوت‌های دهاتی! ‫ما رو گذاشتند تا...

‫براشون داربست باز کنیم

‫اون‌وقت خودشون رفتند سور و سات گرفتند

‫بعد ما باید شبونه کار بکنیم!

‫- شب خوش ‫- سلام... شب خوش

‫- شب خوش ‫- کاش می‌رفتم ترانوا تا ببرم

‫و می‌رفتم بوهمی تا ببازم...

‫- شب خوش، آقایون ‫- شب خوش

‫- شب خوش ‫- شب خوش

‫شب و روزتون خوش، مادام

‫شنیدم که سه ماه پیش ‫این‌جا آتش‌سوزی شده، بله؟

‫در حد یک رومیزی بود، نه بیشتر

‫یک دستی به سر و گوشش می‌کشیم

‫می‌شناسیدشون؟

‫مطمئن نیستم

‫اما یکی از دو میز اون‌طرف رو پیش‌نشین کردند

‫دیپلمات گریل مفتخر است

‫به حضور شما

‫ویسکی برای آقایان

‫هنسی برای بانوان

‫سه ویسکی با یخ، ‫و هنسی برای بانوان

‫تا پیش برویم

‫خوش آمدید آقایان

‫از سوی مدیر و رئیس

‫و همچنین از مطبخ نیز

‫می‌رسد پیشنهادی لذیذ، ‫شراب و صدف‌های تمیز!

‫صدف!

‫چرا که نه؟

‫برای سه نفر!

‫و سه ویسکی دیگر با یخ

‫و هنسی برای بانوان

‫تا پیش رویم دَوان، ‫به سوی اهدافمان

‫شاتوبریان با مارچوبه

‫و راسته‌-کباب ذغالی

‫دسری پُرشهد و شیرینی

‫برای سور و ساتی عالی

‫برای سور و ساتی عالی

‫می‌خوریم از بشقاب‌ها

‫از بهترین‌ها

‫سه تا دیگر بیاورید

‫- ویسکی برای بانوان ‫- هنسی!

‫شش بشقاب پر از صدف

‫برای بُزی، چون علف

‫تا پیش رویم دَوان، ‫به سوی اهداف‌مان

‫قهوه چطور؟

‫و بادام شور؟

‫ویسکی سردردآور است

‫قهوه بر آن کارگر است

‫شش بشقاب صدف

‫باب دندان بانوان

‫شش استیک شاتوبریان

‫شش پیانو همزمان!

‫راسته-کباب با ادویه

‫گارسون کدوم قَبریه؟

‫دوازده قهوه‌ی تیره، ‫برای چشمی که سیاهی می‌ره

‫با کُلی ماهی کولی

‫با یک بشکه ویسکی و ‫یک بشکه آب‌شنگولی!

‫تا پیش رویم دَوان،

‫به سوی اهداف‌مان

‫هدف... هدف...

‫در خدمت ام آقایان. میلِ شام دارید؟

‫بعدتر. فعلا پیش‌غذا

‫نوشیدنی؟ دوبُنت، ‫ماریتینی، کامپاری تلخ

‫یا اگر چیز سنگین‌تری میل دارید

‫لانگ جان، بلک اند وایت، وات 69...

‫گمانم کامپاری. علی ای حال...

