Original subtitles

ترجمه و تنظیم : مانی و علیرضا توسل telegram: timagroupfilm

- تو اون صبح خاکستری و سرد، وقتی دیگه ستاره‌ای نبود،

یه نور باریک از بین آسمون رد می‌شد.

دنبال چیزی نمی‌گشت، اون‌ورِ دوردستا بود،

یه مرد افسانه‌ای، مث یه پرنده بالا بالاها،

رفته بود تا یا کاری بکنه، یا از بین بره، توی سفرش

به اون‌طرف.

میلیونا قلب واسش می‌تپید،

و همه‌ی دنیا براش دعا می‌کردن.

برگ... اسمش همیشه تو تاریخ می‌مونه،

داشت با سرنوشت و خطر قمار می‌کرد.

شاید پدرای ناشناس دیگه‌ای

هم یه روزی از دریا رد شن، برن سمت یه سفر تازه.

ولی آفرین به خوش‌شانس‌ترین، خوش‌شانس‌ترین...

...ماها

تو مه و برف و خواب سنگین بالا رفت.

سی‌وسه ساعت همون‌جا، یه‌سره، نشسته بود.

خیلی زود بازم بین‌مون برمی‌گرده.

پس صدا بزن، داد بزن!

آفرین بگو به خوش‌شانس‌ترین، خوش‌شانس‌ترین لیندبرگ،

عقاب آمریکایی‌ها.

- بیا تو. - بله، مامان.

السی، می‌شه برام یه لیموناد داغ درست کنی، فوری؟

مامان، نکنه

- آره، انگار دارم یه سرماخوردگی کوچولو می‌گیرم.

- اوه، یه کم بدن‌درد دارم واقعاً.

- می‌دونی؟ می‌گم شاید دلش بخواد بچه رو ببینه.

الان می‌رم... آره، مطمئنم خوشحال می‌شه.

خانم لیندبرگ؟ - بله؟ - خانم لیندبرگ...

بچه پیش شماست؟ - نه، پیش من نیست.

- پیش شما نیست؟

چرا؟ سرهنگ کجاست؟

شاید اون بچه رو برده پایین، توی کتابخونه.

- سرهنگ لیندبرگ... ببخشید. بچه پیش شماست؟

- نه، مگه توی تختش نیست؟ واقعاً نیست؟

- خدای من...

- بتی! بتی! به وِیتلی بگو زود زنگ بزنه به پلیس...

و...

اون پاکت رو می‌بینی؟

به هیچ عنوان نباید به اون پاکته دست بزنیم.

نباید به هیچی توی این اتاق دست بزنیم.

بچمون رو دزدیدن...

- خدای من، نه تو رو خدا...

- سرهنگ لیندبرگ به ما اجازه داده

از گاراژش به عنوان مرکز عملیات استفاده کنیم.

می‌خوام یه مرکز تلفن باشه، تلفن‌ها وصل بشن،

و آدمامون ۲۴ ساعته پشت خط باشن.

شماها هم پخش شید

و وجب به وجب این منطقه رو بگردید.

اگه چیزی پیدا کردید، فوراً بهم خبر بدید.

- هی هری! نگاه کن ببین این چیه! رد پا!

اینجا انگار نردبون هم بوده.

آره، احتمالاً اینجاست... شاید. هوم؟

قول می‌دم...

درسته همینه.

مطمئنم با اون جای خط‌های روی دیوار جور درمیاد.

ولی هر کی ازش استفاده کرده، خیلی سنگین بوده براش.

حداقل تو راه برگشت پایین این‌طوری شده. نگاهش کن.

- رئیس وُلف، ایشون سرهنگ شوارتز هستن، یکی از رؤسای

پلیس ایالتی.

- بله، همدیگه رو می‌شناسیم. چطوری، هری؟

- خوبم قربان.

- بده ببینم اون رو، هری.

- سرهنگ لیندبرگ، به نظرم این

نامه باید خصوصی خونده بشه.

- بیا چارلی، کلی کار داریم تو حیاط.

- ما ۵۰ هزار دلار می‌خوایم. ۲۵ هزارش با اسکناس بیست دلاری.

هشدار می‌دیم که اگه چیزی رو علنی کنی،

یا بری سراغ پلیس...

بچه سالمه و مراقبش هستیم.

نشونه‌ ما توی همه‌ی نامه‌ها امضا و سه تا سوراخه.

- اون صفحه‌ رو می‌خوام.

نرو سمت اون. دور شو. اینو پس می‌گیرم. تو...

تو متوجه شدی چی؟ ساکت باش. آروم.

ببین اینجا چی پیدا کردم...

بیا، بده ما ببینیم!

این اسکنه رو نه‌چندان دورتر از جایی که ردپا پیدا شد، پیدا کردیم.

