All language subtitles for Philosophy.Of.A.Knife.2008.Bluray.080p.DD.2.0.x264-ZAL.translated

امروز، دهم اوت ۱۹۴۵، باید از واحد ۷۳۱ برم

چندین سال عمرمو به عنوان پرستار آزاد پزشکی، پای این کار گذاشتم

مجبور شدیم یه عقبنشینی عجولانه و

تحقیرآمیز کنیم. دستور شکسته شده

چرا همهچی اینجوری شد؟ کی جوابگوئه

امپراتور علناً گفته بود که خدا نیست، یه آدم معمولیه

هیروشیما و ناکازاکی کلاً نابود شدن و توکیو هم داغونه

ژاپن تسلیم شد، با اینکه تا تهش آماده جنگ بود

خدایان خشمشونو سر امپراتوری خالی کردن

رویای آسیای شرقی بزرگ برای همیشه پَر کشید

برای همیشه

با این حال یادمه چرا داشتیم اون کارا رو میکردیم

همه اون فداکاریا بیهوده بود

اونجا یه راز خیلی بزرگ بود. اگه یه هواپیمای ژاپنی غیرمجاز

یا حتی یه نظامی، از اون منطقه رد میشد

خلبانشو بلافاصله برمیگردوندن زمین و بدون محاکمه میکشتنش

هر هواپیمایی که بالای منطقه واحد ۷۳۱ بود

مهم نبود از کجا اومده یا ماموریتش چی بود، باید سرنگون میشد و خدمهش از بین میرفتن

در طول جنگ، چند تا هواپیمای آمریکایی که

داشتن برای شوروی آذوقه میبردن، تو اون منطقه غیبشون میزد

حداقل، تو مدارکی که من فرصت دیدنشونو داشتم، این اتفاقا افتاده بود

اینجا خاباروفسکه، بالای ۱۰۰ ساله که هیچ تغییری نکرده

یه شهر برای پناهجوها و تبعیدیاست که تو آخرین مرز

تو شرق دور امپراتوری روسیه قرار گرفته

این خط مرزی دورافتاده نزدیک قلب آسیا جاییه که مسیرها

از ژاپن، کره، چین و منچوری به هم میرسن

روسیه ارتش منچوریای روسیشو اینجا مستقر کرده بود

با ارتش ژاپن درگیریای خشنی داشت

سر کنترل شرق دور

جنگ روسیه و ژاپن، که ژاپن شروعش کرده بود

با حمایت آمریکا و انگلیس، شروع شد

ناوگان امپراتور، کشتیهای جنگی روسیه رو تو دریا نابود کرد

و تو خشکی هم ارتش روسیه تو نبرد موکدن از ژاپن شکست خورد

روسیه تو اون جنگ حدود ۲۷۰ هزار نفر آدم از دست داد

پیروزی تو این اولین جنگ بزرگ قرن ۲۰ مال ژاپن بود

با اینکه دو طرف تقریباً به یه اندازه تلفات داشتن

یه نفر تونست از اشتباها و ضعفهای

حکومت پادشاهی روسیه به نفع خودش استفاده کنه

نبوغ شیطانیش باعث شد از توده تاریک و بیفکر جامعه بالا بیاد

و نظام امپراتوری رو نابود کنه تا سیستم خودشو بسازه

انقلابی که بلشویکها تو ذهنشون داشتن، اتفاق افتاد

این یه ساختمون تو مرکز خاباروفسکه

خونه افسرای ارتش روسیه

واسه داستانمون مهمه و تو این فیلم دوباره نشون داده میشه

پلاک یادبودش به خوانندهها میگه که این همون ساختمونه که

۲۵ دسامبر ۱۹۱۷، کل منطقه شرق دور

تحت حکومت شوروی اعلام شد

اما ژاپن نمیتونست قرمزها رو تحمل کنه

که میخواستن ویروس کمونیسم رو

تو دنیا پخش کنن، به عنوان نزدیکترین همسایهشون

ارتش ژاپن ۵ آوریل ۱۹۱۸ به ولادیوستوک رسید

با حمایت آمریکا، بریتانیای کبیر و افسرای ارتش تزار سابق

شهرهای اصلی شرق شوروی به سرعت اشغال شدن

به زودی نیروهای بریتانیایی، آمریکایی، ایتالیایی و فرانسوی هم به مهاجمان پیوستن

ارتش ۷۵ هزار نفری ژاپن شروع کرد به آزاد کردن شرق دور

از بیماری کمونیسم با اعدام خیلی از طرفدارای ایدئولوژی سرخ

خیلی با دقت عمل میکردن

با این حال، اوایل ۱۹۲۰ آمریکا، بریتانیای کبیر و فرانسه از شوروی عقبنشینی کردن

و ژاپنیها، که یهو خودشونو تنها دیدن

دو سال دیگه تلاش کردن تا بر تعصبات کمونیستی غلبه کنن

تلاششون شکست خورد

من تو هاربین به دنیا اومدم، یا بهتر بگم تو حومه شهر

جایی که قایقای بخار تعمیر میشدن

من تو یه مدرسه حومه شهر بودم

تا اینکه رفتم تو شهر

تو سال پنجم تحصیلم

کلاس هفتم رو تموم کردم

و رفتم به «دبیرستان میانی چهارم»

همونطور که ژاپنیها صداش میکردن

اوایل دهه ۱۹۳۰، خصومت آشکار بین چینیها و ژاپنیها

باعث میشد درگیریای مسلحانه هر لحظه و با کمترین بهانه شروع شه

یه نمونه از این اتفاق بعد از یه انفجار افتاد

تو خط راهآهن منچوری جنوبی

شب ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۱

ارتش کوانتون بلافاصله حمله رو شروع کرد

و شهرای چینی رو یکییکی گرفت

من ۸ سالم بود وقتی ژاپنیها سال ۱۹۳۱ اومدن هاربین

تنها چیزی که یادمه اینه که یه سرباز ژاپنی به من شیرینی داد

اونو یادمه

بعدش چی تغییر کرد

همه جنگجوهای چینی فرار کردن

فقط دو لشکر ژاپنی لازم بود تا منچوری رو بگیرن

چینیها میلیونها سرباز داشتن

که همهشون فوراً سلاحاشونو انداختن

لباس نظامیهاشونو عوض کردن و غیب شدن

بعدش ژاپنیها همهچیزو مرتب کردن، حداقل تو هاربین

همه جرم و جنایتای خیابونی قطع شد

تو این کار خیلی وارد بودن

اونا سریع همه اراذل و اوباش رو جمع کردن

و فرستادنشون تا خطوط دفاعی رو تقویت کنن

هیچکس زنده برنگشت

این چیزا تو منچوری اتفاق میافتاد

وقتی کارای استحکامات تموم شد، اونا رو

همینجوری تیربارون کردن تا خبر پخش نشه

ژاپنیها مدتها بود با سوزوندن مردهها آشنا بودن

جسدها سوزونده میشدن و تموم

ما با یه همچین گروهی از زندانیای چینی برخوردیم

حدود ۱۹۴۳ یا ۴۴، تاریخ دقیقش یادم نیست

ما رو فرستادن برای «کارای قربانی»

قرار بود یه جاده کوهستانی به رود آمور بسازیم

و ما دو سه بار میزدیم بیرون

تا یه نگاهی به اونور رودخونه، سمت شوروی بندازیم

بغلمون چینیها

داشتن روی یه ساختمون دیگه کار میکردن

خب معلومه دیگه، بعد از ساخت و ساز، دیگه جایی نموندن

بعد از اینکه راهنمایی رو تموم کردم، تو دانشکده مکانیک برق درس خوندم

تو دانشگاه منچوری شمالی. دو تا دانشکده

اونجا بود، اون یکی اقتصاد بود

نصف سال رو اونجا درس خوندم

بورس شدم و یه سال دیگه هم خوندم

همون موقع که کارم تموم شد، چشمم خورد به یه آگهی که میگفت

«دانشجوی روس برای ثبتنام تو دانشگاه پزشکی نیاز داریم»

