All language subtitles for 180.south.2010.1080p.bluray.x264-hj

وارز تقدیم میکند
IRWAREZ.COM

ایوان: همهچیز از کارگاه آهنگری قدیمیام شروع شد

۶۰ در ونتورای کالیفرنیا، اوایل دهه

یه مغازه کوچیک و ساده بود

اما داشتیم بهترین تجهیزات سنگنوردی دنیا رو میساختیم

میدونی، قبل از هر چیز داشتیم برای خودمون وسیله میساختیم

و از قضا اون موقع تو اوج دنیای سنگنوردی بودیم

مطمئناً هیچکدوممون نمیخواستیم تاجر بشیم

اما مجبور بودیم یه کاری بکنیم

فقط برای اینکه بتونیم از پس هزینههای سنگنوردیمون بربیایم

و همینطور موجسواریهامون

یه سری از رفیقای «آواره و بیخیال»م رو استخدام کردم

که خودشون سنگنورد و موجسوار و اینکاره بودن

و هر وقت موجها بالا میاومد

همهمون کارگاه رو ول میکردیم و میزدیم به آب

۱۹۶۸ یه روز تو سال

دوستم داگ تامپکینز گفت:

«هی، بیا بریم پاتاگونیا و قله فیتزروی رو فتح کنیم.»

یه دوربین ۱۶ میلیمتری بولکس برداشتیم تا سفر رو ضبط کنیم

ماشین رو پر از تختههای موجسواری و وسایل کوهنوردی کردیم

و برای یه سفر ۱۰ هزار مایلی به سمت جنوب راه افتادیم

فکر کنم از وقتی تصمیم گرفتیم بریم

فقط دو هفته طول کشید تا راه بیفتیم

این ون قدیمی رو خریدیم و از ونتورا زدیم به جاده

سال ۱۹۶۸ بود، یادتون باشه

بزرگراه پان-امریکن خیلی وحشی بود

از مکزیکوسیتی تا خودِ جنوب، جاده خاکی بود

انگار تو ایالتهای مونتانا یا وایومینگِ صد سال پیش بودی

اینجا تو منطقهای بودیم

که به اندازه کل غرب آمریکا وسعت داشت

بدون هیچ بشری

داگ: برای ماهایی که بزرگ شده بودیم

با رفتن به دل طبیعت وحشی دنیا

جایی که طبیعت واقعاً دستنخورده بود

درک زیبایی توی روحمون ریشه دووند

ایوان: اون سفر تأثیر زیادی روی من و داگ گذاشت

یه جورایی مسیر رو مشخص کرد

برای کارهایی که قرار بود بعدها تو زندگیمون انجام بدیم

داگ: برای من، اون بهترین سفر زندگیام بود

؟ به افتخارِ الان ؟

؟ به افتخارِ همین لحظه ؟

جف: ۱۰ سال پیش، اون فیلمهای قدیمی رو پیدا کردم

۱۹۶۸ فیلمهای سفر داگ و ایوان به پاتاگونیا در سال

مثل دیدن تمام اون کارهایی بود که همیشه دلم میخواست تو زندگیام انجام بدم

از اون موقع به خودم قول دادم که یه روزی

راهی پیدا کنم تا سفری مثل اونها برم

سالها گذشت تا بالاخره فرصتش رو پیدا کردم

شنیدم یه قایق تو مکزیک پهلو گرفته

که مقصدش پاتاگونیاست

؟ به افتخارِ الان ؟

اونا به خدمه نیاز داشتن

و من هم دنبال راهی برای رفتن به جنوب بودم

؟ به افتخارِ همین لحظه ؟

اسم من جف جانسونه

تو هر دفترچه تلفنی بگردی، ۱۰ تا مثل من پیدا میکنی

من تو دنویلِ کالیفرنیا بزرگ شدم

احتمالاً تا حالا اسمش رو نشنیدین

ولی تا اقیانوس و کوهستان خیلی فاصله داره

وقتی هشت سالم بود

دو تا اتفاق من رو تو مسیری انداخت که هنوز هم توش هستم

اولیش وقتی بود که پدر و مادرم

من رو بردن به کمپینگ توی دره یوسمیتی

یادمه که از پشت تلسکوپ

به این دیواره گرانیتی غولپیکر نگاه میکردم

و آدمهایی رو میدیدم که هزاران پا ازش بالا میرفتن

نمیتونستم چیزی رو که میبینم باور کنم

مثل تماشای راه رفتن آدمها روی کره ماه بود

؟ به افتخارِ الان ؟

همون سال برای اولین بار موجسواری رو دیدم

تو برنامه تلویزیونی «دنیای پهناور ورزش»

آدمهایی رو دیدم که روی دیوارههای عظیمی از آب سواری میکردن

؟ به افتخارِ همین لحظه ؟

اون بیرون آدمهایی بودن

که خودشون رو به جاهایی میرسوندن که فکرش هم نمیشد

و همون موقع فهمیدم که من هم میخوام اونجا باشم

؟ راستش، داشتم فکر میکردم، همهچیز رو بلند گفتم ؟

؟ چون هسته زردآلو آرسنیک داره ؟

؟ که نگرانش نیستیم ؟

؟ نشستم دم درِ خونهت ؟

؟ منتظرم که برگردی خونه یا بیای بیرون ؟

؟ خب، هسته سیب هم سیانور داره ؟

؟ که برامون مهم نیست ؟

؟ پس به افتخارِ الان ؟

؟ به افتخارِ همین لحظه ؟

بیشتر عمرم رو دنبال راههایی بودم

تا با تغییر فصل، بار و بندیلم رو ببندم و بزنم به جاده

ظرفشور بودم، نجاتغریق بودم

مهماندار هواپیما بودم

هر کاری که لازم بود میکردم تا خرج سفر بعدی رو دربیارم

اما تو این چند سال اخیر، یه شغل واقعی پیدا کردم

شروع کردم به ریشه دووندن

و خیلی کمتر وقتم رو تو جادهها گذروندم

ولی هیچوقت رؤیای خودم رو فراموش نکردم

رؤیای دیدن پاتاگونیا با چشمهای خودم

البته، میتونستم دو هفته مرخصی بگیرم

و فقط با هواپیما برم پاتاگونیا

اما دیگه هیچوقت چنین فرصتی گیرم نمیاومد

اگه سوار اون قایق نشم

دقیقاً میدونم چه زندگیِ تکراریای تو خونه منتظرمه

اما اگه برم، آیندهام هنوز نانوشتهست

من مجذوبِ دشتهای بازم

اونجاست که همهچیز روشن میشه و دنیا بیشترین معنا رو پیدا میکنه

وقتی خودم رو به دل طبیعت میسپارم، همیشه با یه چیز تازه برمیگردم

یه دوستی یه بار بهم گفت:

«بهترین سفرها به سوالهایی جواب میدن...»

«که اولِ راه حتی به فکرت هم نرسیده بود بپرسی.»

