Original subtitles

Mundesoi per www.OpenSubtitles.org: Fast Eagle & A. K.

Lodhur nga kërkimi i titrave? Ray i gjeneron ato menjëherë: getray.app

Rip: niti991 .:: www.T-Sh.net::.

Lumos Maxima.

Lumos Maxima.

Lumos Maxima.

Lumos Maxima.

Lumos Maxima!

Harri Poter dhe i Burgosuri i Azkabanit

Harri! Harri!

Harri, hape derën.

Marxh. Sa mirë që të shoh...

Xhaxha Vernon, dua të më firmosësh këtë formular.

Çfarë është?

Asgjë. Gjëra shkolle.

Ndoshta më vonë, nëse sillesh mirë.

Do ta bëj nëse sillet edhe ajo.

- Oh, qënke akoma këtu, apo jo? - Po.

Mos m'u përgjigj mua në atë mënyrë mosmirënjohëse.

Është i mirë vëllai im që të mban ty këtu.

Do ta kisha dërguar drejt e në jetimore po të ma kishin lënë mua në derë.

Dadli im është ky? Lepurushi im është ky?

Na jep një puthje. Eja, shpejt, shpejt.

Çoji valixhet e Marxhit lart.

Në rregull.

Mbaroje këtë për mamin. Djalë i mbarë, lepurush.

- Do të marrësh nga kjo, Marxh? - Vetëm një copë të vogël.

Është e shkëlqyer, Petunia.

Do marr edhe një copë tjetër.

Zakonisht nuk kam kohë të ushqehem mirë, me 12 kafshë në shtëpi.

Edhe një copë tjetër. Djalë i mbarë.

Do të provosh pak verë?

Pak verë për lepurushin tim të mrekullueshëm?

Pse po ngërdheshesh ti?

Ku e dërgove djalin, Vernon?

Në Shën Brutus. Është shkollë e mirë për fëmijët jetimë.

A përdorin dhunë në Shën Brutus, djalosh?

Oh, sigurisht.

Po. Më kanë rrahur disa herë.

Shkëlqyeshëm. Nuk është gjë e mirë...

të mos përdorësh dhunë ndaj njerëzve që e meritojnë.

Nuk duhet të fajësosh veten që ky u bë kështu.

Ka të bëjë e gjitha me gjakun. Gjaku i keq trashëgohet.

Me çfarë merrej babai i djaloshit, Petunia?

Asgjë, ai nuk punonte. Ishte i papunë.

- Dhe një i alkoolizuar, s'ka dyshim. - Kjo është një gënjeshtër.

- Çfarë the? - Babai im nuk ishte i alkoolizuar.

Mos u shqetëso, Petunia. Kam duar të forta.

Mendoj se është koha që të shkosh në shtrat.

Pusho, Vernon. Ti, pastroje këtë.

Në fakt, nuk ka të bëjë me të atin.

Ka të bëjë e gjitha me të ëmën. E kam vënë re edhe me qentë.

Nëse ka diçka që nuk shkon me qenushen, atëherë ka diçka që nuk shkon edhe me këlyshët.

Pusho! Pusho!

Në rregull.

Lërmë të të them...

Vernon!

Vernon! Vernon, bëj diçka!

Ndalo!

Të kapa, Marxh. Të kapa.

- Mbahu, mbahu. - Hiqmu.

- Mos guxo! - Më vjen keq.

Oh, Vernon.

Oh, Zot i Madh.

Marxh!

Të lutem!

Marxh!

Kthehu!

Sille përsëri mbrapsht! Sille mbrapsht tani.

- Bëje menjëherë! - Jo, ajo e meritonte.

- Qëndro larg prej meje. - Ty nuk të lejohet të bësh magji jashtë shkollës.

- Ashtu? Më jep një shkas. - Ata nuk do të të pranojnë më.

Ti nuk ke ku të shkosh.

Nuk më intereson. Kudoqoftë është më mirë se këtu.

"Mirësevini në Autobuzin e Kalorësve..."

"transport emergjent për magjistarë dhe shtriga në nevojë".

"Emri im është Sten Bishtnuesi, dhe do të jem drejtuesi juaj për këtë mbrëmje".

Çfarë po bën këtu jashtë?

- Unë u rrëzova. - Për çfarë u rrëzove?

- Nuk e bëra me qëllim. - Epo, eja brenda atëherë.

Të mos presim të rritet bari.

- Çfarë po shikon? - Asgjë.

Epo, eja brenda atëherë.

Jo, jo, i marr unë këto. Ti futu brenda.

Eja.

Jepi, lëviz.

- Largoje, Ern. - Po, lëvize, Erni.

Do të jetë një udhëtim me pengesa.

- Si the se e kishe emrin? - Nuk thashë asgjë.

- Për ku je nisur? - Kazani Pikues, është në Londër.

E dëgjove këtë? "Kazani Pikues, është në Londër".

Kazani Pikues. Nëse ke një supë më bizele...

sigurohu ta jash para se të të hajë ty.

- Po babanacët nuk mund të na shohin? - Babanacët?

Ata nuk shohin asgjë, apo jo?

Jo, por nëse u ngul një pirun, mund ta ndiejnë.

Erni, zonja e moshuar në orën 12!

Dhjetë, nëntë, tetë...

shatë, gjashtë, pesë...

katër, tre, tre e gjysmë...

dy, një e treçerek.

Po!

Kush është ai?

Ai njeri.

Kush është ky?

Kush është...?

Ai është Sirius Blek, ja kush është.

Mos më thuaj që nuk ke dëgjuar asnjëherë për Sirius Blekun.

Ai është një vrasës.

Tani gjendet i ndryrë në Azkaban për këtë.

- Si është arratisur? - Epo, kjo po që është një pyetje, apo jo?

Ai është i pari që ka mundur të arratisur.

Ai ishte një mbështetës i madh i...

Ti-E-Di-Kushit.

Mendoj se për këtë ke dëgjuar të flitet.

Po.

Për atë kam dëgjuar.

Erni, dy në kuvertën e dyfishtë në orën 12.

Ata po afrohen, Erni.

Erni, ata janë pikërisht para nesh!

Kujdes kokat.

Hej, djema?

Pse këto fytyra të stërgjata?

Po, po. Afërsisht aty.

- Kazani Pikues. - Ndalesa e radhës, Nokturn Alli.

Zoti Poter, më në fund.

- Largoje, Ern. - Po, largoje, Erni!

Dhoma 11.

Hedvig.

Ke një buf shumë të zgjuar, zoti Poter.

Arriti këtu pesë minuta para jush.

Si Ministër i Magjisë, është detyra ime të të njoftoj, zoti Poter...

se këtë mesditë, motra e xhaxhait tënd është gjetur...

në jug të Shefilldit, duke u rrotulluar mbi një pirq oxhaqesh.

Departamenti i Magjisë Aksidentale u dërgua menjëherë në Vendnqjarje.

Ajo u shfry menjëherë dhe iu hoqën kujtimet e fundit.

Ajo nuk do të mbajë mend asgjë për incidentin e ndodhur.

Pra, kjo është e gjitha...

dhe nuk u bë asnjë dëm.

Supë me bizele?

Jo, faleminderit.

- Ministër? - Po?

- Nuk e kuptoj. - Çfarë nuk kupton?

Unë theva ligjin. Magjistarët nën moshë nuk mund të përdorin magji në shtëpi.

Mos bëj kështu. Ministria nuk i dërgon njerëzit në Azkaban...

nëse ata hedhin hallat në erë.

Nga ana tjetër, të ikësh ashtu, duke marrë parasysh edhe ngjarjet e fundit...

është shumë, shumë e papërgjegjshme.

- "Ngjarjet e fundit", zotëri? - Një vrasës gjendet i lirë.

Do të thuash, Sirius Blek?

Por, ç'lidhje ka me mua?

Asgjë, sigurisht. Ti je i sigurtë, dhe kjo ka rëndësi.

Dhe nesër do të nisesh për në Hoguorts.

Këto janë librat e rinj për vitin shkollor. Gjeta pak kohë të lirë...

dhe i bleva këtu. Tani Tomi do të të tregojë dhomën tënde.

Hedvig.

Oh, meqë ra fjala, Harri. Ndërsa je këtu, do të ishte më mirë nëse...

nuk vërdallisesh shumë.

Në rregull! Do ta lëvizësh atë autobuz apo jo?

Jam pastruesja.

Do të kthehem më vonë.

Po të paralajmëroj, Hermionë.

Mbaje atë përbindësh larg nga Skabers, përndryshe do ta shndërroj në një tas çaji.

Është një mace, Ronald. Çfarë pret ti?

- E ka në natyrë. - Një mace, kështu të kanë thënë?

- Duket si një derrkuc me paruke. - Këtë e thotë...

pronari i asaj furçeje këpucësh që qelbet erë.

Kërcigrep, mos ia vër re fjalëve të tij.

Harri.

Harri.

- Si ishte Egjipti? - I mahnitshëm, plot me gjëra të vjetra...

si mumje, varre, edhe Skaber u kënaq shumë.

- Egjiptianët i adhuronin macet. - Së bashku me brumbujt.

- Nuk do ta ndezësh më atë prerësen? - Nuk ia kam treguar asnjërit.

Jo, asnjërit. Nëse nuk e përfshin edhe Tomin.

- Virgjëresha e ditës. - Virgjëresha e natës.

- Gatuaj. - Ai tipi që rregulloi tualetin.

- Harri. - Zonja Uezli.

- Sa mirë që po të shoh, i dashur. - Sa mirë që po të shoh.

- I ke marrë të gjitha? - Po.

- Po? Të gjitha librat? - Janë të gjitha lart.

- Edhe rrobat? - Të gjitha.

- Djalosh i mbarë. - Faleminderit.

- Harri Poter. - Zoti Uezli.

- Harri, mund të të them diçka? - Po, sigurisht.

