Original subtitles

Είμαι ο Ρέιμοντ Μάσεϊ κι έχω ένα ιδιαίτερο μήνυμα, για τους ενήλικες πολίτες.

Σήμερα οι γιατροί, τα φάρμακα και τα μηχανήματα

κάνουν αληθινά ιατρικά φάρμακα, για νέους και μεγαλύτερους.

Αλλά υπάρχουν και κάποια κάλπικα σαν το τριδόλαρο,

όπως αυτό το "Zerret Applicator", για παράδειγμα,

που ισχυρίζεται ότι θεραπεύει την αρθρίτιδα "με ακτίνες Ζ".

Δεν υπάρχουν "ακτίνες Ζ".

Ερευνήστε πριν επενδύσετε σε υπηρεσίες και προϊόντα υγείας.

Βοηθείστε να εξαλείψουμε τους τσαρλατάνους.

Καλώς ήρθατε στις Ηνωμένες Πολιτείες του Εθισμού.

Τα θέλουμε όλα μεγάλα, τα θέλουμε όλα τώρα

και χωρίς να δουλέψουμε γι'αυτά.

Το 2008, έκανα την πρώτη μου ταινία, "Bigger Stronger Faster",

για τους ήρωές μου και το βρόμικο μικρό τους μυστικό,

τα αναβολικά.

Τα αναβολικά ήταν για τους ζαβολιάρηδες και τους χαμένους.

Και το χειρότερο, σε σκοτώνουν, σωστά;

Λοιπόν όχι. Απ'ό,τι φαίνεται, δεν σε σκοτώνουν.

Αλλά δεν ήξερα τότε ότι υπήρχε κι άλλος σκελετός στην ντουλάπα,

καλά κρυμμένος, αληθινός κίνδυνος κάτω από την επιφάνεια,

σαν καρχαρίας που περιμένει να χτυπήσει.

Ο ηθοποιός Χιθ Λέτζερ βρέθηκε νεκρός σήμερα,

σε διαμέρισμα εδώ, στη Νέα Υόρκη.

Ο σούπερ σταρ της ποπ, Μάικλ Τζάκσον, πέθανε σε ηλικία 50 ετών.

Ξαφνικά, οι ήρωές μου άρχισαν να πεθαίνουν, πολλοί μαζί.

Αλλά δεν ήταν από τα αναβολικά. Ήταν από φάρμακα.

Το μέγεθος της εξάρτησης του Μάικλ Τζάκσον, από συνταγογραφούμενα φάρμακα,

καλύπτει όλα τα σημερινά πρωτοσέλιδα.

Κι όχι τίποτε παράνομο, όπως ίσως νομίσατε.

Δεν χάσαμε κανέναν από ηρωίνη, εδώ και καιρό.

Συμπεράναμε ότι η αιτία θανάτου ήταν ατύχημα

από την κατάχρηση συνταγογραφούμενων φαρμάκων.

Πέθαιναν άνθρωποι από συνταγογραφούμενα φάρμακα.

Η κατάχρηση συνταγογραφούμενων φαρμάκων

σκοτώνει περισσότερους σε αυτή τη χώρα, από ό,τι τα τροχαία.

Νόμιμα φάρμακα, αυτά που μας δίνουν οι γιατροί.

Ο ευγενικός γερο-γιατρός που βρισκόταν στο προσκεφάλι σας

όταν είχατε "μαγουλάδες" και σας έκανε εμβόλια;

Ο καλός, αυτός που προσέχει την υγεία μας.

Ο εισαγγελέας λέει ότι δεν χρειαζόταν ραντεβού.

Αρκούσε να στείλεις ένα μήνυμα στον γιατρό και να ανοίξεις το πορτοφόλι σου.

Αλλά σήμερα, οι γιατροί αρχίζουν να θυμίζουν περισσότερο εμπόρους ναρκωτικών.

Ο Δρ Βερμπόβσκι ενορχήστρωσε μια απάτη πώλησης συνταγών για χάπια

με αντάλλαγμα σεξουαλικές χάρες και χρήματα.

Κι αν αυτοί είναι οι έμποροι, τότε τι είμαστε εμείς, τα "πρεζόνια";

Σήμερα, μια διαδεδομένη αγάπη για φάρμακα,

έχει μετατρέψει τις ΗΠΑ σε ένα έθνος "χαπάκηδων".

Πόσοι εδώ πέρα παίρνουν χάπια;

Αντιπροσωπεύουμε μόλις το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού,

κι όμως καταναλώνουμε το 75% των συνταγογραφούμενων φαρμάκων παγκοσμίως.

Δεν έχουμε λόγο να παίρνουμε τόσα πολλά χάπια.

Σύμφωνα με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, πέρυσι, πάνω από 6 εκατομμύρια Αμερικανοί

πήραν "OxyContin" για λόγους ψυχαγωγίας.

Το 2010, 254 εκατομμύρια

συνταγές για οπιοειδή συμπληρώθηκαν σε αυτή τη χώρα.

Δηλαδή, αρκετά παυσίπονα για χρήση από κάθε Αμερικανό ενήλικα,

όλο το εικοσιτετράωρο, για ένα μήνα.

Δεν είχα νιώσει ξανά την ευφορία

που ένιωσα από ένα παυσίπονο.

Έχουμε φάρμακα για τα πάντα. Διάολε, έχουμε χάπια ακόμη

και για πράγματα που δεν είναι ασθένειες.

Η πρώτη και μοναδική συνταγογραφούμενη θεραπεία με έγκριση FDA

για αδύναμες ή αραιές βλεφαρίδες.

Πώς καταντήσαμε έτσι;

-Μιλήστε με το γιατρό σας. -Ρωτήστε το γιατρό σας.

-Μιλήστε με το γιατρό σας. -Μιλήστε με το γιατρό σας.

-Ρωτήστε το γιατρό σας. -Μιλήστε με το γιατρό σας.

Κάθε βράδυ στην τηλεόραση, βλέπεις μια κωλο-διαφήμιση για φάρμακα

που προσπαθεί να σε εθίσει σε κάποιο νόμιμο σκατό

και αναφέρουν συνεχώς συμπτώματα μέχρι να πετύχουν κάποιο

που όντως έχεις, έτσι;

Τύπου, είσαι λυπημένος; Είσαι μόνος;

Βρομάνε τα πόδια σου; Ζεσταίνεσαι; Κρυώνεις;

Τι έχεις; Θέλεις αυτό το χάπι, έτσι καργιόλη;

Πρέπει να πάρεις αυτό το χάπι!

Αναρωτηθείτε, πρόκειται όντως για πόλεμο κατά των ναρκωτικών,

ή είμαστε απλά ένα έθνος από απατεώνες των συνταγών;

Μεγαλωμένοι στο Πουκίπσι στη Νέα Υόρκη, με τα αδέλφια μου, δεν ξέραμε από ουσίες.

Οι γονείς μου ήταν λίγο σπασίκλες. Δεν έπιναν καν.

Πρακτικά, μεγαλώσαμε μέσα στην εκκλησία. Οι γονείς μας πάντα μάς έλεγαν το σωστό.

Ξέραμε ότι οι ουσίες ήταν κακές και μπήκαμε στον αθλητισμό.

Από μικρή ηλικία, ο μεγάλος μου αδελφός, ο "Mad Dog", ήταν ο ήρωάς μου.

Ξέραμε ανέκαθεν ότι προοριζόταν για μεγαλεία

και όταν μας είπε ότι θα πάλευε στο WWE,

όπως οι ήρωές μας "Hulkster", "Warrior", πιστέψαμε ότι τελικά τα κατάφερε.

Το όριο για τους αδελφούς Μπελ ήταν ο ουρανός κι ο "Mad Dog" ήταν επικεφαλής.

Αλλά όπως με τα περισσότερα στη ζωή, η πραγματικότητα δεν ήταν τόσο απλή.

Βλέπετε, δεν πέτυχε ποτέ μεγάλο συμβόλαιο.

Δεν του επέτρεψαν ποτέ να νικήσει.

Έμοιαζε περισσότερο με παλιάτσο, που ταξίδευε μαζί με το τσίρκο.

Ήταν απλά "κρέας", που δούλευε με το κομμάτι.

Όπως οι περισσότεροι παλαιστές, ο "Mad Dog" πετιόταν έξω από το ρινγκ

και χτυπούσε και σύντομα βρέθηκε στα σαγόνια

μιας σοβαρής εξάρτησης από το "Vicodin" κι άλλα παυσίπονα.

Η καριέρα του ως παλαιστή έκανε βουτιά κι ο "Mad Dog" δεν συνήλθε ποτέ.

Ήταν ο χειρότερός του φόβος, να είναι μέτριος, ένας άσημος.

Μετά το "Bigger Stronger Faster", ο "Mad Dog" μπαινόβγαινε στην απεξάρτηση

και πάλευε με μια σοβαρή εξάρτηση από συνταγογραφούμενα χάπια.

Αποφάσισε ότι φτάνει πια, οπότε ο πατέρας μου

πετάει για Καλιφόρνια, για να δει αν μπορεί να βοηθήσει.

-Γεια, πώς πάει; -Καλά.

-Περίμενε, είναι κλειδωμένο. -Εντάξει.

Τι τρέχει με σένα και τον έβαλες να έρθει ως εδώ;

-Εννοώ, γενικά, ουσίες ή... -Όχι, όχι ουσίες.

-Καθόλου φάρμακα; -Όχι.

Ειλικρινά;

Ήρθα ως εδώ, διότι μου το ζήτησε ο Μάικ,

να προσπαθήσω να τον βοηθήσω. Δεν ξέρω πόσο ακόμη μπορεί να συνεχίσει έτσι.

Αυτός μου είπε, στην κάμερα, όλα τα σκατά που έκανες.

-Δεν είχα ιδέα. -Ναι.

Και έτρεμα, όσο του έπαιρνα συνέντευξη.

"Τι; Γιατί δεν μου το είπε; Μου λέει τα πάντα."

"Όσοι παίρνουν ουσίες, κρύβονται και το κρύβουν."

Και μου λέει, "Όχι με μένα".

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να το κρύψω για πολύ καιρό.

Το κρύβω, ανάλογα με την περίπτωση,

ανάλογα με τον εθισμό, μπορώ να το κρύψω 3-6 μήνες.

Μετά, τα πράγματα αρχίζουν να βγαίνουν εκτός ελέγχου ξανά.

Είμαι ήδη προετοιμασμένος για το τηλεφώνημα

ότι ο Μάικ πέθανε κάπου.

Έχω ήδη θρηνήσει, τα έχω ήδη νιώσει όλα,

έχω περάσει από όλα τα συναισθήματα και τα παρόμοια.

Κι αυτό δεν σημαίνει πως όταν συμβεί, ή αν συμβεί, δεν θα λυπηθώ.

Σημαίνει μόνο ότι έχω κάνει ό,τι μπορούσα

κι ακόμη κάνω ό,τι μπορώ.

Θα "σπάσει" και θα κλαίει και θα πει κάτι σε στυλ,

"Μπαμπά, ο μεγαλύτερος φόβος που είχα στη ζωή μου, ήταν μήπως ήμουν μέτριος."

Μα πρέπει να γίνεις μέτριος πριν καλυτερέψεις,

όπως πρέπει να μπουσουλήσεις πριν περπατήσεις

και να περπατήσεις πριν τρέξεις. Έχει κολλήσει, κόλλησε εκεί.

Ο "Mad Dog" πιστεύει ότι οι εθισμοί του τροφοδοτήθηκαν από την έλλειψη επιτυχίας.

Αλλά όσο πλησίαζε στους προβολείς, τόσο μεγάλωνε το πρόβλημά του.

Όταν ήμουν στα καλύτερά μου, έπαιρνα...

Νωρίτερα, έπαιρνα αυξητική ορμόνη καθημερινά. Έπαιρνα "Cytomel" κάθε μέρα.

Έπαιρνα "Sustanon", δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα.

Έπαιρνα "Winstrol" καθημερινά. Έπαιρνα "Ephedra" καθημερινά.

Έπαιρνα "Clenbuterol" καθημερινά και παυσίπονα, για τον πόνο στον αυχένα.

Όταν πάλευες στο WWE,

ήταν κομμάτι του να μην είσαι μέτριος. Έκανες περιοδεία, σε έδειχνε η τηλεόραση.

’νοιγα την τηλεόραση στο κολέγιο και μάζευα όλους τους φίλους, σε στυλ,

"Είναι ο αδελφός μου", και ήμουν περήφανος.

Είναι ωραίο, να είσαι μπροστά σε 20.000 άτομα ένθερμο κοινό.

Δεν ήμουν συχνά μπροστά σε 20.000 αλλά μου έτυχε μερικές φορές.

Βγαίνεις και είσαι έτοιμος να σκίσεις κι όλοι σε επευφημούν και είναι ωραία.

Και μετά δεν το έχεις αυτό πια. Και απλώς σηκώνεσαι και πας για προπόνηση

φαΐ, ύπνος, δουλειά, φαΐ, ύπνος, δουλειά, φαΐ, ύπνος, δουλειά.

Ένα από τα μεγαλύτερά μου προβλήματα είναι ότι δεν ξέρω

ποιο είναι το όνειρό μου, πλέον.

Το όνειρό μου, όταν ήμουν μικρός, ήταν να γίνω επαγγελματίας αθλητής.

Τώρα, δεν ξέρω.

Αποτελεί τεράστιο κομμάτι του προβλήματός μου,

καθώς δεν ξέρω πού να εστιάσω την ενέργειά μου.

Έχω μια οικογένεια που με αγαπά ολόψυχα, έχω δύο αδελφούς που είναι κολλητοί μου.

Έχω έναν πατέρα που είναι κολλητός μου. έχω μια μητέρα που με αγαπά ολόψυχα.

-Σας πληγώνω συνεχώς, έτσι; -Ναι.

Διότι κάνω ανοησίες.

Αρχίζω να καταλαβαίνω ότι είστε πολύ πιο σημαντικοί

από το να τα καταφέρω σε κάποιο άθλημα ή οτιδήποτε άλλο.

-Πώς και δεν το κατάλαβες ποτέ πριν; -Με τύφλωναν οι αηδίες που έκανα.

Ο Μάικ...

έχει πλησιάσει σε πολλούς στόχους, πάρα πολλές φορές.

Αλλά θέτει κάτι άλλο ως στόχο

και προσπαθεί να το πετύχει.

Αλλά δεν τα καταφέρνει και ποτέ δεν βρίσκει την ευτυχία

στο να κάνει τη δουλειά του. Είχε ένα μεγάλο συμβόλαιο

κι αν έκανε αυτό που νομίζει ότι θέλει να κάνει,

θα είχε τις επευφημίες του πλήθους, συνεχώς.

Ήταν ο τύπος που συνεχώς έμπλεκε. Ήταν αυτός που πάντα τα έκανε μαντάρα.

Ήταν αυτός που μπαινόβγαινε στην απεξάρτηση κι οι εφημερίδες ακολουθούσαν.

Αν πετύχαινα συμβόλαιο και ήμουν μεταξύ 21 και...

ακόμη και 35, είμαι 36, αν πετύχαινα συμβόλαιο, στα 15 χρόνια που πάλευα,

θα ήμουν οπωσδήποτε άλλος ένας νεκρός παλαιστής, σίγουρα, 100 τοις εκατό.

Ήταν περίπου 8 το βράδυ, δική μας ώρα, όταν δεχτήκαμε το τηλεφώνημα.

Όταν άκουσα τον μπαμπά να λέει, "Όχι, όχι, όχι, όχι!" και...

Είπα, "Μη μου πεις."

Νόμιζα, έπειτα από 62 ημέρες, ότι ο Μάικ είχε ξεκόψει.

-Δεν... -Αυτό σκέφτηκε.

-Δεν σκέφτηκα ότι ο μπαμπάς... -Ότι ήταν κάτι κακό.

-Με έπιασε ο μπαμπάς... -Αλλά ήταν χειρότερα.

Και είπε, "Ο Μάικλ πέθανε," κι εγώ...

-Ακόμη... -Ήταν ένα σοκ.

Το πρώτο που θυμάμαι, όταν μου είπαν ότι πέθανε,

ήταν αυτό που είπα...

στην ταινία, ότι νομίζω πως θα τον βρουν νεκρό κάποια μέρα,

διότι, με εξαίρεση ένα θαύμα, δεν υπήρχε διέξοδος γι'αυτόν.