‫- سه تا کامپاری ‫- سه تا کامپاری، خواهش می‌کنم

‫- بنشین ‫- نشستم

‫- نشسته ‫- شما هم نشستید؟

‫ما هم نشستیم

‫اون‌جا رو ببینید، دقت کنید

‫به نظرتون این سه تا تنها اند؟

‫باید خودشون باشند

‫می‌دونم، زل زدند به ما

‫خانم‌ها که وارد می‌شن، کار مردها همینه

‫نگاهشون نکنید

‫نمی‌کنم. حالا چه کنیم؟

‫من رو نگاه کنید، دخترها

‫شب خوش، در خدمت ام

‫- یک دونه... ‫- سه تا قهوه

‫بله

‫کبریت

‫جدی گفتم، گیر کرده، چاقو دارید؟

‫- زده به سرت؟ چاقو؟ ‫- چه کار می‌کنید؟

‫می‌خواهی سیگار بکشی، نه؟ خودم ‫می‌دونم دارم چه می‌کنم، بنشین و تماشا کن

‫- یک امتحان می‌کنم ‫- نکن، چُلفتی هستی

‫- اجازه هست؟ ‫- ممنون

‫اجازه هست؟

‫خیلی ممنون

آرشیتکت آنتونی اسکوپک

‫خوش‌وقت ام، آقای اسکوپک

‫آدم با دیدن شما می‌فهمه که مردان موقر ‫هنوز هم هستند

‫نگفتید ممکنه چنین چیز قشنگی ‫چشمم رو بگیره؟

‫اگر مطمئن می‌بودم که ‫خانم‌ها نمی‌رنجند

‫راهی رو پیش پا می‌گذاشتم

‫تا چشمم به فندکم هم باشه

‫می‌شه بگید چه راهی؟

‫- بیایید میزهامون رو بچسبونیم به هم ‫- حتما

‫نشقه‌ای درخشان از جناب معمار، ‫اجازه بدید از دوستانم بپرسم

‫مطمئن ام که این پیشنهاد به نفع‌تونه

‫مگه خری؟

‫به نظر عالی بود. مبارکه

‫اصلا باورم نمی‌شد

‫فرمانده، من استاد حرکات ‫ام، از این بابت مشکلی نیست

‫اما از بابت گفت و گو، کمی دودل ام

‫چیز جالبی دیدید، خانم؟

‫نه، همه‌چیز مرتبه

‫این ادایی‌ها دیگه برای ‫من هم جالب نیستند، خانم

‫چی داریم می‌خوریم، جناب آرشیتکت؟

‫تورنِدو روسینی، مادام

‫آقایون بیف آ لا مد رو ترجیح می‌دن

‫چقدر جالب! با شغلی که من دارم...

‫دیگه وقت پخت و پز ندارم، ‫مگر این که برم کافه‌تریای دانشگاه

‫یک چیز حاضری بخورم

‫وضع من هم همینه

‫معاینه‌ی بیماران که تموم می‌شه ‫می‌دوم می‌رم کافه‌تریا

‫و از اون‌جا می‌دوم می‌آم پیش بیماران، ‫و تا بخوام خودم رو ضدعفونی کنم

‫شب شده

‫بیایید سر آقایون رو با ‫حرف از پخت و پز درد نیاریم

‫نه، نه، سر ما رو درد نمی‌آرید

‫انسان که جُز این نیست

‫طبعا. به نظرم خیلی جالبه ‫که ماری اسکودوفسکا کوری

‫اولین خانم معلم، و اولین زنی ‫که به سوربن پاریس راه یافت

‫- همزمان برای خانواده‌ش هم آشپزی می‌کرد ‫- بله

‫به گمان من، زندگی این روزها ‫سراسر پوچی‌ست، خانم‌ها

‫و این از همه‌جا بهتر، در همین ‫بارداری تئاتر فعلی پیداست

‫بله. باور نمی‌کنید که...

‫چقدر آدم این روزها از لوکیمیا رنج می‌برند

‫- این بیماری به سلول‌های خون برمی‌گرده ‫- حتم دارم که آقایون اطلاع دارند

‫جای تعجبی هم نیست، ‫اوضاع و احوال به گونه‌ای‌ست که

‫بعضی از همکاران بر این باورند

‫که وجود ارتباطات میان ‫تمدن‌های گوناگون بین سیاره‌ای

‫می‌تونه یک دورنمای واقعی باشه

‫تئاتر پوچی هم بر همین اساس ساخته شده

‫بازنمای پوچیِ عقلانی‌ست

‫و به همین سان، کج‌فهمی عقلانیِ چیزی که

‫- که درش زندگی می‌کنیم ‫- چقدر جالب، در پزشکی هم...

‫در حال حاضر امیدواریم که آپاندیس هم...