- Hermionë. - Mirëmëngjes, zoti Uezli.

- Po kërkon ndonjë term të ri? - Po, do të ishte mirë.

Harri, disa nga Ministria mendojnë se nuk duhet të ta them...

atë që do të të tregoj.

Por mendoj se duhet të dish të vërtetën.

Ti je në rrezik.

Në rrezik të madh.

Ka të bëjë kjo me Sirius Blekun, zotëri?

Çfarë di ti për Sirius Blekun, Harri?

- Vetëm që është arratisur nga Azkabani. - E di përse?

13 vite më parë, kur ti ndalove...

- Voldemortin. - Mos e përmend emrin e tij.

Më fal.

Kur ti ndalove Ti-E-Di-Kë...

Bleku i humbi të gjitha.

Por që prej asaj dite, ai ende i mbetet një shërbëtor besnik.

Dhe në mendjen e tij...

ti je e vetmja gjë që pengon rrugën e tij...

në mënyrë që Ai-Që-Nuk-Duhet-Përmendur të rikthehet i fuqishëm.

Ja përse...

ai është arratisur nga Azkabani.

Për të të gjetur ty.

Dhe të më vrasë.

Harri, betohu se pavarësisht atyre që mund të dëgjosh...

ti nuk do ta kërkosh Blekun.

Zoti Uezli...

pse mund të shkoj të kërkoj një njeri që kërkon të më vrasë?

Shpejt, shpejt.

Ron, Ron!

Oh, për hir të Zotit!

Mos e humb!

Nuk doja ta hidhja në erë. Unë thjesht...

- Unë humba kontrollin. - Fantastike.

Sinqerisht, Ron, nuk është për të qeshur. Harri është me fat që nuk është përjashtuar.

Isha me fat që nuk u arrestova.

Ende mendoj se ishte fantastike.

Ejani. Është plotë gjithandej.

Kush mendoni se është?

- Profesor R.J. Lupin. - Të gjitha i di ti?

Si ka mundësi që i di të gjitha?

Është në valixhen e tij, Ronald.

- Mendon se është akoma në gjumë? - Ashtu duket, pse?

Do t'ju them diçka.

Më thuaj nëse e kam kuptuar saktë. Sirius Blek u arratis nga Azkabani...

për të të kërkuar ty? - Po.

Por ata do ta kapin Blekun, apo jo?

- Dua të them, të gjithë po e kërkojnë. - Sigurisht.

Vetëm se asnjë më parë nuk është arratisur nga Azkabani...

dhe ai është një vrasës i pashpirt. - Faleminderit, Ron.

Pse po ndalojmë?

Nuk duhet të kemi arritur akoma.

Çfarë po ndodh?

Nuk e di. Mbase është prishur ndonjë gjë.

Ron, më shkele këmbën.

Po lëviz diçka atje jashtë.

Mendoj se diçka po vjen drejt nesh.

Dreqi e mori! Çfarë po ndodh?

Harri.

Harri, je mirë?

Faleminderit.

Këtu, haje këtë. Do të të ndihmojë.

Gjithçka në rregull. Është çokollatë.

Çfarë ishte ajo gjëja që erdhi?

Ishte një Marrosës, një prej rojave të Azkabanit. Tashmë ka ikur.

Po kontrollonte trenin për Sirius Blekun.

Nëse më lejoni, duhet të flas pak me shoferin.

Haje. Do të ndihesh më mirë.

Çfarë më ndodhi?

Epo, të ra të fikët.

Menduam se mos kishe marrje mendsh, diçka e tillë.

Dhe asnjërit prej jush...

e dini...

ju ra të fikët? - Jo.

U ndjeva çuditshëm.

Sikur nuk do të isha më kurrë i lumtur.

Por dikush po ulëriste.

Një grua.

Asnjë nuk po ulëriste, Harri.

Mirëseerdhët! Mirësevini në një tjetër vit në Hoguorts.

Tani, do të doja të thosha disa fjalë...

para se të mbushim barkun me gjithë këto gjëra të shijshme.

Së pari, jam i nderuar t'ju prezantoj, profesorin R.J. Lupin...

i cili ka pranuar të zëvendësojë vendin bosh...

të Mbrojtjes Kundër Arteve të Errëta.

Suksese, profesor.

Sigurisht, prandaj ta dha çokollatën, Harri.

Poter. Është e vërtetë që të ra të fikët?

- Dua të them, të ra vërtetë të fikët? - Zhduku, Mallfoi.

- Si e mori vesh? - Mos i kushto vëmendje.

Mësuesi ynë i Kujdesit ndaj Krijesave Magjike...

ka vendosur të tërhiqet...

në mënyrë që t'i shpenzoje vitet e mbetura për veten e tij.

Fatmirësisht, kam kënaqësinë t'ju njoftoj...

se vendin e tij nuk do ta marrë askush më pak...

se vetë Rubeus Hagrid.

Së fundmi, sipas një njoftimi jo fort të këndshëm...

nga Ministria e Magjisë...

Hoguortsi do të jetë i vizituar nga Marrosësit e Azkabanit, deri në një njoftim të radhës...

për sa kohë që Sirius Blek gjendet i lirë.

Marrosësit do të patrullojnë në çdo dalje të shkollës.

Derisa unë të sigurohem...

se prezenca e tyre nuk do të ndikojë në aktivitetet tona të përditshme...

duhet të bëni kujdes.

Marrosësit janë krijesa të verbra. Ata nuk mund të bëjnë dallimin...

mes atyre që ata gjuajnë, dhe atyre që u dalin në rrugë.

Prandaj, duhet të lajmëroj secilin prej jush...

të mos u jepni atyre arsye për t'ju lënduar.

Nuk është në natyrën e një Marrosësi të jetë i mëshirshëm.

Por ju e dini, lumturia mund të gjendet...

edhe në kohërat më të errëta...

nëse ndonjëri thjesht ndez dritën.

Fortuna Major.

Këtu, dëgjo. Ajo nuk më lë të kaloj.

- Fortuna Major. - Jo, prit, prit.

Shiko këtë.

- Fantastike, thjesht me zërin tim. - Fortuna Major.

- Po, në rregull, hyr. - Faleminderit.

Ende e bën atë edhe pas tri vitesh.

- Ajo nuk mundet as të këndojë. - Pikërisht.

- Përshëndetje. - Përshëndetje.

- Oh, Zot. - Kjo është e tmerrshme.

E gjelbër. Kjo është një majmun.

- Çfarë ishte kjo? - Majmun e quan atë?

Mos i jepni më atij.

Hej, Nevil, provo një elefant.

- Ron, kape këtë. - Në rregull.

Mendoj se kemi një fitues.

- Oh, mos e provo atë. - Oh, mos.

Shikojani pak fytyrën.

Mirëseerdhët, fëmijë të dashur.

Në këtë dhomë, ju do të zbuloni punën fisnike të Parashikimit.

Në këtë dhomë, ju do të zbuloni nëse e zotëroni Shikimin.

Përshëndetje. Unë jam profesoreshë Trelaunej.

Së bashku do të lundrojmë nëpër të ardhmen tonë.

Këtë semestër, do të përqëndrohemi te Taseomacia, arti i leximit të gjetheve të çajit.

Prandaj, ju lutem, merrni kupën e personit që është ulur në të kundërtën tuaj.

Çfarë shikoni?

E vërteta gjendet aty brenda, si një përgjigje në një libër, duke pritur për t'u lexuar.

Por në fillim, duhet të çlironi mendjen tuaj.

- Së pari, duhet të shikoni përtej. - Çfarë gjërash të kota.

- Kur erdhe ti? - Unë?

- Unë kam qenë këtu gjatë gjithë kësaj kohë. - Ti, djalosh...

A është mirë gjyshja jote?

Mendoj se po.

Nuk do të isha kaq e sigurtë. Ma jep kupën.

Për të ardhur keq.

Çlironi mendjen.

Aura jote po pulson, i dashur. A po sheh përtej?

- Mendoj se po. - Sigurisht.

Shiko te filxhani. Më thuaj çfarë shikon.

Po.

Harri ka një udhëkryq të vështirë këtu. Paragjykime dhe vuajtje.

Këtu ka edhe një diell, gjë që tregon se do të jetë i lumtur.

Pra...

ti do të vuash shumë, por do të të bëjë të lumtur.

Ma jep filxhanin.

Oh, djalosh i dashur.

I dashur...

ti ke Grimin.

Grinin? Çfarë është Grini?

Jo Grini, idiot. Grimi.

"I aftë të marrë formën e një qeni të lashtë gjigant".

"Është ndër fatet më të errëta në botën tonë".

"Është një fat..."

"i vdekjes".

Mendon se kjo puna e Grimit ka të bëjë me Sirius Blekun?

Oh, sinqerisht, Ron. Po të më pyesësh mua, Parashikimi është një art i mangët.

Runet e Lashta, kjo po që është një lëndë magjepsëse.

Runet e Lashta? Sa lëndë po bën ti?

Disa.

Prit pak. Kjo nuk është e mundur.

Runet e Lashta janë në të njëjtin orar me Parashikimin.

Duhet të jesh në dy klasa në të njëjtën kohë.

Mos u bëj qesharak. Si mund të jetë një njeri në dy vende të ndryshme njëkohësisht?

"Çlironi mendjen. Përdorni Syrin tuaj të Brendshëm për të parë të ardhmen".

Ejani tani, afrohuni. Mbani pak qetësi nëse nuk e keni bezdi.

Kam një orë të veçantë për ju sot.

Një mësim fantastik, më ndiqni.

Në rregull nxënës, mbani qetësi. Formoni një grup aty.

Dhe hapini librat në faqen 49.

Si mund ta bëjmë këtë ekzaktësisht?

Thjesht hiq rripin, sigurisht. Oh, Zot i Madh.

