Original subtitles

Odwagi, chłopcy.

Kapitanie, oni dalej nie pójdą.

Od trzech dni nie jemy i nie śpimy.

Została nam tylko modlitwa.

Zapraszam!

Nie wierzyliście, że się zjawię? Wygramy tę wojnę!

Jestem z wami! Nabierzmy sił.

Rozgromimy Szwabów. Mówię wam!

Skończyłeś?

Żyjesz?

Biedaczysko.

W ROLACH GŁÓWNYCH

FARCIARZ

REŻYSERIA

Ucałuj ojca!

Tata!

- Fajnie było na wojnie? - Zabiłem setki Niemców.

Cześć.

Co ty tu robisz?

Tak chłodno witasz wracającego z frontu?

Wyjechałeś wczoraj, Janot.

I już cię puścili?

Nie prosiłem ich o pozwolenie. Po co się bić?

Niemcy są wszędzie, wojna skończona.

Okupują Polskę. Za chwilę zajmą nasz kraj.

Zdezerterowałeś? Odpowiedz!

Tak. Można tak powiedzieć.

Bałem się!

Masz odwagę się przyznać.

A co byś wolała?

Żebym wrócił w trumnie, w kawałkach, z krzyżem wojennym przyczepionym do ręki?

Nigdy!

Co ludzie powiedzą? Wiesz, jak kończą dezerterzy?

Ale mają miny.

Nikt ich tu nie zapraszał. Niech wracają do siebie.

Proszę.

- Do zobaczenia za tydzień. - Miłego dnia.

Paulette.

Uważaj, gdzie zostawiasz ręczniki...

A kto to? Nie widziałem jej. Byłaś tutaj?

Wskakuj, piękna.

- Znowu zupa? - Nic innego nie ma.

- To za mało... - Zupa jest pyszna.

Mam dość tej wojny. Nie mogę patrzeć, jak się obijasz.

Nikt mi nie da pracy. Mam donieść na siebie policji?

- Mogłeś pomyśleć przed dezercją. - Krzycz jeszcze głośniej. Przez okno.

Co to jest dezercja?

To inny sposób prowadzenia wojny.

Chodź tu, świnko.

Zostaw to!

Wszystkim jest trudno.

Gdybyś widział moją żonę.

Donieśli na jej brata. Zostanie stracony.

- Działał w Ruchu Oporu? - Zdezerterował.

Jeszcze raz to samo.

Nasza piękność coś nie w humorze.

- W nocy zniknął jej narzeczony. - Ten chłopak z góry?

- Rozpłynął się. Z całą rodziną. - Komuniści?

- Nie. Rosenbergowie. - Ktoś ich wydał.

Jeśli nie zrobili nic złego, są bezpieczni. To w końcu Francja.

Nie martwię się o nich. Mają znajomości.

Ten zegarmistrz nie tylko naprawia zegarki.

Dorabia, fałszując papiery.

Podobno we Fronscac jest baronowa,

która wywozi całe rodziny do Wolnej Strefy.

Daje im wikt i opierunek.

To oni wyjdą najlepiej na tej wojnie.

Twój Paul szybko wróci.

Kontrola dokumentów.

Dokąd pan jedzie?

Dzięki okupacji Paryżanie znów zaznają prostych przyjemności.

W mieście zapanowała nowa harmonia,

a urzędowa dyscyplina okupanta gwarantuje spokojną codzienność,

daleką od minionego zamieszania.

W kawiarniach i na bulwarach znów zapanował łagodny spokój.

Teatry i kina pozostają otwarte.

Nic nie powstrzyma Francuzów w ich miłości do kultury.

Na Polach Elizejskich Paryżanie mijają niemieckich żołnierzy.

Mimoza zakwitnie.

Podczas przerzutu będzie nas dwóch.

Dwóch...

Mówi pan, że dwóch?

Mój syn i ja.

- Do "wie pan kogo", we Fronsac. - Fronsac... Dobrze.

Dziś wieczorem.

Dziś.

O dwudziestej drugiej. Za pocztą.

Mimoza zakwitnie.

Ile?

Słucham?

Mimoza zakwitnie. Ile osób przechodzi?

Trzy.

Pojutrze pod kościołem w Fontenoix.

Jedenasta wieczorem.

To ja!

Gdzie byłeś?

Musiałem się przewietrzyć. Chyba mogę?

To teraz pomóż mi obierać ziemniaki.

A do ziemniaków będzie dziś kurczak.

Zjemy dziś kolację

przy świecach.

- Gdzie to ukradłeś? - Nie ukradłem.

