Original subtitles

Downloaded from YTS.MX

Official YIFY movies site: YTS.MX

30 september 1939.

We werden als vee geladen op gevangenen treinen nabij Grodno.

In omstandigheden erg krap en vochtig.

Het was erg moeilijk te kunnen slapen.

Ik weet niet hoe lang de andere gewonde mannen het zouden uithouden.

De ijspegels die zich vormden aan het raamraster

was het enige drinkbaar water.

9 oktober 1939.

We zijn eindelijk uit die trein.

Nu zijn we blijkbaar niet langer gevangenen maar gasten.

Op diverse momenten sommeerden officieren van het Volkscommissariaat voor Binnenlandse Zaken

sommigen onder ons voor ondervraging gedurende de nacht.

Door dit soort waanzin, is het geen wonder

dat we niet meer wisten wat te doen.

20 maart 1940.

Het lijkt erop dat de Sovjets zich nu wat inschikkelijker opstellen tegenover ons.

Het gerucht doet de ronde onder de manschappen dat onze vrijlating nakend is.

15 april 1940.

Eindelijk. Mijn gebeden werden dan toch gehoord.

Mijn naam werd afgeroepen deze morgen.

De lente zit in de lucht,

en ik voelde me niet meer zo levendig in vele maanden.

Ik hoop dat dit de laatste keer is

dat ik ooit nog op die manier zal moeten reizen.

DE LAATSTE GETUIGE ondertitels: "Bère"

gebaseerd op ware gebeurtenissen

Je moet niet zo gretig zijn, maat.

Zelfmoord, hoogst waarschijnlijk.

Meneer.

Oh, geweldig.

Hopelijk zal dit de zelfmoordbrief zijn.

Arme stumperd.

In orde, breng 'm maar weg. - Ja, meneer.

Kijk uit waar je loopt.

De Britse Militaire bezetting eindigt in Irak.

Western Post! Britse militaire bezetting eindigt in Irak.

Dus... Sandy kan verslaan over de dokken.

McCloud, het Redcliffe gedoe,

en John krijgt het vakbond verhaal... wegens zijn zonden.

Niets te controversieel.

Underwood, het Cider Festival.

Dat was het.

Aan de slag.

Hé, ik zei nee.

Niemand wil horen over zelfmoord, Stephen.

Niet nu.

Dat is slecht voor de bloedsomloop.

Wat als het geen zelfmoord is?

Ik heb een contact in het kamp.

Stephen, beste jongen...

Gaf de politie enige indicatie

als dachten ze dat het iets anders was dan zelfmoord?

Nee.

Precies.

Stel dus mijn geduld niet op de proef.

Oorlog is iets verschrikkelijk en velen kunnen het niet verwerken,

en daarmee uit.

Hier zit geen verhaal in.

Ben ik duidelijk?

Ja.

Juist. Dank je. Je kan gaan.

Kan je dit opbergen, Maisie? Bedankt.

Rose. - Ja, Mr. Underwood?

Ben je ooit al gegaan naar het Cider Festival?

Goede avond, Mr. Underwood.

Weer zo laat? - Ik moest werken.

Zo.

Slaapwel. - Slaapwel.

Ondanks de goedkeuring van de Poolse Hervestiging Akte eerder dit jaar,

is West Country getuige van een toenemend aantal onverklaarbare zelfmoorden.

De mannen zijn allemaal ex-militairen, van het Poolse Tweede Korps.

Toeval? Of zou het iets schrikbarender zijn?

Goeiemorgen. - Morgen.

Kan ik u helpen? - Ik ben hier voor de kapitein.

Goede morgen, meneer. - Goede morgen.

Een ogenblik, meneer.

Meneer, kolonel Pietrowski is gearriveerd met de twee overgeplaatste van Stowell Park.

Wanneer we hier klaar zijn, zeg dan tegen de kwartiermeester

inventaris te maken van alles waar we 'n tekort aan hebben.

Verdubbel dat en zet het in een schriftelijk order.

Ja, kapitein.

Goedemorgen.

Moeder... We gaan naar Amerika!

Bedankt. - Succes.

Dit lijkt me in orde.

Als u ze even wil binnenbrengen, kolonel,

er zijn nog enkele handtekeningen vereist.

Natuurlijk.

Kolonel, misschien kunnen u en uw manschappen

nog een ontbijt nuttigen alvorens u terug naar huis rijdt?

We hebben niet veel maar het is tenminste warm.

Dank u, dat is heel vriendelijk. - Jeanette...

als je klaar bent, wil je dan de kolonel zijn adjunct verwijzen naar de mess?

Ja, meneer.

John.

Jou spreek ik later.

Deze kant op, kolonel. - Kolonel.

Mijn naam is Stephen Underwood. De kapitein is mijn broer.

Ik ben journalist voor The Western Post.

Kolonel Janusz Pietrowski,

voorheen bij het Poolse Tweede Korps

waarnemend hervestigingskorps verbindingsofficier.

Kolonel, aangenaam kennis met u te maken. - En ik met u, Mr. Underwood.