- Mos u bëj kaq hutaq, Longbotom. - Jam mirë, gjithçka në rregull.

- Mendoj se janë qesharakë. - Oh, po, shumë qesharakë.

Oh Zot, ky vend është bërë një kasolle qensh.

Prit sa ta marrë vesh babai im se Dambëlldori e lë këtë zhelan të japë mësim.

Qepe, Mallfoi.

Marrosës! Marrosës!

- Mos i jep rëndësi. - Duhej ta kishe goditur.

Po.

A nuk është i bukur?

Përshëndeteni Sqepfortin.

Hagrid, çfarë është ky ekzaktësisht?

Ky, Ron, është një hipogrif.

Gjëja e parë që duhet të dini për ta, është se janë krijesa shumë krenare.

Ofendohen shumë lehtë. Nuk do të doje të ofendosh një hipogrif.

Mund të jetë gjëja e fundit që bën në jetë.

Tani, kush do të vijë dhe ta përshëndesë?

Të lumtë, Harri. Të lumtë.

Eja tani.

Tani...

duhet ta lësh të bëjë lëvizjen e parë. Është i sjellshëm, prandaj...

afrohu. Përkulu lehtë.

Tani prit dhe shiko nëse edhe ai do të përkulet.

Nëse e bën, mund të shkosh dhe ta prekësh.

Nëse jo... Epo, do të arrijmë më vonë deri aty.

Thjesht bëj përkuljen tënde.

Lehtë dhe bukur.

Sprapsu, Harri. Sprapsu.

Vazhdo akoma.

Vazhdo akoma.

Të lumtë, Harri, të lumtë. Kape, bukurosh.

Në rregull, mendoj se mund të shkosh ta prekësh tani.

Vazhdo. Mos ji i turpshëm.

Lehtë dhe bukur, tani. Lehtë dhe bukur.

Jo kaq shpejt, Harri.

Ngadalë, Harri. Kjo është...

Lehtë dhe bukur. Tani lëre atë të afrohet.

Avazh, tani, avash...

Kjo është...

Po!

Të lumtë! Të lumtë, Harri.

A mund të fluturojë?

- Mendoj se tani mund të të lejojë ta kalërosh. - Çfarë?

- Eja. - Hej, hej, hej!

Mbahu aty, rreth qafores.

Kujdes mos i shkul ndonjë pendë, nuk do të të falenderojë për këtë.

Të lumtë, Harri, punë e paqme, Sqepfortë.

Ishte e hatashme, Harri!

Oh, të lutem.

Të lumtë, të lumtë.

- Si po shkoj në ditën time të parë? - Shkëlqyeshëm, profesor.

Ti nuk je i rrezikshëm, apo jo, ti shpend i shëmtuar!

Mallfoi, mos...

Jo!

Sqepfortë!

Qetësohu, Sqepfortë!

Largohu, krijesë budallaqe...

- Ajo gati më vrau! - Qetësohu, është thjesht një e gërvishtur!

Hagrid!

- Duhet ta çojmë menjëherë në spital. - Unë jam mësuesi, do ta çoj unë.

- Do të pendohesh për këtë. - Të shpërndahet klasa!

Ti dhe pula jote!

A të dhemb shumë, Drako?

Dhemb dhe pushon. Megjithatë, e quaj veten me fat.

Madamë Pomfri tha se për një minutë mund të kisha humbur krahun.

- Nuk do të mundem të bëj detyra për disa javë. - Dëgjojeni pak, idiotin.

- Ai po shtiret vetë, apo jo? - Të paktën Hagridi nuk u pushua.

Dëgjova se babai i Drakos është tërbuar. Akoma nuk e kemi dëgjuar fundin.

- Atë e kanë parë! - Kë?

Sirius Blekun!

Në Duftaun? Nuk është shumë larg që këtu.

Nuk mendon se mund të vijë në Hoguorts, apo jo?

- Me gjithë ato Marrosës te hyrjet? - Marrosësit?

Ai u shpëtoi një herë. Kush e thotë se nuk mund të bëjë përsëri?

Ke të drejtë, Bleku mund të jetë kudo. Është si të përpiqesh të kapësh tymin.

Si të përpiqesh të kapësh tymin me duar të gjymtuara.

Intriguese, apo jo?

Dëshiron ndonjë të përgjigjet me hamendje...

se çfarë ka aty brenda?

- Është një Qulls. - Shumë mirë, zoti Tomas.

Tani, a mund të më thotë ndonjë se si duket një Qulls?

- Asnjë nuk e di. - Kur erdhi këtu kjo?

Qullsat ndryshojnë formë.

Ata marrin formën e atij që ne i frikësohemi më së shumti.

- Kjo i bën ata shumë... - Shumë të frikshëm, po, po, po...

Për fat të mirë, ekziston një shorti shumë e thjeshtë për të larguar një Qulls.

Tani le të praktikojmë. Pa shkopinj, ju lutem.

Pas meje. Qesharakus!

- Qesharakus! - Shumë mirë.

Pak më fort dhe më qartë. Dëgjoni:

- Qesharakus! - Qesharakus!

- Kjo klasë është qesharake. - Shumë mirë.

Kaq shumë vetëm për pjesën më të lehtë. Por vetëm shqiptimi nuk mjafton.

Ajo që e largon përfundimisht një Qulls, është e qeshura.

Duhet ta detyroni atë të marrë një formë që e mendoni shumë qesharake.

Më lejoni t'jua shpjegoj. Nevil, mund të vish, të lutem?

Eja, mos ji i turpshëm. Eja.

Eja.

Përshëndetje. Nevil, çfarë të frikëson ty më së shumti?

Profesor Snape.

- Më fal? - Profesor Snape.

Profesor Snape. Po, na frikëson të gjithëve.

- Ti jeton me gjyshen. - Po, por nuk dua të shndërrohet as si ajo.

Jo...

nuk do ta bëjë. Dua të përfytyrosh veshjen e saj.

Vetëm rrobat e saj, shumë qartë, në mendjen tënde.

- Ajo mban një çantë të madhe të kuqe... - Ne nuk kemi nevojë ta dëgjojmë.

Për sa kohë ta shohësh ti, do ta shohim edhe ne. Tani, kur ta hap atë raft...

dua që të bësh këtë. Më falni.

Imagjino profesor Snape me veshjen e gjyshes sate.

Mund ta bësh këtë?

Po. Shkopin gati.

Një, dy, tre.

Mendo, Nevil, mendo.

Qesharakus!

Shkëlqyeshëm, Nevil, shkëlqyeshëm! E pabesueshme, në rregull...

shko mbrapa, Nevil. Të gjithë, formoni një rresht...

Formoni një rresht!

Dua që të gjithë ju të përfytyroni atë të cilës i druheni më shumë...

dhe ta shndërroni në diçka qesharake.

Tjetri! Ron!

Përqëndrohu dhe përballu me frikën. Tregohu i guximshëm!

Shkopin gati, Ron.

Qesharakus!

Po!

E shikoni? Shumë mirë, shumë mirë!

E mrekullueshme! Absolutisht, shumë, shumë e këndshme! Tjetri, Parvati.

Na trego çfarë shikon.

Ji e vëmendshme. Përqëndrohu.

Qesharakus!

Tjetri! Afrohu, afrohu!

E mahnitshme, e mahnitshme!

Këtu!

Qesharakus!

Po, më falni për atë. Mjaft me kaq për sot.

Merrini librat.

Ky është fundi i mësimit. Faleminderit, më falni!

Më vjen keq, mund të keni shumë gjëra të mira.

Mos harroni, vizitat në fshatin Hogsmid janë një privilegj.

Nëse sjellja juaj në shkollë nuk do të jetë e përshtatshme...

ky privilegj do t'ju hiqet menjëherë.

Pa leje të nënshkruar, nuk mund të vizitohet fshati.

Ky është rregulli, Poter.

Ata me leje, më ndiqni mua. Ata që nuk kanë, të qëndrojnë.

Mendova se nëse mund ta firmosje ti, atëherë unë mund...

Nuk mundem, vetëm një prind ose kujdestar mund të firmosë.

Meqë unë nuk jam as njëra as tjetra, do të ishte e papërshtatshme.

Më vjen keq, Poter. Kjo është fjala ime e fundit.

Harrojeni fare, djema. Shihemi më vonë.

Profesor, mund t'ju pyes për diçka?

Do të dish pse nuk të lejova të përballje Qullsin, apo jo?

Mendova se do të ishte shumë e qartë.

Mendova se do të merrte formën e Lordit Voldemort.

Mendova për Voldemortin në fillim.

Por pastaj kujtova atë natë në tren...

dhe Marrosësin. - Jam shumë i mahnitur.

Kjo do të thotë se ajo të cilës ti i frikësohesh më së shumti, është vetë frika.

Kjo është gjë e zgjuar.

Para se të më binte të fikët...

unë dëgjova diçka.

Një grua...

që ulëriste.

Marrosësit na detyrojnë të çlirojmë kujtimet tona më të këqija.

Dhimbja jonë bëhet fuqia e tyre.

Mendoj se ishte mamaja ime...

natën që e vranë.

Që herën e parë që të pashë, Harri, të njoha menjëherë.

Jo nga vraga, nga sytë e tu.

Ke sytë e mamasë tënde, Lilit.

Po.

Oh, po. Unë e njihja atë.

Mamaja jote më qëndroi afër kur asnjë tjetër nuk e bëri.

Ajo nuk ishte vetëm një magjistare e talentuar...

por edhe një grua e jashtëzakonshme.

Ajo kishte një mënyrë të të parit të së bukurës tek njeriu...

dhe veçanërisht, kur vetë këta persona nuk e dinin që e kishin brenda.

Dhe babai yt, Xhejmsi, në anën tjetër...

ai...

ai kishte, nëse mund ta themi, një talent të veçantë për telashe.

Një talent, që mesa duket, e ka kaluar edhe tek ti.