‫مثل طحال ناپدید بشه

‫- طحال، خانم...؟ ‫- ...در همون کودکی، جالب نیست؟

‫از جالب جالب‌تر همینه که، ماری ‫اسکودوفسکا کوری به شیوه‌ای دست یافت

‫که کمکش کرد در سال ‫1910، با پیچ بلند یاخیموو رادیو بسازه...

‫با پیچ بلند یاخیموو

‫که از فلز...

‫عزیزم، باید کمی به فکر خودت باشی، ‫ما همیشه شتاب‌زده ایم

‫- خدایا، چقدر شتاب‌زده ایم ‫- مثل چرخ و فلک می‌مونه

‫متوجه ام، خانم

‫کسانی که عاشق کارشون اند، ‫بعد از ساعت کاری...

‫نمی‌تونند یکباره، تق تق بوم، همه‌چیز ‫رو بگذارند کنار و بحث رو عوض کنند

‫البته که نمی‌شه تق تق بوم...

‫هیچ می‌دونستید ماری اسکوفودسکا کوری

‫چقدر موفق می‌بود...

‫اگر وقتش رو صرف حرف زدن ‫راجع به مسائل احمقانه‌ای مثل...

‫آپاندیس‌تون مشکلی داره، جناب آرشیتکت؟

‫من بیشتر به مسائل UFOها علاقه‌مند ام

‫مثلا سنگواره‌های ایوان‌های بعلبک لبنان

‫هرکدوم 1500 تن وزن دارند

‫و این‌جا، روی زمین، ما هنوز ‫به شیوه‌ای برای جابجایی این‌ها

‫دست نیافتیم

‫چون چنین شیوه‌ای وجود نداره

‫می‌شنوید، مادام؟ ‫برای مایی که عاشق نقاشی هستیم

‫هیچ روزنه‌ای برای ورود به این بحث ‫در کار نیست

‫فکر کن بخواهی این متخصصین فنی رو ‫به صحبت کردن از سالوادور دالی...

‫وابداری

‫اشتباه می‌کنید، جناب آرشیتکت

اتفاقا من و بوبینا همیشه درباره اون نقاشی ‫حرف می‌زدیم که اسمش... همونی که

‫همونی که تمثیل پرده‌ی ‫تئاتر ملی رو کار کرده بود

‫همین چند وقت پیش...

‫پس شما سالوادور دالی رو نمی‌شناسید

‫من که به شخصه همه رو می‌شناسم

‫- جناب آرشیتکت ‫- ای داد بیداد

‫هان، هیناس، وُیتا

‫شاید از نظر شما کمی کهنه بزنه

‫اما... ترکیب‌بندی‌های فیگوراتیو او

‫بله، متوجه ام...

‫اما من بیشتر مجذوب اون ‫اسپانیولی شگفت‌انگیزم که

‫ظرفیتی بس عجیب برای دیدن ‫چیزها در زمینه‌های آزاردهنده‌ داشت

‫حتم دارم پرتره‌ای رو که از همسر روغنی...

‫شاه روغنی کشیده، دیدید

‫بله. یک دوران خیلی به گالری‌ها سرمی‌زدم

‫اما خب، من با پرده‌ی تئاتر ملی هم آشنا ام

‫طبعا من مجذوب اون ‫بانوی لرزان، یعنی فروزان...

‫یعنی ماری کوری هستم

‫که دار و ندارش رو فدای علم کرد

‫چند تا اشتباه جزئی در ‫گفت و گو رخ داد، که طبیعیه

‫با این حال، تلفظ تمام واژگان خارجی...

‫احساس می‌کنم که از قبل ‫این خانم‌ها رو می‌شناسم

‫ممکن نیست، یک دور دیگه از همون قبلی

‫بسیار خوب

‫حتی رویدادهای انجیلی، مثل افترا

‫منظورم اینه که می‌شه ‫نابودی سدوم و عموره رو

‫به عنوان نتیجه واکنش‌های دما-هسته‌ای...