خودتم که میدونی، دکتر باشی خارج، زندگی مشتی داری

اگه مهندس میشدم

واسه استخدام تضمینی نبود

اما واسه دکتر همچین مشکلی نبود

طبیعیه که همه ریختن اونجا

کلی کاندیدا بود

اما فقط چهار نفرشون تونستن

منم جزوشون بودم

۱۹۳۸: ژاپن که با ایدئولوژی شوروی حال نمیکرد

و نمیخواست کمونیسم رو تو خاور دور تحمل کنه

دو تا نقطه نزدیک مرزهای چین و کره رو تصرف کرد

این شروع جنگی بود که

به جنگ دریاچه خاسان معروف شد

نهم آگوست همون سال

لشکر تانکهای شوروی ژاپنیها رو مجبور به عقبنشینی کردن

تا یازدهم آگوست همه درگیریهای نظامی تموم شده بود

ژاپن اولین شکست غیرمنتظرهشو خورد

ولی همون سال بعدش ژاپنیها

اومدن تو خاک جمهوری مغولستان، نزدیک رودخانه خالخین-گل

ارتشهای شوروی و مغولستان با هم وارد درگیری بزرگ

با ژاپن شدن که از دوم جولای تا پانزدهم سپتامبر طول کشید

این جنگ یه شکست دیگه رو نصیب ژاپن کرد

و ۶۱ هزار نفر کشته یا زخمی شدن

امپراتوری بزرگ فهمید که کم میاره تو جنگ

با نیروهای گندهتر روسیه بلشویکی

با اینکه ژاپن هنوز با آمریکا رفیق بود

ولی کمکم داشت بینشون فاصله میافتاد

امپراتوری بزرگ ژاپن نمیخواست یه شکست تلخ دیگه بخوره

و با عزم راسخ، نیروی نظامیشو تقویت میکرد

ژاپن همش نگران این بود که از اوایل دهه ۳۰

آلمان و شوروی که با هم متحد بودن

بیوقفه روی خطرناکترین نوع سلاح تحقیق میکردن

شیمیایی و بیولوژیکی

اتحاد جماهیر شوروی یواشکی از دهه ۱۹۲۰

ویروسهای کشنده رو پرورش میداد

اینا رو روی خلافکارا، مخالفین و آدمای دارای بیماری روانی امتحان میکردن

که همیشه تو شوروی زیاد بودن

آلمان هم مخفیانه آدمای دارای ناتوانی

جسمی و روانی رو با گاز سمی میکشت

بیمارای خیلی از بیمارستانهای روانی تو آلمان

قربانی آزمایشای مرگبار با سلاحهای شیمیایی شدن

شوروی سعی میکرد با انجام کلی آزمایش جراحی

و بیولوژیکی روی بدن انسان، به هدف مارکسیستی-لنینیستی

دنیای ایدهآل آینده برسه

نظامیهای کمونیست پیوند اعضا

و آزمایش روی مغز و خون انسان انجام میدادن

با اینکه این تحقیقات خیلی سری بودن

نتونستن توجه ژاپن رو جلب نکنن

اوایل دهه ۱۹۳۰، شیرو ایشی

یه سرهنگ و متخصص باکتریشناسی ژاپنی

نتایج سفرشو از طریق بهترین آزمایشگاههای باکتریشناسی روسیه

ایتالیا، آلمان و فرانسه به بخش نظامی گزارش داد

گفت که تحقیقات برای ساخت سلاحهای بیولوژیکی

تو اروپا، مخصوصاً تو آلمان، انجام شده

تاکید کرد که اگه ژاپن تحقیقات

اصولی رو تو این زمینه شروع نکنه

ممکنه عقب بمونه

ایشی همچنین اشاره کرد که با توجه به این موضوع

که منابع طبیعی ژاپن خیلی کم بود

به سلاحهای ارزون ولی قوی نیاز داشت

تا شانس خودشو تو جنگ با کشورهای صنعتیشده برابر کنه

حرفاش حسابی تاثیرگذار بود

سال ۱۹۳۲، ساخت پایگاه اصلی ارتش کوانتون

برای پخش آب و اقدامات پیشگیرانه

نزدیک روستای پینفان

جنوب شرقی هاربین، که الان یه شهر تو کشور منجوریگو هست، شروع شد

این در واقع یه پایگاه نظامی سری بود که الان به یگان ۷۳۱ معروفه

بهش میگفتن «کامو بوتای»

«دسته غاز وحشی»