Zullen we?

Kolonel?

Ik zei nee, Stephen.

Alstublieft kapitein. Uw broer is welkom.

Ik vroeg me af of u enig commentaar had over de...

zelfmoord van alweer 'n Pools soldaat, gisteren?

Sosnowicz.

U lijkt niet echt verrast, kolonel.

Wel, Mr. Underwood, het is altijd erg verontrustend

wanneer een trots man alle hoop verliest.

En waarom dan wel, kolonel?

Mannen zoals Sosnowicz vochten in de oorlog voor hun thuisland, Mr. Underwood,

hetwelk nu deel uitmaakt van de Sovjet-Unie,

die hen bestempelt als vijanden van de staat.

Hij had net vernomen dat zijn ganse familie werd vermoord.

Kolonel, alstublieft, daarvan hebben we geen bewijs.

Duidelijk is, dat hij het wel voldoende geloofde om zich van het leven te beroven, kapitein.

En waarom gelooft u het, kolonel?

Omdat we blijkbaar vergeten zijn dat in 1939

de Sovjet-Unie Polen binnenviel

in alliantie met de Nazi's en met dezelfde intenties, Mr. Underwood.

Om Polen van de kaart te vegen.

Het vernietigen van z'n cultuur en z'n bevolking.

Toen de Sovjets Polen terug innamen in 1944,

lieten ze de Nazi's de Warschau Opstand de kop indrukken

en daardoor ook de geringst mogelijke dreiging te elimineren voor hun bezetting.

De recente zogenaamde "vrije verkiezingen" in Polen

zijn niets meer dan een Sovjet poppentheater.

Nee, de Poolse echte regering zit nog steeds in ballingschap in Londen,

maar wordt niet langer erkend door Groot-Brittannië of de U.S.

En vorig jaar, werden de Vrije Poolse Strijdkrachten

geweerd uit uw overwinningsparade.

Dit om kameraad Stalin niet te ergeren.

Wat zegt u dat, Mr. Underwood?

Dat alles in orde is?

Ik begrijp dat de wereld uitgeput is door de oorlog

Dat zijn we allemaal.

Maar dat is geen excuus voor naïviteit.

Uw broer weet dat.

Hij heeft nog steeds de weinig benijdenswaardige taak om te proberen

mijn landgenoten te overtuigen terug te keren naar Polen,

goed wetende dat hij hun veiligheid niet kan garanderen.

Niemand hoeft terug te keren die niet wil, kolonel.

Ja, kapitein. Natuurlijk.

Kolonel, alstublieft. Het ontbijt wacht.

Ik wil jou zien vanavond.

20:30u bij de King's Arms. - Nee, dat is te openbaar.

Nee, er komen daar uitsluitend lokale mensen.

In orde.

Rond achten?

Ik moet gaan. Mason wil me spreken.

Moet dat echt?

Dat weet je.

Kom.

Dank je, Stanley.

Nog steeds met dienst?

Ik zie je bijna nooit meer zonder uniform dezer dagen.

Je ziet me hoe dan ook bijna nooit meer.

Ik weet het, het spijt me. Het gaat allemaal niet zo goed, op dit moment.

In ieder geval, goed dat je gekomen bent.

We zijn uitgenodigd op het jaarlijks bal van de Robinsons.

Oh, God. Is het alweer dit moment van het jaar?

Ik weet het, uiterst vervelend, maar...

Ik zou het echt op prijs stellen mochten we samen kunnen gaan dit jaar.

Je ouders zullen er zijn. - Ik ga liever niet, als het voor jou hetzelfde is.

Het zou een beetje raar lijken mocht ik alleen gaan.

Het zou een paar tongen in gang zetten.

Als het dan echt moet. - Geweldig.

Oh!

Nog één ding voor je gaat.

Je zou perfect geplaatst zijn

om me nog een plezier te doen mocht je willen.

Loboda en Nowak,

twee overplaatsingen naar jouw kamp deze morgen.

Je bent weer erg goed geïnformeerd, zoals altijd.

Wil je me echt een heel groot plezier doen en op de hoogte houden van hun verblijfplaats?

Verplaatsingen, bezoekers, vrienden, dat soort dingen.

Waarom?

Het is waarschijnlijk niets. Een vaag memo vanuit Londen.

Niets om je zorgen over te maken. Alleen maar om me op de hoogte te houden.

Ik verwacht niet dat je de ganse stad doorkruist, iedere morgen.

Een eenvoudig telefoontje volstaat.

Ik weet dat je het erg druk hebt met al die repatriëring commotie.

Ja.

Is dat alles?

Wel, ik moet eigenlijk wel terugkeren.

Alsjeblieft, laat me je niet langer ophouden.

Maar mochten we dit...

onder ons houden?

Natuurlijk.

Zijn we het dan eens?

Waarover?

Het Robinsons bal? - Ja, ja.

Prima.

Je weet waarom hij met je trouwde, hè?

Hij is niet het monster dat je wil dat hij is.

Dus je vader heeft het recht je te verkopen aan de hoogste bieder?