چند سال پیش برای اولین بار ایوان رو تو اقیانوس آرام جنوبی دیدم

بهش گفتم که اون فیلمهای قدیمیش رو پیدا کردم

و اینکه دلم میخواد خودم برم پاتاگونیا

ایوان: جف یه آدمِ واقعیه

اون، اِممم، یه «آواره»ی تمامعیاره

میتونه تو ماشینش زندگی کنه و تو دره سنگنوردی کنه

سنگنورد خیلی خوبی شده

و رو هر موجی سواری میکنه

اون فقط داره یه جورایی راه خودش رو به سختی باز میکنه

تا بتونه همچنان تو جاده بمونه

من رو خیلی یادِ جوونیهای خودم میاندازه

من جوونهای زیادی رو دیدم

که ازم میپرسن چه کتابی بخونن یا چه فیلمی ببینن

به نظرم این راه خوبی برای شروع کردنه

اما هیچچیزی جای «رفتن» و اونجا بودن رو نمیگیره

جف: ایوان عکسی رو بهم داد که داگ گرفته بود

عکسی از یه ساحل خیلی دورافتاده تو پاتاگونیا

که توش کوهی به اسم کورکووادو بود

از اون موقع به بعد اون عکس رو همهجا با خودم میبرم

و خودم رو بالای اون قلهی پوشیده از یخ تصور میکنم

برای ایوان و داگ

بهترین راه برای رفتن به اونجا یه ون قدیمی بود

برای من، این قایق ۵۴ فوتی شد

که اسمش «سی بِر» است

آلن، ناخدا، تو پاتاگونیا بزرگ شده

و داره قایقش رو برمیگردونه خونه

و من هم اونقدر خوششانس بودم که باهاش همسفر بشم

اما من هیچوقت چندین ماه پشتسرهم روی قایق نبودم

و اونقدری که فکر میکردم به تکونهای دریا عادت ندارم

همهچیز خیلی تکون میخوره، کلی حرکت

انگار همیشه در آستانه حالت تهوع هستم

الان تو یکی از بدترین شرایط زندگیام هستم

زیاد نخوابیدم

دارم سـ... دارم سعی میکنم همین الان بخوابم

حالم عالیه

هر لحظه ممکنه بالا بیارم

آخ

ایوان: وقتی یه سفر شش ماهه میری

به ریتمش عادت میکنی

جوریه که انگار میتونی تا ابد به این کار ادامه بدی

صعود به اورست، اوجِ این ماجرا و دقیقاً برعکسشه

چون کلی جراح پلاستیکِ کلهگنده

و مدیرعاملهای شرکتها اونجا هستن

میدونی، ۸۰ هزار دلار پول میدن و راهنماهای محلی دارن

که همه نردبانها رو براشون میکارن

و ۸ هزار فوت طناب ثابت میبندن

و وقتی به کمپ میرسی

حتی لازم نیست کیسهخوابت رو باز کنی

از قبل برات پهنش کردن و یه شکلات نعنایی هم روش گذاشتن

در حالی که کل هدفِ صعود به جایی مثل اورست

اینه که به یه جور رشد معنوی و جسمی برسی

اما اگه کلِ این فرآیند رو دور بزنی

اگه موقع شروع یه آدمِ عوضی باشی

موقع برگشت هم همون آدمِ عوضی باقی میمونی

جف: وقتی برسم پاتاگونیا، ایوان و داگ لابد اونجا هستن

اونا گفتن تو مسیرم به سمت کورکووادو

با یه پتوی گرم و غذای داغ منتظرم هستن

داگ تماموقت با همسرش کریس اونجا زندگی میکنه

و ایوان هم اونجاست تا برای پروژه بزرگی که دارن بهشون کمک کنه

پروژهای که تقریباً دو دهه روش کار کردن

ایوان این رو هم بهم گفت که یخهای کورکووادو

ممکنه کاملاً ذوب بشن

اگه دیرتر از ماه دسامبر به اونجا برسم

و این میتونه رسیدن به قله رو خیلی سخت کنه

که اینجا یه جزئیات کوچیک پیش میآد:

من تا حالا کوهنوردی روی یخ انجام ندادم

حتی اگه انجام داده بودم، برای یه چنین کاری به تیم نیاز داری

و هیچکسی بهتر از این دو تا رفیقم به ذهنم نرسید:

تیمی اونیل و کیت مالوی

تیمی: و میتونی اینجوری امتحانش کنی

یه کم ناگهانی میشه ولی نگاه کن. دیدی؟

دیدی چطوری کار میکنه؟ کیت: آره، آره

تیمی: پس اگه اون گیرهها به طرز مرموزی از هم بپاشن

میافتی روی «گریگری»ت و اون درجا نگهت میداره

جف: تیمی کل دنیا رو نوردیده

و تو دره یوسمیتی صعودهای رکوردشکن داشته

اون دیواره «اِل کاپیتان» رو در ۳ ساعت و نیم صعود کرده

در حالی که حتی برای سنگنوردهای بزرگ هم میتونه چند روز طول بکشه

کیت حدود شش سال پیش تور حرفهای موجسواری رو رها کرد

و از اون موقع خودش رو وقف

کشف نقاط جدید موجسواری در سراسر دنیا کرده

تو کانادا خرسهای گریزلی دنبالش کردن

و تو جزایر ملوک، شورشیها بهش شلیک کردن

آدم کمحرفیه

ولی اگه اون پایین موجی باشه، این آدم پیداش میکنه

فکر کردیم یه دستگرمی خوب برای کیت

صعود از دیواره آمریکای شمالی در «ال کاپیتان» باشه

ایوان اولین صعود این مسیر رو سال ۱۹۶۴ انجام داد

زمانی که سختترین صعودِ صخرهایِ دنیا به حساب میاومد

هنوز هم اصلاً کار راحتی نیست و این جالب بود

چون کیت تا حالا اصلاً زیاد کوهنوردی نکرده بود

بماند که این بنده خدا از ارتفاع هم میترسه

؟ اول کمرنگ میشه و بعد پُر ؟

؟ پس نسلافزایی کن و مالیاتت رو بده ؟

؟ ظرافت و ناپایداری ؟

؟ منهای هفت، میشه سه ؟

؟ اونا، تو، ما، به اضافه یازده ؟

؟ شکرگزار آسمون باش، برای انعطافش ؟

؟ و برای اونهایی که با نجوم زنده موندن و مُردن ؟

؟ وقتی سرنوشتِ پستی نوشته شد ؟

؟ بدون کِی بایستی و کِی بشینی ؟

؟ نه طاقتِ ایستادن داری، نه طاقتِ نشستن ؟

ایوان: حس میکردیم کوهنوردی هیچ ارزشی برای جامعه نداره

نمیخواستیم بخشی از اون نظامِ صنعتی و نظامی باشیم

زندگی تو دهه ۶۰ خیلی راحت بود

منظورم اینه که میتونستی با ۱۵ دلار یه ماشین بخری

توش زندگی کنی و تو یوسمیتی کمپ بزنی

و اونجا این دیوارههای عظیم بودن که تا حالا کسی ازشون بالا نرفته بود

دیوارههایی که به همون بزرگی، صافی و سختیِ

هر دیواره دیگهای تو دنیا بودن

بزرگترینشون

دیواره آمریکای شمالی در «ال کاپیتان» بود

من و دوستام چاک پرات، رویال رابینز

و تام فراست

اولین صعود رو طی یک دوره ۱۰ روزه انجام دادیم

دیواره در تمام طول مسیر شیب منفی داره

و معلوم نبود که اگه وسط راه گیر میکردیم و نمیتونستیم بالاتر بریم

اصلاً میشد از اونجا پایین اومد یا نه

خیلی شبیه به اولین آدمهایی بود که روی موجهای خیلی بزرگ سواری کردن

مثل موجهای «وایمیا»