یه ساختمون مربع شکل بود

که یه زندان دو طبقه داخلش داشت

۴ طبقه داشت

ورودی زندان زیر زمین بود

دور این اردوگاه

یه حصار برقی بود

و منطقه خارجی

دوم

همش تحت نظارت نظامی بود

باید در مورد شهروندان شوروی

و مهاجرایی که بهشون دلسوز بودن، ساکت میموندی

وگرنه گیر میافتادی

و بهعنوان ماده آزمایش، میبردن همین اردوگاه

خیلی جدی بود

واسه همین باید حواست به زبونت میبود

هم چینیها، هم روسها میاومدن شهر و یهو ناپدید میشدن

میتونستی به پلیس گزارش بدی، ولی فایدهای نداشت

پلیس خبر نداشت کجان. و اونا رو یواشکی میآوردن به

پلیس روحشم خبر نداشت اینا کجان. بعدم یواشکی آوردنشون سمتِ

منطقه واحد و برده شده زیر زمین

یه ساختمون مربعی، با یه زندون دو طبقه توش

چهار طبقه ارتفاع... با یه ورودی زیرزمینی

سلولهای زندان رو تاکئو مدیریت میکرد

که برادر بزرگتر سرلشکر ایشی بود

تقریباً همه زندانیها جوونای حدود ۲۰ ساله بودن

معمولاً زندانیای روسی لباسای ساده میپوشیدن

از همون اول معلوم بود که اونا شهروندای عادیان

واقعیت اینه که سال ۱۹۴۴، سه تا زن و یه بچه تو زندان بودن

دو تا از زنا روسی بودن، و سومی چینی

بچه یه دختر روسی ۴ یا ۵ ساله بود

زنا معمولاً به عنوان سوژه برای زنده شکافی استفاده میشدن

ولی برای تحقیق رو بیماریهای جنسی، و مسمومیت با گاز سمی هم

اونا صفای آدم رو اونجا نمیفرستادن؛

زندان فقط یه خورده بیشتر از صد نفر ظرفیت داشت

اگه کسی کارش تموم میشد، یعنی مرده بود یا دیگه به درد آزمایش نمیخورد

جنازهاش رو باید میبردن کوره آدمسوزی

به طور میانگین، هر دو روز سه نفر برای آزمایشای پزشکی استفاده میشدن

تو بعضی آزمایشا، طرف رو از خوردن و نوشیدن منع میکردن

جسد زندانیها رو با جریان هوا خشک میکردن

با آب جوش میسوزوندن، برقگرفته میکردن، خون حیوونا رو بهشون تزریق میکردن

خصوصاً خون اسب، و با آتیش و آب شکنجه میشدن

همه این آزمایشا ارزش عملی داشتن

چون کمک میکردن اطلاعاتی در مورد واکنشای بدن انسان جمع کنن

و محدودیتهاش تو شرایط سخت

جسد اونایی که موقع آزمایشا میمردن سوزونده میشد

این یه کار رایج بود که تو واحد ۷۳۱ غیرممکن بود ازش دوری کنن

که فقط برای اهداف جنگ آینده وجود داشت

همزمان پرورش باکتریای کشنده بیوقفه ادامه داشت

هر ماه تولید میکردن: تا ۳۰۰ کیلوگرم باکتری طاعون؛

تا ۶۰۰ کیلوگرم سیاهزخم؛ تا ۹۰۰ کیلوگرم دیسانتری؛

تا ۱ تن وبا

ژنرال ایشی میگفت که، برعکس توپخونه

سلاح بیولوژیک نمیتونه آدم رو فوراً بکشه

اینا بمباییان که منفجر نمیشن. بمبایی پر از باکتری

بیصدا به آدما و حیوونا حمله میکنن، و مرگ آهسته و دردناک میارن

لازم نیست گلوله تولید کرد

میتونی چیزای بیخطر رو آلوده کنی، لباس و لوازم آرایش

غذا و نوشیدنی، کتریها

باکتریها رو میشه از هواپیما پخش کرد

و، اگه حمله اول گسترده نباشه، باکتری خودش تکثیر میشه

و هدفها رو آلوده میکنه

بمبایی که واحد ۷۳۱ ساخته بود اساساً بمبای ترکشزا بودن

یه میله فلزی باریک رو به تیکههای ۱ سانتیمتری میبریدن

و با باکتری طاعون میپوشوندن

به خاطر شکل خمیدهاش، اون تیکه کوچیک

فلز میتونست مقدار زیادی باکتری رو حمل کنه

بمبا رو با این چیزا پر میکردن. وقتی بمب منفجر میشد

ترکشای آلوده رو همه جا پخش میکرد

یه نوع خاص طاعون که ۶۰ برابر خطرناکتر بود

از باکتریای عادی، برای این گلولهها استفاده میشد

بعد از آزمایشای زیاد روی حشرات، روش پخش کردن

ککهای زنده آلوده به طاعون توسعه پیدا کرد

ککها رو روی موشای خاصی که تو پایگاه نگه میداشتن پرورش میدادن

مقدار سلاح شیمیایی و بیولوژیکی تولید شده

نظریی بیشتر از کافی بود تا بشریت رو نابود کنه

یه چیز دیگه هم باید بگم

وقتی اون موشای آلوده رو جمع میکردن، در واقع از قبل مرده بودن

لازم بود ککا رو از روشون بردارن

نمیتونستی همینجوری با یه موچین بشینی اونجا

واسه همین نور قوی بهشون میتابوندن و یه سوراخ

تاریک میذاشتن تا ککا فرار کنن توش

و همه ککا اونجا میدویدن، تو تله

بعد تله بسته میشد و میشد

بعداً به هواپیما وصلش کرد

و تو نقطه لازم آزادشون کرد

اونا همچنین کشف کردن که فقط میشد یه کک رو

از ارتفاع حدود ۲۵۰ متری رها کرد

اگه از ۳۰۰ متر رها میشد، له میشد

بنابراین وقتی یه عملیات علیه ارتش چین شروع کردن

هواپیما تو تاریکی بالا پرواز میکرد، سرعت میگرفت

و بعد سریع خودش رو روی منطقه لازم پایین میآورد

وقتی برمیگشتن به فرودگاهاشون

گروههایی با لباسای محافظ و مواد ضدعفونیکننده خاص به استقبالشون میاومدن

اگه یه یا دو تا کک مونده بود، اپیدمی

قطعاً تو منطقه هاربین شیوع پیدا میکرد

چنین اپیدمیایی وجود نداشت

چون کل عملیات خیلی خوب برنامهریزی شده بود

و اثبات موفقیتشون

یه میکروبیولوژیست چینی منشاء ککهای آلوده رو زیر سوال برد

چون اپیدمی بین جوندگان وجود نداشت

این روزنامه به واحد ۷۳۱ تحویل داده شد

و ژنرال ایشی اینقدر افتخار کرد

به مقاله که همه افسرا رو جمع کرد و بهشون نشون داد

همونطور که میبینید، همه چی خوب پیش رفت

ما اسم زندانیها رو نمیدونستیم چون فقط شماره داشتن

به دلایل فوق سری بهشون میگفتن

به معنی کنده چوب

بیشترشون دشمنای واقعی امپراتوری بودن

من خودم رو از نفرت نسبت به اونا آزاد میدونستم

با این حال، همزمان نمیخواستم بهشون رحم شه

رحم بزرگترین مشکل تو این نوع وضعیتهاست

فکر کنم زیاد خوب از پسش برنیومدم

از لحظهای که کندهها تو واحد ما زندانی شدن

فرار زنده از اونجا براشون غیرممکن بود

