All language subtitles for Antigone (2012) tur

af Afrikaans
ak Akan
sq Albanian
am Amharic
ar Arabic
hy Armenian
az Azerbaijani
eu Basque
be Belarusian
bem Bemba
bn Bengali
bh Bihari
bs Bosnian
br Breton
bg Bulgarian
km Cambodian
ca Catalan
ceb Cebuano
chr Cherokee
ny Chichewa
zh-CN Chinese (Simplified)
zh-TW Chinese (Traditional)
co Corsican
hr Croatian
cs Czech
da Danish
nl Dutch
en English Download
eo Esperanto
et Estonian
ee Ewe
fo Faroese
tl Filipino
fi Finnish
fr French
fy Frisian
gaa Ga
gl Galician
ka Georgian
de German
el Greek
gn Guarani
gu Gujarati
ht Haitian Creole
ha Hausa
haw Hawaiian
iw Hebrew
hi Hindi
hmn Hmong
hu Hungarian
is Icelandic
ig Igbo
id Indonesian
ia Interlingua
ga Irish
it Italian
ja Japanese
jw Javanese
kn Kannada
kk Kazakh
rw Kinyarwanda
rn Kirundi
kg Kongo
ko Korean
kri Krio (Sierra Leone)
ku Kurdish
ckb Kurdish (Soranî)
ky Kyrgyz
lo Laothian
la Latin
lv Latvian
ln Lingala
lt Lithuanian
loz Lozi
lg Luganda
ach Luo
lb Luxembourgish
mk Macedonian
mg Malagasy
ms Malay
ml Malayalam
mt Maltese
mi Maori
mr Marathi
mfe Mauritian Creole
mo Moldavian
mn Mongolian
my Myanmar (Burmese)
sr-ME Montenegrin
ne Nepali
pcm Nigerian Pidgin
nso Northern Sotho
no Norwegian
nn Norwegian (Nynorsk)
oc Occitan
or Oriya
om Oromo
ps Pashto
fa Persian
pl Polish
pt-BR Portuguese (Brazil)
pt Portuguese (Portugal)
pa Punjabi
qu Quechua
ro Romanian
rm Romansh
nyn Runyakitara
ru Russian
sm Samoan
gd Scots Gaelic
sr Serbian
sh Serbo-Croatian
st Sesotho
tn Setswana
crs Seychellois Creole
sn Shona
sd Sindhi
si Sinhalese
sk Slovak
sl Slovenian
so Somali
es Spanish
es-419 Spanish (Latin American)
su Sundanese
sw Swahili
sv Swedish
tg Tajik
ta Tamil
tt Tatar
te Telugu
th Thai
ti Tigrinya
to Tonga
lua Tshiluba
tum Tumbuka
tr Turkish
tk Turkmen
tw Twi
ug Uighur
uk Ukrainian
ur Urdu
uz Uzbek
vi Vietnamese
cy Welsh
wo Wolof
xh Xhosa
yi Yiddish
yo Yoruba
zu Zulu

Original subtitles

İsmene, dinle beni.

Aynı kan akıyor ikimizin de damarlarında, değil mi kardeşim?

Oidipus'un kanı bu.

Ve onun kaderi olan o acı, artık bizim de cezamız.

Tüm çocuklarına kesilen o ceza...

bedensel acı, aşağılanma, hakaret ve her türlü onursuzluk...

İkimiz de hepsini gördük, hepsine katlandık.

Ama dahası da var. Bugün olanları duydun mu?

Çıkarılan şu yeni fermanı?

En yakınlarımıza, ancak hainlere reva gördüğümüz o aşağılamayla...

nasıl muamele edileceğini duydun mu?

Kimse bana bir şey anlatmadı, Antigone.

Sevdiklerimiz hakkında ne iyi ne de kötü hiçbir şey duymadım.

Yani şu savaştan ve iki kardeşimizin de öldüğü o korkunç haberden beri.

Duymadığını biliyordum.

Bu yüzden seni kimsenin bizi duyamayacağı...

her şeyi rahatça anlatabileceğim bu yere çağırdım.

Ne oldu peki? Yine mi kötü haber?

Karanlık ve ürkütücü bir şey bu, yüzünden okunuyor.

İki erkek kardeşimiz vardı...

ikisi de artık ölü.

Ve Kreon, birinin usulüne uygun gömülmesini...

diğerinin ise öylece bırakılmasını emretti.

Söylenenlere göre Eteokles, yeraltı dünyasında...

kahramanların arasında huzur bulabilsin diye tüm askeri onurlarla...

ve ölülere yaraşır bütün ritüeller harfiyen yerine getirilerek çoktan gömülmüş.

Ama tıpkı kardeşi gibi acılar içinde can veren Polyneikes'in gömülmesine...

kesinlikle izin verilmiyor.

Ferman bu konuda çok net.

Arkasından ne bir gözyaşı dökülecek ne de bir yas töreni düzenlenecek...

düştüğü yerde öylece bırakılacak...

yırtıcı kuşlar ve akbabalar kokusunu alıp onu paramparça edene...

etini kemiğinden ayırana kadar açıkta çürümeye terk edilecek.

Gömülmediği sürece...

yeraltı dünyasında da tıpkı buradaki gibi huzur haram ona.

Ne yüce bir kral bizim şu Kreon, değil mi kardeşim?

Farkındasın değil mi, bu fermanı bize karşı, özellikle de bana karşı çıkardı.

Blöf yapmıyor.

Sözünün arkasında durmaya son derece kararlı.

Emre karşı gelen herkesin cezası...

halkın önünde taşlanarak öldürülmek olacak.

Haberler böyle işte.

Artık sen de biliyorsun.

Artık benimle omuz omuza verip...

Oidipus'un kızı olma onuruna layık olup olmadığını gösterme vaktin geldi.

Ne yapabilirim ki?

Bana yardım edeceğini söyle. Kararını ver.

Ne yapmak için? Tehlikeli bir şey mi?

Sadece bedeni kaldırmama yardım et.

Tek başıma taşıyamayacağım kadar ağır.

Onu gömmekten mi bahsediyorsun, fermana rağmen hem de?

O benim kardeşim, istesen de istemesen de senin de kardeşin.

Çıldırmış olmalısın. Kreon bunu herkese açıkça yasakladı.

Kardeşimi sevmeyi yasaklayamaz bana.

Buna ne hakkı var ne de gücü.

Babamızın başına gelenleri unuttun mu?

Herkesin, hatta kendisinin bile duyduğu tiksinti ve nefretti onun mükafatı.

Ve tıpkı o iki kavramın yan yana ne kadar iğreti durduğu gibi...

onunla da hiç uyuşmayan, hem annesi hem de karısı olan o kadın...

bir ip düğümledi ve astı kendini.

Ve şimdi iki erkek kardeşimiz...

aynı gün öldüler...

kana kan, cana can diyerek birbirlerini katlettiler.

Geriye bir tek biz kaldık kardeşim...

ve bak bize nasıl bir ölüm vadediliyor.

Krala ve devletin gücüne kafa tutup yasaları çiğnersek...

hepsinden çok daha korkunç bir ölüm.

Biraz düşün Antigone, lütfen.

Biz sadece kadınız, hepsi bu.

Fiziksel olarak daha zayıfız ve hiçbir siyasi gücümüz yok.

Güç erkeklerin elinde ve biz onlara itaat etmek zorundayız.

Şimdi de, belki bundan çok daha kötü durumlarda da...

Tanrı ve ölülerin ruhları beni affetsin.

Başka çarem yok.

Devlet emreder ve ben ne deniyorsa onu yapmalıyım.

Elinden hiçbir şey gelmediğinde, o pervasızca çıkışlar...

ve kahramanca direnişler sadece delilere mahsustur.

Başka bir şey söyleme.

Bir daha sormayacağım.

Hatta şu an yardım etmeyi teklif etsen bile reddederim.

Nasıl istersen öyle yap.

Kardeşimi gömmeye kararlıyım...

bu uğurda ölürsem de doğru olanı yaptığımı bilerek öleceğim.

Hayatlarımız çok kısa.

Onu erkekler ve onların koyduğu yasalar uğruna harcayacak kadar vaktimiz yok.

Ölülerin rızası sonsuzdur ve onların arasına karıştığımda bu huzurla yatacağım.

Nasıl istersen öyle yap. Ne yap et, yaşa.

Ama unutma, çiğnediğin bu yasaları insanlar koymadı.

Onlara saygım sonsuz...

ama devletin o uçsuz bucaksız gücüne nasıl karşı gelebilirim ki?

Benim hangi silahım buna yetecek kadar güçlü?

Pekala. Güzel bir bahaneydi.

Ben gidip kardeşimin bedeninin üzerine toprak atacağım.

Korkuyorum Antigone, senin için korkuyorum.

Benim için korkma. Sen asıl kendin için kork.

Tanrı aşkına, sessiz ol.

Kimseye bir şey söyleme. Buluştuğumuzu sır olarak saklayacağım.

Sakın ha. Herkese anlatmalısın. Sokaklarda haykır bunu.

Eğer sır olarak saklarsan, senden nefret etmeye başlarım.

Bu takıntın seni mahvedecek. Başarısız olacağın kesin.

Ancak yenildiğimde yenilmiş sayılırım, daha öncesinde değil.

Bunun umutsuz bir vaka olduğunu biliyorsun.

Başaramayacağını bile bile neden kalkışıyorsun ki?

Sus artık.

Bu kadar acizce konuştuğun için ben senden iğrenmeden önce...

erkek kardeşimiz de senden iğrenecek. Hem de haklı olarak.

Artık gidebilirsin.

Git.

Eğer deliysem, beni bu deliliğimle baş başa bırakabilirsin...

şüphesiz o da beni en kısa sürede yok edecektir.

Ölüm insanın başına gelebilecek en kötü şeydir...

ama bazı ölümler diğerlerinden çok daha onurludur.

Kararını vermişsin.

Antigone, bu düpedüz delilik.

Unutma, ne olursa olsun seni seviyorum.

Hayat veren güneş...

Thebes'in yedi kapısı üzerinde hiç bu sabahki kadar parlak parlamamıştı.

Aylarca dökülen kandan...

ve şehrimizin kuşatılmasından sonra...

dün gece iç savaşımız doruk noktasına ulaştı.

O son kan ve ateş gecesinden önce...

yedinci kapıda iki kardeş karşı karşıya geldi.

Şampiyonumuz Eteokles...

ve en büyük şöhret umudu doğduğu toprakları fethetmek olan Polyneikes.

O en talihsiz kralımız Oidipus'un iki oğlu...

tıpkı doğarken olduğu gibi ölürken de aynı kanı paylaştılar.

İki kardeş de aynı anda saldırdı.

İkisi de birbirini cansız yere serdi.

Polyneikes!

Polyneikes davasında hüsrana uğradı.

Liderleri ölünce...

ordusu gün ağarırken panik içinde kaçışmaya başladı...

ve bütün o parlak silahları kayıplara karıştı.