اونا نمیدونستن که آیا زیر یکی از این موجها دفن میشن

و همونجا میمیرن یا نه

ترس از ناشناختهها، بزرگترین ترس دنیاست

ولی ما فقط دل رو زدیم به دریا

جف: کیت و تیمی نمیتونستن تو این سفر طولانی از اقیانوس آرام همراه من باشن

ولی امیدوارم تو پاتاگونیا ببینمشون

من هر روز صبح نگهبانِ طلوع آفتاب هستم

یه ماه طول کشیده

تا بتونم ذهنم رو با دریانوردیِ طولانیمدت وفق بدم

هر روز که میگذره

احساس میکنم از اون زندگیِ برنامهریزیشدهام در خانه دورتر میشم

و با چیزی که دور و برم رو گرفته، هماهنگتر میشم

اوه

مرد: دکل افتاد! دکل افتاد رو عرشه

همه بیاید رو عرشه

جف: امروز صبح در حین نگهبانی من

دکل ۷۰ فوتیمون از جا کنده شد و مثل یه ترکه چوب شکست

وسط ناکجاآباد سرگردان بودیم

همهچیز تو اقیانوس رها شده بود و به بدنه قایق میخورد

فکر میکردم مشخصه که باید همه طنابها رو ببریم تا وسایل رها بشن

اما آلن نقشه دیگهای داشت

با یه چاقو تو دستش اومد رو عرشه

و اعلام کرد که باید همهچیز رو برگردونیم توی قایق

ساعت طولانی بعد ۱۲

بالاخره دکل شکسته و بقیه وسایل رو آوردیم تو قایق

معلوم شد تقصیر یه قطعه معیوب از دکلبندی بوده

ولی سخت بود که حس نکنم

باید یه نشونههایی از این اتفاق رو از قبل میدیدم

امشب خستهتر از اونیم که چیزی بخوریم

سوخت کافی برای رسیدن به خاک اصلی شیلی نداریم

پس تنها گزینهمون اینه که ۴۰۰ مایل رو با موتور تا «راپا نوی» بریم

که به جزیره ایستر هم معروفه

ایوان: واژه «ماجراجویی» دیگه خیلی از حدش فراتر رفته و تکراری شده

برای من، ماجراجویی وقتیه که همه چیز خراب میشه

تازه اونجاست که ماجراجویی شروع میشه

یک ماه و نیم روی دریا

و بالاخره لنگلنگان رسیدیم

به دورافتادهترین جزیره دنیا، راپا نوی

فقط قصد داشتیم توی راپا نوی

چند روزی بمونیم تا آذوقه تهیه کنیم

ولی انگار قراره خیلی بیشتر از اینها اینجا موندگار بشیم

اولین کسی که دیدم، دختری بود به اسم ماکوهه

دیدم که داره به یه سری بچه، موجسواری داخل خلیج رو یاد میده

اون همینجا به دنیا اومده و بزرگ شده

و قول داده که جزیره رو بهم نشون بده

نزدیکای دسامبره، اما برای اولین بار

اونقدر نگرانِ رسیدن به کورکوادو نیستم

قبل از اینکه یخها آب بشن

ماکوهه: اومدن به راپا نوی مثل برگشتن به گذشتهست

و آدمها، انگار تاریخشون توی خونشونه

مادرم، زمانی زندگی میکرد که هواپیما بالای جزیره میاومد

و چیزهایی رو توی اقیانوس میانداخت

نامهها، آذوقه

جف: خیلی چیزها عوض شده، نه؟

ماکوهه: آره. خیلی چیزها

آره، وقتی بچه بودیم، تفریحمون

تماشای اومدن و رفتن هواپیما بود

روی یه درخت بزرگ مینشستیم

که یه جایی گوشه خونمون بود

با خودمون ساندویچ میآوردیم

و مینشستیم و فرود اومدن هواپیما رو تماشا میکردیم

تمام مدتی که اونجا بود

جف: تفریحتون این بود؟ همه تماشا میکردن؟

ماکوهه: بله

جف: پس تو اولین زنِ موجسوار توی راپا نوی هستی؟

ماکوهه: وقتی موجسواری رو شروع کردم

فقط این مردا توی آب بودن

و هیچوقت ندیده بودم زنی توی آب موجسواری کنه

به برادرم گفتم: «منم میتونم برم اونجا؟»

چون خیلی بهش خوش میگذشت

اون گفت: «نه، این فقط مال مرداست.»

بعد یه روز بهش گفتم: «منو ببر اونجا...»

«چون میخوام ببینم چطوریه.»

و رفتم و خیلی کیف داد

و برای مدت طولانی تنها زنی بودم که این کار رو میکرد

شاید ۱۰ سال

وقتی توی شهرهای بزرگم و دورم پر از ماشین و دود و دمه

چشمام رو میبندم و به راپا نوی فکر میکنم

به آسمونِ آبی، مردمِ مهربون، اقیانوس و موجها

فقط توی ذهنم به اونها فکر میکنم

و همین که میدونم راپا نوی هست، بهم قدرت میده

دلم نمیخواد راپا نوی تغییر کنه. میخوام همین شکلی بمونه

جف: روزها تبدیل به هفتهها شدن

وقتی دریا آرومه، روی قایق کار میکنیم

وقتی هم دریا به خروش میافته

همراه ماکوهه توی خط ساحلی آتشفشانی گشتوگذار میکنم

این جزیره ما رو مثل خانواده خودش پذیرفته

♫ تو مثل یه ترنِ هوایی هستی ♫

♫ بالهایی از جنسِ متالِ سنگین داری ♫

♫ میتونی جیغِ یه مرده رو دربیاری ♫

♫ تو مثل یه ترنِ هوایی هستی ♫

همینطور که هفتهها میگذره

به ماکوهه درباره نقشهام برای صعود به کورکوادو میگم

بدون هیچ تردیدی میپرسه که میتونه همراه من بیاد؟

تو این مرحله، شک دارم که اصلاً هیچکدوممون

با قایق به پاتاگونیا برسیم یا نه

ولی بهش قول میدم که از آلن بپرسم

که آیا میتونیم یه نفر دیگه رو هم توی قایق جا بدیم

♫ ترن هوایی، بدترین دوران بود ♫

♫ چون تو منو تا اون بالا بالاها میبری ♫

♫ این باورنکردنیترین سواریِ دنیاست ♫

ایوان بهم درباره کتاب «فروپاشی» اثر جرد دایموند گفته بود

و اینکه دایموند چطور جزیره ایستر رو

به عنوان یک داستان عبرتآموز معرفی میکنه

نمونهای تلخ از جامعهای

که بیش از منابعش مصرف کرد و به سزای عملش رسید

ایوان: وقتی اولین اروپاییها پا به جزیره ایستر گذاشتن

سال هزار و هفتصد و فلان

تمام مجسمههای موآی ایستاده بودن

اما با افزایش جمعیت

مردم به قبیلههای کوچیک و مختلف تقسیم شدن

و تمام وقت و انرژیشون رو صرفِ این کردن که از هم پیشی بگیرن

و موآیهای بزرگتر و بزرگتری بسازن

و این شد دغدغه اصلی کل اون جامعه

تقریباً از بقا هم براشون مهمتر شد

و در نهایت تمام جنگلهاشون رو قطع کردن

تا بتونن این سنگهای تراشیده عظیم رو جابهجا کنن

و این... این به چنان وسواسی تبدیل شد

که منابع جزیره رو ته کشیدن

و این منجر به جنگهای قبیلهای و آدمخواری شد

و در آخر جمعیت ۳۰ هزار نفری جزیره

به ۱۱۱ نفر رسید

من چند باری جرد دایموند رو دیدم

و درباره کتابش «فروپاشی» باهاش حرف زدم

و اینکه چطور جوامع مختلف در گذشته

که اون مطالعه کرده، فروپاشیدن

و این برای جامعه ما چه معنایی داره؟

در نهایت اون واقعاً میگه

که ما داریم دقیقاً همون اشتباهاتی رو مرتکب میشیم

که تمام اون جوامع دیگه انجام دادن

جف: همونطور که داستان جزیره ایستر پیش رفت

سیاره ما هم همون مسیر رو میره

فکرِ دلهرهآوریه

و دارم کمکم این مجسمهها رو با دید متفاوتی میبینم

یادِ جملهای افتادم که یه بار از آلدوس هاکسلی خوندم

تا الان هیچوقت اینقدر برام معنا پیدا نکرده بود

اون نوشت: «انسانها چیز زیادی...»

«از درسهای تاریخ یاد نمیگیرن...»

«و این خودش مهمترین درسِ تاریخیه که وجود داره.»

