Original subtitles

Witam w kolejnym odcinku programu Wyłożyć kawę na ławę?

Nadajemy na żywo z Bariloche, luksusowego hotelu Luksus,

gdzie odbywa się ślub roku.

Caro Pardíaco wychodzi za mąż w dniu swoich urodzin

za niejakiego Leo Papandreę,

tajemniczego filmowca, którego zaledwie kilka tygodni temu przedstawiła światu.

Jesteśmy przed hotelem od wczesnego rana, ale nie mamy żadnych informacji.

Nie ma gości. Nic się nie dzieje.

Dziś ślub i urodziny Caro Pardíaco,

jej ślubodziny,

a tu proszę, nigdzie jej nie ma.

To jakiś nowy sposób świętowania. Urządzić imprezę i nie przyjść.

W każdym razie...

Zebraliśmy się tutaj z Leo Miriamem Papandreą i Caro Pardíaco,

których połączone nazwiska

dają Leoro Papardíaco.

Żarcik dla przełamania lodów.

No dobrze, Caro.

Od tej chwili będziesz musiała porzucić swoje nazwisko,

imprezy i wyjścia na miasto,

ażeby wpuścić Boga do swojego życia.

Leo, twój mąż,

będzie Bogiem w waszym domu.

Nim przejdziemy dalej, parę słów o tym majestatycznym miejscu,

otoczonym górami, wodą...

Możemy kontynuować?

- Ja nadaję tempo. Nie mogę tak pracować. - Dalej.

Dobrze.

Jeśli ktoś sprzeciwia się temu miłosnemu związkowi,

niech powie to teraz albo zamilknie...

Sprzeciw!

- My też się sprzeciwiamy. - My... Właśnie.

- Ktoś jeszcze? - Ja, do cholery!

Ana! Co za niespodzianka! Gdzie byłaś?

Leo zrzucił mnie z nieba, myśląc, że wyląduję w piekle,

ale wylądowałam na balkonie w czyśćcu.

Uwielbiam! Jakież poetyckie.

To architektoniczny symbolizm pięter w Pałacu Dantego.

A tak, biuro mojej wedding plannerki Mili.

Jak przeżyłaś?

Karmiono mnie piersią do 12. roku życia. Mam dużo wapnia.

- Dość o karmieniu piersią. - To teraz o twoich kłamstwach.

Ana, jak się tu dostałaś?

Jak mówiłam, mama karmiła mnie piersią do 12. roku życia.

Codziennie rano piłam...

Przestań! To nie na temat!

Opowiedz o śledztwie.

Dobra.

Poszłam do Ramira, który dał mi klucze do warsztatu Leo.

Zaraz. Kim jest Ramiro?

Hejter. Podejrzewałam go, że chce cię zabić. Chodził za tobą,

zostawił wiadomość na drzwiach biura

i zrobił tę strasznę lalkę.

A tak naprawdę on chciał ci pomóc.

Kto? Ramiro?

Kurczę, co tu jest grane? Normalnie co to ma być?

Przerywasz mi trzeci raz. Daj mi skończyć, bo się pogubię.

Grozi ci śmierć. Nie ma czasu.

Dobra, sorki. Mów dalej.

To ważne, żebym nie umarła.

W domu Leo jest tajna kryjówka.

Trzyma tam kostiumy, których używał do manipulowania tobą.

Pamiętasz Chill-aver?

DJ-ka, która wygrała, zaprosiła nas na rave,

a potem zniknęła.

Głowa Chill-aver!

To maska. Leo się za nią przebrał.

Zapłacił też komikom, żeby cię obrażali.

I zamknął twój klub.

Poza tym zabił trzy osoby.

To ty?

Zamknąłeś mój klub?

Powtarzam, Caro. Zabił trzy osoby:

Lichę, Betaniela i Quintína Palmę.

Dlaczego to zrobiłeś?

Zamknięcie klubu to wielkie świństwo!

Dlatego że mnie upokorzyłaś.

Zniszczyłaś mi życie.

Ja?

Ja cię tylko kochałam.

Chwileczkę.

Kim jest Ramiro? I skąd miał klucze do pokoju Leo?

Ja też się pogubiłam.

- Nazwisko Ramira to Papandrea. - Tak jak Leo!

- Co za przypadek! - Żaden przypadek. To bracia.

Śnieżni Bracia. Jeden to kamerzysta, drugi montażysta.

Śnieżni Bracia?

Nagrali nasz wyjazd na zakończenie szkoły.

I nie dali nam filmu.

Nie dałem go wam,

bo ty i twoje koleżanki zniszczyłyście mi życie.

Ona wcale cię nie upokorzyła, głupku.

- Fajne bermudy. Superanckie. - Ale z ciebie krejzol!

Jak mnie nazwałaś? Łysol?

No co ty, stary. Powiedziałam: krejzol.

Widzicie?

Tak mnie nazwała!