Ve nihayet barışa kavuştuk.

Bugün zafer kutlamaları yapılacak, sokaklarda şarkılar söylenecek.

Bütün gece dans etme...

şafağın solgun ışıkları pencerelere vurana dek yeri göğü inletme vakti.

Şimdi...

iki kardeş de göçüp gittiğine göre, kral artık Kreon'dur.

Talihini ve tanrıların bu seçimini en iyi şekilde değerlendirdi.

Halk sevinç içindeyken...

yeni kral tüm sorumluluğu tek başına üstlenmek...

ve tahtını devralmak üzere teşrif ediyor.

Ülkemiz...

tıpkı engin denizlerdeki bir gemi gibi...

fırtınayı atlattı.

Onu üzerimize salan tanrılar...

bizi nihayet daha sakin sulara çıkardılar.

Bu meclisi toplamak istedim, çünkü sizlere güvenebileceğimi biliyorum.

Kral Oidipus o eşsiz bilgeliğiyle bu şehri...

yeniden ayağa kaldırırken ona karşı sadık ve güvenilirdiniz...

trajedi onu bulup hükümdarlığı sona erdiğinde ise...

kraliyet soyuna olan sadakatiniz hiç sorgulanmadı.

Ve oğullarını da, ta ki onlar da devrilene kadar desteklediniz.

Ben de aynı kan hakkıyla...

en yakın akraba olarak, hem şehrin hem de krallığın tahtında...

ve tüm gücünde hak iddia ediyorum.

Bugünden itibaren de bu hakkı tek meşru sahibi olarak elime alıyorum.

Devletin meşru gücünü eline alıp o en büyük sınavı verene dek...

bir adamın karakterini, aklının derinliğini veya yargılarının olgunluğunu...

tam olarak ölçmenin bir yolu yoktur.

Benim ne düşündüğüm herkesin malumudur.

Attığı adımların sonuçlarından korkan...

açıkça harekete geçmekten ya da kurmaylarının iyi tavsiyelerine...

kulak vermekten çekinen bir hükümdar, aşağılığın tekidir.

Eşinin dostunun ya da akrabalarının çıkarlarını...

ülkesinin üzerinde tutan adam da aynı derecede aşağılıktır.

Onun için söylenecek tek bir iyi söz bile olamaz.

Gözleri her meclis odasının üzerinde olan...

tanrıların huzurunda açıkça söylüyorum...

bu millete nereden gelirse gelsin en ufak bir tehdit bile sezersem...

bunu anında ifşa edeceğim.

Devletin düşmanı olan kimse, asla benim dostum olamaz.

Devlet, bizim için her şeydir.

Hepimizin içinde olduğu bu gemi batarsa, hepimiz boğuluruz.

Benim politikam budur.

Ve bu politika doğrultusunda...

Oidipus'un oğulları hakkında resmi bir devlet fermanı çıkardım.

Eteokles'e gelince...

ülkesi uğruna savaşırken eşsiz bir cesaretle can veren o kahramana...

Onu, kahramanca can veren birine yaraşır tüm onurlarla...

ve cenaze törenleriyle defnettik.

Kardeşi...

sürgündeki Polyneikes'e gelince...

vatanını yerle bir etmek için yabancı bir ordunun başında buraya dönen o adama...

şehri yakıp yıkmak, halkı köleleştirmek...

ya da sokaklarda katletmek isteyen o adama...

Ona kesinlikle bir mezar verilmemesini emrettim.

Kimse onu gömmeyecek ya da arkasından yas tutmayacak.

Bedeni açıkta, ulu orta bırakılacak.

Leş yiyicilere kokuşmuş bir ziyafet olsun diye.

Köpeklerin ve kargaların üşüştüğü, dehşet verici bir manzara...

Şunu açıkça belirtmek isterim ki...

benim yönetimim altında devlete karşı suç işleyen hiç kimse...

eylemlerinin sefasını süremeyecek.

Ancak devlete hizmet edenler...

ölü ya da diri, hiç fark etmez...

Vatanseverliklerinden ötürü onları onurlandıracağım.

Artık kral sensin.

Şehri savunan adamla ona saldıran adam hakkındaki...

hükmünü ve kararını da hiç lafı dolandırmadan verdin.

Yasanın tüm gücü senin ellerinde.

Sadece dirileri değil, ölüleri de bağlar bu güç.

Hepimiz senin emrindeyiz.

Öyleyse emirlerimin yerine getirildiğinden emin olun.

Sizin bu politikalarınızı bizden daha genç olanlar uygulamalı.

Onu kastetmiyorum.

Polyneikes'in bedeni zaten gözetim altında.

Başka ne yapmalıyız?

Bize başka ne gibi bir sorumluluk yüklüyorsunuz?

Muhaliflerle ya da yıkıcı unsurlarla işbirliği yapmayın yeter.

Biz çıldırmadık, efendim.

Yasayı da, onu çiğnemenin cezasını da çok iyi biliyoruz.

Ki bu ceza ölümdür.

Ve hiç şüpheniz olmasın, bunu tereddütsüz uygularım...

çünkü satın alınabilecek adamlar her zaman vardır.

Rüşvet yeterince büyükse her şeyi...

ölümü bile göze alabilecek o adamlar.

Ulu Kreon...

Efendim.

Nefes nefese kalıp zor konuşuyorsam eğer, inanın koştuğumdan değil.

Aslına bakarsanız, sürekli durakladım.

"Acele etme," dedim kendi kendime...

"zaten oraya varınca hapı yutacaksın zavallı herif."

Sonra da, "Eğer Kreon bunu başkasından duyarsa..."

"İşte o zaman asıl belayı bulursun," dedim.

O yüzden eninde sonunda çıkıp yüzleşmenin daha güvenli olacağına karar verdim.

Sadede gel adamım.

Neden korkuyorsun bu kadar?

Öncelikle efendim, kendi adıma...

yani kendi açımdan söyleyeyim.

Bunu ben yapmadım, kimin yaptığını da görmedim...

o yüzden cezalandırılmamam gerek, haksız mıyım?

Söyleyeceğin şeyle arana mesafe koymak için epey çabalıyorsun.

Kötü bir haber olmalı.

Kötü haber efendim...

hem de o kadar korkuyorum ki lafa nereden gireceğimi bilemiyorum.

En dolambaçsız yoldan gir, böylece seninle işimiz çabucak bitsin.

Ceset gömülmüş.

Bir avuç toprakla.

Kuru bir toprak, hepsi bu...

ama usulünce, inanca uygun bir şekilde serpilmiş üzerine.

Sonra da çekip gitmiş, her kimse.

Sen ne dediğinin farkında mısın?

Kim cüret edebilir benim emirlerime karşı gelmeye?

İnanın verecek bir cevabım yok. Hiçbir fikrimiz yok.

Ne bir kazı izi vardı, ne kürek izi, ne de başka bir şey.

Toprak taş gibi sert. Sanki ceset öylece ortadan kaybolmuş gibiydi.

Yani düzgün bir mezara gömülmüş demek istemiyorum...

sadece üzeri ince bir toprak tabakasıyla örtülmüştü.

Sanki inançlı bir yabancı oradan geçerken...

gömülmemenin sonsuz bir ızdırap...

ve huzursuzca dolaşmak anlamına geldiğini bilerek...

üzerine birkaç avuç toprak serpivermiş gibi.

Sonrasında koptu asıl kıyamet, size o kadarını söyleyeyim.

Birbirimize girdik.

İş kavgaya bile dönüşebilirdi. Bizi durduracak kimse de yoktu orada.

İçimizden herhangi biri yapmış olabilirdi.

Hepimiz birbirimizden şüphelendik ama hepimiz inkar ettik.

Ve yapmadığımıza dair bütün tanrıları şahit tuttuk.

Sonra adamlardan biri lafa girip...

"İçimizden biri bunu krala anlatmak zorunda...

"sonuçta bunu öylece saklayamayız, değil mi?" dedi.

Haklı olduğunu biliyorduk...

bu yüzden kura çekmekten başka çaremiz kalmadığına karar verdik.

Şansıma tüküreyim, kısa çöp bana düştü.

İşte buradayım.

İnanın, sizin bunu duymaktan zerre kadar hoşlanmadığınız gibi...

ben de anlatmaktan hiç hoşlanmıyorum.

Kötü haberi verene madalya takmazlar sonuçta.

Lordum Kreon...

sizin bu politikanız beni başından beri endişelendiriyordu.

Siyasi içgüdülerim bana bunun bir tür uyarı...

ya da işaret olabileceğini söylüyor, hem de belki tanrılardan.

Ne cüretle?

Ben zıvanadan çıkmadan önce hepiniz kapatın çenenizi.

Tanrıların o kokuşmuş et yığınını...

zerre kadar umursayacağı akla mantığa sığıyor mu hiç?

Yemin ederim, onun gömülüp gömülmediğinin...

tanrıların umurunda olacağını ima etmek bile düpedüz küfürdür.

Kaldı ki, sanki onların en büyük destekçilerinden biriymiş gibi...

ona şanlı bir cenaze bahşedecekler öyle mi!

Tapınaklarını yakıp yıkmaya...

hazinelerini yağmalamaya...

heykellerini devirmeye...

topraklarına ve yasalarına yıkım ve rezillik getirmeye gelmiş bir adama ha!

Tanrılar bugünlerde suçluları mı sevmeye başladı?

Elbette hayır. Fakat beyler, bu şehirde bazı adamlar var ve ben hepsini mimledim.

Yıkıcı bir güruh, devlet düşmanları, muhalif bir hücre.

Adına ne derseniz deyin; yasaları ve benim liderliğimi reddeden birileri.

Gizlice buluşup kafa kafaya vererek o isyankar sözlerini fısıldaşıyorlar...

ve bu işin arkasında da onlar var. Bunu kör sultan bile anlar.

Verdikleri rüşvetlerle askerlerimi yoldan çıkardılar...

ve otoriteme karşı yapılan bu gövde gösterisini finanse ettiler.

Para, beyler, para.

İnsanoğluna adını bildiğimiz her türlü hastalığı bulaştıran o virüs.

Bundan daha büyük bir bela olamaz yeryüzünde.

İnsanları, meblağ telaffuz edilmeden önce...

akıllarına getirmekten bile utanacakları şeyleri yapacak kadar yozlaştıran...

ve eninde sonunda darağacına gönderen şey paradır.

Her kim olurlarsa olsunlar, kendilerini satan bu adamlar...

bunun bedelinin tahmin ettiklerinden çok daha ağır olduğunu görecekler.

Sen, şunu o kalın kafana sok.

Kudretinin önünde eğildiğim tanrım Zeus'a yemin olsun ki...

Sana yemin ederim asker...

ya Polyneikes'in bedenini gömen o adamı bulup buraya getirirsin...

toprağı serpen bizzat o adamı, bir başkası kurtarmaz seni...

tam şurada karşımda dikilir; ya da sen asker, bunun bedelini canınla ödersin.

Ve söz veriyorum sana, ölüm göreceğin cezaların en hafifi kalır.