زنای باردار معمولاً جنینشون رو با جراحی درمیآوردن

اون موقع تعداد کمی دکتر تجربه کافی داشتن

برای انجام این جور عمل جراحی

و این یه شانس خوب بود براشون که مهارتشون رو بهتر کنن

اگه این عمل کنده رو نمیکشت

بعدش هم خوب میشد تا تو آزمایشهای بعدی ازش استفاده کنن

که بالاخره یکیشون کشنده بود

هرچقدرم که ما واسه بشریت کار کردیم، انسانیت تو وجودمون داره میمیره

یه روزی هیچی تو روحم نمیمونه که بخوام به کسی نشون بدم

میترسم تو چشمهاشون نگاه کنم. بالای سرشون رو نگاه میکنم

یا به زمین. و بعدش خونشون رو از خودم میشورم

اما فقط خونشون نیست. کینهشونه

نفرینهاشون و حرفهای آخرشون، همهش اینجاست تو این خون

آه، چقدر منتظر اون لحظهام

که بتونم خودم رو از ناامیدی خودم پاک کنم

برای اون لحظهای که کلاً بیروح بشم

و بتونم تو چشمهاشون نگاه کنم بدون لرزیدن

آزمایشها روی آدمها همزمان انجام میشد

تو آزمایشگاههای مختلف این واحد

غیر از آزمایشهای بیولوژیکی و جراحی

تحقیقات رادیولوژی هم انجام میشد

در حالی که تو آلمان مردم رو با اشعه عقیم میکردن

واحد ۷۳۱ به تأثیر مخرب اشعه ایکس روی کبد انسان علاقه داشت

واسه بررسی این قضیه، زندانیها رو ساعتها در معرض اشعه ایکس قرار میدادن

میتونم بگم افسرهایی که من باهاشون برخورد کردم

موقع دستگیری و در طول آمادهسازی دادگاه

مثل هیولاها به نظر نمیرسیدن

اینا افسرهایی بودن که از دستوراتشون اطاعت میکردن

راه دیگهای بلد نبودن

و اینکه بگیم هیولاهای وحشتناک بودن

خب، معلومه که تو تلویزیون هرچیزی میشه گفت

هیچکس نمیدونه یه آدم چقدر درد رو میتونه تحمل کنه

تو یه درگیری، درد زخم میتونه تو نتیجه جنگ خیلی مهم باشه

همه آدما درد رو حس میکنن، اما چقدر میتونن تحمل کنن قبل از اینکه بیهوش بشن

و درد باید چقدر شدید باشه

کی میتونست اینو با قطعیت کشف کنه

فکر نمیکنم بتونم اینو تماشا کنم

از زمانهای قدیم، فحشا تو چین رونق داشته

میتونستی به هر روستای چینی بری و با یه قیمت مشخص

ترتیب بدی که یه دختر معصوم رو برات بیارن

فاحشهخانههای چینی بودن که توشون میتونستی انواع بیماریها رو بگیری

مثل سفلیس، اما تو فاحشهخانههای چینی درستحسابی

جشن گل برگزار میشد

اینجا بود که مشتریهای ثابت تو قرعهکشی شرکت میکردن

تا معلوم شه کی اون دختر تازه خریده شده رو مال خودش میکنه

تو ژاپن قبل از جنگ، پدر و مادرا دخترهاشون رو میفرستادن

به فاحشهخونهها تا خرج زندگیشون رو دربیارن

فرماندهانمون ازمون خواستن که تحقیق در مورد بیماریهای مقاربتی رو شروع کنیم

مقاماتمون به گسترش بیماریهایی مثل سفلیس و سوزاک علاقه داشتن

شاید مجبور بودیم قلب خودمون رو از دست بدیم تا تو این کار موفق بشیم

مردهایی که به سفلیس و بیماریهای دیگه آلوده بودن

مجبور میشدن به زنهای سالم تجاوز کنن تا تمام مراحل بیماریها رو رصد کنن

من تو اون قضیه حاضر نبودم

اما بهم گفته شد که تو واحد ۷۳۱ چی داره اتفاق میافته

از کسایی که با چشمهای خودشون شاهدش بودن

بعد از اینکه بعضی از سوژهها دیگه لازم نبودن

برای یه آزمایش، تو آزمایشهای دیگه ازشون استفاده میشد

مثلاً ازشون برای زندهشکافی یا

تو آزمایش با گازهای سمی کشته میشدن

مثل گازهای ایپریت، لوئیزیت، هیدروژن سیانید

فسژن اکسیم و دیفنیل سیانو آرسین

معمولاً ۵ تا ۷ دقیقه طول میکشید تا یه آدم تو اتاق گاز کشته بشه

بعضی وقتا هدف یه آزمایش این بود که معلوم شه

یه سرباز که تو ناحیه حیاتی زخمی شده، چقدر زنده میمونه

مثلاً اگه یه شریان تو گردن یا بازو آسیب دیده باشه

معمولاً فقط یه بازمانده رو از یه

آزمایش قبلی میگرفتن و رگهاش رو میبریدن

بعضی وقتا تمام مهمات استاندارد رو میگرفتن

که یه سرباز حمل میکرد و میذاشتن سوژه اون رو بپوشه

بعدش با اسلحه دشمن به سوژه شلیک میکردن

سرعت و شدت از دست دادن خون رو با ساعت دقیقاً ثبت میکردن

آزمایش ادامه پیدا میکرد

تا زمانی که سوژه کاملاً بیهوش بشه یا بمیره

ما یه بار بهش برخوردیم، چون دوستم تو هاربین قدیم زندگی میکرد

حدود ۲۵-۳۰ متر اونورتر یه جنگل قشنگ بود

اونجا پر از چیزای مختلف بود. ما واسه چیدن قارچ رفتیم اونجا

مامانم بعضی وقتا میرفت اونجا و کلی جمع میکرد، واسه همین ما هم تصمیم گرفتیم بریم اونجا

همینطور که بیشتر تو جنگل میرفتیم، یکی داد زد

ما وایسادیم. شوخی با ارتش ژاپن خوب نبود

یه نفر از گشت نزدیک ما اومد و پرسید

چون دانشجوی پزشکی بودیم، از قبل ژاپنی بلد بودیم

توضیح دادیم و قارچهایی که قبلاً جمع کرده بودیم رو بهش نشون دادیم

اونم البته تعجب کرد

گفتیم ما دانشجوی دانشگاه هاربینیم

آها، فهمیدم. خب، اینجا اجازه ندارین بیاین

برین و دیگه اینجا نبینمتون

ما هم گفتیم

ما کوچکترین تصوری از اینکه اونا کی و چی بودن، نداشتیم

فقط بعد از اون بود که این ماجرا یادم اومد

ما به تکمیل فناوری مرگ ادامه دادیم

مرگ همیشه سوالاتی از آدم میپرسه که بیشتر از جوابهایی هست که میتونه بده

مثلاً چه تغییراتی تو بدن انسان اتفاق میافته

اگه هوا به رگهاش تزریق بشه

چه فرآیندهایی با آمبولی هوا یا

تزریق ادرار یا خون اسب به کلیههای انسان شروع میشن

چقدر سریع مرگ اتفاق میافته بعد از اینکه ریههای انسان

پر از دود بشن یا تحت تأثیر فسفر قرار بگیرن

بمبهای فسفری شروع به ریختن روی شهرهای ژاپن کردن

از هواپیماهای دشمن، و ما باید همه چیز رو در موردش میدونستیم

فسفر سفید یه ماده نرم، شبیه موم و فوقالعاده سمیه

وقتی تو دمای عادی در معرض هوا قرار بگیره، خودبهخود آتیش میگیره. تو ۱۵۰۰ درجه میسوزه