خیلی عقب‌تر، اون پشت‌ها...

- وقتی اومدی تو...

سرهنگ،

- این پنجره بسته بود؟

درسته، بسته بود ولی قفل نشده بود.

- چیزی نگو سرهنگ.

این گزارش یکی از

خرابکاری‌های معروف تو آمریکاست.

- فقط می‌خوام این سؤالو بندازم وسط.

می‌تونین بگین حال خانم لیندبرگ چطوره؟ از حال رفته؟ گریه می‌کنه؟

الان این احتمال هست که

شاید یکی از خدمتکارا هم دست داشته باشه.

آیا اطلاعی در مورد...

- خب، خانم...

گو، گفتین که معمولاً خانواده دوشنبه‌ها

برمی‌گردن انگلوود.

- خونه هنوز کامل نشده.

همون‌طور که می‌بینید، فعلاً فقط آخر هفته‌ها رو اینجا می‌مونیم.

- و این هفته خانم

لیندبرگ تصمیم گرفت بچه رو به خاطر سرماخوردگیش

تا سه‌شنبه به انگلوود برنگردونه.

- خودش اینو به من گفت.

- هیچ فکری دارین که یه نفر غریبه چطوری

می‌تونسته از این تغییر برنامه خبردار بشه؟

- نه قربان، نمی‌دونم. - نه.

ویلیام، رئیس‌جمهور هوور باعث این رکود اقتصادی نشد.

ریشه‌ی این‌ جور چیزا خیلی عمیقه.

و از نظر من، چه سیاست‌هاش درست باشه چه غلط،

اون یه آمریکایی واقعیه.

خب، خیلی‌هامون این روزا این‌جوری فکر نمی‌کنیم، دکتر.

ما فکر می‌کنیم اوضاع باید عوض شه.

ویلیام، پدر من یه مهاجر ایرلندی بود

که با حقوق یه سنگ‌تراش

هفت‌تا بچه‌اشو فرستاد دانشگاه.

تو کدوم کشور دیگه‌ای از دنیا می‌شه

یه نفر همچین کاری بکنه؟

- خبر فوری! خبر فوری! بچه‌ی لیندبرگ دزدیده شد!

- پسر سرهنگ چارلز لیندبرگ!

- بله قربان! همه چی رو بخونید اینجاست! بفرمایید!

- خبر فوری! خبر فوری! بچه‌ی لیندبرگ!

دزدیده شده! خدایا! دزدیده شده!

- خبر فوری!

این یه جنایت علیه کل مردمه! شما ببین...

- باز شروع کردی دکتر

کان‌دن! منظورم اینه که آره خیلی وحشتناکه، ولی چرا؟

چرا این از دزدیدن بچه‌ی یه آدم معمولی

بدتر و وحشتناک‌تره؟

- هنوز جزئیاتی نیست، فقط اصل ماجرا معلومه.

ویلیام، هر هزار سال یه بار یه همچین آدمی میاد...

قهرمان قهرمانا، قهرمان تو دل و جون،

تو فکر و جسمش

همچین آدمی سرهنگ لیندبرگه

و جنایت علیه این جوون، جنایت

علیه همه‌مونه

ننگه. ننگه واسه بزرگترین کشور دنیا

اوه... عجب پروفسور

واقعاً به این چیزا اعتقاد داری؟ آره

- آره باور دارم. هرچند ما یه سری

کلوزآپ از این جمعیت داریم

داره میاد. میشه یکم سریع‌ترش کنیم؟

الان کلوزآپ‌ها شروع میشن

خب داوسون، کارتو بکن. اِ سلام دکتر

ایشون زِک داوسون، کارشناس تشخیص چهره‌مونه، دکتر شونفلد

دکتر به روانشناسی جنایی علاقه داره

سروان گفت می‌تونه رو این پرونده با ما کار کنه

زِک داره دنبال اعضای باندای تبهکاری می‌گرده که ممکنه

به لیندبرگ توجه خاصی نشون داده باشن

- ببخشید رک میگم آقایون

فکر می‌کنم دارین وقتتونو تلف می‌کنین

من فکر نمی‌کنم آدم‌ربا عضو

باندای تبهکاری باشه

نمی‌دونم. ولی آدم‌رباهای حرفه‌ای

یه قهرمان ملی رو انتخاب می‌کنن؟

که تقریباً مثل یه خداست

که همه‌ی توجه‌ها جلب جرمشون بشه؟

و یه باند تبهکار فقط ۵۰ هزار دلار می‌خواست؟

به نظرم یه باند، حداقل یه ربع میلیون می‌خواست.

- خب دکتر، یه مظنون برامون رو کن ببینیم.

- باشه.