Seçim senin.

- Konuşabilir miyim, efendim? - Hayır. Neden konuşasın ki?

Ağzından çıkan her kelime bana eziyet.

Olabilir. Ama cesedi ben gömmedim. O konuda suçsuzum, efendim.

Ama belki de parayı cebe indirip görmezden gelmekten suçlusundur.

Sizin gibi zeki ve iyi eğitimli bir adamın...

asıl meseleyi bu kadar yanlış anlaması gerçekten çok yazık, efendim.

Senin fikirlerin zerre umurumda değil.

Eğer devletin o düşmanını bulup bana getirmeyi başaramazsan...

kaynağı ne olursa olsun hiçbir paranın hayatını kurtarmaya yetmeyeceğini anlarsın.

Umarız onu bulurlar, her kimse.

Ama emin olduğum tek bir şey var, beni bulamayacaklar.

Buradan sağ çıkabileceğimi hiç sanmıyordum.

Ve buradan bir kurtulursam, beni hiçbir güç buraya geri döndüremez.

Yeryüzünde insan mucizesinden daha muazzam bir şey yoktur.

Dilin gizemlerini o çözmüştür.

Ve rüzgardan bile hızlı esen düşünceyi ehlileştirip mantığa büründürmüştür.

Siyasi bilgeliği de öyle.

İnsanlara ve devletlere dair tüm bilgiyi, idarenin tüm pratik sanatlarını...

incelemiş, damıtmış ve her şeyi zihninde bir düzene oturtmuştur.

Aklını veya nefesini kullanarak çözemeyeceği hiçbir sorun yoktur.

Çare bulamadığı, iyileştiremediği tek hastalık ise...

ölümdür.

Eyleme geçtiğinde...

akıl almaz bir inceliğe sahiptir, yeteneklerinin sınırı yoktur...

hem iyi hem de kötü amaçlar uğruna aynı kararlılıkla kullandığı bu meziyetler...

onun hem dostu hem de düşmanıdır.

Ama bu Antigone!

Onu seni gördüğüm kadar net tanıyorum!

Onu böyle hırpalamanız şart mı?

Kendi gözlerimizle gördük!

Bedeni bizzat gömerken suçüstü yakaladık.

Kral nerede?

Nedir bu gürültü?

Tam da en çok ihtiyaç duyulduğu anda çıkageldi.

Ne oldu?

Bir suçlu yakaladık.

Onu tam iş üzerindeyken, mezarı düzeltirken enseledik.

Buraya getirdim ve inanın bu kez hiç panik yaşanmadı.

Birbirimizi suçlamak ya da kura çekmek yoktu.

Bu işi tek başıma ben hallettim.

Onu ben yakaladım ve mükafatını da ben hak ediyorum.

Artık o tamamen sizin. Alın onu, sorgulayın...

isterseniz taşlayarak öldürün.

Benim hakkım artık çekip gitmek, bu beladan tamamen sıyrılmaktır.

Onu nerede yakaladın?

Onu gömüyordu.

Bunu yaparken kendi gözlerinle gördün mü onu?

Geri döner dönmez...

o savurduğunuz tehditleri ve bana ettiğiniz yeminleri hatırlayarak...

sırılsıklam olmuş ve artık çürümeye yüz tutmuş o çıplak bedenin...

üzerindeki bütün toprağı temizledik.

Sonra da kokuyu almamak için rüzgarı arkamıza alıp tepenin yamacına çöreklendik.

Öğle vakti güneş tam tepemize dikilip...

ortalığı kavurana dek saatlerce orada bekledik...

öyle korkunç bir sıcaktı ki anlatamam.

Derken sanki bir kasırga koptu...

ovayı baştan başa yalayan bir toz fırtınası kesti ortalığı...

ağaçların yapraklarını söküp attı, bütün gökyüzünü kararttı...

ve göz gözü görmez oldu.

Tanrıların korkunç bir gazabı gibiydi...

dayanabilmek için gözlerinizi sımsıkı yummaktan başka çareniz yoktu.

Sonra aniden dindi...

ortalık yatışıp da gözlerimizi açtığımızda...

bu kızı mezarın başında dikilmiş, canı yanıyormuşçasına feryat ederken gördük.

Ya da belki de öfkeden...

Tıpkı yuvasına döndüğünde yumurtalarının parçalandığını...

yavrularının çalındığını gören bir kuşun çırpınışları gibiydi feryadı.

Orada öylece dikilmiş o çıplak bedene bakıyor...

bunu yapan canavarlara beddualar okuyup lanetler yağdırıyordu.

Yani bize, haliyle.

Sonra yere çömeldi...

birkaç avuç kuru toprak aldı...

ve bedenin üzerine serpti.

Elinde küçük, bronzdan yapılma törensel bir vazo vardı...

içindekini üç kez o cansız bedenin üzerine döktü.

Bunu görür görmez aşağı fırladık ve onu anında kıskıvrak yakaladık.

Ne korktu ne de geri adım attı, karşımızda dimdik durdu.

Sonra da ona işlediği suçu resmen tebliğ ettik.

Hem bunu hem de öncekini.

İkisini de kendisinin yaptığını itiraf etti.

Peki ya sen?

Başını öne eğen sen?

Bu suçlamaya ne diyorsun?

Yoksa kabul mü ediyorsun?

Suçlu musun, değil misin?

Evet, suçluyum; aksini iddia edecek değilim.

Pekala, hakkındaki tüm suçlamalardan aklandın, birliğine dönmekte özgürsün.

Şimdi bana söyle.

Sadece evet ya da hayır.

Gömülmesini yasaklayan emrimi duydun mu?

Elbette duydum, nasıl duymayayım ki?

Buna rağmen yasaya karşı gelmeye cüret ettin, öyle mi?

Evet, ettim.

Çünkü bu senin yasan, Tanrı'nın yasası değil.

Her zaman ve her yerde geçerli olan o doğal adalet, maddi değil, ilahidir.

Krallara değil Zeus'a ait olan o yücelik, böyle bir yasayı tanımaz.

Sen alt tarafı bir insansın.

Benim gibi fani birisin...

senin çıkardığın yasalar o kadim ahlak kurallarını yerle bir edemez.

Ya da insanlığın o ortak vicdanını.

Onlar sonsuzluğun dilini konuşurlar, yazılı değillerdir ve asla değişmezler.

Düne, bugüne ve tüm zamanlara aittirler.

Kimse nereden geldiklerini bilemez ama herkes onların gücüne boyun eğer.

Ve hiçbir adamın kibri ya da gücü beni onları çiğnemeye zorlayamaz.

Böylesine kadim gerçekleri hiçe saymaktansa...

insanların kınamasına ve cezasına katlanmayı yeğlerim.

Öleceğim elbette, günün birinde; sen yasa çıkarsan da çıkarmasan da.

Ve eğer ölümüm geç değil de erken çalarsa kapımı, onu ancak memnuniyetle karşılarım.

Hayatım hep bir ızdıraptı.

Şimdi de öyle; bu yüzden onu geride bırakmaktan ancak mutluluk duyarım.

Bunda ne bir acı ne de bir umutsuzluk var.

Ama annemin oğlunu orada öylece açıkta, mezarsız bırakmak...

İşte buna dayanamazdım.

Buna katlanamazdım.

Oysa buna katlanırım.

Senin gözünde bir aptalım elbette.

Ama bana kalırsa asıl aptalca davranan sanık değil, yargıcın ta kendisi.

Sanki babası konuşuyor.

Tıpkı onun gibi inatçı, asla geri adım atmaz.

Devletin tüm gücünü karşısına alsa bile.

Eh, göreceğiz bakalım.

Her insan kırılabilir.

Ve çoğunlukla en adanmış, en kararlı olanlar en çabuk pes eder.

Demir bile ateşte fazla kalınca haddinden fazla sertleşir ve çatırdar.

Ufacık bir baskı gördüğünde paramparça edebilirsin onu.

Gücü elinde tutmayanlar...

yani sıradan tebaa, başlarındaki otoriteye boyun eğmek zorundadır.

Oysa bu kadın fazlasıyla kibirli.

Yasayı çiğnediğinde de belliydi bu, şimdi çok daha net.

Hem işlediği suçlarla övünüyor...

hem de fermanımı hiçe sayıp yüzüme karşı hakaretler savuruyor.

Yasayı böyle pervasızca çiğnemesine göz yumulursa...

devletin tüm otoritesi yerle bir olur.

Buna asla müsaade etmem.

Burada rolleri değişmeyeceğiz...

o kralcılık oynarken ben kadın rolüne bürünmeyeceğim.

O benim yeğenim...

kız kardeşimin çocuğu.

Ama ben yasayım ve bu sorumluluk her türlü kan bağından üstündür.

Bırakın yeğeni, kendi kızım bile olsa, bana düşen neyse onu yapardım.

Yasanın kılıcı keskindir; hem onu hem de kız kardeşini biçip geçecek.

Bu kanunsuz eylemdeki suç ortağını...

hiç şüphem yok ki o da bu cezanın en ağırını hak ediyor...

o diğer kızı, Ismene'yi derhal buraya getirin.

Koridorda kendi kendine konuşup deli gibi hıçkırarak ağlarken gördüm onu.

Suçluluk duygusu hiçbir zaman tamamen gizlenemez, görüyorsun ya.

İnsanın yüzü, kurulan kumpasları daha eyleme dökülmeden tekrar tekrar ele verir.

Ancak bugün bu kadının burada yaptığı gibi suçunu itiraf edip...

bir de yaptıklarını haklı çıkarmaya çalışan bir suçludan daha iğrenç hiçbir şey olamaz.

Daha ne istiyorsun? Öldür beni de bitsin bu iş.

Ölümünden başka bir şey istemiyorum, o kadarı yeterli.

O halde neyi bekliyorsun?

Söyleyeceğin hiçbir şey zerre kadar umurumda değil...

sen de benim söyleyeceklerime kulak asmayacaksın zaten.

Ne dediysem onu yaptım. Kardeşimi gömdüm.

Bundan daha büyük bir onur peşinde değilim...

şanım yürüyecekse de bu yüzden yürüsün.

Senin şu subaylarının hepsi içten içe bana hak veriyor aslında...

ama korkudan daha iyi bir susturucu yok, haksız mıyım beyler?

Tiranların ise sözde de eylemde de her dediği kanun olmalı...

ne de olsa onların ayrıcalığı bu.

Kesinlikle yanılıyorsun.

Bu şehrin hiçbir yerinde, hiçbir Thebesli senin gibi düşünmüyor.

Hepsi öyle düşünüyor, ama sen buradayken çenelerini kapalı tutuyorlar.

Alakası bile yok; çoğunluğu karşına aldığın...

halkın iradesini hiçe saydığın için asıl kendinden utanmalısın.

Kardeşimi seviyorum. Yaşarken sevdiğim gibi, ölüyken de onu onurlandırıyorum.

Bunda utanılacak bir şey yok.