Ze waren er echt van overtuigd dat hij een goede echtgenoot zou zijn.

Ze willen alleen het beste voor me.

Wisten zij het?

Het huwelijk draait niet om liefde voor hen.

En ik wilde met hem trouwen.

Ik was verliefd op hem.

Blijkbaar, wist ik toen niet wat ik nu weet.

Maar onze liefde is van een andere soort nu.

Stephen, hij is mijn vriend.

Het is een leugen.

Wat wil je dan dat ik doe?

Wil je dat ik gewoon mijn echtgenoot verlaat, m'n baan,

m'n rug toekeer naar mijn familie en weglopen naar Londen met jou?

Dat is onmogelijk.

Ik weet niet zeker hoeveel geloof ik mag hechten aan jouw groots verhaal

want zelfs als het waar is wat de Poolse kolonel zei,

je hebt geen bewijs.

En hoe betreurenswaardig ze ook mogen zijn,

die zelfmoorden zijn wat ze zijn.

Zelfmoorden. Niets meer.

'Avond, mensen. Wat zal het zijn? - Hoeveel voor dit?

Vier pence.

En voor dit? - Een sikkepit.

Twee halve liters van de Special, alsjeblieft, meneer

Slobber voor de zwijnen.

Hij is dronken. Negeer hem.

Hetzelfde meneer? - Alsjeblieft.

Smerige onderkruipers.

Ze praten erover, hen binnenkort in de mijnen te laten werken.

De oorlog is voorbij. Stuur de klootzakken terug, zeg ik.

In plaats van ze onze jongens hun werk te geven.

Kan je niet terug wegens de Bolsjewieken?

Wel, hier ga je ook niet ontsnappen aan de Rooien, zoon.

Niet met de Arbeiders Partij die het land bestuurt.

Je weet er niets van. - Wie vraagt jou iets, Polak?

Ik ben geen Polak. Ik ben een Rus.

Wat interesseert mij dat? Jullie zijn één verdomde pot nat. Ga terug naar huis!

Goed, we gaan. - Wel, ga dan!

Hé, we gaan. - En kom niet meer terug!

Je ben niet welkom hier!

In orde, Bill. Het is nog altijd mijn naam boven die deur. Dat volstaat.

We vertrekken.

Hé, knul en je drankjes?

Stephen?

Stephen?

Mr. Nowak, ik ben het, Jeanette Mitchell, van het kamp.

Ja... we moeten terugkeren, het spijt me.

Hij zei dat hij 'n Rus was.

Ik schrijf voor een krant.

Ik wil u slechts enkele vragen stellen.

Nee.

U bent een Rus die zich voordoet als Pool, waarom?

Mr. Loboda, alstublieft!

Ik doe me niet voor als niemand.

Als je had gezien wat ik zag dan zou je het begrijpen.

Wat hebt u dan gezien? - Ivan.

Ze zouden je vermoorden net zoals ze mij willen vermoorden.

Wie wilt er u vermoorden?

Zij allemaal.

Stephen?

Stephen... - Ik ben in orde.

Alsjeblieft, Stephen.

Wat heeft hij gekregen? - Ik weet het niet meer.

Kleding vooral. Bijna niets.

Doe dit niet. Je hoorde wat hij zei.

Denk je niet dat...

als iemand hem wil vermoorden ze het niet al gedaan zouden hebben?

Niet als ze niet weten wie hij is.

Hij zou kunnen betrokken zijn bij de zelfmoorden.

Loboda zou het verhaal kunnen zijn.

Laat me dit doen.

Voor ons.

Dit is Pools.

Hij zou het kunnen bewaren voor een vriend.

Nee.

Rose. Rose Miller, de typiste op het werk.

Haar familie is van Polen.

Zij zou het kunnen vertalen voor mij.

Nee! En Loboda dan? Wat als hij ontdekt dat het weg is?

Vertel me dat er hier niet aldoor dingen verdwijnen.

Ben je dronken? Wat als hij denkt dat ik het was?

Hoe hem een tijdje afzijdig.

Ik dacht dat dit over ons zou gaan?

Dat is het ook.

Want het ziet er wel naar uit dat ik al de risico's moet lopen.

Geef me die doos.

Ik moet dit doen.

Mr. Underwood?

Ik deed het. Het verhaal, het Cider Festival.

Dank je. Ik wil je nog een gunst vragen.

Natuurlijk, wat je maar wil. - Ik wil dit vertaald hebben.

Of je het je vader kan vragen.

Waar gaat het over? - Weet ik niet.

Nogmaals, het blijft tussen ons.

Zo snel als je kan.

Stephen Underwood.

Stephen!

Ze vinden hem nergens meer.

Normaals mijn oprechte verontschuldigingen, kolonel.

De waarheid is, kapitein, Mr. Loboda heeft de gewoonte om te verdwijnen,

zoals Mr. Nowak maar al te goed weet. Hij is een zeer verontrust man.

Soms neemt zijn verbeelding de overhand.

We zullen hem wel vinden.