من فکر می‌کنم آدم‌ربا بچه‌ی لیندبرگ رو انتخاب کرده

به خاطر اینکه کی بود، نه فقط واسه پول.

- یه روانی... یه آدم سطح پایین،

ولی با توهم قدرت مطلق.

کسی که توی رویاهای مخفی‌ش دنبال قدرت بزرگی برای خودشه.

بعد یهو لیندبرگ یه کار غیرممکن می‌کنه.

با یه هواپیمای تک‌موتوره از اقیانوس می‌پره.

هواپیمایی که از یه بادبادک هم بزرگ‌تر نیست!

۳۳ ساعت تو آسمون تنها، نصفش تو تاریکی مطلق،

و بدون هیچ تجهیزات ناوبری.

حالا اون آدم‌ربای بالقوه، دنیا رو می‌بینه که جلوی لیندبرگ

زانو زده... حسادت و خشم می‌ریزه روش.

چرا همه لیندبرگ رو پرستش می‌کنن، ولی اون دیده نمی‌شه؟

قدرشو نمی‌دونن... اونم می‌خواد دشمنشو با یه ضربه نابود کنه.

یه‌جورایی شبیه خدا، با دزدیدن عزیزترین دارایی‌اش،

پسرش... اونم با به خطر انداختن جون خودش.

- نظریه جالبیه...

دکتر، اگه اشکالی نداره ما همزمان

بریم سراغ خلافکارای حرفه‌ای.

مشکلی نیست؟

- چیزی پیدا کردین؟

فعلاً دیگه نظری ندارم،

ولی همسرم می‌خواد از همه‌تون یه خواهش داشته باشه

در مورد بچه، یعنی اَن کوچولو.

- پسرمون یه کم سرما خورده،

و امیدواریم که همه‌تون اینو تو گزارش‌هاتون بنویسین

و ازشون خواهش کنین که نذارن بچه سرما بخوره.

همچنین چون فقط بیست ماهشه، تغذیه‌اش خیلی مهمه.

اشتهاش خوبه،

و مطمئنیم که آدم‌رباها هم می‌خوان حالش خوب بمونه.

آب پرتقال خیلی دوست داره.

صبحا براش نصف لیوان می‌گیرم.

و تو روز، حدود یه لیتر شیر می‌خوره،

یه بار صبح، یه بار شب.

سه قاشق غذاخوری فرنی پخته می‌خوره

و روزی یه بار، دو قاشق سبزیجات پخته.

...

- نمی‌دونستم این‌همه دیوونه تو دنیا هست!

هی، یه نگاه به این بنداز!

دیشب از بروکلین پست شده...

- آره، دیشب.

یه نامه ازشون گرفتیم و گفتن حالش خوبه.

خیلی هم خوبه، دارن طبق همون رژیم غذایی

بهش غذا می‌دن. خبر خوبیه، نه؟

- آره. - و داریم روی جمع‌کردن پول کار می‌کنیم.

و ما اون پول رو جور می‌کنیم.

گفتن خیلی زود دوباره باهامون تماس می‌گیرن.

نترسیدی که، نه؟

- نه...

میدونم...

چارلی رو پس می‌گیریم.

- خلافکارا... یعنی الان تبهکارا دارن دولت رو می‌چرخونن؟

یعنی رئیس‌جمهور هوور خودش اعتراف کرده

که دولت هیچ کاری ازش برنمیاد؟

اگه اینطوره، شاید فرانکلین روزولت حق داره.

شاید واقعاً یه رئیس‌جمهور جدید لازم داریم.

- بابا اگه ادامه بدی دچار سوءهاضمه می‌شی‌ها!

- گوش کن ببین چی کار کردم...

به نظرم درست‌ترین کاری بود که می‌تونستم بکنم، اگه ذره‌ای شک داشتم...

- چی کار کردی بابا؟

- بذار یه چیزی برات بخونم... نوشتم:

من خودم رو به عنوان واسطه پیشنهاد می‌دم،

تا یه مادر دلسوخته دوباره بچه‌شو بغل کنه،

و سرهنگ لیندبرگ بدونه

که مردم آمریکا بابت شجاعت و جسارتش،

قدردانش هستن.

حاضرم با هزینه شخصی خودم، به هر جایی برم...

راستی، اینو فرستادم برای نشریه "برانکس هوم نیوز".

- "برانکس هوم نیوز"!؟

بابا به خدا، چی باعث شد فکر کنی آدم‌رباها...

فکر می‌کنی آدم‌رباها واقعاً روزنامه‌ای مث "برانکس هوم نیوز" رو بخونن؟

اصلاً به تو چه ربطی داره؟ این کارِ پلیسه.

باید بذاری پلیس کارشو بکنه.

- آل کاپون هم که گفت کمک می‌کنه، نه؟

البته اگه آزادش می‌کردن از زندون.