Έπειτα από άλλο ένα ξανακύλισμα, ο "Mad Dog" σύρθηκε στα σκαλιά

ενός κέντρου αποτοξίνωσης, όπου μετά βίας μπόρεσε να χτυπήσει την πόρτα.

Ένα μήνα αργότερα, ήταν νηφάλιος.

Δύο μήνες αργότερα, ήταν νεκρός.

Έδειχνε τόσο άνετος.

Εδώ είναι στο Σάντανς, από τις πιο περήφανες στιγμές του.

Και εδώ είναι ο ίδιος. Μέσα στο κουτί.

Δεν καταλάβαινα πώς συνέβη αυτό στον αδελφό μου.

Ήμαστε η τυπική αμερικανική οικογένεια. Πού κάναμε λάθος;

Ήταν ώρα να μιλήσω στον μικρό μου αδελφό, τον "Smelly".

Ίσως μπορεί να με βοηθήσει να βρω απαντήσεις.

Ήταν μια Κυριακή.

Μίλησα με τον Μάικ την Παρασκευή.

Έλεγε ότι σιχαίνεται να είναι άρρωστος.

Μου είπε για μια φορά στη ζωή του, τότε που ένιωσε καλύτερα, πνευματικά.

Και ήταν μια φορά που ήταν στη φυλακή

και δεν έπαιρνε τίποτε. Και ότι ήταν η μόνη φορά

που είπε ότι ένιωσε κάπως φυσιολογικά, ως ενήλικας.

Η μάχη του "Mad Dog" δεν ήταν...

υποχρεωτικά, μόνο με τα συνταγογραφούμενα.

Νομίζω ότι ήταν μάχη περισσότερο με τον εαυτό του.

Προέρχομαι από μία οικογένεια όπου είμαι, στην οικογένειά μου, ο διορθωτής.

Ποιος έχει πρόβλημα; Πρέπει να το διορθώσω.

Ορίστε φαγητό, τροφή για να το διορθώσει.

Ορίστε Μάικ, ορίστε Κρις, ορίστε Μαρκ,

το φαγητό μπορεί να το διορθώσει, εγώ μπορώ να το διορθώσω, ή και μαζί.

Τώρα, εκείνο το αγοράκι που προσπαθούσες να συμμορφώσεις, παίρνει ουσίες.

Αφότου χάσαμε τον Μάικ, βρήκα κάποια παρηγοριά και γαλήνη

στο γεγονός ότι εσύ κι ο Μαρκ δεν είχατε πάρει ουσίες.

Εμένα, νομίζω, η άρση βαρών με κράτησε, ανέκαθεν, σε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι.

Εσύ δεν πίνεις καν, ή τα παρόμοια.

Δεν έχεις καθόλου συμπεριφορά εθισμένου έτσι, σωστά;

Δεν παίρνω "Advil", δεν παίρνω ασπιρίνη.

Νομίζω ότι ο κόσμος πρέπει να σκληραγωγηθεί.

Δεν νομίζω ότι ο καθένας νιώθει τόσο έντονο πόνο,

ώστε να χρειάζονται πάντοτε φάρμακα. Το να ζεις μέρα με τη μέρα

και να αντιμετωπίζεις τα καθημερινά προβλήματα, δεν έχει πλάκα.

Δεν την βρίσκεις εκεί. Θέλεις να βρεθείς σε "άλλες καταστάσεις".

Και νομίζω ότι αυτό ήταν μια μεγάλη δυσκολία που αντιμετώπισε ο Μάικ.

Δεν θέλησε να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Ο "Mad Dog" έλεγε, "Καλύτερα νεκρός παρά μέτριος".

Ήταν κομμάτι της ευρύτερης περσόνας του.

Πώς άφησε τις ουσίες να του το στερήσουν αυτό;

Ήταν ο θάνατος του αδελφού μου η λυπηρή ιστορία ενός ακόμη πρεζονιού,

ή λειτουργούσαν άλλες δυνάμεις που τον έσπρωξαν σε αυτό;

Έπρεπε να μάθω.

Οι εθισμοί του "Mad Dog" άρχισαν στην ελευθέρα πάλη.

Αν ήθελα να καταλάβω,

έπρεπε να αρχίσω από τα άτομα που τον γνώριζαν καλύτερα.

Ο Ράιαν Σακόντα ήταν από τους καλύτερους μαθητές του "Mad Dog",

πριν γίνει σούπερ σταρ στο WWE και στην Ιαπωνία.

Δεν είχα πάρει συνταγογραφούμενα φάρμακα, πριν μπω στο WWE.

Και ο μόνος λόγος που τα πήρα

ήταν επειδή ήθελα να κρατήσω τη δουλειά μου.

Πότε πήρες τα πρώτα σου παυσίπονα...

Από γιατρό; Ήταν από γιατρό;

Όχι, τα πήρα από έναν φίλο.

-Επίσης παλαιστή; -Επίσης παλαιστή.

Διότι ο παλαιστής ήταν επίσης και γιατρός;

Όχι, αλλά ήταν... Είναι ένας καλός φίλος.

Αυτός είναι ο φίλος μου ο Χόρσου.

Ήταν από τους σκληρότερους "κακούς", στο WWE.

Λατρεύω τους σκύλους, μεγάλε.

Αντίθετα από το "Mad Dog", ο Χόρσου νίκησε στις περισσότερες μάχες στο ρινγκ,

αλλά η μάχη του έξω από το ρινγκ παραλίγο να του κοστίσει τη ζωή.

Τελείωνε με το "Red Bull", φιλάρα. Και το τσιγάρο.

-Γιατί; -Διότι θα σου πάρουμε συνέντευξη.

Δεν μπορείς να είσαι με το "Red Bull" και το τσιγάρο.

Δεν θα μου πάρεις συνέντευξη πριν τελειώσω το κάπνισμα.

Τότε, τελείωνε το κάπνισμα.

Υπέγραψα συμβόλαιο με το WCW αμέσως στο κολέγιο,

και το χρήμα άρχισε να κυλάει

και ήρθαν και τα χάπια, διότι ήμουν στο δρόμο, κάθε μέρα.

Είναι σαν να πρέπει να κάνεις πράγματα, για να συνεχίσεις στο επόμενο επίπεδο,

που πολλοί δεν διατίθενται να κάνουν.

-Πόσα χάπια έπαιρνες καθημερινά; -Ενενήντα.

Πέντε χάπια κάθε μέρα αρκούσαν κάποτε. Μετά, δεν αρκούσαν, πήγα στα δέκα.

Δέκα χάπια δεν αρκούσαν, τελικά, οπότε πήγα στα είκοσι. Τα είκοσι...

Έπαιρνα δέκα κάθε φορά, όταν έφτασα τα ενενήντα καθημερινά.

Θυμάμαι την κοπέλα μου να αραδιάζει

πέντε "Vicodin", τρία "Soma",

δύο "Viagra", δύο "Cialis",

όλες τις βιταμίνες και τα ιχνοστοιχεία, και γινόταν...

"Μεγάλη ποικιλία", καταλαβαίνεις;

Αλλά το έκανα καθημερινά, ήταν φυσιολογικό.

-"Viagra" και "Cialis", πρωί πρωί; -Ναι, για να είμαι "έτοιμος".

-Δια παν ενδεχόμενο. -Ναι, δια παν ενδεχόμενο.

Σκέφτηκες ποτέ, "Κοίτα, έχω πρόβλημα, πρέπει να σταματήσω αμέσως";

Όχι, δεν ανησύχησα ποτέ γι'αυτό, ξέρεις.

’κου, νόμιζα ότι ήμουν ανίκητος. "Τι διάολο να μου κάνουν εμένα τα χάπια;"

Καταλαβαίνεις; Ποτέ δεν σκέφτηκα...

Ποτέ δεν σκέφτηκα τον θάνατο, καταλαβαίνεις;

Με βρήκαν να επιπλέω στην πισίνα.

-Λιποθύμησες ενώ κολυμπούσες ή... -Ενώ κολυμπούσα.

Λοιπόν, επέπλεα και προφανώς κάποιος βούτηξε και με έσωσε.

Ξύπνησα σε ασθενοφόρο.

Σωληνάκια στη μύτη μου, κάτι άλλα σκατά στο χέρι μου

Ξύπνησα...

και...

Το μόνο που μπορούσα να δω ήταν εκείνο το φως.

Θα νόμιζες ότι, μετά από κάτι τέτοιο, τέρμα.

Αλλά όχι.

Στις 28 Δεκεμβρίου 2009, ήταν η τελευταία φορά που πήρα χάπια.

Διότι εκείνη την ημέρα έπαθα εγκεφαλικό.

Δεν κατάλαβα καν ότι το έπαθα, διότι συνέβη στον ύπνο μου

και είχα πάρει τόσα "OxyContin"

και "Vicodin" και "Soma", καταλαβαίνεις;

Και να με πυροβολούσες, δεν θα το καταλάβαινα.

Κοίτα, ήμουν ξαπλωμένος στον καναπέ, ήμουν εκεί επί δύο ημέρες.

Είπαν, "Δεν θα καταφέρει να βγάλει τη νύχτα,

ειδοποιείστε τη μητέρα του να έρθει εδώ,

να μπορέσει να του πει αντίο." Καταλαβαίνεις;

Δεν έκανα ούτε ένα λεπτό αποχή.

Και βρήκαν το εξής, έκαναν αξονική στον εγκέφαλό μου αργότερα,

η οποία έδειξε ότι το κομμάτι του εγκεφάλου μου που πέθανε

ήταν εκείνο που αφορούσε τους εθισμούς.

-Και χρειάστηκε να τα ξαναμάθεις όλα; -Χρειάστηκε να τα ξαναμάθω όλα.

-Πώς να γράφεις... -Πώς να γράφω, να διαβάζω, να περπατώ.

-Αλλά τώρα, καπνίζεις ξανά. -Ναι.

-Πίνεις "Red Bull". -Ναι.

Πιστεύεις ότι είσαι ακόμη επιρρεπής στον εθισμό;

’κου, δεν υπάρχει αμφιβολία, είμαι εθισμένος. Σίγουρα.

Καταλαβαίνεις; Θα είμαι εθισμένος μέχρι την ημέρα που θα πεθάνω.

"Να φιλοδοξείς να γίνεις παλαιστής, όχι πρεζόνι", αυτό έλεγε ο αδελφός μου.

Ξέρεις, ντρέπομαι που το παραδέχομαι μπροστά σου, αλλά εγώ έδωσα...

Θυμάμαι...

Ξέρεις, ο "Mad Dog" μου το ζήτησε. Του έδωσα κάτι σκατολοΐδια.

Νομίζω ότι όλοι παίρνατε, όμως. Νομίζω ότι δεν φταίει κανείς.

Καταλαβαίνεις; Καθένας είναι υπεύθυνος για τα δικά του...

Για ό,τι κάνει, έτσι;

-Εγώ σε συγχωρώ. -Σε ευχαριστώ.

Ο αδελφός μου μπόρεσε να κάνει παρέα με τους "Razor Ramon",

"Jake The Snake" κι όλους αυτούς, διότι ο αδελφός μου ήταν αυτός με τα χάπια.

Δεν κέρδισε ούτε έναν αγώνα στην ιστορία του WWE, ούτε έναν.

Τον έδειξε η τηλεόραση 250 φορές, έχασε 250 φορές.

Δούλευε με το κομμάτι. Ήταν ο τύπος που έδερναν,

αλλά ήταν ο δαρμένος με τα χάπια, οπότε συνεχώς,

"Προσλάβετε τον Μάικ Μπελ, προσλάβετε τον Μάικ Μπελ."

Δηλαδή τότε ήταν "γνωστό τοις πάσι", έτσι;

Κατηγορώ την πάλη γι'αυτό; Όχι, δεν κατηγορώ την πάλη.

Θεωρώ ότι συμβαίνει και στο NFL. Θεωρώ ότι συμβαίνει και στο UFC,

θεωρώ ότι συμβαίνει στο μπέιζμπολ, θεωρώ ότι συμβαίνει στον αθλητισμό,

θεωρώ ότι συμβαίνει στα γυμνάσια, συμβαίνει παντού.

Ο αδελφός μου, στο "Bigger Stronger Faster", λέει,

"Αν τα είχα καταφέρει, όλα θα είχαν αλλάξει."

-Μάλιστα. -Πώς νιώθεις γι'αυτό;

Νομίζω ότι είναι αστειότητες.

Ο φίλος μου ο Τζεφ ξέρει από επιτυχία.

Κέρδισε υποτροφία σε σχολή της "Ivy League" κι άρχισε να παίζει στο NFL.

Πάντοτε υπάρχει κάτι καλύτερο.

Μπορείς να πεις, "Αχ και να γινόταν"...

Εύκολα το λέει ο κόσμος αυτό, αλλά μόλις περάσεις στην άλλη πλευρά,

και αποκτήσεις τα υλικά αγαθά και τα πράγματα που νόμιζες ότι ήθελες,

αυτές οι επιθυμίες έχουν εκπληρωθεί.

Τότε είναι που γίνονται κάποιες σοβαρές ψυχικές αναζητήσεις.

Ο Κρις Λέμπεν αναρριχήθηκε στις τάξεις του UFC

και πέτυχε τη φήμη και την περιουσία που ο "Mad Dog" ονειρευόταν.

Αλλά η μάχη με τους δικούς του δαίμονες αποδείχτηκε πέραν των δυνάμεών του.

Το μότο μου ήταν, "Όλα παραπανίσια, τίποτε με μετριοπάθεια".

Τρέξε γρήγορα, τσάκισέ τα όλα, κατέβαζε μπίρες, με τη μουσική τέρμα.

Μόνο "πρόσω ολοταχώς". Όλο πιοτό, πάρτι και τα σχετικά.

Όταν πρωτάρχισα στο UFC, έλεγε ο κόσμος, "Θεέ μου, κοίτα,

ο Κρις Λέμπεν βγήκε και τα πίνει κι έχει αγώνα σύντομα, μπλα, μπλα."

Κατάλαβα ότι μπορούσα και πάλι να μειώσω τις συνέπειες

παίρνοντας ένα χάπι, χωρίς να το μάθει κανείς.

Συνειδητοποίησα ότι δεν έκανε καλό μόνο στον πόνο

αλλά και σε μένα, στο άγχος μου, με μαλάκωνε.

Όταν είσαι σε θέση με θεωρούμενη ισχύ

ή κοινωνική θέση, μπορείς να έχεις ό,τι θέλεις.

Ο κόσμος... Το πιο αστείο για μένα ήταν,

όταν μπήκα στο NFL και είχα περισσότερο διαθέσιμο εισόδημα από ποτέ,

όλοι ήθελαν να μου δίνουν πράγματα. Ένιωθα ότι είναι εντελώς ανάποδο.

-Και ουσίες. -Και ουσίες.

Ήμουν ένα παιδί που δεν είχε πολλά, έτσι;

Τώρα είμαι κάποιος. Όντας κάποιος,

δεν ένιωσα ποτέ ότι άξιζα να είμαι κάποιος.

Τώρα, εντελώς ξαφνικά, κορίτσια ιδιαιτέρως,

που ξέρω ότι δεν τις ενδιέφερα, φέρονταν σαν να τις ενδιέφερα.

Λέω, "Για στάσου, θέλουν να είναι μαζί μου

για να είναι στην παρέα του παλαιστή του UFC, Κρις Λέμπεν".

Επέτρεψα στα πράγματα αυτά να με παρασύρουν πολύ χαμηλά,

σε ένα αρκετά σκοτεινό σημείο. Και για μένα...

τα χάπια ήταν η διέξοδος από εκεί.

Είμαι το "χρυσό παιδί". Φοίτησα στην "Ivy League"

έπαιξα στο NFL και είμαι εξαρτημένος.

Έχω ένα μεγάλο μετρητή στον τοίχο

και λέω, "Εντάξει, σήμερα θα πάρω πέντε χάπια ."

5, 5, 5, 4, 4, 3, 3.

Τώρα αλλάζω σε "Perco"... Όλα γραμμένα.

-Χριστέ μου. -Είχα μεγάλο σχέδιο.

Πώς θα τα ελάττωνα, περνώντας μερικές μέρες

ξερνώντας στο πάτωμα του μπάνιου και μπλα μπλα μπλα.