حتی کوچکترین قطرهش هم آسیبهای جدی به پوست میرسونه

اونا مستقیماً از لباس و گوشت رد میشن و بارها و بارها خودشون دوباره آتیش میگیرن

بعد از اینکه سوختن فسفر خاموش بشه

یه شعله سفید مایل به زرد تو طول سوختن ظاهر میشه، با کلی دود سفید

تا حالا دیدی یه آدم چجوری میسوزه

تو گروههای اوکاموتو و ایشیکاوا، باکتریهای جذام

و تریکوموناس برای آلوده کردن زنا پرورش داده شدن

شیرو ایشی خیلی به حشرات به عنوان عامل بیماریهای مختلف علاقه داشت

و خب، همه خطرناکترین روشها

برای آلوده کردن عملی شدن

گاهی اوقات نتایج خیلی معمولی بودن و گاهی اوقات

اثر بدست اومده فوقالعاده موفقیتآمیز حساب میشد

ولی همیشه دیدنشون سخت بود

مامان عزیزم! امیدوارم حالتون خوب باشه و سلامت باشید

تو این گوشه دورافتاده منچوری زمستون

خیلی سخته و اغلب برف سنگینی میاد

با اینکه کار زیاده، اینجا خیلی خسته نمیشم

ولی هر شب جمعه فیلم نشون میدن

یه گروه تئاتر هم هست که خیلیا از زنهای واحد توش شرکت میکنن

یکی از محبوبترین نمایشنامهها اسمش

همش بهمون از وظیفهمون نسبت به میهن میگن. ولی دقیقاً یعنی چی

این همه تناقض دوروبر آدمه

گاهی وقتا انگار ژاپن تسخیر مرگ شده

فکر نمیکنم هیچکس تو ژاپن واقعا بدونه چقدر فداکاری

لازمه تا تو جنگ بر سر آسیای جنوب شرقی بزرگ پیروز شیم

امیدوارم آسمونا هنوزم طرف ما باشن

لطفاً همیشه وقتی میری معبد منو یادت باشه

و احوالپرسی منو به همه دوستامون برسون

تو این کار هر کی ممکنه اشتباه کنه

ولی نکته ترسناک اینه که، تو این مورد

اشتباه مستقیم میفرستت به بهشت

همین. همچین حوادثی تو واحد اتفاق افتاد

خیلی کم بودن ولی خب، اتفاق میافتادن

مقامات نظامی ژاپن پیشرفتها رو از نزدیک دنبال میکردن

کمپین نظامی آلمان علیه شوروی رو

و شکستهایی که به خاطر سرمای غیرمنتظره تو روسیه

پیش اومده بود رو بی توجه نموند

ژاپنیها خیلی به این امکان علاقه داشتن

که راهی برای محافظت در برابر دماهای زیر منفی ۷۰ درجه سانتیگراد بسازن

واسه همین آزمایشای سرمازدگی تو واحد ۷۳۱ برگزار میشد

شروع به ساخت یه اتاق خاص کردن که توش دمای پایین

و تندبادهای یخبندان به صورت مصنوعی ایجاد بشن

قبل از اینکه ساخت و ساز تموم شه، آزمایشات

تو زمستون تو فضای باز انجام میشدن

یوشیمورا هیساتو مسئول آزمایشات سرمازدگی بود

به عنوان دانشمند، اول از همه به واکنش مویرگها به سرما علاقه داشت

اون اینو واکنش اندامهای انتهایی به سرما یا

اون همچنین واکنش افراد غیر ژاپنی رو به سرما بررسی میکرد

بعد از تموم شدن جنگ، اون یکی از دانشمندای معروف ژاپن شد

و تو ۲۹ آوریل ۱۹۷۸، روز تولد امپراتور

یه نشان خورشید تابان رو از وزیر

آموزش و پرورش یوشیموره برای

آزمایشات سرمازدگی هر سال تو سردترین ماهها انجام میشد

نوامبر، ژانویه و فوریه

دما تو اون زمان به منفی ۴۰ درجه میرسید

معمولاً، آدما رو حدود ساعت ۱۱ شب میبردن بیرون تو سرمای شدید

و مجبورشون میکردن دستاشونو تو یه بشکه آب سرد بذارن

بعد مجبورشون میکردن دستای خیسشونو بیارن بیرون

و مدت زیادی تو سرما وایسن

پوستشون اول سفید میشد، بعد قرمز

بنفش و پر از تاول

بعد از اون، قرمز مایل به سیاه میشد

و وقتی بالاخره یخ میزد، کاملاً سیاه میشد

پوست و عضلات سفت میشدن و اندامهای انتهایی فلج میشدن

با چوب به دستای یخزده میزدن تا

صدای چوب به چوب بده

اگه یه نفر هنوزم درد حس میکرد، یعنی یخزدگی کامل نبود

بعد از اینکه مطمئن میشدن گوشت کاملاً مرده

آدمای یوشیمورا سوژهها رو به شرایط گرمتر برمیگردوندن

بعد دستای

دمای آب به تدریج بالا میرفت و تغییرات

تو وضعیت اندامهای انتهاییشون مشاهده میشد

لازم بود که اونا دمای بهینه و زمان مناسب رو برای بهبود پیدا کنن

اونا همچنین به واکنشهای

آسیاییها و اروپاییها به آزمایشات مشابه علاقه داشتن

رژیم و شرایط آزمایشات تغییر داده میشد

تا بیشترین حجم داده به دست بیاد

فهمیدن که اگه دستا رو تو آب خیلی داغ بذاری

همه گوشت همون لحظه میریخت و فقط استخون لخت میموند

در مورد آزمایشات یخزدگی... اونا انجام شدن

واسه چی؟ برای اینکه یه درمون پیدا کنن که سربازای ارتش ژاپن رو محافظت کنه

واسه همین بود

واسه همین دست و پاها رو یخ میزدن

بعضی از سوژههای آزمایشای سرمازدگی رو تو آزمایشگاه زندان دیدم

خیلیاشون انگشت نداشتن

بعضی دیگه دست و پاهای کاملاً سیاه با استخونای لخت به جای انگشتای دست و پا داشتن

هر وقت گوشت به طور ناموفق از حالت یخزدگی خارج میشد و از استخونا جدا میشد

هیچ راهی جز قطع عضو برای نجات جون سوژه وجود نداشت

اونا یه میدان تیر تو فضای باز داشتن

که با یه خاکریز نسبتاً بلند احاطه شده بود

تو داخلش ستونهای فلزی عمودی پراکنده شده بودن

سوژهها به این ستونا بسته میشدن

و بمب تو مرکز کاشته میشد

که با یه ضربه الکتریکی منفجر میشد

ترکشها همه جا پخش میشدن

و به سوژهها میخوردن

خب اونا رو برمیگردوندن به آزمایشگاه و مشاهده میکردن

چند نفر آلوده شدن، چقدر بد و از این قبیل

طاعون معمولا با لرزای شدید و ناگهانی

و افزایش سریع دمای بدن تا ۳۸ درجه و بالاتر خودشو نشون میده

دوره کمون ممکنه از چند ساعت تا چند روز طول بکشه

علائم رایج شامل لرز تبدیل به تب

سردردای شدید و سرگیجه، ضعف ناگهانی

بیخوابی، درد قفسه سینه و گرفتگی عضلات هستن

حالت تهوع و بعضی وقتا بالا میاره

صورتش کبود میشه، با خط و خالای تیز و برنده

بعضی وقتا یه حالت وحشت میاد رو صورتش

پوستش داغ و خشکه. ممکنه خونریزی هم کنه

اونا قرمز تیره میشن، واسه همینم بود که

به طاعون میگفتن

آدمای خیلی مریض، بالا آوردن خونی دارن که شبیه قهوه غلیظ ته موندهس

بعضی وقتا آزمایشای حساسیت به برق انجام میدادن

بعضی از اون

تا بیست هزار ولت برق بهشون وصل میکردن

شدت برق رو کم کم زیاد میکردن

و اگه یکی رو محکم بسته بودن

بعد صندلی باهاش میفتاد

اونایی که زنده میموندن، روشون تشریح زنده یا تزریق سم انجام میدادن

آدم احساساتی میشه؛ دلت برای این آدما میسوزه فقط وقتی که

دو سه تا تشریح زنده اول رو انجام میدی

بعدش حسات کند و بیحس میشه

و عملاً هیچی حس نمیکنی و فقط کارتو انجام میدی

فکر کنم اینطوری بهتره

اون موقع، درمان طاعون یه کار خیلی سخت بود

مواد شیمیایی مختلفی توصیه میشد

اسید کاربولیک، فرمالدئید، ید و باکتریوفاژ هم

ولی معلوم شد که هیچ تاثیری ندارن یا خیلی کم تاثیرن

مرگ بر اثر طاعون تقریباً صد در صد قطعی بود

ولی توی واحد ۷۳۱، کارای زیادی برای ساخت سرم ضد طاعون انجام شده بود

اونجا همه چیز بر اساس روش علمی بود

چون ایشی یه

میکروبیولوژیست درجه یک بود. توی آلمان درس خونده بود

و بعدشم از آلمانیا بهتر شد

واسه همینم به چیزای خیلی عمیق علاقه داشت

یه آدم چطور واکنش نشون میده؟ بدنش چطور واکنش نشون میده

چرا بعد از جنگ، پزشکی ژاپن اینقدر پیشرفت کرد و از همه جلو زد

چون به دادهها دسترسی داشتن. اینکه این دارو روی یه آدم چطور تاثیر میذاره

نه رو یه گربه یا سگ یا میمون. خیلی فرق میکنه

هشتم می ۱۹۴۵ جنگ جهانی دوم تموم شد

آلمان به متفقین تسلیم شد

هیچوقت قبلش، شوروی و آمریکا اینقدر با هم رفیق نبودن

تا اون ساعتهای مستکننده پیروزی قبل از اینکه

عبارت

و به زودی، توی مسکو، پرچمای آلمان رو به سمت جایگاه استالین پرت کردن

کمی قبلتر، نهم آوریل، استالین رد کرده بود که تمدید کنه

پیمان بیطرفی با ژاپن رو، به نفع یه

موضع نزدیک به آمریکا که با ژاپن دشمن بود

اون موقع، نیروهای آمریکایی داشتن به جزایر ژاپن نزدیک و نزدیکتر میشدن

درگیریای وحشیانه دیگه لب مرزای امپراتوری بود

برای اینکه اونا رو بگیرن، آمریکاییا مجبور بودن عملاً از روی جسدا رد بشن

عملاً هیچ اسیر ژاپنیای وجود نداشت

مرگ رو به تسلیم شدن ترجیح میدادن

فرماندهی ژاپن مطمئنه که نتیجه جنگ بستگی داشت به اینکه

شوروی وارد درگیری بشه یا نه

اونا هنوز نمیدونن که امپراتوری بزرگ ژاپن داره آخرین روزاش رو میگذرونه

ساعت کاری رسمی از ۹ صبح تا ۶ بعد از ظهر بود