Dostałem.

- Od kogo? - Od Żyda.

Dostałeś od Żyda?

- Tak. - Z jakiej okazji?

Wziął mnie za szmuglera.

- Ciebie? - Tak.

We Fronsac jest baronowa,

która ukrywa całe rodziny. Daje im wikt i opierunek.

Ci ludzie to urodzeni farciarze.

Chodź.

Stójcie!

Uciekaj! Leć!

Wikt i opierunek.

U "wie pan kogo", we Fronsac.

Paulette!

Co się dzieje?

Może pójdziemy do baronowej?

Co? Przecież nie jesteśmy Żydami!

A mamy to wypisane na czole?

Nie znamy ich zwyczajów.

Jeśli muszę zostać Żydem, żeby jeść i chronić rodzinę, to nim zostanę.

Nawet rabinem.

Nie?

To może być świetna okazja!

Do czego?

- Podobno nikt ich nigdzie nie chce. - To plotki.

Zobaczysz, że to oni najlepiej wyjdą na tej wojnie.

Jest tu zegarmistrz, który fabrykuje fałszywe papiery.

Lepsze od prawdziwych.

Z pieczątkami!

To za mało, żeby ktoś nam uwierzył. Będziesz musiał się...

no wiesz.

Co? Kto ci to wbił do głowy?

Córka sprzedawcy ryb. Śpi z każdym. Wie, co mówi.

Wiesz, co oni robią?

Podobno obcinają im "to" po urodzeniu.

- Odrasta większy i żywotniejszy. - Nie!

Mówię ci! Dlatego mają dużo dzieci.

A tobie co?

Jesteśmy gotowi. Idziemy.

Powtórzę, bo nie wiem, czy zrozumiałem:

chcecie mieć papiery na żydowskie nazwiska?

- Tak. - Rozumiem.

To dość nietypowa prośba, ale cóż.

Wasze izraelickie nazwisko?

Jakie?

Jakie nazwisko wpisać?

Coś standardowego.

Levy?

Nie...

To trochę za bardzo...

- Standardowe? - Tak.

Trochę.

Jak się nazywacie?

Chevalin.

To niech będzie Chevalovitch.

Łatwo zapamiętać.

- Jacob? Może być? - Ładnie.

- Niech będzie. - Ładne imię.

A pani będzie...

Sarą.

Tak. Bardzo ładnie.

Czemu nie?

A synek?

Niech będzie Joseph.

Joseph Chevalovitch.

Z takim nazwiskiem daleko zajdziesz.

- Dziękujemy. - Bardzo dziękujemy.

Jaki zawód?

Może adwokat?

Świetny zawód.

Cóż, nawet przy dużej wyobraźni...

Nikt w to nie uwierzy.

Dentysta?

Dlaczego?

Bo kłamiesz jak wyrywacz zębów.

Dentysta.

Dentysta...

Usiądź.

I posłuchaj.

To będzie nasza tajna misja.

- Jak się nazywasz? - Marcel.

Nie. Masz na imię Joseph.

- A na nazwisko? - Chevalin.

Nie. Od teraz jesteś Joseph Chevalovitch.

Jesteś Żydem?

- Nie. - Jesteś!

- Jesteś Żydem! - Przestań!

Jest Żydem od dwóch minut a ty już go prześladujesz. Zniechęcisz go.

Macie papiery na bycie rodziną Chevalovitch.

Dobry wieczór.

Już miałem sobie iść.

Nie zapomniał pan o czymś? Nie ma nic za darmo. 50 tysięcy od osoby.

- Nie mam tyle. - No to cześć.

Niech pan weźmie to. Powinno się nadać.

- Biorę wszystko. - To nasz cały dobytek.

Zdecydujcie się.

Zarabia pan na ludzkiej niedoli.

Wiem.

Idziemy.

Co jest?

Co się dzieje?

Szwaby.

Szwaby!

Zaczekajcie. Sprawdzę.

- Pójdziemy z panem. - Zostańcie. I bądźcie cicho.

Dobrze. Czekamy tu.

A jak on nie wróci?

Przecież to zawodowiec. Nie zostawi nas z dzieckiem w lesie.

Niech będzie.

Jeszcze jedni...

Zimno mi.

Ludzie nie mają skrupułów.

Ja ci dam "świetną okazję"!

Na co czekacie? Chodźcie!

Hej, wy!

Dokąd to po nocy?

- Musieliśmy się przewietrzyć. - Właśnie.

- Przed kim uciekacie? - Przed nikim.

Żydzi?