Να μπω μέσα, να αποδώσω, να πάρω το χρήμα, για να συνεχίσω έτσι.

Έφτασα σε σημείο όπου ξυπνούσα στον καναπέ,

μέσα στα κάτουρα, μην ξέροντας τι ώρα της ημέρας ήταν,

τι μέρα ήταν. Κι όταν ξυπνούσα μέσα στα κάτουρα,

απλώς έπαιρνα περισσότερα φάρμακα και λιποθυμούσα ξανά.

Έκανες ποτέ κάτι, για το οποίο ντρέπεσαι πολύ, υπό την επήρεια χαπιών;

Για τα πάντα, για όλη μου τη ζωή μεγάλε.

Αρρώστησα όταν πάλεψα με τον Μπράιαν Σταν. Είπα σε όλους ότι έφταιγε η ζάχαρη.

Κανείς, μα κανείς, δεν το ξέρει αυτό. Ήμουν στα παρασκήνια,

με διάρροιες κι εμετούς ανάμεσα στα πόδια μου.

Και φωνάζουν, "Κρις Λέμπεν, βγαίνεις να παλέψεις! Εμπρός! Πάμε Κρις, πάμε!"

Μπήκα στο γαμημένο το κλουβί στην κατάσταση αυτή.

Βλέπω και τις δύο πλευρές του θέματος. Στη μία πλευρά, βλέπω ότι...

Ειλικρινά, τα παυσίπονα μου επέτρεψαν να παίξω, όσο έπαιξα, διότι...

έδιωχναν τον πόνο, αλλιώς δεν θα μπορούσα να σκύψω να δέσω τα παπούτσια μου.

Αλλά δημιούργησαν κι ένα τέρας.

Μπορώ να σου πω ιστορίες με τύπους που έπαιρναν, ιδιαίτερα, "OxyContin",

που "έκαναν" ηρωίνη παλιότερα και σταμάτησαν για να πάρουν "OxyContin"

επειδή είναι καλύτερο! Δηλαδή, έχει την ίδια γαμημένη αίσθηση για μένα.

Έχει την ίδια αίσθηση. Και κοίτα,

αν σκέφτομαι την ηρωίνη, σκέψου πόσο φριχτό και απαίσιο ναρκωτικό είναι αυτό

και πού θα καταλήξεις αν το αρχίσεις.

Το "OxyContin" έχει ακριβώς την ίδια γαμημένη αίσθηση.

Αλλά δεν είναι. Είναι τυλιγμένο σε ένα μικρό μπλε χάπι,

έρχεται σε μπουκαλάκι με ετικέτα συνταγής επάνω, με το όνομά σου,

λέει, "Πάρτε δύο από αυτά" ή οτιδήποτε, έτσι;

Οπότε, μια στιγμή! Τα φάρμακα που μας δίνουν οι γιατροί,

είναι όπως τα ναρκωτικά που πωλούνται στους δρόμους;

Αν δείτε τον χημικό τύπο οπιοειδών όπως η κωδεΐνη,

το "OxyContin", το "Vicodin" και η μορφίνη,

προέρχονται όλα, απευθείας ή συνθετικά,

από την άγουρη κάψα της υπνοφόρου παπαρούνας.

Μαντέψτε τι άλλο φτιάχνεται από την κάψα της παπαρούνας.

Η ηρωίνη, σωστά. Η παλιά, καλή "άσπρη".

Και δεν είναι μόνο τα οπιοειδή που έχουν κοινή πηγή με τα αδέλφια τους του δρόμου.

Δείτε τα "Adderall" και "Ritalin", που έχουν την ίδια βάση με τη μεθαμφεταμίνη.

Οπότε, βασικά, τα χάπια που βάζετε τα παιδιά σας να πάρουν

είναι νόμιμη μεθαμφεταμίνη του δρόμου.

Ο Χάιζενμπεργκ θα γλύτωνε από πολλούς μπελάδες, αν απλώς άνοιγε φαρμακευτική.

Έχεις δίκιο, που να πάρει!

Μια στιγμή, όμως! Η Πάνκι Μπρούστερ μου είπε ότι τα ναρκωτικά κάνουν κακό.

-Τα ναρκωτικά κάνουν κακό. -Μεγάλωσε πια.

Οι παράνομες ουσίες σημαίνουν μπελάδες. Μη μπλέξετε μαζί τους.

Πρέπει να κηρύξουμε αυτό που λέω ολοκληρωτικό πόλεμο

ενάντια στον δημόσιο κίνδυνο νούμερο 1, στις ΗΠΑ,

το πρόβλημα των επικίνδυνων ουσιών.

Το 1971, ο τότε Πρόεδρος και μεγάλος οπαδός του Έλβις, Ρίτσαρντ Νίξον,

ξεκίνησε πόλεμο κατά των ναρκωτικών. Από τότε, ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών,

έχει κοστίσει στις ΗΠΑ πάνω από 1 τρισεκατομμύριο δολάρια

και ο πληθυσμός των φυλακών αυξήθηκε κατά πάνω από 700 τοις εκατό.

Φαίνεται πως νικάμε.

Λοιπόν, κατάλαβα. Οι ουσίες κάνουν κακό και όσοι τις χρησιμοποιούν είναι κακοί

κι εγκληματίες, όπως ο Τόνι Μοντάνα.

Αλλά ο "Mad Dog" και οι φίλοι του δεν εννοούσαν καν παράνομες ουσίες.

Εννοούσαν νόμιμες ουσίες, συνταγογραφούμενα φάρμακα,

από αυτά που έχετε στο φαρμακείο σας.

Ίσως υπάρχει ένα εξαρτημένο άτομο στο σπίτι σας

και ίσως είστε ο προμηθευτής του.

Οι ομοσπονδιακές αρχές μιλούν για επιδημία.

Όταν σκέφτεσαι εξαρτημένους, δεν εννοείς μια νοικοκυρά με τέσσερα παιδιά.

Όχι αλλά είμαστε παντού. Έτσι; Παντού!

-Ξέρεις άλλους σαν εσένα; -Ναι. Είμαστε πολλοί.

Αυτή η επιδημία επηρεάζει τους πάντες, όπως τη Μπέτσι Ντεγκρί.

Είναι νοικοκυρά από τη Μινεσότα. Όταν στην κόρη της συνταγογραφήθηκε "Adderall",

η Μπέτσι στράφηκε στο φαρμακείο για να λύσει τα προβλήματά της.

Κατέληξα, ξέρεις, να παίρνω ένα

και μετά να παίρνω δύο και μετά να τα παίρνω όλα και μετά...

Μετά άρχισα να της λέω ότι δεν είχε ADHD

και της τα πήρα όλα.

Ναι! Τα στέρησα από την κόρη μου.

Όταν το έπαιρνε η κόρη μου...

Έτσι το δικαιολόγησα, όταν το έπαιρνε,

ίσως μπορούσε να συγκεντρωθεί καλύτερα στο σχολείο,

αλλά της στερούσε τη χαρά. Οπότε ένιωσα...

Το δικαιολόγησα λέγοντας, "Δεν της κάνει καλό."

Και κάθε φορά που το ξαναγέμιζα, έλεγα, "Δεν θα το κάνω αυτή τη φορά", έτσι;

Και πάντοτε το έκανα.

Όπου πάω, η ίδια ιστορία.

Όπως ο φίλος μου ο Κόλμπι, από το γυμναστήριο. Και είναι παιδί.

Όταν ήμουν 15 ετών, διέλυσα το μηριαίο οστό σε τέσσερα σημεία.

Βασικά, μου έδωσαν από τότε οπιοειδή

που κλιμακώθηκαν σε ισχυρότερες δόσεις.

-Πόσων ετών ήσουν τότε; -’ρχισα από τα 15.

Θεωρείς ότι υπάρχει πρόβλημα με τα παιδιά στο γυμνάσιο,

από τα συνταγογραφούμενα φάρμακα;

Ναι, οπωσδήποτε. Τα θεωρώ πολύ προσβάσιμα

και δεν σου μαθαίνουν γι'αυτά στο DARE ή σε άλλα προγράμματα.

Λένε πάντα για τη μαριχουάνα, ή για την κοκαΐνη

Αυτό είναι "κρακ".

Μεγαλώσαμε στη γενιά του "Απλά πες όχι"

και "Τα ναρκωτικά κάνουν κακό." Δεν μας έμεινε τίποτε από αυτά;

Όχι. Όχι, δεν μου έμεινε τίποτε.

Προκαλούσε μόνο ντροπή σε άτομα που δεν μπορούσαν, έτσι;

Αυτό είναι το μυαλό σας με ναρκωτικά.

Ερωτήσεις;

Περιβάλλεται κι από ένα στίγμα, ότι εμείς επιλέξαμε την εξάρτηση.

Οποιοσδήποτε μπορεί να εθιστεί σε αυτά. Όπως έλεγα ήμουν ένα αθώο...

Δεν είμαι αθώος, αλλά ήμουν 16 ετών, δεν έψαχνα κιόλας για οπιοειδή!

Οι συνταγογραφούμενες ουσίες δεν βλάπτουν μόνο τα άτομα που τις παίρνουν.

Καταστρέφουν οικογένειες, όπως του φίλου μου του Ντάστιν.

Από τις δικές του εξαρτήσεις, παραλίγο να χάσει το γιο του.

Το βλακωδέστερο που έκανα, ενώ έπαιρνα "Percocet", ήταν να μεγαλώνω παιδιά.

Διότι πολλές συζητήσεις που έπρεπε να κάνω, δεν τις έκανα.

Ο γιος μου ήταν 16 ετών, στις 19 Δεκεμβρίου 2011,

όταν τον χτύπησε αυτοκίνητο.

Ήρθαν πολλά στο φως. Εντάξει, ήταν "φτιαγμένος".

Δεν κατάλαβα ότι ήταν, διότι ήμουν "φτιαγμένος", εντάξει;

Εκείνη η στιγμή στη ζωή μου υπήρξε μια τεράστια αφύπνιση.

Ήταν μια πνευματική αφύπνιση, τίποτε λιγότερο.

Διότι καθόμουν στο νοσοκομείο και σκεφτόμουν...

"Αυτό", καταλαβαίνεις; "Αυτό..."

"Εγώ, κατά κάποιο τρόπο, το προκάλεσα αυτό,

διότι ήταν πολλά που δεν με πείραζαν."

Ποιος σου έμαθε να κάνεις τέτοια πράγματα;

Εσύ, εντάξει; Το έμαθα βλέποντας εσένα!

Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι προέρχομαι από οικογένεια εξαρτημένων,

κατά μία έννοια, επίσης. Και θεωρώ ότι παίζει σημαντικό ρόλο

στο γιατί κάνουν οι έφηβοι τόσο εύκολα κατάχρηση παυσίπονων. Διότι...

προερχόμαστε από εθισμένους.

Είναι περίπου κομμάτι του να είσαι άνθρωπος,

σαν να γεννιόμαστε για να εθιζόμαστε σε διάφορα.

Γιατί, πιστεύεις, ο κόσμος στην Αμερική παίρνει τόσο εύκολα χάπια;

Επειδή όλοι το κάνουμε.

Δηλαδή, είναι σαν να ακολουθείς το κοπάδι, μεγάλε.

Κανείς και ποτέ δεν είπε, "Μην πάρεις τα συνταγογραφούμενα που είπε ο γιατρός."

Πρόκειται για τρομακτική κατάσταση, συνολικά.

Πόσοι άνθρωποι στον πλανήτη λειτουργούν παίρνοντας παυσίπονα,

επειδή ο γιατρός τους είπε ότι μπορούν; Και είναι εντελώς "φευγάτοι",

στον "αυτόματο πιλότο", να μεγαλώνουν παιδιά,

να διοικούν επιχειρήσεις, να πετούν αεροπλάνα, καταλαβαίνεις;

-Και δεν το ξέρουμε καν. -Και δεν το ξέρουμε.

Ούτε πειράζει, διότι έχουν "ελευθέρας". Καταλαβαίνεις; Δεν πίνουν ουίσκι.

Δεν παίρνουν παράνομες ουσίες. Ο γιατρός τους είπε,

"Ορίστε, πάρτε αυτό, τρεις φορές την ημέρα."

-Έτσι; -Ναι.

Πολλοί κάνουν κατάχρηση, αλλά έχουν "ελευθέρας",

το μπουκαλάκι με το όνομά τους. Μπορούν να το πάρουν παντού, οποτεδήποτε.

Μπορείς να βρεις χάπια παντού. Ποτέ δεν ξέμεινα από χάπια.

Πήγαινα στα "CVS" με τις τάδε συνταγές,

στα "Walgreen's" με τις τάδε συνταγές, στα "Rite Aid" με τις τάδε συνταγές,

σε ένα μικρό φαρμακείο με άλλες συνταγές, καταλαβαίνεις;

Οδηγούσα όλη τη μέρα, να γράφω φάρμακα, το καταλαβαίνεις;

Μου έτυχε ένας που είχε 78 γιατρούς, τους τελευταίους 12 μήνες.

78 διαφορετικοί γιατροί έγραψαν ελεγχόμενες ουσίες για το άτομο αυτό.

Οδηγούν, κάνοντας εκατοντάδες χιλιόμετρα καθημερινά, πηγαίνοντας σε κλινικές.

Και ο κύκλος όλο και μεγαλώνει.

Με πονάει το γόνατό μου, αυτό τον καιρό, ξέρω πώς νιώθεις κάθε μέρα.

Και τον βλέπω εδώ, να στέκει μια χαρά. Κι όμως παίρνουν...

Κι όμως, ο γιατρός του έγραψε 240 ταμπλέτες οξυκωδόνης.

Εντάξει, είτε κουράρεις πολύ καλά τον πόνο,

ή πονάς λίγο ή καθόλου κι απλά παίρνεις τη συνταγή.

Νομίζω, ο συνδυασμός υδροκωδόνης-"Tylenol"

σε ό,τι δοσολογία θέλεις, διάφορες δοσολογίες "Vicodin"...

Αυτά μάλλον πουλάνε περισσότερο και μετά τα "oxy",

οξυκωδόνη, "OxyContin". Σε αυτή την ομάδα φαρμάκων, γράφονται...

Στα 25 χρόνια που δουλεύω, έχουν αυξηθεί δραματικά. Είναι εκπληκτικό.

Δηλαδή, αν πωλούσαμε μια χούφτα την ημέρα, χρόνια πριν,

τώρα είναι μια χούφτα ανά ώρα.

Όταν έπαψαν να φτιάχνουν το "OxyContin"

σε μορφή που να τρίβεται, όπου μπορούσες...

να το κάνεις ένεση, εισπνοή από τη μύτη, να το καπνίσεις,

όταν έπαψε αυτό,

τότε το "OxyContin" έχασε το 80 τοις εκατό των εισπράξεων.

Ογδόντα τοις εκατό! Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει ότι ο κόσμος υπερσυνταγογραφεί το "OxyContin" και το υπερκαταναλώνει.

Πόσο;

-Ογδόντα τοις εκατό. -Ευχαριστώ.

Είναι ο Ρίτσαρντ Τέιτ. Διευθύνει το "Cliffside Malibu",

μία από τις πιο επιτυχείς εγκαταστάσεις επανένταξης, στην Καλιφόρνια.

Δεν μπορούσε να υπάρξει καθαρότερη στατιστική.

Ογδόντα τοις εκατό των ατόμων που παίρνουν το φάρμακο,

το χρησιμοποιούν με τρόπο για τον οποίο δεν σχεδιάστηκε.

Οπότε τώρα το ερώτημα είναι...

εμπλέκεται το 80 τοις εκατό των γιατρών σε αυτό;

Είναι όπως στο "Shakedown Street". Πας, βλέπεις το γιατρό σου,

του μιλάς για ποδόσφαιρο, για οτιδήποτε άλλο συνέβη

τον μήνα που δεν τον είδες, εκτός από την υγεία σου.

Σου γράφει τη συνταγή, σε χρεώνει 120 δολάρια,

κι έφυγες για "Costco" ή "Sam's Club".

Υπάρχουν κάποιοι που λέγονται "εθισμολόγοι", ή γιατροί.

Δεν το ξέρεις καν... Το μέσο άτομο δεν το ξέρει καν.