هیچ‌کس نگفت این مضحکه!

پس چرا کمک یه شهروند درست‌حسابی

باید مسخره باشه؟

- آقای وِیتلی، یه سؤال درباره سگ دارم.

چرا به نظرتون پارس نکرده؟

- اون طرف خونه بوده آقا،

اونم یه خونه بزرگ.

با شما، با...

- خونه‌ی لیندبرگ، بفرمایید...

- کی؟ یه لحظه صبر کنین لطفاً.

- ما اثر انگشتا رو بررسی کردیم

و اون قطعات چوب رو هم نشون دادیم به نجارها

و بناهای محلی، ولی هیچی دستگیرمون نشد.

فقط یه لحظه، سرهنگ شوارتزکف، ایشون...

- آقای...

کِیلر هستن، از جنگلبانی. اوه، آقای

کِیلر، خوش اومدین.

هرچند نمی‌دونم دیگه کاری مونده باشه که شما بتونین انجام بدین...

که تا حالا انجام نشده باشه.

- خب سرهنگ، دوست دارم کارمو با بازسازی اون بخش شروع کنم...

از صحنه‌ی جرم... اون بخشی که مربوط به نردبونه.

- الان؟

- بله قربان. - خیلی خب، جورج،

تو و الکس این نردبونو بگیرین و با آقای

کِی برین.

- هیچی مث یه فنجون قهوه‌ی داغ نمی‌چسبه.

راستی یادم رفت بگم، گروهبان فین از پلیس نیویورک دوباره زنگ زد.

باز چی می‌خواست؟ هنوزم اصرار داره

که باید یادداشتای آدم‌ربایی رو بررسی کنه. اون...

- خل شده مگه؟

چرا باید مدارک رو بدیم دست نیویورک؟

دفعه‌ی بعد که زنگ زد، بگو بهش که پلیس ایالت نیوجرسی

مسئول پرونده‌ست.

- اون می‌گه سرهنگ لیندبرگ...

من خودم سرهنگ لیندبرگ رو می‌شناسم.

- اون بهش اعتماد داره.

سرهنگ لیندبرگ به خدمتکارای خودش هم اعتماد داره.

اونا هم جزو خانوادن... من نمی‌فهمم...

- بفرمایید

- ببخشید مزاحم شدم سرهنگ،

ایشون آقای اندرو فِلپس هستن.

- خوش‌وقتم قربان. بابت اینکه یه‌هو اومدم عذر می‌خوام... الان،

ما آقای فلپس رو سر دوراهی متوقف کردیم سرهنگ،

ولی ایشون گفتن اطلاعات مهمی دارن

در مورد خود شما.

- چی چیزی هست که می‌خواین بهم بگین قربان؟

- با عرض معذرت از این آقا...

ممکنه یه لحظه خصوصی صحبت کنیم سرهنگ؟

- البته.

من بیرون منتظر می‌مونم.

- بفرمایید بشینین آقای فلپس. - بله، ممنونم.

خیلی بابت این ماجرا ناراحتم سرهنگ،

همون‌طور که همه‌ی آمریکایی‌های خوب ناراحتن،

و خوشحالم که می‌تونم یه کار مفید انجام بدم.

می‌خوام یه چیزی بهتون نشون بدم.

یه لحظه نگاه کنین...

آمریکا عاشق شماست سرهنگ،

ولی من یه چیزی دارم که کمک می‌کنه مردم آمریکا

یاد پسر شما رو زنده نگه دارن

و شاید باهاش بتونیم پول گروگانگیری رو هم بدیم.

اینا رو با قیمت یه دلار می‌فروشیم.

هر آمریکایی دلش می‌خواد یکی داشته باشه.

تبلیغ می‌کنیم که درآمدش می‌ره برای پرداخت پول باج.

- دیوونه‌ی ارزون‌قیمت!

- بندازین این خل‌وضع رو از خونه‌م بیرون.

بیا بریم بیرون!

- سرهنگ شوارتزکف!

- بله؟ - یکی اینجاست

که اصرار داره یه پیغام مهم برای سرهنگ لیندبرگ داره.

- یکی دیگه؟!

من اجازه دارم پیام‌های سرهنگ لیندبرگ رو دریافت کنم.

می‌تونم کمکتون کنم،

قربان؟

و قصد بی‌احترامی به جایگاه شما رو ندارم،

ولی من پیغامی دارم از خود آدم‌ربا

و بهم دستور داده شده که فقط به خود سرهنگ بدمش.

به هیچ‌کس دیگه‌ای نباید تحویل بدم. اگه بخواین، مدارکمو نشون می‌دم.

- خوشحال می‌شم مدارکتونو ببینم.

استاد رشته آموزش و پرورش...