Tak.

Państwo Chevalovitch.

- Dokąd idziecie? - Do baronowej.

- Do Fronsac? - Tak.

- Boisvert... - Niech jadą z nami.

Zgoda.

Pospieszcie się.

Plecy cię bolą?

Nie.

Zawsze przesadzasz.

La Fleche! Zaprowadź ich. Idźcie. Znajdziemy was później.

Przekaż baronowej wiadomość od Węgorza: "Koń Trojański wkrótce tu będzie".

- Koń wkrótce tu będzie. - Trojański!

Koń Trojański wkrótce tu będzie.

Nie tam! Spadajcie!

Boisvert, po lewej!

Nie stój tu. Szybko.

Idziemy.

Powodzenia.

Dobry wieczór.

Podobno można znaleźć u was schronienie.

- Ktoś źle was poinformował. - Chwileczkę.

Chociaż na jedną noc. Synek jest chory.

Mam dla pana wiadomość.

Słucham.

Koń Trojański już tu jest.

Węgorz?

We własnej osobie.

Dobry wieczór.

- Miał pan być sam. - Wiem, ale nie miałem wyboru.

Kto pana wysłał?

Przepraszam, muszę być ostrożna.

Rozumiem.

Boisvert.

Tak, chyba on.

Chyba?

Nie.

Na pewno Boisvert. Ale ja nazywam go szefem.

Jaki słodki chłopczyk.

Masz gorączkę...

Jak ci na imię?

Ma na imię Joseph.

Bredzi.

Niech wejdzie, bo dostanie zapalenia płuc.

Jest silny.

Po tatusiu.

Silny po tatusiu.

- Życie go nie oszczędza. - Nie tak sobie pana wyobrażałam.

Oby gorzej.

I jak? Rozgrzewasz się?

- Teraz jesteście bezpieczni. - Dziękujemy.

- Słyszałam o pańskich wyczynach. - Proszę nie wierzyć plotkom.

- Jest pan zbyt skromny. - Nie, nie...

To się chwali. Na pewno jest pani dumna.

- Jest. - Tak.

- Źle nam tutaj, "Saro"? - Królewskie powitanie...

Co ty wyprawiasz?

Nie! Przestań!

Po plasterku?

Mogę dwa?

Nie zaczynaj.

"Ciało Chrystusa".

Łóżka pewnie też mają wygodne.

Na pewno.

Wszystko w porządku?

Poczęstowaliśmy się kiełbasą...

Myślałam, że to u was zakazane.

Fakt.

Ale...

jak to na wojnie.

Oczywiście. Musi pan nabrać sił.

- No tak. Dzięki. - Proszę ze mną.

Teraz? Dobrze.

Mój człowiek zatrudni pana w fabryce. Rozpocznie pan akcję "Koń Trojański".

Prochownia znajduje się po prawej.

To tam podłoży pan bombę.

Teraz materiały wybuchowe nie mają przed panem tajemnic.

Węgorzu?

Nie, nie.

Bomba wybuchnie 10 minut po odpaleniu. Ma pan czas na ewakuację.

Jasne.

- Zrozumiał pan? - Tak.

10 minut.

Co tak zbladłeś?

- Żona wie o pańskiej działalności? - Tak.

Przyłączyła się do walki.

- Francja jest z pani dumna. - Miło to słyszeć...

Franz już jest.

- "Do walki"? - Wyjaśnię ci.

Ukryjcie ich.

Gdzie Joseph?

Kto?

Wasz syn!

No tak!

Joseph!

Franz!

Pani baronowa...

- Piękna jak zawsze. - Już się rumienię.

- To dla pani. - Dziękuję.

A to dla Francette.

Francette! To dla ciebie.

Dziękuję panu.

Wstaw kwiaty.

- Lubi pan wina z Turenii? - Oczywiście.

Zatem zapraszam.

Trzeci raz gra pan ten sam utwór.

- Staram się przyciągnąć pani uwagę. - Jestem tu.

Gestapo też.

Marcel!

I co?

Marcel!

Wybrali panowie?

Jeszcze nie.

Co tu robi dziecko o tej porze? Jutro szkoła...

To syn dostawcy ryb. Przyszedł z rodziną.

Syn dostawcy ryb?

A może mały Żydek?

A czemu to pana ciekawi?

Nie przedstawiłem się.

Faurillon z francuskiego gestapo.

Pozwoli pani?

Jak masz na imię?

Jesteś niemową?

Imię!

Sam nie wiem.

Jak to?

- Joseph. - Marcel. To jego imię.