Ti u ngjan më shumë atyre se vetë ti e mendon, Harri.

Me kalimin e kohës, do ta kuptosh se sa shumë.

Dyqani i ëmbëlsirave të Dukës është fantastik, por asnjë nuk ia kalon dyqanit të rrengjeve të Zonkos.

Por nuk arritëm të shkonim në Koliben Ulëritëse.

- Nëse ke dëgjuar për të, është... - Shtëpia me më shumë fantazma në Britani, e di.

Çfarë po ndodh?

Ndoshta Nevili e ka harruar përsëri fjalëkalimin.

- Hej. - Oh, qënke këtu.

Më lini të kaloj, ju lutem. Më falni, jam Prefekti!

Kthehu mbrapa, të gjithë.

Asnjë nuk do të hyjë në këtë fjetore para se të jetë kontrolluar tërësisht.

Zonja Trashaluqe! Ajo ka ikur!

Mirë t'i bëhet. Ajo ishte një këngëtare e tmerrshme.

Nuk është për të qeshur, Ron.

Qetësohuni, të gjithë. Mblidhuni dhe shkoni në dhomat e përbashkëta.

- Mbani qetësi. - Hapni rrugën.

- Drejtori është këtu. - Forca, lëvizni.

E dëgjuat. Lëvizni!

Zoti Filç? Mblidh fantazmat.

Thuaju të kërkojnë në të gjitha pikturat e kështjellës për të gjetur zonjën Trashaluqe.

Nuk ka nevojë për fantazmat, profesor.

Zonja Trashaluqe është aty.

Kujdes ku shkelni! Ngadalë!

Dëgjoni, jam Prefekti!

- Kthehuni këtu! - Vazhdoni të lëvizni!

Zonjë e dashur, kush ta bëri këtë?

Kishte sytë si të djallit, dhe një shpirt po aq të errët sa edhe emri.

Ishte ai, Drejtor. Ai për të cilin flasin të gjithë.

Ai është këtu, diku në kështjellë!

Sirius Bleku!

Siguroni kështjellën, zoti Filç. Ju të tjerët, shkoni në Sallën e Madhe.

Kam kontrolluar Kullën e Astronomisë dhe të Bufëve. Nuk ka asgjë atje.

- Faleminderit. - Edhe kati i tretë është i pastër, zotëri.

- Shumë mirë. - Unë kontrollova bodrumet.

Nuk ka asnjë shenjë të Blekut, në asnjë pjesë të kështjellës.

Nuk e prisja që të shfaqej.

Shumë e dyshimtë, nuk mendon kështu?

Të futesh në kështjellën e Hoguortsit pa asnjë ndihmë...

tërësisht i pazbuluar? - E dyshimtë, po.

Ke ndonjë ide si mund të ketë hyrë?

Shumë. Njëra më e pamundur se tjetra.

Ju mund të kërkoni...

prioritete në lidhje me...

veprimtarinë e profesorëve...

Asnjë profesor në Hoguorts nuk do ta kishte ndihmuar Sirius Blekun të futej në kështjellë.

Jam i bindur se kështjella është tërësisht e sigurt...

dhe jam i mendimit se duhet t'i dërgojmë nxënësit në fjetoret e tyre.

Po Poteri? A duhet të lajmërohet?

Ndoshta. Por për tani, lëre te flejë.

Në ëndrra, ne futemi në një botë që është tërësisht e jona.

Lëre të notojë në oqeanin më të thellë ose të fluturojë në retë më të larta.

Kthejeni në faqen 394.

Më falni, zotëri. Ku është profesor Lupini?

Ky nuk është shqetësimi yt, apo jo, Poter?

Le të themi se profesori yt nuk është në gjendje të japë mësim...

në këtë kohë. Kthejeni në faqen 394.

"Njerëzit-Ujq?"

Zotëri, ne kemi mësuar vetëm për Ngërthecat dhe Qullsat.

- Nuk duhet ta fillojmë këtë për disa javë. - Qetësi.

Kur erdhi ajo? E pe kur hyri?

Tani, kush nga ju mund të më thotë ndryshimin...

mes një Magjikafshe dhe një Njeriu-Ujk?

Asnjë?

- Sa zhgënjyese. - Ju lutem, zotëri.

Një Magjikafshë është një magjistar që zgjedh të shndërrohet në një kafshë.

Një Njeri-Ujk nuk ka zgjedhje.

Në çdo hënë të plotë...

ai nuk mban mend se kush është. Ai mund të vrasë edhe shokun më të ngushtë.

Njeriu-Ujk i përgjigjet vetëm thirrjes së llojit të tij.

Faleminderit, zoti Mallfoi. Kjo është hera e dytë...

që flet pa leje, zonjushë Granxher.

Nuk je në gjendje ta mbash gojën të mbyllur...

apo merr krenari nga mendimi yt i sëmurë se i di të gjitha?

- Ai e ka mirë, po ta mendosh. - Pesë pikë më pak për Grifartin.

Si ndëshkim për injorancën tuaj, të hënën duhet të sillni në zyrën time...

dy pergamena mbi Njerëzit-Ujq, me kushtin...

që t'i njihni mirë. - Nesër është Kuidiçi.

Atëherë të sugjeroj të marrësh orë shtesë, zoti Poter.

Ngarkesa jote nuk do të jetë një justifikim.

Në faqen 394.

Fjala "Njeriu-Ujk"...

është me prejardhje nga fjala latine "njeri"...

që do të thotë "njeri" dhe "ujk". Njeri-Ujk.

Ka shumë mënyra për t'u bërë një Njeri-Ujk.

Këtu përfshihet aftësia për të ndryshuar formë...

kafshimi nga një tjetër Njeri-Ujk...

Jepi, Harri! Jepi, Harri!

Arresto momentum!

- Duket pak i plogësht, apo jo? - I plogësht?

Çfarë prisje ti? Ai ra nga 100 metra lartësi.

Le të të hedhim ty nga një kullë dhe të shohim si do të dukesh.

Ndoshta me një vështrim pak më keq se normalisht.

- Si ndihesh? - Oh, shkëlqyeshëm.

Na frikësove shumë.

- Çfarë ndodhi? - Epo, re nga fshesa.

Vërtetë? Doja të thosha për ndeshjen, kush fitoi?

Asnjë nuk të fajëson ty, Harri.

Marrosësit nuk duhej të ishin në fushë. Dambëlldori u tërbua fare.

Pasi të shpëtoi ty, i largoi ato.

Ka edhe diçka tjetër që duhet të dish.

Kur ti u rrëzove, fshesa jote u përplas te Shelgu Fshikullues, dhe...

Epo...

Më vjen keq për fshesën tënde, Harri.

Nuk ka ndonjë mundësi që të rregullohet?

Jo.

Profesor, pse më ndikojnë kaq shumë Marrosësit?

- Dua të them, më shumë se gjithë të tjerët? - Dëgjo.

Marrosësit janë krijesat më të errëta që ecin mbi Tokë.

Ato ushqehen me çdo ndjenjë të mirë, çdo kujtim të lumtur...

derisa një person të mbetet me absolutisht asnjë tjetër, përveçse kujtimeve më të këqija.

Ti nuk je i dobët, Harri.

Marrosësit të ndikojnë më shumë ty sepse ka gjëra shumë të tmerrshme në të shkuarën tënde.

Të tmerrshme sa shokët e tu as që mund t'i imagjinojnë.

Nuk ke pse të ndihesh i turpëruar.

- Jam i frikësuar, profesor. - Do të mendoja se je idiot po të mos ishe.

Unë duhet të di si t'i luftoj ato. Ti mund të më ndihmosh.

Ti e bëre të largohej atë që ishte në tren.

Ishte vetëm njëri atë natë.

- Por ti e bëre të largohej. - Unë nuk pretendoj të jem një ekspert, Harri.

Por meqë Marrosësit të kanë zgjuar kaq interes mbi to...

ndoshta unë mund të të mësoj. Por pas pushimeve.

Për tani, unë duhet të pushoj.

Thirrja e fundit për në Hogsmid! Ejani, tani!

- Djema, më lini të shkoj. - I zgjuar, Harri.

- Por jo aq sa duhet. - Ne kemi një mënyrë më të mirë.

- Po mundohem të shkoj në Hogsmid. - E dimë.

Ne do të të çojmë aty.

- Do të të tregojmë një rrugë më të shkurtër. - Nëse rri urtë.

- Bekoje. - Më lini të shkoj! Djema, mos...

- Tani, Harri. - Eja me djemtë e mëdhenj.

Çfarë po bëni?!

- Çfarë është kjo mbeturinë? - "Çfarë është kjo mbeturinë", thotë.

- Është sekreti i suksesit tonë. - Po ta japim me zemër të thyer...

por kemi menduar se ty të nevojitet më shumë nevojën se ne.

Xhorxh, nëse mundesh.

Betohem solemnisht se nuk kam qëllime të mira.

"Zotërinjtë: Hënori, Bishtnxehti, Bridega dhe Hapabuti..."

"janë krenarë t'ju prezantojnë Hartën e Pretarit."

Ne i detyrohemi shumë atyre.

Prisni pak. Ky është Hoguortsi, dhe ai...

- Jo, është me të vërtetë... - Dambëlldori.

- Në zyrën e tij. - Duke medituar.

E bën shpesh këtë.

- Pra, kjo hartë i tregon... - Të gjithë.

- Ku janë. - Çfarë janë duke bërë.

- Çdo minutë. - Çdo ditë.

- Fantastike, ku e gjetët këtë? - Në zyrën e Filçit.

- Në vitin e parë. - Ka shumë kalime sekrete...

jashtë kështjellës. - Ne të sugjerojmë këtë.

- Kalimi i "Shtrigës me një Sy". - Të çon tek ëmbëltorja.

Nxito. Filçi është drejtuar këtej.

