Original subtitles

کانالی برای عاشقان سینما :Cinephilia https://t.me/Video_Archives

مترجم: دانیال افشار

به لطف و حمایت آقای قدسی منش

‫تئاتر: می‌تواند به ما نشان ‫دهد که چه کسی هستیم.

‫چه کسی بوده‌ایم و چه ‫کسی می‌توانیم باشیم.

‫یعنی بزرگ‌تر تصور کردن،

‫بهتر درک کردن،

‫با یکدیگر احساس کردن،

‫روی صحنه‌هایمان و در تورهای نمایشی،

‫در مدارس،

‫و میان جوامع،

‫بر پرده‌های سینما در سراسر جهان

‫و اکنون، در خانه.

‫ما تئاتر ملی هستیم.

‫ما تئاتر را برای همه می‌سازیم.

‫هنر کمک می‌کنه که بتونیم دنیا ‫رو از دریچه‌های تازه‌ای ببینیم،

‫داستان‌های پشت آثار ‫بزرگ بهشون جان می‌بخشه،

‫و شنیدنشون نباید یک امتیاز ویژه باشه.

‫به همین دلیل ما Bloomberg Connects ‫رو ایجاد کردیم،

‫اپلیکیشنی که به شما امکان ‫می‌دهد موزه‌ها، باغ‌ها، پارک‌ها،

‫مصاحبه‌های پشت صحنه و آثار هنری ‫عمومی را در سراسر جهان کشف کنید،

‫همه‌ی این‌ها با یک دانلود، ‫درست در دستان شما.

‫Bloomberg Connects دنیایی ‫از الهام را در اختیارتان می‌گذارد.

‫به جامعه‌ی تئاتر ملی و صدها ‫مؤسسه‌ی فرهنگی دیگر بپیوندید

‫تا نگاهی عمیق‌تر به دنیای هنر داشته باشید، ‫از طریق Bloomberg Connects.

‫سپیده دم آمد، اما روزی در کار نبود.

‫صبح که شد، گرد و غبار ‫مثل مه در هوا معلق بود.

‫مردان کنار فنس‌هایشان ایستاده بودند ‫و به مزارع نابودشده‌ی ذرت نگاه می‌کردند،

‫که حالا به‌سرعت خشک می‌شد.

‫تنها رگه‌ای از سبزی زیر ‫لایه‌ای از گرد و غبار نمایان بود.

‫♪ می‌دونم که می‌تونم خیلی قوی‌تر باشم

‫♪ خیلی قوی‌تر از دیروز

‫♪ می‌دونم که دیگه چیزی نمونده

‫♪ راهم رو پیدا می‌کنم

‫♪ می‌دونم که دیگه چیزی نمونده

‫♪ راهم رو پیدا می‌کنم

‫سلام.

‫جاده از جهنم‌ا‌م گرمتره.

‫تو تام جود کوچیکه‌ نیستی؟

‫پسر تام بزرگ؟

‫آره، خودم‌ام.

‫دارم برمی‌گردم خونه.

‫فک نکنم منو یادت باشه،

‫ولی من یه وقتی توی ‫جوی آب تعمیدت دادم.

‫- ها! تو واعظی؟ ‫- بودم، واعظ بودم.

‫واعظ جیم کیسی، از ‫اون واعظای آتیشی بودم.

‫یه زمانی اسم عیسی رو ‫داد می‌زدم تا به آسمون برسه.

‫ولی خب... دیگه نه. ‫حالا فقط جیم کیسی‌ام.

‫دیگه اون ندای درون رو ندارم.

‫کلی فکرای گناه‌آلود تو سرمه، ‫ولی به نظر خودم منطقی میان.

‫خب، وقتی آدم بشینه فکر کنه، معلومه ‫که فکرای جورواجور سراغش میاد.

‫معلومه که تو رو یادمه. ‫خوب هم وعظ می‌کردی.

‫یه بار یادمه، کل مراسم ‫روی دستات راه می‌رفتی

‫و همینجوری هوار می‌کشیدی.

‫مامان از همه بیشتر دوستت داشت.

‫مامن‌بزرگم می‌گفت انقدر روح تو تنت ‫بود که داشت از تن و بدن‌ات میزد بیرون.

‫یه جرعه می‌زنی؟

‫می‌دونی، من دیگه ‫زیاد موعظه نمی‌کنم.

‫مردم دیگه اون حس و ‫حالو ندارن، بدتر از اون...

‫منم دیگه حس و حالشو ندارم.

‫ولی نه که اونقدر مقدس باشی که ‫دست رد به مشروب بزنی، درسته؟

‫عجب مشروب خوش‌خوریه!

‫آره، باید هم باشه.

‫مشروب کارخونه‌ایه، یه دلاری آب خورده.

‫بله آقا! بله آقا!

‫- میگم خیلی وقت میشه که ندیدمت. ‫- آره خب.

‫هیشکی منو ندیده.

‫رفتم یه گوشه، نشستم و فکر کردم.

‫هنوز همون روح تو وجودمه، ‫ولی دیگه مثل قبل نیست.

‫خیلی چیزها هست که دیگه ‫خیلی ازشون مطمئن نیستم.

‫یه زمانی مردم رو به وجد می‌آوردم، ‫به زبون‌های غریب حرف می‌زدن،

‫انقدر رو به خدا فریاد ‫می‌زدن تا از حال برن.

‫بعد بعضی‌هاشونو تعمید می‌دادم که به خودشون ‫بیان، بعدش... می‌دونی چی کار می‌کردم؟

‫یکی از دخترها رو می‌بردم ‫تو چمن‌ها و باهاش می‌خوابیدم.

‫هر دفعه این کارو می‌کردم، ‫بعدش پشیمون می‌شدم، دعا می‌کردم،

‫دعا می‌کردم ولی فایده نداشت.

‫هر بار که دوباره من و اونا تو حال‌وهوای ‫روحانی می‌رفتیم، باز همون کارو می‌کردم.

‫هیچی مثل یه موعظه‌ی داغ، ‫آدمو به اون حال نمی‌اندازه.

‫- خودمم اینکارو کردم. ‫- آره ولی تو واعظ نبودی.

‫یه دختر واسه تو فقط یه دختر بوده...

‫باید زن می‌گرفتی.

‫یه بار یه واعظ با زنش مهمونمون بودن،

‫از اونایی بودن که یهوه رو می‌پرستیدن،

‫تو انبار موعظه می‌کردن ‫و همون بالا هم می‌خوابیدن.

‫ما بچه‌ها هرشب گوش می‌دادیم.

‫یه مدت فکر می‌کردم ‫فقط منم که این حسو دارم.

‫نه.

‫آخر سر، دیگه بریدم و ولش کردم.

‫تنها واسه خودم رفتم یه گوشه و یه ‫دل سیر در مورد دخترها فکر کردم.

‫یه بار تو ذهنت سبک‌سنگینش کردی.

‫زیر یه درخت دراز کشیده ‫بودم که دوزاری‌ام افتاد.

‫نفهمیدم چی شد، دیدم ‫دارم به خودم میگم: به جهنم!

‫نه گناهی هست و نه ثوابی،

‫فقط یه سری کار هست ‫که آدم‌ها انجام میدن.

‫بالاخره ته و توشو در آوردی.

‫بعد با خودم گفتم: خب، ‫این ندا چیه؟ این روح چیه؟

‫چیه این؟

‫و بعد گفتم عشقه.

‫من این‌قدر آدما رو دوست دارم ‫که گاهی حس می‌کنم دارم می‌ترکم.

‫بعد گفتم: "خب، عیسی ‫رو دوست نداری؟"

‫فکر کردم و فکر ‫کردم، آخر سر گفتم...

‫"نه، من کسی به اسم ‫عیسی رو نمی‌شناسم."

‫خیلی ور زدم، نه؟

‫یه چیز دیگه هم کشف ‫کردم که بهت میگم.

‫واسه یه واعظ، این دیگه ‫غیردینی‌ترین حرفیه که میشه زد.

‫واسه همین دیگه نمی‌تونم واعظ باشم، ‫چون بهش فکر کردم و باورش دارم.

‫چی کشف کردی؟

‫اگه به مذاقت خوش ‫نیومد، به دل نگیر، باشه؟

‫من چیزی به دل نمی‌گیرم، مگر ‫اینکه یه مشت بخوره تو دماغم!

‫چی کشف کردی؟

‫من راجع به روح‌القدس ‫و راه عیسی فکر کردم.

‫گفتم: چرا باید همه‌چی رو ‫بندازیم گردن خدا یا عیسی؟

‫گفتم: شاید... شاید همه ‫مردا و زنا رو دوست داریم.

‫شاید همین عشقه که روح‌القدسه، ‫روح آدمیزاد، همه‌ی ماجرا همینه.

‫شاید همه‌ی آدمای دنیا یه روحِ بزرگ ‫دارن که همه یه بخشی از همونن.

‫نشسته بودم فکر می‌کردم، ‫یهو دیگه می‌دونستم.

‫یه جورایی از عمق وجودم ‫مطمئن بودم که حقیقت داره،

‫و هنوزم باورم همینه.

‫با اینجور فکرها دیگه کسی تو ‫کلیسا دورت جمع نمی‌شه.

‫با اینجور فکرها مردم از ‫کشور می‌اندازنت بیرون.

‫اون بالاپایین پریدن‌ها، اون فریادها،

‫ملت از این چیزا خوششون میاد، ‫حالشونو جا میاره.

‫وقتی مامان‌بزرگ شور می‌گرفتش و به ‫زبون‌های دیگه حرف میزد، کسی جلودارش نبود.

‫منم وقتی سرمست از فیض ‫الهی بودم، تعمیدت دادم.

‫اون می‌تونست یه شَماسِ ‫بالغ رو با مشت نقش زمین کنه.

‫اون روز آموزه‌های مسیح،

‫همینجوری پراکنده ‫از دهنم سرازیر میشد.

‫خب، دیگه باید راهمو بکشم برم.

‫می‌دونی، خیلی جالبه...

‫وقتی اومدی داشتم به ‫تام جود پیر فکر می‌کردم.

‫داشتم فکر می‌کردم که باید برم سراغش.

‫تامِ پیر حالش چطوره؟

‫نمی‌دونم چطوره.

‫چهارساله خونه نبودم.

‫یعنی چی، یعنی خونه نبودی و واسه ‫خودت این ور و اون ور می‌گشتی؟

‫نشنیدی راجع به من؟

‫- اسمم تو تموم روزنامه‌ها بود. ‫- نه، نشنیدم، چی شده؟

‫این چهار سال توی مک‌آلستر بودم.

‫آها، نمی‌خوای در ‫موردش حرف بزنی، ها؟

‫خب، منم دیگه ازت سوال ‫نمی‌پرسم که کار بدی کردی یا نه...

‫اگه پیش می‌اومد بازم ‫همون کارو می‌کردم.

‫توی دعوا یه بابایی رو کشتم.

‫مست بودیم، تو یه مجلس رقص.

‫چاقو زد بهم، منم...

‫با یه بیل که اونجا افتاده بود کشتمش.

‫زدم تو کله‌اش، عین هندونه ترکید.

‫- یعنی اصلاً بابت‌اش شرمنده هم نیستی؟ ‫- نه که نیستم.

‫برام هفت سال زندان بریدن، ‫تازه اون اول چاقو زده بود بهم.

‫چهارساله اومدم بیرون، عفو مشروط.

‫خب، اصلاً دوست ندارم زیر آفتاب ‫برم ولی الان دیگه اونقدرها هم بد نیست.

‫انگار یه عمر میشه که تامِ پیرو ندیدم.

‫بیا با هم بریم.

‫آره، منم که کلاً می‌خواستم برم سراغش.

‫من یه مدت طولانی عیسی رو ‫آورده بودم پیش همشهری‌های شما.

‫پس بریم، بابا از دیدنت خیلی خوشحال میشه.

‫- واقعاً؟ ‫- آره، مامان‌بزرگ از خوشحالی شاخ در میاره.

‫واقعاً عجب زنیه، ببین مامان‌بزرگ‌ت، ‫هردفعه که موعظه می‌کردم...

‫♪ کی قراره بهم بگه که چه خبره

‫♪ آره

‫♪ خدایا، بگو ببینم این ‫مدتی که نبودم، چی گذشته

‫♪ کی قراره بهم بگه که چه خبره

‫♪ آره

‫♪ خدایا، بگو ببینم این ‫مدتی که نبودم، چی گذشته

‫♪ چون هیچ نوری نمی‌بینم که از خونه‌م بتابه

‫♪ آره

‫یه چیزی شده، هیشکی نیست اینجا.

‫یا مسیح! انگار اینجا ‫جهنمی بپا شده، هیچی نمونده.

‫بریم تو خونه رو نگاه کنیم، ‫سر و شکل‌اش بهم ریخته.

‫یه‌چیزی زده خونه رو داغون کرده.

‫نه رفتن...یا مامان‌ مرده.

‫اگه مامان این دور و اطراف بود، ‫این دروازه هم بسته شده بود و هم چفت.

‫همیشه حواسش به این بود که دروازه رو ببنده.

‫از همون وقتی که اون خوک رفت ‫خونه‌ی جیکوب‌ها و بچه‌شونو خورد...

‫اگه هنوز واعظ بودم، می‌گفتم دست ‫خدا بوده که فرود اومده ولی الان...

‫- نمی‌دونم چی شده. ‫- این مالِ مامان بود.

‫دیگه پاره‌پوره شده.

‫مامان خیلی دوست‌شون ‫داشت، سال‌ها می‌پوشیدشون.

‫نه، رفتن...یا مامان مرده.

‫تامی؟

‫- میولی؟ ‫- کی آزاد شدی تامی؟

‫دو روز پیش.

‫یه کم طول کشید تا با مُفتی‌سواری ‫گرفتن خودمو برسونم خونه.

‫ببین اینجا چی دیدم. ‫خونواده‌م کجان میولی؟

‫همه‌شون رفتن پیش عمو ‫جان‌ت، یه قشون کامل!

‫دارن پول جور می‌کنن ‫که برن طرف غرب.

‫عمو جان‌ت هم اخطار گرفته.

‫واعظ کیسی رو یادته؟

‫آره، آره، خوب یادمه.

‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟

‫خب، خونواده‌ت می‌خواستن بمونن،

‫تا وقتی که بانک اومد و ‫زمینو با تراکتور صاف کرد.

‫خونه رو داغون کردن، یه تکون بهش ‫دادن انگار سگه که داره یه موشو تکون میده.

‫چرا دارن مردمو از ‫زمین‌هاشون بیرون می‌کنن؟

‫بانک نمی‌تونه مستأجرا رو نگه داره.

‫مادرقحبه‌ها.

‫مادرقحبه‌های پست‌فطرت.

‫من همین‌جا می‌مونم. ‫نمی‌تونن منو بیرون کنن.

‫آره، حتماً.

‫برام عجیبه بابا ‫این‌قدر راحت رفت.

‫برام عجیبه که بابابزرگ کسی رو با تیر نزد،

‫تا حالا نشده کسی به بابابزرگ ‫بگه کجا بره و کجا نره.

‫مامانم کسی نیست که بشه زور بهش گفت.

‫یه بار دیدم با یه مرغ زنده ‫افتاد به جون یه دستفروش،

‫فقط چون سر قیمت ‫باهاش بحث کرده بود.

‫چطور خونواده‌م این‌قدر راحت رفتن؟

‫راحت که نبود، تامی.

‫یه چیزی از تو وجود بابات کنده شد.

‫یه جورایی داغونش کرد.

‫آدم که به یه جا عادت کنه، ‫دل کندن ازش سخت میشه.

‫آره آقا، ولی یه چیزی هم جالبه.

‫وقتی به من گفتن باید از ‫اینجا برم یه اتفاقی برام افتاد.

‫اولش می‌خواستم برم ‫و کلی آدمو نفله کنم.

‫ولی کسی نبود که ‫بشه ازش انتقام گرفت.

‫شرکت «شان لند و کَتِل» کیه؟

‫کسی نیست. یه شرکته.

‫آدمو دیوونه می‌کنه.

‫بعدشم که همه‌ی خونواده‌م ‫زدن به جاده، رفتن غرب.

‫منم افتادم به پرسه زدن.

‫شدم مثل یه روح سرگردون تو قبرستون.

‫هی میرم همون جاهایی که یه ‫زمانی یه اتفاقایی توش افتاده بود.

‫مثل اونجا، کنار طویله، همون‌جایی ‫که بابام رو گاو شاخ زد و کشت.

‫خونش هنوز روی اون ‫خاکه، همین الانم هست...

‫باید هم باشه، ‫کسی که نشُستش.

‫دستمو گذاشتم روی همون خاکی ‫که خون بابای خودم شده بخشی ازش.

‫به نظرتون من دیوونه شدم؟

‫نه...تنهایی، ولی دیوونه نیستی.

‫خونواده‌ت رفتن سمت غرب. ‫تو هم باید می‌رفتی.

‫- نباید از خونواده‌ت جدا می‌شدی. ‫- نمی‌تونستم.

‫یه چیزی بهم اجازه نمی‌داد.

‫من خیلی وقته با کسی حرف نزدم.

‫خب باید حرف بزنی.

‫گوش کن، گاهی اوقات یه مرد غمگین...

‫می‌تونه غم‌انگیزترین چیزو به زبون بیاره.

‫هی، این چیه؟

‫احتمالاً سرکارگر این ‫بخش از زمین‌های پنبه‌س.

‫شاید یکی آتیشمونو دیده.

‫ما کار بدی نکردیم.

‫بخوابین زمین، اومدیم تو ‫زمین مردم، نمیشه اینجا بمونیم.

‫همین‌جا بشین، ما ‫که خلافی نکردیم.

‫بشین، تام. تو با عفو مشروط آزادی!

‫دو ماهه دنبال منن که بگیرنم.

‫میولی؟

‫میولی؟

‫اینجا نیست، بریم.

‫هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روز ‫مجبور شم تو زمینای بابام قایم بشم.

‫♪ خیلی وقته که دارم این جاده رو گز می‌کنم

‫♪ و هنوزم راهو بلد نیستم

‫♪ همش با خودم کلاً اشتباهی حرف می‌زنم

‫♪ الان دیگه چیزی برای گفتن نمونده

‫♪ چون دیگه نمی‌بینیم هیچ نوری به سمتم بیاد

‫♪ نه، نمی‌بینم نوری به سمتم بیاد

‫♪ نه، دیگه نمی‌بینم ‫نوری از خونه به سمتم بیاد

‫♪ آره...

‫♪ آره...

‫♪ آره...

‫♪ آره...

‫- بابا. ‫- چی میخوای؟

‫تامیه! تامی اومده خونه.

‫تامی!

‫ فرار نکردی؟ نباید قایم شی؟

‫نه بابا، مشروط آزادم کردن. ‫آزادم، مدارک‌مو دارم.

‫تامی.

‫داریم میریم کالیفرنیا.

‫ولی می‌خواستیم برات ‫نامه بفرستیم و بهت بگیم.

‫ولی حالا دیگه برگشتی، ‫می‌تونی همراهمون بیای.

‫می‌تونی...

‫روتی، تمومش کن دیگه.

‫مامانت یه حس بدی داشت ‫که دیگه هیچ‌وقت نمی‌بیندت.

‫تا حدی که نمی‌خواست بیاد کالیفرنیا ‫از ترسِ اینکه مبادا دیگه تو رو نبینه.

‫بیا غافلگیرشون کنیم.

‫بریم تو یه‌جوری که انگار تو هیچوقت نرفتی. ‫بریم بعد ببینیم مامانت چی میگه.

‫واعظ رو یادت میاد؟ ‫همراهم اومد.

‫- اونم زندان بوده؟ ‫- نه، تو جاده دیدمش.

‫- یه مدتی دور بوده. ‫- خوش اومدی، آقا.

‫خوشحالم که اینجام.

‫برگشت یه پسر به خونه‌اش دیدن داره.

‫- دیدن داره. ‫- خونه؟

‫پیش خونواده‌اش.

‫بابا، برو طویله بابابزرگ ‫و مامان‌بزرگ رو بیار.

‫مامان، دو نفر تازه از راه رسیدن،

‫می‌خواستم ببینم می‌تونیم یه ‫لقمه غذایی چیزی بهشون بدیم؟

‫بذار بیان، غذا زیاد داریم.

‫بهشون بگو باید دستاشونو بشورن.

‫دارم گوشت‌ها رو از ‫رو آتیش برمی‌دارم.

‫شانس آوردیم امروز کلی نون پخت...

‫خداروشکر.

‫وای! خداروشکر!

‫تامی، تحت تعقیب که نیستی؟ ‫فرار که نکردی؟

‫نه مامان، عفو مشروط دادن بهم. ‫مدارکم اینجاست.