Przestraszył go pan.

A jakie nazwisko?

- Chevalovitch. - Chevalin. Marcel Chevalin.

Dokumenty.

To jego.

Chevalin.

Świetnie podrobione. Jak prawdziwe.

- Są prawdziwe. - Słowo Chevalovicha?

Nie. Słowo Chevalina.

Pokaż nam, że jesteś chrześcijaninem, mały.

Tak nie można! To dziecko. Nie pozwolę na to w swojej posiadłości.

O niej porozmawiamy później.

Podobno trzyma tu pani nie tylko szynkę.

Opuść spodnie.

A może pomodlisz się w podzięce za posiłek?

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się Imię Twoje,

przyjdź Królestwo Twoje, bądź Wola Twoja,

jako w Niebie tak i na ziemi...

I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego, amen.

Jak na Żydka jest bardzo katolicki.

Ale nie jestem tu, by się modlić.

Ja też nie. I nie chcę psuć atmosfery.

Ktoś musi wykonać brudną robotę, żeby ktoś inny mógł się bawić.

Niech pan ją wykonuje gdzie indziej.

Jeszcze się spotkamy. I to niedługo, droga pani.

Miłego wieczoru.

Dobranoc.

A teraz szampan i muzyka!

Chodźcie.

Akcja w toku. Wyjazd jutro o świcie. Rozgośćcie się.

A co to jest? Będziemy gnić w piwnicy do końca wojny?

- Mam inne zmartwienia. - Skończmy ten cyrk.

- Nie chcę być Żydówką. - My też nie.

Jestem Rivka Mandelson.

A to Hanna,

Salomon i Miriam.

Sara.

Joseph,

Jacob. Chevalovich.

Skąd?

Z tego pokoju z pianinem.

Przepraszam. Z Charentes.

Tam też jest diaspora?

Chyba tylko my.

Tak, tylko my.

Rozłożymy rzeczy.

Weźcie to. Noce bywają tu zimne.

Nawet szczury szczękają zębami. Ale można przywyknąć. Jak do wszystkiego.

Wierzę.

Hanna! Bo cię usłyszą!

Będzie tak śpiewać do rana?

Odrażający starzec Petain powtarza Francuzom:

"Bądźcie grzeczni i tchórzliwi, zapomnijcie o dumie i wolności.

Bądźcie posłuszni okupantom, a dadzą wam żyć".

- Porozmawiamy o Węgorzu? - Co z nim?

Nie wydaje mi się dzielny ani gotowy na wszystko...

Albo dobrze się kamufluje.

Pozory mylą.

Przez tę wojnę nie ufam nawet własnej matce.

Gdzie twoi rodzice?

- Zabili ich Niemcy. - Nieprawda!

Nie mów tak. Jego rodzice wrócą. Nic nie wiemy.

- Co zrobili? - Byli Żydami.

I tyle?

A ty jesteś Żydem?

Tak.

Jestem Salomon.

A ja Joseph.

Pewnie ma dużą moc.

Bardzo.

I dobrze.

A ty dokąd?

Idę stawiać opór.

Powierzyli mi misję.

Misję?

Muszę wysadzić szwabską fabrykę amunicji.

Co ty, Jeanot...

Kazali mi zanieść wiadomość do kogoś w fabryce.

Dlaczego akurat tobie?

Może mi ufają.

Dziękuję.

Powodzenia.

Idź tam. Szybko!

- To mój syn. Widziałeś go? - Nie.

Widziałeś mojego syna?

Co ty robisz? Oddaj to zdjęcie?

Zawołajmy lekarza!

Żeby zginąć na miejscu? Pomóż mi.

My się już chyba widzieliśmy.

Nie.

- Wysadzimy wszystko? - Niczego nie wysadzimy!

Już i tak mam kłopoty. Nie wiem, jak to działa.

Wydaje się proste.

Co ty zrobiłeś?

Uruchomiłem ją.

Mamy 10 minut.

Kolejka jest!

Proszę...

Jego żona urodziła.

- Jasne a ja jestem ojcem. - Grzeczniej, proszę.

Na koniec kolejki!

Zostaw go! Zachowuj się jak człowiek.

Synek czy córeczka?

Co z nim?

Woli nie wiedzieć.

Chce mieć niespodziankę.

Chodź.

- Skąd pan jedzie? - Z fabryki.

Co pan wiezie?

Zaopatrzenie do stołówki.

Sprawdzimy.

W porządku.

Nie przedstawiłem się.

Samuel Goldstein.

Jacob Chevalovitch.