Dhe mos harro. Kur të kesh mbaruar, thjesht mbylle dhe thuaj:

"Keqbërja u krye". Përndryshe, të gjithë do ta lexojnë.

E shijshme.

Thuhet të jetë shtëpia me më shumë shpirtra në Britani. E kam përmendur këtë?

Dy herë.

Do të afrohemi edhe pak?

Te Kolibja Ulëritëse?

Në fakt, jam mirë këtu.

Shiko, shiko, kush na qënka këtu.

Po bëni pazar për shtëpinë e re të ëndrrave?

Është e papërballueshme për ty, apo jo, Uezli? A nuk fle familja jote në një dhomë të vetmë?

- Qepe gojën, Mallfoi. - Jo shumë miqësor.

Djema, mendoj se është koha t'i mësojmë Uezlit se duhet të respektojë superiorët e tij.

- Shpresoj të mos e kesh për veten tënde. - Si guxon të më flasësh mua!

Ti gjakpërziere e ndyrë!

Kush është?

- Mos rrini aty, bëni diçka! - Çfarë?

Çfarë ndodhi, Mallfoi? Të humbën skitë?

Hiquni nga rruga!

Lëvizni!

Mallfoi! Prit, prit!

Harri!

Dreq o punë, Harri. Kjo nuk ishte për të qeshur.

Ata mashtruesit! Nuk më kanë treguar asnjëherë për një Hartë Pretari.

Ai nuk do ta mbajë. Ai do ta dorëzojë te profesoreshë MekGonagall.

- Apo jo? - Sigurisht, bashkë me Mantelin e Padukshmërisë.

Shiko kush është. Madamë Rosmerta.

- Roni e adhuron atë. - Nuk është e vërtetë!

- Profesoreshë MekGonagall! - Kornelius!

Më lejoni, ministër.

- Oh, Hagrid... - Më falni për atë.

Rosmerta, e dashur. Shpresoj që punët të jenë mirë.

Do të ishin më mirë sikur Ministria të mos i dërgonte Marrosësit...

në lokalin tim çdo natë! - Ne kemi...

- Ne kemi një vrasës të lirë. - Sirius Bleku në Hogsmid!

Dhe çfarë do ta sillte atë këtu?

- Harri Poter. - Harri Poter?

Eja.

Harri!

- Nuk lejohen magjistarë nën moshë sot! - Mbylle atë dreq dere!

- Sa të paedukatë. - Kokë shkrepa.

- Kokë shkrepa?! - Si guxojnë ata!

- Kujt i thoni kokë shkrepa ju? - Torollakë të vegjël!

Asnjë nuk dëshiron të vijë në një lokal ku të frikësohen nga ato qënie.

Profesor Dambëlldori nuk i do Marrosësit rreth vendit.

Më thoni për çfarë bëhet fjalë e gjitha.

Vite më parë, kur prindërit e Harri Poterit kuptuan se ishin shënjestruar për vdekje...

Të kujtohet? Ata u fshehën, dhe pak e dinin ku qëndronin.

Një prej tyre ishte Sirius Bleku. Dhe ai i tregoi Ti-E-Di-Kushit.

Ai jo vetëm që e drejtoi te Poterët atë natë...

por vrau edhe Piter Petigroun!

- Piter Petigroun? - Ai djali i shkurtër trashaluq.

- Gjithmonë qëndronte pas Blekut. - Më kujtohet.

Nuk i lejonte asnjëherë Xhejmsin dhe Blekun t'i largoheshin shikimit të tij.

- Çfarë ndodhi? - Piter u përpoq të lajmëronte Poterët...

dhe mund të ketë shkuar për ndihmë te një mik i vjetër, Sirius Bleku.

Bleku ishte mizor. Ai nuk e vrau Petigroun.

Ai e shkatërroi!

Një gisht, vetëm kaq mbeti prej tij. Një gisht, asnjë më tepër.

Sirius Bleku mund të mos i ketë vrarë Poterët...

por ai është arsyeja që ata janë të vdekur. - Dhe tani ai do t'i përfundojë gjërat.

- Unë nuk e besoj. - Kjo nuk është më e keqja.

- Çfarë mund të jetë më e keqe? - Kjo: Sirius Blek ishte...

dhe mbetet, sot e kësaj dite...

nuni i Harri Poterit!

Ron, shiko!

- Më falni, më falni. - Gëzuar Krishtlindjet.

Harri, çfarë ndodhi?

Ai ishte shoku i tyre...

dhe i tradhëtoi.

Ai ishte shoku i tyre!

Shpresoj të më gjejë.

Sepse kur ta bëjë këtë, unë do të jem gati!

Kur ta bëjë, unë do ta vras!

Harri.

Ja ku qënke, u ktheve.

Je i sigurtë për këtë, Harri? Kjo është magji shumë e avancuar...

përtej nivelit normal të magjisë.

Jam i sigurtë.

Epo, gjithçka është gati.

Magjia që do të të mësoj quhet Thërritja e Patronusit.

Ke dëgjuar më parë për këtë?

Jo? Epo...

Patronusi është një forcë pozitive. Për magjistarin që e krijon...

funksionon si një mburojë, dhe Marrosësi ushqehet te ajo në vend të tij.

Por me kusht që të funksionojë, duhet të mendosh për një kujtim.

Jo thjesht një kujtim, një kujtim shumë të lumtur, një kujtim shumë të fuqishëm.

Mund ta bësh këtë? Po. Shumë mirë.

Mbylli sytë.

Përqëndrohu.

Eksploro të shkuarën.

A ke një kujtim?

Lëre të të mbushë.

Humbe veten në të.

Pastaj thërrit magjinë, Expecto Patronum.

- Expecto Patronum. - Shumë mirë.

Mund të vazhdojmë? Shkopin gati.

Expecto Patronum!

Expecto... Expecto...

Expecto...

Ja tek jemi, eja. Ulu dhe merr frymë thellë.

Gjithçka në rregull. Nuk prisja ta bëje që herën e parë.

Do të ishte përtej mundësive. Haje këtë, do të ndihesh më mirë.

Është thjesht një Marrosës i shëmtuar. Oh, jo, jo, jo.

Ishte një Qulls, Harri. Një Qulls.

Një i vërtetë do të ishte më keq. Shumë, shumë më keq.

Sa për kuriozitet, për çfarë po mendoje?

- Kë kujtim zgjodhe? - Herën e parë që i hipa një fshese.

Kjo nuk është e mjaftueshme. Jo aq sa duhet.

Kam edhe një tjetër. Në fakt, nuk është kujtim i bukur.

Epo, është.

Është më i bukuri që kam ndier ndonjëherë...

por është i ndërlikuar. - Është i fuqishëm?

Atëherë le ta provojmë. Je gati?

Thjesht bëje.

Expecto Patronum!

Expecto Patronum!

Po!

Të lumtë, Harri. Të lumtë!

- Mendoj se kam bërë shumë për sot. - Po, ulu këtu.

Haje këtë, të ndihmon. Të ndihmon vërtetë.

Dhe që ta dish, Harri...

mendoj se do të ishe një kandidat i fortë për të qenë trashëgimtari i babait tënd, dhe kjo...

është gjë e mirë.

Po mendoja për të.

Dhe mamin.

Duke parë fytyrat e tyre.

Ata po më flisnin.

Thjesht më flisnin.

Ky është kujtimi që zgjodha.

Nuk e di as nëse ekziston vërtetë.

Por është më i miri që kam.

- Ditë e bukur. - Fantastike.

E lehtë ta thuash nuk nuk të kanë shqyer në copa!

Shqyer në copa? Për çfarë po flet?

- Ronaldi ka humbur miun e tij. - Nuk kam humbur asgjë!

- Macja jote e vrau atë! - Gjepura.

Harri, ti e ke parë si ai përbindësh gjakpirës i saj...

e shikon gjithmonë miun tim. Dhe Skabers është zhdukur.

Epo, ndoshta duhet t'i ruash më me kujdes kafshët e tua!

- Macja jote e vrau atë! - Nuk e bëri.

- E bëri. - Jo.

Si shkoi, Hagrid? Dëshmia?

Epo, së pari, pjesëtarët e gjykimit harxhuan shumë kohë...

duke diskutuar për arsyen që ne ishim aty.

Unë u çova dhe bëra pjesën time. U thashë se Sqepforti...

ishte një hipogrif i mirë, ia kam larë gjithmonë puplat.

Pastaj u çua Lusius Mallfoi. Epo, e imagjinoni vetë.

Ai tha se Sqepforti ishte një krijesë e rrezikshme dhe vdekjeprurëse...

që mund të vrasë sapo ta shohësh në sy.

Po pastaj?

Dhe pastaj Mallfoi kërkoi dënimin më të keq.

- Ata nuk do të të dënojnë! - Jo, nuk do të më dënojnë.

Sqepforti është dënuar me vdekje!

Merimanga, gjithandej ka merimanga. Më kërkojnë të kërcej.

- Unë nuk dua të kërcej! - Epo, thuajua atyre merimangave.

Po, duhet t'ua them atyre. Do t'ua them unë...

- Piter Petigreu? - Ai djaloshi trashaluq.

- Rrinte gjithmonë pas Sirius Blekut. - Bleku ishte mizor.

Ai nuk e vrau Petigreun, ai e shkatërroi atë!

- Fike atë dritë! - Më fal.

- Kujdes me atë, djalosh. - Po përpiqemi të flemë ne këtu!

Keqbërja u krye!

Poter.

Çfarë bën duke u vërdallisur natën korridoreve?

Unë jam somnambul.

Je tërësisht si babai yt, Poter.

Ai gjithashtu ishte arrogant, krekosej nëpër kështjellë.

Babai im nuk krekosej. Dhe as unë.

Nëse nuk e ke bezdi, do ta vlerësoja po ta ulje shkopin.

Zbrazi xhepat.

