Original subtitles

حانا در برابر تندی کلمات سوچی خوشکش زد. آن لحن گزنده، فراتر از یک بیمهلی ساده

بود، این یک حمله بود. اما برخلاف انتظار، حانا اقب نشینی نکرد. اون مستقیم در چشمان

پر از یخ سوچی خیر شد و با صدایی که حالا لرزشش را پنهان کرده بود. گفت، من برای

بازی کردن اینجا نیستم، برای یاد گرفتن اومدم. سوچی پوزخنده تلخی زد و کتابش را

بست. نگاهش از حالت ته

انگار برای اولین بار می خواسته ماهیت این موجود سرسخت را درک کند.

سوچی بدون این که کلامی اضافه کند از سندلی بلند شد و کیفش را رویشان انداخت.

در حالی که از کنار حانا رد می شد پچ پچ بسیار آرامی در گوشش شنید ببینم چقدر دو

میاری. حانا در جای خود خوشک شده بود. زربان قلبش دوباره اج گرفت اما این بار نه

از ترس بلکه از نوعی حیجان ممنوعه یه. او می دانست که این جمله کتاه فراتر از یک

کنایه است. سوچی داشت او را به یک میدان نبرد دوت می کرد که قوانینش را فقط خودش

تعین می کرد. هوا در راه روی کتابخانه پس از خروج سوچی سنگینتر از همیشه به نظر می

رسید. حانا تا مدتها نتوانست از آن میز بلند شود.

او می دانست که با ورود به حوضه سوچی وارد قلم روی سایه ها شده است جایی که حقیقت

پشت نقاب های سرد پنهان می شود.

او نه

بلکه شکارچی یک راز بود که نمی دانست آیا در نهایت خودش شکار خواهد شد یا نه. او

باید برای فرداغ روحی یهی پولادین از خود می ساخت. شب زیر نور زعیف چراق مطالعه

هانا مدام به آن نگاه سرد سوچی فکر می کرد. او احساس می کرد سوچی تنها یک دانش

آموز منظوی نیست. چیزی در رفتار او وجود داشت که با محیط آکادمیک و آرام مدرس

همخانی نداشت. یک نوع احتیاط بیش از حد یک جور گوش به زنگی که انگار او همیشه در حال

فرار از چیزی بود. حانا تصمیم گرفت از فردا دیگر فقط یک پرسشکر نباشد او میخواست

بخشی از آن معمائی همیشگی سوچی شود.

صبح روز بعد وقتی حانا وارد کلاس شد دید که جای همیشگی سوچی خالی است. در تمام طول

زندهای شیمی او فقط به سندلی خالی خیره بود.

او متوجه شد که سوچی نه تنها قیبش زدد بلکه انگار رد پایی از خودش هم باقی نجذشت

است وقتی معلم بارده شد و عبال لحنی سرد از قیبت سوچی صحبت کرد حانا متوجه شد

که بازی آنها خیلی زودتر از آنچه تصور می کرد تغییر قواعد داد است سوچی رفته بود

اما سایش روی تمام تصمیمات حانا سنگینی می کرد