‫از اینکه داشتیم بدون ‫تو می‌رفتیم ترسیده بودم،

‫از اینکه دیگه هیچوقت ‫همدیگه رو نبینیم.

‫خوب سر کارت گذاشتم مامان!

‫می‌خواستیم سر کارت ‫بذاریم و همین کارو هم کردیم.

‫کاش بابابزرگ هم اینجا بود و می‌دید.

‫اگه بابابزرگ بود چنان از خنده می‌کوبید ‫رو پای خودش که لگن‌اش از جا در می‌رفت.

‫بابابزرگ کجاست؟ ‫ندیدم اون شیطون پیرو.

‫با مامان‌بزرگت دارن چرت می‌زنن، ‫تو طویله خوابیدن.

‫بابا، بدو برو بهشون بگو تامی برگشته خونه.

‫- همیشه محبوب بابابزرگش بود. ‫- معلومه.

‫باید زودتر می‌رفتم ‫صداشون می‌کردم!

‫- تامی؟ ‫- بله؟

‫تامی، باید یه سوالی ازت بپرسم، ‫دیوونه که نشدی؟

‫دیوونه مامان؟

‫از فرط کینه دیوونه نشدی؟ ‫از هیشکی متنفر نیستی؟

‫تو زندون کاری نکردن که روانتو ‫به هم بریزه، که قاطی کنی؟

‫نه. یه مدت کوتاه قاطی کرده بودم، ‫ولی نه مثل بعضیا که غرور الکی دارن.

‫می‌ذارم چیزا ازم بگذرن.

‫- خداروشکر! ‫- ولی مامان!

‫وقتی دیدم با خونه‌مون چیکار کردن...

‫تامی، یه وقت تنهایی نری بجنگ‌شون،

‫عین یه گرگ شکارت می‌کنن.

‫می‌گن ۱۰۰ هزار نفر مثل ما ‫رو از خونه‌هاشون انداختن بیرون.

‫اگه همه‌مون مثل تو عصبانی بودیم ‫تامی، دیگه نمی‌تونستن کسی رو شکار کنن.

‫- خیلی‌ها این حسو دارن؟ ‫- نمی‌دونم.

‫همه انگار گیج و ویج‌ شدن.

‫یه‌جوری این دور و اطراف راه ‫میرن که انگار تو خواب و بیداری‌ن.

‫قبلاً هیچوقت اینجوری نبودی.

‫قبلاً خونه‌مو خراب نکرده بودن.

‫قبلاً خونواده‌مو توی جاده ول نکرده بودن، ‫قبلاً مجبور نبودم همه چی رو بفروشم.

‫- الحمدالله! ‫- دارن میان.

‫- خدایا شکرت! ‫- کجاست این...ای‌بابا...

‫کجاست این...

‫خب!

‫لعنتی! نگاش کن!

‫زندون رفته‌ی ما رو!

‫خیلی وقت بود هیچ جودی ‫پاش به زندون باز نشده بود.

‫حق نداشتین بندازینش زندون، ‫منم جاش بودم همینکارو می‌کردم.

‫مادرقحبه‌ها حق نداشتن!

‫یه نامرد نالوطی هم پیدا شد،

‫که پز می‌داد که وقتی از زندون بیای ‫بیرون، چجوری میخواد بهت شلیک کنه.

‫براش پیغام فرستادم.

‫گفتم: اگه تفنگ به‌دست نزدیک تامی پیدات بشه،

‫تفنگه رو می‌گیرم، می‌کنمش تو کونت. ‫حسابی ترسوندمش.

‫خدا رو شکر واسه این پیروزی!

‫حال و روز خودت چطوره بابابزرگ؟

‫همیشه می‌گفتم تامی از زندون در میره،

‫عین یه گاوِ نر که از تو طویله فرار می‌کنه.

‫- کار خودتو کردی! ‫- فرار نکردم، خودشون گذاشتن بیام بیرون.

‫از سر راهم برو کنار که گشنمه.

‫عجب آدمیه این بابابزرگ!

‫دنیا مردی از این شرورتر ‫و فحاش‌تر به خودش ندیده!

‫مستقیم داره میره جهنم، خدا رو شکر.

‫می‌خواد کامیون برونه! ‫ولی از این خبرها نیست.

‫- چطوری نوح؟ ‫- خوبم.

‫تو چطوری؟

‫- عمو جان! ‫- خوشحالم می‌بینمت تامی.

‫- شما چطورین...بچه‌ها؟ ‫- سلام.

‫سلام.

‫- خوبیم. ‫- خوبه.

‫یه بشقاب واسه خودت ‫بردار و هرجا تونستی بشین.

‫اینم از رزاشارن و کانی‌، ‫به موقع واسه شام اومدن.

‫رزاشارن یه مدته پیش ‫خونواده‌ی کانی جا خوش کرده.

‫خدایا! حتی اینم نمی‌دونی که ‫رزاشارن با کانی ریورز ازدواج کرده.

‫رزاشارن هم به‌زودی می‌زاد، ‫الان باید سه، چهار یا پنج ماهه حامله باشه.

‫شکمش داره میاد بالا.

‫رزاشارن ببین، تامیه! ‫عفو مشروط خورده.

‫یا عیسی مسیح، رزاشارن ‫که یه بچه کوچولو بود.

‫این کانیه، شوهرم.

‫خب...

‫می‌بینم که مشغول بودین.

‫- نخیر نمی‌بینی، هنوز نمی‌بینی. ‫- بابابزرگ گفت بهم.

‫- کی بدنیا میاد؟ ‫- دیگه خیلی نمونده.

‫قراره بچه رو توی مزرعه ‫پرتقال به دنیا بیاری؟

‫تو قرار نیست ببینی.

‫رزِشارون، بیا اینجا و کمک ‫کن غذا رو بچینم روی میز.

‫هی! واعظ کجاست؟ ‫همینجا بود که، کجا رفت؟

‫واعظ؟ واعظ همراهت آوردی؟

‫برو بیارش که قبل از غذا دعا بخونیم.

‫واسه ایشون که دیر شده، خورد غذاشو.

‫- برو واعظ رو بیار تامی. ‫- جیم کیسی.

‫- چیکار می‌کردی؟ قایم شده بودی؟ ‫- خب، نه ولی...

‫آدم نباید تو مسائل خانوادگی ‫یکی دیگه فضولی کنه،

‫نشسته بودم داشتم فکر می‌کردم.

‫بیا غذا بخور.

‫مامان‌بزرگ میگه یه دعایی بخونیم.

‫ولی من که دیگه واعظ نیستم.

‫بیا دیگه، واسه‌ش یه دعایی بخون.

‫- قدم‌تون رو چشم. ‫- قدم‌تون رو چشم، بیاین شام بخورین.

‫- اول دعا. ‫- من این واعظ رو می‌شناسم!

‫کارش درسته.

‫همیشه ازش خوشم می‌اومد، از ‫اون موقعی که دیدم داره حسابی...

‫خفه‌شو، بزِ پیر گناهکار!

‫خب، شب همگی بخیر...

‫باید بهتون بگم دوستان...

‫- من دیگه واعظ نیستم. ‫- دعا بخون.

‫خب، اگه فقط به‌خاطر این ‫باشه که از اینجا بودنم خوشحالم،

‫و شکرگزارم بخاطر آدم‌هایی که مهربون‌اند ‫و سخاوتمند، اگه این براتون کافیه...

‫خب، در این صورت یه ‫همچین دعایی رو می‌خونم.

‫بخون، و چند کلامی هم در مورد ‫ما که داریم میریم کالیفرنیا بهش بگو.

‫درسته، خب...

‫داشتم فکر می‌کردم...

‫تو تپه‌ها که بودم فکر می‌کردم،

‫شاید بتونین بگین

‫مثل عیسی که زد به برهوت تا یه راهی ‫برای بیرون اومدن از گرفتاری‌هاش پیدا کنه.

‫شکرِ خدا.

‫حالا من نمیگم که مثل عیسی‌ام، ولی...

‫مثل اون خسته شدم، ‫مثل اون گیج شدم،

‫و مثل خودش زدم به برهوت، ‫بدون هیچ چادر و وسیله‌ای.

‫الحمدلله!

‫و شروع کردم به فکر کردن...

‫ولی اون فکر کردن نبود، ‫عمیق‌تر از فکر کردن بود.

‫به این فکر کردم که ماه چجوری ‫اونجاست و ستاره‌ها و تپه‌ها...

‫و بعد من...که دارم نگاهشون می‌کنم.

‫و دیگه از هم جدا نبودیم، یک چیز بودیم.

‫- و اون یک چیز مقدس بود. ‫- وای، آره، خدا حفظت کنه!

‫بعد به این فکر کردم که چطور ‫وقتی یک چیز بودیم، مقدس بودیم.

‫و بشریت هم وقتی یک چیز بود، مقدس بود.

‫فقط وقتی ناپاک شد که یه ‫بدبختِ بیچاره، افسار رو گرفت

‫و راه خودشو رفت...

‫زد و خورد و کش‌مکش و کتک‌کاری.

‫یه همچین آدمی ‫تقدس رو از بین می‌بره.

‫اما وقتی که همه‌مون ‫داریم با هم کار می‌کنیم،

‫انگار به کل قضیه متصل‌ایم و این درسته.

‫این مقدسه.

‫بعد به این فکر کردم که اصلاً ‫نمی‌دونم منظورم از مقدس چیه.

‫من دیگه نمی‌تونم مثل قبلاً دعا بخونم.

‫بخاطر تقدس این شام خوشحالم، ‫و خوشحالم که اینجا عشق وجود داره.

‫همین.

‫ای‌وای، انقدر حرف زدم شام‌تون سرد شد.

‫آمین!

‫برادرت اَل، قبل از اینکه ‫هادسون رو بخریم، بررسی‌اش کرد.

‫می‌گه که همه چیزش درسته.

‫اون چه می‌دونه؟ اون ‫که فقط یه پسر بچه‌ست.

‫واسه یه شرکت کار می‌کرد، ‫واسه‌شون کامیون می‌روند،

‫یه چیزهایی سرش میشه، این زبل زبون‌درازی ‫که من می‌شناسم یه چیزهایی سرش میشه.

‫می‌تونه یه موتورو ‫سر هم کنه، ال بلده.

‫الان کجاست؟

‫خب، داره واسه خودش یللی‌تللی می‌کنه.

‫میخواد انقدر دختربازی کنه که هلاک بشه.

‫یه نوجوون ۱۶ ساله‌ی لاف‌زن که هرچی ‫غریزه‌اش بگه فقط همون کارو می‌کنه.

‫یه هفته‌ست که شب اینجا نبوده.

‫من بدتر بودم.

‫من خیلی بدتر بودم.

‫میشه گفت من خیلی شر و شور بودم.

‫همین الانم شبیه شر و شورها هستین بابابزرگ.

‫خب آره، الانم یه‌جورایی هستم.

‫ولی دیگه به گرد پای اون ‫کسی که بودم نزدیک هم نمیشم.

‫صبر کنین تا برسم کالیفرنیا،

‫جایی که بتونم واسه خودم یه ‫پرتقالی چیزی از رو درخت بچینم.

‫یا انگور! انگور! انگور چیزیه ‫که هیچوقت ازش سیر نمیشم.

‫اگه اشتباه نکنم، یه بچه زبل زبون‌دراز

‫دمشو رو کولش گذاشته و داره میاد خونه.

‫انگار حسابی هم خسته و داغونه.

‫سلام اَل.

‫یا مسیح، مثل لوبیا داری رشد می‌کنی! ‫جایی می‌دیدمت اصلاً نمی‌شناختمت.

‫میگن دستت توی ‫کار با کامیون خوبه.

‫خب آره، یعنی خیلی ‫چیزی ازش سر در نمیارم...

‫تو از زندان فرار کردی؟

‫نه، عفو مشروط.

‫بیا اینجا، بذار دکمه‌هاتو ببندم.

‫ولم کن...نمی‌خوام...

‫میخوام بذارین خودم ‫دکمه‌ی شلوارِ خودمو ببندم.

‫تو کالیفرنیا نمیذارن آدم‌ها با ‫دکمه‌ی باز واسه خودشون بچرخن ها!

‫نمی‌ذارن، ها؟ خب من...من نشون‌شون میدم.

‫اصلاً می‌اندازمش بیرون و میرم می‌چرخم.

‫انگاری این طرز حرف ‫زدنش هرسال داره بدتر میشه.

‫گمونم دنبال جلب توجهه.

‫می‌دونی وقتی رفتم اونجا میخوام چیکار کنم؟

‫بهت میگم، میخوام یه خوشه انگور ‫از یه بوته یا هرچی که هست بچینم،

‫و له‌اش می‌کنم تو صورت خودم،

‫و میذارم آبش از سر و صورتم بریزه پایین،

‫بعد یه تشت واسه خودم می‌گیرم،

‫پرش می‌کنم از انگور،

‫بعد می‌شینم توش،

‫و فشارشون میدم، و میذارم ‫آبش بره تو همه‌جای شلوارم.

‫بابا، کی میخواین شروع کنین؟

‫خب، حالا که یللی‌تللی این آقا تموم شده،

‫فکر کنم شاید بشه از فردا شروع کرد.

‫یا پس‌فردا.

‫هرچی سریعتر شروع کنیم، ‫بیشتر مطمئنیم که به اونجا می‌رسیم.

‫یه بابایی می‌گفت حدود دو هزار مایل راهه.

‫روتی، وینفیلد، بشقاب‌ها رو جمع کنین،

‫رزاشارن، لگن شستشوم رو بیار.

‫من باید حواسم باشه مامان، ‫نباید چیزی از رو زمین بلند کنم.

‫- من براش میارم. ‫- ال، بیا اینجا کمکم کن.

‫تام، امیدوارم اوضاع تو ‫کالیفرنیا روبه‌راه باشه.

‫- چی باعث شد فکر کنی که نیست؟ ‫- خب، هیچی...

‫یه‌جورایی بیش از حد خوب به نظر میاد.

‫اعلامیه‌هایی که داشتن ‫پخش می‌کردن رو دیدم،

‫که توشون نوشته بود اونجا چقدر ‫کار هست و چقدر دستمزدها خوبن،

‫تو روزنامه‌ها دیدم نوشتن که نیاز ‫به نیرو دارن واسه چیدن انگور،

‫و چیدن پرتقال و هلو!

‫عجب کار خوبیه تام، هلو چیدن رو میگم.

‫وقتی همه‌چی خیلی خوب باشه ‫ترس ورم میداره، به شک می‌افتم.

‫خب، اگه نمی‌خوای مثل کرم تو ‫خاک بلولی، خیلی بلندپروازی نکن.

‫می‌دونم این حرف درسته.

‫- فکر کنم این تو انجیل نوشته شده، درسته؟ ‫- گمون کنم، شبیه انجیل که هست.

‫با این‌حال، دوست دارم به این فکر کنم که ‫همه‌چی قراره تو کالیفرنیا چقدر خوب باشه،

‫هیچوقت سرد نیست و همه‌جا پرِ میوه‌ست.

‫و مردمی که تو قشنگ‌ترین ‫خونه‌ها زندگی می‌کنن.

‫خونه‌های نقلی سفید وسط درخت‌های پرتقال.

‫به این فکر می‌کنم که...البته به ‫شرط اینکه همه‌مون کار گیر بیاریم...

‫شاید ما هم تونستیم یه‌دونه از ‫اون خونه‌های سفید نقلی بخریم.

‫شاید.

‫من یه فکری دارم، چرا داریم ‫الکی دور خودمون می‌چرخیم؟

‫میخوام قال قضیه رو بکنم، می‌تونیم ‫همین الان بریم، چرا نمیریم؟

‫می‌تونیم تا هوا روشن میشه ‫جمع و جور کنیم و بعد بریم.

‫تنها کاری که باید بکنیم اینه که ‫گوشت خوک رو نمک‌سود کنیم.

‫- می‌گن دوهزار مایله. ‫- راه خیلی درازیه.

‫- باید بریم. ‫- نوح، تو گوشتا رو ببُر.

‫بقیه‌مونم شروع می‌کنیم ‫به بار زدنِ کامیون.

‫اگه یه چیزی از قلم بندازیم چی؟ ‫تو این تاریکی که معلوم نمی‌شه.

‫- صبح که شد یه نگاه دیگه هم می‌ا‌ندازیم. ‫- وسایلا رو جمع کنین.

‫- بجنبین، بچه‌ها. ‫- میگم که...

‫میگم میشه منم با شما بیام؟

‫داره یه اتفاقی می‌افته، رفتم یه ‫نگاهی انداختم، خونه‌ها همشون خالی‌ان.

‫زمین‌ها خالی‌ن، کلِ این کشور خالی شده.

‫دیگه نمی‌تونم اینجا بمونم.

‫باید برم همون‌جا که بقیه دارن میرن.

‫باید دقیق حساب و کتاب کنیم.

‫حساب و کتابِ دقیق، کار غم‌انگیزیه.

‫بذار ببینم... پدربزرگ و ‫مادربزرگ، این شد دو نفر.

‫من و جان و مامان، پنج‌تا.

‫نوح و تامی و ال، هشت‌تا.

‫رُزاشارون و کانی، ده‌تا. ‫روتی و وینفیلد، دوازده‌تا.

‫و دو تا خوکِ تیکه‌شده.

‫یه شکم اضافه هم ‫می‌تونیم سیر کنیم؟

‫می‌تونیم، مامان؟

‫مسأله این نیست که "می‌تونیم؟" ‫مسأله اینه که "می‌خوایم؟"

‫اگه به "می‌تونیم" باشه، هیچی از دستمون ‫برنمیاد، نه رفتن به کالیفرنیا، نه هیچ چی،

‫ولی اگه به "می‌خوایم" باشه، ‫هر کاری که بخوایم، می‌کنیم.

‫مدت‌هاست که خونواده‌ی ما اینجاست، ‫و قبلش هم اون طرف شرق بوده،

‫تا حالا نشنیدم هیچ ‫جودی یا هیچ هیزلتی

‫دست رد زده باشه به سینه‌ی ‫کسی که غذا یا سرپناه خواسته،

‫یا می‌خواسته تو جاده سواری بگیره.

‫جود‌های نامرد زیاد بودن، ولی ‫هیچ‌وقت در اون حد نامرد نبودن.

‫ولی اگه جا نشه چی؟

‫- اگه همه‌مون توی ماشین جا نشیم چی؟ ‫- همین الانم جا نیست.

‫بیشتر از شیش نفر جا نمیشن، ‫ولی دوازده نفر که قراره حتماً برن.

‫یه نفر اضافه‌تر بیاد که ‫به جایی بر نمی‌خوره.

‫خب، جناب واعظ، حالا ‫که قراره باهامون بیای،

‫بپر اون ور و یه دستی برسون.

‫مامان، میز رو جمع کن،

‫نوح باید گوشتا رو تیکه کنه.

‫- نمک داری؟ ‫- آره، کلی نمک داریم.

‫دو تا بشکه‌ی پُر داریم.

‫مامان، چی از تو ‫آشپزخونه می‌خوای ببریم؟

‫سطل، همه‌ی چیزایی ‫که باهاش غذا می‌خوریم،

‫بشقاب‌ها، لیوان‌ها، ‫قاشق‌ها، چنگال‌ها و کاردها.

‫همه رو بذار توی کشو، کل کشو رو بیار.

‫تابه‌ی بزرگ، دیگِ خورشت، قهوه‌جوش.

‫توری توی فر رو هم بردار، ‫خوبه واسه گذاشتن روی آتیش.

‫خیلی دوست دارم تشتِ رختشوییم ‫رو هم ببرم، ولی انگار جا نمیشه.

‫لباس‌ها رو توی همون سطل می‌شورم.

‫برداشتنِ خرده‌ریز فایده نداره.

‫تو یه دیگِ بزرگ می‌شه چیزای کوچیک‌رو پخت،

‫ولی تو یه قابلمه‌ی کوچیک، ‫نمی‌شه چیزای بزرگ پخت.

‫بابا، بابا! یه چیزی به ذهنم رسید.

‫- چی؟ ‫- تام با عفو مشروط آزاده.

‫این یعنی نمی‌تونه از ایالت خارج بشه،

‫اگه بگیرنش، سه سال باید بره زندان.

‫یا عیسی مسیح، امیدوارم اینی که ‫میگی درست نباشه، تام رو لازم داریم.

‫- آره، درسته. ‫- اَل...

‫دو هفته‌ی گذشته رو کجا بودی؟

‫خب، وقتی آدم داره از ولایتش میره، ‫یه سری کارا هست که باید انجام بده.

‫در مورد تام چیزی به مامانت نگو.

‫فکر کنم وقتشه که مامان‌بزرگ و ‫بابابزرگ رو بیدار کنیم، نزدیکای صبحه.