Ga je hen vertellen over de doos?

Vind je nog steeds dat ik er verkeerd aan deed?

Hij kan niet zomaar verdwenen zijn.

De Polen hebben hem weer verplaatst. Vind uit naar waar!

'Morgen Mabel. Is Richard er al?

Mijn vader wou weten waar je deze vandaan hebt.

Waarom?

Hij zei dat ze uiterst waardevol zijn

en dat je voorzichtig moet zijn.

Dank je.

Ik begrijp niet wat er gaande is.

Eerder stopte onze trein op een zijspoor.

We werden opgewacht door Sovjet bewakers en bevolen uit te stijgen.

Er is hier een groot woud.

We werden in zwarte gevangenen transportvoertuigen geladen.

Ik moet nu stoppen met schrijven.

Ja meneer, kan ik u helpen?

Ik zoek ene kolonel Pietrowski.

Ja meneer, volg me.

Kolonel Pietrowski.

Kan ik u iets brengen?

Geen bezwaar?

Waarom zou een Rus...

in bezit zijn van een dagboek, brieven en persoonlijke bezittingen

van 'n jonge Poolse kadet,

geïnterneerd in 'n krijgsgevangenenkamp in de Sovjet-Unie?

En...

waarom denkt hij dat iedereen hem wil vermoorden?

Ik heb echt geen idee waarover u het hebt, Mr. Underwood.

Als u me wilt excuseren, ik heb dingen te doen.

Ik heb de doos.

Ik wil helpen.

Nee, Mr. Underwood, u wilt een verhaal.

Ja, ik wil het verhaal en dan hebben we allebei wat we willen.

Geloof me, er is niets wat u kan doen.

Als u echt wilt helpen, overhandig me dan de doos.

Laat me praten met Loboda.

Tot ziens, Mr. Underwood.

Kolonel. Kolonel!

Dan zal ik...

dit naar de autoriteiten brengen en hen zeggen waar ik het haalde.

Ik heb het dagboek en de brieven laten vertalen.

Kom met me mee.

Wacht hier.

Mijn adjunct brengt u naar Mr. Loboda.

Dus u weet waar hij is?

Eenmaal dat u de waarheid kent kan u zoveel proberen als u wilt,

maar ik zal u verder geen enkele steun verlenen.

Ik zal iedere betrokkenheid ontkennen ieder medeweten of wat ook

en u zal Loboda nooit meer weerzien.

Ben ik duidelijk?

Hier, om vijf uur.

We zullen u oppikken en naar hem toe brengen.

U komt alleen.

Hoe kan ik weten dat ik u kan vertrouwen?

Dat weet u niet.

Dan wil ik een interview met Loboda.

En ik wil het opnemen. - Waarom?

Eens dat u de doos heeft heb ik niets meer.

Dat kan worden geregeld.

En ik wil die vertalingen hebben als u er geen bezwaar tegen hebt.

Dank u.

Ik verwacht dat u betaalt voor de schade.

Wie deed dit? - De politie.

Ze zeiden dat ze u verdachten van het bezit van gesmokkelde goederen.

Dat is belachelijk en dat weet u.

Wel, het spijt me, maar...

door al uw gaan en komen de laatste tijd zou ik het echt niet kunnen zeggen.

Dit is nog steeds mijn huis...

voor zover ik weet, Mr. Underwood.

Nettie.

Nettie, alsjeblieft

Het spijt me.

Wat is er? - Ze namen de doos weg.

Dan is het voorbij.

Ik ga praten met Loboda. - Weet je waar hij is?

Pietrowski heeft hem.

Hoe weet je dan dat zij ze niet wegnamen?

Omdat ik gezegd heb dat ik de doos zou teruggeven als ik hem kon spreken.

Hoe weet je dat ze niet liegen?

Je hebt er geen idee van wie die mensen echt zijn.

Ik moet het weten.

Je hebt er niets mee te maken.

Mocht er iets met me gebeuren,

wil ik dat je deze overhandigt aan de politie.

Maar...

Blijf hier.

Ze zeggen me dat ik je kan vertrouwen.

Dat ik je alles kan vertellen.

Ja.

Nam jij de doos?

Hoe kan ik een dief vertrouwen?

Ik bedoelde het niet slecht.

Zet je het in je krant?

Ik zal alles doen wat ik kan.

Alsjeblieft, ga zitten.

Mijn naam is Ivan Krivozertsev.

Mijn thuis is nabij Smolensk.

Kleine stad.

Novyye Bateki.

Ik was daar toen ze de eerste keer kwamen.

De mensen zeiden dat het Finnen waren.

Maar mijn vriend Kisselev...

hij zag hun vierhoekige petten.

Het waren allemaal Polen.

Iedere dag stopten ze hen in "chornly voron".

Gevangeniswagens. Reden naar woud.

In woud, Bolsjewieken bonden hun handen achter rug.

Touw rond nek...

zodat je stikt als je beweegt.

Ze zetten hen...

"Na ziemi".

Op grond.

En zetten...

vuurwapens...

in achterkant van nek.

