Original subtitles

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎♪~

‫‎~♪

‫‎

‫‎‌ خسته نباشید. دارید استراحت می‌کنید؟

‫‎اِ...

‫‎راستش من تو کار فروش بیمه هستم.

‫‎می‌شه فقط چند لحظه به حرفام گوش بدید؟

‫‎ ای بابا، دست از سرم بردار.

‫‎‌ ۵ دقیقه... نه، کلاً ۳ دقیقه طول می‌کشه.

‫‎نکنه واسه یه نره‌خَری خرج می‌کنی که این‌قدر پیله‌ای؟

‫‎بله؟

‫‎نکنه کلی بدهی بالا آوردی و جیم زدی؟

‫‎نه نه، اصلاً این‌طور نیست.

‫‎آخه هر روز داری مثل سگ جون می‌کنی.

‫‎این دخترمه، نازه نه؟

‫‎

‫‎‌ آخ، افتاد.

‫‎هوی... با این اوضاع می‌شه برگشت خونه اصلاً؟

‫‎فکر کنم یکم غیرممکن باشه.

‫‎

‫وقتی این بچه به دنیا اومد هم هوا دقیقاً همین شکلی بود.

‫‎ خانم فوجیکو!

‫‎ زور بزن، یالله، چیزی نمونده!

‫‎‌ اون شب هم عجب رعد و برق وحشتناکی می‌زد...

‫‎طوری که می‌خواستم اسمشو بذارم "رعد" یا یه چیزی تو همین مایه‌ها.

‫‎‌ آآآآآآآآآآآآآآآآآه!

‫‎ اومد بیرون؟

‫‎‌ یهو برق‌ها رفت و همه جا تاریک شد...

‫‎همه دست و پاشون رو گم کرده بودن، نمی‌دونستیم پسره یا دختر.

‫‎ فکر کنم پسره... نه، یه لحظه وایسا!

‫‎این بند نافه؟ اِ... یه دیقه...

‫‎ تو هم عجب وقتِ گندی رو واسه اومدن انتخاب کردی، شانسِ ما رو باش.

‫‎به دنیا اومد، به دنیا اومد! آفرین، گل کاشتی.

‫‎ چقدر نازه، ای جونم.

‫‎‌ دلم می‌خواست مثل گل آفتابگردون، یه بچه‌ی سرزنده و پرانرژی باشه.

‫‎واسه همین اسمش رو گذاشتم "ماری".

‫‎

‫‎ نه بابا، شوخیش هم ترسناکه.

‫‎ ماری...

‫‎پس فوجیکو هم مامان شد، هه.

‫‎تا همین چند وقت پیش تو دیسکو داشت مثل سگ خودش رو تکون می‌داد و می‌رقصید.

‫‎یه وقت شبیه ننه‌ت نشی‌ها!

‫‎شاید منم باید یه توله پس بندازم.

‫‎بی‌خیال بابا ایسامو خان، تو که واسه خودت پادشاهِ مجردهایی.

‫‎اصلاً مگه کسی رو داری که بخوای باهاش بچه درست کنی؟

‫ واقعاً اون‌قدر بانمکه که آدم می‌خواد قورتش بده.

‫‎ فوجیکو بیدار شو، ماری رو خوردن، فوجیکو!

‫‎ خب، بچه‌داری چطوره؟ رو به راهه؟

‫‎نه بابا، رسماً دهنم سرویس شده.

‫‎فکرشم نمی‌کردم یه وجب بچه این‌قدر دنگ و فنگ داشته باشه.

‫‎عجب.

‫‎با جیرو چی؟ با هم می‌سازین؟

‫‎-‌ خب... - چی داری می‌گی آخه؟

‫‎جلوی چشمش درد زایمانت شروع شد، ولی گذاشت رفت سر کار، مگه نه؟

‫‎- چاره‌ای نبود. -‌ تو از کجا می‌دونی؟

‫‎شهر کوچیکیه، آمار همه هست. حالا بگو ببینم، معذرت‌خواهی کرد؟

‫‎اصلاً و ابداً.

‫‎از دهن اون کلمه‌ی «ببخشید» بیرون نمیاد.

‫‎تو اصلاً مردشناس نیستی، حواست رو جمع کن.

‫‎- الان بیدار می‌شه. - ماری...

‫‎ هوی، خیلی نزدیکی! اون سیگارو هم خاموش کن.

‫‎- دودشو نده این‌وری. - من که ندادم.

‫‎ مگه نه، ماری کوچولو؟

‫‎ جیرو، زنت کی می‌خواد تشریف بیاره؟

‫‎ماری تازه به دنیا اومده، هنوز زوده.

‫‎ چه خوش‌اشتهاییه! بقیه باید جون بکنن و اون خانوم لم بده.

‫‎ لم نداده که؛ داره شبانه‌روز توی خونه بچه‌داری می‌کنه.

‫‎ چی؟

‫‎ من به محض اینکه اتسوکو رو زاییدم...

‫‎عین آدم رفتم سر کار.

‫ آهای، تو اصلاً نگران مامان نیستی؟

‫تمام کارایی که وظیفه‌ی اون زنه رو دوش مامان انداختین، می‌فهمی؟

‫اگه بلایی سر مامان بیاد، همش تقصیر اون عوضیه. اونوقت دیگه من می‌دونم و اون.

‫ اه، بسه دیگه، تمومش کنین.

‫ولی خب، آخرش خودت باید تصمیم بگیری.

‫چون زندگیِ خودته.

‫مثلاً مردی، ولی خیلی شُل و بی‌عرضه‌ای.

‫مرد باید... جذبه داشته باشه و بقیه رو دنبال خودش بکشه.

‫تو، از فردا بیا سرِ کارخونه.

‫چی؟

‫ اگه وقت داری بری تو کافه‌ها ول بگردی، پس کارخونه هم می‌تونی بیای. فهمیدی؟

‫وایسا ببینم، پس تکلیف ماری چی می‌شه؟

‫خب اونم با خودت بیار، مگه چیه؟

‫‌ باز دوباره مامان و آبجیت زیر پات نشستن، نه؟

‫اگه بخوای همیشه همین‌طوری باشی که نمی‌شه زندگی کرد.

‫جیرو، تو دیگه پدر شدی، یه کم به خودت بیا و...

‫خفه شو دیگه! واسه من تعیین تکلیف نکن!

‫‎

‫ از فردا میای، تمام.

‫‎

‫‎

‫‌ ای جانم، چیزی نیست، آروم باش.

‫‎

‫تا کِی می‌خوای لفتش بدی و جیم بشی؟

‫آخ... شرمنده، آخه این بچه اصلاً نمی‌خوابید.

‫دیگه بسه، بدش به من

‫چی؟

‫فوجیکو-سان، بیا، اینجا بشین

‫فوجیکو-سان، ما فقط داشتیم با هم حرف می‌زدیم

‫واسه یه مدتی...

‫گفتیم تو که جوونی، تمام وقتت رو بذاری پای کارخونه

‫و ما هم اینجا مراقب ماری باشیم، اینطوری بهتر نیست؟

‫نه، اصلاً درست نیست، این حرفا چیه آخه؟

‫اونی که ایراد داره تویی، نه این حرفا!

‫کارتو می‌ندازی گردن یه آدم پیر، چه فکری پیش خودت کردی آخه؟!

‫بسه دیگه، داد و بیداد راه ننداز

‫فوجیکو-سان

‫من مشکلی ندارم، حالم خوبه

‫فقط مسئله اینه، حالا که وارد این خونه شدی...

‫کارِ کارخونه هم مثل بقیه کارای این خونه‌ست، مگه نه؟

‫اگه نتونی از پسِ کارای خونه بربیای...

‫فکر کردم ممکنه مایه خجالتت بشه و آبروت بره

‫نمی‌خوام، اصلاً حرفشم نزنید!

‫بحثِ خواستن یا نخواستنِ تو نیست که!

‫هی، به من دست نزن!

‫این چه طرزِ برخوردِ عروس با خانواده‌شه آخه؟!