Συμβαίνει το εξής, δέχονται, κυριολεκτικά, περίπου 1.000 άτομα κάθε φορά,

που πληρώνουν 500 δολάρια κάθε φορά,

για να έρθουν να τους γράψουν συνταγές, μια φορά το μήνα,

και οι γιατροί τους κρατούν άρρωστους. Λοιπόν, λογαριάστε.

1.000 επί 500 κάνει 500,000 δολάρια το μήνα, 6 εκατομμύρια το χρόνο.

Αυτοί οι γιατροί κερδίζουν... κρατώντας σας άρρωστους.

Έχω την απάντηση εδώ, κυρίες και κύριοι,

για οτιδήποτε σας πονάει. Πλησιάστε λοιπόν.

Παρά τον όρκο που πήραν, να προσέχουν την υγεία μας,

αυτοί οι γιατροί μοιάζουν να νοιάζονται μάλλον για το κέρδος παρά για τη θεραπεία.

Νομίζω ότι υπάρχει ένας μικρός αριθμός κακών παραγόντων

που δεν έχουν καθόλου συνείδηση.

Αλλά κάποιοι από αυτούς δεν ξέρουν κιόλας. Δεν έχουν σωστή παιδεία.

Νομίζω ότι μια ολόκληρη γενιά γιατρών μεγάλωσε

μην αναγνωρίζοντας πόσο επικίνδυνα είναι τα φάρμακα αυτά.

Μπορώ να σας πω ότι, όταν πήγα στην Ιατρική Σχολή,

μας έκαναν μία διάλεξη για τον πόνο. Και στη μία αυτή διάλεξη μας είπαν,

αν ο ασθενής πονάει και του δώσετε ένα οπιούχο,

δεν θα εθιστεί. Εντελώς λάθος.

Κι όμως, αυτό διδάχτηκα όταν έγινα γιατρός,

αυτό διδάχτηκε μια ολόκληρη γενιά γιατρών.

Πρόκειται για μια λεπτή γραμμή, επειδή δεν ξέρω πόσο πονάς.

Ποιος είμαι εγώ που θα καθίσω να σου πω, "Όχι, δεν πονάς";

Θα λέμε και θα αντιλέμε. Κι εκεί βρίσκεται η δυσκολία.

Πρέπει να ξεφορτωθούμε τα παυσίπονα; Αυτό είναι γελοίο!

Όχι, διότι είναι πολύτιμο να μη χρειάζεται να υποφέρεις από πόνο.

Πού ξέρω αν η σπονδυλική σου στήλη έχει σοβαρή βλάβη

κι αν γι'αυτό έχεις πάντα αυτό τον χρόνιο πόνο;

-Ναι. -Και τι κάνουμε γι'αυτό;

Δηλαδή...

Πιστεύω ότι μάλλον θα βρεις ότι δεν υπάρχουν πολλές εύκολες απαντήσεις.

Λένε ότι το δυσκολότερο με τον εθισμό είναι να παραδεχτείς ότι έχεις πρόβλημα.

Οπότε ίσως είναι καιρός να ομολογήσω τους δικούς μου εθισμούς.

Η αλήθεια είναι ότι ο "Mad Dog" δεν ήταν ο μόνος

από τους αδελφούς Μπελ, που έπαιρνε πάρα πολλά χάπια.

Αυτό είναι το "Dodge Durango" μου. Το πήρα...

το 2006, νομίζω.

Βλέπετε εδώ, ότι είχα ένα μικρό τσούγκρισμα.

Οφείλεται σε ένα "Vicodin". Έκανα στην άκρη κάπου.

Δεν πρόσεχα πολύ, διότι τα είχα χάσει εντελώς.

Αυτό εδώ είναι το χειρότερο. Βλέπετε...

Το φανάρι θα πέσει πουθενά.

Όλο αυτό εδώ το βαθούλωμα...

Έπαιρνα "Klonopin" και υδροκωδόνη,

πολλά μαζί. Και "Percocet".

Αποκοιμήθηκα κι έριξα το αυτοκίνητό μου πάνω σε τρία άλλα.

Κι έχει πολλή πλάκα, όταν προσπαθείς να βγεις ραντεβού.

Και το ραντεβού ανοίγει την πόρτα και ακούει αυτό.

Η ασφάλεια δεν αρέσκεται να πληρώνει, όταν είσαι "λειώμα", επίσης.

Είναι δύσκολο να τους πεις,

"Είχα πάρει ένα σωρό συνταγογραφούμενα και βγήκα από το δρόμο."

Είναι ντροπή, έτσι;

Είχα ωραίο αυτοκίνητο, ήταν ολοκαίνουργο και ωραίο. Και τώρα είναι σκατά.

Έκανα επέμβαση αντικατάστασης ισχίου

και μου έδωσαν ένα σωρό χάπια, για να γίνω καλά.

Κι έφτασα σε ένα σημείο που μάλλον δεν τα χρειαζόμουν, αλλά πονούσα ακόμη.

Έκαναν τα δύο ισχία ταυτόχρονα. Το ένα απέτυχε, αλλά δεν το κατάλαβαν.

Έφτασε κάποια στιγμή που ξόδευα...

μπορεί και 500 δολάρια την εβδομάδα σε συνταγογραφούμενα φάρμακα.

Τα αγόραζα από άτομα στο δρόμο, διότι τα χρειαζόμουν, ήμουν πολύ...

Έφτασα σε σημείο μεγάλης εξάρτησης.

Πώς να έλεγα στους γονείς μου που είχαν χάσει το μεγάλο τους γιο,

ότι είμαι εξαρτημένος από ουσίες και ότι δεν μπορώ να ξεκόψω;

Μπορούσες να το πεις σε μένα, γιατί δεν θα σκεφτόμουν,

"Μόλις χάσαμε τον Μάικ, τώρα θα χάσουμε και τον Κρις."

Εντάξει, υπάρχει μεγάλη διαφορά, να εθιστείς επειδή πονάς

και προσπαθείς να ξεπεράσεις τον πόνο,

και στην περίπτωση του Μάικ, που προσπαθούσε ανέκαθεν να "φτιαχτεί".

Μα νομίζω ότι αρχίζει από τον πόνο και γυρίζει σε εθισμό,

όπου απλά σου αρέσει να νιώθεις "ανεβασμένος".

Δεν το ήξερα. Λυπάμαι πολύ που το πέρασες αυτό, αλλά...

Δεν ξέρω αν...

Μα είστε και ο λόγος που τα σταμάτησα, οπότε μη λυπάσαι.

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου, έλεγα ότι έπρεπε να το κάνω για την οικογένειά μου.

Κοίτα, πρέπει να το κάνεις για τον εαυτό σου.

Μέχρι να νιώσεις έτοιμος εδώ,

δεν θα πετύχεις τίποτε.

Όταν ήμαστε μικροί, σκέφτηκες ποτέ ότι κάποιο από τα παιδιά σου

θα είχε μεγαλώνοντας πρόβλημα με ουσίες και θα γινόταν...

"πρεζόνι", σαν τον Μάικ κι εμένα;

"Πρεζόνι";

Και... Εγώ απλώς...

Μάλλον έτσι το λες τώρα...

Αν πάρεις συνταγή...

Το βλέπω διαφορετικά από τότε.

Είναι παράξενο. Δεν πήρα ποτέ παράνομες ουσίες.

Έπαιρνα συνταγογραφούμενα φάρμακα, παράνομα.

Όταν πέθανε ο Μάικ, είπα, καταλαβαίνεις...

Αρχικά είπα, "Θεέ μου, είναι τρέλα,

πρέπει να κόψω τα χάπια, πρέπει να πάψω να ζω έτσι,

πρέπει να γυρίσω στη δουλειά μου." Και τότε χειροτέρεψα.

Πήγα σε γιατρό, της είπα ότι δεν μπορώ να συγκεντρωθώ.

Δεν με εξέτασε καθόλου. Δεν έκανε τίποτε.

Είπε, "Εντάξει, γιατί δεν δοκιμάζεις 'Adderall';"

Και μετά, η ίδια γιατρός,

καθώς έκοβα τα οπιούχα, μου έδωσε "Suboxone",

μου έδωσε "Klonopin" και "Adderall".

Λόγω των παρενεργειών όλων αυτών, μου έγραψε ακόμη και "Viagra".

Δεν χρειαζόμουν "Viagra", αλλά την επόμενη φορά που τα έγραψε...

Έβγαινες ολότελα με καμία ή... Δεν είσαι δα και παντρεμένος να έχεις...

Όχι, έβγαινα με κάποια τότε.

Για το "Viagra" είπα, "Θα το πάρω για πλάκα."

Ότι θα το πάρω, όχι επειδή...

Όχι επειδή το χρειάζομαι. Να δοκιμάσω αν δουλεύει.

-Κι αν δουλέψει... -Να δουλέψει σε τι;

Οτιδήποτε, σε κάνει να νιώθεις καλύτερα; Σε ευχαριστεί; Σε ανεβάζει;

Σε κάνει ευτυχισμένο; Σε κάνει...

λιγότερο λυπημένο;

Απλά επειδή μου το έδωσε γιατρός... Ο γιατρός θα μπορούσε να είναι...

Μερικές φορές οι γιατροί είναι εξίσου κακοί με τους εμπόρους ουσιών στο δρόμο.

Γι'αυτό υπάρχουν κακοί σε κάθε επίπεδο.

Όλα αφορούν το χρήμα, στις ΗΠΑ.

Στη χώρα αυτή, αν ακολουθήσεις το χρήμα,

θα φτάσεις...

στην απάντηση του τι είναι τα περισσότερα προβλήματα.

Η αγάπη για το χρήμα είναι η ρίζα όλου του κακού.

-Ναι. -Να το αγαπάς και να μην το έχεις.

-Σωστά. -Μου αρέσει να το έχω, αλλά δεν το αγαπώ.

Η πραγματικότητα που πρέπει να ειπωθεί εδώ είναι...

πως οι φαρμακευτικές εταιρίες...

παράγουν όλα αυτά τα χάπια, καταλαβαίνεις;

Πλημμυρίζουν την αγορά με αυτά. Όλοι αυτοί οι τύποι,

οι φαρμακευτικές εταιρίες, οι γιατροί, όσοι τα πωλούν, είναι όλοι ναρκέμποροι.

Αυτή είναι η ουσία, είναι όλοι έμποροι ουσιών.

Όλα το χρήμα αφορούν, αυτό είναι όλο.

Όλος ο κόσμος γυρίζει γύρω από το χρήμα, καταλαβαίνεις; Κινείται με χρήμα.

Και για τις μεγάλες φαρμακευτικές, το χρήμα είναι καλό.

Ο γενικός διευθυντής του φαρμακευτικού γίγαντα "GlaxoSmithKline"

έκανε εορταστική συγκέντρωση στο Λας Βέγκας, για το τμήμα πωλήσεων.

Υπάρχουν άτομα σε αυτή την αίθουσα, που θα βγάλουν

ένα αισχρό χρηματικό ποσό. Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;

Τα τελευταία 10 χρόνια, οι 11 μεγαλύτερες φαρμακευτικές εταιρίες

έβγαλαν 711 δισεκατομμύρια δολάρια.

711 δισεκατομμύρια δολάρια;

Αν αναζητούσαμε τον κακό, φαίνεται ότι μάλλον τον βρήκαμε.

Η φαρμακευτική βιομηχανία παραμένει η πιο κερδοφόρα επιχείρηση στις ΗΠΑ.

Μεγαλύτερη επιτυχία και κέρδη θα παραμένουν εφικτά για τις εταιρίες,

εφόσον όλο και περισσότεροι Αμερικανοί ενθαρρύνονται να παίρνουν φάρμακα.

Φαρμακευτικές εταιρίες υπάρχουν ανέκαθεν, από τους φαρμακοποιούς του Μεσαίωνα

μέχρι τους πωλητές δήθεν φαρμάκων, στην ’γρια Δύση.

Του αρκεί μόνο ένα θαύμα, φίλοι μου. Πώς μπορώ να του το αρνηθώ;

-Αν διατίθεται να πληρώσει, θα το έχει. -Όσο κι αν κάνει.

Ανέκαθεν υπήρχαν πωλητές φίλτρων και γιατροσοφιών,

που υπόσχονταν θαυματουργές θεραπείες και ιάσεις.

Και τα περισσότερα κάθε άλλο παρά βοηθούσαν.

Έτσι, για να προστατευτούμε από τους απατεώνες και τους τσαρλατάνους,

δημιουργήσαμε υπηρεσίες, όπως ο FDA,

κι απαιτήσαμε από τις φαρμακευτικές να λειτουργούν υπό αυστηρούς κανονισμούς.

Αλλά αυτό μείωσε τη δυνατότητά τους να κερδίζουν από τα φάρμακα

κι αυτό δεν είναι αμερικάνικο.

Αυτοί οι κανονισμοί εμπόδιζαν τις μεγάλες επιχειρήσεις

κι οι φαρμακευτικές ήθελαν έναν ήρωα. Ορίστε ο αγαπημένος Πρόεδρος όλων,

και "αγαπημένο παιδί" των μεγάλων επιχειρήσεων, Ρόναλντ Ρέιγκαν.

Ο μόνος τρόπος, για να πάψει η κατάχρησή τους, είναι να πάψει η χρήση τους.

Ενώ η Νάνσι Ρέιγκαν διεξήγαγε τον πόλεμό της κατά των ουσιών,

ο "Ρόνι" και η κυβέρνησή του καταργούσαν ένα μορατόριουμ

στις διαφημίσεις σε καταναλωτές. Ξέρετε, για λόγους ελευθερίας.

Γεννήθηκε η μεγάλη φαρμακοβιομηχανία. Οι εταιρίες φαρμάκων ήταν έτοιμες

για καμπάνια στο αμερικανικό κοινό. Και ο Ρέιγκαν τους είχε δώσει πρόσβαση

στα βαριά όπλα, την απευθείας προώθηση στον καταναλωτή.

Και το 1997, ο αγαπημένος όλων σαξοφωνίστας Πρόεδρος,

ο Μπιλ Κλίντον και η κυβέρνησή του, χαλάρωσε τους κανονισμούς ακόμη πιο πολύ,

καθιστώντας μας τη μία από μόλις δύο χώρες, παγκοσμίως,

που θεωρούν τη διαφήμιση στους καταναλωτές καλή ιδέα.

Πρέπει να πω ότι ήταν η ανατροπή του αιώνα στη διαφήμιση και την προώθηση.

Δεν μπορούσες να το κάνεις αυτό πριν.

Είναι ο φίλος μου, Δρ. Γκάρμπερ. Το 1997,

έγινε το πρώτο άτομο στις ΗΠΑ που πήρε διδακτορικό στην ομοιοπαθητική.

Δηλαδή, το γεγονός ότι μπορείς να παρουσιάσεις ένα πρόβλημα

σε ένα κοινό τόσο μεγάλο όσο της τηλεόρασης και να πεις,

"Ρωτήστε τον γιατρό σας αν αυτό κι αυτό κάνει για εσάς."

Θα ρωτήσω τον γιατρό μου! Πάω λοιπόν στον γιατρό μου.

Και "Ω! του θαύματος", καθώς ο άνθρωπος της εταιρίας είχε μόλις περάσει από εκεί,

με ένα φορτηγό "δείγματα", λέει, "Λοιπόν, ωραία!

Για να δούμε." Ανοίγει το συρτάρι

και δίνει στο άτομο δείγματα αρκετά για ένα μήνα, τζάμπα είναι.

Μετά προχωρεί στη συνταγογράφηση κι αυτό ήταν. Για πάντα.

Λοιπόν, κατάλαβα. Τους δίνεις την πρώτη δοκιμή δωρεάν και "κολλάνε".

Δοκιμάσαμε να μιλήσουμε σε πολλά άτομα, από διάφορες φαρμακευτικές εταιρίες,

αλλά δεν φάνηκαν να θέλουν σχέσεις μαζί μας. Έτσι, μίλησα στη Γκουέν Όλσεν.

Ήταν ιατρική επισκέπτρια επί 15 χρόνια

κι έγραψε το βιβλίο, "Confessions of an Rx Drug Pusher".

Κατάλαβα κάποια στιγμή ότι αυτό ήταν η δουλειά μου.

"Έσπρωχνα" ουσίες. Το έκανα νόμιμα και με τις...

Ξέρετε, η κοινωνία με δικαιολογούσε.