‫بابابزرگ داره میاد، ‫انگار یه طوری‌شم شده.

‫من هیچ طوری‌م نشده.

‫- فقط من نمیام، همین. ‫- نمیای؟ منظورت چیه؟

‫باید بریم، جایی واسه موندن نداریم.

‫در مورد موندن شما چیزی نگفتم.

‫شما تشریف ببرین.

‫من، می‌مونم.

‫کلی بهش فکر کردم، تقریباً تموم شبو.

‫این سرزمین منه.

‫من به اینجا تعلق دارم.

‫حتی اگه انگورها و هلوها اون‌قدر زیاد ‫باشن که آدمو از رختخواب پرت کنن بیرون،

‫بازم برام مهم نیست.

‫من جایی نمیرم.

‫بابابزرگ، کل شبو نخوابیدی،

‫بذار پسرهات کمکت کنن لم بدی ‫روی یه تشک نرم که برات آماده کردیم.

‫یه شربت آرام‌بخش دارم ‫که قشنگ خواب‌آلودت می‌کنه.

‫بعد از اینکه یه چرت کوچولو زدی،

‫مفصل در مورد موندنت تو جایی ‫که بهش تعلق داری حرف می‌زنیم.

‫من جایی نمیرم!

‫اینجا چه‌خبره، سرصبحی دارین چیکار می‌کنین؟

‫بابا، یه چادر روی باربند ‫زدم که اگه بارون گرفت،

‫بتونن برن زیرش و خیس نشن.

‫اون جلو، خیالمون ‫راحته که خیس نمیشیم.

‫عجب فکر بکری، دست مریزاد.

‫لعنتی دیگه نزدیک طلوعه. ‫باید راه بیافتیم، بریم.

‫مامان، تو و رزاشارن ‫یه مدت کنار اَل بشینین،

‫بعد جابه‌جا میشیم که راحت‌تر ‫باشین، ولی فعلاً اینجوری شروع کنیم.

‫یا خدا، این فنرها صافِ صاف شدن!

‫شانس آوردیم که ‫زیرشون پایه گذاشتم.

‫- اَل؟ ‫- همم؟

‫راش بنداز.

‫من هیچ‌جا نمیرم.

‫♪ کل کشور داره کوچ میکنه

‫♪ به سمت غرب

‫♪ وقتی برای درنگ کردن نیست

‫♪ این آزمایشِ الهیه

‫نمیخوای یه نگاهی به ‫پشت سرت بندازی مامان؟

‫داریم میریم کالیفرنیا دیگه، مگه غیر اینه؟ ‫پس بریم کالیفرنیا.

‫یا مسیح، چقدر سنگینه ماشین!

‫با این سرعت به هیچ جا نمی‌رسیم.

‫♪ میخوام خودمو بلند کنم

‫♪ از بین مرده‌ها بلند کنم

‫♪ به‌جهنم، باید یه تکونی بخورم

‫♪ بعدش می‌بینی که من...

‫♪ می‌خونم تا بفهمم

‫♪ دوباره ایمانم رو به‌دست میارم

‫ویل! ویل!

‫رُزاشارن، دختر خوب، ‫برو کنار مادربزرگ دراز بکش.

‫الان به یکی نیاز ‫داره، حالا دیگه فهمیده.

‫باید ببینیم که چیکار میشه کرد.

‫قانون میگه باید مرگ رو گزارش ‫بدیم، و اگه این کار رو بکنیم،

‫یا باید چهل دلار بدیم برای کفن و دفن، یا ‫اینکه اونو مثل بی‌کس و کارها دفن می‌کنن.

‫ما هیچ‌وقت نذاشتیم یکی‌مون ‫مثل بی‌کس و کارها بره زیر خاک.

‫خب، شاید باید یاد بگیریم.

‫تا حالا هیچ‌وقت این‌طوری هم از ‫زمین‌مون پرت‌مون نکرده بودن بیرون.

‫بابابزرگ بابای خودشو با ‫دستای خودش خاک کرد.

‫با عزت این کارو کرد، قبرشو ‫با بیل خودش صاف و مرتب کرد.

‫این مال دورانی بود که یه مرد این حق ‫رو داشت که توسط پسر خودش خاک بشه،

‫و پسر هم این حق رو داشت ‫که توسط پدر خودش خاک بشه.

‫قانون الان یه چیز دیگه میگه.

‫بعضی وقتا آدم نمی‌تونه ‫از قانون پیروی کنه، عمراً.

‫حداقل با عزت و شرافت نمی‌تونه. ‫خیلی وقت‌ها نمی‌شه.

‫بعضی وقتا آدم باید ‫قانون رو کنار بزنه.

‫حرفم اینه، من حق دارم ‫که بابای خودمو خاک کنم.

‫کسی چیزی برای گفتن داره؟

‫قانون عوض میشه، ‫ولی "باید"ها همیشه هستن.

‫تو حق داری کاری که ‫باید انجام بدی رو انجام بدی.

‫تو هم این حق رو ‫داری، جان. حرفی داری؟

‫حرفی مخالف کارت ندارم، فقط...

‫فقط انگار داریم ‫یواشکی خاکش می‌کنیم.

‫شیوه‌ی بابابزرگ این ‫بود که بیاد شلیک کنه.

‫ما نمی‌تونیم مثل بابابزرگ رفتار کنیم.

‫باید برسیم کالیفرنیا، اونم ‫قبل از اینکه پولمون تموم بشه.

‫خب، بعضی اوقات اونایی ‫که سرِ زمین کار می‌کنن،

‫وقتی جنازه پیدا می‌کنن کلی سر و صدا ‫راه می‌ا‌ندازن، فکر می‌کنن طرف کشته شده.

‫واسه دولت، مرده‌ها ‫مهم‌تر از زنده‌ها هستن.

‫زمین و زمانو زیر و رو می‌کنن ‫ببینن طرف کی بوده و چجوری مرده.

‫پیشنهاد من اینه که یه تکه کاغذ بنویسیم، ‫بذاریم تو یه بطری، کنار بابابزرگ دفنش کنیم،

‫توش بنویسیم کیه، چطور ‫مرده و چرا اینجا خاکش کردیم.

‫خوب فکریه.

‫با یه دست خط خوب نوشته بشه.

‫این‌جوری خیلی حس تنهایی هم ‫نداره، می‌دونیم که اسمش کنارش هست.

‫یه پیرمرد بی‌نام و نشون نیست که...

‫زیر خاکه.

‫کسی دیگه چیزی برای گفتن نداره؟

‫تام، تام، برو اونجا و ‫اون نوشته رو آماده کن.

‫عمو جان، نوح، اَل، بیاین شروع کنیم.

‫تو هم همینطور کانی.

‫- مامان‌بزرگ چطوره؟ ‫- خوابه.

‫مامان، کاغذ قلم داری؟

‫نه! همین یه مورد رو با خودمون نیاوردیم.

‫- این مداد. ‫- ممنون.

‫اینم انجیل.

‫یه صفحه‌ی خالی اولش داره، ‫رو اون بنویس و پاره‌ش کن.

‫مامان، باید یه چیزی ازت بپرسم.

‫باز ترسیدی؟

‫خب، هیچ زنی نیست که اون ‫نه ماهو بدون غصه بگذرونه.

‫اگه واسه بچه بد بشه چی؟

‫قدیما می‌گفتن: بچه‌ای که از تو غم و ‫غصه بدنیا اومده باشه، بچه‌ی شادی میشه.

‫اما شاید هم آسیب ببینه؟

‫اگه بشینی هی واسه خودت غصه بخوری،

‫و هی سرتو بکنی تو ‫لاک خودت، آره، شاید.

‫حالا، یه دقیقه بچه رو فراموش کن.

‫خودش از پسِ خودش برمیاد.

‫بده، بده منم یه کم کار کنم، باشه؟

‫- بده. ‫- باشه.

‫مامان، اینو گوش کن.

‫اینجا ویلیام جیمز جود آرمیده،

‫مرده به خاطر سکته، یک پیرمردِ خیلی پیر.

‫خانواده‌ش دفنش کردن ‫چون پول کفن‌ودفن نداشتن.

‫کسی نکشتش، فقط سکته کرد و مرد.

‫خب، این خوبه.

‫نمی‌تونی یه چیزی از کتاب مقدس ‫هم بیاری توش که مذهبی بشه؟

‫کتاب مقدس رو بازش کن، یه ‫آیه‌ای، یه جمله‌ای بهش اضافه کن.

‫باید کوتاه باشه، تو صفحه ‫خیلی جای خالی نمونده.

‫"خدا رحمتش کنه" چطوره؟

‫نه، اینجوری انگار دارش ‫زدن، بذار یه چیزی پیدا می‌کنم.

‫یه دو سه فوت دیگه، خوب و عمیق بکنین.

‫یه جمله‌ی خوبِ کوتاه پیدا کردم:

‫"لوط گفت: آه، نه، ای پروردگار من."

‫خب، اینکه اصلاً معنی نداره.

‫حالا که می‌خوایم چیزی بنویسیم، ‫حداقل یه چیزی باشه که معنی داشته باشه.

‫مزامیر رو باز کن، از اونجا به بعد، ‫تو مزامیر همیشه یه چیزی پیدا می‌شه.

‫خیلی جالبه...

‫از دست دادن بابابزرگ هیچ ‫تغییری توی حسم ایجاد نکرد.

‫- غمگین‌تر از چیزی که بودم نیستم. ‫- این دو تا یه چیز بودن.

‫بابابزرگ و همون ولایت قدیمی، ‫این دو تا یکی بودن.

‫می‌خواست انگور رو کله‌ش له کنه...

‫و از اینکارها بکنه.

‫آره، همه‌ش داشت مسخره‌بازی در می‌آورد.

‫فکر کنم می‌دونست.

‫بابابزرگ امشب نمرد...

‫به محض اینکه از اونجا آوردیمش بیرون مرد.

‫پیدا کردم، این چیز خوبیه ‫و خیلی هم مذهبیه.

‫"خوشا به حال کسی که گناهانش ‫آمرزیده شده، و خطاهایش پوشیده شده."

‫- چطوره؟ ‫- خیلی خوبه.

‫اینو بکن تو بطری و درشو سفت و محکم ببند.

‫- مامان‌بزرگ چی؟ ‫- خوابه.

‫شاید بعدا سرزنشم کنه ‫ولی من که بیدارش نمی‌کنم.

‫خسته‌ست.

‫باید دعا بخونیم، کمکمون می‌کنی؟

‫کمک می‌کنم، اما ‫سرِ کارتون نمی‌ذارم.

‫هیشکی از خونواده‌ی ما ‫بدون چند کلمه دعا خاک نشده.

‫- دعا می‌خونم. ‫- باید بخونی.

‫بدون دعا که درست نیست. ‫حالا یه چیزی هرچند کوتاه.

‫یه دعای خیلی کوتاهه.

‫این پیرمردی که اینجاست، زندگی کرد ‫و بعد هم زندگی‌ش تموم شد و مرد.

‫نمی‌دونم خوب بود یا بد، ‫ولی اینش خیلی مهم نیست.

‫زنده بود، و چیزی که مهمه همینه.

‫یه بار یه بابایی داشت یه شعری می‌خوند ‫و ‌شنیدم که گفت: هرچی زنده‌ست مقدسه.

‫یه کم که فکر کردم دیدم حرفش ‫از چیزی که گفت بزرگ‌تره.

‫من واسه یه پیرمرد که مرده ‫دعا نمی‌کنم، اون که روبه‌راهه.

‫یه کاری واسه انجام دادن داره، راهشم از ‫پیش براش چیده شده، یه راهم بیشتر نداره.

‫ولی ما...

‫ما یه کار داریم و هزارتا ‫راه برای انجام دادنش هست.

‫نمی‌دونیم از کدوم راه بریم.

‫پس اگه قرار باشه دعا کنم،

‫واسه اونایی دعا می‌کنم که ‫نمی‌دونن باید کدوم راهو برن.

‫اما بابابزرگ، راهش راحت و سرراسته.

‫خب، حالا خاکش کنین، ‫بذارین بره سراغ کارش.

‫- آمین. ‫- آمین.

‫♫ دشت‌های سبز صدام می‌زنن...

‫♫ فریادشون رو می‌شنوی؟

‫♪ باید زنده بمونم...

‫خیلی صدا میده، ولی فکر کنم اوضاعش خوب باشه.

‫با این باری که داریم، خدا می‌دونه ‫اگه بخوایم از تپه بالا بریم چی می‌شه.

‫مامان، بین اینجا تا ‫کالیفرنیا تپه‌ای چیزی داریم؟

‫به‌نظرم تپه هست.

‫البته من که نمی‌دونم، ولی ‫فکر کنم شنیدم هم تپه هست،

‫هم کوه، کوه‌های بلند.

‫اگه سربالایی باشه داغون میشیم ها!

‫باید یه کم از وسایل‌ها رو بریزیم دور.

‫شاید نباید اون واعظو با خودمون می‌آوردیم.

‫صبر کن، جلوتر که بریم، ‫خوشحال می‌شی که باهامونه.

‫اون واعظ قراره کمک‌مون کنه.

‫مامان...مامان...

‫تو از رفتن می‌ترسی؟

‫از رفتن به یه جای جدید می‌ترسی؟

‫یه کمی.

‫فقط اونقدرها شبیه به ترسیدن نیست. ‫من اینجا نشستم و منتظرم.

‫اگه اتفاقی بیافته و باید کاری بکنم، ‫اون کارو انجام میدم.

‫به این فکر نمی‌کنی که وقتی ‫رسیدیم اونجا چی میشه؟

‫از این نمی‌ترسی که اونجوری ‫که فکر می‌کردیم خوب نباشه؟

‫نه، نه نمی‌ترسم.

‫نمی‌تونی اینجوری فکر کنی. ‫منم نمی‌تونم اینجوری فکر کنم.

‫زندگی کردنِ کلی زندگی ‫بیش از حد توانمونه.

‫جلو رومون هزار تا زندگی ‫هست که ممکنه داشته باشیم،

‫ولی وقتش که برسه فقط یکی‌شو داریم.

‫اگه بخوام همه رو ‫زندگی کنم، طاقت نمیارم.

‫تو باید تو آینده زندگی ‫کنی، چون خیلی جوونی.

‫ولی واسه من، فقط یه ‫جاده‌س که داره رد می‌شه.

‫موضوع فقط اینه که کی ‫میخوان بازم دنده‌ی خوک بخورن،

‫تنها کاری که می‌تونم بکنم همینه، ‫بیشتر از این نمی‌تونم.

‫و اگه بخوام به بیشتر از این فکر کنم، ‫بقیه هم ناراحت میشن.

‫همه رو من حساب کردن که ‫فقط به همین یه مورد فکر کنم.

‫♪ میخوام خودمو بلند کنم

‫♪ از بین مرده‌ها بلند کنم

‫♪ دوباره ایمانم رو به‌دست میارم

‫♪ بعدش می‌بینی که من...

‫♪ می‌خونم تا بفهمم

‫♪ دوباره ایمانم رو به‌دست میارم

‫خدا رو شکر که اون تیکه رو جور کردیم. ‫فردا صبح راهش می‌ا‌ندازیم.

‫اگه شما سه نفر بخواین اینجا ‫چادر بزنین، باید چهار دلار بدین.

‫جا واسه چادر زدن ‫گیرتون میاد با آب و هیزم،

‫کسی هم کاری به کارتون نداره.

‫یعنی چی؟

‫می‌تونیم کنار جاده تو یه ‫گودال بخوابیم، مفتی هم در میاد.

‫شبی که کلانتر از اینجا رد میشه...

‫شاید اوضاع براتون یه‌کم سخت بشه.

‫تو این ایالت قانون داریم ‫که کسی بیرون نخوابه،

‫واسه آواره‌ها هم قانون داریم.

‫خب اگه یه نیم دلاری ‫بدم دیگه آواره نیستم، ها؟

‫درسته.

‫احتمالاً کلانتر دامادتون که نیست، نه؟

‫نه، نیست.

‫ولی هنوز اون موقع ‫نرسیده که ما محلی‌های اینجا

‫بخوایم از شما ولگردها حرف‌شنوی داشته باشیم.

‫ولگرد؟

‫ از کی تا حالا ما شدیم ولگرد؟

‫ما چیزی ازت نخواستیم.

‫همه‌مون ولگردیم، ها؟

‫خب، ما واسه اینکه بتونیم دراز بکشیم و ‫استراحت کنیم یه قرون هم از تو نخواستیم.

‫- بی‌خیالش شو، تام. ‫- آره، حتما بی‌خیال میشم.

‫دلم نمی‌خواد دردسر درست کنم.

‫ولی سخته آدمو ولگرد صدا بزنن.

‫ها! از این نمی‌ترسم که هم خودتو نفله ‫کنم، هم اون کلانترتو، به جان تو راست میگم.

‫- ولی خب به صلاح نیست. ‫- نیم دلار هم نداری؟

‫چرا دارم، ولی لازمش دارم، نمی‌تونم ‫واسه خوابیدن خشک و خالی خرجش کنم.

‫- خب، ما هم باید خرج زندگی‌مونو دربیاریم. ‫- آره؟

‫کاش یه راهی بود که آدم ‫بی‌اینکه از بقیه بِکَنه، پول در بیاره.

‫صبح زود راه میفتیم. ‫ببین آقا، ما پول دادیم.

‫اینایی که اینجان جزو خونواده‌مون‌ند.

‫نمی‌تونن بمونن؟ یه ‫دلار و نیم پول دادیم.

‫واسه نه نفر.

‫سه نفر دیگه، یعنی پنجاه سنت اضافی.

‫ما میریم تو جاده، صبح میایم دنبال شما، ‫با این مشکلی نداری؟

‫اگه فقط همونایی که اومدن و ‫پول دادن بمونن، مشکلی نداره.

‫وقتی برسیم غرب، کار پیدا می‌کنیم،

‫و یه تیکه زمینِ کشاورزی ‫می‌گیریم که آب هم داشته باشه.

‫شماها باید یه پول ‫درست‌وحسابی کنار گذاشته باشین.

‫نه، ما پولی نداریم،

‫ولی همه‌مون کاربلدیم، ‫آدمای خوبی هم هستیم.

‫اونجا دستمزدهای خوبی میدن،

‫همه رو رو هم می‌ذاریم، ‫از پسش برمیایم.

‫شرط می‌بندم دارین ‫میرین کالیفرنیا.

‫خودم بهت گفتم، چیو حدس زدی.

‫من، من دارم بر می‌گردم.

‫اونجا بودم،

‫حالا دارم برمی‌گردم ‫که از گشنگی بمیرم.

‫ترجیح میدم یکبار و برای ‫همیشه از گشنگی بمیرم.

‫داری چی میگی واسه خودت؟

‫من یه برگه‌ی تبلیغاتی دارم ‫که میگه دستمزد خوبی میدن.

‫یه چند وقت پیش توی روزنامه خوندم ‫که واسه چیدن میوه کارگر لازم دارن.

‫نمی‌خوام حالتونو بگیرم.

‫قرار نیست حالمونو بگیری.

‫حالا که چرت و پرتت رو ‫گفتی دیگه تا آخرش بگو.

‫اعلان میگه کارگر لازم دارن.

‫آخه تو نمی‌دونی چجور ‫کارگرهایی لازم دارن.

‫منظورت چیه؟

‫ببین، تو اون اعلان شما نوشته ‫شده چندتا کارگر میخوان؟

‫هشتصد نفر، تازه فقط ‫واسه یه گوشه‌ی کوچیکش.

‫- برگه‌ی اعلانش نارنجی‌رنگ نبود؟ ‫- چرا بود.

‫تهش اسم یه بابایی رو ننوشته ‫بود که فلانی، پیمانکار کارگرا؟

‫- درسته، تو از کجا می‌دونی؟ ‫- ببین، با عقل جور در نمیاد.

‫این بابا هشتصد تا کارگر می‌خواد ‫بعد پنج هزارتا از اونا رو چاپ کرده.

‫بعد شاید بیست هزار نفر اینو بخونن.

‫از بین اونا شاید دو یا سه ‫هزارنفر راه بیفتن به سمت اونجا.

‫همه‌شم رو حساب همین اعلان.

‫- آدمایی که از نگرونی دیوونه شدن. ‫- ولی خب، باز هم با عقل جور در نمیاد.

‫تا وقتی اون بابایی که این برگه رو پخش ‫کرده رو نبینی، هیچی دستگیرت نمیشه.

‫ولی می‌بینینش.

‫قراره کنار یه خندق با پنجاه ‫تا خونواده‌ی دیگه چادر بزنین.

‫اون بابا سرک می‌کشه توی چادرت ‫که ببینه چیزی برای خوردن داری یا نه.