‫یه لحظه صبر کن، ماری، چیزی نیست، آروم باش

‫صبر کن، یه لحظه صبر کن... فوجیکو-سان، طوری نیست، عیبی نداره

‫فوجیکو-سان، چیزی نیست، صبر کن... ماری یه لحظه وایسا، صبر کن!

‫صبر کن... ماری یه لحظه وایسا، صبر کن!

‫خانم فوجیکو

‫ماری، ماری... چیزی نیست، آروم باش

‫ماری! خانم فوجیکو

‫‌ ماری، ماری!

‫ولم کن! ماری! خانم فوجیکو، چیزی نیست، آروم باش

‫ بس کن دیگه!

‫آآآآآ... ماری!

‫صبر کن! وایسا!

‫ماری!

‫ بفرما

‫ هان؟

‫ هه‌هه‌هه

‫خوشمزه‌ست؟ معلومه که خوشمزه‌ست

‫مگه می‌شه نباشه؟ فکر کردی کی درستش کرده؟

‫‎

‫فوجیکو! چی شده؟

‫‌ ماری...

‫ماری چی؟

‫خیلی خب، بیا تو، زود باش

‫‎

‫- یه لحظه -‌ چیه؟

‫بیا اینجا، خودتو جمع و جور کن. چه ریختی شدی آخه

‫گریه نکن!

‫وقتی آدم می‌ره توی یه خونواده‌ی دهاتی، عاقبتش همین می‌شه دیگه

‫هه، آخه اینا اصلاً رنگ تربیت و آموزش رو دیدن؟

‫قضیه همینه خانم؟

‫با خانواده شوهرت به مشکل خوردی؟

‫هه هه، آره دیگه، همش سر و صدا و اعصاب‌خردکنیه.

‫آره... راستش می‌خواستم چیزی نگم ولی...

‫حقیقتش پدرزن منم خیلی رو مخه.

‫مخصوصاً وقتی بحث تربیت بچه‌ها باشه، دیگه واقعاً شورشو درمیاره.

‫با خودم گفتم حتماً این آموزش و پرورش خیلی چیز حیاتی‌ایه که اینطوری می‌کنه.

‫همین‌طور که داشتم به حرفاتون گوش می‌دادم، این به ذهنم رسید.

‫می‌دونی، با اینکه به قیافه‌م نمی‌خوره، ولی من داماد سرخونه‌ام.

‫هه هه، واسه همین همیشه اونجا خوار و خفیفم و بهم زور می‌گن...

‫- جناب راننده؟ - بله؟

‫قصه زندگیت بمونه واسه بعد، حواستو بده به رانندگی‌ت.

‫آه، بله، ببخشید.

‫ماری...

‫مثل اینکه بچه رو به زور ازشون گرفته.

‫فقط مسئولیت یه دردسر رو قبول کردم.

‫فوجیکو خانم، وقتی پای یه بچه وسط باشه...

‫من می‌خوام طلاق بگیرم.

‫- صبر کن، مامان؟ - خیلی خودخواهانه حرف می‌زنی.

‫اونی که خودخواهه کدوممونه؟

‫بسیار خب.

‫- چی؟ - حالا که اینقدر اصرار داری...

‫نه نه، من همچین حرفی نزدم.

‫- با طلاق موافقت می‌کنم. - هی، یه لحظه صبر کن.

‫بچه رو هم خودمون نگه می‌داریم.

‫هی! یه لحظه وایسید!

‫فقط این‌که...

‫معلومه که خرجِ بچه رو ازتون می‌گیرم.

‫چی؟

‫ معلومه دیگه! | ‌ نه، آخه...

‫نه نه، یه لحظه صبر کنید. زاییدن که آخرِ کار نیست، بچه رسیدگی می‌خواد.

‫ زاییدن که آخرِ کار نیست، بچه رسیدگی می‌خواد.

‫یه... یه لحظه صبر کنید.

‫این‌که بندازیش گردنِ شوهرت و خداحافظ، که نشد کار!

‫نه نه نه، من همچین حرفی نزدم. این‌قدر بی‌مسئولیت بودن اصلاً قابل‌قبول نیست.

‫این‌قدر بی‌مسئولیت بودن اصلاً قابل‌قبول نیست.

‫مامان، مامان!

‫تو همچین حرفی نزدی، مگه نه؟

‫اصلاً من از همون اولش...!

‫با اصلِ بچه‌دار شدن هم مخالف بودم...

‫مسخره‌بازی درنیار!

‫ چه مرگته؟ | چه غلطی داری می‌کنی تو؟!

‫داشتم هیچی نمی‌گفتم و گوش می‌دادم، ولی داری بدجوری چرت و پرت می‌گی.

‫ تو یکی دهنتو ببند!

‫من خودم باید ازتون خسارت بگیرم!

‫اون‌وقت... چی؟ خرجِ بچه؟!

‫ شوخی بردار نیست! | مسخره...

‫بچه می‌خوای؟ آها، خب بفرما، مالِ خودت!

‫شماها دیگه چقدر کثافت و لجنید!

‫تو روی مامانت وایسادی داری چه زری می‌زنی؟!

‫یه لحظه صبر کن! این‌طوری نیست

‫‎- همش داری زر مفت می‌زنی! ‎- خفه شو!

‫‎- با کی داری این‌طوری حرف می‌زنی؟ ‎- با تو!

‫‎ تو هم مثلاً والدی، یه تشر درست و حسابی به این پیرزن سلیطه بزن!

‫‎به کی می‌گی پیرزن؟ خودتی پیر کفتار!

‫‎هی! یه لحظه وایسید

‫‎‌ تمومش کنید، مامان خواهش می‌کنم!

‫‎

‫‎تا کی می‌خوای همون‌طوری کِز کنی؟ زود غذاتو بخور

‫‎چشم

‫‎میگوها مدام پوست‌اندازی می‌کنن

‫‎این یعنی "تولد دوباره"

‫‎مگه نه؟ قدیما بابات هم همیشه همینو می‌گفت

‫‎واسه الانِ تو دقیقاً همینه، زود بخورش

‫‎ آآه

‫‎ حیفه، حرومش نکن

‫‎زود بخورش وگرنه گناهش می‌گیرتت

‫‎

‫‎آره، وحشتناک خوشمزه‌ست

‫‎می‌خوای بخوری؟

‫‎عالیه

‫‎از وقتی برگشتم خونه‌ی پدریم...

‫‎چیز زیادی یادم نمیاد

‫‎مثل یه پوسته‌ی خالی بودم، انگار یه خلأ زمانی بود

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎ آآه...

‫‎آ، هاها...

‫‎از وقتی داداشم ازم گرفتش دیگه دست بهش نزدم

‫‎

‫‎اوه...

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎‌ همه‌ش به باد رفت

‫‎آ... هوم...

‫‎فوجیکو، ناگومی‌سان اومده دیدنت

‫‎ خانم چیو، منم هیتومی

‫‎ آ...

‫‎

‫‎ فوجیکو، دارم میام تو

‫‎مامان...

‫‎داری چه غلطی می‌کنی فوجیکو؟

‫‎‌ آخه داشت سفت می‌شد...

‫ زود باش، بیا بریم

‫این و این رو بردار، یالا بریم

‫-‌ چی؟ - داریم می‌ریم

‫یالا

‫ زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه؟

‫- آزادیِ زنان! - آزادیِ زنان!

‫‌ لابد قیافه‌م جوری بوده که انگار دارم غزل خداحافظی رو می‌خونم

‫یه روز مامانم به زور منو با خودش کشوند بیرون

‫ فوجیکو! فوجیکو، بیا این‌ور، این‌ور

‫ زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه؟

‫ آزادیِ زنان!

‫ آزادیِ زنان!

‫ معرکه‌ست، مگه نه؟

‫- آزادیِ زنان! - آزادیِ زنان!

‫ زنانگی دیگه چه کوفتیه!

‫ببین، اون دختره که لیدره، مشتریِ مغازه‌ی ماست

‫می‌دونی؟ مردم به این جنبش می‌گن...