‫در پی فعالیت‌های تمدن‌های ‫سایر جهان‌ها، توضیح داد

‫- نه، نه، حتما آپاندیس... ‫- بله

‫...اون روزها خیلی شایع بوده، بدتر از حالا

‫گرچه الان هم خیلی آزاردهنده‌ست

‫از طرف دیگه

‫کسانی که امروز رو ‫صرفا امروز تلقی می‌کنند

‫همون‌هایی هستند که دیروز رو صرفا دیروز ‫در نظر می‌گرفتند

‫من هم همین رو گفتم

‫واقعا متوجه نمی‌شم

‫ماری کوری چطور از پسش برمی‌اومده

‫- از پس چی؟ ‫- خب یک زن که بیشتر نبوده

‫باید اذعان کرد دیگه

‫این حرفی بی پر و پاست خانم

‫کسی که بدونه نیش زنبور کجاشه

‫نیازی نداره شلوار بپوشه، ‫حالا چه بلند و چه کوتاه

‫سالوادور دالی با شیوه‌ی آزاردهنده‌ی ‫خودش خیلی قشنگ این رو نشون داده

‫- و دیگران، خیلی‌های دیگه... ‫- همه‌شون رو شخصا می‌شناختم

‫زندگی همینه دیگه، زندگی واقعی

‫من حتی هیناس رو هم می‌شناختم

‫فکر می‌کنید چطور به بلندای اون پرده رسید؟

‫با نردبان، نردبانی بلند

‫باید با نردبان به همچون بلندایی رسیده باشه

‫- یک بطری، کنیاک، گارسن ‫- الساعه

‫- یک بطری کورووازیر، به عنوان گوارنده؟ ‫- به عنوان چی؟

ترجیح مادام هنسیه؟

‫پس هنسی، اما به عنوان گوارنده

‫بله، بله!

‫مدتی بود که این‌جوری ‫دلی از عزا درنیاورده بودم

‫برنامه‌ی خانم‌ها برای ادامه‌ی شب چیه؟

‫فکر کردم شاید کمی حرف بزنیم، برقصیم

‫فردا ما باید برگردیم سوی کار، و ‫خانم‌ها هم سوی همسران‌شون!

‫- همسر... ‫- بله، البته

‫من هم تو همین فکر بودم، افتخار می‌دید؟

‫خداوندا!

‫تانگو همیشه ورق آسِ من بوده، فرمانده

‫پراگ که غرق نور می‌شود

‫می‌شنوم صدای نئون‌ها را

‫دست خودم نیست

‫می‌شنوم صدای آن‌ها را

‫می‌خزم در کت یک‌شنبه

‫می‌پوشم پیراهنی از پنبه

‫و چون عسل‌ْزنبوری

‫می‌روم پِی شهد انگوری.

‫این نماد جامعه‌ی بحران‌زده‌ی ماست

‫یک گچ‌کار و یک بانو

‫به گمانم بهتره بریم، پروفسور

‫می‌ترسم این‌جا شری به پا بشه ‫و دوست ندارم شما هم...

‫درگیرش بشید

‫متوجه ام، فرمانده. یک ‫لطفی در حق من می‌کنید؟

‫- البته! ‫- خواهش می‌کنم

‫التماس می‌کنم، که دست‌گیرشون نکنید

‫این "خانم‌ها" همین که پا گذاشتند داخل

‫فهمیدم که چه‌کاره اند

‫می‌دونید، این یک جور حرفه‌ست. ‫بانوی واقعی جور دیگری راه می‌ره

‫اما با توجه به دانش روانشناسی ‫خودم، در این مورد به‌تون قول می‌دم

‫که نمی‌شه به این آقایون دستبرد زد

‫در امن و امان اند

‫دخترها، خیلی خوشحال ام

‫دوست دارم فرار کنم تا دیگه ‫چشمم تو چشم‌شون نیفته

‫- چرا؟ ‫- می‌خواهی بدونی چرا؟

‫چون فرهیخته اند

‫اما کمی هم غیرمعمول

‫- تو هم بامزه ای ها ‫- زنک نادون

‫زندگی که فقط عشق و عاشقی نیست

‫تشریف می‌برید، آقای پروزا؟

‫نه، نه، دوست دارم...