‫اگه ببینه هیچی نداری ‫میگه: "کار می‌خوای؟"

‫تو هم میگی: "بله آقا!

‫خیلی هم ممنون میشم ‫اگه یه کاری بهم بدین."

‫اونم میگه: "به کارم میای."

‫شاید فقط ۲۰۰ نفر لازم داشته ‫باشه، ولی با ۵۰۰ نفر حرف می‌زنه.

‫اونا هم به بقیه میگن، و وقتی می‌رسی ‫اونجا، می‌بینی ۱۰۰۰ نفر جمع شدن.

‫اون بابا می‌گه: "ساعتی 20سنت میدم."

‫بعد نصف آدم‌ها پا میشن میرن،

‫ولی هنوز پونصد نفر هستن که انقدر گشنه‌شونه

‫که حاضرن هیچی نگیرن و ‫فقط واسه یه تیکه نون کار کنن.

‫مطمئنی جزو اون آشوب‌طلب‌ها نیستی؟

‫- مطمئنی از اون کارگرنماها نیستی؟ ‫- بخدا قسم که نیستم.

‫از اون قماش زیاد پیدا میشه، ‫میرن اینور اونور و آشوب بپا می‌کنن.

‫ملت رو دیوونه می‌کنن، خودشونو با ‫دوز و کلک قاطی بقیه می‌کنن، خیلی زیادن.

‫یه روزی می‌رسه که همه‌شونو از درخت ‫آویزون می‌کنیم، همه‌ی این آشوب‌طلب‌ها رو.

‫از کشور پرت‌شون می‌کنیم بیرون.

‫مردی که بخواد کار کنه، قدمش رو چشم.

‫اگه نمیخواد بهتره بره به جهنم.

‫من یه چیزی رو ‫می‌خواستم بهتون بگم که...

‫یه سال طول کشید تا خودم بفهمم.

‫دو تا از بچه‌هام باید می‌مردن، زنم باید ‫می‌مرد تا بفهمم، ولی نمی‌تونم بهتون بگم.

‫کاش می‌دونستم، ولی هیشکی ‫نمی‌تونست به خودِ منم اینو بگه.

‫نمی‌تونم واستون بگم که اون بچه‌های ‫کوچیک چطور توی چادر افتاده بودن،

‫شکم‌شون باد کرده بود و فقط ‫پوست و استخون مونده بود.

‫می‌لرزیدن و مثل توله‌سگ ناله می‌کردن،

‫و من اینور اونور می‌دوییدم ‫که یه کاری پیدا کنم...

‫نه واسه پول، نه واسه دستمزد!

‫به خدا قسم، فقط واسه یه ‫پیمونه آرد و یه قاشق روغن.

‫بعد مامور متوفیات اومد.

‫گفت این بچه‌ها از ‫ایست قلبی مردن.

‫همینو نوشت تو برگه‌ش.

‫چقدر می‌لرزیدن...

‫و شکم‌هاشون مثل ‫مثانه‌ی خوک باد کرده بود.

‫مامان‌بزرگ هم بالاخره رفت تو چرت.

‫این یارو داشت می‌گفت...

‫چیزی که این یارو داشت می‌گفت جالب بود...

‫می‌گفت خیلی‌ها مثل ما ‫دارن میرن همون سمتی.

‫آخ، دلم پر می‌کشه برم! می‌خوام ‫زودتر برسم اونجایی که سرسبزه و غنی.

‫- می‌خوام زودتر برسیم. ‫- همه آماده‌ان؟

‫همه جز کانی و رزاشارن. ‫رفتن تو هوای آزاد بخوابن.

‫میگن توی کمپ زیادی گرمه.

‫اگه حرفای اون یارو ‫راست باشه، چی؟

‫واقعاً داره حقیقت رو میگه. ‫چیزی که واسه خودش حقیقته.

‫- الکی چیزی بهم نمی‌بافت. ‫- خب ما چی؟

‫واسه ما هم حقیقت همونه؟

‫نمی‌دونم.

‫نمی‌دونم.

‫♪ ما مردمیم

‫♪ ما هموناییم که زندگی می‌کنیم

‫♪ ما محکم می‌ایستیم

‫♪ ما مردمیم

‫♪ چیزی نیست که شجاعتمون از پسش برنیاد

‫♪ ادامه میدیم

‫♪ آدم روح داره، اما ‫روحش واسه خودِ خودش نیست

‫♪ جزئی از یه چیز بزرگ‌تره

‫♪ زن مثل رود جاری می‌شه، پیش میره

‫♪ نیرویی که نمی‌شه جلوش رو گرفت

‫♪ ما مردمیم

‫♪ ما هموناییم که زندگی می‌کنیم

‫♪ ما محکم می‌ایستیم

‫شماها عجب جربزه‌ای دارین.

‫- منظورت چیه؟ ‫- این که با این قراضه راه افتادین.

‫وقتی هیچ چاره‌ای نباشه،

‫واسه انجام کارها جربزه لازم نیست،

‫باشه، مرسی. ما راه میفتیم.

‫خب، همه سوار شین!

‫وای خدا، چه گروه زمختی‌ند!

‫این اوکلندی‌ها، همه‌شون زمخت‌ند.

‫خدا شاهده، من جرات نداشتم ‫با همچین قراضه‌ای راه بیفتم.

‫خب، من و تو عقل داریم.

‫ولی این اوکلندی‌های لعنتی؟ نه عقل ‫دارن، نه احساس، اصلا آدم نیستن.

‫یه آدمِ درست و حسابی ‫اینجوری زندگی نمی‌کنه که.

‫یه آدمِ درست و حسابی نمی‌تونه ‫تحمل کنه که اینقدر کثیف و بدبخت باشه.

‫♪ ما مردمیم

‫♪ چیزی نیست که شجاعتمون از پسش برنیاد

‫♪ ادامه میدیم

‫خب، هنوز کویر رو تو راهمون داریم.

‫باید آب پیدا کنیم، ‫یه کم استراحت کنیم.

‫بده من درش بیارم.

‫مامان، وقتی رسیدیم،

‫شماها می‌خواین میوه بچینین و ‫یه گوشه تو دهات بمونین، نه؟

‫ما هنوز نرسیدیم، نمی‌دونیم ‫اونجا چجوریه، باید ببینیم.

‫خب، من و کانی دیگه ‫نمی‌خوایم تو ده زندگی کنیم.

‫برنامه‌شو ریختیم که میخوایم چیکار کنیم.

‫نمی‌خواین پیش ما بمونین؟ پیش خونواده؟

‫خب، من و کانی در موردش حرف زدیم...

‫مامان، ما می‌خوایم ‫تو شهر زندگی کنیم.

‫کانی می‌خواد توی یه مغازه یا ‫شاید یه کارخونه کار پیدا کنه.

‫می‌خواد خونه درس بخونه، ‫شاید درباره‌ی رادیوها،

‫که یه روزی بشه یه کارشناس و ‫بعدش شاید مغازه‌ی خودشو داشته باشه.

‫بعد هر وقت که دلمون خواست می‌ریم سینما.

‫کانی میگه وقتی بچه بخواد ‫دنیا بیاد، برام دکتر می‌گیره،

‫میگه بستگی داره اوضاع چطور ‫پیش بره، ولی شاید برم بیمارستان.

‫بعدش یه ماشینم ‫می‌گیریم، یه کوچیکشو.

‫وقتی درس خوندن شبونه‌اش تموم شد...

‫خب، خیلی خوب میشه.

‫یه صفحه از مجله‌ی داستان‌های ‫عاشقانه‌ی وسترن کند،

‫می‌خواد سفارش بده واسه‌ی یه ‫دوره‌ی آموزشی، چون ارسال‌ش مجانیه.

‫همین رو هم تو اون آگهی ‫نوشته بود، خودم دیدم.

‫تو شهر زندگی می‌کنیم، هروقت ‫خواستیم میریم سینما، بعد...

‫بعدش من یه اتوی برقی میخرم.

‫فکر کردم شاید همه‌مون بریم شهر،

‫بعدش وقتی کانی مغازه‌شو زد، ‫اَل هم می‌تونه بره پیشش کار کنه.

‫نمی‌خوایم ازمون جدا بشی، خوب ‫نیست که آدم از خونواده‌ش جدا شه.

‫من برم واسه کانی کار کنم؟ ها!

‫چطوره کانی بیاد واسه من کار کنه؟

‫فکر می‌کنه تنها تخمِ حرومی که ‫می‌تونه شب‌ها درس بخونه خودشه؟

‫این چندروز گذشته بدجوری تو خودت بودی.

‫چته؟ پکر شدی؟

‫وقتی واعظ بودم انقدر حرف ‫زدم که تا آخر عمرم بسه.

‫آره، ولی گاهی حرفای ‫درستی هم می‌زدی.

‫همه‌ش فکرم درگیره.

‫توی جاده به ماشین‌هایی که از کنارمون رد ‫شدن و از کنارشون رد شدیم خوب دقت کردم.

‫به چی‌شون دقت کردی؟

‫هزارتا خونواده مثل ما دارن میرن ‫غرب، هیچ‌کدوم‌شون به طرف شرق نمیره.

‫- متوجه شده بودی؟ ‫- آره، متوجه شده بودم.

‫انگار کل کشور داره جابه‌جا میشه.

‫آره، کل کشور داره جابه‌جا میشه، ‫ما هم همینطور.

‫حالا اگه خودِ ما ‫و بقیه‌ی مردم...

‫اگه اونجا هیچ کاری ‫واسه‌شون نباشه چی؟

‫لعنتی! من از کجا بدونم؟

‫فقط دارم یه پا رو ‫می‌ذارم جلوی اون یکی.

‫چهارسال تو مک همین کارو کردم،

‫فقط راه می‌رفتم، یه بار تو ‫سلول، یه بار بیرون سلول،

‫یه بار تو غذاخوری، یه ‫بار بیرون غذاخوری، ای‌خدا!

‫فکر می‌کردم وقتی ‫بیام بیرون فرق میکنه!

‫- گوش کن، تام... ‫- نه، می‌خوام حموم کنم.

‫می‌خوام خودمو بشورم، بعد ‫کل روز برم زیر سایه چرت بزنم.

‫این چه وضعشه! ‫هرچی بخوای بگی خیلی سخته!

‫اوه! یا عیسی‌مسیح، همینو می‌خواستم.

‫- ما این کوه‌هارو رد کردیم؟ ‫- آره.

‫هنوز کویر مونده.

‫شنیدم بد مادرقحبه‌ایه.

‫- امشب میخوایم ازش رد بشیم؟ ‫- نظر تو چیه بابا؟

‫خب، نمی‌دونم، یه استراحت کوچیک ‫خوبه برامون، مخصوصاً واسه مادربزرگ.

‫ولی از یه طرف، دلم می‌خواد هر چه ‫زودتر ازش رد بشیم و بریم سر یه کاری.

‫من دلم می‌خواد همین‌جا بمونم.

‫دوست دارم تا ابد همینجا دراز بکشم،

‫نه هیچوقت گرسنه بشم،

‫نه هیچوقت غصه‌دار.

‫فقط همینجوری کل زندگی‌مو توی آب لم بدم،

‫تنبل‌تر از یه خوک توی گل.

‫هیچ‌وقت کوه‌هایی به ‫این ناهمواری ندیده بودم.

‫این سرزمینه انگار قاتله.

‫اینا انگار استخون‌های یه سرزمین‌ند.

‫دوست دارم ببینم هیچوقت ‫ممکنه به یه جایی برسیم،

‫یه جایی که بشه زندگی کرد، بدون اینکه ‫هی با سنگ و صخره‌ها دست‌وپنجه نرم کنی.

‫یه‌بار عکس‌‌های یه کشور رو دیدم، ‫صاف بود و سرسبز،

‫با خونه‌های نقلی سفید، ‫مثل همونایی که مامان میگه.

‫مامان واسه یه خونه‌ی سفید ‫دلشو حسابی صابون زده.

‫گاهی فکر می‌کنم همچین ‫جایی اصلاً وجود نداره.

‫صبر کن برسیم به کالیفرنیا.

‫اون‌وقته که یه سرزمین قشنگ می‌بینی.

‫بهتره خوب بری اون زیر!

‫آفتاب حسابی کبابت می‌کنه.

‫- تام؟ ‫- بله.

‫تام، من دیگه نمی‌خوام برم.

‫یعنی چی؟

‫تام، من دیگه نمیخوام این آب رو ول کنم.

‫میخوام همینطور این رودخونه رو برم پایین.

‫دیوونه شدی.

‫نه، یه تیکه نخ پیدا می‌کنم...

‫ماهی می‌گیرم.

‫آدم کنار یه رودخونه‌ی قشنگ ‫نمی‌تونه از گشنگی بمیره.

‫خونواده چی؟ ها؟ ‫مامان چی؟

‫کاری از دستم برنمیاد.

‫نه، نمی‌تونم این آب رو ول کنم.

‫می‌دونی چجوریه دیگه تام.

‫می‌دونی که همه...

‫چجوری باهام خوب بودن، ولی...

‫- ولی واقعاً من که براشون مهم نیستم. ‫- نه.

‫نه، زده به سرت.

‫نه، نزده به سرم.

‫ببین...

‫من می‌دونم چجوری‌ام.

‫و می‌دونم اونا متاسف‌ند، ولی...

‫نه، من جایی نمیرم.

‫تو به مامان بگو تام.

‫- نه، گوش کن ببین... ‫- نه، من باید رودخونه رو برم پایین تام.

‫من ماهی و چیزمیز می‌گیرم...

‫ولی نمی‌تونم رودخونه ‫رو ول کنم، نمی‌تونم.

‫پس تو به مامان بگو تام.

‫- گوش کن احمق نفهم! ‫- تام، فایده نداره.

‫من...

‫من غمگینم.

‫ولی نمی‌تونم کاری‌ش کنم.

‫باید برم.

‫ویل!

‫ویل همین الان بیا اینجا!

‫بهش گفتم بیاد اینجا.

‫گیرش میارم،

‫موهاشو از جا می‌کنم!

‫بدجور مریض شده.

‫وقتی جوونی رزشارن، هراتفاقی که ‫می‌افته انگار یه چیزی واسه خودشه.

‫و خیلی حس تنهایی داره تو خودش، می‌دونم.

‫منم یادمه، رزشارن.

‫تو قراره بچه‌دار بشی، رزشارن،

‫و این برای تو چیزیه ‫که تنهایی داره و دوره،

‫ولی قراره درد داشته باشه،

‫و اون درد یه درد در تنهاییه.

‫و این کامیونم انگار تنهاست توی دنیا.

‫یه وقتایی هست که ‫همه چی عوض میشه،

‫و اون موقع که برسه،

‫مردن، یه تیکه از تموم مردن‌هاست،

‫و زاییدن، یه تیکه از تموم زاییدن‌هاست،

‫و زاییدن و مردن،

‫دو تا تیکه از یه چیزن.

‫و اون موقع‌ست که چیزها ‫دیگه حس تنهایی ندارن.

‫و اون موقع دیگه درد اونقدرهام درد نداره،

‫چون دیگه یه درد تنها نیست، رزاشارن.

‫آخ که کاش می‌تونستم طوری ‫بگم که بفهمی، ولی نمی‌تونم.

‫ویل! ای کثافت!

‫هیچوقت قرار نیست تمیز بشی.

‫بیا، مامان‌بزرگت رو باد بزن.

‫اینکار کارِ خوبیه.

‫آخ که کاش می‌تونستم ‫یه جوری بگم که بفهمی.

‫مامان.

‫یه چیزی باید بهت بگم.

‫نوح...

‫رفت پایینِ رودخونه.

‫نمی‌خواد با ما بیاد.

‫چرا؟

‫نمیاد؟

‫چه مرگش شده؟

‫نمی‌دونم، می‌گه باید بمونه.

‫می‌گه باید همین‌جا بمونه.

‫میگه من اینو بهتون بگم.

‫پس چی می‌خواد بخوره؟

‫نمی‌دونم. میگه ماهی می‌گیره.

‫خونواده داره از هم می‌پاشه، نمی‌دونم...

‫اون آدم خاصیه مامان...

‫طوری‌ش نمیشه.

‫دیگه مغزم کار نمی‌کنه...

‫- تقصیر منه... ‫- نه، اون دیگه مرد شده...

‫دیگه نمی‌خوام حرفشو ‫بزنم، دیگه نمی‌خوام.

‫پس کویر که میگن اینه، ها؟

‫می‌تونی تصور کنی ‫پیاده ازش رد بشی؟

‫آدما این کارو کردن.

‫خیلیا این کارو کردن.

‫اگه اونا تونستن، ما هم می‌تونیم.

‫ ولی خیلیا هم حتما توش مردن.

‫خب، ما هم خیلی تر و تمیز ازش بیرون نمیایم.

‫کیسی، من...

‫کیسی، تو از اونایی هستی ‫که می‌دونن چیکار باید کرد.

‫چیکار باید کرد در مورد چی؟

‫نمی‌دونم...

‫خب، کارم خیلی راحت شد.

‫تو یه واعظ بودی...

‫ببین جان، همه از من سوال ‫می‌پرسن چون یه زمانی واعظ بودم.

‫یه واعظم چیزی جز یه آدم نیست.

‫ولی یه نوع آدم خاصه، ‫وگرنه واعظ نمی‌شد.

‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.

‫خب...

‫خب، به نظرت یه نفر می‌تونه ‫بدبیاری بیاره واسه بقیه؟

‫نمی‌دونم.

‫نمی‌دونم.

‫ببین، من ازدواج کرده بودم...

‫با یه دختر خوب و نجیب.

‫بعد اون حامله بود...

‫یه شب دل‌درد گرفت،

‫و گفت: بهتره بری دکتر بیاری.

‫منم گفتم: بابا، تو فقط زیادی غذا خوردی.

‫یه نگاهی بهم کرد.

‫تمام شب ناله کرد،

‫فردا بعد از ظهرش هم مُرد.

‫متوجهی، من کشتمش.

‫از اون موقع تا حالا، خواستم جبران کنم...

‫بیشتر واسه بچه‌ها.

‫سعی کردم آدم خوبی باشم،

‫ولی نتونستم.

‫مست می‌کنم، دیوونه‌بازی درمیارم.

‫همه دیوونه‌بازی ‫درمیارن، منم همین‌طور.

‫آره، ولی تو یه گناهی رو ‫دلت سنگینی نمی‌کنه مثل من.

‫معلومه منم گناه کردم!

‫همه گناه کردن.

‫گناه یعنی چیزی که از ته دل ‫مطمئن نیستی درسته یا غلط.

‫اونایی که فکر می‌کنن همه چی رو ‫می‌دونن و هیچ گناهی نکردن، خب...

‫اگه من خدا بودم، همچین آدمایی رو ‫با لگد از بهشت پرت می‌کردم بیرون!

‫اصلاً نمی‌تونستم تحملشون کنم!

‫حس می‌کنم واسه خونواده‌ی ‫خودمم بدبیاری میاریم.

‫آدم باید کاری که باید رو انجام بده.

‫فکر می‌کنی اینکه گذاشتم...

‫زَنم اونجوری بمیره، گناه بوده؟

‫خب، واسه هرکس دیگه‌ای ‫یه اشتباه محسوب میشه،

‫ولی اگه تو فکر می‌کنی ‫گناهه، پس گناهه.

‫هر آدمی خودشه که از بیخ ‫و بن گناه خودشو می‌سازه.

‫باید یه کم بیشتر بهش فکر کنم.

‫- هی! اینجا چه خبره؟ ‫- بازرسی کشاورزی.

‫باید وسایلتونو بگردیم.

‫- سبزی یا تخم گیاهی چیزی دارین؟ ‫- نه.

‫ولی باید وسایلتونو بگردیم.

‫- باید خالی‌ش کنین. ‫- جناب، ما یه پیرزن مریض داریم.

‫باید ببریمش دکتر، وقت ‫نداریم، نمی‌تونین معطل‌مون کنین.

‫آره؟ خب، باید بگردیم‌تون.

‫به خدا هیچی نداریم! به خدا ‫قسم، حالِ مامان‌بزرگ خیلی خرابه.

‫- نگاه کن! ‫- اوه! بخدا که راست میگه.

‫برین، راهتون بازه.

‫وای! یا عیسی‌مسیح! ‫نگاه کنین!

‫- خدای بزرگ! ‫- می‌خوام نگاهش کنم.

‫فکرشم نمی‌کردم همچین ‫جایی وجود داشته باشه.

‫مامان، بیا ببین!

‫اینجا کالیفرنیاست.

‫رسیدیم!

‫مامان کجاست؟ می‌خوام مامان ببینه.

‫مامان...

‫خدایا مامان، حالت خوبه؟

‫- میگی رسیدیم اون ور؟ ‫- آره، ببین!