Κι όταν έλεγε ο κόσμος, "Καλά, ναρκωτικά πουλάς,"

απαντούσα πάντα, "Ναι, ηθικές φαρμακευτικές ουσίες." Ναι, καλά.

Δεν έχω δει διαφήμιση για "OxyContin". Δεν έχω δει ποτέ για "Vicodin" και...

Δεν τις χρειάζονται. Τα ναρκωτικά "πουλάνε" από μόνα τους.

Τότε, γιατί διαφημίζουν άλλους τύπους ουσιών;

Διότι πρέπει να κάνουν τους καταναλωτές να πιστέψουν ότι τα χρειάζονται.

Γεια, Πιτ. Ναι, εγώ είμαι, μεγάλε αδελφέ.

’σε κάτω το τηλεκοντρόλ κι άκου.

Αυτή την παρέμβαση σας την προσφέρει η "Niaspan".

Έκοψες λοιπόν τα τσιζμπέργκερ

κι έπαψες να έχεις το ποδήλατο γυμναστικής για καλόγερο.

Αυτό ήταν; Τελείωσες; Δεν νομίζω!

Αν υπήρχε μια πανάκεια κι έβγαινε στην αγορά αύριο,

πιστεύετε ότι θα χρειαζόταν να ξοδέψουν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια,

σε διαφημίσεις σε ώρα υψηλής τηλεθέασης για να το μάθει ο υπόλοιπος κόσμος;

-Θα μαθαινόταν στόμα με στόμα. -Ο κόσμος θα το μάθαινε αμέσως.

Οι γυναίκες που παίρνουν "Lipitor" ή άλλες στατίνες για τη χοληστερίνη,

έχουν σχεδόν 50 τοις εκατό αυξημένη πιθανότητα

να παρουσιάσουν διαβήτη, σύμφωνα με αυτή τη μελέτη.

Τι ισχύει για τις στατίνες;

Σώζουν ανθρώπινες ζωές, χρειαζόμαστε τις στατίνες.

Οι στατίνες είναι ένα από τα μεγαλύτερα...

Το αποκαλώ "μεγάλο, χοντρό ψέμα", διότι αυτό είναι το ψέμα για τη χοληστερόλη.

Οι πιο άρρωστοι που έχω δει, στα 32 χρόνια δουλειάς μου,

ήταν άτομα με πολύ χαμηλή χοληστερίνη. Χωρίς επαρκή χοληστερίνη

στον οργανισμό, το ανοσιακό σας σύστημα δεν μπορεί να δουλέψει σωστά.

Όλα τα μακροπρόθεσμα δεδομένα για τις στατίνες δείχνουν

ότι θα πεθάνετε νωρίτερα, αν η χοληστερίνη σας είναι χαμηλή,

ειδικά αν είστε πάνω από 55, είτε είστε γυναίκα είτε άντρας.

Δεν κερδίζετε τίποτε με τα φάρμακα.

Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν άτομα που πρέπει να παρακολουθούν τη χοληστερίνη τους

λόγω παραγόντων κινδύνου. Σωστά.

Υπάρχουν άλλα μέσα μείωσης της χοληστερίνης,

εκτός από το να παίρνεις τα τοξικά φάρμακα που είναι οι στατίνες.

Πρόκειται για πολύ ιδιοφυές σχέδιο προώθησης.

Ποια είναι μία βασική παρενέργεια των φαρμάκων μείωσης της χοληστερίνης;

Μήπως ξέρετε; Η ανικανότητα.

Η ανικανότητα είναι από τα πράγματα για τα οποία παραπονιούνται πιο συχνά

οι άντρες που παίρνουν φάρμακα για τη χοληστερίνη.

Λοιπόν, μαντέψτε, ποιο είναι το δεύτερο σε πωλήσεις φάρμακο

της εταιρίας που φτιάχνει το "Lipitor";

-Το "Viagra". -Το "Viagra"!

Τώρα έχουμε έναν πληθυσμό ασθενών για να πουλήσουμε το επόμενο φάρμακό μας.

Κάθε φορά που παίρνω κάτι, πάντα νιώθω παράξενα.

Και τότε κάποιος θα πει, όπως ένας γιατρός,

"Για το παράξενο αίσθημα, από κάτι που πήρατε, πάρτε κάτι άλλο."

Και ξαφνικά βρίσκομαι να παίρνω εννιά πράγματα!

Εντάξει. Εντάξει, θα γίνετε σαν την ’ννα Νικόλ Σμιθ.

Υπήρξε κάποια χρονική στιγμή που χειρουργήθηκα στο ισχίο.

Συνήθισα τόσο στο να παίρνω ένα χάπι,

ώστε όταν προέκυψε το επόμενο πράγμα,

όπως ότι τα παυσίπονα μου προκαλούν άγχος, άρα χρειάζομαι "Xanax" και...

δεν μπορώ να κοιμηθώ, άρα χρειάζομαι "Ambien".

Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, άρα χρειάζομαι "Adderall". Και ξαφνικά βρέθηκα...

Είχα ίσως δέκα μπουκαλάκια για συνταγογραφούμενα,

στο φαρμακείο μου.

Αυτό προκαλεί αυτό το πρόβλημα, πάρε αυτό, αυτό προκαλεί άλλο πρόβλημα, πάρε αυτό.

Και πριν το καταλάβεις, έχεις δέκα μπουκαλάκια για συνταγογραφούμενα στο...

Εξαιτίας ενός προβλήματος. Γιατί να τα πάρεις αν δεν χρειάζονται;

Πολύς κόσμος έχει τη λάθος αντίληψη

ότι η φαρμακευτική βιομηχανία είναι αλτρουιστική και ότι είναι φιλάνθρωποι

και ότι προσπαθούν να γιατρέψουν τον κόσμο.

Τίποτε δεν θα μπορούσε να είναι αναληθέστερο.

Η φαρμακευτική βιομηχανία είναι...

Ενδιαφέρονται να βγάζουν λεφτά για τους μετόχους τους.

Διότι η φαρμακευτική βιομηχανία δεν ασχολείται με το χώρο

της υγείας και της θεραπείας. Ασχολείται με το χώρο

της διαχείρισης των ασθενειών και της διατήρησης των συμπτωμάτων.

Η μεγάλη φαρμακοβιομηχανία έχει

οικονομικό κίνητρο να ταξινομεί τα πράγματα

έτσι ώστε να μπορεί να φτιάχνει χάπια γι'αυτά, σωστά;

Ήξερες εσύ το σύνδρομο του ανήσυχου ποδιού;

-Όχι. -Ούτε εγώ.

Συγγνώμη!

Φταίει το σύνδρομο του ανήσυχου ποδιού!

Είναι έτσι επειδή ήπιαν έξι καφέδες σήμερα

κι έχουν τους επεξεργασμένους υδατάνθρακες και τις ζάχαρες να κυλούν μέσα τους

και βλέπουν και λένε, "Ναι, αυτό έχω,

σύνδρομο ανήσυχου ποδιού. Ας πάω να πάρω μια συνταγή γι'αυτό."

Και τότε η "κατήχηση" χτυπάει διάνα.

Στο 75% των περιπτώσεων, λένε οι στατιστικές,

αν πάνε και ζητήσουν ένα φάρμακο, ο γιατρός θα τους το δώσει,

διότι ο γιατρός το θεωρεί επιχείρηση και αυτοί είναι οι πελάτες.

Αυτό είναι το πρόβλημα με τη διαφήμιση,

τη διαφημιστική εκστρατεία της μεγάλης φαρμακοβιομηχανίας.

Σου λένε το εξής, "Ό,τι σύμπτωμα κι αν έχεις,

έχουμε χάπι γι'αυτό." Εντάξει;

Αλλά δεν λειτουργεί έτσι ο κόσμος, εντάξει;

Πρέπει να είσαι άνθρωπος και να νιώθεις τα συναισθήματά σου.

Αν πεθάνει ο αδελφός σου, αναμένεται να νιώσεις λυπημένος.

Το να νιώθουμε τα συναισθήματά μας είναι δύσκολο, αλλά ευτυχώς για εμάς

η μεγάλη φαρμακοβιομηχανία έχει τη λύση: ψυχοφάρμακα.

Επιτέλους, έχουμε το τέλειο χάπι που υπόσχεται να εξαφανίσει

όλα τα άσχημα συναισθήματά μας και να τα αντικαταστήσει

με λιακάδα και χαρούμενα δεντράκια.

Τόσες σκηνές με δέντρα και χλόη

και ανοιχτά αυτοκίνητα και άσπρα συννεφάκια στον ουρανό.

Αν έτσι μοιάζει η ζωή με το μοβ χάπι, τότε δώστε μου μοβ χάπια!

Το 2001, οι πρώτες διαφημίσεις για το "Zoloft" βγήκαν στον αέρα,

κι επιτέλους μάθαμε ότι υποφέραμε από κατάθλιψη.

Η Αμερική είχε μια αρρώστια και το όνομά της ήταν "κατάθλιψη".

Ξαφνικά, η αγορά πλημμύρισε από ένα τσουνάμι από καινούργια ψυχοφάρμακα.

Τώρα, ένας στους δέκα Αμερικανούς παίρνει αντικαταθλιπτικά, ακόμη κι οι σκύλοι.

Σωστά ακούσατε, "Prozac" για σκύλους, εκδοχή με γεύση βοδινού

του πασίγνωστου αντικαταθλιπτικού για ανθρώπους.

Αυτός ο μικρούλης; Είναι ο Ραντάρ.

Ανήκει σε έναν φίλο μου, τον Ράιαν, που πηγαίνει στο γυμναστήριο του αδελφού μου.

Ο Ραντάρ ένιωθε λίγο πεσμένος τελευταία και ο Ράιαν τον πήγε στον γιατρό.

Μιλήσαμε με την κτηνίατρο και τελικά...

του έγραψε "Prozac". Είναι "Prozac" ειδικά για σκύλους.

Είναι μικρές ταμπλέτες των 8 μιλιγκράμ, με γεύση και μυρωδιά σαν "μπουκίτσα".

Έχεις πάρει ποτέ συνταγογραφούμενα φάρμακα;

Πήρα "Zoloft", για τρεις μήνες, πριν από...

έξι χρόνια περίπου.

-Και γιατί τα σταμάτησες; -Τα σιχάθηκα. Με έκαναν ζόμπι.

-Δεν φοβάσαι το ίδιο για τον σκύλο σου; -Ναι, δηλαδή, είναι κάπως...

"Πήρα 'Prozak' για τρεις μήνες, τα σιχάθηκα εντελώς,

αλλά θα δώσω τα ίδια σκατά σε αυτόν."

Ναι, καλό επιχείρημα.

Έχει υπάρξει τεράστια αλλαγή

στον τρόπο που ο κόσμος σκέφτεται τις ασθένειες.

Ο γιατρός και συγγραφέας Ντέιβιντ Χίλι,

είναι ένας από τους πιο ξακουστούς κριτικούς των αντικαταθλιπτικών,

ειδικά των SSRI.

Κάθε ασθένεια μπορεί να υπερπροωθηθεί.

Μία από αυτές που υπερπροωθούνται, αυτή τη στιγμή,

αν και είναι αληθινή ασθένεια, είναι η διπολική διαταραχή.

Πρόκειται για σπάνια πάθηση.

Έχει γίνει, κατά τα τελευταία 10 ή 15 χρόνια,

5.000 φορές συχνότερη από όσο ήταν πριν.

Από τότε που πρωτοπαρουσιάστηκαν, στα τέλη της δεκαετίας του 1950,

αναγνωρίστηκε από τότε,

ότι τα αντικαταθλιπτικά δεν κάνουν για όλους.

Αν παίρνεις ένα αντικαταθλιπτικό που δεν κάνει για σένα,

μπορεί να σε κάνει αυτοκτονικό,

και μπορεί επίσης να σε κάνει ανθρωποκτονικό.

Μπορεί να σου συμβεί, ακόμη κι αν είσαι υγιής εθελοντής που παίρνει το χάπι.

Δεν είναι κάτι που συνδέεται με την ασθένεια.

Είναι κάτι που προκαλεί το χάπι

και το γεγονός ότι το χάπι είναι ακατάλληλο για σένα.

Όταν τα φάρμακα λειτούργησαν για τη φυματίωση, η φυματίωση εξαφανίστηκε.

Όταν τα φάρμακα υποτέθηκε ότι δούλεψαν για την κατάθλιψη,

ή τη διπολική διαταραχή στις μέρες μας, η ασθένεια δεν εξαφανίστηκε.

Έγινε απίστευτα πιο συχνή.

Ενώ η σωστή θεραπεία μπορεί να σώσει μια ζωή,

και να σώσει μια καριέρα και να σώσει ένα γάμο,

πολύ συχνά πρόκειται για μια κατάσταση που δεν απαιτεί θεραπεία

και όπου η θεραπεία μπορεί να σε κάνει να χάσεις τη ζωή σου

και να χάσεις το γάμο σου και να χάσεις την καριέρα σου.

Είναι βιομηχανία δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Ακριβώς. Ούτε θα τα παρατήσουν εύκολα,

διότι δεν υπάρχουν επιστημονικά στοιχεία που να απαιτούνται

για να διαγνωστεί κάποιος και να πάρει ψυχοφάρμακα.

Οπότε είναι η πιο επικερδής,

συνεργατική, συνεννοημένη προσπάθεια που υπάρχει,

μεταξύ αλλοπαθητικών θεραπευτών και ψυχιατρικής.

Μας έχουν πουλήσει την ιδέα, ότι αυτά τα πράγματα δουλεύουν,

ότι αν δώσεις στα παιδιά σου "Ritalin", θα τα πάνε καλύτερα στο σχολείο.

Αν δουλεύεις και πάρεις αντικαταθλιπτικό, θα τα πας καλύτερα στη δουλειά.

Μοιάζει λογικό να τα πάρουμε.

Δεν είναι ότι είμαστε παράλογοι, προσπαθούμε να είμαστε λογικοί.

Και μας πωλούν μια τσάντα πράγματα.

Ο κόσμος νομίζει ότι, επειδή το έγραψε ο γιατρός, είναι ασφαλές.

Και έχει την έγκριση του FDA, άρα είναι ασφαλές.

Πρόκειται για...

απατηλές εντυπώσεις που έχει το κοινό.

Και δεν αληθεύουν.

ΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΓΚΡΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ FDA

Για να εγκριθεί ένα φάρμακο, αρκεί να υποβληθούν δύο θετικές μελέτες στον FDA,

που να δείχνουν ότι το φάρμακο απέδωσε καλύτερα από ένα "πλασέμπο",

όχι καλύτερα από κάποιο φάρμακο που είναι ήδη στην αγορά,

απλώς καλύτερα από ένα ψεύτικο χάπι.

Για να γίνει ευκολότερο για τη φαρμακοβιομηχανία,

μπορούν να επιλέξουν ποιες μελέτες θα υποβάλλουν.

Δηλαδή, μπορούν να έχουν 48 μελέτες που λένε ότι ένα φάρμακο είναι απαίσιο

και κάνει τους μισούς από όσους το πάρουν να βγάλουν ουρές...

-Λοιπόν, τα κατάφερες πάλι. -Κοίτα χάλι.

Αλλά εφόσον παρουσιάσουν δύο θετικές μελέτες, ο FDA δίνει την έγκριση

και αποκτάμε άλλο ένα μπουκαλάκι στα ράφια μας.

Πολύ συχνά, έρχονταν οι εταιρίες κι έδιναν εκατομμύρια δολάρια κι έλεγαν,

"Κάντε το, μέχρι να βγάλετε αυτό το αποτέλεσμα."

Και τι συμβαίνει με τις άλλες 48 κακές μελέτες;

"Αρχειοθετούνται" με την "Κιβωτό της Διαθήκης"

σε εκείνη την αποθήκη από το "Ιντιάνα Τζόουνς".

Η αξία των φαρμάκων στις μέρες μας

εξαρτάται από την ικανότητα των εταιριών να κρύβουν στοιχεία

και να ενισχύουν την ιδέα ότι τα φάρμακα αυτά

αξίζουν παραπάνω από όσο στην πραγματικότητα.

Η έρευνα που κάνω, δηλαδή η συγκριτική αποτελεσματικότητα των φαρμάκων

επαφιόταν ανέκαθεν στις φαρμακευτικές εταιρίες.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν το χρηματοδοτεί.