‫«هیستریِ زن‌های تُرشیده»

‫خیلی بی‌انصافیه، نه؟

‫با این حال، همه‌شون دارن این‌طوری فریاد می‌زنن

‫چون اگه خفه خون بگیری، هیچی عوض نمی‌شه

‫تا تکون نخوری، به چیزی که می‌خوای نمی‌رسی

‫آزادیِ زنان

‫- زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه! - زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه!

‫- آزادیِ زنان! - نگاه کن

‫فوجی‌کو، تو هم داد بزن، سبک می‌شی!

‫ زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه!

‫- آزادیِ زن‌ها! - آزادیِ زن‌ها!

‫- زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه! - زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه!

‫- آزادیِ زن‌ها! - آزادیِ زن‌ها!

‫- زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه! - زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه!

‫- آزادیِ زن‌ها! - آزادیِ زن‌ها!

‫- زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه! - زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه!

‫- آزادیِ زن‌ها! - آزادیِ زن‌ها!

‫- زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه! - زنانگی دیگه چه صیغه‌ایه!

‫- ماری رو پس بدین! - ماری رو پس بدین!

‫ماری رو پس بدین!

‫ ماری رو پس بدین!

‫- ماری رو پس بدین! - ماری رو پس بدین!

‫ ماری رو پس بدین!

‫ماری رو پس بدین!

‫- ماری رو پس بدین! - ماری رو پس بدین!

‫ ماری رو پس بدین!

‫ماری رو پس بدین! ماری رو...

‫ چیه؟ دیگه شورشو درآوردین، چقدر سر و صدا می‌کنید!

‫‎

‫اه، بو گند می‌ده!

‫ببخشید، ببخشید، معذرت می‌خوام ماری.

‫چیزی نیست، طوری نیست، خوب می‌شی... چیزی نیست.

‫ماری، ببخشید، چیزی نیست.

‫ کاش همون‌جوری با پست پسش می‌فرستادیم

‫‎واقعاً، اه، چقدر هم رو اعصاب بود

‫‎

‫‎ بعد از این همه بدبختی که ماری رو برگردوندیم

‫‎آخه چه فکری با خودت کردی؟

‫‎‌ خیالت راحت باشه، تصمیم گرفتم خودم تنهایی بزرگش کنم

‫‎ بچه‌ای مثل تو آخه چی می‌فهمه از بچه‌داری؟ اصلاً حرفشم نزن!

‫‎آااااه! باز شروع کردی، باز داری واسه من قضاوت می‌کنی!

‫‎هی می‌گی نمی‌شه، نمی‌شه، نمی‌شه... واقعاً رو مخی، خفه‌مون کردی!

‫‎لابد الانم می‌خوای دوباره قضیه بابا رو پیش بکشی، نه؟

‫‎اینم بهت بگم، اگه من نتونستم برم دانشگاه

‫‎واسه مریضی بابا نبود، همه‌ش تقصیر تو بود مامان!

‫‎وقتی هیچی حالیت نیست، رو حرف من حرف نزن!

‫‎همین الان گمشو بیرون!

‫‎لازم نیست تو بگی، خودم دارم می‌رم!

‫‎بری بیرون که چی بشه؟ یه زنِ تنها چطوری می‌خواد بچه بزرگ کنه!

‫‎به خودم مربوطه، زندگی خودمه!

‫‎ببخشید عزیزم، ترسیدی نه؟

‫‎ببخشید، ببخشید... آخ ببخشید

‫‎ترسیدی؟ چیزی نیست، هیچی نیست، درست می‌شه

‫‎ببخشید، ببخشید... آخ ببخشید

‫‎ماری جان، ماری قشنگم، ببخشید

‫‎- نه، یه لحظه... -‌ مامان، یه دقیقه صبر کن

‫‎-‌ مامان! - نه، نه، نمی‌خوام

‫‎"نمی‌خوام" چیه، یه لحظه گوش بده...

‫آره ماری، ماری... آره ماری، ماری...

‫آره، ردیفه، ردیفه.

‫باشه، باشه، باشه، باشه...

‫طوری نیست، طوری نیست...

‫‎

‫‎

‫‎

‫از خونه زدی بیرون؟

‫آره.

‫نه نه نه... می‌فهمم موندن اونجا سخت بود، ولی...

‫حتماً اگه می‌موندی خیلی بهتر می‌شد، نه؟

‫آره، واقعاً همین‌طوره.

‫از روی عصبانیت، یهو جوگیر شدم...

‫یهو قاطی کردم...

‫چطور بگم...

‫عجب اخلاق گندی داری تو.

‫واقعاً همین‌طوره، بعدش هم که...

‫اوه!

‫آ...

‫آخ ببخشید، باید تا وقت هست غذای پرسنلیمو بخورم.

‫آره راست می‌گید، شرمنده. دستتون درد نکنه.

‫‎

‫آ... تو هم می‌خوری؟

‫آره... می‌خورم، ممنون.

‫نه بابا، اضافه مونده بود.

‫ خب؟

‫بعدش چی شد؟

‫‌ آ...

‫اون‌موقع بود که یه جا واسه موندنمون پیدا شد...

‫ اوه.

‫ فوجیکو، اینجا چاله‌آبه، حواست باشه، از این طرف.

‫- همین‌جا. -‌ مرسی.

‫عجب، این بارون اصلاً قصد بند اومدن نداره...

‫خب، اینم از اینجا.

‫ اینجا انبارِ مغازه‌ی مشروب‌فروشیِ مامانم بوده.

‫برق... آه، ایناهاش.

‫اوه، چقدر کثیفه...

‫اون قدیما که مشروب می‌ساختن...

‫کارگرایی که از راه دور می‌اومدن رو اینجا اسکان می‌دادن.

‫آها.

‫خب، حموم هم داره، پس لابد بشه توش زندگی کرد.

‫آره، دلم می‌خواست کرایه ازت نگیرم اما...

‫چون اینجا جزو املاک اجاره‌ایه...

‫‌ نه، ردیفه... واقعاً ممنون.

‫ولی عجب خاک و خلی گرفته ها.

‫برم یکم وسایل تمیزکاری بیارم.

‫-‌ مامان. - هوم؟

‫می‌شه دوباره تو «فارست» کار کنم؟

‫ چی؟ اگه ماری هم باهات باشه که عملاً غیرممکنه.

‫‌ آره... نه، اینجا هم واقعاً معرکه‌ست...

‫‎ اِ؟!

‫‎آه، یه‌لحظه... اجاره رو یه‌خورده برات کمتر می‌کنم.

‫‎برو تو یه‌کم منتظر بمون، می‌رم وسایل نظافت رو بیارم.

‫‎یعنی ماری حالش خوبه؟

‫‎خوبه، خیالت تخت.

‫‎ خانم فوجیکو سوگانامی.

‫‎بله.

‫‎چی؟

‫‎ عرض کردم، توی مهدکودک برای بچه‌های زیر یک سال...

‫‎هیچ قانونی نداریم.

‫‎آخه اگه نتونم بچه‌م رو جایی بسپرم...

‫‎نمی‌تونم کار کنم.

‫‎خب چرا نمی‌دینش دست پدر و مادرتون؟

‫‎نمی‌شه، پدرم مریضه و...

‫‎باکلی دعوا و مخالفت از پیششون اومدم بیرون.

‫‎ خانواده‌ی طرف چی؟ ‌ اونا که اصلاً راه نداره.

‫‎خب، پس چاره‌ای جز واگذاری به بهزیستی ندارید.

‫‎معلومه که نمی‌تونم، چه حرفیه می‌زنید؟!

‫‎اصلاً مگه تنهایی بزرگ کردن این بچه...

‫‎از همون اولش غیرممکن نبود؟

‫‎از دست ما کاری ساخته نیست.

‫‎نفر بعدی بفرماید.

‫‎خواهش می‌کنم، یه جوری این بچه رو قبول کنید.

‫‎ اینجا یه‌کم...

‫تورو خدا، یه کاریش بکنید. خواهش می‌کنم.

‫ظرفیتمون تکمیله، جا نداریم.