Peki ya onun katlettiği kişi, o kardeşin değil miydi?

İkisini de annem doğurdu ve ikisini de sevdim.

Eğer birini onurlandırırsan, diğerine hakaret etmiş olursun.

O ölü adamların hiçbiri bunu söylemezdi.

Eteokles söylerdi.

Kardeşi bir haindi. O bundan daha fazla saygıyı hak etmiyor mu?

O bir hayvan değildi.

İkisi de aynı anda can verdi ve ikisi de insandı.

Evet; ama biri ülkesini savunurken can verdi, diğeri ise ona haince saldırdı.

Ölülerin de hakları var ve insanlık onurunun emrettiği üzere...

bizim de onlara karşı görevlerimiz var.

Peki iyiyle kötü aynı kefeye konup onurlandırılacaksa...

değerlerimiz nerede kaldı?

Vatanseverlik nerede? Görev bilinci nerede?

Ölüm bambaşka bir diyar.

Orada böyle şeylere kıymet verilmeyebilir, hatta suç bile sayılabilir bunlar.

Düşman her zaman düşmandır, ölü ya da diri hiç fark etmez.

Hayır, ben kimseye nefret beslemek için değil, sevgimi paylaşmak için doğdum.

Eh, pekala, git paylaş sevgini o zaman.

Git ölülerle paylaş. Hayrını görsünler.

Kadınlar da tıpkı erkekler gibi itaat etmeyi öğrenmeli.

Kimseye ayrıcalık yapılamaz. Yasa yasadır.

Ve ben hayatta olduğum sürece de böyle kalacak.

Hiçbir kadın bana üstünlük taslayamaz.

Bakın hele, İsmene kız kardeşi için mi ağlıyor?

Ve sen...

kanımı gizlice emmek için evimin içinde sessizce süzülen Yılan.

İkiniz de aynısınız, siz... Bense hep başka yöne bakmışım.

Ve tıpkı teröristler gibi beni yok etmek için gizli kapaklı planlar kurdunuz.

Bu suça ortak olduğunu itiraf mı ediyorsun, yoksa masumiyetini mi savunuyorsun?

Evet, itiraf ediyorum; eğer o da söylememe izin verirse.

İşin tamamen içindeydim, o suçluysa ben de suçluyum.

Hayır, adalet bu değil.

Senden yardım istediğimde beni reddetmiştin.

Ben de seni istemediğimi, bu işi tek başıma yapacağımı söylemiştim.

Ama madem tehlikedesin Antigone...

o sanık sandalyesinde senin yanında olmaktan gurur duyarım.

Ölü adam kendisini kimin gömdüğünü gayet iyi biliyor.

İcraat yerine sadece laf üreten insanların kime ne faydası var?

Lütfen kardeşim, beni böyle küçümseme.

Bırak da bu onuru paylaşıp seninle öleyim.

Yapmaya korktuğun bir şeyin onurunu sahiplenmeye hiç hakkın yok.

Sen neden ölesin ki?

Çünkü sensiz bir hayatın yaşanmaya değer bir yanı kalmayacak.

Git Kreon'dan seni korumasını iste, ne de olsa o senin amcan.

Böylesine küçümsenmeyi hak ediyor muyum gerçekten?

Benimle alay etmek, çaresizliğime gülmek hoşuna mı gidiyor?

Haklısın, bu aslında kendi acımın bir yansıması.

Elimde kalan tek şey böylesine acı zevklerse eğer...

O zaman sana yardım etmeme izin ver, hala çok geç değil.

Kendi canını kurtar; bunu kendin için yap...

seni ne eleştiririm ne de kıskanırım.

Tanrı aşkına Antigone, kız kardeşimle ölümü paylaşmama bile izin vermeyecek misin?

Hayır, vermeyeceğim.

Ben ölmeyi seçtiğimde sen yaşamayı seçtin, bu iş burada bitti.

Ama ben konuşmaktan korkmamıştım.

Seni böyle olacağı konusunda uyarmıştım...

işlerin bu noktaya geleceğini biliyordum.

Ve çoğunluk da sana hak verirdi elbet, ama bazıları da benim gibi düşünürdü.

O halde ikimiz de hatalıyız ve ikimiz de mahkumuz.

Hayır, sen yaşamalısın. Ben içten içe öleli çok oldu zaten.

Ölüleri onurlandırmak ve bu uğurda ölmek asıl bana yakışır.

Bu kadınlar kafayı yemiş.

İkisi de düpedüz deli; biri gözümüzün önünde çıldırıyor...

diğeri zaten doğuştan dengesiz.

Şaşırdın mı?

Böyle bir muamele karşısında kim olsa çöker, en iradeli insan bile dayanamaz.

Onun o deliliğinin seni etkilemesine izin verdiğin an, sen de aklını yitirdin.

Benim için bir hayat yok artık burada, hele ki kız kardeşim olmadan.

Ondan bahsetme, ölüden farksız artık.

Oğlunun evlenmeyi planladığı kadını öldürdün.

Başka kadınlar da var.

Genç bir adam için seçenek bol, sürülecek başka tarlalar da bulunur.

Birbirlerine körkütük aşıklar. Aşkı öyle gömlek değiştirir gibi değiştiremezsin.

Benim hiçbir oğlum bir suçluyla evlenemez.

Ah, Haman, babanın sana nasıl hakaret ettiğini bir duysan.

Duysun. Onun metresi umurumda mı sanki?

Lord Kreon.

Kendi kanından olana hakaret ediyorsun.

Onlar resmen nişanlı.

O kadını kendi oğlunun kollarından çekip alacak mısın?

Ölüm tüm aşıkları ayırır, er ya da geç.

Zavallı kızın kaderi mühürlendi. Ölüm fermanı çoktan imzalandı.

Sizin tarafınızdan, beyler.

Eğer hatırlarsanız...

en az benim kadar sizin tarafınızdan da.

Emri duydunuz, benimle hemfikir oldunuz.

Suçlunun kim olduğu belli olmadan önce, sessiz kalarak da olsa onaylamadınız mı?

Götürün şunları, kilitleyin bir yere, gözünüzü de üzerlerinden ayırmayın.

Kadın olduklarını...

ve bu toplumdaki asıl yerlerini anlamalarının vakti geldi de geçiyor.

Gerçeklerle yüzleşmelerini sağlamak için ensedeki ölüm tehdidi gibisi yoktur.

Oidipus Hanedanı'nın her bir varisinin üzerine...

ilahi ve acımasız bir gazap çöküyor.

Kimsenin hatırlamadığı o geçmişte...

affetmeyi bilmeyen bir Olimposlu bu laneti dünyaya savurdu.

Affetmeyi bilmeyen o Olimposlu...

intikamının tüm ağırlığını koca bir soyun üzerine yıktı...

öyle ki ızdırap, yıkım ve rezalet...

kızları da oğulları da yiyip bitiriyor, hanelerini trajediyle karartıyor.

Ölülerin o buz gibi elleri yaşayanlara uzanıyor ve hiç kimse kurtulamıyor.

Bir neslin daha kanı dökülüyor, yeni bir ışık daha sönüyor...

gencecik bir kök, o aynı kanlı eylemler için yerinden sökülüyor.

Oidipus'un o kibir dolu saltanatı, artık o kasvetli hasadını veriyor.

Her insan umut eder...

bazılarınınsa hırsı vardır.

Hiç yorulmadan uçsuz bucaksız diyarlara süzülen kuşlar misali.

O kanatlar bazı adamları usulca ileriye taşırken...

kimilerini de amaçsızca süzülüp felaketin ve o acımasız ateşin yollarına sürükler.

Ve hiç kimse alevler ayaklarının altını yakana...

ve hayatının o bir zamanlar sapasağlam olan gövdesi son haline...

küle ve toza dönene dek, umudu ya da hırsı anladığını iddia edemez.

Bilge bir adam şöyle demişti:

Bir insan suç işleyip de eylemiyle gurur duyduğunda...

başının üzerinde alevden bir kılıç belirir...

ona mezardan ve cenaze vazosundan başka bir gelecek kalmaz.

Kreon, işte en küçük oğlun geliyor.

Müstakbel gelininin bu kadar acımasızca reddedilmesinin...

ve tüm mutluluk umutlarının yok olmasının verdiği acıyla kahrolmuş mu acaba?

Canım oğlum.

Nihai kararımızın haberini duyduğundan hiç şüphem yok.

Evlenmeyi düşündüğün kadının mahkumiyetini.

Umarım buraya babana karşı bir öfkeyle değil...

her zaman yoldaş olduğumuzu...

ve sana olan sevgimin asla sarsılmayacağını bilerek gelmişsindir.

Senin oğlun olduğumu biliyorum, baba.

Devlet meselelerindeki o derin tecrübeni çok iyi anlıyorum...

ve elimden geldiğince onun izinden gidip feyz almaya çalışıyorum.

Senin onayını ve sevgini almayan hiçbir evliliğin...

benim için zerre değeri olmaz.

Güzel, bu düşünceden sakın vazgeçme.

Bir babanın fikri oğlu üzerinde her zaman etkili olmalıdır...

ve küçük oğulları olan babalar onlar için dua ederken...

özellikle sadık ve itaatkar birer adam olarak büyümelerini dilerler...

zor zamanlarda tıpkı babalarının dostlarına ilk destek çıkanlar oldukları gibi...

düşmanlarına da ilk darbeyi vuranlar olmalarını.

Sakın kanma. Hiçbir kadının dişiliğini...

ya da o körkütük aşık adamları dize getiren cazibesini kullanıp...

seni ağına düşürmesine izin verme.

Baskın bir kadınla evlenen o kara sevdalı ahmağın Tanrı yardımcısı olsun.

Tutku asla kalıcı değildir...

soğuk bir yatak odası sadece soğuk kalpler, öfke ve kin doğurur...

zira bir zamanlar birbirini seven iki insanın nefretinden...

daha şiddetli bir nefret yoktur.

Kurtul ondan, oğlum.

Bu kız bir düşman.

Ne sana ne de senin iyiliğine zerre faydası var.

Bir zehir gibi tükür at onu.

Bırak da ölülerin arasında kendine layık bir koca bulsun.

Kendini kandırma.

Devlete karşı suç işlerken alenen yakalandı.

O suçunu itiraf etmiş bir hain ve eğer canını bağışlarsam...

ben de devlete, onun yasalarına ve savunduğum her şeye ihanet etmiş olurum.

Bunu yapmayacağım.

O yüzden ölmeli.

Bırak yığılıp kalana dek Zeus'a yakarsın.

Bırak aile bağlarını, kadim erdemleri...

ve geri kalan her şeyi savunduğunu iddia edip dursun.

Kendi evimde, burnumun dibindeki ihanete göz yumarsam...

şehrin ya da devletin herhangi bir yerindeki isyanı nasıl ezebilirim?

Yasayı yozlaştırmak!

Onu kendi amaçlarına ya da akrabalarının çıkarlarına alet etmek.