‫آه، خدا رو شکر! خونواده‌مون اینجاست.

‫مامان، مریضی؟

‫ نه، فقط خسته‌م.

‫مامان‌بزرگ حالش بد بود؟

‫مامان‌بزرگ مرده.

‫کی؟

‫قبل از این که دیشب جلومونو بگیرن.

‫پس واسه همین نخواستی بگردنمون؟

‫می‌ترسیدم نذارن رد شیم، ‫به مامان‌بزرگ گفتم...

‫که دیگه کاری از دستمون برنمیاد.

‫خونواده باید می‌رفتن اونور.

‫حالا دیگه میشه یه جای ‫سرسبزِ قشنگ خاکش کنیم.

‫حالا می‌تونه تو کالیفرنیا سرشو بذاره زمین.

‫خدایا! تو کل شب ‫کنارش دراز کشیده بودی؟

‫خونواده باید رد می‌شد.

‫بهم دست نزن! اگه بهم دست ‫نزنی می‌تونم رو پام وایستم،

‫ولی دست بزنی از پا می‌افتم.

‫تمومِ شب.

‫جان، زنی که این‌قدر پر ‫از عشقه منو می‌ترسونه.

‫منو می‌ترسونه و تلخ می‌کنه.

‫خیلی قشنگه.

‫کاش اونا هم می‌تونستن ببینن.

‫کاشکی...

‫اونا خیلی پیر بودن.

‫اگه بودن هم چیزی از اینجا نمی‌دیدن.

‫بابابزرگ وقتی جوون بوده، اینجا حتماً ‫سرخ‌پوست می‌دیده و دشت‌های‌ پهناور.

‫و مامان‌بزرگ هم فقط اولین خونه‌ای که ‫توش زندگی کرده بوده رو یادش می‌اومد...

‫نه، اونا خیلی پیر بودن.

‫اونایی که واقعاً اینجا رو ‫می‌بینن، روتی و وینفیلدن.

‫ببین تامی چجوری مثل ‫آدم‌بزرگ‌ها حرف می‌زنه.

‫- تقریباً مثل واعظ‌ها حرف می‌زنه. ‫- بزرگ شده...

‫انقدر بزرگ شده که گاهی اوقات ‫نمی‌تونم دیگه حتی بهش برسم.

‫گمونم بهتره ببریمش پزشکی قانونی،

‫حالا هرجایی که هست.

‫باید درست‌حسابی دفن‌اش کنیم.

‫چقدر پول مونده بابا؟

‫حدوداً چهل دلار.

‫خدایا! پس یعنی داریم ‫از صفر شروع می‌کنیم.

‫با خودمون هیچی نیاوردیم.

‫ادامه‌ی نمایش تا یک دقیقه‌ی دیگر

‫♪ ولی پناهنده‌ها یه چیزی دارن ‫که اونایی که تو خونه‌هان، ندارن

‫♪ فشاری روی دوششونه ‫که مجبورشون می‌کنه برن جلو

‫♪ این مهاجرها یه چیزی بیشتر از ‫اونایی که تخت و زمین مال خودشونه دارن

‫♪ ولعی دارن، توی جون‌شون

‫♪ یه شوق برای زنده موندن

‫♪ ولی پناهنده‌ها یه چیزی دارن ‫که اونایی که تو خونه‌هان، ندارن

‫♪ فشاری روی دوششونه ‫که مجبورشون می‌کنه برن جلو

‫♪ این مهاجرها یه چیزی بیشتر از ‫اونایی که تخت و زمین مال خودشونه دارن

‫♪ ولعی دارن، توی جون‌شون

‫♪ یه شوق برای زنده موندن

‫♪ آه، کوچ‌نشینان تو جاده‌ان

‫♪ آه، کوچ‌نشینان تو جاده‌ان

‫♪ آه، کوچ‌نشینان خونه می‌سازن

‫♪ آه، کوچ‌نشینان تو جاده‌ان

‫وسیله‌هامونو هرجا که بذاریم اشکالی نداره؟

‫وسیله‌هاتونو هرجای اینجا ‫که دوست داشتین بذارین.

‫کسی صاحب اینجاست؟ کسی که قبل از ‫چادر زدن لازم باشه باهاش حرف بزنیم؟

‫- می‌خواین اینجا چادر بزنین؟ ‫- فکر کردی من چی دارم میگم؟

‫خب، اگه می‌خواین اینجا چادر بزنین ‫چرا نمی‌زنین؟ من که جلوتونو نگرفتم.

‫فقط می‌خوام بدونم اینجا مال کسیه؟

‫- باید به کسی پول بدیم؟ ‫- مال کیه؟

‫لعنت بهش!

‫موتور انگار داره خوب کار می‌کنه، نه؟

‫آره، خوب سرهم‌ش کردی. ‫همینو می‌خواستی بهت بگم؟

‫راستش کل راه ترس داشتم...

‫می‌ترسیدم از کار بی‌افته و تقصیر من باشه.

‫نه، کارت خوب بوده.

‫ولی بهتره یه دستی بهش ‫بکشی، فردا باید بریم دنبال کار.

‫راه می‌افته، تو اصلاً نگرانش نباش.

‫اینجا مال کیه؟ کی قراره ‫بندازتمون بیرون؟ تو بهم بگو.

‫بهتره بری قشنگ بخوابی، لازم داری.

‫- شما تازه رسیدین؟ ‫- آره، همین امروز صبح اومدیم.

‫- تا حالا تو هوورویل بودین؟ ‫- هوورویل دیگه کجاست؟

‫همین جاست دیگه.

‫اون پیرمرده چش شده؟

‫شهردار؟ ‫خدا می‌دونه.

‫گمونم عین گاو کودن شده.

‫عین گاو کودن شده چیه دیگه؟

‫شاید پلیسا اون‌قدر ‫زدنش که هنوز گیجه.

‫چرا پلیس باید همچین کسی رو بزنه؟

‫خدا می‌دونه، فقط یه مدتی یه‌جا چادر بزن

‫بعد می‌بینی کلانتر چه سریع ‫پیداش میشه که بکشه زیرت.

‫- ولی خب واسه چی؟ ‫- من چه می‌دونم.

‫بعضیا میگن نمی‌خوان رأی بدیم، انقدر ‫جابه‌جامون می‌کنن که نتونیم رأی بدیم.

‫بعضیا میگن نمی‌خوان بریم ‫تو لیست کمک‌های دولتی.

‫بعضیا هم میگن اگه یه جا دورِ هم بمونیم، ‫بعد می‌تونیم خودمونو سازماندهی کنیم.

‫نمی‌دونم چرا...

‫فقط می‌دونم دارن دائم می‌چزونن‌مون، ‫حالا صبر کن خودت ببینی.

‫ما که ولگرد نیستیم، دنبال کار می‌گردیم، ‫هرکاری باشه انجام میدیم.

‫دنبال کار می‌گردین؟ ‫پس دنبال کار می‌گردین، ها؟

‫بعد فکر کردی بقیه دنبال چی می‌گردن؟

‫الماس؟

‫فکر می‌کنی واسه چی این‌همه ‫جون کندم تا این سوپاپا رو پیدا کنم؟

‫یعنی کار نیست؟

‫نمی‌دونم...باید باشه.

‫ولی این موقع سال که محصولی نیست.

‫هنوز وقت چیدن انگور نرسیده، ‫وقت چیدن پنبه هم نرسیده.

‫راه می‌افتیم، همین که این ‫سوپاپا رو بسابم و صاف کنم.

‫من و زن و بچه‌م شنیدیم که تو شمال کار هست.

‫داریم میریم شمال، سمت سالیناس.

‫تو ولایت‌مون که بودیم، یه عده اومدن ‫اعلامیه پخش کردن، اعلامیه نارنجی‌رنگ.

‫گفتن کلی کارگر می‌خوان، ‫برای چیدن محصول.

‫میگن اینجا سیصدهزار ‫نفر آدم مثل ما هست...

‫و شرط می‌بندم تک‌تک این خانواده‌های ‫کوفتی اون اعلامیه‌ها رو دیدن.

‫ولی کار که هست...

‫خدایا، با این همه چیز ‫که داره رشد میکنه...

‫کلی باغ هست و انگور ‫و سبزیجات، خودم دیدم.

‫باید کارگر بگیرن، من ‫خودم این همه‌چیز دیدم.

‫بذار بهت بگم، یه باغ هلوی بزرگِ ‫خرکی بود که توش کار می‌کردم.

‫کل سال فقط نه تا کارگر می‌خواد.

‫ولی هلوها که برسن، یهو ‫سه‌هزار نفر می‌خوان واسه دو هفته.

‫اگه همون موقع چیده ‫نشن، خراب می‌شن.

‫پس چی کار می‌کنن؟

‫از این سر کشور تا اون ‫سرش اعلامیه می‌فرستن.

‫سه هزارتا کارگر می‌خوان، ‫ولی شیش هزار نفر گیرشون میاد.

‫اونا رو با هر رقمی که دوست ‫دارن بدن به کار می‌گیرن.

‫و اگه پولی که میدن رو قبول نکنی...

‫هزار نفر دیگه منتظرن جاتو بگیرن.

‫اون هلوها همین الان ‫باید چیده بشن، درسته؟

‫- درست وقتی که رسیده‌ شدن... ‫- آره، معلومه.

‫حالا فکر کن همه‌ جمع ‫بشن و بگن: بذار خراب بشن!

‫به خدا دیری نمی‌گذره ‫که قیمت میره بالا.

‫خب، همه‌ی اینا رو خودت فهمیدی، نه؟

‫از توی کله‌ی خودت میاد...

‫هی! من خسته‌م، کل ‫شب رو رانندگی کردم،

‫نمیخوام جر و دعوا راه بندازم

‫ولی انقدر خسته‌ام که راحت ‫می‌تونم دعوا راه بندازم.

‫واسه من پررو بازی ‫در نیار، خواهش می‌کنم!

‫منظوری نداشتم، ولی تو اینجا نبودی. ‫همه اینو فهمیدن.

‫اونا که باغ هلو دارن هم فهمیدن.

‫وقتی ملت با هم جمع بشن ‫باید یه رهبری هم باشه.

‫باید باشه...یکی که حرف‌زدن‌ها رو انجام بده.

‫اولین کسی که همچین کاری کنه، ‫فوری می‌گیرنش و می‌اندازنش زندون.

‫اگه یکی دیگه پیدا بشه،

‫اونو هم می‌گیرن می‌ا‌ندازن زندون.

‫ولی حداقل تو زندون آدم ‫یه لقمه نون گیرش میاد.

‫بچه‌ها گیرشون نمیاد.

‫دوست داری تو زندون باشی ‫و بچه‌هات از گشنگی بمیرن؟

‫آره، یعنی باید بسازیم دیگه، ها؟

‫یا اینکه از گشنگی بمیریم.

‫اگه صدامون در بیاد، ‫بازم از گشنگی می‌میریم.

‫نه، من یکی که دیگه تحمل نمی‌کنم.

‫من و خونواده‌م گوسفند نیستیم. ‫می‌زنم دهن طرفو سرویس می‌کنم.

‫- پلیس باشه چی؟ ‫- هرکی باشه.

‫کسخلی؟

‫سریع جمع‌ت می‌کنن. ‫نه اسمی داری، نه ملکی.

‫فردا جنازتو تو جو پیدا می‌کنن، با ‫دهن و دماغی که خون روش خشک شده.

‫یه جمله‌ی کوتاهم تو روزنامه چاپ می‌کنن، ‫می‌دونی اون جمله چیه؟

‫«ولگردی پیدا شد، مرده.»

‫و تموم.

‫یه عالمه از اون جمله‌ها می‌بینی.

‫ولگردی پیدا شد، مرده.

‫آره. خب، یکی دیگه هم کنار ‫همین ولگرد، مرده پیدا می‌شه!

‫کسخلی؟ آخه هیچ فایده‌ای نداره.

‫مثل گاو کودن!

‫چند روزه جیکت در نیومده.

‫همه‌‎ش داری فکر می‌کنی؟

‫آره، همه‌ش فکر می‌کنم.

‫میشه یه‌کم بیخیال فکر کردن بشی و ‫یه دقیقه به حرف‌هام گوش بدی؟

‫من همیشه گوش میدم.

‫واسه همینه که ‫این‌قدر فکر می‌کنم.

‫حرفای مردم رو گوش میدم،

‫می‌شنوم مردم چی حس می‌کنن، ‫مدام تو سرمه.

‫همه رو می‌شنوم و حس می‌کنم.

‫مثل پرنده‌ای که گیر افتاده تو ‫اتاق زیرشیروونی بال‌بال می‌زنن.

‫بال‌هاشونو می‌زنن به یه شیشه‌ی پر از ‫گرد و خاک و میخوان از اونجا در برن.

‫این همون چیزیه که می‌خواستم ‫بهت بگم و انگار خودت دیدی.

‫دیدم.

‫یه ارتش از ما هست...بدون هیچ غل و زنجیری.

‫تو کل راه همینو دیدم، ‫هرجا که وایستادیم همینو دیدم.

‫مردم دلشون گوشت نمک‌سود می‌خواد، ‫ولی وقتی گیرشون میاد، سیر نمیشن.

‫بعد وقتی خیلی گشنه‌شون ‫میشه و نمی‌تونن تحمل کنن...

‫به من میگن براشون دعا کنم.

‫بعضی وقت‌ها براشون دعا می‌کنم...

‫قبلاً فکر می‌کردم همین کافیه.

‫یه وقتی فکر می‌کردم اگه یه دعا کنم، ‫همه‌ی بدبختیا می‌چسبه به اون دعا...

‫عین مگس که می‌چسبه ‫به کاغذ مگس‌گیر.

‫و دعائه می‌رفت، شناور میشد تو هوا...

‫همه‌ی مشکلاتو با خودش می‌برد، ‫ولی دیگه جوابگو نیست.

‫دعا هیچوقت گوشت نمک‌سود نذاشته جلو آدم.

‫باید یه بچه‌خوکی باشه تا ‫بشه ازش گوشت گرفت.

‫آره.

‫آره.

‫و خدای بزرگ هیچوقت هیچ ‫دستمزدی رو افزایش نداده.

‫این مردم فقط می‌خوان یه ‫زندگی آبرومند داشته باشن،

‫بچه‌هاشونو آبرومند بزرگ کنن.

‫وقتی پیر شدن، بشینن دم ‫در، غروب آفتابو تماشا کنن.

‫وقتی جوونن، بخونن، ‫برقصن و بخوابن پیش هم.

‫می‌خوان بخورن، مست ‫کنن، کار کنن و همین.

‫می‌خوان زور بزنن، ‫جون بکنن و خسته بشن.

‫- خدایا! من دارم چی می‌گم؟ ‫- نمی‌دونم، ولی یه‌جورایی قشنگه.

‫به‌نظرت کی می‌تونی دست از فکر ‫کردن برداری و شروع کنی به کار کردن؟

‫باید یه کاری دست‌وپا کنیم، ‫پولمون داره تموم می‌شه،

‫بابا پنج دلار داد که یه تیکه ‫تخته بندازن سر قبر مامان‌بزرگ .

‫ دیگه چیزی برامون نمونده.

‫من هیچ خیری به کسی نمی‌رسونم...

‫نه به خودم، نه به هیشکی دیگه...

‫داشتم فکر می‌کردم، شاید ‫بهتره تنهایی برم پی کارم،

‫دارم نون‌تونو می‌خورم، جاتونو ‫می‌گیرم، ولی هیچی دستتون نمیدم.

‫شاید یه کار ثابت پیدا کردم، ها؟

‫شاید تونستم یه خرده از اون ‫چیزایی که بهم دادین رو جبران کنم.

‫کاش یه بسته تنباکو داشتم.

‫خیلی وقته یه نخ سیگار نکشیدم.

‫تو مک‌آلستر، همیشه ‫یه کم توتون پیدا می‌شد.

‫کم‌کم دارم آرزو می‌کنم ‫که کاش برمی‌گشتم همونجا.

‫تو تا حالا زندان بودی؟

‫نه، هیچوقت نبودم، چطور؟

‫توی زندون، حس آدم یه‌جورایی تیز می‌شه.

‫آدما حق ندارن زیاد با هم حرف ‫بزنن، دو نفر شاید، ولی نه دسته‌جمعی.

‫واسه همین، حس آدم قوی می‌شه.

‫اگه قراره یه اتفاقی بیفته، قبل ‫از اینکه بیفته حسش می‌کنی.

‫اگه قراره شورش بشه، نیازی ‫نیست کسی بهت چیزی بگه...

‫خودت حس‌ش می‌کنی، می‌دونی؟

‫- آره! ‫- الان وقت رفتنت نیست.

‫هنوز نه.

‫اگه می‌دونستم اوضاع ‫اینجوریه، اصلاً نمی‌اومدم.

‫اگه خونه بودیم شب‌ها می‌نشستم ‫درباره‌ی تراکتورها مطالعه می‌کردم،

‫یه کار با دستمزد سه دلاری پیدا می‌کردم.

‫می‌دونی آدم می‌تونه با سه دلار ‫در روز چقدر خوب زندگی کنه؟

‫تازه هرشب هم می‌تونه بره سینما.

‫ولی تو قراره شب‌ها در مورد ‫رادیوها درس بخونی، مگه نه؟

‫آره، معلومه، همین که یه کم رو ‫پام وایسم، یه کم پول دستم بیاد.

‫- یعنی تسلیم که نمیشی؟ ‫- نه، نه، معلومه که نه، ولی...

‫نمی‌دونستم همچین جاهایی هم ‫هست که آدم باید توش زندگی کنه.

‫- خب، مجبوری دیگه. ‫- آره، می‌دونم. باید رو پای خودم وایستم...

‫یه کم پول در بیارم.

‫بهتر بود همون‌جا می‌موندم و ‫درباره‌ی تراکتورها درس می‌خوندم.

‫سه دلار در روز در میارن، تازه ‫یه‌کم پول اضافه هم گیرشون میاد.

‫ولی من درس می‌خونم.

‫همین که تونستم یه‌کم رو پای خودم وایستم.

‫ما باید قبل از اینکه این بچه ‫دنیا بیاد، یه خونه داشته باشیم.

‫چون من قرار نیست توی چادر بچه‌دار بشم.

‫معلومه که نه.

‫همین که تونستم ‫رو پای خودم وایستم.

‫مثل اینکه کارت تمومه، نه؟

‫دو تا دیگه مونده.

‫اینجا اصلاً دختر هم پیدا میشه؟

‫من من وقت دختر بازی ندارم، ‫خودم زن دارم.

‫خب، من که همیشه واسه دخترها وقت دارم، ‫واسه هیچی دیگه وقت ندارم.

‫یه کم گرسنه بشی، نظرت عوض میشه.

‫خب شاید، ولی هنوز که ‫این باورمو تغییر ندادم.

‫اون پسری که یه کم پیش ‫باهاش حرف زدم با شماست، نه؟

‫ آره! برادرم تام.

‫بهتره باهاش شوخی ‫نکنی، یه نفرو کشته.

‫- واقعاً؟ واسه چی؟ ‫- تو دعوا.

‫یه نفر با چاقو زدش، تامم با بیل زد کشتش.

‫جدی؟ قانون چی کار کرد؟

‫هیچی، چون دعوا بود ولش کردن.

‫قیافه‌ش به دعوایی‌ها نمی‌خوره.

‫نه خب، اینجوری که نیست.

‫ولی تام، حرف زور تو کتش نمیره.

‫تام کم‌حرفه، ولی باید حواست بهش باشه.

‫خب من که باهاش حرف زدم، ‫به‌نظر نمی‌اومد بدجنس باشه.

‫کمک می‌خوای واسه سوار ‫کردن سوپاپ‌ها و سرسیلندر؟

‫آره، کمک بدی خوشحال می‌شم.

‫- من فلوید نولزَم. ‫- منم اَل جود.

‫- از آشنایی‌ت خوشحالم. ‫- خدایا...

‫تو دنیا هیچی رو به‌اندازه‌ی دل و ‫روده‌ی موتورِ ماشین دوست ندارم.

‫- دخترها رو چی؟ ‫- آره، دخترها رو هم دوست دارم.

‫- شماها کار میخواین؟ ‫- آره، معلومه کار میخوایم.

‫شما پیمانکاری و مجوز داری،

‫مجوزتو نشون‌مون بده و سفارش کار بده،

‫بگو کی، کجا و اینکه چقدر دستمزد می‌گیریم،

‫بعد امضاش کن، اون موقع همه‌مون میریم.

‫ببینم، تو داری بهم میگی ‫کارمو چجوری انجام بدم؟

‫اگه ما قراره برات کار کنیم ‫پس قضیه به ما هم مربوطه.