Zbrazi xhepat!

Çfarë është kjo?

- Një copë pergamene e mbetur. - Vërtetë? Hape.

Çliro sekretet e tua.

Lexoje.

"Zotërinjtë: Hënori, Bishtnxehti, Hapabuti dhe Bridega..."

"i ofrojnë komplimentet e tyre zotit Snape, dhe..."

Vazhdo.

"Dhe i sugjerojnë t'i mbajë hundët larg punëve të të tjerëve."

- Ti djalosh i paedukatë... - Profesor!

Shiko, shiko. Lupin.

Ke dalë të bësh një shëtitje të vogël nën dritën e hënës, apo jo?

Harri, je mirë?

Kjo gjë duhet parë.

Sapo kam konfiskuar një artifakt të vjetër.

Hidhi një sy, Lupin. Mendohet të jetë në fushën tënde të studimit.

- Qartësisht, është e mbushur me magji të errët. - Dyshoj seriozisht për këtë, Severus.

Duket si një pergamene e thjeshtë e projektuar të ofendojë të gjithë...

ata që përpiqen ta lexonë. Mendoj se është një produkt i Zonkos.

Gjithsesi, duhet të kërkoj për ndonjë cilësi të errët që mund të ketë.

Siç e the edhe ti, është fusha ime e studimit.

Harri, mund të vish me mua, të lutem? Profesor, natën e mirë.

Mos je gjë i shkarë? Fike atë dritë!

Futu brenda.

Nuk e kam aspak idenë se si mund të ketë përfunduar kjo hartë në duart e tua...

por jam shumë i habitur që nuk e ke dorëzuar.

Nuk e ke menduar asnjëherë se kjo, në duart e Sirius Blekut...

është një hartë për të të gjetur ty?

- Jo. - Jo, zotëri.

As babai yt nuk u kushtonte shumë vëmendje rregullave.

Por ai dhe mamaja jote dhanë jetën e tyre për të të shpëtuar ty.

Të çosh dëm sakrificën e tyre duke u sorollatur i pambrojtur nëpër kështjellë...

me një vrasës të lirë. Nuk më duket një mënyrë e mirë për t'ua shpërblyer!

Tani, unë nuk do të të mbuloj më.

- Më dëgjove? - Po, zotëri.

Dua që të kthehesh në fjetoren tënde dhe të qëndrosh aty.

Dhe mos u sorollat më nëpër kështjellë. Nëse e bën, unë do ta marr vesh.

Profesor, sa për ta ditur, nuk mendoj se ajo hartë funksionon gjithmonë.

Pak më parë, tregoi dikë në kështjellë. Dikë që unë e di si të vdekur.

Oh, vërtetë? Dhe kush mund të jetë?

Piter Petigreu.

Nuk ka mundësi.

Unë këtë pashë.

Natën e mirë, profesor.

Çlironi mendjen. Duhet të shikoni përtej.

Arti i shikimit të Sferës, ka të bëjë me pastrimin e syrit të brendshëm.

Vetëm atëherë mund të shihni vërtetë. Provojeni përsëri.

Tani, çfarë kemi këtu?

E ke bezdi ta provoj unë?

Me siguri do të shikosh Grimin.

E dashur, që herën e parë që shkele në klasën time...

e ndjeva që nuk e kishe shpirtin e duhur...

për artin fisnik të Parashikimit. Ja, e shikoj këtu.

Ti mund të jesh e re në moshë, por zemra jote është po aq e plakur...

sa një njeri i moshuar, shpirti yt po aq i thatë sa faqet e një libri...

në të cilat ti kapesh dëshpërimisht.

Thashë ndonjë gjë?

Hermiona është çmendur. Nuk ka qenë gjithmonë e çmendur...

por tani e shohin të gjithë.

Prit pak.

- Më mirë të kthejm këtë prapa. - Unë nuk do të kthehem prapë.

- Në rregull, shihemi më vonë. - Shihemi.

Harri Poter...

- Profesoreshë Trelaunej... - Ai do të rikthehet sonte.

Më fal?

Sonte, ai që tradhëtoi shokët e tij, zemra e të cilit është përlyer me vrasje...

do të lirohet.

Gjak i pafajshëm do të derdhet...

shërbëtori dhe mjeshtri do të bashkohen edhe një herë tjetër.

Më vjen shumë keq, djalë i dashur. Thashë ndonjë gjë?

Jo.

Asgjë.

Nuk më besohet që do ta vrasin Sqepfortin. Është shumë e tmerrshme.

- Është bërë shumë më keq. - Çfarë ju thash? Babai tha...

unë mund të mbaj kokën e hipogrifit. Do ta vë në dhomën e Grifatit.

Është bërë shumë më keq.

- Shiko kush është këtu. - Keni ardhur të shihni shfagjen?

Ti, kacabu i neveritshëm!

Hermionë, jo!

Nuk ia vlen.

Mallfoi, je mirë?

- Le të ikim, shpejt. - Mos thoni asnjë fjalë, kuptuat?

- Kjo ishte e bukur. - Jo e bukur, fantastike.

Shikojeni atë. E adhuron aromën e pemëve kur i përplas era.

Pse nuk e lirojmë?

Ata do ta kuptojnë që isha unë, dhe pastaj Dambëlldori...

do të futej në telashe. Dambëlldori po vjen poshtë.

Tha që donte të ishte me mua kur ata...

Kur të ndodhë.

Njeri i madh, Dambëlldori.

Një njeri i madh.

- Edhe ne do të qëndrojmë me ty. - Nuk do ta bëni këtë!

Mendoni se dua që të shihni diçka të tillë? Jo.

Ju thjesht mbaroni çajin dhe ikni. Oh, para se të ikësh, Ron...

Skabers! Qënke gjallë!

- Kujdesu më shumë për kafshën tënde. - Mendoj se i detyrohesh dikujt një të falur.

E drejtë. Herën tjetër që do ta shoh Kërcigrepin, do t'ia bëj të ditur.

Doje të thoje, mua!

Dreq, çfarë ishte kjo?

Hagrid!

Oh, dreq.

Është natë, thuajse errët. Ju nuk duhej të ishit këtu.

Do të futeni në telashe nëse ju sheh dikush jashtë kështjellës në këtë orë.

Veçanërisht ti, Harri. Erdha!

Shpejt, shpejt!

Hagrid.

- Do të shkojë mirë, gjithçka në rregull. - Vazhdoni, shkoni!

- Ajo pjesa që shikon atje... - Në atë shpat.

- Në atë shpat... Hagrid. - Profesor Dambëlldor.

- Mirëdita. - Ministër, hyni brenda.

- Merrni pak çaj, nëse dëshironi. - Jo, Hagrid.

- Zotërinj. - Unë do të doja një filxhan me çaj.

Epo, mendoj se duhet të mbarojmë punën, apo jo?

Shumë mirë. Është vendimi i Komitetit për Zhdukjen...

e Krijesave të Rrezikshme, që hipogrifi Sqepfort...

i ashtuquajtur ndryshe edhe "i dënuari", të ekzekutohet pasditen e kësaj dite.

- Epo, i dashur... - Tani, Hagrid, eja këtu.

- Çdo gjë do të shkojë mirë. - Ekzekutimi do të kryejë...

Çfarë?

Mendova se pashë...

- Lëre fare. - Shkojmë!

Sqepforti nuk donte të lëndonte asnjë.

Oh, mos.

Ai më kafshoi. Skabers.

Ron! Ron!

- Ron! - Skabers, kthehu këtu.

Prit!

- Skabers, ti më kafshove! - Harri, e kupton çfarë peme është kjo?

Kjo nuk është gjë e mirë. Ron, vrapo!

Harri, Hermionë, vraponi!

Është Grimi!

- Harri! - Ron! Ron, prit!

Harri!

- Ndihmë! - Ron!

- Ron. Ron. - Ron!

Eja!

Lëviz!

Kujdes!

Harri!

- Oh, më fal. - Mos u shqetëso.

- Ku mendon se të çon kjo? - E kam një ide.

Shpresoj vetëm që ta kem gabim.

Jemi në Koliben Ulëritëse, apo jo?

Eja.

Ron.

- Ron, je mirë. - Ku është qeni?

Është një kurth, qeni është ai. Ai është një Magjikafshë.

Nëse do të vrasësh Harrin, duhet të na vrasësh edhe ne!

Jo. Vetëm njëri do të vdesë sonte.

Atëherë, ai do të jesh ti!

Vërtetë do të më vrasësh, Harri?

Expelliarmus!

Shiko, shiko, Sirius. Dukesh tamam si një zhelan, apo jo?

Gjithsesi, pamja tregon edhe çmendurinë gjithashtu.

Epo, ti di gjithçka mbi çmendurinë, apo jo?

- Unë e gjeta. - E di.

- Është ai. - E kuptoj.

- Le ta vrasim! - Jo, unë të besova!

Dhe gjithë këtë kohë, ti ke qenë shoku i tij.

Ai është një Njeri-Ujk! Prandaj ka munguar në mësime.

Prej sa kohësh e di?

- Që kur profesor Snape na dha esenë. - Mirë, Hermionë.

Je magjistrica më e zgjuar e moshës sate që kam njohur ndonjëherë.

Mjaft me fjalë, Remus! Eja, le ta vrasim atë!

- Prit! - Unë kam pritur mjaft!

Dymbëdhjetë vjet!

Në Azkaban!

Shumë mirë. Vrite.

Por, prit edhe pak. Harri ka të drejtë ta dijë arsyen.

Unë e di arsyen.

Ju tradhëtuat prindërit e mi.

- Ti je arsyeja që ata kanë vdekur! - Jo, nuk ishte ai.

Dikush i tradhëtoi prindërit e tu...

dikush që, deri pak kohë më parë, mendoja se ishte i vdekur!

- Kush ishte, atëherë? - Piter Petigreu!