Ene na andere...

lichamen vallen in put...

gezicht naar grond.

En wapens geladen voor volgende groep.

Opnieuw en opnieuw...

...tot werk gedaan.

Toen Duitsers komen, zij ook brengen Polen arbeiders.

Gevangenen.

Maken wegen goed voor tanks.

Eerst, Duitsers zien niet.

Alleen Polen arbeiders zien.

Dan ik vertellen wat ik zag...

en we beginnen graven.

Boek en brieven, ik nam van dood man.

Jonge man.

Waar was dit?

Waar gebeurde dit?

In woud bij Katyn.

Hoeveel?

Momenteel, meer dan 4000 lijken.

Maar er zijn nog driemaal zoveel vermisten.

Meestal officieren, reservisten, advocaten, onderwijzers... priesters.

Stalin wist dat deze mensen nooit zouden capituleren voor de Sovjet orde.

En de Polen weten alles over bezet worden door buitenlandse mogendheden,

en zij waren de besten van mijn land.

Ze zouden vechten voor hun vrijheid met alles wat ze hadden.

Stalin vermoordde hen zodat Polen

nooit meer zou kunnen herrijzen uit z'n as.

En de Britten?

Hadden zij hier weet van?

Natuurlijk deden ze dat.

De Britten en Amerikanen wilden gewoon dat deze zaak zou verdwijnen.

Ze hadden het Rode Leger nodig om te blijven vechten tegen de Duitsers.

Ze vreesden dat Stalin vrede zou sluiten met Hitler.

Nu heeft Stalin half Europa onder zijn laars en zij kunnen niets doen.

En mijn land is bezet.

En kritiek op Stalin wordt niet getolereerd.

Mijn volk is een goed volk.

Jij moet weten wat gebeurde.

Jij moet kennen moordenaar.

We hebben het bewijs nodig.

Het dagboek, de brieven.

Bewijs dat de moorden werden gepleegd in 1940 door de Sovjets.

En niet door de Nazi's in 1941, zoals iedereen gelooft.

Bracht je de doos mee?

Ze werd gestolen uit mijn kamer.

Alsjeblieft!

Ja?

Wat, nu?

Waarom?

Goed, binnen vijf minuten.

Waar ben je verdomme mee bezig? In het midden van de nacht.

Het is belangrijk. - Dat kan het maar beter zijn.

Ik wil iets weten over een plek genaamd Katyn.

Waarom?

Poolse soldaten werden daarheen gevoerd in 1940.

Ik wil weten wat er met hen gebeurde.

Heeft Pietrowski je hiertoe aangezet?

Nee.

Zoek het dan op in de kranten.

Ik wil de officiële papieren inzien.

En ik kan je daarbij niet helpen, dat weet je.

In mijn positie, kan ik niet gezien worden, verbroederend met journalisten,

zelfs niet met tweederangs provincialen.

John, alsjeblieft.

Dit zou de zelfmoorden kunnen verklaren.

Meer dan 4.000 Poolse soldaten werden vermoord.

Terugtreden.

Het waren de Duitsers, de Nazi's, einde van het verhaal.

Jij hebt weet hiervan. - Dat is de officiële versie.

Ja, maar jij weet dat het niet waar is.

Ik geloof wat men mij zegt te geloven.

Dus je steekt je kop in het zand en laat hen ermee wegkomen?

Dat is mijn taak. Ga nu naar huis.

Je trok ten oorlog om mensen te bevrijden van onderdrukking

zodat ze het recht zouden hebben om zelf hun bestemming te kiezen.

En je gaat daar gewoon bij blijven stilstaan en niets doen?

Ga naar huis, Stephen.

Stop ermee iets te zijn wat je niet bent.

Ik deed dat.

Jij ging naar de oorlog en ik bleef. Ik deed wat me gezegd werd.

Maar voor het eerst heb ik iets waarin ik geloof.

Doe niet zo kinderachtig. De oorlog is voorbij.

Wil je werkelijk er weer een doen beginnen,

alleen maar om je gevoel van ontoereikendheid te sussen?

Je bent niet in dienst gemoeten, wees dankbaar.

Nee.

Je hebt gelijk.

Ik kon niet in dienst gaan... wegens dit.

Philip Edwards.

Ontgoocheld socialistisch type die ik ontmoette in Cambridge.

Werkt nu in het archief van Buitenlandse Zaken.

Als het daar is... weet hij waar.

Dit is mijn vervoersdocument.

En dit zou je door de ingang moeten helpen.

Je kan improviseren. Nu eruit.

Oh, en Stephen, het ongeval.

Het was mijn schuld en ik weet dat je je gezichtsvermogen had kunnen verliezen.

Het spijt me.

Zag je hem?

Ja. - Waar is hij?

Er is maar één boerderij in de buurt waar ze deze telen.

Ik ga naar Londen.

Ik wil dat je deze vertalingen bewaart.

Ga er niet heen.

Ik moet. - Stephen...

Je liet dit buiten z'n proporties treden.