Buna ne devletlerde ne de ailelerde müsaade edilebilir...

ve benim tarafımdan da hiçbir koşulda müsaade edilmeyecektir.

Devlet kimi başa getirirse getirsin, ona kayıtsız şartsız itaat etmek esastır...

en azından bana göre böyledir ve bu...

büyük meseleler için olduğu kadar küçükleri için de geçerlidir.

Haklı ya da haksız, doğru ya da yanlış.

Ailesine karşı tavizsiz olan bir adam...

iktidarda da aynı şekilde tavizsiz olacaktır.

İster kral olsun ister tebaa...

bilgeliği her daim aynı ölçüde parlayacaktır.

Savaş ve milli felaket zamanlarında...

soru sormayan o iyi eğitimli alay dimdik ayakta kalır...

hiçbir şey bilmez, bilmesi de gerekmez ve kazanır.

Böylece milyonlarca namuslu insanın hayatını kurtarır.

Her devlette otorite şarttır ve...

bu devlette otoriteyi ben ayakta tutacağım.

Kadınların o hayal dünyasına zerre kadar boyun eğilmeyecek.

Ve eğer devrilmemiz gerekiyorsa...

bu bir erkeğin eliyle olsun...

kadınların kurduğu bir kumpasla değil.

Eğer haddimeyse Lord Kreon...

son derece akılcı, mantıklı...

ve yılların tecrübesiyle yoğrulmuş bir bilgelikle konuştunuz.

Baba...

bir erkeğin en gıpta edilesi yeteneği berrak bir şekilde düşünebilmesidir.

Ve senin haksız olduğunu söylemek bana düşmez.

Yeterince zeki veya tecrübeli olsaydım bile, ki değilim.

Ancak bazı adamların bu konularda farklı düşündüğü de bir gerçek.

Ve oğlun olarak, bana öyle geliyor ki en faydalı görevim...

seni diğer insanların ne düşündüğünden haberdar etmektir.

Senin onaylamama ihtimalin çoğu adamın dilini bağlayan büyük bir susturucudur...

ve sonuçlarından korkulduğu için bazı şeyler asla dile getirilmez.

Ama insanların gizli gizli neler fısıldaştığını bazen duyabiliyorum.

Ve her yerde...

daha önce hiçbir kadının maruz kalmadığı...

o korkunç ölüme mahkum edilen...

bu talihsiz kıza duyulan sempatiyi işitiyorum...

üstelik çoğu insanın gözünde...

bu haksız bir karar.

Savaşta ölen kardeşini gömerek...

çoğu insanın onurlu ve saygıdeğer bulduğu bir şey yaptı.

Onu savaş meydanında köpekler parçalasın...

akbabalar ve leş yiyiciler kemiğine kadar sıyırsın diye çıplak bırakmak yerine...

böyle yaptığı için ona asıl madalya verilmeli.

İşte aynı insanlar böyle söylüyor.

Ve adının onur listesine yazılması gerektiğini.

Böyle şeyler gizlice fısıldanıyor baba ve benim kulaklarıma kadar geldi.

Efendim, sizin itibarınız benim için...

en az sağlığınız ve mutluluğunuz kadar önemli.

Hatta adınızın ağırlığı çok daha önemli.

O yüzden yalvarırım bir daha düşünün...

sadece kendi fikrinizin doğru olduğuna...

ve herkesin aynı düşünceyi paylaştığına bu kadar emin olmayın.

Bilgeliği tekelinde tuttuğunu, sadece kendi düşündüklerinin ve söylediklerinin...

bir önemi olduğunu sanan bir adam...

ağzından çıkan her kelimeyle...

aslında zihninin ne kadar sığ olduğunu gözler önüne serer.

Sağduyulu bir adam...

başkalarının fikirlerine değer vermenin...

onlardan bir şeyler öğrenmenin...

ve yanıldığında bunu açıkça kabul etmenin...

bir zayıflık değil, güç göstergesi olduğunu bilir.

Ve fikrini değiştirir.

Bir nehir taştığında görürsünüz bunu. Eğilmeyi bilen ağaçlar ayakta kalır.

Gövdeleri esnemeyenler ise suyun ağırlığına dayanamayıp kırılıp gider.

Yalvarırım baba...

bu konuyu bir daha düşün.

Öfkenin seni ele geçirmesine izin verme.

Eğer benim yaşımda bir adamın aklı bir şeylere eriyorsa...

sağduyudan zerre kadar nasibini aldığı söylenebilirse, şunu söylememe izin ver.

Mutlak bir kararlılık iyidir elbet...

eğer bir adam bilgeliğinin mutlak olduğundan emin olabiliyorsa.

Fakat böylesine bir kesinliğe ve bilgeliğe insanlar arasında pek rastlanmaz...

hal böyleyken yapılacak en iyi ikinci şey...

dinlemeyi bilmek ve sunulan iyi tavsiyelere kulak vermektir.

Bu genç adamın söylediklerinde...

büyük bir haklılık payı var Lord Kreon.

Tıpkı sizin söylediğiniz her şeyde olduğu gibi.

İşin aslı şu ki, ikiniz de haklısınız...

ve her iki tarafın da haklı olduğu pek çok nokta var.

Öyle mi gerçekten?

Bu yaşımda sadece bir çocuktan...

oturup siyasi taktik dersleri almam mı bekleniyor benden?

Ben bir adamım baba ve savunduklarım son derece haklı.

Güçlerini benim yaşımdan değil, kendi doğruluklarından alıyorlar.

Kendi haklılıklarından alıyorlar ha, öyle mi?

Söyler misin lütfen, yasaları çiğnemenin neresinde haklılık payı var?

Ortada utanılacak bir şey yapmış olsaydı onu zaten savunmazdım.

Yasaları hiçe sayıp ayaklar altına aldı. Asıl utanç verici olan bu.

Sokaktaki insanlara bir kulak ver.

Baba, sıradan Thebesliler hiç de öyle demiyor ama.

Siyasi ilkelerimi hiçbir zaman...

sokaktaki insanların ne düşündüğüne göre belirlemedim.

Şimdi de çocuk gibi konuşan sen oldun.

Ben bir kral gibi konuşuyorum.

Sorumluluk bende ve kendi inandığım doğrulara göre hareket edeceğim.

Devlet tek bir adamdan ibaret hale gelirse devlet olmaktan çıkar.

Devlet, onu yöneten devlet adamının ta kendisidir.

Onun yargılarını yansıtır. Tamamen ona aittir.

Öyleyse git çölleri yönet.

Orada seninle tartışacak kimseyi bulamazsın.

Bak o zaman nasıl da harika bir kral olursun!

Benim şu oğlum...

gitmiş o kadının tarafını tutuyor.

Ben senin tarafındayım baba.

Senin iyiliğin için çabalıyorum.

Ağzından çıkan her kelime bana, kendi babana karşı bir saldırı.

Hatalı olduğunu bildiğim için konuşmak zorundayım.

Nerede hatam var?

Kendi otoritemi ve devletin bekasını korumakta mı? Bu mu hata?

Makam ve otorite, vicdani duyguları ezip geçtiği zaman evet.

Sen...

kendi iradenden yoksun, kadın ağzına bakan, zayıf ve aşağılık birisin.

Sadece bir kadının sözcülüğünü yapıyorsun.

Söylediklerimden zerre kadar utanmıyorum.

Ağzından çıkan her kelime onun davasını savunuyor.

Ben seni...

ve kendimi savundum.

Ortak bir insanlık, ölülere duyulan saygı adına.

O kadınla asla evlenmeyeceksin.

O günü görecek kadar ömrü olmayacak.

Eğer ölürse...

tek başına ölmeyecek.

Bir değil...

iki ölüm olacak.

Beni tehdit mi ediyorsun?

Beni tehdit etmeye nasıl cüret edersin?

Amacım tehdit etmek değil.

Sadece politikanın başından beri sakat olduğunu söylüyorum.

Burada sakat olan biri varsa, o da kendi oğlumdur.

Yemin ederim, buna pişman olacaksın.

Babam olmasaydın, aklını kaçırdığını söylerdim.

Bana baba deyip durma.

Süs köpeğinden farkın yok senin. Bir kadının oyuncağısın.

Senden başka kimsenin konuşmaya hakkı yok mu?

Her konuda son sözü ille de sen mi söyleyeceksin?

Geri kalan herkesin ağzına tıkaç mı vurulacak?

Evet, ben söyleyeceğim. Ve sana yemin ederim...

bugün burada sarf ettiğin sözler için çok pişman olacaksın.

Kendimle alay ettirmem.

Kimsenin bana karşı çıkmasına da izin vermem.

Oğullar da cezalandırılabilir, unutma. Çıkarın şu kadını.

Sürtük, bırakın gebertsinler onu.

Hemen şimdi, herkesin gözü önünde...

müstakbel kocası da yanı başında şahitlik ederken.

Kendi gözlerinle izlersin infazı.

Bu benim asla şahit olmayacağım bir manzara.

Tıpkı şu andan itibaren, baba...

senin de beni bir daha asla göremeyeceğin gibi.

Bu iğrenç gösteriyi...

bir delinin eşliğinde oturup izlemek isteyen varsa, buyursun izlesin.

Kreon, zapt edilemez bir öfke oğlunu esir aldı...

ve onu bir kasırga gibi sürükleyip götürdü.

Genç bir adamın öfkesi ürkütücü bir şeydir.

Bırakın gitsin, aklını yitirene kadar...

ahlaktı namustu diye avazı çıktığı kadar bağırsın.

O iki kadın mahkum edildi.

Onları kurtarmak için böyle kuru gürültüden çok daha fazlası gerekecek, emin olun.

İkisi de mi, efendim?

İki kız kardeşi birden mi ölüme mahkum ediyorsunuz?

Hayır.

Haklısın.

Tavsiyelere kulak verebilirim.

Cesedin üzerini örten ölecek, diğeri değil.

Peki mahkum edilen için nasıl bir ölüm düşünüyorsunuz?

Onu kimsenin uğramadığı...

ıssız ve kayalık bir yere götürün.

Bir mağara bulun ve girişini duvarla örün.

Onu canlı canlı gömün.

Ama sadece yeterli yiyecekle...

böylece ölümünün günahı ne bizim ne de devletin boynuna kalsın.

Madem dualarının çoğunu ölülerin tanrıları işitiyor...

onları onurlandırmak için orada bol bol vakti olacak...

kim bilir, belki onu serbest bile bırakırlar.

Ve ölülere tapınmanın yaşayanların haddi olmadığını o da öğrenecek.

O dizginlenemez tutku tanrısı savaşa girdiğinde, kazanan hep o olur.

Yeryüzündeki hiçbir güç onun o kudretli ve acımasız eline karşı koyamaz.

Tanrılar bile aklını yitirir.

İnsanlar çıldırır ve kimse bu gazaptan kaçamaz.

Baba ile oğul arasındaki bu husumeti başka ne körükleyebilirdi ki?

Parçalanmış bir aile mi?

Yoksa kendi kanına duyulan bu ölümcül öfke mi?