‫آها، تموم شد. آخیش!

‫آره، آره، راحت شدم!

‫تورو خدا، التماستون می‌کنم.

‫هرچقدرم اصرار کنی، نوزاد راه نداره.

‫شرمنده‌ام، ببخشید. لطفاً یه کاری برام بکنید.

‫تورو خدا، ببخشید...

‫مگه کوری؟ نمی‌بینی جا نداریم؟

‫خب... دیگه برو.

‫- نه، نه! - راه بیفت ببینم.

‫آخه چرا انقدر زود جدا شدی؟

‫حداقل باید دو سال دندون روی جگر می‌ذاشتی.

‫میشه زودتر شرّت رو کم کنی؟

‫ببخشید، آخه اگه بچه‌مو اینجا نذارم...

‫نمی‌تونم برم سر کار. تورو خدا، یه لطفی بکنید.

‫زیاد گریه نمی‌کنه، مطمئنم اذیت نمی‌شید.

‫چقدر سریشی تو آخه!

‫تقصیر خودته که طلاق گرفتی، به ما چه!

‫چی گفتی...؟

‫توئه نره‌خرِ بی‌ریخت از حال و روز زنا چی می‌فهمی آخه؟

‫گمشو برو بیرون، سلیطه!

‫آره، دارم می‌رم، مرتیکه‌ی خیک!

‫- گمشو برو گمشو کثافت! -‌ آره، دارم می‌رم!

‫-‌ چته وحشی؟ - گمشو بیرون!

‫طوری نیست، نگران نباش. دفعه بعد حتماً ردیف میشه.

‫‎

‫‎ نمی‌تونی بیای تو. وسط تمرینیم.

‫‎‌ معذرت می‌خوام.

‫‎ شرمنده، ولی...

‫‎خواهش می‌کنم. دیگه هیچ جا رو ندارم جز اینجا.

‫‎- این‌طوری هم که بگی باز... ‎-‌ تمنا می‌کنم.

‫‎ شرمنده، نمیشه.

‫‎ آخ...

‫‎

‫‎فوجیکو؟

‫‎‌ عه... آکیرا.

‫‎اینجا چیکار می‌کنی؟ موش آب‌کشیده شدی که.

‫‎سلام ماری چان.

‫‎خودت اینجا چیکار می‌کنی آکیرا؟

‫‎مگه بهت نگفته بودم؟ اینجا مال یکی از فامیلای منه.

‫‎-‌ جدی؟ ‎- آره.

‫‎- خاله خانوم. ‎- بله؟

‫‎بیا، اینم همونی که سفارش داده بودی.

‫‎ آخ دستت درد نکنه.

‫‎راستی، فکر کنم این خانم تازه اومده باشه اینجا...

‫‎فوجیکو...

‫‎از دوستای منه.

‫‎ چی؟ واقعاً؟

‫‎به لطف این رفیقی که اتفاقی دیدمش...

‫قبول کردن که به‌طور استثنایی نگهش دارن

‫بالاخره حس کردم دارم دوباره از نو شروع می‌کنم، اما...

‫زندگیِ دو نفره خیلی سخت‌تر از اون چیزی بود که فکرشو می‌کردم

‫‌ اول صبح از خواب پا می‌شم، رخت‌ها رو می‌شورم، دندون‌هامو مسواک می‌زنم...

‫پوشکِ «ماری» رو عوض می‌کنم

‫بهش شیر می‌دم و بعدش رخت‌ها رو پهن می‌کنم

‫‌ آخ!

‫‌ با دوچرخه راه می‌افتم سمت مهدکودک

‫‌ ... ...

‫خانم مربی «هاتایاما»، صبح‌به‌خیر!

‫‌ «ماری» رو می‌سپارم به مربی و...

‫- سپردم به شما. -‌ حتماً

‫‌ بعدش هم تو مغازه‌ی مامان یک‌سره سگ‌دو می‌زنم و کار می‌کنم...

‫خوش اومدین، بفرمایین

‫یه نفره؟ بله، حتماً

‫خیلی ممنون، به سلامت

‫خوش اومدین، یه نفره؟ بفرمایین

‫‌ دوباره سوار دوچرخه می‌شم

‫می‌رم دنبال «ماری»

‫واسش غذای بچه درست می‌کنم...

‫‌ هر روز و هر روز، فقط همینا تکرار می‌شد

‫صبح‌به‌خیر!

‫چه خوشگل شدی، «ماری» کوچولو

‫- ها؟ - بله

‫ماری‌جان

‫مرسی، آه...

‫اونجا بود

‫ آره...

‫‎

‫‌ آه... مامان، راستش...

‫در مورد اون پوله می‌خواستم بگم...

‫ چی؟ باز دوباره مساعده می‌خوای؟

‫شرمنده

‫اممم، ببین، اصلاً دلم نمی‌خواد این حرف رو بزنم...

‫ولی خب بحث پوله دیگه...

‫اون قبلی‌ها رو چطوری می‌خوای برگردونی؟

‫‌ از سال دیگه که بره مهدکودک، یه کم اوضاع...

‫اونم که فقط باعث می‌شه چاله چوله‌هات پر بشه

‫هرچند به من ربطی نداره اما...

‫بهتر نیست کارت رو عوض کنی؟

‫واقعاً متأسفم

‫حالا نمی‌گم همین الان پس بده، ولی درست بهش فکر کن

‫-‌ آه مامان... - بله؟

‫می‌تونم از امروز شیفتم رو بیشتر کنم؟

‫نه، وقتشه بری دنبال بچه. دیگه پاشو برو

‫‌ طوری نیست، از تلفن استفاده می‌کنم

‫خب دیگه، فعلاً خداحافظ تا فردا

‫- تا فردا - بای‌بای

‫-(مادر) خداحافظ. - بله، به سلامت.

‫ فعلاً، خداحافظ.

‫ هه‌هه، دلتنگش شدی نه؟ طفلکی، کار مامانت طول کشیده.

‫یالا، باید بخوری وگرنه ضعف می‌کنی.

‫- جیش دارم! - آه، باشه باشه، بدو بریم.

‫ اومدم!

‫- فوجیکو چان. -‌ هوم؟

‫اگه دنبال پولی، یه کارِ توپ سراغ دارم، معرفی‌ت کنم؟

‫نمی‌خوای کلاً بزنی تو یه خط دیگه؟

‫اه، بی‌خیال شو بهتره.

‫پیشنهادای این ایسامو هیچ‌وقت بوی خیر نمی‌دن.

‫ تو که هنوز نشنیدی، پس الکی زر نزن.

‫حالا واقعاً کارِ درست و حسابی هست؟

‫بیا، خودت ببین.

‫‎

‫‌ آخ، مامان ببخشید.

‫ بله.

‫بله، کلوپ فارست بفرمایید.

‫چی؟ آره، همین‌جاست.

‫یه لحظه گوشی دستتون.

‫- فوجیکو. -‌ بله؟

‫ماری، ماری! هی، داری چه غلطی می‌کنی؟

‫-‌ ماری، هی! - ما بودیم که...

‫همه‌ش تقصیر ما بود.

‫ماری، مگه بهت نگفتم حق نداری جیم بزنی؟ ماری!

‫-‌ هی! - عصبانی نشو

‫‎ ببین، این...

‫‎فکر کردم مامان گرسنه‌ست

‫‎واسه همین خواستم براش بیارمش...

‫‎مگه نه؟ هاهاها

‫‎ می‌دونم اوضاع خیلی سخته، اما...

‫‎وظیفه اصلی پدر و مادر مراقبت از بچه‌ست

‫‎شما به عنوان مادر باید اینو خوب یادتون باشه

‫‎از نظر مالی بدجوری تو فشار بودیم

‫‎ماری هم داشت پا‌به‌پای من سختی می‌کشید

‫‎درست تو اوجِ بیچارگی و بدبختی بودیم که...