- Byłem pewien. - Czego?

Rozumiemy się.

Wysiadać.

Wysiadać!

Szybko!

- Żydzi? - Nie.

Tak.

Nie widziałem was. Uciekać.

- Tędy? - Szybko!

- Strzeli, gdy się odwrócimy. - Więc co proponujesz?

- Znam ich. - Szybko!

Nie. Wolę patrzeć śmierci w oczy.

Marzę o ciepłej bagietce.

Takiej chrupiącej...

Z grubą warstwą masła i z cebulką.

Patrz, co mam...

Nie...

Weź. Jestem ci to winien.

Dzięki.

Moja żona jest gulaszową królową...

ŻYDOM WSTĘP WZBRONIONY

Ty nie jesteś Żydem?

Nie, gdy jestem głodny.

Niezbyt tu koszernie.

Le Chaim.

"Le" co?

Le Chaim. Za życie.

No tak.

Jesteś trochę dziwny jak na...

Bo niedawno się dowiedziałem, że nim jestem.

- A to pech. - Niestety.

Nie możecie tu siedzieć.

Nie poznaje mnie pan? To, ja, Eva Kessel. Przychodziłam tu codziennie.

Nie chcę kłopotów.

Czemu pan się na to godzi?

Nie mam wyboru.

Zawsze jest wybór.

- A ty dokąd? - Straciłem apetyt.

Panienko! Proszę zaczekać.

Czego pan chce?

Przyjaciel i ja nie mamy dokąd pójść.

Dziś szabas.

Ugościcie nas?

- Pokażcie papiery. - Ostrożności nigdy dość.

Goldstein?

Jak moja pani od historii.

Była moją żoną.

Idziemy.

Chodź.

Szabat szalom.

Dziękujemy.

Gdzie byłaś? Wiesz, że jest godzina policyjna.

Musiałam wyjść. Żyjemy tu jak krety.

Dziękuję za gościnę.

I ja.

Szabat szalom.

Zabiję dozorczynię. Wysłała list do gestapo.

Jak go odzyskałaś?

Mam znajomości w Komisariacie Spraw Żydowskich.

Z natury nie jestem donosicielką,

więc wahałam się, czy przedstawić ten przypadek.

Akurat! Kapuje gdzie się da.

Jeanne Chanel, a właściwie Ava Rozner,

uprawia pokątny nierząd i nie nosi żółtej gwiazdy.

Klienci wolą podwiązki.

Nie chodzi do lekarza, więc stanowi zagrożenie sanitarne.

Wydała wszystkich lekarzy.

Podejrzewam, że jest masonką i wierzy w gaullistowską propagandę.

Proszę o szybką reakcję, zanim będzie za późno. Gernaine S.

- Szmata. - Jeanne. Tu są dzieci.

Dobrze, że nie pozwala pani nazywać się prostytutką.

Akurat nią jestem. Ale że masonką? Może jeszcze komunistką?

Zaczniemy szabas?

Proszę bardzo.

- Na głowę. - Zapomniałem.

Czyńcie honory.

Dzięki.

Pić mi się chciało.

To miał być kidusz.

No tak, "kibusz".

Modlitwa.

Proszę...

Ojcze nasz, któryś jest w niebie

święć się Imię Twoje,

przyjdź Królestwo Twoje, bądź Wola...

To przez ostrożność.

Ściany mają uszy. Wolę mylić tropy.

Mój przyjaciel ma rację. Lepiej dmuchać na zimne.

- Powtarzamy za tobą. - Dobrze.

Ojcze nasz...

Któryś jest w niebie...

Święć się imię Twoje w czasie tego szabasu.

W imię Ojca, i Syna, i Ducha świętego.

teraz na serce...

A teraz "amen" i "dziękujemy za te pokarmy".

- Może pomodlimy się też po naszemu? - No jasne.

- Zanim zmienimy wyznanie. - Tak będzie lepiej.

Dziękuję.

Szabat szalom, Chevalovitch.

Chciałbym, żeby była tu moja rodzina. Pewnie się o mnie martwią.

Kto teraz?

Belote.

Nie możesz. Musisz mieć kiery.

Nie zrozumiała.

Teraz można.

Zawsze taka była?

Była adwokatką w Polsce.

Chyba nie wygrała wielu spraw.

A ty, Saro? Co robiłaś w Ruchu Oporu?

Nic specjalnego.

Nosiłam wiadomości, ukrywałam broń. Czasem wysadziłam jakiś most.

Nie wykolejałaś pociągów? Nie zabijałaś nazistów?