Bir kadının gözlerinde ateş vardır.

O kavurucu sıcakta bir erkeğin aklı kül olup gidebilir.

Oturmuş bu dayanılmaz manzarayı izlerken...

adaletten ve devletin bekası için gerekenlerden nasıl söz edebiliriz?

Bütün o dolanıp durmalarımda...

beyler, burası benim yuvam oldu.

Bu şehirde doğdum ve şimdi o son yolculuğuma çıkıyorum.

O tanıdık gökyüzündeki güneşe bakıp sıcaklığını yüzümde hissediyorum...

sırf o soğuğa elveda demek için.

Karanlığın sularını, o sessiz nehri aşıp...

bir daha asla geri dönmemek üzere geliyorum.

Ama eylemin dillere destan oldu.

Her sokakta dudaklar Antigone diye fısıldıyor.

O şanlı direnişinin yankıları zihninde çınlarken...

güzelliğinden hiçbir şey kaybetmeden ölülerin arasına iniyorsun.

Ne bir kılıç yarası aldın ne de veba uğradı sana.

Kusursuz ve el değmemişsin.

Bu tehlikeli ışıktan o sonsuz gecenin şefkatine sığınıyorsun...

canlı, yapayalnız ve hür bir şekilde.

Tantalus'un kızı Niobe'nin o hazin hikayesini hatırlıyor musunuz?

O da benim gibi bekardı...

o da benimkine benzer bir tehlikeyle yüz yüzeydi.

Sipylus kayalıklarında ölüme mahkum edilmişti...

ve bu onun için hiç de şanlı bir son değildi.

Geriye sadece doğanın o bitmek bilmeyen gazabı...

ve hapsedildiği o korkunç yer kalmıştı.

Dağlar tıpkı sarmaşıklar gibi parmaklarını ona dolayıp onu hapsederken...

sarmalayıp diri diri gömerken, o yapayalnızdı.

Yavaş yavaş taşa dönüşürken...

o gri kayalıklar onu santim santim taşlaştırıp ölüme sürüklerken...

kim bilir ne acı gözyaşları dökmüştü.

Onun hikayesi, benim hikayemdir.

O bir tanrıçaydı.

Onun hikayesi sana gerçekten yardım edebilir mi?

Yoksa tanrıların çocuğuymuşsun gibi davranmak acını mı hafifletiyor?

Yeterince sık söylersen, belki de gerçeğe dönüşür.

Bu düpedüz alay etmek.

Atalarımızın şehrinin kutsal saydığı her şey üzerine yemin ederim ki...

ölümüm bir şaka değil.

Öyleyse ormanlar...

çayırlar...

ve durmaksızın akan Thebes nehri...

siz şahidim olmalısınız.

Haksız bir yasanın kurbanı olarak o son evime beklemeye gidiyorum...

arkamdan yas tutan yegane şeyler sizlersiniz.

O ağır karanlık çökerken...

taş yatağımda aç ve üşümüş halde, yaşamla ölümün tam ortasında.

Daha önce hiç kimse senin cüret ettiğin kadar ileri gitmeye cüret etmemişti.

Babanın günahlarını sırtında bir değirmen taşı gibi taşıyorsun.

Böyle zamanlarda kemiklerin bükülmesine ya da kırılmasına şaşmamalı.

Bundan daha acı verici hiçbir şey olamaz.

Babamın o bitmek bilmeyen ızdırabın...

ı ve acı çeken ailemin üzerindeki o kadim laneti hatırlamaktan...

Bir oğlun annesinin yatağını bulması gibi...

o talihsiz tesadüfün getirdiği bunca keder...

Ve hepsinden beteri...

adını anmanın bile korkunç olduğu o evliliğin çaresiz nesli.

Ve ben de bu korkunç kaderi paylaşıyorum.

Ensestten peydahlandım.

Hiçbir tövbe bu cezayı hafifletemez.

Yıllar geçiyor, acılar katlanıyor...

ve gözyaşlarımıza acıyan hiç kimse yok.

Benim için evlilik falan yok, orası kesin.

O defteri sonsuza dek kapatacağım, düğün dernek son bulacak.

Ölülere saygı göstermek takdire şayandır.

Sevgiye ve inanca dayalı bir eylemin hakkı verilmelidir.

Ama onaylasak da onaylamasak da yasalara itaat edilmelidir.

Acımanızı kendinize saklayın.

Yürümem gereken yolu çok iyi biliyorum.

Sonsuz kederin o güneşsiz diyarına...

sonsuzluğun o kasvetli sularına, o akıl almaz yıllara...

Hissedilmeyen yerde keder de barınmaz.

Taştan evime yapayalnız ve sessizce gideceğim.

Eğer ölüm, üzerine aryalar söyleyerek...

ya da böyle bencilce keder gösterileri yaparak engellenebilseydi...

bu tiyatro sonsuza dek sürerdi, hiç şüphem yok.

Ama benim artık sabrım taştı.

Götürün onu, çatısı koca bir dağ olan...

o taş mahzene kilitleyip kapısını da duvarla örün.

Bırakın orada ölsün isterse...

ya da tercih ederse mezarında öylece yaşasın.

Ne fark eder artık?

Ne yaparsa yapsın...

günahı ne benim ne de devletin boynuna olacak.

Kendi ölümü kendi elinden...

ama yaşayanların arasında ona artık yer yok.

Mezarıma gidiyorum öyleyse.

Zifaf yatağım, zindanım, mahzenim, sonsuza dek yuvam olacak yere...

Orada o kadar çok akrabamı göreceğim ki.

Sonuncusuyum, en talihsizleriyim, sanırım en gençleriyim de.

Ama babam beni kapıda karşılayacak...

annem de gülümseyip her zamanki gibi sımsıkı sarılacak bana.

Ve erkek kardeşim, beni gördüğüne hepsinden çok o sevinecek.

Her yeni mezarın üzerine kendi ellerimle toprak serptim.

Her birini sulayıp adaklar adadım.

O paramparça bedenini huzura kavuşturduğum canım Polyneikes, senin için de...

Mükafatım utanç verici bir ölüm oldu.

Biliyorum, eylemime saygı duyan daha sağduyulu insanlar da var.

Bana hak vermelisiniz.

Bir koca için yapmazdım bunu, anlıyor musunuz?

Bir evlat için bile yapmazdım.

Yasa yasaklasaydı eğer, boynumu eğer çürümelerine göz yumardım.

Yeniden evlenebilirdim.

İlki ölseydi, başka bir kocadan başka çocuklarım olabilirdi. Anlıyor musunuz?

Ne demek istediğimi anlıyor musunuz?

Ama annem de babam da öldü.

Bir daha asla başka bir kardeşim olamaz.

Sevgim ya Polyneikes'in mezarında dile gelmeliydi ya da hiçbir yerde.

Ve işlediğim bu korkunç suç yüzünden, Kreon beni ölüme mahkum ediyor.

Beni buraya sürüklüyor ve bir dağın altındaki o mağaraya kapatacak.

Ölümün içinde yaşayacağım; sessizlikte, karanlıkta ve yapayalnız.

Bekar öleceğim.

Bütün o zevklerden, annelikten bile mahrum bırakılarak.

Beni sevecek, benim seveceğim hiçbir çocuğum olmadan.

Ve şimdi, tek bir dostum bile olmadan.

Hangi ahlak kuralını çiğnedim ki ben?

Hangi ezeli gerçekleri inkar ettim?

Yine de şimdi bir tanrı bile yardım edemez bana...

eminim bunu yapacak tek bir insan da çıkmayacak.

Ne bir yardım var ne de bir umut.

Nasıl olsun ki zaten?

En temel insanlık onuru bile suç sayılırken.

Eğer göklerdeki tanrılar fikir değiştirip de düzeni artık böyle kurdularsa...

bunu yakında öğreneceğim.

Ve dersimi de çok acı bir şekilde almış olacağım.

Ama eğer yanılan başkalarıysa...

dilerim onlar da benim gibi cezalandırılır.

Ve benim uğradığım bu haksızlığın aynısını çekerler!

Şu an bile hiç değişmemiş.

İçindeki öfke bir kasırga gibi esip gürlüyor.

Ne kadar çabuk susturulur, defedilir, zararsız hale getirilir...

ve unutulup giderse o kadar iyi.

Elinizi çabuk tutun, yoksa pişman olursunuz.

Bu söz benim ölümüm demek.

Ve artık dile döküldü. Kendini boş umutlarla avutma.

Çünkü umut falan yok.

Burası bir tanrı tarafından inşa edilen, atalarımın Thebes'i!

Görüyorsunuz ya, vaktim doldu.

Artık hiç zamanım kalmadı.

Ben kraliyet soyunun sonuncusuyum...

kralların kızıyım ve onun kurbanı olarak can veriyorum!

Tanrı aşkına; adaleti ve insanlık onurunu savunduğum için!

Kaderin kendine has bir akışı vardır.

Olması gereken, eninde sonunda olur.

Devlet gücünün, servetin, o devasa orduların...

ya da batmaz donanmaların ne faydası var ki?

Tanrılar ya güçle ya da gizlice içeri sızar...

hiçbir mezar ya da kule onları dışarıda tutamaz.

İnsanın kaderi çizilmiştir, ondan kaçılmaz.

Çocuk Antigone, anne babasının kibrinin bedelini ödüyor.

Thebes yurttaşları!

Ve yeni kralınız, Kreon.

Oğlumla ben birlikte yola düştük...

ikimiz tek bir çift gözü paylaşıyoruz...

zira kör adamların yolculuğu ancak böyle olur.

Tiresias!

Hangi haber seni buralara kadar getirdi?

Bekleyemeyecek kadar önemli bir haber.

Ve eğer akıllıysan kulak vereceğin bir tavsiye.

Seni hep dinledim...

ve defalarca kez tavsiyelerine göre hareket ettim.

Ve kılavuzuna değer veren aklı başında bir kaptan gibi...

sen de kayalıklara çarpmaktan kurtuldun.

Kabul ediyorum.

Hepimiz ediyoruz.

Sana minnettarız.

O halde Tanrı aşkına, şimdi beni dinle.

Jiletin üzerinde dengede durmaya çalışan...

her an düşüp de kendini paramparça edebilecek bir adam gibisin.

Bunca dehşeti önceden haber vermiş senin gibi birinin...

ağzından bunları duymak, her insanı ürpertir.

Ne demek istediğini anlat bana.

Elbette anlatacağım. Hem de her şeyi.

Geleceği görme...

ve işaretleri okuma konusundaki bilgeliğimin bana fısıldadıklarını...

şimdi sana açıkça beyan edeceğim.

Her zamanki yerimde oturmuş...

kuşların o şakımalarını, o gizli dillerini dinleyip manalarını çözmeye çalışırken...

hiç beklenmedik, dehşet verici bir ses işittim.

Sanki bir feryat, acı dolu bir çığlık gibiydi.

Sadece nefreti ve acıyı haykıran barbarca bir dilin...

sayıklamalarını andıran, histerik cıvıltılar ve ıslıklar yükseliyordu.