Ondanks alles wat er gebeurd is...

moet je beseffen dat ik nog steeds om je geef.

Dan, alsjeblieft, laat hem met rust.

Het is jouw Stephen die jouw leven bemoeilijkt.

Hij sleurde je hier bij in, niet ik.

Vertel me gewoon wat hij van plan is.

Hij weet waar hij is, is het niet?

Je moet begrijpen, het gaat niet langer meer over jou en Underwood.

Je betrekt jezelf in iets heel gevoelig

en potentieel erg beschadigend.

Is Stephen in gevaar?

Als hij je vertelde waar ze de Rus verbergen,

moet je me dat zeggen, nu.

Kijk...

zeg me wat je weet...

en je kan Underwood blijven zien.

Zolang je de aandacht niet op jullie vestigen,

zeg ik er geen woord meer over.

Het zal gewoon overwaaien.

Ik denk dat geen van ons beiden nu een schandaal in ons leven willen.

En ik denk dat we allebei moeten doen wat we kunnen om dat te vermijden, is het niet?

Je kunt me hier niet houden.

Mijn vrienden zullen komen om me te zoeken.

Er zal niemand komen, Ivan.

Doe gewoon wat moet en je bent vrij om te gaan.

Wie ben jij? - Een vriend van thuis.

Dit is nu mijn thuis.

Mis je dan je boerderij niet?

Je familie, je vrienden? Je eigen taal spreken?

Dit is geen leven voor jou. Appels plukken...

Leven als een gevangene in een kamp vol met zwervers en boeren.

Kom naar huis, Ivan. Daar behoor je te zijn.

Na al wat de fascisten je deden doorstaan zou je een held zijn.

Hier... Ik heb deze verklaring voorbereid voor jou.

Hierin staat de waarheid.

Hoe de Polen werkten aan het bouwen van wegen in Smolensk

toen de Duitsers hen vermoordden,

in de zomer van 1941. Weet je nog?

Je werd toen verplicht mee terug te trekken met die laffe Nazi's, tegen je wil,

zodat zij valselijk Sovjet Rusland zouden kunnen betichten van deze verschrikkelijke misdaden.

Nee. Dat is een leugen.

Je weet dat niemand dat nog gelooft.

Teken gewoon de verklaring... en je bent vrij om te gaan.

Terug naar huis, wanneer je maar wilt.

Nee.

Je bent een dwaas. Een zwijnerige onwetende dwaas.

Denk je werkelijk dat er ook maar iemand om je geeft?

Denk je dat de Polen om je geven?

Niemand geeft om jou of om wat je te zeggen hebt!

Mr. Underwood?

Ja.

Ik diende met uw broer in Oostenrijk.

Hij is een goed man.

Een adres en een kaart.

Wat u wilt wordt heel erg stil gehouden. Het ligt ver achter op het schap.

"X" duidt de plek aan, als u wilt.

De dingen zijn niet meer hetzelfde, Mr. Underwood.

Tijdens de oorlog, wisten we wat ons te doen stond.

We zetten onze rug eronder en we deden het. We stelden niets in vraag.

Het was allemaal erg zwart - wit.

Maar nu...

Nu lijkt niets nog zinnig te zijn.

Het doet je je afvragen wie er echt de touwtjes in handen heeft.

Mag ik je een drankje aanbieden? - Nee.

Nee, ik kan niet blijven.

Als er iets is wat ik voor je kan doen.

Nee, alsjeblieft, maak je geen zorgen.

Alles om de verveling te doorbreken.

Soms vraag ik me af of ik nog zal begraven worden in dat archief, weet je.

Tot aan m'n oogballen onder het stof.

Niemand die het zou bemerken.

Doe de groeten aan je broer van me en veel geluk.

Kapitein Underwood. Zal u een escorte nodig hebben?

"Voortgaand op de bewijzen die we hebben is het moeilijk te ontsnappen

aan het vermoeden van schuld van de Russen.

Hoe kunnen we, als de Russen hun misdaad vastgesteld wordt,

dan verwachten dat de Polen vriendschappelijk gaan samenleven,

zij aan zij met de Russen voor de komende generaties?"

"Dit document is explosief.

Mocht het terechtkomen in onbevoegde handen,

zouden de gevolgen ten opzichte van onze relatie tot Rusland ernstig zijn."

"Met betrekking tot de bekendmaking van de Katyn gebeurtenis...

zijn we beperkt

door de urgente behoefte aan vriend- schappelijke relaties met de Sovjet regering

en moeten daarom de bewijsvoering eerder aanschouwen

met meer terughoudendheid en gelatenheid,

dan dat we het zouden doen bij een beoordeling met gezond verstand.

Wij hebben in feite onvermijdelijk

de goede naam van Engeland gebruikt

zoals de moordenaars kleine coniferen gebruikten om een slachting toe te dekken."

"Laat ons altijd denken aan deze dingen

en er nooit meer over praten.

Er nooit meer over praten, is het advies door mij gegeven

aan de Poolse regering, maar dat bleek onnodig.