Nie. Moim jedynym dotychczasowym aktem oporu było znoszenie męża.

- Choć mam nadzieję, że szybko wróci. - Nie takie rzeczy już robił.

Tak.

- Belote! - Nie!

Przepraszam.

Bolą ją zęby.

Widziałam w dokumentach, że jest pan dentystą.

Tak. To prawda.

Ale teraz nie mam narzędzi.

Nie pomogę.

Może jutro? Jak będzie jaśniej.

Na razie niech zamknie usta.

Jak tam, skarbie? Śpij już.

Pójdę już. Do jutra.

Śledzisz mnie?

Chcę o coś poprosić.

Nie daję "na kreskę".

Chodzi o mojego syna.

Nie obsługuję nieletnich.

Mówiłaś o znajomościach w Komisariacie.

Chcę wiedzieć, czy go złapano.

Co z tego będę miała?

Głowę dozorczyni.

Wyślij ten list na jej adres i skontaktuj się ze znajomym.

Jak ma na imię twój syn?

Salomon.

Francuskie gestapo!

Pakować się! Wyjeżdżacie, i to na długo.

Nie wstyd wam? To starcy i dzieci. Puśćcie ich.

Puścimy ich. W specjalnych pociągach.

My też jesteśmy Francuzami!

Chyba śnisz.

Gdzie nas zawiozą?

Podobno do pracy w Polsce.

Dlaczego tam?

Lepiej tam płacą.

Chevalin?

Chevalin!

To ja, Bouvier!

Cześć!

Co u ciebie?

Powodzi mi się, jak widać.

A ty? Co tu robisz?

To pomyłka. Nie jestem Żydem.

Wszyscy tak mówią.

Ale on nie kłamie. Razem chrzciliśmy dzieci.

Skąd się tu wziąłeś?

Jestem od was. Obaj jesteśmy.

Infiltracja.

Rozpracowałem ich.

Brygady specjalne. Udawaliśmy.

Rozumiem.

Dobra robota. Ty wyglądasz jak prawdziwy.

Prawie mieliśmy w garści ich...

Jak to się mówi?

- Dużą społeczność. - Właśnie.

Jak dużą?

Co najmniej milion.

Co najmniej.

Cholera. Gdzie?

W lesie. Na południu. Dwie godziny drogi stąd.

Las jest duży.

Wypuść ich. Może nas doprowadzą.

Nie mogę.

Myślałem, że masz wpływy.

Kto ci powiedział?

Wszyscy mówią, że jesteś szychą.

No tutaj...

To ja rządzę.

Zaczekajcie.

Trzecie piętro po prawej. Trzecie...

Po prawej.

Nie będziemy jej żałować. Rozwiązła Żydówka!

Niech ją wywiozą. Może teraz Szwaby się od nas odczepią.

Miała mi pomóc w odszukaniu syna. Teraz muszę sam...

- Masz syna? - Tak.

Nie widziałem go od dnia, w którym byliśmy umówieni ze szmuglerem.

Nie zjawił się.

Przykro mi...

To nie twoja wina.

Mam!

Co?

Wiem, gdzie cię widziałem.

I znów zapomniałem.

A ty znów uratowałeś mi życie.

Talmud mówi, że kto ratuje jedno życie, ratuje cały świat.

Dziękuję.

Nie zapomnę cię, Chevalovitch.

Jest coś w twojej Księdze o Żydzie, który skrzywdził innego Żyda?

Po to wymyślono przebaczenie.

Zerujemy licznik i modlimy się, by Bóg wybaczył nam grzechy.

Wszystkie grzechy?

Wszystkie!

Nawet te, które się popełniło, nie będąc jeszcze Żydem?

Salomon?

To jest jego syn?

Goldstein!

Goldstein!

Stój! Stój!

Czemu biegniesz?

Spaceruję.

Nie poznajesz mnie?

- Węgorz? - Dokąd biegniesz?

Do baronowej.

Wsiadaj.

Pójdę pieszo.

Wsiadaj, Chevalovich.

Wy też zdołaliście uciec?

W końcu jestem Węgorzem.

Skuj się.

Dokumenty.

Legitymujesz Oberfþhrera?

Taki rozkaz. Szukamy sprawcy zamachu w fabryce.

Wszystko gra. Mamy go.

Świetnie.

Przepuszczamy.

Co powiedzieliście temu Szwabowi?

Że to ty wysadziłeś fabrykę.

Uwierzyli?

Łykną każdą bzdurę.

Droga i kochana Germaine! Dotarliśmy do Wolnej strefy.