Bu sesten...

ve o vahşi kanat çırpışlarından...

kuşların birbirine girdiğini anladım.

O sesler başka hiçbir anlama gelemezdi.

Kanlı gagalarını, pençelerinden süzülen kanı hayal edebiliyordum...

bu düşünce içimi kemirmeye başladı.

Hemen sunağımın başına geçtim...

kurban ateşinden bir işaret alabilir miyim diye baktım.

Fakat hiçbir şey yanmadı.

Etten sızan kirli bir sıvı...

közlerin üzerine damlıyor...

küllerin arasında cızırdayıp köpürüyordu.

Derken safra kesesi patladı...

o kokuşmuş asit etin her yanına fışkırdı...

bütün yağlar eriyip aktı...

geriye sadece o çıplak kemikler kaldı.

Tüm bunları ben gördüm, daha doğrusu yanındaki çocuk gördü.

Benim gözlerimin göremediğini o görür...

tıpkı benim, başkalarının kör olduğu hakikatleri görmem gibi.

Ama o pisliğin içinde hiçbir işaret okuyamadım.

Kehanet o yağ ve çürüme ile tıkanıp kalmıştı...

ama sonra...

gerçek görünür oldu.

Anladım ki Kral Kreon...

sunaklarımızı boğan o pisliğin müsebbibi bizzat sensin.

Orada çürüyüp kokan o kan ve et...

köpeklerin ve leş kargalarının kursaklarından taşan...

kusmuktan başka bir şey değil.

Oidipus'un o en talihsiz oğlu...

hala gömülmemiş olan Polyneikes'in kanı ve eti bu...

Bu sadece bizim burnumuzu sızlatmıyor...

tanrıların kendilerini bile tiksindiriyor.

Dualarımızı ve kurbanlarımızı geri çeviriyorlar.

Başka ne yapmalarını beklerdin ki?

Kuşlar nasıl şarkı söylesin ki...

bu insan kanı şöleninden saçılan dehşetten başka bir şey düşünemezler...

gagalarından kan damlayana dek o leşe doymuşlar, her yer kokuşmuş.

Dostum, dinle beni.

Her insan hata yapabilir ya da suç işleyebilir.

Asıl mesele, yaptığı işi idrak edebilen...

hatalı ya da ahlaken yanlış yolda olduğunu görüp...

bunu itiraf eden ve düzelten adamdır.

O adam, bilge olmak için asla geç olmadığını kanıtlar...

ve kimse onu yargılamaz.

Ama...

eğer aptallığını inatla besler...

ve gerçeklerle yüzleşmeyi reddederse...

o adam düpedüz bir ahmaktır.

Kendi aptallığını göremeyen bir aptaldan...

daha aptal biri olabilir mi?

Polyneikes öldü.

İntikamını onun kalıntılarından almaya kalkma.

Bir adamı ancak bir kez öldürebilirsin, hepsi bu.

Zavallı bir cesedi alt etmekten nasıl bir şan devşirilebilir ki?

Bu iyi bir tavsiyedir dostum...

senin iyiliğini isteyen birinden gelen samimi bir çağrı.

Kulak ver buna.

Demek haberlerin bunlar, öyle mi?

Hedef tahtası ben oldum yani, değil mi?

Herkesin oklarını sapladığı o tahta?

Eh, ben de bilgeyimdir.

Falcıların, kehanetlerin...

ve hepinizin içinde olduğu o alım satım işlerinin ne olduğunu gayet iyi bilirim.

Anlaşılan sıradaki pazarlık konusu da ben olacağım.

Gümüş gibi alınıp satılacağım ha?

Bu ticaretin bir parçası olacağım öyle mi?

Şunu iyi bil.

Bu dünyadaki hiçbir altın o adamın mezarını satın almaya yetmez.

Altın Kartal onu parça parça Zeus'a taşısa...

ve Olimpos'un mermer zeminlerine lokma lokma kussa bile...

bu kutsala saygısızlık dahi beni yolumdan döndürmeye yetmeyecektir.

Çünkü biliyorum ki...

hiçbir insani eylem...

yeryüzünü ne kadar kirletirse kirletsin...

ölümsüz tanrıların saflığına leke süremez.

Ama şunu da ben sana söyleyeyim Tiresias.

Bir adam düşebilir.

Bir taş gibi yere çakılabilir...

özellikle de dindarlık kisvesi altına bürünüp...

iyi tavsiyeler veriyormuş gibi yaparken...

aslında tek derdi kendi çıkarı ve kar hırsı olduğunda.

Dünyada hiç bilge adam kaldı mı acaba?

Aman Tanrım, ne kadar da derin!

Arkasından gelecek başka tumturaklı basmakalıp sözlerin var mı?

Olgun bir muhakeme satın alınamaz.

Hiçbir hazine onun kadar değerli değildir...

ve iyi bir tavsiye, bir adam için servetten daha kıymetlidir.

Ve kötü tavsiye değersizden de ötedir...

en bilge adamlara bile bulaşan bir hastalıktır.

Kreon!

Thebes'in resmen tanınmış kahiniyle...

bir ağız dalaşına ya da kavgaya girmeyi reddediyorum.

Yine de yüzüme karşı hakaret ediyorsun.

Kehanetlerimin hem yalan hem de dürüstlükten uzak olduğunu söylüyorsun.

Çünkü bütün falcılar paragöz ve şarlatandır.

Kralların da, evet kralların da açgözlü oldukları bilinir.

Kiminle konuştuğunun farkında mısın?

Ben kralım.

Kralsın, evet. Seni kral yapan benim o iyi tavsiyelerimdi.

Başarıların oldu, kabul ediyorum.

Birden fazla kez haklı çıktın ama dürüstlük başka mesele.

Sana hiç güvenmedim.

Beni her şeyi anlatmaya zorlama.

Kehanetin karanlık sularını bulandırmamak en iyisidir.

Bulandır gitsin! Umurumda değil.

Ne söyleyeceksen söyle ama para için değil, dürüstçe söyle.

Paranın benim motivasyonum olduğuna...

inanacak kadar aptal mısın gerçekten?

Çünkü benim onurum satılık değil.

Şu güneşe bak Kreon...

hakikat budur!

Çok gün geçmeden...

güneş sadece birkaç kez daha doğmadan...

Biraz daha tekrarlayalım mı?

Kendi kanından bir çocuğunla...

cesede karşılık cesetle bedelini ödeyeceksin.

Hala yaşayanı, hareket eden ve nefes alan kadını diri diri gömdün.

Mezara verdiklerin ve öylece bıraktığın ölü adam...

onu yıkanmamış, yaslanmamış bir avuç toprağın...

nezaketinden mahrum bıraktın...

böylece her ikisine de haksızlık ettin.

Ve bedenin asıl sahibi olan yeraltı tanrıları...

ondan mahrum bırakıldı, onlara hakaret edildi.

Bu konular senin hüküm verebileceğin işler değil.

Tanrıların bile sorgulamaya cüret edemediği...

o kadim hakları gasp ediyorsun.

Kralların yetki alanında olmayan güçler bunlar, şimdi bile.

Amansız intikamcılar yola çıktı bile.

Cehennemden yükselen, göklerden süzülüp inen o Gazap Perileri,

pençelerini suç işleyenlere geçirecek ve bir daha asla bırakmayacaklar.

Başkalarına çektirdiğin acıların aynısını sen de çekeceksin.

Sen de onlar gibi ızdırap içinde kalacaksın.

Sence rüşvet mi aldım?

Şimdi para için mi konuşuyorum?

Çok geçmeden...

evet, yakında...

Bu evde feryatlar yükselecek...

acı gözyaşları dökülecek...

hıçkırıklar boğazlarda düğümlenecek.

Sadece kadınlar değil erkekler de...

hatta diğer şehirler ve devletler de...

işlediğin bu suç yüzünden sana sırt çevirecek.

Köpekler ve akbabalar sokaklara doluşacak...

o gömülmemiş adamın parçalarını köşe başlarına...

kapı eşiklerine, meydanlara saçacaklar.

O kokuşmuşluğu duyacaklar...

ve bunun asıl müsebbibi olan sana yönelecekler.

Söyleyeceklerim bu kadar.

O kaba suçlamalarınla eni öfkelendirdin Kreon.

Ben de seni hedef tahtam yaptım.

Ve usta bir nişancı gibi, bütün oklarımı tam on ikiden vurdum.

Beni eve götür artık evladım.

Bırakın onu...

o saçma sapan çıkışlarıyla benden daha genç kulakları oyalasın dursun.

Ya da artık...

daha olgunca muhakeme etmeyi...

ve bilge bir adamın diline nasıl sahip çıkması gerektiğini öğrensin.

Gitti, efendim.

Ardında sadece yaklaşan felaketlerin sözlerini bırakarak.

Ben bu şehirde yaşlandım, saçlarım bu şehirde ağardı.

Buraya geldiğimde saçlarım simsiyahtı, şimdi ise bembeyaz.

Ve bunca zaman boyunca...

onun tek bir kehanetinin bile boşa çıktığını görmedim.

Ben de görmedim.

Bunu ben de en az senin kadar iyi biliyorum.

Zihnim paramparça...

bir o yana savruluyorum, bir bu yana...

Şimdi nasıl geri adım atarım?

Ama nasıl bir ahmak gibi burada dikilip gelecek felaketi inatla bekleyebilirim?

Lord Kreon, şimdi o iyi tavsiyeye kulak verme vaktidir.

Ver o zaman, çekinme. Dinleyeceğim.

O kadını yeraltındaki hapishanesinden serbest bırakın.

Ve o ölü adama şanına yaraşır bir cenaze töreni düzenleyin.

Demek tavsiyen bu.

Tam bir çöküş.

Tamamen geri çekilmek. Hepiniz böyle mi düşünüyorsunuz?

Öyle düşünüyoruz efendim.

Acele edin Allah aşkına.

Tanrılar, insanı kendi fiillerinin sonuçlarıyla cezalandırırken...

hiç olmadığı kadar çabuk davranır.

Nasıl yapabilirim bunu?

Sımsıkı arkasında durduğum her ilkeyi...

ve her eylemi inkar etmek dayanılmaz bir şey.

Yine de mecburiyetin o demir yasalarına karşı gelmeye cüret edemem.

Gidin efendim.

Hemen yapın; bir başkasına bırakmadan, bizzat kendi ellerinizle yapın.

Evet.

Kendim gideceğim.

Derhal.

Siz...

Hepiniz...

Kürekleri ve balyozları getirin. Ben de sizinle geliyorum.

Madem fikrimi değiştirdim...

onu mahkum ederkenki kararlılığımın aynısıyla harekete geçeceğim.

Ve onu serbest bırakacağım.

Gerekirse o tuğlaları kendi ellerimle yıkacağım.

Belki de eski yasaların yerinde kalmasına izin vermek en bilgecesidir.

Korkularım bana öyle söylüyor.