De kwelling en hun vertoeven in dit land

leken hen geleerd te hebben, hoeveel beter het is in de politiek

om sommige dingen onbesproken te laten,

waarover men zich het meest gepassioneerd voelt."

Kolonel.

Ik heb de documenten ingezien.

Een verslag van een zekere Owen O'Malley,

de Britse Ambassadeur voor Polen.

U had gelijk, ze wisten het al die tijd.

Ivan Krivozertsev is dood.

Hij werd gisteren gevonden opgehangen aan een boom.

's Avonds.

Dus u ziet, Mr. Underwood, ik twijfel eraan of iemand ooit de kans zal hebben die documenten te zien.

Waarom...

Waarom verborg u hem niet eerder?

Dat stond hij ons niet toe.

Het was eerst nadat u de doos nam dat hij het heroverwoog.

Hij benaderde het Rode Kruis lijfde in bij onze troepen in Italië,

waar hij Mr. Nowak ontmoette.

Op een avond bedronken, liet hij zich ontvallen dat hij erbij was in Katyn...

toen het gebeurde.

Niemand anders bereikte het westen.

Hij was de enige die uit de regio ontsnapte toen de Sovjets het heroverden.

Hij was een smetvlek voor de Sovjets.

Een ongemak voor de Britten.

Overbodig voor de Amerikanen

Hij benaderde hen in Nuremberg en...

ze zonden hem bijna terug naar de Russische sector.

Hebt u iemand verteld dat u hem gezien hebt, Mr. Underwood?

Ik heb er niets mee te maken.

Wat is er?

Wie hebt u het verteld?

Excuseer me.

Het spijt me. Ik kan u niet laten gaan. Orders.

Ik wil mijn broer spreken.

Kapitein Underwood werd overgeplaatst.

En luitenant Mitchell?

Dat weet ik niet.

Nummer alstublieft? - Buitenlandse Zaken Archief.

Ik verbind u door.

Archief. Hoe kan ik u helpen?

Philip Edwards, alstublieft. - Een moment, meneer.

Ik vrees dat Mr. Edwards met verlof is.

Wanneer komt hij terug?

Mag ik de reden vragen waarom u belt?

Meneer?

Western Post. Kom en haal uw Western Post.

Western Post. Kom en haal uw Western Post.

Vers van de pers!

Dank u, meneer.

Kom en haal uw Western Post! Vers van de pers!

Mr. Hamilton, kan ik u even spreken?

Het spijt me, Stephen, maar jij werkt hier niet meer.

Excuseer me?

Schitterend idee... om het festival te geven aan de typiste.

Je had gelijk. Ze blijkt veelbelovend.

Dus daarom zal zij vanaf nu jouw werk doen.

Nu, dit is een maandloon. Maak je bureau leeg.

Ik heb een verhaal.

Ik wil het niet horen.

De Britse regering dekt de moord toe

op meer dan 15.000 Poolse officieren en manschappen...

gepleegd door de Sovjets in 1940.

Ze verloochenen een ganse natie.

Hun eigen bondgenoten.

Een land waarvoor ze ten strijde trokken om het te beschermen.

En daarbij eindigt het niet.

Gisteravond, werd de laatste getuige van dat bloedbad vermoord,

hier in Bristol.

Wel...

Zeker is, dat je een levendige fantasie hebt.

Wat hebben ze tegen je gezegd, Frank?

Excuseer me?

Dat je je baan kwijt raakt? De krant verliest?

Te schande zal worden gemaakt?

Dat het je plicht aan het vaderland is om het niet te drukken?

Als je nu niet onmiddellijk weggaat, laat ik je eruit gooien.

Hou je geld. Ik neem ontslag.

Oh, Mr. Underwood.

Ik wil het hier laten opfrissen in de nabije toekomst

dus moet ik u vragen uw kamer te ontruimen.

Maar aangezien ik niet iemand ben die iemand zomaar op straat gooit,

zal ik u uiteraard de tijd gunnen om een geschikte alternatieve huisvesting te vinden.

Twee weken zouden zeker moeten volstaan bent u het daarmee eens?

En u hebt bezoek.

Ik dacht niet dat dit zou gebeuren.

Wat heb je gedaan?

Stephen, ik wou alleen maar veilig zijn.

Wat heb je gedaan?

Mason vroeg me Loboda in de gaten te houden en hem alles te vertellen.

Vertelde jij hem waar hij was?

Waarom zei je me niet dat Mason hem in het oog wou houden?

Ik dacht dat het je niet zou tegenhouden! Ik dacht dat het alleen maar erger zou worden!

Erger?

Hij is dood.

Ze vonden hem opgehangen aan een boom.

Ik weet het.

En als ik kon ongedaan maken wat ik deed, zou ik het doen.

Ik dacht niet dat Mason tot zoiets in staat zou zijn. Nog steeds niet.

Wat deden ze met John?

Ze brachten hem naar Londen.

Je zal hem niet mogen zien noch spreken.

Hij krijgt een post overzee.

Ik heb hem deze niet gegeven.