توی جزیره اسکلهای که به قدر کافی بزرگ باشه

تا بتونیم برای تعمیر دکل بریم اونجا، وجود نداشت

پس باید راهی پیدا میکردیم تا تعمیرات رو

همونطور که دور از ساحل لنگر انداختیم، انجام بدیم

♫ وقتی بارونهای زمستونی میبارن ♫

♫ روی اون خونه جدیدِ من ♫

♫ آیا به فکر من میفتی و از خودت میپرسی ♫

♫ که حالم خوبه یا نه؟ ♫

آلن به نقشههای قدیمیای دست پیدا کرد که دریانوردها قرنها ازش استفاده میکردن

برای وقتی که مجبور میشدن دکل رو وسط دریا بازسازی کنن

بدون داشتن تجهیزات مناسب قایقسازی

این نقشههای باستانی تنها گزینهمون هستن

♫ آیا هنوز هم جلوی چشمات هستم ♫

♫ و یادی از من میکنی؟ ♫

♫ حالا دارم به زادگاهم برمیگردم ♫

♫ در سفری به اعماقِ گذشته ♫

♫ و تا فوریه برنمیگردم ♫

♫ اووووووووه ♫

یه ماه وقت گذاشتیم تا مقدماتِ بالا کشیدن دکل رو فراهم کنیم

و از هر چیزی که دمِ دستمون بود استفاده کردیم

دکلِ دستساز ما که نصفِ اندازه اصلی بود

بیشتر از ۵۰۰ پوند وزن داره

نصب کردنش روی عرشه توی اون دریای متلاطم میتونه فاجعهبار باشه

پاره شدنِ فقط یک طناب میتونه باعث یه واکنش زنجیرهای بشه

که همه چیز رو پایین بکشه و ما رو هم با خودش نابود کنه

وقتی باد آروم بشه، تمام تلاشمون رو میکنیم

اگه شکست بخوریم، این پایانِ سفرِ من خواهد بود

♫ وقتی بارونهای زمستونی میبارن ♫

♫ روی اون خونه جدیدِ من ♫

همگی: هووووو

♫ آیا هنوز هم جلوی چشمات هستم ♫

♫ و یادی از من میکنی؟ ♫

تقریباً یک ماه در راپا نوی بودیم

به زودی لنگر رو میکشیم

و سفر ۲۳۰۰ مایلیمون رو به سمت شیلی شروع میکنیم

همیشه وقتی در حرکت بودم حس بهتری داشتم

به محض اینکه راه رفتن رو یاد گرفتم، داشتم میدویدم

اما امروز، بدم نمیاومد تا ابد همینجا بمونم

سخته ترک کردنِ جایی که واقعاً باهاش انس گرفتم

به خودم میگم برمیگردم

اما میدونم احتمال زیادی هست که هیچوقت برنگردم

خبر خوب اینه که اون سؤالی که از آلن پرسیدم

درباره اینکه فضای خالی توی قایق داریم یا نه

خب، جا داریم

و ماکوهه با من به کورکوادو میاد

ایوان: به بالای صخره میرسی و اون بالا هیچی نیست

لیونل تری، کوهنورد بزرگ فرانسوی

اون رو «فاتحانِ بیهودگی» نامید

آره، نتیجه نهایی کاملاً بیهوده است

اما هر بار که سفر میکنم چیز جدیدی یاد میگیرم و

امیدوارم که به آدم بهتری تبدیل بشم

ایوان: وقتی کل زندگیت رو توی طبیعت گذرونده باشی

متوجه میشی که یه حس مسئولیت داری

برای محافظت از این مکانهای وحشی

جف: بعد از ۱۶ روز دریانوردی از راپا نوی

بالاخره به شیلی رسیدیم

این پایان سفر ۱۰ هزار مایلی آلن از سیاتل بود

بعد از سالها دوری

خوبه که میبینم به خونهاش رسیده

کشتیِ «سی بر» ماهها توی بندر منتظر دکلِ جدید میمونه

پس من و ماکوهه تصمیم میگیریم به حرکت به سمت جنوب ادامه بدیم

ماکوهه دوستی توی پیچلمو داره، شهری در جنوبِ اینجا

اون یه موجسوارِ موجهای بزرگه به اسم رامون ناوارو

و ریشههاش در اینجا به چندین نسل قبل برمیگرده

اون فکر میکنه رامون جایی برای موندنِ ما داره

و از اونجایی که پدرش ماهیگیره

شاید ایدهای برای پیدا کردن یه قایق دیگه تا کورکوادو داشته باشه

رامون: و مادرم میگه پدربزرگم

این زمین رو با یک اسب معاوضه کرد

جف: همینجا؟

رامون: آره، همینجا که خونهمه و کلِ اطرافش

هکتار، شاید هم بیشتر، فقط برای یک اسب ۵۰

کل خانواده من اهل اینجان، واسه همین من اینجا ریشه دارم

توی دنیا خیلی چیزها دیدم

که وقتی آدمها با پول میان

و همه چیز رو عوض میکنن، چه اتفاقی میافته

اما ما نمیخوایم تغییر بدیم

بهترین و زیباترین جایی رو که اینجا داریم

ما براش میجنگیم

♫ دوست نداری بیرون، روی دریای خروشان باشی؟ ♫

♫ در حالی که فقط آسمون سقفِ بالای سرته؟ ♫

♫ چی میشد اگه دوستات هم اونجا بودن؟ ♫

♫ به شوخیهات میخندیدن و خوش میگذروندید؟ ♫

♫ هوای نرم و لطیف رو حس میکردی، خوب نمیشد؟ ♫

♫ میدونی که خوب میشد ♫

♫ دوست نداری یه وقتایی خودت رو اونجا ببینی؟ ♫

♫ وقتی دماغه کشتی به سمتت میچرخه، جاخالی بدی؟ ♫

♫ هر وقت که برنامهریزی میکنیم... ♫

جف: تجربه موجسواریِ خوب موقع سفر

همیشه اولویت دومم بوده

نسبت به تجربه خودِ در جاده بودن

اما روز دوم، با موجهای بزرگ و عالی بیدار شدیم

و هیچکس هم توی آب نبود

آخرین موجی که اون روز سوارش شدم

طولانیترین موجِ زندگیم بود

هیچوقت فراموشش نمیکنم

♫ هیچچیز از دستِ دریای خروشان در امان نیست ♫

♫ نه گذشته، نه تو و نه من ♫

گراسیاس (ممنون)

والدین رامون شاهد تغییر اقیانوس بودن

وقتی شرکتهای بزرگ ماهیگیری تجاری از راه رسیدن

و شیلات محلی رو نابود کردن

پدرش بهش یاد داد که سخت کار کنه، ساده زندگی کنه

و احترام عمیقی برای اقیانوس قائل باشه

جف: رامون بهم میگه که امروز بزرگترین تهدیدی که باهاش روبرو هستن

کارخونههای خمیر کاغذ هستن که در طول سواحل شیلی دارن سبز میشن

جف: بعد از سه ماه روی دریا، حالا توی شهرم

اینجا بیشتر از لسآنجلس جمعیت داره

الان دارن یه مرکز خرید ۳ میلیون فوت مربعی میسازن

و یه برجِ اداری

که بلندترین ساختمون توی قاره خواهد بود

به فکر فروپاشیِ راپا نوی میافتم

رشد اجتنابناپذیره

اما آیا میتونیم این شتاب رو در درازمدت حفظ کنیم؟

بودن در اینجا من رو یادِ زندگی خودم توی خونه میاندازه

و دارم به نحوه مصرفِ منابع توسط خودم فکر میکنم

ایوان قبل از رفتنم بهم گفت اگه از سانتیاگو رد شدیم

حتماً به دیدنِ دوستش «خوان پابلو اورگو» بریم

اون هدف زندگیش رو توقفِ گسترش شهرنشینی در طبیعت وحشی شیلی قرار داده

و داره برای سبک زندگیِ در حال نابودیِ

مردم بومی اونجا میجنگه

دوست قدیمیام کیث مالوی بالاخره بهم ملحق شد

پارسال موقع صعودمون به «ال کاپیتان»

زانویش بدجوری آسیب دید و مجبور شد جراحی کنه

درست قبل از این سفر داشت بهبود پیدا میکرد

که یکی از بزرگترین موجهای زندگیش رو توی «ماوریکس» گرفت

فکر میکردم تیمی هم همراهش باشه، ولی اون رفته یه جایی برای کوهنوردی

پس امیدوارم قبل از رسیدنمون به کورکوادو پیداش بشه

به جایی رسیدیم که جاده تموم میشه

و خشکی شروع میکنه به قطعهقطعه شدن

پس یه قایق محلی پیدا کردیم تا ما رو در مرحله آخرِ سفر به پاتاگونیا ببره

چیزی که اینجا میبینم، تحققِ یک رویاست

که ۴۰ سال زمان برده

همه چیز با اون سفری شروع شد که داگ و ایوان در سال ۱۹۶۸ رفتن

اینجا «سازمان حفاظت از پاتاگونیا» است

و تا جایی که چشم کار میکنه، کشیده شده

؟ تمام رفقام دارن پیر میشن ؟

؟ فکر کنم منم دارم پیر میشم ؟

؟ بدون عشق و مهربونیشون ؟

؟ نمیدونم قراره چیکار کنم ؟

؟ بطری شراب دیگه نیمهخالیه ؟

؟ و تمام پولها هم خرج شده ؟

؟ ما چیزی هستیم بین والدینمون ؟

؟ و هیپیهایی که توی چادر زندگی میکنن ؟

؟ عشق مثل پرندههای وحشی صدا میزنه ؟

؟ خب، یه روز دیگهست ؟

؟ بادِ بهاری لیستِ کارهام رو با خودش برد ؟

در ۱۸ سال گذشته

داگ و همسرش کریس

به همراه ایوان

زندگیشون رو وقف کردن

به یکی از بزرگترین پروژههای خصوصیِ حفاظت از محیطزیست

در دنیا؛ «حفاظت پاتاگونیا»