Łysol!

Przez ciebie straciłem resztki włosów.

Nie powiedziała tak. Posłuchaj uważnie.

Ale z ciebie krejzol!

Ręka!

Ale z ciebie krejzol!

Ale krejzol!

- Ej, co tu robisz? - Tak.

- Nie skrzywdziłbym cię. - Ale krejzol!

Zaraz, zaraz.

To nieporozumienie.

Wybacz mi, Caro.

Chciałem odciągnąć cię od bliskich,

zepsuć ci urodziny,

zniszczyć twoją tożsamość

i na końcu cię zabić.

Ale w międzyczasie się zakochałem.

A teraz, skoro wszystko wyjaśnione, serio chcę się z tobą ożenić.

Kocham cię. Carolino, wyjdziesz za mnie?

- Pewnie. - Naprawdę?

Nie, pierdolony psycholu!

- Caro! - Puść ją!

Morda w kubeł!

Puść ją, debilu!

- Co tu robisz? - Sto razy ci powtarzałem.

Powiedziała: „krejzol”.

Cofnij się!

Kiedy oddasz nam film z wycieczki?

Puść ją!

Puść ją, łysolu!

Sprzedałeś mnie, debilu!

Teraz powiem mamie o psie Tatínie.

Daj spokój z psem. Nawet go nie tknął!

- Gówno prawda! - Cicho, głupolu.

Naplułeś na mnie, kretynie!

Skończ już z tym, Leo!

Nie mam na imię Leo, tylko Lean!

Pójdziesz siedzieć, Lean!

Siedzieć? Ja?

A może to Leo pójdzie siedzieć?

Gostek z Niebiańskiej plaży. Ten sexy.

Jestem sexy.

Albo Cachito.

Mam kumpli w policji. Wyjdę od razu.

W mgnieniu oka, mamuśku.

Albo Chill-aver. Będzie grała muzykę dla więźniów.

Lubicie trap-tap-funk?

Podkręćmy to. Zagram soft-trump-tumping-pop.

Uwaga! Jestem też zmiennokształtny!

A może Flavio!

Przy was go nie użyłem.

Sęk w tym,

że wszyscy daliście się wkręcić

wspaniałemu Leanowi Miriamowi Papandrei.

Wybacz, Sábado! Nawaliłam.

Wracajmy do domu!

- Kocham was, dziewczyny. - Cudnie, kochana.

Kochamy cię, Caro.

To twoja noc i twoje życie.

Dzięki, Ana. Uratowałaś mi życie.

Przepraszam, że w pewnym momencie ci nie zaufałam.

I zwolniłam cię bez odprawy.

Nie ma sprawy.

Cześć.

Cześć! Jestem Caro Pardíaco.

Kocham tych ludzi. Kocham ten klub.

Kocham tę muzykę. Kocham moje życie.

Myślę, że nieważne jest to, czy ludzie traktują cię poważnie,

czy się z ciebie śmieją albo wyjmują coś z kontekstu.

Ważne jest...

Miałam się nie wzruszać.

Ważne jest to, żeby zawsze siebie doceniać i kochać.

Gdybym zobaczyła Caro Pardíaco wchodzącą przez te drzwi,

powiedziałabym jej: „Caro, wyglądasz bosko, kochana!

Kocham cię. Uważaj na psychopatów”.

Dzięki, że świętujecie moje urodziny.

- Kochamy cię! - Bawmy się!

Sto lat, kochana!

Napój wiśniowy.

- To ważne. - Zaraz.

Zaczekaj, nie!

Wysiadam tutaj.

- Nie wiem. - Sorki, to mnie rozbawiło.

- Cały dzień. Muzyka, impreza... - Ten lore...

Dobranoc.

Będziemy tam jutro!

Co za dupek.

- Jak DiCaprio, co? - Tak.

Fryzura jak z K-popu.

- Fryzura. - Tak.

Dajcie spokój.

W porządku.

Naprawdę mocny.

Mnie też to spotkało.

- Takie twarze... Byłem stalkowany. - Tak?

- Twarze Migue? - Nie, Caro.

Nie Jero. Mama tak mnie nazywa, jak jest zła. Jesteś jak ona. Co za gówno.

Mam marzenie, Caro.

Co ty robisz?

No dobra, kontynuujemy Gilotynę.

Dał mi też miłość!

Tak myślisz?

Jesteś bardzo stara, co nie?

Gdybym miał jej dotknąć,

to tylko kijem.

Normalnie kokainowa królowa!

Tata ci je dał.

Caro.

Nazywasz siebie głupkiem?

A więc sok grejpfrutowy i lody?

Imponujący sposób mówienia.

Przepraszam.

Jesteś śliczna.

Caro, zaufaj sobie! Wszystko będzie dobrze!

- Ktoś jeszcze się sprzeciwia? - Ja, do cholery!

Napisy: Dorota Nowakówna