دانشگاه فوردهم، مربی ورزش،

مدیر مدرسه دولتی شماره ۱۲ در منطقه برانکس.

اسمتون به طور کامل چیه قربان؟

دکتر جان فرانسیس... کاندون.

کجا هستین دکتر؟

باشه، پشت خط بمونین.

چند نفر می‌فرستیم بیان باهاتون صحبت کنن.

- اگه بخواین، این کارو بکنین.

ولی اجازه بدین بگم که خطر اعتماد به من

و وصل کردنم به سرهنگ لیندبرگ، شاید خیلی کمتر باشه

از خطری که توی معطل‌کردن این قضیه هست. پشت خط...

- باشه، من از خط می‌رم بیرون...

پشت خط بمون.

سرهنگ لیندبرگ رو به این خط وصل کنین.

- بله؟ - احتمالاً اینم یه سرنخ الکیه سرهنگ،

ولی یه تماسی گرفتم که فکر می‌کنم بهتره خودتون گوش بدین.

- سلام، سرهنگ لیندبرگ.

من... خب، توضیح دادن... ببینین،

یه نامه از طریق پست برام اومده که فکر می‌کنم

از طرف آدم‌رباها باشه.

بله حتماً، حتماً می‌خونمش.

قربان گرامی، اگه مایلید که

به عنوان واسطه در پرونده لیندبرگ عمل کنین،

لطفاً دقیقاً طبق دستوراتی که می‌دیم عمل کنین.

نامه‌ی پیوست رو شخصاً برسونین به آقای لیندبرگ.

یه پاکت کوچیک هم ضمیمه‌ست که مستقیماً

برای خود شماست.

- لطفاً اون یکی رو باز کن و برام بخونش.

- حتماً، فقط یه لحظه...

خب، اینم متن نامه‌ای که

برای شما نوشته شده آقای...

سرهنگ لیندبرگ، هیپ‌ول. قربان، آقای

کاندون می‌تونه نقش واسطه رو داشته باشه.

می‌تونین ۷۰ هزار دلار رو بهش بدین. پول رو یه‌جا جمع کنین،

- خب، بندازین این یارو رو تو نیویورک بگیرن، به جرم اخاذی.

شاید بقیه‌ی دیوونه‌ها هم یه کم بترسن.

- وقتی پولو کامل گرفتیم، بهتون می‌گیم

- که بچه‌تون کجاست. همش همین بود؟

- ظاهراً بله قربان، چیز دیگه‌ای نبود.

- خیلی خب، مطمئنم سرهنگ شوارتزکف خیلی دوست داره

بیشتر درباره جزئیات باهاتون صحبت کنه قربان.

آهان، یه چیز دیگه هم هست.

- یه چیزی شبیه... یه طرح، می‌دونین؟

چندتا دایره‌ که در هم قفلی شدن.

- دایره‌های در هم قفل‌شده؟ این همون امضائه.

محاله تقلبی باشه،

چون هیچ‌وقت تو روزنامه‌ها چاپ نشده بوده.

- می‌فهمی با چی طرفم سرهنگ؟

یه نردبون مشابه ساختن،

و یه مرد با وزن ۷۰ کیلو رو راحت نگه می‌داره.

ولی وقتی همون مرد یه بسته‌ی ۱۵ کیلویی بغلش می‌گیره، نردبونه می‌شکنه.

نتیجه: آدم‌ربا احتمالاً

وزنش حدود متوسط بوده.

باید اینو تو روزنامه‌ها بخونم یعنی؟

- سرهنگ شوارتزکف فکر می‌کنه دلایلی داره.

- آره، دلایل داره، حتماً.

همش یه کلمه‌ست: ایگو. خودشیفتگی.

- این نسخه‌ی کپی‌شده از آخرین نامه‌ست.

کاملاً محرمانه‌ست.

اگه این امضا به دست روزنامه‌ها برسه،

باعث دردسرای جدی می‌شه.

اون وقت دیگه نمی‌فهمیم با آدم درستی طرفیم یا نه.

بازم این یکی هم توسط یه آلمانی نوشته شده.

به نظر می‌رسه این احتمال وجود داره.

و نامه از برانکس پست شده.

برانکس... و شوارتزکف هم...

- باید شروع کنیم به همکاری...

و ما توی...

منطقه‌ای هستیم که باید دنبال دکتر...

فِل بگردیم. دکتر فِل متخصص روان‌شناسی جناییه. اون...

- فکر می‌کنه می‌تونه کمک کنه آدم‌ربا رو شناسایی کنیم.

و جیم، من قبول کردم که با یه واسطه همکاری کنیم.

یه نگاه به این بنداز، جفی...

اسمش جان اف کاندونه. J-F-C... J-F-C...