Die hebben nu geen zin meer.

Ik wil dat je weggaat. - Stephen...

Ik wil dat je nu weggaat.

Een onderzoek door verhoor namens onze soeverein de koning in de parochie van Flax Bourton,

in het graafschap Somerset, hier, op de derde dag van november 1947,

voor één van de lijkschouwers van onze Heer de koning,

van het eerder genoemde graafschap Somerset, betreffende de dood van Ivan Krivosertsev,

bekend als Michael Loboda, en met betrekking tot zijn lijk.

Werden de getuigen ingezworen?

Jawel, meneer.

Wel, laten we er dan mee beginnen, zullen we?

Het was rond vijven, zou ik zeggen.

Ik was op Long Orchard. Ik werk daar, ziet u.

En nabij de spoorwegbrug,

komende van Court House Farm,

zag ik die meneer hangen aan een boom.

'n Appelboom was het.

Hij hing op zo 'n 2,50 meter hoogte aan een lederen riem.

Het leek me dat de overledene de riem rond zijn nek had gedaan,

de boom ingeklommen was, het uiteinde aan een tak vastmaakte

en er was afgesprongen.

We maakten hem los en lieten hem zakken tot op de grond.

Hij was al koud. Verstijfd.

We doorzochten het lichaam en in een portefeuille vonden we drie brieven.

Eén ervan was gemerkt "Secret Service".

Ga verder.

We brachten hem dan naar het mortuarium van Long Ashton.

Ik kende hem goed.

We waren bevriend sinds 1945.

Hij was gelukkig.

Hij was trots op wie hij was en op wat hij had gezien.

Hij dronk niet echt veel maar hij kon ook wel wat hebben.

Ik zie geen enkele reden waarom hij zichzelf zou verhangen.

Dat zou hij niet doen.

Weze het hier naar behoren worden vastgelegd dat naar aanleiding

van alle verklaringen onder ede,

ik, als aangesteld lijkschouwer van het graafschap Somerset

gemachtigd door de ambtenarij van Zijne Majesteit de koning,

na beraadslaging over de waarschijnlijke doodsoorzaak van Michael Loboda,

ook gekend als Ivan Krivosertsev,

beslis tot het vonnissen van zelfmoord

door verhanging.

Deze procedure wordt hierbij afgesloten.

U gaat dit toch zeker niet aanvaarden.

Ik moet het aanvaarden.

Dit is nu gewoon weer een zelfmoord waar niemand over wil horen.

Wat dan met de brieven in zijn portefeuille?

Die mochten we niet inzien.

Waarom werden die niet voorgelezen?

Het spijt me erg, Mr. Underwood,

maar mocht u er niet bij betrokken zijn geraakt, zou het misschien niet nodig zijn om het te weten.

Kijk, kolonel, het spijt me, maar ik deed wat ik dacht dat het juiste was.

Deed u dat? Werkelijk?

We hebben nog steeds dit.

Een getuigenis heeft geen waarde zonder de man.

Zelfs al wordt het niet aanvaard door de rechtbank,

brengt het toch het verhaal in de openbaarheid.

Dat is al wat u nodig hebt, is het niet? - Ja, Mr. Underwood, maar ik kan niets meer doen.

Ons werd gezegd in niet mis te verstane bewoordingen

dat de kranten met nadruk werden geadviseerd

het onderwerp nooit meer ten berde te brengen.

Mijn excuses, ik moet gaan.

Hij verdiende dit niet. Hij was een goed mens.

Het spijt me heel erg, kolonel.

Oprecht.

Waag het niet van me weg te gaan!

Jij hebt evenveel schuld aan deze onmogelijke situatie!

Je deed wat je dacht dat juist was.

En dat deed ik ook.

Dit is nog niet beëindigd.

Op het moment dat Stephen overleed

veranderde mijn leven voorgoed.

Alles waar ik in geloofde werd verbrijzeld door de onthullingen die hij ontdekte

en ik was vastberaden, af te maken waaraan hij begonnen was,

om uiteindelijk Stephens verhaal te drukken

en het getuigenis van Michael Loboda,

de laatste getuige voor de ontelbare Poolse soldaten

die gestorven zijn bij Katyn,

ondanks de mogelijke risico's en hoelang het ook zou mogen duren.

Ze zouden niet vergeten worden

en hun getuigenis in stand gehouden.

Excuseer me, kolonel. Dit is net voor u aangekomen vanuit Amerika.

In 1990 gaf Sovjet President Gorbachev toe dat de Sovjet-Unie verantwoordelijk was voor de moord

Niemand werd ooit vervolgd.

In 2012 leverden vrijgegeven documenten het bewijs dat de VS overheid, informatie achterhield

Geen enkele Britse regering heeft ooit de voormalige Sovjet-Unie publiekelijk verantwoordelijk gesteld

Deze film is opgedragen aan de 22.000 Poolse krijgsgevangen die vermoord werden

en aan hen die vermoord werden in de jaren daarna opdat de waarheid voor altijd zou begraven worden.

Ondertitels: "Bère"