Υπάρχουν πολλές συμβουλευτικές εταιρίες που αναλαμβάνουν αυτό το είδος έρευνας.

Τις αποκαλώ, "Τα αποτελέσματα είμαστε εμείς".

Μου λες τι θέλεις να μάθεις και θα πειράξω τα δεδομένα για να το βρω.

Όταν πρόκειται για δημοσίευση, πολλές φορές,

ένα αρνητικό ή ένα αδιάφορο αποτέλεσμα δεν δημοσιεύεται.

Αυτό μπορούμε να το πούμε, "μεροληπτική δημοσίευση".

Ακόμη και περιοδικά όπως τα "New England Journal of Medicine", "JAMA," κλπ.

Τα ξέρουν. Βασικά λες, "Δεν μας άρεσε η μεγάλη μελέτη

και το νέο αυτό φάρμακο είναι θαυμάσιο και χωρίς παρενέργειες."

Μα δεν είναι επικίνδυνο να το πάρει ο κόσμος

χωρίς να ξέρουν την πληροφορία;

Υπό την επιρροή των δοκιμών ελέγχου, θεωρώντας τες ως τα καλύτερα στοιχεία,

οι γιατροί έπαψαν να ακούν τους ασθενείς και να βλέπουν τους ασθενείς

και να πορεύονται με ό,τι έβλεπαν μπροστά στα μάτια τους.

Στράφηκαν μακριά από τους ασθενείς και κοιτούσαν τα επιστημονικά στοιχεία.

Νόμιζαν ότι έβλεπαν άρθρα

από φημισμένους ακαδημαϊκούς,

στα καλύτερα περιοδικά του χώρου.

Αλλά στην πραγματικότητα έβλεπαν άρθρα γραμμένα από "φαντάσματα"

όπου κανείς δεν είχε πρόσβαση

στις υποκείμενες κλινικές δοκιμές, πίσω από τα άρθρα αυτά.

Έτσι οι εταιρίες μπορούσαν να λένε ό,τι ήθελαν.

’ρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν έβλεπα όλη την εικόνα.

Η πληροφορία μου παρουσιαζόταν μέσα από ρόδινα γυαλιά,

για να την παρουσιάσω στους γιατρούς μέσα από ρόδινα γυαλιά.

Με ενθάρρυναν να παραπληροφορώ τον κόσμο

κι αφού εγώ παραπληροφορούσα τους γιατρούς,

άρα και οι γιατροί παραπληροφορούσαν τους ασθενείς τους.

Δεν υπήρχε, λοιπόν, "συγκατάθεση κατόπιν ενημέρωσης" στην ιατρική αρένα.

Μια νέα αναφορά εγείρει σοβαρά ερωτήματα για την ασφάλεια

των συνταγογραφούμενων φαρμάκων, στη χώρα αυτή.

Περισσότερο από ποτέ, φάρμακα που υποτίθεται ότι βοηθούν τους ανθρώπους

τους αρρωσταίνουν, ενώ μερικές φορές τους σκοτώνουν κιόλας.

Οποιοσδήποτε έχει...

εγγυημένη επιστροφή από μια ασφαλιστική, θα πέσει θύμα των πραγμάτων αυτών.

Τρεις στους δέκα ηλικιωμένους παίρνουν τουλάχιστον

πέντε συνταγογραφούμενα φάρμακα, πολλές φορές καθημερινά.

Ρώτησα τον ειδικό μας, γιατί συμβαίνει αυτό.

Απόψε μου είπαν ότι δεν ξέρουν και τίποτε άλλο.

Δεν με νοιάζει αν είσαι θετό παιδί,

αν είσαι ηλικιωμένο άτομο που έχει "Medicare",

αν είσαι άπορος που έχει "Medicaid".

Όσα άτομα παίρνουν μια ομάδα φαρμάκων που δίνονταν για τη θεραπεία ασθενειών

όπως το άσθμα, η κατάθλιψη και η επιληψία,

ίσως έχουν αυξημένο κίνδυνο για άνοια, ακόμη και θάνατο.

Αν είσαι κάποιος για τον οποίο έχουν εγγυήσεις,

αν έχεις θέση στο δημόσιο και θα πάρεις επιστροφή,

θα σε βάλουν σε ένα από αυτά τα φάρμακα, διότι αυτό σημαίνει επανάληψη κάθε μήνα.

Και πρόκειται για συνεργάσιμο ασθενή

και θα βγάλουν περισσότερα χρήματα στη συνέχεια.

Τέτοιους ασθενείς λατρεύει η φαρμακοβιομηχανία.

Κι αν μπορέσουν να φτάσουν στα παιδιά σου;

Έπιασαν πελάτη για μια ζωή.

Μαμά, θέλω ένα φάρμακο για την αλλεργία που να μη με νυστάζει.

Μασώμενο "Claritin" για παιδιά!

Ίσως το παιδί παίρνει αυτό που αποκάλεσαν

το φάρμακο με τη μεγαλύτερη κατάχρηση στην Αμερική.

Και ίσως αγνοείτε εντελώς, πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι.

Είναι αλήθεια. Το "Adderall" ονομάστηκε

το νόμιμο φάρμακο με τη μεγαλύτερη κατάχρηση και υπερβολική χρήση.

Το "Adderall" έχει γίνει το καινούργιο εισαγωγικό ναρκωτικό για τα παιδιά.

Σύμφωνα με τη Δίωξη Ναρκωτικών, 6.000 παιδιά, καθημερινά,

παίρνουν συνταγογραφούμενα φάρμακα για να "φτιαχτούν", την πρώτη φορά.

Και αυτό τα σκοτώνει κιόλας.

Η Εισαγγελία άρχισε έρευνα για το θάνατο ενός παιδιού,

έπειτα από υπερβολική δόση φαρμάκου συνταγογραφούμενου, νωρίς το πρωί.

Αύριο θα γίνει διάσκεψη κορυφής, για να συζητηθεί το αυξανόμενο πρόβλημα

βρεφών που γεννιούνται με εξάρτηση σε συνταγογραφούμενα φάρμακα.

Πολλοί από όσους επηρεάστηκαν δεν παίρνουν χάπια για να "φτιαχτούν",

αλλά για να γίνουν καλά, ακολουθώντας εντολές γιατρού,

και άθελά τους αναπτύσσουν έναν ακλόνητο εθισμό.

Είναι η χειρότερη επιδημία που αντιμετωπίζουμε στην Αμερική, σήμερα.

Ο εθισμός;

Εθισμός σε συνταγογραφούμενα φάρμακα. Εντάξει;

-Δηλαδή, έχουμε... -Χειρότερο από ό,τι στο αλκοόλ;

Πολύ χειρότερο. Κάθε 19 λεπτά,

κάποιος πεθαίνει σε αυτή τη χώρα,

από αθέλητη υπερβολική δόση. Κάθε 19 λεπτά!

Δηλαδή, παίρνεις δυο χάπια πριν πας για ύπνο,

νομίζοντας ότι θα πας την κόρη σου στο σχολείο, το πρωί.

Και απλώς δεν ξυπνάς.

Όσο βαθύτερα σκαλίζεις, τόσο χειρότεροι μοιάζουν οι τύποι.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις αποκάλυψαν

προβλήματα στην ασφάλεια του φαρμάκου "Vioxx".

Καθώς βγαίνουν δισεκατομμύρια χωρίς μεγάλο ρίσκο,

όσοι ασκούν κριτική λένε ότι, ακόμη και σε περίπτωση εγκλήματος,

για τη βιομηχανία αυτή, τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει.

Αν δεν μπουν κάποιοι στη φυλακή, αν δεν αυξηθούν πολύ τα πρόστιμα,

σε σχέση με πριν, οι εταιρίες θα βρίσκουν φτηνότερο το να εξαπατούν.

Σε ένα συνδυασμένο αστικό και ποινικό συμβιβασμό,

η "Pfizer" συμφώνησε να πληρώσει 2,3 δισεκατομμύρια δολάρια,

στο μεγαλύτερο συμβιβασμό για θέμα υγείας στην ιστορία του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Αλλά την ίδια ώρα, η εταιρία έβγαλε, θαρρώ, 8 δισεκατομμύρια κέρδη, πέρυσι.

Κάποιοι αναλυτές της βιομηχανίας βλέπουν με σκεπτικισμό ότι δεν πρόκειται

για τίποτε παραπάνω από το κόστος της δουλειάς, για πολλές φαρμακοβιομηχανίες.

Εσωτερικά έγγραφα δείχνουν ότι, αφότου στην εταιρία αυτή, βεβαιωμένα,

έμαθαν επακριβώς ότι είχαν ένα σκεύασμα μολυσμένο με τον ιό του AIDS,

απέσυραν το προϊόν από την αγορά των ΗΠΑ

και το "πέταξαν" σε Γαλλία, Ευρώπη, Ασία και Λατινική Αμερική.

Περίμενε, Μάικ! Περίμενε, στάσου.

Μου λες λοιπόν ότι η "Bayer" ήξερε

ότι το φάρμακο ήταν μολυσμένο με τον ιό του AIDS,

το απέσυραν από την αγορά της Αμερικής

και το πέταξαν στις αγορές του εξωτερικού;

Έπρεπε να σκεφτούν κάτι, Τζο, για να βγάλουν κέρδος

από ένα προϊόν που δεν μπορούσαν να πουλήσουν στην Αμερική.

Ξέρεις, οι τύποι δεν αστειεύονται.

"Κόβουν χρήμα". Ξέρουν τι κάνουν και...

είναι καλοί σε αυτό.

Κι αν μπορούν να μάθουν ένα κοινό, μια ολόκληρη κουλτούρα,

σε κάτι που δεν είναι αλήθεια, γλυτώνουν ένα σωρό χρήματα.

Κι αυτό δεν βοηθά κανέναν.

Σκοτώνει πολύ κόσμο.

Η ανιψιά μου φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα.

Ήταν προπτυχιακή φοιτήτρια στην Ιατρική. Και κτύπησε σε τροχαίο δυστύχημα.

’ρχισαν να της δίνουν ψυχοφάρμακα, αντιψυχωσικά και αντικαταθλιπτικά και...

Πριν το τέλος, έπαιρνε 14 διαφορετικά φάρμακα.

Χρειάστηκε να σταματήσει τη σχολή. Δεν μπορούσε να εργαστεί.

Διέκοψε απότομα τα φάρμακά της, προσπαθώντας να επανέλθει,

το οποίο απαγορεύεται απολύτως.

Ποτέ, μα ποτέ, δεν πρέπει να σταματάς ένα ψυχιατρικό φάρμακο μια κι έξω,

διότι πέφτεις στην απόλυτη περιδίνηση. Απελπισμένη, λοιπόν,

μπήκε στο δωμάτιο της μικρής της αδελφής,

πήρε μια λάμπα πετρελαίου σε σχήμα αγγέλου, από το δωμάτιο,

έχυσε το πετρέλαιο πάνω της, του έβαλε φωτιά και κάηκε ζωντανή.

Και αφού έκανα ενδελεχή έλεγχο και την έρευνά μου σε αυτό

και συνειδητοποίησα ότι η πληροφορία υπήρχε,

ότι τα φάρμακα αυτά προκαλούσαν αυτοκτονικό ιδεασμό, από την αρχή,

και ότι είχε συγκαλυφθεί από τη φαρμακοβιομηχανία και τον FDA...

Θύμωσα.

Μίλησα ανοιχτά, όταν δολοφόνησαν την ανιψιά μου.

Διότι αυτό συνέβη στην ανιψιά μου. Δολοφόνησαν τον αδελφό σου,

δολοφόνησαν την ανιψιά μου, διότι ήξεραν ότι αυτά τα πράγματα υπήρχαν,

ήξεραν ότι υπήρχαν ευάλωτα άτομα, που θα τα έπαιρναν,

και δεν μας ενημέρωσαν. Η ευθύνη είναι δική τους.

Με ρωτά ο κόσμος, "Δεν φοβάσαι μήπως η φαρμακοβιομηχανία σε σκοτώσει;"

Όχι βέβαια! Φοβάμαι μήπως σκοτώσουν εσένα κι εσένα κι εσένα

και όσους ξέρω κι αγαπώ, κι εγώ να κάθομαι ακόμη εδώ,

να ουρλιάζω με όλη μου τη δύναμη. Αυτό φοβάμαι.

Οτιδήποτε μπορεί να κάνει καθένας για να προσθέσει τη φωνή του

σε αυτό το χορό, αποτελεί ηθική υποχρέωση.

Είχε δίκιο η Γκουέν; Σκότωσε όντως η φαρμακοβιομηχανία την ανιψιά της;

Είχαν σκοτώσει τον αδελφό μου; Αυτός είναι ο Γκρεγκ Κράιτσερ.

Είναι δημοσιογράφος κι έγραψε ένα κορυφαίο βιβλίο

για τη σχέση της Αμερικής με τα φαρμακευτικά, με τίτλο "Generation RX".

Φαίνεται πως έχουμε αυτή την κουλτούρα του εθισμού, σωστά;

Κι έχουμε τη μεγάλη φαρμακοβιομηχανία, η οποία...

Προφανώς φτιάχνουν αυτά τα φάρμακα επειδή υπάρχει ζήτηση γι'αυτά.

Δημιουργούν, επίσης, κάποια ζήτηση. Υπάρχουν γιατροί οι οποίοι...

"σπρώχνουν" φάρμακα, έχεις καλούς γιατρούς και κακούς γιατρούς,

έχεις καλά φάρμακα και κακά φάρμακα. Έχεις...

Ποιοι είναι οι κακοί και οι καλοί σε όλο αυτό;

Υπάρχει κανείς, ή μόνο κακοποιοί σε διάφορα επίπεδα;

Ναι, ως δημοσιογράφος, αναζητώ πάντα "κακούς".

Έγραψα το βιβλίο μου, για τα συνταγογραφούμενα φάρμακα,

και κάποιοι είπαν...

"Ο Κράιτσερ τους αθώωσε. Δεν τους καταδίκασε."

Ενώ ένιωθα αυτό, "Θα σας δείξω τι κάνουν, κι εσείς αποφασίστε αν είναι κακό ή όχι."

Εμείς οι Αμερικανοί βιαζόμαστε να κρεμάσουμε τον κακό,

από τους κομμουνιστές, στον Ψυχρό Πόλεμο,

μέχρι τους τζιχαντιστές, στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας.

Είναι ωραία, να δείχνεις με το δάχτυλο κάποιον. Και δεν μπορείς να ζητήσεις

ένα τσούρμο που να το αξίζει περισσότερο, από τη μεγάλη φαρμακοβιομηχανία.

Αλλά οι εύκολοι κακοί δείχνουν τεμπέληδες συγγραφείς.

Τίποτε δεν χαλάει μια ταινία όσο ένας εύκολος κακός.

Τι γίνεται με όλο τα καλό που έχει κάνει η φαρμακοβιομηχανία;

Η σύγχρονη ιατρική έχει νικήσει ασθένειες που είχαν ρημάξει την ανθρωπότητα

κι έχουν σκοτώσει εκατομμύρια ανά τους αιώνες.

Ανεμοβλογιά, διφθερίτιδα, ελονοσία,

ιλαρά, πολιομυελίτιδα, HIV,

εξαλείφθηκαν εντελώς από φάρμακα. Κι αυτά, μόνο τον περασμένο αιώνα.

Ίσως λοιπόν η φαρμακοβιομηχανία να μην είναι η ασθένεια

αλλά ένα ακόμη σύμπτωμα της αμερικανικής κουλτούρας του εθισμού.

Νομίζω ότι ένα από τα μεγάλα προβλήματα είναι η κουλτούρα, όπως λέτε.

Δεν την αποκαλώ υποχρεωτικά "κουλτούρα του εθισμού",

την αποκαλώ κουλτούρα της "γρήγορης λύσης".

Γιατί, πιστεύετε, επιζητά τόσο εύκολα ο κόσμος τη γρήγορη, εύκολη λύση;

Η αναζήτηση της γρήγορης, εύκολης λύσης είναι κάτι ανθρώπινο.

Θέλουμε να ελαχιστοποιούμε την κατανάλωση θερμίδων.

Είναι πολύ βασικό. Αυτό θα υπάρχει πάντα.

Η ερώτηση είναι, γιατί το σύστημα το διευκολύνει; Και νομίζω ότι πρόκειται...

για σκέτο καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς.