- اوه جفی! باهوشانه‌ست، خیلی زیرکانه‌ست!

- سرهنگ شوارتزکف کامل بررسیش کرده.

من و اون هردو مطمئنیم

که طرف آدم درستی و قابل اعتمادیه.

اون حتی از طرف آدم‌رباها تماس تلفنی گرفته

برای تنظیم یه قرار ملاقات، به محض این‌که مدرکی داشته باشیم

که واقعاً بچه پیش خودشونه.

چه مدرکی؟ ما درخواست کردیم

لباس خواب بچه رو برامون بفرستن.

به محض اینکه مدرک رسید، شماره‌ سریال اسکناسای باج رو هم لازم داریم.

به‌محض اینکه مطمئن شیم

با آدم درست طرفیم،

پول باج رو می‌دیم، و شما هم شماره‌ سریالا رو می‌گیرین.

قهوه می‌خوای سرهنگ؟ - نه جیم، ممنون.

اون یکی مرد چی؟ همون که تو روزنامه‌ها راجع‌بهش خوندم.

جان هیوز کرتیس.

آقای کرتیس هم ادعا کرده که با آدم‌رباها در ارتباطه.

سرهنگ شوارتزکف بررسی‌ش کرده.

- آره، اونم تو روزنامه‌ها خوندم.

- مطمئنم سرهنگ شوارتزکف شواهد رو به موقع

در اختیار می‌ذاره.

- یعنی بعد از اینکه آدم‌رباها رو دستگیر کرد؟

ستوان، من دارم سعی می‌کنم به این پرونده کمک کنم.

حرفم اینه سرهنگ، که شانس برگشت سالم پسرتون

خیلی بیشتر می‌شد اگه سرهنگ شوارتز اطلاعاتشو با ما درمیون می‌ذاشت.

- خیلی راحت ممکنه به این برداشت برسم

که انگار چیزای مهم‌تری از جون پسر من توی این پرونده هست.

که دارن بهش اولویت می‌دن...

بیشتر از برگشت سالم بچه‌م...

- خبر جدیدی هست؟ سرهنگ، تو نیویورک با کی حرف زدی؟

پول باج رو دادی؟ اون شوارتزکف چی می‌گه؟ آره...

چی رو داره قایم می‌کنه؟

- خانما و آقایون، لطفاً...

من گفتم وقتی چیزی برای گفتن داشته باشم، بهتون اطلاع می‌دم. خانم

لیندبرگ هم همین‌طور. اون فعلاً خودش رو کنار کشیده،

منتظره خبری بشه،

و داره به کار خودش می‌رسه...

شاید بد نباشه ما هم ازش یاد بگیریم.

- امروز اون پیشخدمت تو خونه‌ی مادرزن شما

مورد بازجویی قرار گرفت.

- وایولت شارپ؟ - بله.

- فکر می‌کنم یه چیزایی می‌دونه. - چی باعث شده این‌طور فکر کنی؟

سرهنگ، خسته نیستی؟ فکر کنم هستم

من، نمی‌دونم

بیشتر از یه هفته‌س که نخوابیدی، ولی می‌دونم

چرا به

- مظنونی - ویولت

- شارپ؟

خیلی طفره میره

ادعا کرده شب اول مارس رفته سینما

خب، نمی‌دونه با کی بوده

یا اسم فیلم چی بوده یا حتی درباره چی بوده

- ویولت کم و بیش نامزد کرده

اونطور که من می‌دونم، با پیشخدمت مادر زنم

- پاوند

- پس اگه اون شب با یه مرد جوون

رفته سینما، خب

می‌فهمم چرا نمی‌خواد یادش بیاد

بله، این

منم، دکتر کاندون

- بسته رسید - توش چیه؟

- فکر کنم لباس خوابه

بیارمش پایین برای شناسایی؟

- نه نه نه نه نه، اگه خبرنگارا بفهمن

تو درگیر این ماجرایی، دیگه یه لحظه هم تنهات نمیذارن

به محض اینکه بتونم یواشکی در برم میام اونجا

- کی تو ماشینه؟ برگ؟ آره، شاید اونه که تو ماشینه

کی تو ماشینه؟ هیشکی، هیشکی

- دکتر کاندون

ببخشید این موقع شب مزاحم شدیم

- اشکال نداره، اصلاً متوجه

زمان نشدم، بسته

اینجاست، اوه

- شنیدم - متاسفم عزیزم که مزاحم شدم

سرهنگ لیندبرگ، دخترم مایرا

- عذر می‌خوام

بد موقع اومدم، عذرخواهی لازم نیست

یه نگاهی بهش می‌ندازم

- اینو خوندی؟ آره

دستورالعمل قرار ملاقاته

- خانم شارپ، چرا دفعه قبل که حرف زدیم درباره

رفتن به سینما دروغ گفتی؟

- من، می‌ترسیدم اکتاویوس عصبانی بشه

من اون شب رفتم یه کافه بین راهی و رقصیدم

- با کی بودی؟ - یه پسره به اسم

ارنی و یه زوج دیگه، چی

- اسم اون زوج چی بود؟

- من، یادم نمیاد

فامیلی ارنی رو هم یادم نمیاد

- اون شب چه ساعتی برگشتی خونه؟

- حدود ساعت ۱۱ - و کِی

- فهمیدی آدم‌ربایی شده؟

- درست بعد از اینکه رسیدم خونه فهمیدم.