‫نمی‌دونم چطور بگم

‫سعی کنید بفهمید، مادام، این خانم‌ها

‫متاهل اند. نه این که معنای خاصی داشته باشه

‫اما بر این نظرند که این‌جا زیادی عمومی‌ست

‫و ممکنه کسی ایشان رو همراه ما ببینه

‫آقای پروزا، یعنی کلید ‫آپارتمان بنده رو می‌خواهید؟

‫جسارت نمی‌کنم، مادام، هرگز

‫اما حالا که خودتون حرفش ‫رو پیش کشیدید و گفتید

‫که تا نیمه‌شب همین‌جا ‫هستید، فکر کردم شاید...

‫این کار رو براتون انجام می‌دم، ‫کاری که برای هیچکس دیگه نمی‌کنم

‫اما بگید ببینم، آقای پروزا، ‫این خانم‌ها رو خوب می‌شناسید؟

‫این خانم‌‌ها بسیار فرهیخته اند. ‫و در بهترینِ محافل جا دارند

‫کاملا مطمئن ام که...

‫بسیار خوب، اما فقط یک بار...

‫خدایا، مادام، شما که ‫می‌دونید ما فردا رفتنی هستیم

‫- آه! ‫- سرده!

‫چنین شبی تا صبح ادامه داره

‫- نه، آقا ‫- خودرو...

‫- آماده‌ست، خانم‌ها ‫- من که دیگه نمی‌نوشم

‫مگر این که خیلی باشه!

‫بیایید بنشینیم

‫یک لحظه

‫- آهای، یک لحظه ‫- کجا می‌ری؟

‫بی‌زحمت این‌ دو تا رو دنبال کن

‫این حرف‌ها چیه! کلید دارم

‫آهای، وایستید

‫- من باید... ‫- اول من...

‫از این‌طرف

‫پروفسور

‫من رو ببر نزدیک‌ترین کلانتری

‫گفت احساسی به من دارد

‫و این احساس، عشق واقعی‌ست

‫عشق واقعی چه برای من دارد

‫تنها بهره‌ات، افسوس است و حسرت

‫قشنگ گفتی! عشق کلی ‫خرج می‌گذاره روی دست آدم

‫آخرش هم هیچی به هیچی، ‫من این‌جوری بلد نیستم

‫- بیا گرداگرد برقصیم ‫- صبر کن، صبر کن

‫دکتر، از اون‌جایی که خودم دیفتیری داشتم

‫یاد گرفتم به پزشکان احترام بگذارم

‫روم نمی‌شه به هیچ دکتری دست بزنم

‫بزن، روم نمی‌شه چیه؟

‫برای من، دکتر یعنی...

‫اگه از من بپرسی، هر دکتری از خداش هم هست

‫تا شبی رو با مردی مثل تو...

‫بگذرونه

‫با من؟ ‫با من که خیلی خوش نمی‌گذره

‫خیلی هم خوش می‌گذره

‫من یازده تا جوجه ‫فنیکس نقره‌ای ژاپنی دارم

‫روستا به دنیا اومدی؟

‫آره، یک خروس هم دارم

‫این هوا می‌پره

‫دیدی؟

‫ببخشید مزاحم شدم

‫باید یک صحبتی باهات بکنم

‫- آقا! ‫- مادام، دوستم صدام می‌زنه

‫نه، اجازه نمی‌دم بری

‫خانم، خیلی ضروریه

‫تو چقدر شیرینی

‫چرا ما زودتر آشنا نشدیم؟ ‫اون‌موقع همه‌چیز یک جور دیگه می‌شد

‫- مزاحم شدیم؟ ‫- این چه حرفیه

‫- اومدیم یک نخ سیگار بکشیم ‫- بفرمایید، آقایون

‫بله، میز رو تو اون‌یکی اتاق می‌چینم

‫- ما هم زود می‌آییم ‫- آقایون، بگذارید به‌تون اطلاع بدم

‫که همین یک امشب برای ما ‫3.780 کرون خرج برداشته

‫- و دریغ از یک نوازش... ‫- تونی

‫از روی اون پیرزنت تو خونه‌ خجالت نمی‌کشی؟

‫چرا، ولی خب حالا که این‌همه خرج کردیم، ‫چه کنیم؟

‫البته، الان که دیگه نمی‌شه جا زد

‫من به عمرم هیچ‌وقت بی‌وفایی نکردم

‫- دکی - من هم همینطور ‫- همه‌ش تقصیر اوست - دکی

‫بُز ماده هم اگر دامن بپوشه، ‫این آقا به‌ش رحم نمی‌کنه

‫نخیر. پیردختر من تا دو ساعت دیگه...