در اوایل دهه ۹۰، داگ و کریس شروع به جمعآوری پول کردن

و از تمام پسانداز زندگیشون استفاده کردن

تا بخشهای بزرگی از زمینهای وحشی رو در شیلی و آرژانتین بخرن

با کمک صدها کارگر و داوطلبِ مشتاق

اونها موفق شدن کل اکوسیستمها رو تحت حفاظت دربیارن

و برنامههای کشاورزی و دامداریِ پایدار رو ترویج بدن

اگه همهشون رو با هم جمع بزنیم

وسعت زمینهایی که اونها به حفاظت اختصاص دادن

از پارک ملی یلواستون هم بزرگتره

؟ خب، یه روز دیگهست ؟

؟ بادِ بهاری لیستِ کارهام رو با خودش برد ؟

من با بیش از یک ماه تأخیر رسیدم، اما ایوان و داگ هنوز اینجان

درباره پروژهشون شنیده بودم، اما فکرش رو نمیکردم تا این حد بزرگ باشه

من همیشه به سفر ۴۰ سال پیشِ اونها به اینجا

به چشمِ یه ماجراجویی نگاه میکردم

اما حالا میفهمم که اون سفر، یه نقطه عطف بوده

ایوان: ما زندگیمون رو یه شبه تغییر ندادیم

اما اون سفر تأثیر بزرگی روی من گذاشت

برای من، اون بهترین سفرِ کل زندگیم بود

کل تاریخ آمریکای لاتین پر از «فاتحان» بوده

تفاوت زیادی با آمریکا نداره

اما توی آمریکا

حداقلش اینه که ما به دولت اعتماد نداریم

و واسه همین، تاریخچهای از فعالیتهای بشردوستانه داریم

حالا داگ پاشده اومده اینجا و میگه

«من میخوام یه پارک ملی درست کنم

و بعد اون رو به شما شیلیاییها برگردونم.»

و اونها هم میگن: «برو بابا، شوخیت گرفته؟»

«آدمها از این کارها نمیکنن

حتماً یه ریگی به کفشش هست.»

فکر میکنم اول از همه

آدمها فقط از چیزهایی محافظت میکنن که عاشقش باشن

و نمیشه عاشقِ چیزی بود

مگر اینکه ذاتاً خودت رو با اون یکی بدونی

قطعاً این یکی از دلایلی بود که ما سر از اینجا درآوردیم

ما بیش از ۲ میلیون اِیکر زمین رو به حفاظت اختصاص دادیم

و مردم فکر میکنن این زمینِ خیلی زیادیه

اما واقعیت اینه که ما اینجا توی تیمِ بازنده هستیم

داگ: اول از همه، آدم هیچوقت نمیدونه داره کار درست رو انجام میده یا نه

باید تمام طرز فکرت رو با این شک، متعادل کنی

اما از دید من

درباره حفاظت از زمین، مثلاً از این نوعش

احتمال اینکه اتفاق بدی از دلش بیرون بیاد

خیلی کمه

در مقایسه با زمانی که رویکردِ بهرهکِشی داشته باشی

اگه اشتباهاتی هم بکنیم

اون اشتباهات نسبتاً کوچیک خواهند بود

چون مطمئنم که داریم اشتباه میکنیم

مسئله اینه که اون اشتباهات رو به حداقل برسونیم

فکر میکنم این کار، فرصتهایی رو برای نسلهای آینده باز میذاره

به نظرم ارزش نداره که انرژی زیادی رو

صرفِ تلاش برای بازنویسیِ گذشته بکنیم

من فقط متوجه شدم که کارهایی که قبلاً میکردم

در واقع ساختن کلی خرتوپرت بود که هیچکس بهشون نیاز نداشت

و هُل دادنِ یک جامعه مصرفگرا بود

پس رفتم که کار دیگهای انجام بدم

ایوان: ما واقعاً، واقعاً با هم فرق داریم

دیدگاهمون به دنیا و مسیری که طی میکنه، یکیه

اما روشهامون با هم فرق داره

اون احتمالاً بیشتر از من

نگرانِ پایانِ جامعه و بشریت و اینجور چیزهاست

چون میخواد براش کاری انجام بده

و من هم یه جورایی یه بوداییِ ذنِ بیخیالم و فقط میگم

«خب، من هر کاری از دستم بربیاد میکنم و هر چه بادا باد.»

داگ: خب... ایوان

داگ: یالا، به رفیقم ایوان بگو

که یه بوداییِ خوب

باید نذرهای «بودیساتوا» رو ادا کنه

که یعنی قبل از رسیدن به بیداریِ معنویِ خودش

باید به رنجهای دنیا پایان بده

ماکوهه: من قبلاً داگلاس رو نمیشناختم

و خیلیا بهم گفته بودن که اون آدمِ بدیه

چون تمام این زمینها رو از شیلی خریده

و داره همه رو برای خودش تصاحب میکنه

مردم اینجوری میگفتن

چون اون رو نمیشناسن

نمیدونن داره چیکار میکنه

و برای من، دیدنِ این واقعیت

نشون داد که اون الگوییه که خیلیا باید دنبالش کنن

فکر میکنم راه حل درونِ همه ماست

و من این رو توی جنوب، همراه با داگلاس یاد گرفتم

یه جورایی، آیندهی «راپا نوی» رو هم دیدم

داگ: اینجا داریم بذرها رو جوونه میزنیم

و گونههای مختلف رو پرورش میدیم

قبل از هر چیز، داریم کارهای عمومیِ احیا

و بازکاشتِ جنگل رو انجام میدیم

اینجا درختهای «آلِرسِه» داریم

اونها از لاگو نگرو و جاهای مختلف اومدن

از اونجایی که نمیشه این گونهها رو توی نهالستانهای معمولی پیدا کرد

فهمیدیم که باید نهالستانِ درختهای خودمون رو راه بندازیم

؟ پلک بزنی یا طولانی پلک نزنی ؟

؟ حالا دیگه خوابیدی ؟

؟ پلک بزنی یا طولانی پلک نزنی ؟

؟ حالا دیگه خوابیدی ؟

کریس: در دوران پینوشه

شیلی حقِ امتیازِ آبها رو

در اکثر رودخونههاش به بخش خصوصی واگذار کرد

چیزی که تقریباً توی هیچ کشور دیگهای نمیبینید

و نتیجهاش این شد که شرکت انرژیِ اسپانیایی «اِندِسا»

به شکلی کاملاً سیستماتیک اومد جلو

و پروژههای انرژی رو راه انداخت

در قالب سدهایی روی رودخونهها در سراسر شیلی

جف: من چیزهایی رو که کریس میگفت، دیدم

اون بالا روی رودخونه «بیوبیُو»