‫‎- آره... - شوجی هم خیلی سختی کشید

‫‎ممنون که زحمت کشیدین و اومدین

‫‎ سوبای مغازه «اویشی» رو دوست داشتی، مگه نه؟

‫‎‌ پدرم فوت کرد

‫‎ خیلی ممنون، ببخشید

‫‎چیزی کم و کسر ندارین؟

‫‎ اوه، ببخشید

‫‎ یعنی می‌بازم؟... ای بابا

‫‎ چند سالش شد؟

‫‎هی فوجیکو، ماری چند سالش شده؟

‫‎سه سال

‫‎ سه سال؟ چقدر زود گذشت

‫‎فوجیکو، برگرد خونه

‫‎‌ چی؟

‫مامان تنها می‌مونه. واسه خودتم این‌جوری راحت‌تره.

‫داری چی می‌گی؟

‫ حق با شوجیه. همین کارو بکن، فوجیکو.

‫ اصلاً از اولشم غلط بود که یه زن تنهایی بچه بزرگ کنه.

‫ آره، راست می‌گه.

‫یه لحظه صبر کنین. خب داداش، تو برگرد پیشش.

‫چی داری می‌گی؟ من اونجا کار و زندگی دارم.

‫‌ خب منم دارم!

‫اگه تو تونستی بری دانشگاهِ توکیو...

‫فقط به خاطر این بود که من قید دانشکده هنر رو زدم.

‫باز دوباره من باید قربانی بشم؟

‫ پسر بزرگ باید پول دربیاره، چاره‌ دیگه‌ای نیست.

‫اگه پیش مامان باشی، حقوق بازنشستگیش هم هست.

‫ آره.

‫پولی هم که من می‌فرستم هست. لجبازی نکن و برگرد.

‫- فهمیدی؟ - آره، راست می‌گه.

‫تو که مثل شوجی تو توکیو واسه خودت کسی نشدی.

‫- آره آره. - مگه نه؟

‫ دیگه تنهایی بچه بزرگ کردن جواب نمی‌ده، فوجیکو.

‫شنیدم خودتم دیگه به ته خط رسیدی و کم آوردی.

‫تازه بی‌پول هم که هستی.

‫شنیدم همش داری از حقوقت مساعده می‌گیری.

‫- می‌خوای چیکار کنی؟ - به عنوان یه مادر، مایه خجالتی.

‫- آره فوجیکو. - می‌خوای چه غلطی بکنی؟

‫ این‌قدر زر مفت نزنین!

‫آ... آقای اویشی، چی شده؟

‫چی شده چیه دیگه! اه، لعنتی...

‫شما عوضی‌ها...

‫اصلاً حالی‌تون نیست چه خبره.

‫این دیگه چه صیغه‌ایه؟ تو اصلاً کی هستی؟!

‫من کی‌ام؟ سوبافروشم! سوبافروش!

‫یه لحظه...

‫هر ننه قمری که بخواد این بچه رو اذیت کنه...

‫حق نداره پاشو تو مغازه‌ی من بذاره!

‫سوبافروشم من!

‫آکی‌سان... آکی‌سانِ عزیز...

‫به جای این احمق‌ها، خودم حواسم بهش هست.

‫دارم عین آدم بزرگش می‌کنم... خوب داره بار میاد. آره.

‫آکی‌سان، دلم می‌خواست دوباره با هم یه پیکی بزنیم.

‫هعی... خب دیگه...

‫وقتِ خداحافظیه.

‫- آقای اویشی. - با اجازه.

‫- دارین می‌رین؟ - آره.

‫ خوبی؟ دستت درد نکنه. خوبی؟

‫یکی نمک بیاره بپاشه پشت سرش!

‫- نمک رو بیارید! - مراقب خودتون باشید.

‫- خیلی ممنون. - اون نمک کوفتی رو بیار!

‫همون سوبافروشیِ "اویشی"...

‫- سوبافروش بود؟ - غذاش که آشغاله.

‫معلوم نشد کدوم احمقی رید به این اوضاع.

‫-آره واقعاً. -آره، همینه.

‫‎

‫‎اه، لعنتی... هففف...

‫‎اصلاً معلوم نیست چی می‌خواد.

‫‎مگه شماها کی هستین که واسه بقیه آدم شدین؟

‫‎مثلاً خودتون آدم حسابی هستین؟!

‫‎با چنگ و دندون دارم فقط زنده می‌مونم!

‫‎خفه شین کثافتا!

‫‎-ماری، دیگه برمی‌گردیم. -نه، نمی‌خوام.

‫‎نمی‌خوام نداریم، برمی‌گردیم. ماری، پاشو.

‫‎-نمی‌خوام! از اونجا متنفرم! -ماری، پاشو ببینم.

‫‎ماری، پاشو! دیگه تمومش کن!

‫‎ماری، خوبی؟ درد گرفت، نه؟

‫‎آدم که بچه‌شو کتک نمی‌زنه!

‫‎بمیرم، خیلی درد داشت... طوری نیست، طوری نیست، طوری نیست.

‫‎آره عزیزم، آروم باش، آروم باش.

‫‎ماری جونم، دیگه درد نمی‌کنه... دردا پر کشیدن رفتن.

‫‎آره قربونت برم، آروم باش.

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎ماری...

‫‎ماری، منو ببخش.

‫‎ماری جونم...

‫آها، راه افتاد

‫‎

‫‎چیزی نیست، نترس

‫‎اگه «ماری» از رعدوبرق می‌ترسه

‫‎واسه اینه که مامانت ماری رو تو یه روز طوفانی به دنیا آورد

‫‎مگه آدم می‌تونه روز تولدش رو خودش انتخاب کنه؟

‫‎نه، نمی‌شه... نه روز تولد، نه خونه، هیچی دست خود آدم نیست

‫‎حتی اینکه بابا نداریم؟

‫‎

‫‎چیزی نیست، نترس

‫‎

‫‎این چه آهنگیه؟

‫‎راکِ دیگه

‫‎ راک دیگه چیه؟

‫‎چی بود واقعاً... یادم نیست

‫‎

‫‎

‫‎اینو ببین چطوری می‌پاشه، هاها

‫‎ شاید حالم ردیف نیست

‫‎ واسه اینه که همه‌ش آبجو می‌زنی؛ اصلاً آب می‌خوری؟ آب!

‫‎- نه والا - بهتره یه ذره آب بخوری

‫‎- ببخشید - شاید واقعاً حالم خوش نیست

‫‎یه ذره آب بخور

‫‎- چقدر مهربون - جانم، اومدم

‫‎مهربون

‫ببین ایسامو جان...

‫اون کاری که اون‌دفعه گفتی رو برام ردیف می‌کنی؟

‫آره.

‫ مطمئنی؟

‫‎

‫این همون فوجی‌کوئه که پشت تلفن بهت گفتم.

‫ موفق باشی.

‫ پاشو مرتیکه! هوی!

‫بیا این‌طرف! می‌کُشمت‌ها آشغال!

‫هوی! بنال پاشو!

‫راه بیفت هوی! گمشو برو دیگه!

‫ هوی.

‫ اومدم.

‫ با اجازه.

‫ شرط‌ها رو رو کنید...

‫ جلو!

‫ عقب!

‫ عقب!

‫ عقب، عقب!

‫ شرط‌ها رو رو کنید...

‫ زود باشید، شرط‌ها رو رو کنید...

‫- یاکیسوبا. - چشم.

‫ عقب، عقب!

‫- واسه منم بیار. - چشم.

‫هوی، یه یاکیسوبا هم واسه این‌طرف بیار.

‫چشم

‫‎ هر دو طرف، هر دو طرف...

‫‎ اولی!

‫‎

‫‎سفارش رو می‌گیری، می‌پزی و می‌دی دستش. فقط همین.

‫‎-‌ چشم. - مبادا سفارش رو اشتباه کنی.

‫‎در ضمن، اگه یه چیز بدمزه درست کنی، سرت رو می‌بُرن.

‫‎- فهمیدی؟ -‌ بله.

‫‎ پس این یاکیسوبا چی شد؟!

‫‎اومد!

‫‎هوی.

‫‎بله!

‫‎فقط نگو بله؛ اینو ببر واسه میز شماره ۴.