"Όμοιος ομοίω", όπως λένε. Ίσως ο λόγος,

που η φαρμακοβιομηχανία είναι τόσο καλή στο να τρέφεται από τους εθισμούς μας,

είναι πως είναι κι αυτοί εθισμένοι.

Και ποιος ο δικός τους εθισμός; Το κέρδος.

Οι εταιρίες φαρμάκων θεωρούσαν κάποτε εαυτούς ως εταιρίες ιατρικής επιστήμης.

Συχνά διευθύνονταν από γιατρό ή άλλο επιστήμονα.

Αν έβγαζες 10% κέρδος ετησίως, ήταν θαυμάσια.

Αν κυκλοφορούσε ένα νέο φάρμακο κάθε χρόνο, σπουδαία.

Αν δείτε τα αρχεία των ακροάσεων του Κονγκρέσου, το 1983,

για τη διαφήμιση των συνταγογραφούμενων φαρμάκων,

υπάρχουν πολλές επιστολές, οι οποίες λένε όλες

πόσο απαίσια είναι αυτή η ιδέα και τα λοιπά.

Προέρχονται όλες από τους προέδρους των μεγάλων φαρμακευτικών εταιριών.

Λοιπόν, αυτοί οι τύποι άλλαξαν. Η επόμενη γενιά δεν ήταν γιατροί.

Ήταν άτομα που τους ενδιέφερε το 15 τοις εκατό.

Θέλω διαφημίσεις στο περιοδικό των προσκόπων,

σε κάθε κολεγιακή εφημερίδα,

ολοσέλιδες διαφημίσεις κι έγχρωμες.

Φαίνεται ότι οι φαρμακευτικές εταιρίες είναι εθισμένες στο χρήμα.

Είναι εθισμένες οι ίδιες, κατά κάποιο τρόπο. Δεν αποτελεί είδηση αυτό.

Αυτή είναι η δουλειά τους, σωστά; Παίζουν για να κερδίσουν.

Πηγαίνεις στον κουρέα, θα σε κουρέψει. Πας στο μπαρ, θα πιεις ποτό.

Μου αρέσει να σκέφτομαι τις εταιρίες φαρμάκων σαν κινηματογραφιστές.

Έχουν αποφασίσει, "Έχω αυτή την ταινία να σας δείξω, παιδιά.

Θα σας τη δείξω τόσο συχνά, που θα την αφομοιώσετε."

Και κάποια στιγμή, αν νιώσεις κάποιον από αυτούς τους πόνους,

θα πεις, "Χμ! Θα το δοκιμάσω αυτό."

Νομίζω ότι όταν δημιουργείς μια κουλτούρα όπου η βάση είναι το χάπι

και όχι άλλα πράγματα που θα μπορούσαν να σε κάνουν καλά,

καταλήγεις στον εθισμό.

Η προέλευση της λέξης "φαρμακευτική" είναι το "φάρμακον",

Φ, Α, Ρ, Μ, Α, Κ, Ο, Ν. Είναι ελληνική

κι έχει δύο σημασίες. Η μία είναι "ίαμα",

ενώ η άλλη σημασία είναι "δηλητήριο".

Είναι πολύ εμπνευσμένη λέξη, διότι αν το σκεφτείτε,

σχεδόν όλα τα φάρμακα είναι δηλητήρια. Είναι κάτι ξένο προς το σώμα μας

και το ένα ή το άλλο κομμάτι του σώματός μας πρέπει να αντιδράσει σε αυτό

σαν να πρόκειται για δύναμη εισβολής.

Μερικές φορές αντιδρά καλά και γινόμαστε καλά,

αλλά το δηλητήριο έχει πάντα ένα τίμημα, όπως μου αρέσει να λέω.

Λοιπόν, ξέρεις, στην Αμερική έχουμε...

Λέμε ότι έχουμε πόλεμο κατά των ναρκωτικών, έτσι;

Ναι, "Πόλεμο κατά των ναρκωτικών." Όχι, μεγάλε. Όχι.

Γαμώ το, μεγάλε... Είναι πόλεμος για το χρήμα.

Ποιος θα μπορέσει να βγάλει τα περισσότερα, καταλαβαίνεις;

Κι εγώ έβγαλα χρήμα με πολλούς λάθος τρόπους παλιά, επίσης, καταλαβαίνεις;

Όλοι τα παίρνουν. Ναι, σίγουρα ναι, μεγάλε.

-Εγώ το έκανα. -Ναι.

Αλλά γιατί δεν το σταματά κανείς;

Γιατί δεν σταματά κανείς μια μηχανή που κόβει χρήμα;

Η κυβέρνηση, ας πούμε.

Δεν θέλω να απαντήσω σε αυτό. Ξέρεις την απάντηση σε αυτό,

όλοι όσοι μας βλέπουν ξέρουν την απάντηση.

Γιατί οι μεγάλες πετρελαϊκές παίρνουν επιδοτήσεις από την κυβέρνηση;

Διότι είναι χορηγοί σε προεκλογικές εκστρατείες.

Εντάξει; Γιατί επιτρέπουν στη μεγάλη φαρμακοβιομηχανία

να συνεχίζει να βγάζει χρήμα; Διότι είναι ένα από τα ισχυρότερα

λόμπι συμφερόντων παγκοσμίως.

Νομίζω ότι είμαστε σε ένα σημείο όπου οι ΗΠΑ, η Ευρώπη

και οι περισσότερες μεγάλες εταιρίες πρέπει να αναρωτηθούν

αν η οικονομία της φροντίδας υγείας

είναι βιώσιμη, με τέτοιες εταιρίες μέσα της.

Και νομίζω ότι, με τον τρόπο που λειτουργούν, δεν είναι.

Τώρα είναι που χρειάζεται πολιτική ηγεσία.

Αλλά η εξεύρεση πολιτικής ηγεσίας ίσως αποδειχθεί δυσκολότερη από όσο νομίζετε.

Το 2013, η μεγάλη φαρμακοβιομηχανία ξόδεψε σχεδόν 226 εκατομμύρια δολάρια

στο να γυροφέρνει την κυβέρνησή μας με έναν στρατό από 1.445 λομπίστες.

Το Κονγκρέσο έχει μόλις 535 μέλη.

Δηλαδή, οι εταιρίες ξόδεψαν πάνω από 422.000 δολάρια, ανά βουλευτή,

σιγουρεύοντας ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ ήξερε ακριβώς τι ήθελαν οι εταιρίες.

Πρόκειται για μεγάλη επιρροή.

Και το 1992, το Κονγκρέσο ψήφισε

το "Νόμο Αμοιβής για Συνταγογραφούμενα Φάρμακα από τον Χρήστη",

που επιτρέπει στις φαρμακευτικές εταιρίες να πληρώνουν μια "fast-track" αμοιβή,

στον FDA, ύψους μέχρι 350,000 δολάρια, ανά φάρμακο,

για να επιταχυνθεί η διαδικασία έγκρισης.

Όπως η γραμμή του "Fastpass" στην Ντίσνεϊλαντ,

τα φάρμακά τους βγαίνουν μπροστά στη σειρά. Και το αποτέλεσμα;

Να βγαίνουν περισσότερα φάρμακα στην αγορά και τα κέρδη των εταιριών να εκρήγνυνται.

Αν η επιτυχία μετριέται με το κέρδος ανά δολάριο,

η φαρμακευτική βιομηχανία σάρωσε.

Ίσως ο Χόρσου έχει δίκιο. Ίσως όλοι "τα παίρνουν".

Λένε ότι αν έχεις πρόβλημα στην Αμερική, μπορείς να πας στον τοπικό βουλευτή.

Το δοκίμασα στην προηγούμενη ταινία. Ίσως πάει καλύτερα αυτή τη φορά.

Αυτός είναι ο βουλευτής της Καλιφόρνια, Τεντ Λιου.

Σε μια πολιτεία που έχει από τα υψηλότερα ποσοστά εθισμού σε οπιοειδή

και υπερβολικών δόσεων στη χώρα, ο βουλευτής Λιου

αντίθετα από άλλους πολιτικούς, προσπαθεί όντως να κάνει κάτι γι'αυτό.

Επί πολύ καιρό, είμαστε σε πόλεμο με τις παράνομες ουσίες.

Αυτές είναι νόμιμες ουσίες που σκοτώνουν πολλούς περισσότερους.

Πρέπει να έχουμε σε λειτουργία συστήματα ταυτοποίησης

κάποιου που ίσως κάνει κατάχρηση αυτών των παυσίπονων.

Το σύστημα CURES, για παράδειγμα, είναι μια βάση δεδομένων

που επιτρέπει σε φαρμακεία και γιατρούς να γνωρίζουν

αν κάποιος ασθενής πηγαίνει σε πολλά φαρμακεία και πολλούς γιατρούς

προσπαθώντας να πάρει το ίδιο συνταγογραφούμενο φάρμακο.

Υπάρχει κάποιου είδους κίνηση για να γίνει το πρόγραμμα CURES

ή κάποιο παρόμοιο πρόγραμμα πανεθνικό;

Θα ήταν θαυμάσιο αν υπήρχε ένα πανεθνικό πλήρως χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα.

Όπως ξέρετε, είναι δύσκολο

να περάσουν πράγματα από το Κονγκρέσο αυτό τον καιρό,

οπότε δεν τρέφω μεγάλες ελπίδες γι'αυτό.

Οι επιμέρους πολιτείες, νομίζω, θα πρέπει να σφίξουν τα λουριά.

Πώς νιώθετε για τη φαρμακευτική μαριχουάνα;

Ο κόσμος δεν πεθαίνει από φαρμακευτική μαριχουάνα.

Πεθαίνουν από νόμιμα συνταγογραφούμενα φάρμακα,

ειδικά από τα πανίσχυρα παυσίπονα.

Είχα μια ερώτηση για εσάς, επειδή το θεωρώ αρκετά τρελό.

Μπορείς απλά να μπεις στο "Craigslist", εντάξει;

Και να πληκτρολογήσεις "OxyContin", "Xanax",

ό,τι θέλεις. Και μπορείς να το επιλέξεις και να το αγοράσεις.

Κι έχουν κάνει άλλα, όπως να απαγορεύσουν τις συνοδούς στο "Craigslist".

Μάλιστα.

Αλλά δεν έκαναν τίποτε για τα συνταγογραφούμενα.

Πώς θα κάνουμε τέτοια άτομα να συνεργαστούν;

Καθώς δεν το ήξερα, μέχρι να μου το πείτε,

να σας ρωτήσω, λοιπόν, όταν γράφετε αυτά στο "Craigslist",

υπάρχει γιατρός που γράφει τη συνταγή,

ή απλά λαμβάνετε κάτι ταχυδρομικώς, στο σπίτι σας;

Όχι, απλά κάποιος τύπος.

Και το λαμβάνετε...

Συναντάς έναν ύποπτο τύπο σε ένα ύποπτο μέρος της πόλης.

Κι έχεις... "Ροζ", μόνο διανομή.

Δέκα δολάρια και "κλικ". "Ελάχιστο 10 δολάρια.

Απαιτείται διεύθυνση. Διακριτική παράδοση,

απαιτείται αριθμός τηλεφώνου, περιορισμένη ποσότητα.

Στείλτε e-mail στο 'firewooddelivery@gmail.com',

περιμένετε τηλεφώνημα ή 'text tone'."

-Είναι παράνομο. -’ρα θα μπορούσαν να το σταματήσουν.

Θα μπορούσαν να προσθέσουν τις λέξεις αυτές και να πουν,

"Οτιδήποτε περιέχει τις λέξεις αυτές, θα αφαιρείται."

-Κατάλαβα. -Μπορούσε να είναι τόσο απλό, έτσι;

Ναι, είναι τρέλα. Σας ευχαριστώ.

-Δείτε αυτό, είναι "Suboxone". -Θεέ μου.

Έχω λίγο παραπάνω από δέκα.

Θέλω να τα πουλήσω όλα μαζί.

Είναι παράνομο. Εκπληκτικό. Εντάξει, μάλιστα. Ευχαριστώ.

-Ευχαριστώ που μου τα δείξατε αυτά. -Ευχαριστώ. Ωραία.

ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Ο γερουσιαστής Λιου δίνει συνέντευξη τύπου,

για να κάνει το "Craigslist" να πάψει...

να αφήνει να διαφημίζουν συνταγογραφούμενα φάρμακα στον ιστότοπό τους.

Και αυτό λόγω αυτής της ταινίας, κάτι που είναι λίγο τρελό.

Έχει ενδιαφέρον, που μπορείς να κάνεις μια ταινία και όντως

να αλλάξεις κάτι στον κόσμο και να επηρεάσεις...

πράγματα που συμβαίνουν καθημερινά

και ενδεχομένως να σώσεις και μερικές ζωές στην πορεία.

Αν όχι, τότε απλώς "κάρφωσα"

το "κονέ" όλου αυτού του κόσμου για ουσίες και μάλλον θα με μισήσουν.

Αλλά δεν ήμουν εγώ αυτός που σταμάτησε τις πόρνες,

αν αναρωτιέται κανείς εκεί έξω.

Αν πουλάτε ουσίες στο "Craigslist",

θα σας κλείσουμε στη φυλακή κι αυτό το μήνυμα έχω για εσάς.

-Γερουσιαστά Λιου. -Ευχαριστώ.

Ευχαριστώ, Αντιπρόεδρε Πέντις.

Περισσότεροι πεθαίνουν από συνταγογραφούμενα παυσίπονα

παρά από κοκαΐνη και ηρωίνη μαζί.

Και το "Craigslist" βοηθά να διευκολυνθεί αυτό.

Γι'αυτό, τον περασμένο μήνα, μαζί με τον γερουσιαστή Σέγκερμπλομ της Νεβάδα

στείλαμε επιστολή στο "Craigslist", ζητώντας τους

να κατεβάσουν αυτές τις διαφημίσεις. Μέχρι σήμερα, δεν το έκαναν.

Καλούμε και πάλι το "Craigslist" να απαγορεύσει αμέσως

τις διαφημίσεις αυτές, με τον ίδιο τρόπο που έπραξε το "Craigslist"

στις διαφημίσεις για την πορνεία. Πρόκειται για τεράστιο πρόβλημα.

Είναι ώρα να φερθεί το "Craigslist" υπεύθυνα

και να απαγορεύσει τις διαφημίσεις αυτές.

Ο μόνος λόγος που ήξερα για την αγορά ουσιών στο "Craigslist"

είναι επειδή το έχω κάνει. Δεν χαίρομαι που λέω,

ότι το έχω κάνει, αλλά το έχω κάνει,

και νομίζω ότι είναι ο μόνος τρόπος να πετύχεις κάποια αλλαγή,

να βγεις τίμια στον κόσμο και να τους πεις τι έκανες.

Εθίστηκα στα χάπια λόγω προβλήματος στο ισχίο, αλλά δεν διαφέρει

από κάποιον που εθίζεται επειδή θέλει να "φτιάχνεται".

Ο αδελφός μου πέθανε. Κι ένας βασικός λόγος

που δεν είναι πια εδώ, είναι τα συνταγογραφούμενα φάρμακα.

Και μέχρι να το δεις να συμβαίνει, να δεις ανθρώπους στο δρόμο αυτό,

ο κόσμος το θεωρεί αστείο, αλλά δεν είναι αστείο, είναι σοβαρό.

-Πήγαινε! -Ευχαριστώ!

ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

Πρωτόμαθα για τον εθισμό του Κρις και τα σχετικά

από τον φίλο του τον Λίλαντ, που μου τηλεφώνησε μερικές φορές.

Ήταν κάπως παράξενο, καθώς δέχτηκα ένα τηλεφώνημα

και μου είπε, "Μεγάλε, ξέρεις, ο αδελφός σου έχει κάποια θέματα

και νομίζω ότι ίσως εξελίσσεται σε πρόβλημα."

Επικοινωνήσαμε ξανά, λίγους μήνες αργότερα,

και του είπα, "Πώς τα πάει ο Κρις;" Διότι πάντοτε μου απαντούσε ευθέως.

Και μου είπε ότι φαινόταν συγκεντρωμένος ξανά.

Φαίνεται να πηγαίνει καλά. Προχωρούν τα πράγματα, με την ταινία,

και την καριέρα του και όλα. Και φαίνεται να πηγαίνει καλά.