من... حوصله جواب دادن به این‌همه سؤال رو ندارم.

- دکتر هگرتی تو اتاق بغلیه،

می‌خوای بیاد یه چیزی بهت بده؟

- نه، فقط... فقط - دلم می‌خواد تنها باشم.

- خانم شارپ، وقتی بچه دزدیده شد،

ما هم شما رو بازجویی کردیم هم خواهرت امیلی رو.

ازتون خواستیم در دسترس باشین

و ما رو در جریان برنامه‌هاتون بذارین.

تازه دیروز فهمیدیم که امیلی تو همون روزی که بچه دزدیده شد،

درخواست ویزا داده برای برگشت به انگلستان.

- واقعاً؟ تو همون... همون روز؟

خب، لابد همون موقع کاراشو تموم کرده بوده، فقط...

- پس چرا بی‌خبر از پلیس، رفت انگلیس؟

بدون اینکه چیزی بگه؟

- یعنی... یعنی دارین غیرمستقیم می‌گین خواهرم...؟

اوه! چطور جرأت می‌کنین! واقعاً روی زیادی دارین!

خواهر من یکی از بهترین، یکی از قابل‌اعتمادترین...

و درستکارترین آدم‌هاست...

آه، شما یه هیولا هستین!

شما... شما واقعاً...

- گفت گورستون رِیموند.

- مطمئنی خودش میاد اونجا؟

- اونجا رو خیلی دوست داره، یکی از جاهای موردعلاقشه. وقتی بیاد می‌گه: "اینت اینت"

- اینت.

- مطمئنم وقتی ببینمش می‌شناسمش.

- می‌خوام این نرده رو دنبال کنم.

توی یادداشت نوشته بود وایسا ته نرده...

کنار اون میله، همون‌جا وایسا.

- دکتر کاندون!

- از قیافه‌ی اینجا خوشم نمیاد. باهات میام.

- نه، توی یادداشت نوشته بود باید تنها بیام.

بعد از اینکه باهاش ارتباط برقرار کردم، برمی‌گردم دنبال پول.

- انگار هیچ‌کس اینجا نیست... هی، دکتر! دکتر!

- اینجام!

پولو تو ماشین گذاشتی؟

اول می‌خوام بچه رو ببینم.

اون صدای قهوه‌جوش بود، فقط نگهبان قبرستونه.

- هی، اونجا چه خبره؟

- منتظرم باش!

- وایسا سر جات!

- چرا انقدر مشکوکی؟ چرا فرار کردی؟

- ریسک زیادی داشت.

- من نیومدم اینجا که دستگیرت کنم.

اومدم که بچه رو بگیرم.

- ممکنه ۳۰ سال زندون بگیرم. حتی ممکنه برم رو صندلی برق.

- صندلی؟ چرا صندلی برق؟

- اگه بچه مرده باشه چی؟ اگه مرده باشه، من می‌سوزم.

- یعنی داریم اینجا...

چونه می‌زنیم؟ بچه که نمرده. بچه زندست!

حالا برو پولو بیار

- بچه کجاست؟ - نمی‌تونن بچه رو

تا حدود هشت ساعت بیارن

ولی قول دادی وقتی پولو دادیم

بچه رو تحویل بدی

یه یادداشت بهت میدم که نشون میده بچه کجاست

- نه، همین الان منو پیش بچه می‌بری

- غیرممکنه، رئیسم منو می‌کشه

سوراخ سوراخم می‌کنن

- اسمت چیه؟ جان، جان

اسم منم جانه

تو

- آلمانی هستی؟

پولو بیار

- اول یه چیزی، سرهنگ لیندبرگ

آدم پولداری نیست

الان دوران رکوده

نتونسته ۲۰ هزار دلار اضافی رو جور کنه

ولی الان می‌تونم برم سمت ماشین

و همون ۵۰ هزار دلار اصلی رو بهت بدم

- ولی هر دوتاشو گفته بودی، ۵۰ تا رو بردار

نه، تو میری پولو میاری و من یادداشتو

وقتی برگشتی و پولو دادی بهت میدم

- یه مدرک دیگه می‌خوام

- هوم؟ - فقط می‌خوام نشونت بدم

- یه چیزی... آروم...