‫ تو قرار نیست بهم بگی چیکار کنم. ‫چیدن میوه‌ها شروع شده، کارگر لازم دارم.

‫ولی نمیگی که چندتا کارگر میخوای!

‫- و نمیگی چقدر پول میدی! ‫- مرد حسابی، خب خودمم هنوز نمی‌دونم.

‫اگه نمی‌دونی حق نداری کارگر استخدام کنی.

‫من حق دارم کارمو به روش خودم بچرخونم.

‫حالا اگه شماها می‌خواین همین‌جا ‫علاف بشینین، مشکلی نیست.

‫دارم واسه شهرستان تولِری کارگر می‌گیرم.

‫- کلی کارگر لازم دارم. ‫- دو بار گول این حرفا رو خوردم.

‫شاید هزار نفر لازم داشته باشه،

‫ولی پنج هزار نفر می‌بره، ‫بعدش ساعتی پونزده سنت میده.

‫شما فلک‌زده‌ها هم مجبورین ‫قبول کنین چون گرسنه می‌مونین.

‫اگه میخواد کارگر استخدام کنه، ‫بذارین استخدام کنه،

‫و قرارداد بنویسه و بگه چقدر دستمزد میده.

‫مجوزشم نشون بده، چون ‫بدون مجوز حق استخدام نداره.

‫هی جو، این یارو رو قبلاً دیدی؟

‫- کدوم یکی؟ ‫- این یکی.

‫چی کار کرده؟

‫داره حرف‌های کمونیستی میزنه، ‫تحریک به شورش میکنه.

‫اگه این یارو راست‌راستی اینکاره بود، ‫پلیس با خودش می‌آورد؟

‫- تا حالا دیدیش؟ ‫- هوم... فک کنم دیدمش.

‫هفته‌ی پیش، موقعی که از اون ‫انبارِ ماشین‌های اسقاطی دزدی شد،

‫انگار همین یارو رو اونجا ‫دیدم، همون دور و بر پرسه میزد.

‫آره، قسم می‌خورم خودشه.

‫- همین الان میای بریم. ‫- هی! هیچ آتویی ازش نداری.

‫می‌خوای تو رو هم ببریم؟ ‫فقط یه بار دیگه اون گاله‌تو وا کن.

‫دو نفر بودن که دور و بر اونجا می‌پلکیدن.

‫من هفته‌ی پیش اصلاً ‫تو این ایالت نبودم!

‫شاید جای دیگه‌ای تحت‌تعقیب باشی.

‫تو فقط گاله‌تو ببند، اوکلندی پاپتی!

‫هی، شماها، گوش ندین به ‫حرف این کمونیست‌های کوفتی!

‫اینا دارن تحریک‌تون می‌کنن، ‫شما رو هم به دردسر می‌‌اندازن.

‫دارم واسه شهرستان ‫تولری کارگر می‌گیرم...

‫شاید بهتر باشه که جمع کنین برین.

‫بهداشت گفته این اردوگاه باید جمع بشه.

‫اگه خبرش بپیچه...

‫که شما اینجا کمونیست دارین...

‫شاید یکی آسیب ببینه.

‫یه چند نفری میان اینجا، شاید با ‫چماق بیان، اگه تا اون موقع نرفته باشین!

‫گفتم که، من کارگر می‌خوام.

‫اگه نمی‌خواین کار ‫کنین، به خودتون مربوطه!

‫راه بیفت دهاتی، میخوایم یه چرخی بزنیم.

‫دست به من نزن!

‫- حواست هست داری چیکار می‌کنی؟ ‫- بزن بچاک!

‫ولم کن!

‫حرومزاده‌ی لعنتی...

‫باید بری، همین الان باید بری!

‫اسلحه داره!

‫چرا...

‫همچین آدمی حق نداره اسلحه داشته باشه.

‫یالا، یالا! باید بری از اینجا!

‫باید فرار کنی! برو ‫کنار درختا قایم شو!

‫ندید من زدمش، ولی دید تو پاتو جلو آوردی.

‫- نمی‌خوام برم. ‫- انگشت‌نگاری می‌کنن...

‫تو با عفو مشروط آزادی، برت می‌گردونن زندان.

‫زود برو، قبل از ‫اینکه به هوش بیاد!

‫- لعنتی، چه ضربه‌ای زدی بهش! ‫- برو از اینجا، تو هیچی نمی‌دونی!

‫- پس تو چی؟ ‫- یکی باید تقصیر رو گردن بگیره.

‫من زن و بچه ندارم، فقط می‌ا‌ندازنم ‫زندون، کاری هم نکردم که...

‫نه، اینکه دلیل نمیشه تو بخوای خودتو...

‫- گفتم بزن بچاک! ‫- نه! من از کسی دستور نمی‌گیرم.

‫اگه بمونی کل خونواده‌تو گرفتار می‌کنی،

‫خودت برام مهم نیستی، ولی ‫مامان بابات، اونا تو دردسر می‌افتن.

‫شاید تامو دوباره برگردونن مک‌آلستر.

‫باشه، ولی به نظرم تو خیلی احمقی.

‫- آره، چرا که نه. ‫- این چه وضعیه اینجا راه انداختین؟

‫ها؟

‫من زدم همکارتو ناکار کردم.

‫توضیح بده ببینم چی شده.

‫خب، گنده‌گویی کرد، منم زدمش...

‫شروع کرد به تیر زدن، یه زنم ‫اونجا زخمی شد، منم...دوباره زدمش.

‫خب، بگو اول ماجرا چیکار کردی.

‫جوابشو دادم.

‫- خیلی خب، همراه من میای. ‫- حتماً.

‫ولی یه زنی اونجا داره از خونریزی می‌میره، ‫بخاطر تیراندازی بد همکارتون اینجوری شده.

‫به اون بعداً رسیدگی می‌کنیم، ‫جو! این همون بابایی که زدتت؟

‫نه، این شبیه اون نیست.

‫خودم بودم، رفیق.

‫جلو آدم اشتباهی شاخ شدی.

‫تو شبیه اون یارو ‫نیستی...ای‌خدا، الان بالا میارم.

‫هی، من میام.

‫بدون ایجاد هیچ مشکلی میام.

‫میام.

‫ولی بهتره ببینین وضع ‫اون زنه چقدر وخیمه.

‫ولی بهتره ببینین وضع ‫اون زنه چقدر وخیمه!

‫آخه واعظ رو چه حسابی همچین کاری کرد؟

‫گناه رو می‌شناخت.

‫ازش پرسیدم گناه چیه، جوابم رو داد ولی...

‫ نمی‌دونم درست می‌گفت یا نه.

‫می‌گفت اگه یه نفر فکر ‫کنه گناه کرده، پس گناه کرده.

‫من تموم زندگی‌ام رازدار بودم. ‫کارایی کردم که به هیشکی نگفتم.

‫پس الانم به ما نگو جان، به خدا بگو.

‫نباید بارِ روی دوش آدم‌ها رو با ‫گناهانت سنگین کنی، کار درستی نیست.

‫- ولی داره از درون منو می‌خوره. ‫- خب نگو.

‫برو کنار رودخونه، سرتو ببر زیر ‫آب و توی جریانش زمزمه‌ش کن.

‫- باید بگم. ‫- خیله‌خب بابا! کیو کشتی؟

‫پنج دلار.

‫- دزدیدی؟ ‫- نه.

‫نه، داشتمش. ‫قایمش کرده بودم.

‫مال خودت بوده، مگه نبوده؟

‫آره، ولی حق نداشتم قایمش کنم.

‫من که گناهی توش ‫نمی‌بینم، مال خودت بوده.

‫فقط به خاطر قایم کردنش نمیگم.

‫قایمش کردم که باهاش مست کنم.

‫می‌دونستم یه وقتی میرسه ‫که باید حسابی مست کنم،

‫وقتی که...اونقدر از درون درد ‫بکشم که مجبور بشم مست کنم.

‫فکر کردم هنوز وقتش نرسیده و بعد...

‫بعد واعظ رفت خودشو تسلیم ‫پلیس کرد که تامو نجات بده.

‫نمی‌فهمم اینکه اون تامو نجات داده ‫چه ربطی به مست کردن تو داره.

‫نمی‌تونم بگم.

‫ببین تو که پول داری، دو دلار به من بده.

‫واسه مست کردن هفت دلار لازم نداری.

‫حالا لازم نکرده بری شامپاین بخوری.

‫اینو بگیر، دو دلار بهم بده، با دو دلار ‫می‌تونم یه مشروب درست درمون بگیرم.

‫نمی‌خوام گناهِ اسراف هم به گردنم بیفته.

‫هرچی دارم خرج می‌کنم، ‫همیشه همینجوری‌ام.

‫بفرما، آدم باید کاری که باید بکنه رو بکنه.

‫هیشکی اونقدر نمی‌دونه ‫که بهش بگه چیکار کنه.

‫ازم ناراحت نمی‌شی؟

‫می‌دونی که مجبورم.

‫ای‌خدا، آره! خودت می‌دونی باید چیکار بکنی.

‫کانی کجاست؟ خیلی وقته ‫کانی رو ندیدم، کجا رفته؟

‫ندیدمش، دیدمش بهش میگم دنبالش می‌گشتی.

‫حالم خوب نیست، کانی نباید تنهام می‌ذاشت.

‫گریه کردی؟

‫خودتو جمع کن، اینجا کلی آدم هست ها!

‫بیا بشین و سیب‌زمینی پوست بکن.

‫- داری دل به حال خودت می‌سوزونی. ‫- نباید ول می‌کرد می‌رفت!

‫تو باید کار کنی! وقت نداشتم ‫صدات کنم ولی الان بهت میگم.

‫این چاقو رو بگیر، برو ‫سراغ سیب‌زمینی‌ها.

‫صبر کن ببینمش...بهش میگم.

‫شاید بزندت.

‫حقتم هست، چون همه‌ش داری ‫غر می‌زنی و لوس‌بازی در میاری،

‫اگه یه‌جوری بزنه که عقل بیاد تو سرت، ‫ازش ممنون هم میشم.

‫کیسی نباید این کارو می‌کرد.

‫ولی خب باید حدس‌شو می‌زدم چون ‫همه‌ش می‌گفت هیچ کاری واسه ما نکرده.

‫یه جورایی آدم عجیبیه، اَل. ‫همه‌ش تو فکر بود.

‫اینا از وعظ کردن میاد، این ‫واعظ‌ها همیشه قاطی می‌کنن.

‫به‌نظرت کانی کجا رفته؟

‫- گمونم رفته برینه. ‫- واسه همچین کاری زیادی دور شده.

‫- شما میخواین برین؟ ‫- نمی‌دونم، به‌نظرم بهتره بریم.

‫شنیدی اون پلیسه چی گفت، ‫اگه نرین آتیش‌تون می‌زنن.

‫اگه فکر می‌کنی یارو کتک می‌خوره و با یه ‫جماعتی برنمی‌گرده اینجا، یعنی زده به سرت.

‫بچه‌های سالن بیلیارد همین ‫امشب میان اینجا که آتیش‌مون بزنن.

‫پس فکر کنم بهتره بریم، شما کجا میرین؟

‫فکر کنم بریم شمال.

‫- فلوید، خداحافظ. ‫- خداحافظ. شاید بازم ببینمت.

‫- امیدوارم. ‫- خداحافظ.

‫تامه! خداروشکر!

‫- باید از اینجا بریم. ‫- باز چی شده؟

‫فلوید می‌گه امشب قراره ‫اردوگاه رو آتیش بزنن.

‫رو چه حسابی؟ ما که کاری نکردیم.

‫- غیر از اینکه پلیسو زدیم، هیچی. ‫- خب، ما که نزدیمش.

‫از حرفای اون یارو معلوم بود ‫که میخوان بندازنمون بیرون.

‫- کانی رو ندیدی؟ ‫- چرا.

‫راه افتاده سمت پایین ‫رودخونه، داره میره جنوب.

‫- یعنی داشت فرار می‌کرد؟ ‫- من چه می‌دونم.

‫رزاشارن، تو یه مدته رفتار و حرفات ‫عجیب شده، کانی بهت چی گفته؟

‫گفت بهتر بود تو خونه می‌موند و ‫در مورد تراکتورها مطالعه می‌کرد.

‫کانی به درد نمی‌خورد، ‫از همون اول هم برام معلوم بود.

‫جربزه نداشت، فقط زبونش دراز بود.

‫پس اینکه بریم گیرش ‫بیاریم هم فایده‌ای نداره، ها؟

‫نه، وقتی بی‌عرضه‌ست، به چه دردمون می‌خوره.

‫این چه حرفیه می‌زنی!

‫خب بی‌عرضه بود دیگه، همه‌ش ‫داشت می‌گفت میخواد فلان کارو بکنه،

‫هیچوقت هم هیچ کاری نمی‌کرد، موقعی ‫که اینجا بود نمی‌خواستم چیزی بگم،

‫ولی حالا که فرار کرده...

‫واسه چی؟ چرا باید ساکت ‫بشم؟ در رفته دیگه، نه؟

‫رزاشارن داره بچه‌دار می‌شه ‫و اون بچه نصفش از کانیه.

‫خوب نیست خونواده‌ی بچه، وقتی داره ‫بزرگ میشه هی بگن باباش آدم خوبی نیست.

‫از دروغ گفتن در موردش که بهتره.

‫نخیر، نیست. ‫فرض کن مرده...

‫کانی اگه مرده بود که ‫پشت سرش بد نمی‌گفتی.

‫این چه بحثیه؟ هنوز معلوم ‫نیست کانی برای همیشه رفته یا نه،

‫بعدم اصلاً وقت جر و بحث نداریم.

‫- باید راه بیافتیم. ‫- راه بیافتیم؟ ما تازه رسیدیم!

‫مامان امشب میخوان اردوگاه رو آتیش بزنن.

‫می‌دونی که من نمی‌تونم همینجوری ‫وایستم و سوختن وسیله‌هامونو تماشا کنم.

‫بابا هم این مدلی نیست، عمو جان هم همینطور.

‫ما جلوشون وایمیستیم، و من ‫نمی‌تونم خطر کنم که بگیرنم.

‫همین امروزم اگه واعظ ‫نیومده بود وسط گرفته بودنم.

‫- خب، بجنبید! باید سریع باشیم. ‫- اَل، شروع کن به بار زدن کامیون.

‫- جان چی میشه؟ ‫- جان کجاست؟

‫- رفته مست کنه. ‫- ای‌خدا! شما کامیونو پر کنین...

‫من میرم دنبال جان.

‫بله آقا، دختری بود با پاهای ‫خیلی قشنگ، یه بارم رقصید.

‫بیا بریم عمو جان.

‫تامی! باید یه دختر پیدا ‫کنم که باهاش حرف بزنم.

‫شایدم باهاش خوابیدم، اصلاً ‫من باید همیشه مست بمونم.

‫ماشالا چه زود شروع کرده.

‫- به این زودی؟ ‫- رزاشارن کجاست؟

‫بیا رزاشارن، داریم میریم.

‫- من جایی نمیرم. ‫- باید بریم.

‫تا اون برنگرده هیچ‌جا نمیرم.

‫- کانی رو میخوام. ‫- کانی پیدامون میکنه.

‫- رزاشارن، خوشگل من، پاشو... ‫- میخوام منتظر باشم!

‫- نمی‌تونیم منتظر باشیم! ‫- پیدامون می‌کنه، نگرانش نباش.

‫اگه رفته باشه کتاب بگیره ‫واسه درس خوندنش چی؟

‫- اگه بخواد غافلگیرمون کنه چی؟ ‫- شاید واقعاً همینکارو کرده باشه.

‫چیزی نمیخواین بذارین واسه ‫یکی که ممکنه بدردش بخوره؟

‫چیزی به ذهنم نمیرسه، چیزی نداریم که بذاریم.

‫- شما نمیری؟ ‫- نه.

‫- ولی آتیش‌تون می‌زنن. ‫- می‌دونم، قبلاً هم اینکارو کردن.

‫خب پس رو چه حسابی نمیری بیرون؟

‫چه می‌دونم، جمع کردن ‫چیزمیزهام خیلی وقت میبره.

‫- این چشه؟ ‫- سر پلیسا قاطی کرده...

‫یکی می‌گفت مثل گاو کودن شده،

‫اون کلانترهای لعنتی اونقدر ‫زدن تو سرش که اینجوری شده.

‫خب مامان، بابا، گوش کنین

‫بابا...بابا! من و شما و مامان میشینیم جلو.

‫اَل، تو اینو بگیر.

‫اگه کسی خواست از پشت ‫سوار شه، حسابشو برس.

‫- من هیچی دستم ندارم. ‫- خب، دسته جک رو بردار!

‫یه وقتی میرسه که یه مرد دیوونه میشه.

‫تام، تو بهم گفتی، بهم قول دادی که ‫اینجوری نیستی و نمیشی، قول دادی!

‫می‌دونم مامان، دارم سعی ‫می‌کنم، ولی اون کلانترها...

‫اگه قانونی عمل می‌کردن، می‌تونستیم ‫تحمل کنیم، ولی این دیگه قانون نیست.

‫دارن روح و روانمون رو داغون می‌کنن،

‫می‌خوان بشیم مثل یه سگ ‫کتک‌خورده، بخزیم و زار بزنیم.

‫میخوان خردمون کنن!

‫بخدا مامان، یه وقتی می‌رسه که تنها ‫راهی که یه مرد می‌تونه شرافتشو حفظ کنه،

‫اینه که یه مشت حواله پلیس کنه.

‫دارن شرافت ما رو می‌گیرن.

‫تو قول دادی، تام!

‫دارم سعی می‌کنم، مامان، ‫بخدا دارم سعی می‌کنم.

‫تو که نمی‌خوای مثل یه سگ کتک‌خورده ‫با شکم رو زمین بخزم، می‌خوای؟

‫دارم دعا می‌کنم که خودتو بکشی ‫کنار تام، خونواده داره از هم می‌پاشه،

‫باید خودتو بکشی کنار!

‫سعی می‌کنم مامان، ولی وقتی یکی از ‫اون حرومزاده‌‌های گنده می‌افته به جونم...

‫کار سختی دارم که جلو خودمو بگیرم.

‫اگه قانون بود یه چیزی،

‫ولی آتیش زدن اردوگاه، ‫این دیگه قانون نیست!

‫آروم باش! باید صبر داشته باشی.

‫ببین تام، ما آدمایی هستیم که حتی ‫وقتی اونا از بین رفتن، بازم هستیم.

‫تام، ما اونایی هستیم که زنده می‌مونن.

‫نمی‌تونن ما رو محو کنن، ‫تام، ما مردمیم...ما ادامه میدیم!

‫- ماییم که همیشه داریم کتک می‌خوریم. ‫- ولی تام، ما ادامه میدیم.

‫نگران نباش تام، یه ‫دوران تازه در راهه!

‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- نمی‌دونم.

‫تو زندگیم ندیده بودم انقدر حرف بزنی.

‫بیا جان، بیا.

‫- بیا بریم، بریم. ‫- باید راه بیافتیم.

‫- گرفتمت. ‫- بریم.

‫- دارم میام. ‫- بیا، آها...حواسمون هست.

‫حاضر؟

‫از اینجا برین بیرون!

‫- برو به جهنم! ‫- برگرد سر جات!

‫برگرد سر جات!

‫اینجا هفته‌ای یه دلار خرج داره، ‫ولی می‌شه با کار درش آورد،

‫با تمیز کردن اردوگاه و ‫بردن آشغال و این جور چیزا.

‫جای خوبیه، جماعتی ‫که اینجا بودن تازه رفتن.

‫- آره، ما یه کاریش می‌کنیم. ‫- دوشنبه صبح برو پیش کمیته.

‫- پلیس چی؟ ‫- اینجا پلیس نداریم.

‫پلیس خودمونو داریم.

‫آدما اینجا با رای‌گیری یه کمیته‌ی ‫قانون‌گذاری انتخاب می‌کنن، هرچی بگن همونه.

‫یعنی میگی اونایی که اردوگاهو می‌چرخونن، ‫همونایی‌اند که اینجا زندگی می‌کنن؟

‫- آره، و جواب میده. ‫- پلیس هم در کار نیست؟

‫نه آقا، هیچ پلیسی ‫بی‌حکم نمی‌تونه بیاد اینجا.

‫خدایا، باورم نمیشه!

‫دیشب اون کلانترها اردوگاه ‫کنار رودخونه رو سوزوندن.

‫پاشون به اینجا باز نمیشه.

‫بعضی شب‌ها پسرا نرده‌ها رو می‌پان، ‫مخصوصاً شب‌هایی که رقص داریم.

‫شب‌های رقص؟ یا خدا! ‫چرا از این جور جاها بیشتر نیست؟

‫اینو دیگه باید خودت بفهمی.