مثل همه جا. ولی

به خاطر اینکه آقای ایشی یه جغد شب بود

مرتب دستیاراشو تا خیلی دیر نگه میداشت قبل از اینکه ولشون کنه

ولی باید ۹ صبح برمیگشتن

اونم برمیگشت، ولی خودش رو توی اتاق کارش حبس میکرد

و میخوابید در حالی که اونا باید کار میکردن

یکی از افسرا از این بابت شکایت کرد، گفت که اون جغد شب

اول ما رو تا دیر وقت نگه میداره بعدشم ۹ صبح برمیگرده

خودشو تو اتاق کارش حبس میکنه و دستور میده ۳-۴ ساعت مزاحمش نشن

کی میرفت پیش ژنرال؟ و تو مجبور بودی اونجا بشینی

چه خواب کافی کرده بودی چه نکرده بودی

از بیرحمانهترین آزمایشا، اونایی بودن که تو یه اتاق فشار خلاء انجام میشدن

تا تاثیرات کاهش فشار روی بدن انسان رو بررسی کنن

هدفشون این بود که بفهمن یه آدم چقدر وقت داره

قبل از اینکه کاملاً بیهوش بشه

اگه تو ارتفاع زیاد یا زیر آب عمیق یه خرابی پیش بیاد

تو ۱ ثانیه فشار توی اتاق که یه

آدم توش بود، از ۱۸۰ به کمتر از ۲ رسید

این تغییر سریع فشار باعث شد که کلی

حباب گاز تو همه جای بدن درست بشه

مقدار زیادی ازت تو جریان خون تزریق میشد و خون رو به جوش میاورد

میلیاردها حباب حفرههای استخونی و دندونا، گوشا رو پر میکردن

معده، عضلات و مفاصل رو، که درد وحشتناکی ایجاد میکرد

اون لحظه آدم شروع میکرد به

تشنج، خفه شدن، چشماش از حدقه درمیومد

بعد صورتش اندازه یه توپ فوتبال میشد

و رودههاش انگار زنده بودن، میومدن بیرون

معمولاً سوژه چند دقیقه بعد

از شروع کاهش فشار میمرد

جنگ به ناچار ژاپن رو به پایان غمانگیزش کشوند

بعد از اینکه آمریکاییا اوکیناوا رو گرفتن

یه موج خودکشی گروهی جزیره رو فرا گرفت

در حالی که مقامات هنوز به کامیکازه امید داشتن و

آماده میشدن ژاپن رو با نیزههای تیز بامبو دفاع کنن

به خاطر بمبارونای آمریکا، تدارکات تقریباً کاملاً قطع شد

و برای هر ۱۰ سرباز فقط یه تفنگ بود

اون رو به ورزیدهترین سرباز میسپردن

همه شهروندای توکیو قرار بود تا آخرین نفر از شهر دفاع کنن

فرماندهان ژاپنی باور داشتن که اگه کل ملت وارد جنگ بشن

با هر سلاحی که پیدا کنن

در همین لحظه، پرزیدنت ترومن دستور داد یه بمب اتمی روی ژاپن بندازن

۶ اوت ۱۹۴۵، ساعت ۸:۱۵ صبح، یه بمب اورانیومی ۱۵ کیلوتنی

معروف به

برای اکثر آمریکاییا بمباران اتمی ژاپن خبر خوبی بود

چون اون هیولاهای وحشتناک رو از بین برد

قضیه اینه که، چیزی به اسم هیولا وجود نداره

دو روز بعد، ۹ اوت، ساعت ۱۱:۰۲ صبح

یه بمب پلوتونیومی ۲۰ کیلوتنی، معروف به

این دو تا انفجار عملاً نابود کردن

هر دو تا شهر رو و جون هزاران نفر رو گرفتن

از اون به بعد، کل تاریخ رو با این دو تا نقطه عطف جدا میکردن

قبل از هیروشیما و ناکازاکی و بعدش

ببین آمریکاییها الان مجبورن چیکار کنن

ژاپنیها هنوز از آمریکاییها بابت هیروشیما و ناکازاکی متنفرن

و اصلاً هم سعی نمیکنن این تنفر رو قایم کنن

برای اینکه از این وضعیت فرار کنن، آمریکاییها تو سالای اخیر

سعی کردن یه ورژن از داستان رو پخش کنن

که میگفت بمب اتمی به درخواست شوروی انداخته شده

هیچکس هم باور نکرد

۹ آگوست جنگ شروع شد

ارتش ما اون پیمانی که با ژاپن داشتن رو زیر پا گذاشت

طبق اون پیمان، ما حق قانونی

حمله کردن به اونا رو تا یه سال دیگه داشتیم

و ما سال ۱۹۴۵ شروع کردیم. این به نفع ما نیست

ما قوانین بینالمللی رو زیر پا گذاشتیم

بدون اینکه زیاد حرفی بزنیم

همزمان، واحد ۷۳۱ توی وحشت بود

دستیارا عجلهای ساکاشون رو بستن و آماده تخلیه شدن

هواپیماها، ماشینا و خونهها آتیش زده شدن

تو این هرج و مرج، اسکناسایی به ارزش صدها هزار

ین از گاوصندوق اسکادران غیب شدن

و پلیتهای پتری پلاتینی از آزمایشگاه ناپدید شدن

همراه با هر چیز باارزشی که مردم تونستن با خودشون ببرن

۱۰ آگوست ۱۹۴۵ دو تا کارشناس نظامی از "واحد

۵۱۶ بخش شیمی ارتش کوانتونگ"

رسیدن واحد ۷۳۱ تا همه زندانیها رو با هیدروژن سیانید مایع نابود کنن

همه شواهد فعالیت واحد باید بلافاصله از بین میرفتن

همه جای منچوری بارون شدید میبارید

آسمون تیره و ترسناکه، انگار از ما متنفره

من به سمت قطار راه افتادم، انگار تو یه راهروی تاریک از ترس و ناامیدی

اما این بار این ترس و ناامیدی مال خودمون بود

سفر ما قراره از مناطق اشغالی نیروهای شوروی بگذره

هاربین تسلیم شده و روسها تو چانگ چونگ منتظر ما خواهند بود

همونطور که روسها وارد برلین شدن، به زنهای آلمانی تجاوز کردن و اونا رو کشتن

و ما هم نمیتونستیم از اونا انتظار رحم داشته باشیم

همه دارن حرف از این میزنن که نیروهای متفقین که تو جزایر ژاپن پیاده شدن

اونا هم داشتن به زنهای ژاپنی تجاوز میکردن و میکشتن

جنگ دیگه مشخصه که باختیم

و ژاپن که میشناختیم، دیگه وجود نداره

ژنرال ایشی به همه دستیاراش دستور داد اگه اسیر شدیم، خودکشی کنن

ولی کی میدونه آخرش چی میشه و کی میتونه ازش فرار کنه

بعد از یه کم دودلی، تصمیمم رو گرفتم

آدمیزاد اونقدر ضعیفه که نمیتونه در مقابل اراده خداها مقاومت کنه

امیدوارم به سرعت شکستن بلور بمیرم

ژاپنیها معمولاً دو تا دین دارن

شینتو و بودیسم. مراسم خاکسپاری بوداییه

و بقیهاش به روش شینتو

چرا ژنرال ایشی خودکشی نکرد

به عنوان یه سامورایی واقعی

باید انجام میداد. اگه افراد ما قطار رو متوقف میکردن، حتماً این کارو میکرد

ولی اونا متوقفش نکردن، پس دلیلی

اونقدر برای خودکشی وجود نداشت

اروپاییها یه عقیده دارن

که آدم فقط وقتی دیگه هیچ راهی نداره، خودکشی میکنه

و اون راه نجات رو دید. زنده و با همه موادش

برای چی هاراگیری میکرد

سوار یه قطار شدن

یه قطار عادی که پناهندهها باهاش برمیگردن خونه

واضحه که نظامیها لباس شخصی پوشیدن

نیازی نبود زنها و بچهها لباس عوض کنن

همه مدارکشون رو برداشتن و یواشکی رفتن

تا آخر بندر پوسان، همه چراغا سبز بودن

راحت رسیدن اونجا، و یه کشتی منتظرشون بود

سوارش شدن و... و حتی فکر میکنم یه کشتی آمریکایی بود

چون ژنرال ایشی رو مستقیم بردن آمریکا

ما میتونستیم همه اون مواد رو به دست بیاریم

اگه نظامیهای ما اینقدر احمق نبودن

کل منچوری اون موقع دست روسها افتاده بود

تا اقیانوس آرام و کره

و اون قطار کل اون راه رو از هاربین رفت

در حالی که خودشو به شکل قطار پناهندهها درآورده بود

ژنرال ایشی با همه دستیاراش توش بود

و همه مدارکشون

هیچکس حتی سعی نکرد اون قطار رو چک کنه ببینه کی و چی توش هست

همه چی درست جلوی چشمای ما رد شد و رفت

با آرامش سوار یه کشتی شدن، و بازم هیچکس بهشون توجهی نکرد

وقتی تو راه ژاپن بودن، ایشی بهشون هشدار داد که

هر کی بیشتر از حد مجاز حرف بزنه، اسمش میره تو لیست خودکشیکردهها

بعد آمریکاییها همه اون مواد و خود ژنرال رو به دست آوردن

شاید آمریکاییها حتی منتظرش بودن

اما من اینم میدونم که اون تونست رد کنه

همه مواد رو

به ژاپنیها از قبل

ازشون برای اهداف نظامی استفاده کردن

بعید میدونم. اونا مشخصاً ازشون برای پیشرفت دادن طبشون استفاده کردن

۲ سپتامبر ۱۹۴۵ سند تسلیم

توسط ژاپن، سوار بر ناو میسوری امضا شد

این به طور رسمی به فعالیتهای نظامی بین ژاپن و متفقین پایان داد

برای هفت سال بعدش، ژاپن توسط آمریکا اشغال شد

و نظامیهای سابق ژاپنی از حقوق بازنشستگیشون محروم شدن

همه زندانیهای سیاسی از

بازداشت آزاد شدن و همه حقوقشون برگشت

ما هیچ جنگ آشکاری تو هاربین ندیدیم

صرفاً به خاطر اینکه ژاپنیها تسلیم شدن

قبل از اینکه ارتش منظمشون به اونجا برسه

اول از همه MVD و KGB رسیدن تا مدارک

مربوط به به اصطلاح "دفتر مهاجران روسی" رو بردارن

اون مدارک نسبتاً کنجکاویبرانگیز بودن

و اینطوری بردَنشون

ژاپنیها از تسلیم شدنِ اونا خبر داشتن و هیچ اقدام تهاجمیای نکردن

کنسولگری شوروی پیشنهاد داد که بریم کار کنیم

به عنوان مترجم تو اردوگاههای اسیران جنگی

اون موقع یه حال و هوای وطنپرستانه اینجوری داشتیم

و دیدگاه اون موقعمون این بود که به سرزمین مادریمون کمک کنیم بعد جنگ دوباره جون بگیره و این حرفا