اینجا زمانی یک اکوسیستمِ کاملاً زنده بود

جایی که رودخونه، جنگل

و مردم به همدیگه وابسته بودن

خوان پابلو میگه این پروژههای سدسازی فقط یه نشانهان

اما این رو هم میگه که علتِ اصلیِ مشکل

مدلِ توسعهست

دارم به اون برجهای بلندِ سانتیاگو فکر میکنم که غرق در نور هستن

دارم به رامون فکر میکنم

و حرفهاش درباره بهای پیشرفت

خوندم که عادتِ بازیهای ویدئوییِ آمریکاییها

سالانه به اندازه کل شهر سندیگو برق مصرف میکنه

پس دارم به تمام اون چیزهای کوچیکی فکر میکنم که روی هم جمع میشن

تا ما راحت باشیم یا فقط سرگرم بشیم

و دارم کمکم پیامدهای واقعی رو میبینم

دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدنه

تیمی اونیل همیشه سرِ بزنگاه میرسه

و امروز، دو روز قبل از اینکه راهیِ کُرکووادو بشیم

اون تازه از یک دوره طولانیِ یخنوردی

و رودخونهگردی رسیده

داگ: اینجاها همهاش سواحلِ بزرگ و طولانی و این چیزهاست

میشه گفت این بالاها اونقدرها نیست

و مخصوصاً اونجاست که آدم در معرض قرار میگیره

اون بیرون یه جورایی اقیانوسِ بازه

و این تلاطمهایی رو داری که مانعی جلوشون نیست

میآن اونجا و دقیقاً به این منطقه میخورن

و اگه قایق داشته باشی، بسته به اینکه هوا چطور باشه

امیدوارم یه جورایی طوفانی بشه

تا موجهای طوفانی گیرت بیاد

جف: تا حالا به این منطقه رفتی؟

داگ: آره

باید همین مسیر رو پیاده بری

و توی اون تنگه نسبتاً سریع میری بالا

و بعدش سرعتت کم میشه

چون مسیر وارد اون بخش میشه و ارتفاع میگیره

جف: داگ تنها کسیه که تا حالا قلهی کُرکووادو رو لمس کرده

۹۰ در اوایل دهه

اون و یه دوستش برای اولین صعود راهی شدن

سه روز طولانی وقتشون رو گرفت تا فقط به پای کار برسن

وقتی به بالای یخچال رسیدن

پایینِ شیبهای نهاییِ قله

همنوردش تصمیم گرفت برگرده

پس داگ بقیه مسیر رو تنها رفت

و چند صد فوتِ آخرِ یخِ فنی رو بدون طناب و تنهایی صعود کرد

ایوان: باید بگم که

کاری که کرد واقعاً جسورانه بود

آدم نه فقط به بالا رفتن

بلکه باید به پایین اومدن هم فکر کنه

هیچ کارگاهی برای فرود یا چیزی شبیه اون نبود

اون مجبور شد بخش زیادی از اون رو دستبهسنگ پایین بیاد

صعودِ فوقالعادهای بود. هیچوقت تکرار نشده

؟ من رو زمین بذار ؟

؟ من رو زمین بذار ؟

؟ پاشنهی پام تاول زده ؟

؟ تقریباً روی تمام چیزهایی که برای حرکت لازم دارم تاول زدم ؟

جف: من عاشقِ این پیرمردِ عوضیِ دوستداشتنیام

ایوان: میدونی الان دلم میخواد کجا باشم؟

دقیقاً همینجا

نه هیچ جای دیگه، نه در آینده و نه در گذشته

اون رو نگاه کن. اون مردِ تپل رو ببین

جف: وای خدای من. شور و حالش رو از دست نده

ایوان: اوه، پسر

این همون چیزیه که کل عمرم براش تلاش کردم

نوامبرِ بعدی ۷۰ سالم میشه

و زندگیِ خوبی بود، واقعاً بهت میگم

هیچ پشیمونیای ندارم

این، خب

من فقط در لحظه زندگی میکنم

جف: داریم آخرین عبورمون به سمت کُرکووادو رو انجام میدیم

و امروز صبح، ایوان با پریدن توی قایق همهمون رو غافلگیر کرد

اون بیش از ۵۰ ساله که کوهنورده

اصلاً دستِ خودش نیست

کی میدونه؟ شاید این آخرین صعودِ بزرگش باشه

دو روز با اونجا فاصله داریم

و ابرها بالاخره از روی کوه کنار رفتن

بعد از پنج ماه سفر، بالاخره رسیدم اینجا

باور کردنش برام سخته که فقط تا چند روز دیگه

اون بالا روی قله ایستادیم

ایوان: فکر کنم از کوهنوردی خوشت بیاد

ماکوهه: قبلاً با زنها کوهنوردی کردی؟

ایوان: اونها کوهنوردهای فوقالعادهای هستن

ماکوهه: واقعاً؟ ایوان: آره، واقعاً همینطوره

ماکوهه: فکر میکنی منم کوهنوردِ خوبی میشم؟

ایوان: آره

خب، همیشه باید کلنگِ یخت رو سمتِ سربالایی بگیری

چون این وضعیتِ تعادله

تعادل رو اینجوری حفظ میکنن

یاد گرفتنش راحته، نه؟

جف: کیث فهمیده که ساحلِ کُرکووادو

نسبت به چیزی که اول فکر میکردیم، در برابرِ موجها پناهِ بیشتری داره

معلوم شد که اینجا به یه جهتِ موجِ خیلی خاص نیاز داره

از سمتِ جنوب

اما کیث گزارشی از یه جابهجایی در نزدیکیِ «دماغهی هورن» دریافت کرد

پس ترجیح داد عقب بمونه و ساحل رو برای پیدا کردنِ موجها بگرده

در حالی که بقیه ما راهیِ بالای رودخونه شدیم

؟ اوه، باید ببینم، باید همین الان بفهمم ؟

؟ اون نوشتههای روی همهچیزت چیه؟ ؟

؟ اصلاً هیچچیزی نیست ؟

؟ اوه، باید ببینم، باید همین الان بفهمم ؟

؟ اون نوشتههای روی طاقچهت چیه؟ ؟

؟ توی دستشوییها و متلهای ارزون ؟

؟ هیچکس واقعاً براش مهم نیست ؟

؟ نه اون طرحِ جاذبه ؟

؟ صبحِ خیلی زود ؟

؟ تمام سنگینیش رو روی پاهای دردمندم میندازه ؟

؟ دلم میخواد برگردم و بخوابم ؟

حالا که رودخونه رو تا سرچشمهاش دنبال کردیم

باید از دلِ جنگل و از کنار چهار دریاچه یخچالی عبور کنیم

تا به یه مسیرِ مستقیم برای صعود به قله برسیم

از سمتِ شمال شرقی

؟ همهچیز درست میشه، همه در جای خودشون قرار میگیرن ؟

؟ مثل افتادنِ میوه، مثلِ افتادنِ پوست ؟

؟ همهچیز در جای خودش قرار میگیره ؟

؟ وقتی بمیریم، بعضیها غرق میشن و بعضیها باقی میمونن ؟

؟ اما حداقلش اینه که نمیبینم تو دور میشی ؟

؟ و روی شیرِ ریخته، لذت و سنگینی ؟

؟ همهچیز درست میشه، همه در جای خودشون قرار میگیرن ؟

ایوان: ما واقعاً این مسیر رو دستکم گرفته بودیم

تیمی: فکر کنم مسیرِ بالاتر بهتر بود

خب، فکر کنم حتی اگه یه ذره میرفتیم بالاتر

درههای بیشتری میدیدیم اما جنگلش کمتر بود

هرچی به رودخونه نزدیکتر میشی، انبوهیِ جنگل بیشتر میشه

ایوان: اوه، آره

تیمی: من حتی به برگشتن هم فکر میکنم

ایوان: وای خدا

تیمی: مسافت؟ نمیدونم

شاید سه مایل

اما ساعتها انگار تمومی ندارن

ایوان: این بدترین بخششه. این دیگه کوهنوردی نیست

اما، میدونی، آدم میتونه با هلیکوپتر بره

درست تا خط برف بریم و از اونجا صعود کنیم

ولی این تقلب کردنه

فکر کنم همین سختیهاست که به صعود معنا میده؛ همین دردسرها

جف: چند روز گذشته رو همهاش لای سنگها و بوتهزارها بودیم

روزانه ۱۰ ساعت راه رفتیم

بعضی وقتها مجبور شدیم برگردیم عقب

و دوباره از اول شروع کنیم

الان سه روزه که توی این بخش از پارکِ جدید هستیم

من زمان زیادی رو توی جاهایی گذروندم که فکر میکردم بکر و وحشیان

اما تا حالا جایی رو شبیه به اینجا ندیده بودم

فکر میکنم این دیوانهوارترین بخش شیلی باشه

که تا حالا دیدم

فکر نمیکنم آدمهای زیادی پاشون به اینجا رسیده باشه

? لا لا لا-لا ?

? لا لا لا-لا ?

? لا لا لا ?

? لا لا لا ?

? لا لا لا-لا ?

? لا لا لا-لا ?

? لا لا لا ?

? لا لا لا ?

? لا لا لا-لا ?

? لا لا لا-لا ?