‫- این مال شماست. ‫- مرسی.

‫- همینجا می‌مونیم؟ ‫- آره، شما کامیونو خالی کنین.

‫- من باید برم دفتر. ‫- بیا بریم، آقای جود.

‫خب...

‫- فکر می‌کنی چی باشه؟ ‫- نمی‌دونم...

‫یه تومور زنده داری!

‫کدومو ترجیح میدی؟

‫نمی‌دونم، فکر کنم پسر.

‫آره، پسر خوبه.

‫- تازه رسیدین، نه؟ ‫- اوهوم.

‫- می‌مونین؟ ‫- نمی‌دونم...

‫اگه کار پیدا کنیم، فکر کنم بمونیم.

‫"اگه کار پیدا کنیم." ‫همه‌مون همینو میگیم.

‫برادرم می‌گه شاید بتونه ‫خیلی زود کار پیدا کنه.

‫عجب، همچین چیزی میگه، ها؟ ‫شاید گیر بیاره...

‫شاید شما خوش‌شانس باشین.

‫حواست به شانس باشه، ‫نمی‌تونی به شانس اعتماد کنی.

‫فقط یه‌نوع شانس می‌تونی داشته باشی، ‫بیشتر از یکی نمیشه.

‫دختر خوبی باش.

‫خوب باش.

‫اگه گناهی مرتکب شدی...

‫بهتره حواست به اون بچه باشه.

‫توی این اردوگاه کارهای زشتی در جریانه.

‫- واقعاً؟ ‫- و بذار همین الان بهت هشدار بدم.

‫فقط چندتایی آدم خدا دوست باقی مونده.

‫هر شنبه شب که اون گروه ‫شروع میکنه به ساز زدن،

‫به‌جای اینکه سرود مذهبی بخونن، ‫دارن توی هم می‌لولن!

‫بله جناب، توی هم می‌لولن!

‫و فکر هم نکن که کارهای اون ‫گناهکارها از چشم خدا پنهون می‌مونه،

‫نه جناب، داره دونه‌دونه گناهاشونو می‌نویسه.

‫خدا داره نگاه می‌کنه!

‫منم دارم نگاه می‌کنم.

‫- یکی‌شونو همین تازگیا از پا انداخت. ‫- واقعاً؟

‫با چشم خودم دیدم.

‫یه دخترِ بود با یه کوچولو ‫تو شکمش، درست مثل تو.

‫و بعد تو بغل یکی رقصید.

‫بعد هی لاغر و نحیف‌تر شد،

‫- بعد اون بچه رو مرده بدنیا آورد. ‫- وای خدا!

‫مواظب اون بچه‌ای که تو شکمت ‫داری باش و از گناه دوری کن.

‫من اینکارو کردم.

‫تو بغل یکی دیگه رقصیدم، ‫تو سالیساو، من و کانی.

‫- بهت هشدار دادم... ‫- روز بخیر.

‫- مامان، این خانومه میگه... ‫- سلام، من خانم سندری‌ام، الیزابت سندری.

‫سلام علیکم.

‫تو در محضر خدا خوشحالی؟

‫- تا حدی خوشحالم. ‫- نجات پیدا کردی؟

‫- آره، نجات پیدا کردم. ‫- خوبه، خوشحالم.

‫گناهکارا این دور و بر خیلی قدرت دارن.

‫اومدین به یه جای وحشتناک.

‫اطرافتون پر از شرارته.

‫آدمای پلیدی هستن و ‫کارای پستی در جریانه...

‫که حتی یه مسیحیِ خالص هم ‫به‌سختی می‌تونه طاقت بیاره.

‫- آدمای شرور! ‫- ولی به‌نظر من که آدمای خوبی اینجان.

‫گناهکارها دورمونو گرفتن!

‫برو! برو بیرون قبل از این‌که منم بشم ‫یکی از اون گناهکارها و بگم کجا باید بری!

‫- فکر کردم شماها مسیحی هستین. ‫- خب هستیم.

‫نه، نیستین!

‫شماها همه‌تون گناهکارهای دوزخی هستین!

‫روح‌تون رو دارم می‌بینم که داره می‌سوزه.

‫برو! و هیچ‌وقت برنگرد، من ‫آدمایی شبیه تو رو زیاد دیدم،

‫شماها از همون خوشی‌های ‫کوچیک هم نمی‌گذرین، نه؟

‫می‌بینم اون بچه‌ی بی‌گناه تو شکم ‫اون دختر داره تو آتیش می‌سوزه!

‫خب، آماده‌این؟

‫یک، دو، یک، دو، سه، چهار!

‫خب همگی آماده‌این؟

‫یک، دو، یک، دو، سه، چهار!

‫♪ آواره‌ها تو جاده‌اند

‫♪ آواره‌ها تو جاده‌اند

‫♪ آواره‌ها خونه می‌سازن

‫♪ ♪ آواره‌ها تو جاده‌اند

‫♪ چون پناهنده‌ها چیزی دارن ‫که اونایی که تو خونه‌هان ندارن

‫خب رفقا، با من همراه میشین؟

‫♪ آواره‌ها تو جاده‌اند

‫♪ آواره‌ها تو جاده‌اند

‫♪ آواره‌ها خونه می‌سازن

‫♪ آواره‌ها تو جاده‌اند

‫♪ چون پناهنده‌ها چیزی دارن ‫که اونایی که تو خونه‌هان ندارن

‫حالا رقص مرغی... پاها رو بکوبین!

‫میدونو تنگ کنین... وقتِ رقصه! ‫پا رو می‌کوبونه به زمین...

‫حالا با مچ پا مرغی برقصین، ‫یه‌وری خم شو... آره همون‌جوری!

‫یه‌وری خم شو...

‫یک، دو، سه، چهار! ‫ببین پسر اوکلاهمایی رو!

‫پاهای درازش شُل شده... چهارتا زده رو زمین، ‫ندیدم تا حالا پسری بکنه این چنین،

‫بچرخ حالا!

‫دختره رو بچرخونین، ببین چه می‌کنه!

‫ببین چه جوری نفس می‌زنه، ‫ببین سینه‌ش بالا پایین می‌شه!

‫گونه‌هاش گل انداخته، نوک پاش رفته بالا!

‫ببین چه جوری نفس می‌زنه، ‫ببین سینه‌ش بالا پایین می‌شه!

‫میگی کم آورده؟ ‫میگی خسته‌ست؟

‫نه بابا... هنوزم سر حاله!

‫خب، یه نفسی تازه کنین!

‫حالا یه‌کم آروم‌ترش می‌کنیم.

‫♪ بلندت می‌کنم تا بالا بالاها

‫♪ وقتی که اون پایین‌هایی

‫♪ برای شب می‌خونیم

‫♪ تا وقتی جغدها صدا بدن

‫♪ به آسمون نگاه می‌کنیم

‫♪ و اون‌وقت می‌فهمیم

‫♪ هنوزم جا هست واسه پر کشیدن

‫♪ اگه بلندت کنم تا بالا بالاها

‫ببین، اینا برای توئه.

‫- ولی گوشم سوراخ نیست. ‫- خب من برات سوراخش می‌کنم.

‫- درد داره. درد داره! ‫- نه.

‫نکن!

‫- قلقلکم میاد. ‫- خب می‌خوام بیاد.

‫قراره با هم ازدواج کنیم، نه؟

‫آره، حتماً، یه وقتی.

‫- فکر کردم گفتی زودِ زود! ‫- خب، زود یعنی هر وقت که برسه.

‫قول دادی.

‫گفتی می‌خوایم ازدواج کنیم.

‫آره خب، معلومه که می‌کنیم.

‫- زودی میری سر کار؟ ‫- آره، خودت می‌بینی.

‫جیبم پر پول میشه،

‫بعدش می‌ریم هالیوود، فیلم می‌بینیم.

‫تموم شد.

‫حالا هرروز یه گره رو باز می‌کنیم،

‫چند هفته دیگه همش وا میشه ‫و می‌تونی گوشواره‌تو بندازی.

‫بگیر، دیگه مال توئن. ‫نگه‌شون دار.

‫خب، درد که نداشت، ‫فقط یه کم سوخت.

‫باید خیلی وقت پیش گوش‌تو سوراخ کرده بودی.

‫حالا بیا بریم برقصیم، ‫بچه‌ی تو، بچه‌ی خوبی ‌میشه.

‫نزدیک بود بچه‌دار بشی بدون ‫اینکه گوشت سوراخ باشه.

‫- ولی دیگه خیالت راحت. ‫- یعنی یه معنی‌ای داره؟

‫خب معلومه که داره.

‫معلومه که داره.

‫♪ بلندت می‌کنم تا بالا بالاها

‫♪ وقتی که اون پایین‌هایی

‫♪ برای شب می‌خونیم

‫♪ تا وقتی جغدها صدا بدن

‫♪ به آسمون نگاه می‌کنیم

‫♪ و اون‌وقت می‌فهمیم

‫♪ هنوزم جا هست واسه پر کشیدن

‫♪ اگه بلندت کنم تا بالا بالاها

‫حالش خوبه؟

‫- صبح قراره بزنیم بیرون. ‫- آره؟ کدوم طرفی میرین؟

‫فکر کردیم یه‌کم بریم سمت شمال.

‫دیشب یه بابایی اومد گفت شاید ‫اونور کار پیدا بشه، واسه چیدن هلو.

‫ما که بیکاریم، غذامون هم دیگه تمومه.

‫اینجا مردم خیلی مهربون ‫بودن، تونستیم هر روز حموم کنیم.

‫تو زندگیم اینقدر تمیز نبودم.

‫اصلاً دوست نداریم بریم، ‫موضوع اینه که کار نیست.

‫♪ توی دل آدم‌ها

‫♪ خوشه‌های خشم در حال پر شدنه

‫♪ برای مردم در حرکت و در جستجو

‫♪ دیگه راه برگشتی نیست

‫♪ توی ذهن آدم‌ها

‫♪ داره سنگین و سرریز میشه

‫♪ توی نگاه آدم‌ها

‫♪ خشمی داره رشد می‌کنه

‫- دنبال کارین؟ ‫- آره، معلومه. چه خبره این‌جا؟

‫- این شلوغ‌پلوغی واسه چیه؟ ‫- به تو مربوط نیست.

‫- کار می‌خوای؟ ‫- آره، حتماً.

‫- اسم؟ ‫- جود.

‫- چند تا مرد؟ ‫- چهار.

‫- زن؟ ‫- دوتا.

‫- بچه؟ ‫- دوتا.

‫- همه‌تون می‌تونین کار کنین؟ ‫- فکر کنم آره.

‫خیله‌خب.

‫خونه‌ی ۶۳ رو پیدا کن. ‫دستمزد پنج سنت واسه هر جعبه.

‫میوه‌ی له‌شده هم در کار نباشه.

‫خیله خب، دیگه برین. ‫صبح اول وقت کارو شروع کنین.

‫بابا، من میرم بیرون ببینم ‫این سر و صداها واسه چیه،

‫- میخوای بیای؟ ‫- نه.

‫میخوام به مدت فقط کار ‫کنم و به هیچی فکر نکنم.

‫تو چی، ال؟

‫فکر کنم اول یه چرخی این دور و بر بزنم.

‫خب، عمو جان هم که می‌دونم نمیاد.

‫فکر کنم خودم تنهایی برم. ‫بدجوری کنجکاو شدم.

‫من اگه بودم، قبل از هر کاری،

‫بیشتر بابتِ اون پلیس‌هایی ‫که اونجان کنجکاو می‌شدم.

‫شاید الان دیگه نباشن.

‫خب، من که نمیخوام بفهمم هستن یا نه.

‫به مادرت نگو کجا میری، ‫از نگرونی دیوونه میشه.

‫هی، تو که کنجکاو نیستی؟

‫من یه‌کم توی اردوگاه گشت می‌زنم.

‫- دنبال دختر می‌گردی، ها؟ ‫- من سرم تو کارِ خودمه.

‫من که رفتم.

‫- کسی نیست؟ ‫- تو کی هستی؟

‫- تو کی هستی؟ ‫- واسه خودت داری کجا میری؟

‫میخوام یه قدمی بزنم، قانونی ‫هست که میگه نمیشه قدم زد؟

‫- بهتره یه‌جای دیگه قدم بزنی. ‫- از اینجا که نمی‌تونم برم بیرون.

‫نه امشب نمی‌تونی.

‫می‌خوای خودت برگردی یا ‫سوت بزنم یکی بیاد ببرت؟

‫واسه من مساله‌ای نیست آقا.

‫اگه قراره اوضاع بشه، معلومه ‫که برمی‌گردم، برام مهم نیست.

‫ببین واسه خودت میگم.

‫اون اعتصاب‌کننده‌های خل ‫و چل ممکنه گیرت بیارن.

‫کدوم اعتصاب‌کننده‌ها؟

‫- کمونیست‌های لعنتی. ‫- من در جریان نبودم.

‫وقتی اومدی که ندیدیشون، دیدی؟

‫یه مشت مرد دیدم که دارن فریاد می‌زنن.

‫انقدر پلیس که نفهمیدم داستان چیه، ‫فکر کردم تصادف شده.

‫- بهتره برگردی! ‫- باشه، مساله‌ای نیست آقا.

‫مشکلی نیست.

‫- شب بخیر. ‫- تو کی هستی؟

‫گمونم...گمونم فقط ‫دارم از اینجا رد میشم.

‫اینجا کسی رو می‌شناسی؟

‫نه...گفتم که...فقط دارم رد میشم.

‫چه خبر شده؟

‫کیسی؟ کیسی؟

‫- یا خدا، تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- خدای من!

‫- تام جوده، تامی! ‫- می‌شناسی‌ش، آره؟

‫می‌شناسم؟ کلی ساله می‌شناسمش، ‫با خودش اومدم غرب.

‫- این همون بابایی که در موردش حرف می‎زدی؟ ‫- آره بابا، خودشه.

‫محض رضای خدا بگو خونواده‌ت ‫کجان؟ اینجا چی‌کار می‌کنی؟

‫خب، شنیدیم اینجاها ‫کار هست و اومدیم،

‫و یه مشت پلیس ایالتی، ما ‫رو انداختن تو این مزرعه.

‫یه مشت مرد رو دیدم که دارن داد و ‫فریاد می‌کنن، هیچی بهمون نمی‌گفتن،

‫اومدم که ببینم چه‌خبره.

‫آخه تو چجوری سر از اینجا در آوردی کیسی؟

‫تامی...

‫زندان یه‌جورایی جای جالبیه.

‫من می‌رفتم توی دل طبیعت ‫که بتونم یه چیزی بفهمم،

‫و میشه گفت گاهی اوقات هم فهمیدم،

‫ولی تو زندان بود که واقعاً فهمیدم.

‫یه عده از هم‌بندی‌هام ‫واسه‌خاطر مستی اونجا بودن،

‫ولی بیشترشون واسه دزدی اونجا بودن.

‫بیشترشون چیزایی رو ‫دزدیده بودن که لازم داشتن

‫و جور دیگه‌ای بدستش ‫نمی‌آوردن، می‌فهمی؟

‫- نه. ‫- خب آدم‌های خوبی بودن...

‫چیزی که بدشون کرده بود این ‫بود که یه چیزهایی لازم داشتن.

‫اونجا بود که تازه فهمیدم.

‫نیازه که باعث همه‌ی مشکلات میشه.

‫هنوز همه‌شو نفهمیدم ولی...

‫یه روز بهمون لوبیا دادن که گندیده بود،

‫و یه نفر شروع کرد به داد و ‫بیداد کردن ولی هیچ اتفاقی نیفتاد.

‫بعد صداشو انداخت رو سرش.

‫نگهبانه اومد یه نگاهی انداخت، هیچی ‫نگفت و رفت، بعدش یه نفر دیگه داد زد.

‫بعد همه‌مون شروع کردیم به داد ‫زدن، همه هم با یه تن صدای یکسان.

‫به خدا قسم، انگار اون ‫بند یه‌جورایی باد کرد...

‫داشت می‌ترکید، داشت ‫از تو می‌جوشید و بعدش...

‫بخدا، یه اتفاقی افتاد.

‫بدو بدو اومدن تو و بهمون یه غذای ‫دیگه دادن، به ما دادن، می‌فهمی؟

‫نه.

‫شاید من نمی‌تونم بهت توضیح بدم.

‫شاید خودت باید بفهمی.

‫خواهرت چطوره؟

‫عین گاو گنده شده.

‫شرط می‌بندم دوقلو حامله‌ست. ‫هنوز بهم نگفتی چه‌خبره.

‫ما اعتصاب کردیم. اینی که می‌بینی اعتصابه.

‫جعبه‌ای پنج سنت زیاد نیست ولی آدم ‫می‌تونه باهاش شکم خودشو سیر کنه.

‫پنج سنت؟

‫- پنج سنت؟ پنج سنت بهتون میدن؟ ‫- آره، میدن.

‫ببین تام، ما رفتیم اونجا کار کنیم.

‫می‌گفتن پنج سنت میدن. ‫ما هم یه لشکری بودیم اونجا.

‫رسیدیم اونجا، گفتن نه، ‫دو و نیم سنت بیشتر نمیدیم.

‫با اون پول یه لقمه نون هم نمیشه خورد، ‫اگه بچه‌ داشته باشی هم که دیگه هیچی!

‫گفتیم قبول نمی‌کنیم، انداختن‌مون بیرون،

‫بعدش همه‌ی پلیسای دنیا ریختن ‫سرمون. حالا به تو پنج سنت میدن؟

‫اگه این اعتصابو بشکنن، فکر ‫می‌کنی بازم پنج سنت بهت میدن؟

‫- نمی‌دونم، فعلاً که دارن پنج سنت میدن. ‫- گوش کن تام.

‫ما خواستیم با هم چادر بزنیم، ‫عین خوک پرتمون کردن بیرون،

‫پخش‌وپلامون کردن، بعضی‌هارو حسابی زدن...

‫باهامون مثل خوک رفتار کردن.

‫دیگه طاقتمون داره تموم میشه، ‫بعضی‌هامون دو روزه چیزی نخوردن.

‫- امشب برمی‌گردی؟ ‫- آره، قصدم اینه.

‫برو به اونایی که اون توئن بگو چه خبره تام.

‫بگو دارن بهمون گشنگی میدن و با ‫اینکارشون به خودشون از پشت خنجر می‌زنن.

‫چون قطع به یقین، همین که ما رو بندازن ‫بیرون، مزد میرسه به دو سنت و نیم.

‫- سعی می‌کنم بهشون بگم. ‫- آره، حتماً بهشون بگو تام.

‫تا ما رفتیم، مزد رو تا ‫دو و نیم سنت میارن پایین.

‫می‌دونی دو و نیم سنت یعنی چی؟

‫یعنی واسه یه دلار باید ‫یه تُن هلو بچینی و ببری.

‫- نمی‌تونی از پسش بر بیای تام. ‫- آره، نمی‌تونی!

‫نمی‌تونی واسه همچین پولی خودتو ‫نابود کنی، نمی‌تونی باهاش غذا بخوری.

‫سعی می‌کنم بهشون بگم.

‫بهشون بگو بیان بیرون، ‫دو سه روزه کارو تموم می‌کنن.

‫- هلوها رسیده‌ند. ‫- نمیان.

‫به‌محض اینکه اعتصاب بشکنه، ‫دیگه پنج سنت گیرشون نمیاد.

‫- فکر نکنم باور کنن. ‫- بگو به هر حال!

‫بابا که باور نمی‌کنه، می‌شناسمش.

‫میگه به من چه.

‫آره، آره فکر کنم حق با توئه.

‫باید یه کتک درست‌حسابی ‫بخوره تا بفهمه.

‫فکر می‌کنی بابا حاضر می‌شه به ‫خاطر درد بقیه از گوشتش بگذره؟

‫رُزاشارن هم باید شیر بخوره.

‫فکر می‌کنی مامان دلش ‫میاد بچه‌رو گشنه بذاره

‫فقط واسه اینکه یه عده ‫پشت در دارن داد می‌زنن؟

‫- فقط کاش می‌فهمیدن. ‫- حرف، همه‌ش حرف.

‫ببین، داداشم ال رو در نظر بگیر، ‫الانم بیرون دنبال دختربازیه،

‫دو روز دیگه یکیو پیدا می‌کنه، روز به ‫اون فکر می‌کنه، شب باهاش می‌خوابه،

‫- اصلاً براش مهم نیست. ‫- معلومه.

‫معلومه...فقط کاری که باید ‫بکنه رو می‌کنه... همه‌مون همینیم.

‫لعنت بهش، خوشم نمیاد.

‫- چی شده؟ ‫- نمی‌دونم، همه‌جام می‌خاره.