ولی وقتی رسیدم اونجا، من رو در اصل یه مأمور ژاپنی میدیدن

که مخصوصاً به شوروی فرستاده شده بودم

باید ثابت میکردم که این اطلاعات غلطه

با مشتمالی کردن دو تا مقام

صورتاشون رو داغون کردم، مخصوصاً صورت نفر دوم رو، خیلی بد

نتیجهش این شد که دو هفته تو بیمارستان بستری شد

به رئیس بخش گفتم که سومی رو دیگه رسماً میکشم

اونم به کارمنداش هشدار داد که کمتر حرف بزنن

من یه مترجم اسناد بودم

تو اداره امنیت دولتی خاباروفسک

چون من ژاپنی میدونستم

روی ترجمه اسناد ارتش کوانتونگ کار میکردم

بایگانی ستادش رو کنار بقیه مترجمها

ما همه چی رو که ترجمه نمیکردیم، میدونید

خیلی به جزئیات مالی توجه نمیکردیم، مگر اینکه چیز جالبی پیدا میشد

هدف اصلی ما آمادگی برای جنگ بیولوژیک و چیزهای مشابه بود

اون واقعاً خیلی جالب بود

دو تا مترجم بودیم که با اصطلاحات پزشکی آشنا بودن

مرحوم پلاتون پلاتونویچ پلیاچنکو و خودم

پس مجبور شدیم یه واژهنامه جمعآوری کنیم

تا بقیه مترجمها بتونن ازش استفاده کنن

همه این مترجمها رو دو گروه کردن

و حدود دو هفته بهشون اصطلاحات رو آموزش دادیم

چون بدون دانش اصطلاحات

تحقیقات بعدی واقعاً مسخره میشد

مردم از اون نوشتهها هیچی نمیفهمیدن

واسه اینکه مشکلی پیش نیاد، کارشناسای میکروبیولوژی رو از مسکو فرستادن اونجا

تعدادشون به اندازه محققها بود

یه بازپرس، یه میکروبیولوژیست، یه دادستان، یه مترجم و متهم

اونا تیمی بودن که تو روند رسیدگی شرکت میکردن

و هیچکس بدون آمادگی خاص نمیتونست ازشون بازجویی کنه

واسه همین پلاتون پلاتونویچ و من بیشتر از حدّ نصابمون کار سرمون ریخت

همین که یه سوءتفاهمی پیش میومد، یکی از ما

فوری میفرستادنش اونجا. میگفتن: 'همین الان همه چی رو روشن کن'

آموزش دادن به یه باکتریشناس راحت بود

چون اصطلاحات پزشکی رو سریع یاد میگرفت

یه دادستان باید هر چی گفته میشد رو یادداشت میکرد

همه کارشناسای مسکو حسابی ناراضی بودن

آخه تحقیقات علمیشون به خاطر

چندتا ژاپنی قطع شده بود... و بعدش، وقتی ژاپنیها شروع به حرف زدن کردن

چشمای کارشناسا یهو گرد میشد

'آه، درسته، ما هم درست داشتیم این رو کشف میکردیم'

ژاپنیها چند سال بود که داشتن این کارو انجام میدادن

ژنرالها رو تو یه جایی به اسم 'شیء ۴۵' نگه میداشتن

پلاتون اونجا کار میکرد

معمولاً اونا رو نگه میداشتن

تو شرایط نسبتاً خوبی در اردوگاه اسیران جنگی شماره ۱۶

و رفتار با زندانیان، غذا و از این قبیل

برای بقیه اردوگاهها نمونه بود

بهشون بهتر از سربازای ارتش شوروی غذا میدادن

این رو مطمئنم

برای زندانیها یه بیمارستان راه انداخته بودن

مخصوصاً تو پریاسلاوکا برای اونا

هر اتفاقی میافتاد، بدون معطلی برای درمان تو هر بیمارستانی پذیرفته میشدن

خدمات آمبولانس هم داشت

پس حال زندانیها همه خوب بود

و کار چطور پیش میرفت

بازجویی از ساعت ۹ صبح شروع میشد

بعد از دو ساعت به همه چای و بیسکوییت داده میشد

حتی به مظنونها

بعد از ۱۰-۱۵ دقیقه که همه چایشون رو نوشیده بودن

پیشخدمتها همه چیز رو جمع میکردن و بازجویی تا ساعت ۱ ادامه پیدا میکرد

که بعدش تا ساعت دو وقت ناهار بود

هیچ بازجویی دیگه تو عصر، شب یا هر وقت دیگه انجام نمیشد

محاکمه طبق

قوانین و کنوانسیونهای بینالمللی برگزار میشد

مظنونها لباس فرمشون رو میپوشیدن

البته بدون مدال و نشان

افسران کت تنشون بود و سربازای عادی پیراهن

فقط یه سرباز عادی اونجا بود: همکلاس پلاتون و خودم

ما میدونستیم که اون حمایت مالی دریافت میکنه

از ارتش. ولی چه ارتشی

فامیلیش اوزاکی بود. ما جز اینکه دانشجو بود، هیچی دیگه نمیدونستیم

اون رفت که پولش رو بگیره، ولی خدا میدونه کجا رفت

وقتی تو یکی از اردوگاهها پیداش کردن، آوردنش پیش پلاتون و من

اون همه چیز رو انکار کرد، گفت که اصلاً هیچی نمیدونه

وقتی ما رو دید، چشماش نزدیک بود از حدقه بزنه بیرون

اون فکر کرد که حتماً ما کار میکردیم برای

اطلاعات شوروی، در حالی که خودمونو دانشجو جا زده بودیم

پس، فوری شروع کرد به حرف زدن

در واقع ما فقط شهروندان عادی روسیه بودیم

معمولاً ژنرال یامادا میگفت که یه چیزایی رو یادش نمیاد

وقتی سندی رو بهش نشون میدادن که خودش امضا کرده بود

اونو میخوند و بعد میگفت

'آه بله، الان شروع کردم به یاد آوردن'

پس متاسفانه نمیشه به سادگی گفت که

اونا در مورد فعالیتها و کشفیاتشون رو راست و صادق بودن

به چیزایی اعتراف میکردن که میشد ثابتشون کرد

با مدارک، چون راه فراری ازش نبود

ولی کشفیاتشون رو با اشتیاق به اشتراک نمیذاشتن... ببخشید

من معمولاً با فرمانده ارتش کوانتونگ کار نمیکردم

و آقای بازپرس یه آدم حدوداً ۲۳ ساله بود، نهایتاً ۳۵ ساله

اون یا سرگرد بود یا سرهنگ و به عنوان بازپرس فرستاده شده بود اینجا

ظاهراً خیلی توانا و دانا بود

اون از فرمانده یامادا همه این سوالها رو پرسید

و فرمانده یامادا جواب داد: "خب، شاید اتفاق افتاد، یادم نمیاد"

بازپرس پرسید حافظه فرمانده ضعیفه

و اون جواب داد: "لطفاً از آقای بازپرس بپرسید چند سالشه"

مطمئن نیستم، ولی فکر کنم بدون تأخیر گفت "35"

من براش ترجمه کردم. "دوست دارم ببینم چی

حافظهاش وقتی به 70 سالگی رسید چطوریه"