Dhe ai ndodhet në këtë dhomë! Pikërisht tani!

Eja, tregoje veten, Piter!

- Eja, eja të luajmë! - Expelliarmus!

Hakmarrja është e ëmbël.

Shpresoja shumë që të të kapja unë.

Severus...

I thashë Dambëlldorit se po ndihmoje një mik brenda kështjellës. Ja ku është prova.

Shkëlqyeshëm, Snape.

E ke vënë trurin tënd të mprehtë në punë, por ke dalë në një rezultat të gabuar.

Nëse na fal tani, Remusi dhe unë kemi punë...

për të bërë. - Vetëm më jep një arsye, mezi pres!

Mos u trego idiot. Ne nuk mund ta ndihmojmë atë, është zakon.

Qetësi. Mbani vetë qetësi!

Ju të dy, që ziheni si një çift i vjetër i martuar.

Lk dhe luaj me setin tënd të kimisë!

Ti e di që mund ta bëj.

Por përse të mos ua lë Marrosësve? Ata të kanë pritur shumë gjatë.

Mos po nuhas frikë? Oh, po.

Puthja e Marrosësve. E imagjinoj si mund të jetë.

Mendoj se do të ishte e padurueshme për t'u parë, por do të përpiqem të bëj më të mirën.

Severus, të lutem.

Pas teje.

Expelliarmus!

- Harri, çfarë bëre? - Sapo sulmove një mësues!

- Më trego për Piterin. - Ai ishte në shkollë me ne.

Ne menduam se ishte shoku ynë!

- Jo, Petigreu ka vdekur, ti e vrave! - Jo, nuk e vrau ai.

Edhe unë ashtu mendoja, derisa ti e pe Petigreun në hartë!

- Harta po gënjente, atëherë. - Harta nuk gënjen asnjëherë!

Petigreu është gjallë! Dhe ai është pikërisht atje!

- Unë?! Ai është çmendur! - Jo ti, miu yt!

- Skabers ka qenë në familjen time që prej... - Dymbëdhjetë viteve?

Jetë shumë e gjatë për një mi të zakonshëm!

- Atij i mungon një gisht, apo jo? - Po pastaj?

- Gjithçka që arritën të gjenin nga Petigreu ishte... - Një gisht!

Ai burracaku i ndyrë e preu vetë që të gjithë të besonin se kishte vdekur!

- Dhe pastaj u shndërrua në një mi! - Ma vërteto.

- Jepja, Ron. - Çfarë do të bësh me të?

Skabers!

Largohu, lëre të qetë! Çfarë po bën?

Remus?

Sirius.

Miqtë e mi të vjetër!

Harri, pa shikoje veten. Dukesh tamam si babai yt!

- Xhejmsi ishte shoku im më i ngushtë... - Si guxon t'i flasësh Harrit!

Si guxon të flasësh për Xhejmsin në sy të tij!

- Ti e shite Xhejmsin dhe Lilin te Voldemorti! - Unë nuk doja!

Lordi i Errët. Ju nuk e keni idenë çfarë fuqie zotëron ai!

Ktheja vetes, Sirius! Çfarë do të kishe bërë ti?

- Çfarë do të kishe bërë? - Të vdisja, në vend që të tradhëtoja shokët e mi!

Harri, Xhejmsi nuk do të më donte të vdekur!

Babai yt do të më kishte kursyer! Ai do të kishte treguar mëshirë!

Duhej ta kishe kuptuar, nëse nuk do të të vriste Voldemorti, atëherë do të të vrisnim ne!

Jo!

- Harri, ky njeri... - E di çfarë është ai.

Por do ta çojmë në kështjellë.

- Zoti të bekoftë djalosh, faleminderit! - Hiqmu!

Thashë se do të të çonim në kështjellë.

Pas kësaj, mund të të marrin Marrosësit.

Më fal për kafshimin. Mendoj se e teprova pak.

Pak the? Ti për pak ma këpute këmbën!

Unë po shkoja për miun.

Normalisht, kam një sjellje shumë të mirë si qen.

Më shumë se një herë, Xhejmsi më ka sugjeruar që të shndërrohem rrallë.

Me bishtin u mësova. Por pleshtat, ata janë të tmerrshëm.

Në rregull.

- Ju bëni mirë të shkoni. - Jo. Mos u shqetëso, në rregull?

Çdo gjë do të shkojë mirë. Unë do të qëndroj.

Ti shko, unë do të qëndroj.

- Je mirë? - Jam mirë, shko.

- Duket shumë e dhimbshme. - Shumë e dhimbshme.

Ata mund ta presin.

Jam i sigurtë se madamë Pomfri do ta rregullojë sa hap e mbyll sytë.

Është tepër vonë, çdo gjë u prish. Duhet të pritet.

Është bukur, apo jo?

Nuk do ta harroj kurrë ditën kur shkela për herë të parë në këto dyer.

Do të ishte bukur ta bëja sërish, si një njeri i lirë.

Ajo që bëre atje ishte një veprim shumë fisnik.

Ai nuk e meriton atë.

Mendoj se babi im nuk do të donte që shokët e tij...

të bëheshin vrasës.

Pastaj, nëse ai vdes, bashkë me të zhduket edhe e vërteta.

Nëse mbetet gjallë, ti do të jesh i lirë.

Më çoni ku të doni, por jo te Marrosësit!

Ron, a nuk kam qenë një kafshë e mirë? Ti nuk mund t'i lejosh ata...

të më dorëzojnë te Marrosësit, apo jo? Unë kam qenë miu yt!

- Vajzë e ëmbël, ti me siguri... - Largohu prej saj!

Nuk e di nëse e ke marrë vesh, Harri...

por kur ti u linde, Xhejmsi dhe Lili më bënë mua nunin tënd.

E di.

Unë mund ta kuptoj nëse do të qëndrosh me tezen dhe xhaxhain tënd...

por nëse do të doje një shtëpi ndryshe...

Çfarë? Të vij të jetoj me ty?

Është thjesht një mendim. Mund ta kuptoj nëse ti nuk dëshiron.

Harri!

Remus, miku im i vjetër. Nuk e ke pirë shurupin sonte?

Ti e di se çfarë je në të vërtetë, Remus! Kjo zemër është vendi ku ti jeton vërtetë, këtu!

Ky trup është thjesht prej mishi!

Expelliarmus!

Harri!

Remus! Remus!

Vraponi! Vraponi!

- Eja. - Prit, prit.

Hermionë! Ide e keqe, ide e keqe.

Profesor Lupin?

Qetësohu, qenush i mbarë!

Ja ku je, Poter!

Sirius!

Kthehu këtu, Poter!

Sirius!

Jo. Sirius!

Expecto Patronum!

Harri?

Unë pashë babin tim.

Çfarë?

Ai i largoi Marrosësit.

E pashë përtej liqenit.

Harri, ata kanë kapur Siriusin.

Nga çasti në çast Marrosësit do t'i japin Puthjen.

- Do ta vrasin? - Jo, kjo është më keq.

Shumë më keq.

Ata do t'i marrin shpirtin.

Drejtor, ndalojini ata.

- Ata kanë kapur njeriun e gabuar. - E vërtetë, Siriusi është i pafajshëm.

- E bëri Skabersi. - Skabers?

Ai është miu im, zotëri.

Ishte, por në fakt, nuk është vërtetë një mi. Ka qenë miu i vëllait tim, Persit.

- Por pastaj prindërit i dhuruan atij një buf... - Puna është që, ne e dimë të vërtetën.

- Të lutem, na beso. - Ju besoj, zonjusha Granxher.

Por fjalët e tre magjistarëve trembëdhjetë-vjeçarë, nuk do të bindin shumë njerëz.

Zëri i një fëmije, sado i ndershëm dhe i vërtetë të jetë...

është i padobishëm për ata që kanë harruar të dëgjojnë.

Koha është shumë misterioze.

E fuqishme...

dhe kur ndërhyet, mund të jetë shumë e rrezikshme.

Sirius Blek është njeriu më i kërkuar i anëve të Errëta.

Ti i di rregullat, zonjushë Granxher.

Nuk duhet t'ju shohin.

Dhe mendoj se do të bënit mirë, të ktheheshit para se të mbarojë koha.

Nëse nuk e bëni, pasojat mund të jenë shumë të rënda.

Nëse ia dilni me sukses, sonte...

mund të shpëtoni më shumë se një jetë.

Mendoj se tre rrotullime mjaftojnë.

Oh, dhe meqë ra fjala.

Kur jam në vështirësi, mendoj se ndjekja e hapave të mia është një fillim i mbarë.

Fat të mbarë.

Për çfarë ishte e gjithë ajo?

Më fal, Ron, por meqë nuk mund të ecësh dot...

Çfarë ndodhi?

- Ku është Roni?

Ku ishim ne në orën 7:30?

Nuk e di. Po shkonim te Hagridi?

Eja. Dhe nuk duhet të na shohin.

Hermionë!

Hermionë! Hermionë, prit.

Hermionë, mund të më thuash se çfarë po bëjmë?

Ti, tru kikirik!

Jemi ne.

Hermionë, jo! Nuk ia vlen.

Kjo nuk është normale.

Ky është një Kohë-Kthyes, Harri.

MekGonagall ma dha në fillim të shkollës.

Ja si i kam ndjekur të gjitha orët pa munguar.

- Do të thuash se je kthyer prapa në kohë? - Pikërisht.

Dambëlldori na dërgoi qëllimisht në këtë kohë.

E dukshme, ai do që ne të ndryshojmë diçka që ka ndodhur në këtë kohë.

Grusht i mirë.

Faleminderit.

Po vjen Mallfoi.

- Le të ikim, shpejt. - Mos thoni asnjë fjalë, kuptuat?

Do ta shkatërroj atë gjakpisët! Mbajini mend fjalët e mia.

- Kjo ishte e bukur. - Jo e bukur, fantastike.