‫‎ خب، رو کنید ببینم!

‫‎‌ با اجازه.

‫‎ اولی کـابو... بعدش گوکه.

‫‎

‫‎ لعنتی!

‫‎- چند بار باید ببازم آخه؟ - اه، ریدم توش!

‫‎ این دیگه چه وضعیه...

‫‎ دست بعدی، بعدی، زود باش بعدی!

‫‎با اجازه.

‫‎- هوی خوشگله. -‌ بله؟

‫‎-‌ ها؟ - چیه، مگه پول نمی‌خوای؟

‫‎آه... خیلی ممنون.

‫- یالا، هر دوتاشون... - ساکی! ساکی!

‫‌ بفرمایید!

‫‌ خوشمزه‌ست، نه؟

‫ایول! ماری، نگاه کن.

‫(دو نفر) ایول، ایول...

‫ دو تا دیگه مونده...

‫مامان، مامان... ببخشید دیر شد، ولی بیا اینو بگیر.

‫- هوم؟ -‌ مرسی.

‫‌ بفرما! چطوره؟

‫ها؟

‫آها! اون ته، اون ته، اون ته.

‫یه لحظه، اینو بذار اینجا. وایسا ببینم.

‫پس چرا انگشت نداری؟

‫اینو میگی؟

‫خوردمش! هه‌هه‌هه.

‫- فوجیکو چان! -‌ جانم!

‫فوجیکو چان، اینو... اینو کجای اینجا بذارم؟

‫آها، اینو می‌ذارم این‌طرف.

‫خب، حله حله... یواش...

‫- باشه، باشه... -‌ دمت گرم.

‫خب دیگه... مرسی.

‫آخ، ببخشید.

‫‌ معلومه، اصلاً فکر نمی‌کردم با همین یه ذره سر و تهش هم بیاد.

‫اون روز یهو از راه رسید.

‫‎

‫‎ آخ!

‫‎ پلیسه! تکون نخورید!

‫‎

‫‎ فقط داشتم غذا می‌پختم، از هیچی خبر نداشتم.

‫‎- همین‌ رو بگو. ‎-‌ چی؟

‫‎فقط داشتم غذا می‌پختم.

‫‎- همین‌ رو بگو! ‎-‌ آخه...

‫‎ ‎شما دوتا هم باید با ما بیاید، زود باشید!

‫‎ ‎می‌دونستی که این کار خلافه، مگه نه؟

‫‎فقط داشتم غذا می‌پختم و هیچی نمی‌دونستم.

‫‎ پول خوبی هم به جیب می‌زدی، هان؟

‫‎فقط داشتم غذا می‌پختم.

‫‎هیچی نمی‌دونستم.

‫‎ گوش کن، این...

‫‎فقط داشتم غذا می‌پختم و هیچی نمی‌دونستم.

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎(نگهبان) هوی، آزادی. بزن به چاک.

‫‎‌ بله، معذرت می‌خوام. خیلی ممنون.

‫‎‌ آره، من برگشتم.

‫‎یه لحظه صبر کن. بیا اینجا ماری.

‫یه لحظه اینجا بشین

‫‎

‫‏‌ می‌خوام بهم کمک کنی

‫غرورمو گذاشتم کنار، اولین کسی که به ذهنم رسید اون بود

‫‎

‫‎

‫‏ خیلی وقته ندیدمت

‫آره، خیلی وقته

‫‏ هیتومی-سان، واسه من قهوه بیار

‫‎

‫اون دستت...

‫‏ فروختمش

‫آخه کی اونو می‌خره؟

‫یه مدت پیش

‫یه انفجاری شد، یادته که؟

‫درست وقتی بود که کارخونه به فاک رفته بود و داشتم سگ‌دو می‌زدم

‫خب، آخرش که ورشکست شد

‫ماری خوبه؟

‫آره

‫خوبه

‫که اینطور

‫‏ بفرمایید، معطل شدید

‫ممنون

‫‏ بیا

‫از این استفاده کن

‫بخاطر همین یه خورده پول دستم اومد

‫بابت همه چی شرمنده

‫می‌دونم سخته، ولی هوای "ماری" رو داشته باش

‫هاه...

‫نمی‌خوامش

‫لازم نیست بگی، "ماری" خودش داره درست‌وحسابی بزرگ می‌شه

‫فکر کردی بچه کیه؟

‫هاه...

‫هیچ عوض نشدی

‫‎

‫ بفرما

‫ممنون

‫ببینم، اینو از کجا کندی؟

‫اِ...

‫واقعاً معذرت می‌خوام!

‫- عجب، همه‌ رو از ریشه کندی -‌ شرمنده

‫خب، گل‌ها دوباره در میان، ولی خب...

‫بله... معذرت می‌خوام

‫ از اینا گذشته، تو مراسم ختم "آکی-سان"

‫مثل اینکه یه قشقرقی راه انداختی...

‫- ببخشید -‌ اوه، نه بابا، این حرفا چیه...

‫اصلاً، به هیچ وجه اینطور نبود

‫- واقعاً نبود؟ -‌ بله

‫- جدی؟ -‌ بله

‫راستی، با پدرم...؟

‫آره، یه جورایی هم‌پیاله بودیم دیگه.

‫آه، پس این‌طور بوده.

‫آره آره آره، بدجوری عشق ویسکی بود.

‫آه، که این‌طور.

‫چی شده؟ چی شده؟ اسمت چیه کوچولو؟

‫- ماری. - ماری خانم.

‫گشنمه.

‫گشنته؟ نه، طوری نیست.

‫خونه... بریم خونه برات یه چیزی درست کنم، باشه؟

‫از این جوانه‌های کوفتی خسته شدم.

‫خسته شدی؟ دیگه بسه، تمومش کن.

‫خب، دیگه کم‌کم بریم.

‫- چیزی می‌خوری؟ - اوه، نه نه نه.

‫خوبیم. بریم دیگه، مامان خودش برات درست می‌کنه.

‫ای بابا، اون ریشه‌ها رو که یادت رفت! اه، لعنتی، این همه راه...

‫اوه، خوش اومدین، بفرمایین.

‫- از طرف سوگانامی؟ - بله.

‫بابت اون دفعه معذرت می‌خوام، انگار بابام یه گندی زده بود.

‫اوه، نه نه، اصلاً این حرفا نیست.

‫- فک و فامیل‌مون یه مشت احمقن دیگه. - آره خب، واقعاً.

‫ولی خدایی زیاده‌روی کردن، مگه نه؟

‫بشین، بشین برات چای بیارم.

‫آه، ممنون، شرمنده.

‫راستی، اوضاع شماها روبه‌راهه؟

‫- دزد زده بهتون، نه؟ - آره، منم شنیدم!

‫ وای خدا مرگم بده! چیزی ازت دزدیدن؟

‫آره... پس‌اندازی که توی کمد گذاشته بودم...

‫- چی؟... - چی؟ چقدر؟

‫- چی؟ چقدر بوده؟ -‌ همه‌شو بردن.

‫- نه بابا! همه‌شو؟ - وای، این که خیلی بده!

‫یعنی حتی یه قرون هم تهش نمونده؟

‫- وای، این که خیلی فاجعه‌ست! -‌ آخه، خب...

‫دخترم سالمه، همین که زنده‌ایم خودش غنیمته.

‫بحث این حرفا نیست که دختر!

‫- پلیس چی؟ - آره، پلیس!

‫‌ پلیس...

‫باید بری، همین الان.

‫ بیا یه چیزی بخور، پول هم نمی‌خواد بدی.

‫-‌ نه نه نه... - مگه گشنه‌ت نیست؟

‫بیا یه لقمه بخور، بیا دیگه.

‫مهمون منی، تعارف نکن.

‫چیه، مگه هشت‌تون گرو نه‌تون نیست؟

‫ببین، وقتی می‌گم مشکلی نیست، یعنی ناز نکن و قبول کن.

‫‌ واقعاً؟ خیلی ممنونم.

‫چی می‌خوری؟

‫- اومم، رامن. - رامن!