فکر کنم کل مسیر رو بتونیم از روی همین یال بریم

و حتی به برف هم دست نزنیم

تیمی: از روی یال سمت چپِ برفها؟

جف: آره، همونی که داریم بهش نگاه میکنیم

تیمی: حرکت روی برف راحتتر از حرکت روی سنگریزههای لغزنده است

جف: آره. تیمی: منظورم اینه که در واقع ایمنتره

اما مشکل اینجاست که اگه روی برف زمین بخوری

سر میخوری میری پایین

جف: ممکنه بمیری. تیمی: و میمیری

جف: برف یه جورایی منو میترسونه

تیمی: تا حالا تجربه زیادی روی برف داشتی؟

جف: هیچی

تیمی: صفر؟ جف: صفر

تیمی: چرا من الان دارم اینو میفهمم؟

جف: خیلی وقت پیش بهت گفته بودم

تیمی: خیلی وقت پیش؟ اون مال خیلی وقت پیش بود

یادم رفته

ماکوهه یه بهانهای داره، اون اهل «راپا نویی» هستش

یه جزیره خیلی دورافتاده وسط اقیانوس آرام

جف: بهونه من چیه؟

تیمی: بهونه تو فقط نادونیته، فکر کنم

و جف، این یه بهونه نیست

جف: ولی من که نادونیم رو بهت گفته بودم

پس تو نسبت به نادونی من، نادون نیستی

تیمی: این چیزی از مسئولیت تو کم نمیکنه

فقط باعث میشه من از نادونیت باخبر باشم

چیزی که میخوام بگم جف، اینه که قضیه جدیه

جف: دیشب نزدیک تاریکی به کمپ رسیدیم

و ساعت ۲ صبح بیدار شدیم تا به سمت قله حرکت کنیم

حالا بعد از ماهها... در واقع سالها

بالاخره دارم به هدفم نزدیک میشم

? هنوزم از بستر کوهستان آواز میخونی؟ ?

? همون که از شاخهها و برگها ساختیم؟ ?

? هنوزم اونجا نزدیک آسمون آه میکشی؟ ?

? جایی که دانههای سرخِ خاس میریزه؟ ?

? وقتی با برگها میپوشوندمت میخندیدی ?

? صورت، سینه، پهلو و رانها ?

? وقتی گفتم این برگها... ?

? درست همرنگ چشماته، لبخند زدی ?

کیت یه جایی اون پایین، توی ساحل کورکووادو دنبال موج میگرده

از این بالا، موجهای تازه رو توی افق میبینم

حتی اگه موجها کوچیک باشن

میدونم همون چیزی رو که برایش اومده بود، پیدا میکنه

خلوت و تنهایی

? بوی صمغ و بوی تِربانتین ?

? از درختهای اکالیپتوس و کاج ?

? طعم تلخ شاخههایی که میجویدیم ?

? اونجا که پیچکهای جنگلی در هم تنیدن ?

? درختها از چهار طرف محاصرهمون کرده بودن ?

? اونقدر انبوه که چشم چشم رو نمیدید ?

? من هیچ عیبی در تو نمیدیدم ?

? و تو هم عیبی در من نمیدیدی ?

? بازوی قهوهایت روی زمین بود ?

? و گونههات بخشی از آسمون ?

? انگشتهات با خزههای علفی بازی میکرد ?

? وقتی که اونجا نرم و رها لم داده بودی ?

? شکمت زیر پیرهنت تکون میخورد ?

? و زانو هات توی هوا بود ?

? پاهات با ریشههای کوه بازی میکرد ?

? وقتی که اونجا غرق در فکر بودی ?

? زیر پامون درختها دسته دسته رشد میکردن ?

? خانوادههای درختی رو میساختن، و اونها ?

? مثل ما مغرور، سرشون رو توی باد تکون میدادن ?

? و بذرهای خوب رو به هر سو میپاشیدن ?

? خورشید داغ بود و میدرخشید ?

? اون پایین توی دره ?

? جایی که مردم گرسنه و تشنه زندگی بودن ?

? و اینقدر خالی میآن و میرن ?

جف: طناب آزاد

در لبهی پهنهی یخی، نگرانیهای من به واقعیت تبدیل شد

تأخیر ما توی «راپا نویی» باعث شد صعودمون بیفته

به قلب تابستونِ نیمکره جنوبی

دیگه یخی روی قله باقی نمونده

و از اینجا، سنگها اصلا محکم به نظر نمیرسن

این صعود قراره خیلی خطرناکتر از اون چیزی باشه که فکر میکردیم

تیمی: به نظر میآد ۱۰ طول طناب روی سنگهای کاملاً پوسیده داریم

ماکوهه: انگار همه سنگها همین الان میخوان بریزن پایین

ایوان: یه کم خطرناک و متزلزل به نظر میرسه

میدونی، باید تیم رو ببریم بالا

شما دو تا از همه سریعتر هستید

پس بهتره شما برید. برید تو دلش

من همینجا راضیام

جف: مطمئنی؟ ایوان: آره

جف: طناب میبندیم و آماده حرکت میشیم

از یخهای محکم به سمت سنگهای خرد شده

در بهترین حالت، اینجا اصلا ایمن نیستیم

من و تیمی امیدوار بودیم که هر چی بالاتر میریم

وضعیت سنگها بهتر بشه

اما سه ساعت بعد

حس میکردیم روی سقف شیبدار یه برج ایستادیم

که زیر پاهامون هیچی جز تیلههای لغزنده نیست

فقط ۶۰ متر تا قله فاصله داشتیم، اما باید با واقعیت روبرو میشدیم

مطمئن نیستم که باید ادامه بدیم یا نه

چون واقعاً به نظر میرسه طول طناب بعدی بالای سرم

بدترین کابوسِ سنگهای سستیه که تا حالا دیدم

حدود ۱۵۰ متر از این مزخرفات رو صعود کردیم

و بدترینش درست روبروی منه

این تختهسنگهای لغزنده اینجا

خداوندا... این بلوک رو نگه داشتن

که اون هم این یکی بلوک رو نگه داشته

که اون هم ابزارهای ما رو توی شکاف نگه داشته

اووه، اووه، اووه. سنگ

این گزینه خوبی نیست

تیمی: هی، جف

به نظر نمیرسه ارزشش رو داشته باشه که جونم رو به خطر بندازم

اما هنوز باید برگردیم پایین

جف: من این همه راه رو اومدم

و تمام وجودم رو وقف این سفر کردم

خودم رو بالای قله کورکووادو تصور کرده بودم

درست مثل اون آدمهایی که با تلسکوپ میدیدم

وقتی بچه بودم، توی دره یوسمیتی

و حالا دارم عقبنشینی میکنم

در حالی که فقط چند ده متر با قله فاصله دارم

از هیچکدوم از تجربههایی که توی این مسیر داشتم پشیمون نیستم

اما سخته که فراموشش کنی

اون دو طول طناب آخری که صعود نشدن

? یه کم انگور و برگ بردار، رفیق ?

? هیچوقت نمیتونی حدس بزنی ?

? کی مجبوری چهرهت رو عوض کنی ?

? و افتخاراتت رو خوب قایم کنی ?

? وقتی از کوه میای پایین ?

? یا وقتی برمیگردی خونه ?

? روستا تخلیه شده ?

? و حالا باید آواره بشی ?

? ممکنه پاهات به ناله بیفتن ?

? و چشمهات دیگه تار ببینن ?

? تاریکترین رویاها ممکنه از راه برسن ?

? و ایمانت رو برای ادامه مسیر بلرزونن ?

? خورشید رو به یاد بیار ?

ایوان: وقتی اونها برگشتن، حسابی خسته بودن

و از اینکه نتونسته بودن قله رو صعود کنن، خیلی دلسرد بودن

هر کوهی، در زمانهای خاصی ایمنه

و در زمانهای دیگه، فوقالعاده خطرناکه

ما فقط از بدشانسی، زمانِ بدی اونجا بودیم

شاید جف و تیمی هنوز درگیر این فکر بودن

که نتونستن صعودش کنن

این یه جورایی مثل جستوجو برای جام مقدسه

خب، میدونی، آخه کی اهمیت میده که جام مقدس چیه؟

خودِ این جستوجو و سفره که مهمه

اون تحولی که درون خودت رخ میده

اصلِ مطلب همینه

جف: تقریباً شش ماه گذشته

از وقتی خونه رو برای صعود به کورکووادو ترک کردم

اما شکست خوردن به این معنی نیست که سفرم تموم شده

بزرگترین پروژه «حفاظت پاتاگونیا»

حتی از اینجا هم جنوبیتره

و همونجاست که قراره سدها ساخته بشن

اما مردم محلی دارن توی مخالفتهاشون سازمانیافتهتر میشن

اونها یه تشکل مردمی راه انداختن

به اسم «سین رِپرِساس» که یعنی «بدون سد»

همه جا نشانهها و بنرهایشون رو میبینیم

? خورشید رو قبل از بیدار شدن به یاد بیار ?