‫بیدار می‌شه

‫من هم نمی‌تونم با رُزی عزیزم چنین کاری کنم

‫آقایون، گمونم بهتر باشه که از راه داربست

‫بزنیم به چاک

‫آره، اما خب، خانم‌ها این‌جا گیر می‌افتد

‫فکر نمی‌کنی اگه قرار نیست اتفاقی بیفته...

‫- بهتر باشه دُنگ‌شون رو بدن؟ ‫- تونی!

‫چطور می‌تونید! بفرمایید

‫شما اگه می‌خواهید، برش دارید... نجابت من اجازه نمی‌ده

‫شنیدی؟ ‫نجابتش اجازه نمی‌ده

‫من خیلی وقت پیش کیف ‫آرشیتکت رو گذاشتم تو جیبش

‫- خیلی خوب، تو گذاشتی، اما... ‫- آره، گذاشتمس

‫بیایید همه‌چی رو بگذاریمش سر جاش و از پنجره ‫بزنیم به چاک

‫نه! من نمی‌آم! و تو هم باید ‫این پنجاه‌ تا رو پس بدی...

‫روشن‌فکر من چشمان غمگینی داره

‫دخترها، می‌دونید می‌خوام ‫به خانم ترکُوا چی بگم؟

‫می‌گم: خانم ترکُوا، برو به جهنم!

‫ببینید، من اغوا شدم تا بیام به این آپارتمان

‫تا کمی خوش بگذرونم

‫و بعد جیبم رو زدند!

‫گروه‌بان! وظیفه‌تون رو انجام بدید

‫صبر کنید یکی در رو باز ‫کنه تا من وظیفه‌م رو انجام بدم!

‫آه، عزیزم

‫- اوخ! ‫- خودم به‌ش می‌گم

‫- نکن - حتما یکی از ‫همسایه‌ها از سر و صدا شاکیه

‫- هیس! ‫- در رو باز کن!

‫- ای بابا، کلیدها رو کجا گذاشتم؟ ‫- هیس

‫خوشحالم یکی رو گیر آوردم که ‫می‌تونم بزنمش! کلیدها رو گم کرده!

‫آقایون، آقایون، گمونم همسایه‌ست

‫اگر اجازه بفرمایید، به ‫شیوه‌ی خانمانه، حلش کنم

‫بفرمایید، خانم پروفسور

‫- اصلا اگر لازم شد، می‌زنمش ‫- نگران نباشید، جناب آرشیتکت

‫- خودم از پسش برمی‌آم ‫- ممنون

‫باز کنید، آهان، باز کنید!

‫شناختمت بژکا، باز کن، گرفتمت!

‫- شوهرمه، تعقیبم کرده! ‫- احمق جون، امروز داستان فرق داره

‫آقایون، همکارم قاطی کرده

‫اصلا شوهره رو می‌زنیم، چرا که نه؟

‫ببینم، چرا داد نمی‌زنی بگی "پلیس"؟

‫نکنه روت نمی‌شه؟

‫- پلیس! ‫- پلیسه!

‫- بیایید از پنجره فرار کنیم، امروز فرق می‌کنه ‫- ما هم می‌خواهیم از پنجره بریم

‫نمی‌شه که از پنجره بریم، کلید داریم!