‫بابا جان، بلدی رامن درست کنی؟

‫- اوه... - اوه؟ "بابا جان"؟

‫همون سوبا خوبه دیگه، نه؟

‫ ای بابا، چه گوش‌های تیزی هم داره.

‫خیلی ممنون، ببخشید

‫‎ نگران نباش عزیزم

‫‎گناه داری اگه گشنه بمونی

‫‎اونم یه دخترِ نازی مثل تو

‫‎اوه، خیلی ممنونم

‫‎هر وقت خواستی می‌تونی بیای اینجا

‫‎بله، خیلی ممنونم

‫‎ببخشید، واقعاً ممنونم، خیلی لطف کردید

‫‎‌ بعد از اون حرفِ محبت‌آمیزش که گفت هر وقت خواستید بیاید...

‫‎من و ماری هم...

‫‎- ! -‌ خب، بفرما

‫‎ بله... یا پیرِ مرد!

‫‎ بزنیم تو رگ!

‫‎واقعاً تصمیم گرفتیم هر روز بریم اونجا

‫‎ ببین، درست و حسابی ببرش

‫‎- بیا، اینم کیکِ ماهی سیاه -(فوجیکو و میچیکو) آخ، دمت گرم

‫‎- اصلاً جا نیست بذارمش - طوری نیست، ردیفش کن

‫‎ از این بخور، مالِ مغازه ناکاموراست

‫‎واقعاً لذیذه

‫‎- بردار، تعارف نکن - بیا، اینم سس سویا

‫‎ دارن حسابی می‌خورنا!

‫‎آره، ببین چطور دارن می‌زنن تو رگ!

‫‎اِ، ماری! تو یه ذره چاق نشدی؟

‫‎عیب نداره، یه کمی تپل باشی که خیلی بهتره

‫‎ تو یکی دیگه نباید این حرفو بهش بزنی!

‫ چیه بابا؟ همش داری حرفای مفت می‌زنی

‫ خب، بشقابو بده من

‫ مرسی، دمت گرم

‫ماری؟

‫کجا غیبت زد ماری؟

‫بیا کمک!

‫ یا...

‫... هیش... هیش...

‫ ماری!

‫یه لحظه بیا اینجا

‫ اومدم

‫اینجوری، زیاد بهش فشار نیار، خب؟...

‫اینطوری؟

‫ایول، قبلاً این کاره بودی؟

‫نه، خوبه؟ همین‌جوری؟

‫- مگه بابات سوبافروشی داره؟ -‌ نه. هوی! ماری!

‫-‌ بار اولمه - آهان، که اینطور

‫ ای بابا، این چه گندیه زدی آخه

‫‌ ببخشید معطل شدید، بفرمایید اینم سوبا

‫ خانم فوجیکو

‫- یه لحظه... -‌ بله؟

‫‌ اگه تو یه روز به اون سقف فروشی که گفتین برسم...

‫تو شرکت‌های بیمه می‌شه کل ۳۰ روزو استراحت کرد؟

‫ خب... اگه بخوایم خیلی سخت‌گیرانه بگیم، آره همینطوره

‫حتماً بذارید بیام واسه مصاحبه

‫ خب، راستش... دست من نیست که همین الان تصمیم بگیرم.

‫بفرما، اینم تمپورای میگو.

‫ آخه من اینو سفارش ندادم...

‫- مهمون ما باش. - مهمون شما؟...

‫از فردا، یا اصلاً اگه بخواین از همین امروز می‌تونم بیام سر کار.

‫هر کاری باشه انجام می‌دم.

‫فعلاً باید با رئیسم صحبت کنم ببینم چی می‌شه.

‫فقط می‌خوام یه جوری مشغول کار بشم.

‫دمتون گرم، روتون حساب می‌کنم.

‫ باشه... پس با اجازه‌تون شروع می‌کنم.

‫بزنیم بر بدن!

‫با اجازه.

‫- بفرما. - *قار و قور*

‫ خب، اینم از این. ردیف شد و رفت.

‫عجب چیزیه!

‫- هی ماری چان! -(میچیکو/فوجیکو) وای ماری، ماری!

‫اگه آقای اویشی و بقیه نبودن...

‫تا الان یه گوشه خیابون نفله شده بودم.

‫جدی می‌گم.

‫تا آخر عمر مدیون اون آدمام.

‫‎

‫شرمنده.

‫کلی وقتتونو گرفتم و براتون فک زدم.

‫نه بابا، این چه حرفیه.

‫‎

‫بیمه...

‫ارزون‌ترینش خوبه؟

‫اِ؟! جدی؟ مشکلی نیست؟

‫خب، راستش... همین‌طوری هم تو فکرش بودم که ثبت‌نام کنم.

‫‌ خیلی ممنون!

‫اینم بروشورمونه، بفرمایید...

‫اِ، فوجیکو خانوم که!

‫‌ آخ! بابت ثبت‌نام اون‌روزی‌تون خیلی ممنون!

‫بالاخره ساسائوکا هم ثبت‌نام کرد؟

‫ خب وقتی آدم قضیه دخترشو می‌شنوه، معلومه که می‌نویسه دیگه.

‫اگه صفحه بعد رو ورق بزنین...

‫اینجا طرح پوشش کامل رو داریم که...

‫این یکی ۱۸۰۰ ینه، یه خورده ارزون‌تر درمیاد.

‫کلِ کارمندای هتل رو بیمه کردن...

‫سبکِ بازاریابی‌ش واقعاً حرف نداره.

‫با مظلوم‌نمایی خرشون می‌کنه.

‫اون دختره حتماً داره بهشون پا می‌ده، شک نکن.

‫- هوی! - شک نکن، خودشه.

‫انگار هوای آخر هفته ردیفه.

‫ماری‌چان منتظرِ دریا بود؟

‫اون بچه با چه ذوق و شوقی داشت مایوشو حاضر می‌کرد، خنده‌م گرفته بود.

‫تو این سرما واقعاً می‌خواد بره تو آب؟

‫ که این‌طور. خب پس منم میرم تو آب، فوجیکو تو هم بیا.

‫‌ عمراً، بیخیال!

‫آها، اینجایی... یه لحظه میای؟

‫آره

‫‎- آره ‎-‌ هوم

‫‎ چی شده؟

‫‎بابا، تا حالا اصلاً پاتو از شیزوئوکا بیرون گذاشتی؟

‫‎آره، رفتم

‫‎آخه وقتی همش تو شیزوئوکا باشی...

‫‎چون همه آدمو می‌شناسن...

‫‎هیچ‌وقت احساس خفگی نمی‌کنی؟

‫‎اینکه مثلاً دلت بخواد بری یه شهر بزرگتر و این حرفا...

‫‎آره

‫‎- بیست و پنج سالم که بود ‎-‌ بیست و پنج سالگی؟

‫‎آره، بدجوری دلم می‌خواست بزنم به چاک

‫‎‌ عجب، پس اینطور

‫‎خب دیگه...

‫‎خب...

‫‎پدربزرگ اینجاست! دلم می‌خواد یه چیزی بخورم

‫‎اِ، همین الان لمبوندی که!

‫‎توت‌فرنگی که داریم

‫‎‌ هه هه

‫‎- می‌خوری؟ ‎- آره، می‌خورم!

‫‎اِ، باز می‌خوای بخوری؟ شکمو

‫‎خیلی خب، بریم... بریم دنبال توت‌فرنگی...

‫‎-‌ برید به سلامت ‎- بریم، بریم

‫‎

‫‎اِ، ببین، مگه باز دارن نمیان؟

‫‎

‫‎-‌ می‌خوام عکس بگیرم. - عکس؟

‫‎خب، بگید سیب!

‫‎

‫‎- خیس می‌شی‌ها. -‌ یکی دیگه بگیریم؟

‫‎- یکی دیگه؟ آماده... -‌ آه، اومد!

‫‎ بیا، اینم از طرف ماری‌چان.

‫‎

‫‎-‌ قشنگه. - هه...

‫‎اون سری داشتی با رئیس درباره چی حرف می‌زدی؟

‫‎درباره پیدا کردنِ یه مشتری جدید بود.