Ve bu, her sağduyulu adamın kulak vermesi gereken bir sestir.

Yüce Tanrı.

Pek çok ismi olan...

Bacchus.

Dionysos.

Burası senin doğduğun şehir.

Senin kendi Thebes'in.

Şimdi şehrini bir felaket tehdit ediyor.

Korku...

dillerimizi bağlıyor.

Ve yüzde çıkan bir veba çıbanı gibi...

devletin hastalığı artık ayan beyan ortada.

Bir yanlış yaptık.

Şimdi en büyük mecburiyet, şifadır.

Gel bize ey şifacı ve bizi iyileştir.

Çok uzun zamandır acı çekiyoruz.

Hayatı güzel kılan şeyler yok edildiğinde...

ortada nasıl bir hayat kalabilir ki?

Elbette hesapsız bir zenginliği var.

Mevkiinin gerektirdiği tüm o görkem ve şatafatla hala bir kral o.

Ama hayatın tüm neşesi uçup gittikten sonra neye yarar ki tüm bunlar?

Bu aile için yeni bir trajedi daha.

Anlat bize neler olduğunu.

İkisi de öldü. Ve hayatta kalanlar bunun vebalini üstlenmeli.

Onları kim öldürdü? Kim öldü? Ne oldu? Anlat bize.

Kralın oğlu, Haman.

Kraliyet kanı, yine bir kraliyet eliyle döküldü.

Babasının eliyle mi demek istiyorsun, yoksa kendi eliyle mi?

Kılıcı tutan kendi eliydi...

ama onu bağrına saplayan babasının yaptıklarıydı.

Kahin bizi uyarmıştı ve her şey bir bir çıktı.

Eurydice, Kreon'un karısı zavallı kadın...

Sizce o ne biliyor?

Beyler.

Kıymetli dostlar.

Kapıyı açtığımda...

söylediklerinizden bir şeyler çalındı kulağıma. Birkaç kelime sadece.

Pallas Athene'ye dualarımı sunmaya gidiyordum ki...

konuşmalarınızdan birkaç parça çalındı kulağıma.

Her annenin korktuğu o şeyi hissetmeme yetecek kadar...

sevdiklerimizin başına gelen bir kaza ya da bir felaket.

Neredeyse bayılacaktım. Lütfen, açıkça söyleyin!

Ne olursa olsun dürüstçe anlatın, dayanabilirim.

Biz bu ailede metanetle yoğrulduk.

Hepimizin saygı duyduğu sevgili kraliçem.

Oradaydım. Her şeyi gördüm ve size tam olarak ne olduğunu anlatacağım.

Şimdi gerçeği yumuşatıp sonra yalancı çıkmanın kimseye faydası yok.

En iyisi hakikati olduğu gibi anlatmak.

Kocanız kral ile birlikte savaş alanının kıyısına gittik...

Polyneikes'in bedeni hala düştüğü yerde, perişan bir halde yatıyordu.

Köpekler ona saldırdığı için...

ondan geriye kalanları kutsal suyla yıkadık.

Cenaze ateşi için taze dallar kestik ve kalıntılarını yaktık.

Sonra küllerin üzerine kendi Thebes toprağından bir tümsek yaptık.

İşimiz bitince...

ölümle evlenen o kıza zifaf odası olan o taş yığını hapishaneye koştuk.

Ama...

biz varmadan...

o lanetli yeri beklemek gibi...

nankör bir görevi olan askerlerden biri koşarak gelip...

krala dağın içinden çığlık gibi korkunç bir ses geldiğini söyledi.

Derinden gelen ama duyulabilen...

tuhaf bir hıçkırık ya da inilti...

keder kendi çıplak dilinde konuşuyormuş gibi...

kısık ve insanüstü bir ses...

Kral acıyla inledi ve hepimiz şunları dediğini duyduk:

"Tanrım, korktuğum başıma geldi. Yoksa ben de mi bir kahinim?"

Sonra bağırdı:

"Hemen içeri girin...

birinin çoktan zorlayıp açtığı o kaya yarıklarından süzülüp...

mağaranın ana odasına ulaşın...

söyleyin bana, o ses oğlumun sesi mi?"

"Yoksa tanrılar benimle vahşi bir oyun mu oynuyor?"

İçeri girdiğimizde...

en karanlık köşede onu boynundan asılmış halde bulduk...

kendi elbisesinden kopardığı keten parçalarını...

birbirine bağlayıp kendine bir ilmek yapmıştı.

Haman hemen yanındaydı...

orada asılı duran bedene sarılmış tırmalıyor, karısının ölümüne...

kötü talihin ve babasının gaddarlığının...

asla gerçekleşmemesini sağladığı o evliliğe...

hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.

Kreon onları görünce...

bir hayvan gibi inleyerek mağaraya daldı ve feryat etti:

"Oğlum, zavallı oğlum, ne yaptın sen?"

Buraya gelerek aklını mı yitirdin?

Burada senin için ölümden, yok oluştan ve umutsuzluktan başka bir şey yok.

Çık buradan oğlum.

"Çık dışarı Allah aşkına, yalvarırım sana, uzaklaş buradan."

Ama çocuk sadece ona baktı...

gözleri dehşet vericiydi...

ve tek kelime etmeden babasının yüzüne tükürdü.

Kılıcını çekip doğruca kocana hamle yaptı...

ama Kreon çevik davranıp yana kaçtı...

kederden ve kendinden iğrenmekten çılgına dönen o zavallı çocuk da...

kılıcı göğsüne dayayıp kaburgalarının arasına saplayıverdi.

Ve sonra...

hala bilinci yerindeyken...

kızı kollarının arasına alıp...

kendi kanının içinde ona sımsıkı sarıldı.

Hayat bir fıskiye gibi gözlerimizin önünde akıp giderken nefesi daralıp sıklaştı...

kızı öylesine kana buladı ki...

o bembeyaz yanaklar kan lekeleriyle yeniden kızıla boyandı.

İşte böylece artık birlikteler; ölümde birleşmiş iki ceset.

Evlendi sonunda zavallı çocuk...

ama düğünü kutlamaların olmadığı o mezarda kıyıldı.

Tek bir yatakta yan yana sessizce uyuyan balayı çifti gibiydiler.

İnsanın kendi dik başlılığı ve kibriyle...

hemcinsine nasıl bir yıkım getirebileceğinin kanıtıydı bu manzara.

Bu çok tuhaf.

Karısı tek kelime etmeden çekip gitti.

Her anne gibi o da oğlunun ölümüyle kahrolacak...

ama bunu kadınlarla baş başayken yaşayacaktır.

Asla düşüncesizce ya da yersiz bir şey yapmaz, eminim buna.

Bilmiyorum.

Bu tür bir sessizlik...

bazen çığlıklardan ve gözyaşlarından çok daha büyük bir tehdittir.

Peşinden git hemen.

İçimde bir nefret vardı.

Yok etme arzusu beni bir deli gibi sürükledi.

Ölüme doğru çılgınca atladım.

Senin ölümüne, oğlum.

Ben sorumluydum.

Benim yaptıklarım öldürdü onu. Onun hiçbir suçu yok, zerre kadar yok.

Hayatının baharında savrulup gitti.

Umudum...

sevincim...

Kılıcı tutan benim elimdi.

Kaderini belirleyen benim kibrimdi.

Gerçeği şimdi görüyorsun ama çok geç.

Acı, yegane öğretmendir.

Tanrılar belimi büktü...

ve özsaygımı yerle bir etti.

İnsan çıplak, fani bir yaratıktır.

Bekleyebileceği tek şey kederdir.

Lordum, yeterince acı çektiniz ama adınıza daha fazla ızdırap yazılmış.

Bir acı burada ulu orta yatıyor, diğeri ise bekliyor.

Kapının ardında aynı keder ikiye katlanmış.

Bundan daha kötüsü olamaz.

Kalbim paramparça.

Karınız öldü.

Katledilen bu oğlun annesi...

Yarası daha taze ama yaşam soluğu çoktan uçup gitmiş.

Beni de mi öldüreceksiniz?

Yoksa daha fazla acı çekeyim diye diz mi çöktüreceksiniz?

Ey ölümün habercisi, söylediklerinden daha fazla ne diyebilirsin ki?

Artık saklamanın bir yolu yok. Kendi gözlerinle gör.

Bir insanın gözünün bir kez bile görmemesi gereken şeyi...

ikinci kez görmeye zorlanıyorum.

Böyle mi bitiyor?

Yoksa daha fazla işkence, daha fazla acı mı olacak?

Birkaç dakika önce...

titreyen kollarım ölü bir oğlu kucaklıyordu.

Şimdi ise ölüm, anneyi ellerimden çekip aldı.

Onu yığılmış halde buldum...

gözlerini yumarken, bugün hayatı son bulan oğlu için ağlıyordu.

Ve...

ölürken son nefesiyle...

oğlunu bu ölüme sürükleyen katil diye sana lanet okudu.

Doğruyu söyledi.

Bütün suç benim.

Katil benim.

Bunu açıkça söyleyin.

Hepiniz...

herhangi biri, götürün beni buradan.

Günün o temiz ışığını lekeliyorum.

Ben bir hiçim.

Bir hiç oldum artık.

Bir hiç olan adama artık hiçbir şey olmaz.

Böyle zamanlarda neyin iyi olduğuna nasıl karar verebiliriz?

En güvenlisi hemen harekete geçmektir.

Kaybedecek daha ne kaldı ki?

Neredesin ey ölüm?

Dostum, gel...

bir dostun yapması gerektiği gibi sar beni karanlığına.

Neden bir gün daha ziyan olsun?

Yarın bir gizemdir.

Zamanın neyi ayan edeceğini kimse bilemez.

Günbegün yaşarız.

Gelecek, bizimkinden çok daha yüce ellerdedir.

Ben bir hiçim.

Hiçbir şey istemiyorum.

Sadece son, en yalın dualarımı...

Şimdi dua vakti değil.

Dua etmek için artık çok geç.

Gelecek olan neyse gelir; ha bugün, ha yarın.

Ben bir hiçim.

Götürün...

beni öyleyse...

bilmeden karısını ve oğlunu ölüme sürükleyen o adamı.

Nereye gideyim?

Sola mı, sağa mı?

Artık bütün yollar yanlış çıkıyor.

Gecenin karanlığına doğru...

Karanlık saklasın beni.

Ellerimde kan var.

Zihnim paramparça...

belim kırıldı.

Ölmem gerekirdi benim.

İnsanın mutluluğunun anahtarı...

yüreğinde bilgeliği büyütmektir.

İnsan kendi işine bakmalı...

ve bırakmalı ki tanrılar da kendi rollerini oynasın.

Her şeyden önce...

o ezeli ve değişmez yasanın karşısında huşuyla eğilmek gerekir.

Kibirli adam...

küstahlığıyla kendinden başka her şeyi hor görüyormuş gibi yapabilir.

Ama sonunda...

tanrılar onu kederle dize getirir.

Bugün burada olan buydu.

Çeviri: nutuzar

Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.