W imieniu wszystkich Goldsteinów, Joffo, Mendelsohnów,

pragniemy wyrazić wdzięczność, że ukrywała nas pani, narażając życie.

Francuskie gestapo!

Była pani kimś więcej niż dozorczynią. Była pani światełkiem w tunelu.

Pozostanie pani w naszych sercach.

Salomon?

Co za kretyn malował te gwiazdy?

Panowie, co to ma być?

Kazali nam oznaczyć gwiazdami wszystkie sklepy "wie pan czyje".

To mają być gwiazdy Dawida, a nie - choinkowe, debilu.

- Może jeszcze domaluj łańcuchy i bombki? - Skąd mam wiedzieć?

Żydowska jest sześciopromienna. To żadna trudność.

Nie jestem Żydem...

Ja też nie, idioto!

Salon jest otwarty?

Nie nosisz gwiazdy, Goldstein? To źle.

Jak wyjaśnisz fakt, że już w antyku sprawialiście problemy?

Nie wiem.

To arogancja przeszkadza wam w asymilacji?

Zawsze wszystko o wszystkim wiecie.

To lepiej niż "nic o niczym".

Arogancja! Znowu.

Skoro, jak mówicie, prześladuje się was od wieków, to musi być jakiś powód.

- Bez wątpienia. - Ale nie nazwałbym was "szczurami".

Szczury gryzą, by się bronić. Wy jesteście bierni.

Umiecie tylko narzekać.

To twój synek?

Tak.

Słodki.

Gdzie się ukrywa?

Proszę tego nie robić.

Bo co?

Bo co?

- Tak?- Węgorz jest u baronowej.

Przyprowadźcie furgon.

Pospiesz się.

Mówi "Korek". Jadą.

Bojówki zaraz tu będą.

Macie dokumenty. Przekroczycie linię demarkacyjną.

Zapamiętajcie nowe nazwiska zanim dotrzecie do odprawy celnej.

Tata wrócił!

Idziemy. Nie ma czasu.

Wyruszaliśmy do Wolnej Strefy.

Dokończ pakowanie, synku.

Dobrze, że już wróciłeś. Martwiłam się.

To koniec.

Jest nam pan winien wyjaśnienia.

Ukradłeś mój pseudonim?

Kim jesteście?

Nazywam się Chevalin, nie Chevalovitch.

A moja żona to Paulette, nie Sarah.

Podszył się pan pod naszego działacza. To zagroziło całej organizacji.

Zrobiłem to, o co pani prosiła. Podłożyłem bombę.

Myślałam, że rozmawiam z Węgorzem.

Czemu udawaliście Żydów?

Myślał, że przyniesie nam to szczęście, bo "oni" zawsze wychodzą na swoje.

Ma nosa, ten Chevalin.

Ale nie ma mózgu.

Wstyd mi za ciebie.

Nie chcę cię znać.

To Salomon!

Chcę z nim porozmawiać.

Jego ojciec żyje, spotkałem go. Mówię prawdę.

Znamy tę pańską prawdę. Wie pan, gdzie jest jego ojciec?

Nie.

Więc niech mu pan nie robi nadziei. Dość tego. Jedziemy.

A dokąd to wywozimy dzieciaczki?

Na wakacje, nad morze.

No proszę...

To zabronione?

Co możemy dla pana zrobić?

Wydać mi Węgorza.

Wiem, że ukrywa się wśród was.

Nie wiem, o kim pan mówi.

Teraz już pani wie?

Dalej, strzelaj.

- No, już. Na co czekasz? Strzel. - Nie!

To ja!

Węgorz to ja.

To koniec twojej przygody.

A ona? Bierzemy ją?

Oczywiście.

Przyjaciele z Wehrmachtu będą tęsknić.

Akurat wieczorem mieliśmy świętować urodziny naszego Franza.

Dzisiaj?

Tak. Zaprosił całą komendanturę.

Poinformujcie go o odwołaniu przyjęcia. Nasz przyjaciel będzie zawiedziony.

- To nie jest mój przyjaciel. - Rzeczywiście.

Nie było pana na liście gości.

Blefuje.

Więc mnie aresztujcie. Chyba, że chcecie sami sprawdzić?

To miało być jutro.

Jeden dzień w tę czy w tamtą...

Zmiana programu.

Pokazać panom tort?

Ta organizacja ratuje wyłącznie Żydów.

Wy chyba nimi nie jesteście?

To się może przytrafić każdemu.

Znam kogoś, kto chętnie cię pozna.

Masz im pewnie dużo do powiedzenia.