‫‎هه، آره خب.

‫‎چون دیگه با کلِ هتل قرارداد بستیم.

‫‎

‫‎توشیو...

‫‎ هوم؟

‫‎تا حالا به سرت نزده شغلت رو عوض کنی؟ واسه آینده؟

‫‎ چی؟...

‫‎نکنه می‌خوای بیای بیرون؟

‫‎نه، منظورم این نبود، فقط یه مثال بود.

‫‎من همین‌جوری راحتم.

‫‎شاید به قیافه‌م نیاد، ولی کارم برام باارزشه.

‫‎مردمِ شیزوکا هم که خیلی خون‌گرمن.

‫‎آره، همین‌طوره.

‫‎فوجیکو، من...

‫ها؟

‫اگه بتونم با تو و ماری...

‫تا همیشه اینجا زندگی کنم...

‫فکر کنم خوشبخت‌ترین آدم روی زمین باشم.

‫تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟

‫هه هه... آره.

‫اِ!

‫با من ازدواج می‌کنی؟

‫قول می‌دم حتماً خوشبختت کنم...

‫آقای شیمودا! یه عروس دریایی پیدا کردم!

‫ آهای، بهش دست نزن!

‫-‌ اِ، یه لحظه صبر کن. - آه... نه بابا! شوخی می‌کنی؟

‫- اِ، انگشتر... -‌ چی؟

‫- کجاست؟ -‌ اِ؟ کجاست؟

‫-‌ ماری، مواظب زیر پات باش. - گندش بزنن، کوش پس؟

‫ اِ! یه لحظه وایسا.

‫‌ چی شده؟

‫فقط چندتا صدف اینجاست.

‫نه نه نه... کجاست پس؟

‫ماری، تو هم دنبال یه چیز براق بگرد.

‫‌ خب، بفرما.

‫هوف... اوممم.

‫چه بوی خوبی می‌ده.

‫همین‌قدر؟

‫آخ ببخشید، پرید. ببخشید، ببخشید. بیا.

‫با جناب هویج و...

‫مامان، آقای شیمودا قراره بابای ماری بشه؟

‫دلت می‌خواد بشه؟

‫آقای شیمودا مجانیه؟

‫‌ مجانی؟!

‫اومم، لابد مجانیه دیگه.

‫آره، اگه کادوئیه من می‌خوامش.

‫‌ واسه چی؟

‫پدربزرگ می‌گفت هر چی مفت گیرت اومد رو هوا بزن.

‫‌ هه، پدربزرگ واقعاً همچین حرفی می‌زد؟

‫آره.

‫خب، بیا بخور. می‌تونی بخوری؟

‫آره.

‫بزن بر بدن.

‫ .

‫‌ .

‫- خوشمزه‌ست. -‌ خوشمزه‌ست؟

‫ در مورد گذشته‌ی فوجیکو...

‫چیزای زیادی از زبون خودش شنیدم.

‫واسه همین از الان به بعد خودم مسئولیتش رو قبول می‌کنم...

‫می‌خوام کاری کنم یه نفس راحت بکشه.

‫تا دیگه لازم نباشه این‌طوری سگ‌دو بزنه.

‫می‌خوام شرایطی رو براش ردیف کنم که...

‫بتونه تمام وقتش رو برای خونه و ماری بذاره.

‫ نه بابا، این چه حرفیه، واقعاً غافلگیرمون کردین.

‫ نه بابا، این چه حرفیه. ممنونم

‫خواهش می‌کنم، این حرفا چیه

‫ حتماً راحت باش، پاهاتو دراز کن

‫ نه آخه... اصلاً، بفرما، راحت باش

‫خب، حالا که این‌طوره...

‫ عجب، پس الان تو کار فروشِ بیمه عمری؟

‫ آره، تو کار فروشم. عجب، چند سالی هست...؟

‫فکر کنم یه ده سالی می‌شه

‫ واقعاً آدم حسابیه این آقای شیمودا

‫خب، لابد خرپول نیست ولی...

‫ماری هم که انگار بهش عادت کرده

‫بالاخره می‌تونی مثل یه مادرِ درست‌وحسابی تو اجتماع سربلند باشی

‫آخیش، دیگه خیال من و مامان هم راحت شد، مگه نه؟

‫‌ ساکت شو دیگه

‫آدم به این خوبی پیدا نمی‌شه

‫همین که می‌خواد بگیرتت باید کلاهتو بندازی هوا

‫هاه...

‫بالاخره وقتش رسید

‫کی عقد می‌کنین؟ درست‌وحسابی یه تاریخ تعیین کن

‫هوی، فوجیکو

‫تو... نکنه باز...

‫لعنتی...

‫مامان!

‫این باز داره...

‫یه چیزی بهش بگو دیگه!

‫‎چی داری واسه خودت من‌من می‌کنی؟ هان؟!

‫‎از اون یاروی قبلی که خیلی سرتره!

‫‎فوجیکو

‫‎امشب رو همین‌جا بمون

‫‎اِ...

‫‎زود باش ماری رو ببر طبقه بالا بخوابون، وگرنه سرما می‌خوره

‫‎بیا، بگیرش

‫‎ اصلاً داری گوش می‌دی چی می‌گم؟

‫‎ مسخره‌بازی درنیار دیگه!

‫‎لعنتی... ای بابا!

‫‎

‫‎

‫‎

‫‎ داره ضبط می‌شه؟ آهان...

‫‎چیو، تولدت مبارک

‫‎دیگه چهل سالت شد... هردومون دیگه از ریخت افتادیم

‫‎هه، باز الان شاکی می‌شی

‫‎که چرا این حرفا رو می‌زنم، هه

‫‎نه، راستش هر وقت که فرصت کردی...

‫‎می‌خوام اینو بذاری بچه‌ها هم گوش کنن

‫‎دمت گرم، سپردم به خودت

‫‎

‫‎

‫‎ این موقع شب اینجا چی‌کار می‌کنی؟ مگه خونه بابات نبودی؟

‫‎‌ آره...

‫ماری چی؟ تنهاست؟

‫‎‌ آره، ماری الان پیش مامانه، خوابیده.

‫‎آخه امروز آقای شیمودا اومده بود...

‫‎شیمودا... آره، خب، بشین.

‫‎‌ باشه.

‫‎ببین بابا...

‫‎هوم؟

‫‎سوبا می‌خوری؟

‫‎آره.

‫‎- الان تمپورا سرخ می‌کنم. -‌ باشه، دستت درد نکنه.

‫‎

‫‎هففف...

‫‎

‫‎ بیا، بفرما.

‫‎...

‫‎-‌ خب، شروع کنیم. - بفرما.

‫‎خوشمزه‌ست.

‫‎آره؟ خب خوبه.

‫‎ اون‌قدر خوبه که اشکت دراومده؟ هاهاها...

‫‎عالیه.

‫‎هر وقت هوس غذا کردی، هیچی سوبا نمی‌شه.

‫‎اون‌موقع باز پاشو بیا اینجا.

‫‎هه‌هه... آره.

‫‎خوشمزه‌ست.

‫‎خیلی خوشمزه‌ست.

‫ گفته بودم؟ من تو این ناو جنگی خدمت می‌کردم.

‫-‌ نه، جدی؟ - آره دیگه.

‫ آره بابا، ولی هیچ خری ازم نمی‌پُرسه.

‫-‌ شوخی می‌کنی! - خب آدم معمولاً می‌پرسه دیگه.

‫- ردیفه؟ -‌ آره.

‫ بسیار خب.

‫‌ تموم شد، ممنون.

‫- یک، دو، سه... یالا!

‫ .

‫دستتو بیار پایین.

‫.

‫- بفرما، اینم از این. - بفرما.

‫ممنون.

‫- مواظب خودت باش. -‌ تو هم همین‌طور، توشیو.

‫-‌ بگو خداحافظ. - اوه، خداحافظ.

‫خداحافظ. ماری‌جان، هوای مامانو داشته باشیا.

‫ چشم.

‫‎

‫‎

‫‎

‫♪~