‫این دفعه ما از پنجره ‫می‌ریم، امروز فرق داره

‫به گمونم باید از پنجره بریم

‫از پنجره می‌ریم، خانم. ‫ما راه‌مون رو روی نردبون هم پیدا می‌کنیم

‫شما رو به سلامت تا پایین پنجره می‌بریم ‫و از راه در برمی‌گردیم

‫ما کلید داریم، کتت

‫- من از بیرون کمک‌تون می‌کنم ‫- کیفم، کیفم! - به‌تون اعتماد داریم

‫- خانم عزیز! - بریم! ‫- خودتون رو به من بسپرید!

‫آه، عزیزم!

‫- انگاری داربستش یک‌کمی پایینه ‫- عیبی نداره، آرشیتکت

‫گروه‌بان، خودشه! خودشه!

‫چخبره بیرون جلوی آپارتمان من؟ ‫بفرمایید؟

‫عرض می‌کنم، خانم! ‫که بیوه‌ای بی‌فرزند هستید

‫و رفت و آمدی هم ندارید، اما ‫آپارتمان‌تون رو قرض می‌دید به...

‫- خجالت بکش! ‫- من خجالت بکشم؟

‫یعنی باور کنیم کسی داخل نیست؟

‫جناب، می‌شه لطفا بگید ایرادش چیه که...

‫من آپارتمانم رو در اختیار دوستان سخت‌کوشم ‫بگذارم؟

‫آره! من هم اون‌موقعی که جیبم رو زدند ‫سخت کار می‌کردم

‫یک دقیقه

‫امروز بابت نوسازی پراگ نشان لیافت گرفتند

‫خب ایرادش چیه که جشن بگیرند؟

‫- یعنی می‌گید برن بیرون اردو بزنند؟ ‫- عجب حکایت غم‌انگیزی!

‫عین یک رمان! حالا لطفا در رو باز کنید

‫- تا همه‌چیز معلوم بشه ‫- خواهید دید که تنها هستند

‫خواهید دید، بفرمایید ببینید

‫- ایشون دیوانه‌ست ‫- عجب عجوزه‌ایه! نه؟

‫بفرمایید، آخه چرا باید چنین ‫آزار و اذیتی رو تحمل کنم؟

‫چرا باید کوتاه بیام؟

‫بفرمایید، جناب، صبر کنید

‫صبر کنید، به کسی علامت ندید

‫کمدها! بیایید این‌جا، بیایید. چی؟

‫- کسی اون‌جا نیست... ‫- کسی این‌جا...

‫معلومه که کسی نیست، جناب. ‫می‌خواستید کی باشه؟

‫کسی از در بیرون نرفته، از پنجره رفتند!

‫نشون‌تون می‌دم! من رو ببینید، اوخ!

‫برگرد، برگرد، فورا برگرد

‫این‌جا که داربست نیست، مادام. ‫داربست رو برداشتند!

‫نمی‌شه که! مسخره کردید من رو!

‫داریست نیست!

‫من گناه می‌کنم و تو نیز

‫چه گناهی کرده ایم، ما گناهکاران

‫وقتی دارد این‌همه خواستار و خواهان

‫- چی؟ ‫- شادی فراوان، با فرهیختگان

‫شادی فراوان، با فرهیختگان

‫لازم نیست به من بگی

‫دخترها، من باید برم...

‫وقتی چراغ‌های نئونی، ‫شهر را غرق نور می‌کنند

‫از کدوم بچگی حرف بزنه، ‫وقتی که دوازده تا بچه بودند

‫از کدوم جوانی، وقتی که از چهارده‌سالگی

‫دستش تو ملاته

‫- خب، چی براش مونده؟ ‫- پاش رو گچ گرفتند

‫ابله‌ها، مهم نیست که همچون اتفاقاتی ‫واقعا نیفتاده

‫مهم اینه که می‌تونست بیفته

‫به هر حال که، دوران شکوه‌مندی بود

‫هُوُرکا، ما رو که ضایع نمی‌کنی؟

‫مگه دفعه اوله؟ ‫حوادث کاریه دیگه

‫داربست نامطمئن و فلان. من کسانی ‫رو که روزنامه‌ها ازشون به عنوان

‫الگوهای اخلاقیات سوسیالیستی یاد می‌کنند، ‫ضایع نمی‌کنم

فارسی فیل‌آسفی t.me/PhilAsefi