Και μετά, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα, λίγους μήνες αργότερα,

"Φαίνεται ότι τα πράγματα δεν πάνε πολύ καλά" και τα σχετικά.

Τελικά, τα πράγματα κορυφώθηκαν σε ένα σημείο, όπου η φιλενάδα του

μου τηλεφώνησε μια μέρα και ήταν κάπως τρομακτικό.

Πρώτα από όλα, ήταν ένας αριθμός τηλεφώνου...

Ποτέ δεν σηκώνω τηλέφωνα, ποτέ δεν απαντώ στο τηλέφωνό μου.

Αλλά είχα ένα προαίσθημα, ότι κάτι έτρεχε, κάτι ήταν...

Είχα ένα προαίσθημα ότι κάτι πήγαινε στραβά

κι έτσι, το απάντησα.

Και ήταν η φιλενάδα του και δεν μπορούσε να μιλήσει.

Δεν κατάλαβα καν ποιος ήταν.

Είπα, "Ποιος διάολο..." Και λέει, "Η Λόρεν είμαι",

και λέω, "Λόρεν; Εντάξει, το κορίτσι του Κρις."

Και ήταν πάρα πολύ αναστατωμένη, υστερική.

Και προσπάθησα να την ηρεμήσω

και να καταλάβω τι στο διάολο έτρεχε.

Μου είπε ότι ήταν έξω από το διαμέρισμά του

κι ότι φοβόταν να πει μέσα επειδή φοβόταν τι θα έβρισκε.

Δεν ήξερε πόσο χάλια θα ήταν.

Δεν ήξερε αν ήταν νεκρός, πεσμένος στο πάτωμα νεκρός.

Ευτυχώς, δεν με βρήκε νεκρό,

αλλά δεν απείχα και πολύ. Η αλήθεια ήταν ότι,

ακόμη κι ενώ γύριζα αυτή την ταινία, έλεγα ψέματα σε όλους.

Ο εθισμός μου στα χάπια δεν είχε όντως πάψει, μετά την επέμβαση στο ισχίο.

Πέρασα από τα χάπια στο αλκοόλ, κάτι που με οδήγησε πίσω στα χάπια.

Η οικογένειά μου συγκέντρωσε τα στρατεύματα και πριν το καταλάβω

βρέθηκα πάλι με τον Ρίτσαρντ Τέιτ, στο "Cliffside Malibu",

αλλά αυτή τη φορά, ως ασθενής.

Έπειτα από 60 ημέρες αποτοξίνωσης,

μπόρεσα επιτέλους να γυρίσω σπίτι.

Χαίρομαι πολύ που γύρισες σπίτι.

Προσευχήθηκα πάρα πολύ γι'αυτό.

Χαίρομαι πάρα πολύ που πηγαίνεις καλύτερα.

-Συγγνώμη. -Όχι, δεν πειράζει.

Έπρεπε να μπω για αποτοξίνωση, ώστε...

Ό,τι έκανα είτε υποσυνείδητα... Σίγουρα δεν έγινε συνειδητά.

Έγινε υποσυνείδητα. Ό,τι έκανα υποσυνείδητα, ήταν...

Ήταν μια αλλόκοτη κραυγή για βοήθεια.

Διότι δεν ήξερα πώς να το πω. Ήξερα ότι είχα πρόβλημα πάντως.

Και δεν μπόρεσα... Ήμουν, "Στάσου, είμαστε"...

Αλλά ήμουν και, "Ναι!"

Βγήκα και συγκέντρωσα λεφτά για την ταινία

και χρηματοδοτήθηκα για την ταινία και μου είπαν,

"Ορίστε, γύρισε την ταινία σου." Τι να έκανα;

Να γύριζα και να έλεγα, "Υπάρχει πρόβλημα με την ταινία.

Είμαι εθισμένος σε ουσίες κι αλκοολικός και δεν μπορώ να σας το ομολογήσω";

"Τότε, ας μην κάνουμε την ταινία."

Τα πράγματα είχαν τεθεί σε κίνηση. Και είπα...

Όταν είπαν, "Εντάξει, κέρδισες, έχεις τα λεφτά",

είπα, "Σκατά, τώρα πήρα τα λεφτά, πρέπει όντως να το κάνω."

Με σένα, ξέρω ότι, όταν δέχομαι πολλά τηλεφωνήματα

και είσαι ενθουσιασμένος, ξέρω ότι πας καλά.

Αλλά είναι όταν δεν θέλεις να μιλήσεις,

όταν ξέρω ότι δεν τα πας καλά και δεν θέλω να κάνω αυτό το τηλεφώνημα.

Παίζεις με τα πράγματα αυτά και θα πεις,

"Θα μου πει να πάω να γαμηθώ" και δεν ξέρω γιατί.

Μα δεν θα το έκανα αυτό. Σε σέβομαι, ίσως περισσότερο από όλους.

Είσαι ο μόνος που θα άκουγα.

-Ναι. -Ο μόνος.

Ναι. Είναι σκληρό, όπως έλεγα.

Σίγουρα βούρκωσα με αυτό.

Έχω πει ψέματα για πάρα πολλά.

Είναι πολλά για τα οποία...

λυπάμαι, νιώθω άσχημα.

Ακόμη και στη διάρκεια της ταινίας, λέω ψέματα.

Στη μέση της ταινίας, πηγαίνω στο Πολιτειακό Καπιτώλιο

και μιλώ στον γερουσιαστή και του λέω,

"Μπορείτε να αγοράσετε τα φάρμακα στο 'Craigslist',"

και είπε, "Πώς το ξέρετε;" και είπα, "Το έκανα κι εγώ, πριν από χρόνια."

Το έκανα κατά τα γυρίσματα της ταινίας. Τηλεφωνούσα...

σε ανθρώπους στο "Craigslist" για να αγοράσω "Xanax".

Όταν είσαι εθισμένος, δεν έχεις επιλογή.

Εντάξει; Δεν το ελέγχεις εσύ.

Εκείνο ελέγχει εσένα.

Πρόκειται για συμπεριφορική διαταραχή.

Συνηθίζεις, κάνεις ξανά και ξανά,

συγκεκριμένες κινήσεις

και δημιουργείς ένα νευρικό μονοπάτι στον εγκέφαλό σου, εντάξει;

Και αυτή την κίνηση είναι πιθανότερο να επαναλάβεις.

Κάθε φορά που χάνεις την ισορροπία σου σε οτιδήποτε,

στο πιο απλό επίπεδο,

υπάρχει μια συμπεριφορά που πρέπει να αλλάξεις

και πρέπει να την αντικαταστήσεις με μια συμπεριφορά

που είναι πιο προσεγμένη και ισορροπημένη.

Οπότε αλλάζεις τη συμπεριφορά που σου προκαλεί καταστροφή,

ή θλίψη για κάποιο λόγο,

και την αντικαθιστάς με μια συμπεριφορά που σε υπηρετεί.

Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι

ότι δεν θέλουν να αναλάβουν την ευθύνη. Θέλουν να κατηγορήσουν κάποιον.

Η φαρμακευτική βιομηχανία δεν θα μας το κάνει αυτό,

αν δεν επιτρέψουμε εμείς να γίνει.

Υπάρχει κάτι που λέγεται καταναλωτική ζήτηση.

Αν δεν υπήρχε καταναλωτική ζήτηση, θα έπαυαν να μας χώνουν χάπια στο λαιμό.

Ο κόσμος πρέπει να εμπλακεί, να αρχίσει να ενημερώνεται μόνος του,

και να γίνει συνήγορος της υγείας του.

Αν δεν υπερασπιστείς τη θέση σου, δεν θα σε υπερασπιστεί κανείς.

Αυτή είναι η Κατ Τέιλορ. Είναι παιδοψυχολόγος

και ειδικεύεται σε οικογένειες που αντιμετωπίζουν εθισμούς.

Γιατί, πιστεύετε, είναι ο εθισμός τόσο μεγάλο πρόβλημα στην Αμερική;

Μας εκπαιδεύει η κουλτούρα μας...

να αποφεύγουμε τα άσχημα. Δουλεύω με πολλά παιδιά

και τους ζητώ να σκεφτούν μια φορά που ένιωσαν να λυπούνται.

Κι έχω πολλά παιδιά που δεν βρίσκουν στιγμή, που να ένιωσαν λυπημένα,

διότι υποτίθεται ότι δεν πρέπει να λυπούμαστε.

Λαμβάνουμε αυτά τα μηνύματα στα μίντια και στην κουλτούρα μας

ότι όλα πρέπει να είναι θαυμάσια.

Οποιοσδήποτε μπορεί απλά να δει το Facebook, σωστά;

Όλα δείχνουν θαυμάσια στο Facebook, έτσι;

Κάνουμε τις δικές μας μικρές καμπάνιες

πόσο θαυμάσιες είναι οι ζωές μας

και θέλουμε να έχουμε μια εξιδανικευμένη ζωή.

Θέλουμε να ζήσουμε το Αμερικανικό Όνειρο

κι απλώς θα είναι... Όλα θα είναι θαυμάσια.

Οπότε αυτή η ελεεινή άρνηση για οτιδήποτε αρνητικό

μας κάνει να νιώθουμε πολύ άβολα.

Πολλές φορές, αυτά τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά.

Τα αρνητικά συναισθήματα είναι φυσιολογικά.

Τα συναισθήματα λύπης είναι φυσιολογικά, είναι κομμάτι της ζωής.

Πρέπει να το δεχτούμε.

Καθώς έβλεπα το υλικό για την ταινία, έπεσα πάνω σε μια συνέντευξη,

που πήρε ο πατέρας μου από τον αδελφό μου, ακριβώς πριν πεθάνει,

που φαίνεται να φτάνει στην καρδιά του προβλήματος.

Τι σχέδια έχεις, λοιπόν; Τι πιστεύεις ότι θα κάνεις;

Ναι, πρέπει να κάνω το εξής...

όλη την ενέργεια, τον χρόνο και το χρήμα που ξοδεύω στην αυτοκαταστροφή μου,

πρέπει να τα ξοδεύω στην αυτοβελτίωση.

Το σημαντικότερο που είπες ήταν ότι δεν ήθελες να γίνεις μέτριος.

Εγώ πιστεύω ότι δεν πειράζει να είσαι ο μέσος άνθρωπος,

διότι ο μέσος άνθρωπος είναι αυτός που πολεμά για την πατρίδα του.

Δεν ξέρει πώς γίνεται, αλλά πάει στη Νορμανδία, στην ακτή,

κι αποφασίζει, "Θα τα δώσω όλα και θα τα καταφέρω."

Αυτός είναι ο μέσος άνθρωπος. Αίρεται στο ύψος του προβλήματος

και τακτοποιεί το πρόβλημα, όποιο κι αν είναι το πρόβλημα.

Δεν βλέπω κανένα πρόβλημα στο να είσαι ο μέσος άνθρωπος,

αλλά εσύ βλέπεις. Νομίζεις ότι...

Νομίζω ότι νομίζεις πως πρέπει να γίνεις,

ή ότι θέλεις να γίνεις κάποιου είδους σούπερ σταρ.

Νόμιζα ότι το είχα ξεπεράσει και προφανώς δεν το έχω.

-Καταλαβαίνεις; -Μα αυτό είναι το θέμα.

Δεν νομίζω ότι θα ήσουν ευτυχισμένος ακόμη κι αν γινόσουν.

Δεν μπορείς να συνεχίσεις και να γίνεις σούπερ σταρ,

σούπερ προσωπικότητα, σούπερ οτιδήποτε,

μέχρι να αρθείς στο ύψος σου και να διαχειριστείς το πρόβλημά σου.

Θα μπορούσες να συνεχίσεις και να γίνεις σπουδαίος κι ευτυχισμένος.

Θα μπορούσες να καταλήξεις νεκρός, κάνοντας αυτά που κάνεις.

-Δεν το θέλω αυτό για σένα. -Εντάξει.

Και είμαι εδώ επειδή προτίθεμαι να κάνω ό,τι χρειαστεί...

για να σε βοηθήσω. Σε αγαπώ.

Δεν ξέρω τι άλλο να πω στο σημείο αυτό.

Ούτε εγώ, αλλά νομίζω ότι πρέπει να ξαναμιλήσουμε πριν φύγετε.

-Εντάξει; Σε αγαπώ. -Σε αγαπώ.

-Σε ευχαριστώ που ήρθες. -Ναι. Δεν μπορώ να σηκωθώ πια.

Στην αρχή της ταινίας, είπα ότι οι ήρωές μου πέθαιναν.

Μα ίσως απλά διάλεξα λάθος ήρωες.

Ίσως οι αληθινοί ήρωες είναι οι μέσοι άνθρωποι.

’τομα σαν τον πατέρα μου. Ίσως αν ο "Mad Dog" κι εγώ

ικανοποιούμαστε με όσα είχαμε, αντί να νιώθουμε ότι θέλουμε περισσότερα

δεν θα είχαμε στραφεί σε κάτι έξω από τους εαυτούς μας, για την ευτυχία μας.

Με μια πολύ ευρύτερη έννοια, η ταινία δεν αφορά

μόνο τα συνταγογραφούμενα φάρμακα. Αφορά τον εθισμό.

Γιατί κολλάμε με τα σκατά; Γιατί τόσο εύκολα...

Χρειάζομαι τον "Starbucks" μου κάθε μέρα, χρειάζομαι αυτό ή εκείνο κάθε μέρα.

Όταν φτάσουμε στο όριο των εθισμών που μπορούμε να έχουμε,

βγαίνει κάτι καινούργιο. Καταλαβαίνεις;

Αν υπάρχει κάτι που έμαθα κατά τα γυρίσματα της ταινίας αυτής,

η Αμερική είναι ένα έθνος εθισμένων.

Ζούμε σε μια καταναλωτική κουλτούρα γρήγορων λύσεων,

όπου η καλή ζωή βρίσκεται μόλις μια αγορά μακριά.

Είτε πρόκειται για καινούργιο αυτοκίνητο, καινούργιο iPhone ή καινούργιο χάπι,

όλα σου τα προβλήματα μπορούν να λυθούν με αυτό το εκπληκτικό νέο προϊόν.

Κι αυτό, η μεγάλη φαρμακοβιομηχανία το έχει εκμεταλλευτεί απίστευτα καλά

και με καταστροφικά αποτελέσματα.

Βομβαρδιζόμαστε συνεχώς από εικόνες ανέφικτων τρόπων ζωής

με διαρκώς χαμογελαστούς ανθρώπους που μοιάζουν να μην έχουν προβλήματα.

Αλλά ο αληθινός κόσμος είναι γεμάτος προβλήματα και δεν μας λένε

τι να κάνουμε με το κενό που αυτό αφήνει πίσω του.

Παίρνω πολλά συνταγογραφούμενα χάπια, πάντως.

-Παραμύθι ήταν αυτό; -Όχι, εθισμός.

Αποτελεί πάθηση το να "κολλάς" με βιντεοπαιχνίδια;

Εκπληκτικές νέες πληροφορίες για την εθιστική δύναμη

γλυκών, αλμυρών και λιπαρών τροφών...

Ο εθισμός στον καφέ είναι υπαρκτός και οι Αμερικανοί

πίνουν περισσότερο καφέ από οποιοδήποτε άλλο.

Έχουμε αναφερθεί σε εθισμούς στο διαδίκτυο,

με μια μητέρα που περνούσε 50 ώρες την εβδομάδα παίζοντας βιντεοπαιχνίδια

κι έναν πατέρα που κατέληξε μανιακός με ιστότοπους με πορνό.

Κάπου στη διαδρομή, αλλάξαμε από το να κάνουμε το δύσκολο

στο να κάνουμε το εύκολο και δεν μας ταίριαξε καλά.

Στην πίεσή μας να γίνουμε η σπουδαιότερη χώρα στον κόσμο,

χάσαμε την επαφή με αυτό που μας έκανε έτσι αρχικά.

Είναι καιρός να αποτοξινωθεί η Αμερική.

Πρέπει να εξετάσουμε γιατί βιαζόμαστε τόσο

να φάμε αυτό το τσιζμπέργκερ, να πιούμε αυτό τον καφέ ή να πάρουμε αυτά τα χάπια.

Όντως τα χρειαζόμαστε, ή απλά τροφοδοτούμε

τον εθισμένο που κρύβεται μέσα σε όλους μας;

Υποτιτλισμός: Κώστας Παλιακάσης