بازم بازپرس ناراضی بود

اون میخواست فرمانده بگه "بله"

بازپرس شروع کرد به فحش دادن، اونم چه فحش دادنی

ازش پرسیدم ترجمه کنم؟ "ادامه بده!" جواب داد

من به فرمانده یه ترجمه تحتاللفظی دادم

اون رفت تو فکر، سبیلهاش رو جوید و بعدش

گفت، من الان 70 سالمه. مادرم 92 یا 91 سالشه

از اون لذتی که آقای دادستان میتونست با اون ببره

هیچی حالیم نمیشه

اینا فحش ندارن

آره، ندارن. - چرا بهم نگفتی

- چرا ازم نپرسیدی؟ منم جواب میدم

فکر کرد رسمی حرف میزنم، ولی نزدم

دولت ما خواست این موضوع رو تو

پرونده توکیو قرار بگیره. 5 تا کشور بزرگ توش بودن

شوروی، آمریکا، چین، بریتانیا و فرانسه

چینیها گفتن همهاش علیه ماست

و ما فکر نمیکنیم لازمه اینو بذاریم

و وقتی شروع کردیم، آمریکاییها گفتن

چیزی واسه حرف زدن هست؟ اصلاً مدرکی هست که سلاحهای باکتریولوژیک

علیه شما استفاده شده؟ نه. پس چرا خودتونو خسته میکنید

لحن مکالمه این بود و در نتیجه این موضوع

تو دادگاه توکیو مطرح نشد

تنها عملیات موفقشون علیه چینیها

کک انداختن. هیچی دیگه

دولت شوروی بعدش تصمیم گرفت یه

نمونه از پرونده توکیو تو خاباروفسک راه بندازه

دادگاه تو این ساختمون 25 دسامبر 1949 برگزار شد

و فقط 5 روز طول کشید

تقریباً همه ژاپنیهای متهم 25 سال به اردوگاههای کار اجباری محکوم شدن

تاریخ تو یه چرخه گیر کرده بود

ما حق نداشتیم اون ژاپنیها رو محاکمه کنیم

چون اونا مطلقاً کاری علیه ما نکرده بودن

آزمایشگاههای سری باکتریولوژیک هست

تو آمریکا حتی امروز هم

ولی نمیتونستیم دستیارهای آزمایشگاهیشونو دستگیر کنیم و بگیم

"شما دارید علیه روسیه توطئه میکنید!"

هر چقدر که میخواید تو قلمروتون توطئه کنید، تا وقتی عملی نباشه

ما حق محاکمه اونا رو نداشتیم چون اونا شهروند ما نبودن

ما میتونستیم مجرمانی رو محاکمه کنیم که همدیگه رو یا یکی از مال ما رو کشتن

چون این مشمول صلاحیت قضایی میشه

در سطح بینالمللی

ولی حتی یه خبرنگار هم اینجا راه داده نشد

میدونید چطور این کارو کردن

امروز شروع روند اعلام شد

ولی روند اصلی دیروز شروع شد

قرار نبود کسی تو روند راه داده بشه

این خبرنگارا صداشون درمیاومد

از نظر قضایی قطعاً

ولی هیچکدومشون اجازه ورود نداشتن

اینجوری کار رو راه انداختن. میفهمید که اگه روند

طبق همه مقررات پیش میرفت، کلی خبرنگار دعوت میشد

راستش، یه دادگاه پشت درهای بسته بود. و فقط فامیلای کسایی

که تو اِموَده و کگب کار میکردن، و اینا، راه داده میشدن

وقتی تو کگب کار میکردم، از اموده رفتم، چون

خیلی از ژاپنیها قبلاً به ژاپن برگردونده شده بودن

یه سری مدارک دستم رسید که رئیس

یه اردوگاه اسرا به مافوقش نوشته بود که بپرسه

چطوری با افسران آمریکایی اسیر شده برخورد کنه چون

همه خودشونو در تعطیلات میدونستن

نمیفهمیدم آیا این یه جور اصطلاح عامیانه یا چیزیه

رفتم پیش رئیس بخش. اون گفت: "آره

درسته. اسیر شدن یه بهونه برای استراحته!"

تو آمریکا، 50 درصد حقوق عادیتون

به حساب بانکیتون واریز میشه

برای مدت اسارتتون

اون فوراً چند تا مثال زد

اونا بمبهاشونو رو ژاپن میانداختن و بعدش، به جای اینکه

4000 کیلومتر برگردن به گوآم

میرفتن پتروپاولوفسک، 1000 کیلومتر دورتر و تو فرودگاه اِلنینسکی فرود میاومدن، کارشون تموم بود

دو سال بعد به خونه برگردونده میشدن و

پول به حسابشون میرفت

ولی تو بعضی اردوگاهها یه کم خشونت بود

یه آمریکایی شاید لخت میشد و

اگه یه نگهبان ژاپنی شمشیربازی بلد بود

یه سوژه زنده واسه تمرین داشت. این چیزا اتفاق افتاد

ولی کسی حالشو نداشت اونا رو تا واحد 731 بکشونه چون اونجا خیلی دور بود

بومیها بیش از اندازه کافی بودن

تو سال 1956 خیلی از ژاپنیها اینجا پیدا شدن

به خاطر کشتن همدیگه تو اردوگاههای اسرا مجرم شناخته شدن

همه میکروبشناسا لباساشونو مرتب پوشیدن

و از مسکو آوردنشون

به خونه افسران

اینجا تو خاباروفسک

جایی که دادگاه داشتن، و بعد برگشتن ژاپن

اون موقع بود که میخواستیم

جزیرههاشونو بهشون پس بدیم

اون آدما رو فرستادن خونه

ولی جزیرهها رو هیچ وقت پس ندادن. محض احتیاط

این کار با یه دید بلندمدت انجام شد

وقتی سال 1968 یه نمایشگاه ژاپنی تو نیگاتا بود، ما رو اونجا دعوت کردن

چون شهرهامون خواهرخوانده بودن

خیلی از اسرای جنگی سابق ژاپنی تو اون نمایشگاه شرکت کردن

اونا به خود نمایشگاه کار نداشتن، فقط میخواستن روسها رو ببینن

یادمه یکیشون که تو زندان روسها آشپز بود

با رفیقش تعریف میکردن که چه حال و هوایی داشتن

ژاپنیه که اونجا وایساده بود، تعجب کرد

"واقعاً تو اردوگاههای شوروی همهچی اینقدر خوب بود؟"

"چیه مگه؟ خیلیا اونجا بودن."

"منو فرستادن اردوگاه آمریکایی. اصلاً

اون تجربه رو واسه بدترین دشمنمم نمیخواستم..."

شورویها اون موقع خیلی با معرفت بودن

اون موقعها

تو اردوگاه اسرا شماره ۱۶ یه دونه

از دستور استالین بود

"که گفته بود کسی حق نداره اسیرها رو

کتک بزنه" رو به نمایش گذاشته بودن

اگه افسری رو میدیدن که داره دعوا میکنه، مجازاتش میکردن

فقط یه لیوان آب و

روزی ۲۰۰ گرم نون بهش میدادن، اونم ده روز

این غذا رو هم همون سرباز بیچارهای بهش میداد که کتک خورده بود

بعد از ده روز، مجرم رو میفرستادن سلول انفرادی تو اردوگاه افسرها

یه روزنامهای هم بود به اسم "نیهون شیمبون" واسه

اسیرها که تو خاباروفسک چاپ میشد

همه این اتفاقات اونجا نوشته میشد، واسه همین

همه بخشهای اردوگاه در جریان بودن

واسه همین، ما یه تأثیر خوب گذاشتیم

رو اونایی که از اینجا رفتن

اینجا یادبود قربانیان جنگه

از ژاپنیهایی که تو این خاک مردن. این سنگها همیشه یه نماد میشن

واسه آرزوی صلح و اونایی که دور از خونه، تو زندون مردن

ولی بقیه رو هم یادمون میمونه

همشون که واسه آرمانهای یکی دیگه، خیلی زود از دنیا رفتن

مرگ همه رو برابر میکنه، هم خوبا رو، هم بدا رو، از هر نژاد و دینی

روحشون شاد باشه