در برابر این سرزمین سر تعظیم فرود میآرم و از مردمش الهام میگیرم

«گاچو»ها به عنوان محیطبان همراه با داگ کار میکنن

و من از ایوان پرسیدم

که آیا میتونیم چند روز آخر رو اینجا با اونها کار کنیم

ایوان: اعتراضات با یک «گاچو» شروع شد

توی شهر کوچیک «کاکران»

کسی که از نقشه شرکت برق باخبر شده بود

برای ساختن این سدها روی رودخونههای «بیکر» و «پاسکوا»

و اون تصمیم گرفت که به پایتخت بره

تا از دولت بخواد که این ساختوساز رو متوقف کنه

جف: وقتی از کنار هر مزرعه و دامداری رد میشد، خبرش پخش میشد

و فقط در عرض دو روز

صدها اسبسوار بهش ملحق شدن

چهار روز بعد

وقتی برای اعتراض به پلههای شرکت برق رسیدن

بیش از ۳۰۰ اسبسوار اونجا بودن

این پارک جدید قبلاً یه دامداری گوسفند بود

اما احشام رو از این بخش خارج کردن

تا حیات وحش بتونه برگرده

گاچوها داشتن حصارهای قدیمی رو جمع میکردن

و ما داوطلب شدیم تا توی کارشون بهشون کمک کنیم

ایوان: وقتی شروع کردیم

کیلومتر حصارکشی داشتیم که باید برداشته میشد ۶۵۰

این حصارکشیِ خیلی زیادیه

حالا به کمتر از ۵۰۰ کیلومتر رسیده

امیدوارم تا چند سال دیگه همهاش جمع بشه

جف: تقریباً بلافاصله

«گواناکو»ها و بقیه حیوانات وحشی

برمیگردن و قلمرو رو پس میگیرن

این یه بازسازی کوچیک اما رضایتبخش از نظم طبیعیِ چیزهاست

ماکوهه

جف: تا چند روز دیگه

ماکوهه برمیگرده خونه پیش خانوادهاش توی «راپا نویی»

تیمی برمیگرده به «یوسمیتی»

و کیت میره به سمت شمال تا توی کانادا دنبال موج بگرده

این سفر مثل بازگشت به گذشته بود

مثل دیدن آمریکای شمالی قبل از اینکه صنعت بر اون مسلط بشه

اما برای این آدمها

این یه سفر نوستالژیک به گذشته نیست

این زمان حالِ اونهاست

تلاش سخت و توانایی اونها برای زندگی ساده با زمین

ثابت میکنه که ما میتونیم از سنتها درس بگیریم

این آدمها به من نشون دادن که اگه جایی رو دوست داری

وظیفه داری ازش محافظت کنی

و برای دوست داشتن یک مکان، اول باید اون رو بشناسی

این یکی از رودخونههاییه که

گاچوها سعی دارن ازش محافظت کنن

و جاییه که قراره یکی از اون پنج تا سد ساخته بشه

نقشه اینه که برق رو از اینجا بفرستن

به شهرهای بزرگ که صدها کیلومتر اونورترن

من اصلاً کارشناس نیستم

اما اون مجسمههای سقوطکرده توی «راپا نویی»

توی ذهنم حک شدن

در حالی که با صورت روی خاک افتادن

انگار دارن سعی میکنن چیزی به ما بگن

من شش ماه پیش خونه رو ترک کردم

تا پا جای پای قهرمانهام بذارم

کمی موجسواری، کمی صعود و کلی زمینهای دستنخورده

خیلی ساده بود، واقعاً

خب، به همهی اونها رسیدم

اما در طول مسیر، شروع کردم به درک پیوندهایی

که قبلاً زیاد بهشون فکر نمیکردم

در این گوشههای دورافتاده دنیا

دارم اثرات پیشرفتِ رو به رشد رو میبینم

و بیشتر اینها به مصرفِ بیرویه در جاهای دیگه ربط داره

برای ما راحته که کورکورانه مصرف کنیم

وقتی تأثیری که روی جاهای دیگه میذاره رو نمیبینیم

ایوان: سختترین کار دنیا اینه که زندگیت رو ساده کنی

پیچیده کردنش خیلی راحته

اما چیزی که مهمه، داشتن یک زندگی آگاهانه است

چون بیشتر آسیبهایی که انسانها ایجاد میکنن

فکر میکنم ناخواسته انجام میشه

داگ: در پاسخ به آدمهایی که میگن «نمیشه به عقب برگشت»

باید گفت: «خب، اگه به لبهی پرتگاه برسی چی...»

و آیا حاضری یه قدم به جلو برداری؟

یا اینکه ۱۸۰ درجه بچرخی و یه قدم بیای جلو؟

کدوم طرفی میخوای بری؟ پیشرفت کدومه؟

ایوان: شاید راه حل خیلی از مشکلات دنیا

این باشه که برگردیم و یه قدم به جلو برداریم

نمیشه فقط هی سعی کنی یه سیستم معیوب رو به زور راه بندازی

جف: تمام عمرم مجذوب طبیعت وحشی و دشتهای باز بودم

همیشه وقتی برمیگردم خونه، یه جورایی عوض شدم

اما الان میدونم که دیگه نباید اون رو همیشگی و تضمینشده بدونیم

وقتی این طبیعت از بین بره، ما هم باهاش از بین میریم

داگ: یه روز، اگه تمام عمرت صخرهنورد بوده باشی

بالاخره به آخرین صعودت میرسی

جف: فکر میکردم سفر تموم شده

اما داگ و ایوان این قلهی فتحنشده رو بهم نشون دادن؛

لبهی همون پارک جدیدی که پارسال سعی کرده بودن ازش بالا برن

میخوان یه شانس دیگه به خودشون بدن

و از من هم خواستن که همراهشون برم

اسم مسیر رو چی میخوای بذاری؟

ایوان: هیچی. فقط ازش برو بالا و بگذر و برو

دیگه این چیزا مهم نیست

هر کدوم از ما به روش خودش باید یه کاری انجام بده

میدونی، تا روحت رو نجات بدی

حالا هر چی که هست

به سلامتیِ همین حالا

به سلامتیِ همین حالا

راستش داشتم فکر میکردم، همه چی رو بلند گفتم

چون هستهی زردآلو آرسنیک داره

چیزی که ما نگرانش نیستیم

روی پلهی جلوی درت نشستم

منتظرم برگردی خونه یا بیای بیرون

خب، هستهی سیب هم سیانور داره

که برامون فرقی نمیکنه

پس به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

تو هر شهری ساختمونای محکم و بلند قد کشیدن

همونطور که آدمها پیر میشن و شکمشون میافته

خب، آدمها هم فرو میریزن

چون غرور واقعاً داره سقوط میکنه

مفتخرم که مغرور نیستم

همونطور که آدمها پیر میشن و شکمشون میافته

خب، غریزههاشون هم از بین میره

به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

اون کارگر رستوران تنها برادرته

وقتی مست میکنه، خیلی حرف میزنه

به نظر میرسید

اما ساعت یک ربع به سه صبح

خب، میتونستم ببینم که یه جورایی حالش دگرگون شده

راستش داشتم فکر میکردم، همه چی رو بلند گفتم

چون هستهی زردآلو آرسنیک داره

که برامون فرقی نمیکنه

به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

راستش داشتم فکر میکردم، همه چی رو بلند گفتم

راستش داشتم فکر میکردم

پس به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

به سلامتی همین حالا

منو همونجوری که بودم یادت میمونه؟

وقتی رها بودم، مثل یه کتاب باز؛

که میتونستیم با هم بخونیمش؟

رویاهات رو سرکوب میکنم؟

مرغ مقلدی با بالهای شکسته

یه انبار سوخته، یه تابِ خالی برای همیشه

زمان میچرخه و رفیق، چه زود میگذره

آبشاری از لالاییها

یه پرندهی خندون با چشمهای گریون، فراموشش کن

نور ماه روی صورتش

کتاب قصهای از فضاهای خالی

جایی که من و تو با هم احساس غریبی میکنیم

این رو همونطور که بود یادت میمونه یا همونطور که هست؟

چیزی که بهش عشق میورزیم یا چیزی که همیشه جاش خالیه؟

آیا بالاخره رها میشیم

از مکتبهای فکری و تورهایی که پهن کردیم؟

و میذاریم قایقهامون رها و بیقید حرکت کنن؟

یه صبح قشنگ

یه صبح قشنگ

ماشینها ما رو از پا درمیارن

یه صبح قشنگ

یه صبح قشنگ

ماشینها ما رو از پا درمیارن

💫✿ WAREZ-IR ✿💫
🌸♡ IRWAREZ.COM ♡🌸