Jeśli masz problemy z pamięcią, nasi przyjaciele z SS potrafią ją przywrócić.

Dzięki, kolego. Już nie wezmę do ust wieprzowiny.

Nie rób tego. Jestem niewinny.

Błagam.

Ja tylko wykonywałem rozkazy.

Wybacz mi, ojcze, bo zgrzeszyłem.

Mów.

Przeze mnie mój przyjaciel -

może jedyny, jakiego kiedykolwiek miałem -

został rozdzielony z synem.

Przyniosłem wstyd

swojej rodzinie.

Każdy dzień to kręta ścieżka.

Nie jestem nawet dobrym chrześcijaninem.

Nasz Pan jest wyrozumiały.

Wierzysz w Boga?

Trochę mniej, odkąd jestem Żydem.

Trochę mniej, odkąd jestem Żydem.

Ojcze?

Jest ojciec tutaj?

Tylko tchórze się wycofują.

Na co czekasz, by odzyskać honor? Na cud?

Już za późno.

Nigdy nie jest za późno, głupcze.

Dokumenty. Szybko.

Dokumenty.

Nie wychodzić z szeregu.

Co to?

Co to jest?

Pamiętasz, jak się nazywasz?

- Goldstein. - Nie. Martinot.

- Czemu nie moje nazwisko? - Bo jesteś Żydem.

- A to źle? - To źle.

Nie szkodzi. Przyzwyczaisz się.

- Jesteś Żydem? - Nie.

Brawo.

Więc czemu Miriam mówi, że jestem?

Bo teraz gramy w oszusta. Ale naprawdę jesteś Żydem.

Ale mówiłaś, że to źle. Naprawdę źle, czy na niby?

Na niby.

Chcę do taty.

Ja też.

Idź. Szybko.

Stać. Dokumenty.

Szybko.

Pokazywać.

Na co czekasz? Pokaż papiery.

- No pokaż. - A ty co? Dokumenty.

- Milcz, na litość boską. - Mam cię rozwalić?

- Nie! - A ten co?

Mam dokumenty.

Pokaż!

Szybko!

Papiery...

Chcesz kulkę w łeb?

Magia.

Magia.

- Co to ma być? - Papiery. Jestem magikiem.

Magikiem?

Patrzcie.

Magik...

- To moja rodzina. - Rodzina?

Idźcie.

Myślałaś, że się mnie pozbędziesz?

Wróciłeś.

Tęskniłaś?

Nawet nie zauważyłam, że cię nie ma.

Nie zostawiaj mnie więcej.

Nie wyglądają jak zdrowe, francuskie dzieci ze wsi.

Raczej jak Żydki z piwnicy.

To mój syn i siostrzeńcy. Chorują na gruźlicę.

W Szwajcarii odetchną świeżym powietrzem.

Jak się nazywasz, mały?

Etienne Martinot i nie jestem Żydem.

Świetnie.

Dokumenty.

Chevalovitch?

Nie...

Chwila... Pomyłka...

Uciekajcie! Biegnijcie!

Co powiedziała?

- Nazwała twojego męża "mensh". - Co to znaczy?

To komplement.

Przestań.

Jacob, to nie jest śmieszne.

To nic.

Nie byłaś ze mną szczęśliwa.

Przepraszam.

Nieprawda. Co ty mówisz?

Zimno mi.

Marznie. Daj płaszcz.

Zostań, Jacob

Nie zostawiaj mnie.

- Umarłem? - Nie umarłeś.

Unoszę się jak duch.

Bo jesteśmy na statku.

Na statku...

Dokąd płyniemy?

Do Ziemi Obiecanej. Witaj na pokładzie.

Dziękuję.

A gdzie ta Ziemia Obiecana?

W Izraelu!

Nie chcę tam płynąć. Chcę do domu.

To będzie twój nowy dom.

Goldstein?

Poznajesz mnie?

Chevalovitch.

Posłuchaj.

Twój syn żyje. Jest na tym statku.

Rozumiesz?

Salomon

żyje.

Tato! Tato!

Tato!

Samuelu, to moja żona, Sara.

- Wiele mi o pani mówił. - Dzień dobry.

Gdzie się poznaliście?

W kinie.

Gadasz do siebie?

Co się dzieje w twojej głowie?

Rozmawiałem z przyjacielem.

Chevalovitch?

Tak.

Dentysta?

Tak.

To on.

SCENARIUSZ I REŻYSERIA

WYSTĄPILI

Tłumaczenie na zlecenie Monolith Films: Magdalena Kamińska-Maurugeon