Eja. Duhet të ishim te Hagridi.

Shiko. Sqepforti është ende gjallë.

Sigurisht.

Të kujtohet çfarë tha Dambëlldori?

Nëse ia dalim mbanë, mund të shpëtojmë më shumë se një jetë.

Shkojmë.

Ja tek po vijnë. Bëj mirë të nxitoj.

Gjelsheqeri duhet ta shohë Sqepfortin para se ne ta marrim.

Përndryshe, do të mendojë se e ka liruar Hagridi.

Skabers, qënke gjallë!

- Kujdesu më shumë për kafshën tënde. - Ai është Petigreu.

- Harri, nuk mundesh. - Ai tradhëtoi prindërit e mi.

- Mos mendo se do të rri ulur këtu. - Po, kështu duhet të bësh!

Harri, tani je në kasollen e Hagridit.

Nëse do të shfaqesh atje, do të mendosh se je çmendur.

Gjëra të tmerrshme u ndodhin magjistarëve që përzihen me kohën.

Nuk duhet të na shohin.

Gjelsheqeri po vjen.

Dhe ne nuk po ikim?

Pse nuk po ikim?

Mos je çmendur?

Më dhembi.

Më fal.

Po dalim nga dera e mbrapme. Lëviz!

Ashtu duken vërtetë flokët e mi nga mbrapa?

Çfarë?

Mendova se pashë...

- Lëre fare. - Shkojmë.

Në rregull, shko, Harri. Shko!

Largohu. Lëviz.

Ministër, mendoj se duhet të firmos edhe unë.

Po, shumë mirë. Ndoshta do të ishte...

Në rregull, Sqepfortë, eja shpejtë. Eja me ne, tani.

Vazhdo të përpiqesh. Eja, shpejt.

Sqepfortë? Shpejt, nxito.

- Vetëm emrin tënd. - Është emër shumë i gjatë...

Nxito tani, Sqepfortë.

Eja. Eja, Sqepfortë.

Eja, merre këtë.

- Eja, është këtu, Sqepfortë. - Ja tek jemi, ministër, më ndiq mua.

- Tani, shiko atje. - Ku?

- Shiko përtej shkëmbinjve. - Çfarë duhet të shikoj?

Profesor Dipeti e pati punuar atë shpat kur ishte drejtor.

- Oh, po, me të vërtetë. - Bashkë me luleshtrydhet.

- Eja, Sqepfortë. - Nuk i shikoj luleshtrydhet.

- Atje tej. - Ku?

- Atje. - Nga kjo anë.

- Le ta mbarojmë këtë punë, të lutem. - Në rregull.

Por, ku është?

Unë sapo e pashë atë kafshë.

- Vetëm pak çaste më parë! - Sa gjë e jashtëzakonshme.

Sqepfortë.

Eja, Dambëlldor. Duket qartë që e ka liruar dikush.

- Hagrid? - Sqepfortë.

Nuk besoj se Ministri mendon se ti ke gisht në këtë punë.

E si mund të kesh? Ke qenë me ne gjatë gjithë kohës.

- E drejtë. - Pa shiko, pa shiko.

Duhet të kontrollojmë tokat.

Epo, kontrollo qiejt nëse mundesh, ministër.

Ndërkohë, do të më pëlqente një filxhan çaj ose një brendi i mirë.

Oh, ekzekutues, shërbimet e tua nuk na nevojiten më.

Faleminderit.

Vështirë të gjesh gota të vogla në këtë shtëpi, profesor.

- Eja. - Këtej.

Nga kjo anë.

- Po tani? - Duhet të shpëtojmë Siriusin.

- Si? - Nuk e kam idenë.

- Shiko, është Lupini. - Immobulus!

Po vjen edhe Snape.

Dhe tani do presim.

Dhe tani do presim.

- Të paktën dikush po kënaqet. - Po.

- Hermionë? - Po?

Më parë, poshtë te liqeni, kur isha me Siriusin...

unë pashë dikë.

Ai i bëri Marrosësit të largoheshin.

Me një Patronus.

Dëgjova Snapein që po ia thoshte Dambëlldorit.

Sipas tij...

vetëm një magjistar shumë i fuqishëm do të ishte në gjendje ta thërriste.

Ishte babi im.

Babai im e thërriti Patronusin.

- Harri, por babai yt... - Ka vdekur, e di.

Po them thjesht atë që pashë.

Ja ku po vjen.

E shikon Siriusin që po më flet atje?

- Ai po më kërkon të shkoj të jetoj me të. - Kjo është fantastike.

Kur ta lirojmë, nuk do të më duhet të shkoj më te Dërslit.

Do të jem vetëm unë dhe ai.

Mund të jetojmë në këtë vend...

diku ku mund të shikohet qielli.

Atij do t'i pëlqejë shumë kjo gjë pas gjithë atyre viteve në Azkaban.

Harri!

Vrapo!

Shkojmë.

- Çfarë po bën? - Po të shpëtoj jetën.

Faleminderit.

- Fantastike, tani ai po vjen drejt nesh. - Epo, nuk e mendova këtë. Vrapo!

Kjo ishte shumë e frikshme.

I gjori profesor Lupin, po kalon një natë shumë të keqe.

Siriusi. Eja!

- Kjo është e tmerrshme. - Mos u shqetëso.

Babai im do të vijë. Ai do të thërrasë Patronusin.

Nga çasti në çast.

Pikërisht atje. Do ta shohësh.

Harri, më dëgjo. Nuk do të vijë askush.

Mos u shqetëso, ai do të vijë. Ai do të vijë.

- Sirius. - Ti po vdes...

të dy ju.

Harri!

Expecto Patronum!

Ti kishe të drejtë, Hermionë.

Nuk ishte babai im ai që pashë pak më parë. Isha unë!

Unë pashë veten time që po thërriste Patronusin.

E dija që do ta bëja mirë këtë herë...

epo, e kisha bërë tashmë.

Ka ndonjë kuptim kjo? Jo.

Por mua nuk më pëlqen të fluturoj!

Bombarda!

Do t'ju jem gjithmonë mirënjohës për këtë...

të dyve.

- Unë dua të vij me ty. - Ndoshta ndonjë ditë.

Për disa kohë, jeta ime do të jetë e paparashikueshme.

Pastaj...

është e thënë që ti të jesh këtu. - Por ti je i pafajshëm.

Dhe ti e di.

Dhe për tani, kjo mjafton.

Mendoj se je lodhur duke e dëgjuar këtë...

por dukesh njëlloj si babai yt.

Përveç syve.

- Ti ke... - Sytë e mamasë sime.

Është mizore që me Xhejmsin dhe Lilin kam kaluar shumë kohë, dhe me ty kaq pak.

Por të them këtë:

Ata që na duan vërtetë, nuk largohen kurrë prej nesh.

Dhe mund t'i gjesh gjithmonë...

këtu.

Je vërtetë magjistarja më e zgjuar e moshës tënde.

Duhet të shkojmë.

- Epo? - Ai është i lirë, ia dolëm.

Për çfarë po flet?

Natën e mirë.

Si u futët aty?

Po flisja me ju, këtu. Dhe tani ju jeni aty.

- Për çfarë po flet ai, Harri? - As që ia kam idenë.

Sinqerisht, Ron. Si mund të jetë një person në dy vende njëkohësisht?

Përshëndetje, Harri.

Të pashë kur erdhe.

Kam qenë edhe më keq, më beso.

- Të kanë pushuar? - Jo.

Jo. Në fakt, dhashë dorëheqjen.

Dhe dorëheqjen? Pse?

Epo, mesa duket, dikush e ka bërë të ditur natyrën time të vërtetë.

Nesër në këtë kohë, bufët do të fillojnë të vijnë dhe prindërit e këtyre nxënësve nuk do të donin...

epo, që dikush si unë t'u japë mësim fëmijëve të tyre.

- Por Dambëlldori... - Ai gjithashtu...

ka rrezikuar shumë për mua.

Pastaj, njerëzit si unë janë...

Epo, le të themi se tashmë jam mësuar me këtë.

Pse dukesh kaq i shkatërruar, Harri?

Asgjë nga këto nuk bënë ndonjë ndryshim.

- Petigreu u arratis. - Nuk bënë asnjë ndryshim?

Bënë gjithë ndryshimin e botës. Ti zbulove të vërtetën.

Shpëtove një njeri të pafajshëm nga një fat i tmerrshëm.

Bënë shumë ndryshim.

Nëse jam krenar për ndonjë gjë...

është se sa shumë ke mësuar ti këtë vit.

Tani, meqë nuk jam më mësuesi yt...

nuk mbaj ndonjë ndjenjë faji po të ta dorëzoj këtë.

Tani të jap lamtumirën, Harri.

Jam i sigurtë që do të takohemi përsëri ndonjë ditë.

Deri atëherë...

Keqbërja u krye.

Të thashë, qëndro mbrapa! Ose do ta çoj lartë nëse nuk bën si të them.

Harri.

Ku e gjete atë?

A mund ta bëj një xhiro, Harri? Pas teje, sigurisht.

- Për çfarë po flet? - Qetësi.

Lëreni heroin të kalojë. Unë nuk doja ta hapja, Harri.

Ishte e mbështjellë keq. Ata më detyruan ta bëja.

Aspak.

- Është "Shigjeta e Zjarrtë". - Është fshesa më e shpëjtë në botë.

Për mua?

- Por, kush e ka dërguar? - Asnjë nuk e di.

Kjo ishte bashkë me të.

- Jepi, Harri! - Po, le ta shohim.

Sa e shpejtë është, Harri?

Lumos.

Betohem solemnisht se nuk kam qëllime të mira

Rip: niti991 .:: www.T-Sh.net::.

Best watched using Open Subtitles MKV Player

Lodhur nga kërkimi i titrave? Ray i gjeneron ato menjëherë: getray.app