‫- مثل گربه عصبی‌ام. ‫- خب چی شده؟

‫نمی‌دونم!

‫هر بار فکر می‌کنم یه چیزی شنیدم، ‫میرم گوش میدم، اما هیچی نیست.

‫فقط زیادی مضطربی. ‫یه ابر داره رد میشه.

‫شرط می‌بندم ابره رعدوبرق داره، ‫واسه همین به خارش افتاده، واسه الکتریسیته.

‫همه‌شون خارشی شدن.

‫این پلیسا هی میگن می‌خوان ‫حسابی لت‌وپارت‌مون کنن،

‫و از این ایالت بندازنمون بیرون.

‫فکر می‌کنن من رهبرشونم، ‫چون زیاد حرف می‌زنم.

‫هیس! صبر کن یه لحظه...گوش کن.

‫- چی بود؟ ‫- نمی‌دونم.

‫آدم درست نمی‌فهمه ‫واقعاً چیزی شنیده یا نه.

‫آدمو گول می‌زنه، می‌ترسی، ‫همه‌مون ترسیدیم، درست نمیشه فهمید.

‫- تو شنیدی، تام؟ ‫- آره، شنیدم.

‫فکر کنم از همه طرف دارن میان. ‫بهتره بزنیم به چاک.

‫- بریم زیر اون پل، اون طرف. ‫- حیفِ چادرم!

‫- اونجان! ‫- وایسا همون‌جا که هستی!

‫- خودشه. ‫- حرومزاده‌ی براق، خودشه.

‫گوش کنین بچه‌ها، گوش کنین! ‫نمی‌دونین دارین چی کار می‌کنین.

‫- دارین کمک می‌کنین بچه‌ها از گشنگی بمیرن. ‫- خفه‌شو، حروم‌زاده‌ی کمونیست!

‫گوش کن، نمی‌فهمی ‫داری چی کار می‌کنی.

‫- یا خدا، جورج، فکر کنم کشتیش. ‫- حقشه، حروم‌زاده!

‫هی!

‫بجنب.

‫♪ اوه، می‌دونم

‫♪ می‌تونم خیلی قوی‌تر باشم

‫♪ خیلی قوی‌تر از دیروز

‫♪ اوه، می‌دونم زیاد دیگه طول نمی‌کشه

‫♪ راه خودمو پیدا می‌کنم

‫- تام، چی شده؟ ‫- هیس، بلند حرف نزن، دعوام شد.

‫- تام. ‫- دست خودم نبود، مامان.

‫- تو دردسر افتادی؟ ‫- آره، دردسر! نمی‌تونم برم بیرون کار کنم.

‫- باید قایم بشم. ‫- اوضاع بده؟

‫- آره، دماغم شکسته. ‫- دعوا منظورمه.

‫آره، بده! رفتم ببینم سر و ‫صدا واسه چیه، کیسی رو دیدم.

‫- واعظ؟ ‫- آره، واعظ.

‫داشت اعتصابو رهبری ‫می‌کرد و ریختن سرش.

‫- کیا ریختن سرش؟ ‫- نمی‌دونم، دستشون چماق بود.

‫زدن فرق سرش، کشتنش.

‫من فقط وایساده بودم، دیوونه شدم.

‫یه چماق برداشتم، زدم یکی رو.

‫- کشتی‌ش؟ ‫- نمی‌دونم، قاطی کرده بودم. می‌خواستم بکشم.

‫- دیدنت؟ ‫- فکر کنم، چراغ انداخته بودن رومون.

‫- تام، باید بری. ‫- می‌دونم، مامان.

‫یه زخم بد می‌مونه رو ‫صورتت تام، دماغتم کج شده.

‫شاید خوبم باشه، شاید ‫کسی دیگه نشناستم.

‫اگه اثر انگشتام ثبت نشده ‫نبود، خوشحال‌تر می‌شدم.

‫تام، ازت میخوام بری یه جای خیلی دور.

‫ببین مامان، کل شب تنها قایم شده ‫بودم و داشتم به کیسی فکر می‌کردم.

‫همیشه زیاد حرف می‌زد، ‫اعصابمو خورد می‌کرد ولی...

‫داشتم به حرفاش فکر ‫می‌‌کردم و همه‌شو هم یادمه.

‫آدم خوبی بود.

‫هیس، گوش کن.

‫فقط باده، مامان، من ‫صدای بادو می‌شناسم.

‫- تام، می‌خوای چی کار کنی؟ ‫- کاری که کیسی کرد.

‫- ولی کشتنش! ‫- چون زود جاخالی نداد.

‫هیچ کار خلاف قانونی نکرده بود.

‫مامان من خیلی فکر کردم، خیلی ‫به آدم‌هایی مثل خودمون فکر کردم،

‫مایی که مثل خوک زندگی می‌کنیم و ‫زمین‌های حاصل‌خیز همینجوری خالی افتاد‌ن.

‫یا مثلاً یه نفر یه میلیون ‫جریب زمین داره،

‫در حالی که صد هزار ‫کشاورز درست‌وحسابی گشنه‌ان.

‫و به این فکر کردم که اگه همه‌ی ‫مردم ما با هم جمع بشن و داد بزنن...

‫مثل اونای دیگه‌ای که ‫داشتن داد می‌زدن...

‫فقط چند تاشون پشت دروازه‌ن.

‫تام، می‌گیرنت و کارتو یکسره می‌کنن.

‫در هر صورت می‌گیرنم، همه‌ی ‫مردم ما رو دارن می‌کِشن بیرون.

‫من چطور باید ازت خبردار بشم؟ ‫ممکنه بکشنت و من نفهمم.

‫ممکنه زخمی‌ت کنن! ‫من از کجا خبردار بشم؟

‫خب، شاید همون‌طور که کیسی می‌گفت ‫آدم یه روح جدا واسه خودش نداره...

‫فقط تیکه‌ای از یه روح ‫بزرگ‌تره، و اون‌وقت...

‫- اون‌وقت چی، تام؟ ‫- اون‌وقت دیگه فرقی نمی‌کنه.

‫اون‌وقت من همه‌جا هستم، توی تاریکی. ‫همه‌جا هستم.

‫هرجا نگاه کنی.

‫هرجا که نبردی هست واسه آدمای ‫گرسنه که بتونن غذا بخورن، من اونجام.

‫هر جا که یه پلیس داره ‫یکی رو می‌زنه، من اونجام.

‫و وقتی مردم ما چیزی رو ‫که خودشون کاشتن بخورن

‫و توی خونه‌هایی که ‫خودشون ساختن زندگی کنن...

‫من اونجام.

‫خدای من، دارم مثل کیسی حرف می‌زنم!

‫- نمی‌فهمم، واقعاً نمی‌دونم. ‫- منم همین‌طور.

‫اینا چیزایی‌ن که داشتم ‫بهشون فکر می‌کردم.

‫تام، بعداً وقتی اوضاع آروم شد، ‫برمی‌گردی؟ ما رو پیدا می‌کنی؟

‫آره، حتماً.

‫الان...بهتره برم.

‫خداحافظ.

‫♪ آدم روح داره، ولی مال خودش نیست

‫♪ فقط بخشی از یه روح بزرگه

‫♪ زن موج می‌زنه و می‌ره ‫پایینِ رود، راهی که برگشت نداره

‫♪ نیرویی که نمیشه ازش فرار کرد

‫♪ آره، ما مردمیم

‫♪ آره، ما مردمیم

‫وای، چه قشنگه!

‫انگار از هر چی که داشتیم قشنگ‌تره.

‫الان دیگه هیچی نداریم.

‫مدت‌هاست نه کاری هست، نه محصولی.

‫بعدش باید چی کار کنیم؟ ‫از کجا چیزی واسه خوردن گیر بیاریم؟

‫و بهت بگم که رزاشارن ‫خیلی با موعدش فاصله نداره.

‫دیگه از فکر کردن متنفر شدم.

‫میرم سراغ خاطره‌های ‫قدیمی تا از فکر کردن فرار کنم.

‫- انگار زندگی‌مون تموم شده. ‫- نه! این‌طور نیست!

‫نه، تموم نشده بابا. ‫و این چیزیه که زن‌ها خوب می‌فهمن.

‫من اینو متوجه شدم، مردا ‫زندگی‌شون یه بند تو فراز و نشیبه.

‫بچه‌ای به دنیا میاد، مردی ‫می‌میره، این یه فراز و نشیبه.

‫زمین می‌خره، زمینشو از ‫دست میده، اینم یه فراز و نشیبه.

‫واسه زن‌ها زندگی همه‌ش ‫یه جریانه، مثل رودخونه.

‫پیچ و خم داره، آبشار کوچیک داره، ‫ولی خود رودخونه، همینجوری میره.

‫زن‌ها اینجوری بهش نگاه می‌کنن، ‫قرار نیست بمیریم تموم بشیم که.

‫آدم‌ها ادامه میدن، شاید یه کم ‫عوض بشن، ولی پیش میرن.

‫از کجا می‌دونی؟ چی باعث ‫میشه چیزها متوقف نشن؟

‫چیه که باعث میشه همه‌ی ‫آدم‌ها خسته نشن و از پا نیفتن؟

‫سخته گفتنش.

‫ولی به نظر من هر کاری ‫می‌کنیم، فقط برای اینه که ادامه بدیم.

‫واسه من اینجوریه.

‫حتی گشنگی کشیدن، حتی مریض شدن.

‫یه عده می‌میرن، ‫ولی بقیه قوی‌تر میشن.

‫فقط باید سعی کنی ‫امروز رو بگذرونی!

‫فقط امروز رو.

‫شاید سال دیگه، سال خوبی باشه، ‫وقتی برگشتیم خونه‌ی خودمون.

‫سلام، فکر کردم تا حالا دیگه خوابیدین.

‫ال، داشتیم حرف می‌زدیم. ‫بیا بشین اینجا.

‫آره، باشه، حتما...منم ‫می‌خوام حرف بزنم.

‫من... من باید همین روزها دیگه برم.

‫نمی‌تونی بری، ما اینجا ‫لازمت داریم، چرا باید بری؟

‫ببینین، من و اَگی وین‌رایت ‫تصمیم گرفتیم ازدواج کنیم.

‫و خب... قراره توی ‫یه تعمیرگاه کار کنم،

‫یه خونه اجاره کنیم،

‫اینکارو می‌خوایم بکنیم و ‫هیشکی هم نمیتونه جلومونو بگیره.

‫ال، خوشحالیم. خیلی خوشحالیم!

‫- واقعاً؟ ‫- معلومه که خوشحالیم.

‫تو مرد شدی، باید زن بگیری. ‫فقط همین حالا نرو.

‫به اَگی قول دادم، باید بریم. ‫دیگه تحمل اینجا رو نداریم.

‫فقط تا بهار بمون، فقط تا ‫بهار! نمیشه تا بهار بمونی؟

‫- خب... ‫- شنیدین؟

‫آره! همین الان شنیدم، ‫خانم وین‌رایت، همین الان.

‫- کاش یه کیکی چیزی داشتیم. ‫- برم قهوه بذارم.

‫- یه کم پنکیک هم درست می‌کنم. ‫- منم شکر میارم.

‫- چی شده؟ ‫- خب، یه خبر خوب!

‫قراره یه جشن کوچیک بگیریم.

‫چون ال و اَگی وین‌رایت ‫قراره ازدواج کنن.

‫دارم یه لباس نو تن ‫اَگی می‌کنم، الان میام.

‫چطور به نظر میاد، جان؟

‫اگه این نهر همین‌جوری ‫بالا بیاد، همه‌مونو می‌بره.

‫اگه همه با بیل یه سد کوچیک درست ‫کنیم، شرط می‌بندم می‌تونیم جلوشو بگیریم.

‫شاید بشه، ولی نمی‌دونم ‫بقیه راضی باشن.

‫- شاید دلشون بخواد برن یه جای دیگه. ‫- ولی اینجا خشکه.

‫- جای خشک‌تر از اینجا پیدا نمی‌کنیم. ‫- داره زود بالا میاد.

‫باید با بقیه حرف بزنیم ‫ببینیم کمک می‌کنن یا نه.

‫اگه کمک نکنن باید ‫از اینجا بزنیم بیرون.

‫چی شده؟

‫خانم وین‌رایت؟ خانم وین‌رایت!

‫- بله، با من کار دارین؟ ‫- وقتش شده، زودتر از موعد.

‫یه دفعه همه‌جای تنتو گرفت؟

‫هی، حرف بزن و جوابمو بده.

‫- آره، داره بدنیا میاد، گفتی زودتر از موعد؟ ‫- شاید بخاطر تب‌ش اینجوری شده.

‫خب، باید پاشه وایسته، باید یه کم راه بره.

‫- نمی‌تونه، رمقی نداره. ‫- ببین، مجبوره، من زیاد بچه به دنیا آوردم.

‫میرم چراغ رو بیارم، اگی؟

‫اَگی، حواست به این دوتا باشه.

‫درسته. روتی، وینفیلد، ‫برین پایین پیش اَگی.

‫- واسه چی؟ ‫- چون باید برین.

‫- رزاشارن داره بچه‌دار می‌شه. ‫- من می‌خوام ببینم!

‫- خواهش می‌کنم، مامان... ‫- زود باشین، زود!

‫- داره بدنیا میاد؟ ‫- معلومه.

‫قراره یه بچه‌ی قشنگ داشته باشی، ‫فقط باید کمکمون کنی.

‫می‌تونی پاشی و راه بری؟

‫- امتحان می‌کنم. ‫- آفرین دختر خوب.

‫وقتشه.

‫- پس اگه بخوایم هم نمی‌تونیم بریم؟ ‫- نه.

‫- پس باید سد بسازیم. ‫- مجبورین!

‫باید سد بسازیم.

‫- درد دخترم شروع شده. ‫- بچه؟

‫- آره، نمی‌تونیم بریم. ‫- بچه‌ی ما که نیست، ما می‌تونیم بریم.

‫معلومه که می‌تونین. خب، برین! ‫چی جلوتونو گرفته؟

‫برین دیگه!

‫بالاتر! باید بلندترش کنیم!

‫جان، آروم باش، خودتو می‌کُشی!

‫دست خودم نیست، نمی‌تونم ‫این ناله‌ها رو تحمل کنم.

‫- مثل وقتی که...مثل وقتی... ‫- می‌دونم، ولی آروم باش.

‫فرار می‌کنم! به خدا قسم ‫یا باید کار ‌کنم یا فرار کنم.

‫- اوضاع چطوره؟ ‫- داره میاد.

‫سرعتش کم شده، اون ‫طرف داره بیشتر می‌شه.

‫ولی هنوز داره بالا میاد.

‫اگه دنیا اومده بود، مامان خبرم می‌کرد.

‫آره... آره...

‫سپیدار! چه گنده‌س!

‫سد شکست.

‫- جان، چی شده؟ ‫- پاهام شُل شد، دیگه نمی‌کشن.

‫- به‌نظرت می‌تونی ادامه بدی؟ ‫- آره، من خوب میشم، شما برین.

‫حالش چطوره؟

‫فکر کنم خوبه، خوابیده.

‫نفس نکشید...زنده نبود.

‫- هر کاری از دستمون برمی‌اومد، کردیم. ‫- می‌دونم.

‫تمام شب کار کردیم، ‫بعد درخت سد رو شکافت.

‫می‌دونم، شنیدم.

‫- فکر می‌کنی حالش خوب بشه؟ ‫- نمی‌دونم.

‫یعنی هیچ کاری نمی‌شد کرد...؟

‫نه! فقط یه کار واسه انجام ‫دادن بود و ما انجامش دادیم.

‫رفتم سراغ کامیون، به درد نمی‌خوره.

‫موتور پر از آبه، باتری ‫هم تا الان از کار افتاده.

‫به دنیا اومد؟ بچه به ‫دنیا اومد؟ کجاست؟

‫بچه‌ای در کار نیست.

‫اصلاً هیچ‌وقت بچه‌ای نبود، ما اشتباه کردیم.

‫کاش واقعاً یه بچه بود...

‫برو حالا.

‫ببین، ما که فعلاً گیر افتادیم.

‫و این هیچ خیری نمی‌رسونه. ‫فقط غصه و مشکل درست می‌کنه.

‫نمی‌تونین ببرینش بیرون و دفنش کنین؟

‫حق با توئه، فقط غصه میاره.

‫قانوناً نباید دفنش کنیم.

‫آره، خیلی چیزا خلاف قانونه ‫ولی ما نمی‌تونیم انجام‌شون ندیم.

‫آره.

‫جان، می‌تونی ببریش و دفنش کنی؟

‫حتما...

‫من انجامش میدم.

‫حتما اینکارو می‌کنم.

‫بدینش به من!

‫یالا بدینش دیگه!

‫بیل همون بیرونه.

‫برو پایین و بهشون بگو.

‫برو تو خیابون...

‫و بپوس...

‫و اونجوری بهشون بگو.

‫اینجوری می‌تونی حرف بزنی.

‫من حتی نمی‌دونم تو پسر بودی یا دختر...

‫و هیچ‌وقت هم نمی‌فهمم.

‫برو پایین، تو خیابون دراز بکش.

‫شاید اون‌وقت بفهمن.

‫آره، وقتشه.

‫ما داریم از اینجا میریم، ‫میریم یه جای بلندتر.

‫چه تو بیای، چه نیای،

‫من رزاشارن و اون دوتا رو از اینجا می‌برم.

‫- نمی‌تونیم! ‫- ولی داریم میریم!

‫باشه، میریم.

‫- مامان، من نمیام. ‫- چرا نمیای؟

‫- خب، من و اَگی... ‫- باشه...

‫تو اینجا بمون، ال، حواست به وسایل باشه،

‫وقتی آب پایین رفت، ما برمی‌گردیم.

‫زود باشین، قبل از اینکه بارون بدتر بشه.

‫بیا، رزاشارن، می‌ریم یه جای خشک.

‫می‌تونم راه برم.

‫ال، همین که آب فروکش کرد، ما برمی‌گردیم.

‫اگه تام اومد، بهش بگو ما ‫برمی‌گردیم و بگو مواظب باشه!

‫باید ادامه بدیم.

‫- رزاشارن، حس می‌کنی می‌تونی راه بری؟ ‫- یه کم سرم گیج میره.

‫حس می‌کنم که انگار...

‫- حالا که داریم میریم، کجا داریم میریم؟ ‫- نمی‌دونم.

‫دست رزاشارن رو بگیر.

‫نگفتی داری با این عجله کجا میریم.

‫فکر کنم توی اون انبار خشکه. ‫میریم اونجا تا بارون بند بیاد.

‫احتمالاً صاحبش ‫ما رو بیرون می‌کنه.

‫زود باشین! یه بارون حسابی داره میاد!

‫طاقت بیار، رزاشارن.

‫بیا تو.

‫دراز بکش، رزاشارن.

‫بخواب و استراحت کن.

‫همینجوری، یه راهی ‫پیدا می‌کنم که خشکت کنم.

‫مامان؟ مامان؟

‫- چی می‌خوای؟ ‫- نگاه کن.

‫- اینجا مال شماست؟ ‫- نه.

‫ما فقط از بارون پناه ‫گرفتیم، دخترمون مریضه.

‫اگه یه پتوی خشک داری، میشه بدی ‫که لباسای خیس‌شو عوض کنیم؟

‫ممنون.

‫- اون مرده چشه؟ ‫- اول مریض شد، حالا داره از گرسنگی می‌میره.

‫- چی؟ ‫- داره از گرسنگی تلف می‌شه!

‫توی مزرعه‌ی پنبه مریض ‫شد، شش روزه چیزی نخورده.

‫- باباته؟ ‫- آره.

‫می‌گفت گرسنه نیست، یا می‌گفت تازه خورده.

‫همه‌ی غذا رو به من داد، حالا دیگه ‫اون‌قدر ضعیفه که نمی‌تونه تکون بخوره.

‫خیالت راحت، تو فقط آروم باش.

‫نمی‌دونستم...می‌گفت خورده یا گرسنه نیست.

‫دیشب رفتم، شیشه‌ی یه مغازه رو شکستم، ‫یه تیکه نون دزدیدم، به زور دادم بخوره،

‫ولی همه‌شو بالا آورد.

‫بعدش ضعیف‌تر شد.

‫باید یه کم سوپ یا شیر بخوره.

‫شماها پول دارین که براش شیر بخریم؟

‫نگران نباش، یه کاریش می‌کنیم.

‫بهت میگم داره می‌میره!

‫- از گرسنگی داره می‌میره! ‫- هیس!

‫ آره.

‫می‌دونستم که این کارو می‌کنین.

‫می‌دونستم.

‫میشه همه برین بیرون؟

‫بیاین، بچه‌ها، بیاین ‫بیرون توی آلونک.

‫باید بخوری.

‫بیا...

‫بیا...