آروم‌آروم...

- تا حالا اینا رو دیده بودی؟

- آره، اینا همون سنجاقایی‌ان که...

پتو رو به گهواره بچه وصل می‌کردن.

حالا برو پولو بیار.

- اینجا منتظر بمون.

- بچه رو آوردن؟

- نه... نه... - چرا؟

خب، قول داده بود یه یادداشت بده که دقیق بگه...

- نه، ما فقط پولو آوردیم...

که دقیق بگه بچه کجاست.

- ولی من...

من نمی‌خوام این معامله رو با این شرایط انجام بدم.

- چاره‌ای نداریم. باید پولو بدیم بهش.

- ولی فقط همون ۵۰ هزار.

قانع‌ش کردم که اون ۲۰ هزار اضافه رو بی‌خیال شه.

- چجوری؟ - بعداً برات توضیح می‌دم.

- دکتر کاندون، می‌خوام بدونین

که واقعاً قدردان زحماتتونم...

- فکر کنم بهتره من دیگه برم.

- بچه توی قایق «نلی»ـه. یه قایق کوچیکه.

۲۹ فوت طولشه. دو نفر توی قایقن.

اونا بی‌گناه‌ان. قایق رو می‌تونین پیدا کنین حدود یه مایل اون‌ورتر...

فکر کنم بین «نک» و ساحل...

و «گی هد» نزدیک جزیره‌ی الیزابت.

- خب، بریم خونه‌تون دکتر؟

می‌خوام این خبر خوبو به زنم زنگ بزنم بگم.

- الان درست بالای محل قراریم. چیزی می‌بینی؟

- هیچی.

- واقعاً دلیل اینکه وارد این ماجرا شد چی بود؟ دکتر؟

- آره، واقعاً چرا پا گذاشتی وسط؟

- بارها گفتم، اگه فقط گوش می‌دادین...

تنها دلیل من این بود

که دلم می‌خواست بازوهای اون بچه رو

دوباره دور گردن مادرش ببینم.

- مطمئنی؟ فقط همین دلیل؟

- اگه مطمئن نبودم، نمی‌گفتم.

- دلیل دیگه‌ای نداری دکتر؟ واقعاً فقط همینه؟

- من دلیل رو همین الان گفتم.

- مطمئنی نیت شخصی یا نفعی توش نداشتی؟

از یه دکتر به دکتر دیگه می‌پرسم...

- دکتر، واقعاً چیزی واسه سود بردن از این ماجرا نداشتی؟

- تو برانکس آگهی دادی...

- اینجا آمریکاست، ایالات متحده.

- چی باعث می‌شه فکر کنی قضیه‌ی آدم‌ربایی...

- درسته، ستوان.

- آدرس این آپارتمان تو نیوآرک رو بهم دادن،

و اون‌جا بود که باهاشون روبه‌رو شدم. - یعنی واقعاً...

یه بخشی از پول باج رو دیدی؟

- آره دقیقاً، به جز شماره سریال‌ها

- و امروز تو هتل پرینس جورج بهت زنگ می‌زنن

که یه قرار جدید برای تحویل بچه بذارن

درسته. خب ممنون آقای کورتیس

موقع تماس باید اونجا باشی. بله

سرهنگ، میشه چند دقیقه بمونید؟

البته، باعث افتخاره

- خبرتون می‌کنم. ممنون سرهنگ

امیدوارم تا وقتی برسید

خبرای خوبی داشته باشیم

- تو هتل می‌بینمتون آقای کورتیس

- درسته

- نمی‌دونم این یارو چی تو سرشه سرهنگ

ولی یه تاجر محترمه

برای آقای کورتیس خیلی راحت بود که یکی از

اسکناس‌های باج رو با خودش بیاره به عنوان مدرک قطعی

که با آدمای درست در ارتباطه

ولی نیاورد. و وقتی رفتیم سراغ

اون آدرس آپارتمان تو نیوآرک، خالی بود

- خب این منطقی نیست؟

- چرا، کاملاً منطقیه

اینم منطقیه که اگه کلاهبردار باشه

آدرس یه آپارتمان

خالی رو بده. ما فکر می‌کنیم اون یه

- کلاهبردار دون پایه‌س

- سرهنگ، من گزارش بازجویی دکتر کاندون رو کامل خوندم.

و دوتا نکته خیلی برجسته‌ست.

اول اینکه «جان» سنجاق‌هایی رو شناخت

که پتوی بچه رو اون شب نگه داشته بودن.

یعنی خودش شخصاً اون شب تو اون اتاق بوده.

دوم اینکه با وجودی که می‌گفت نمی‌تونه فلان کارو بکنه

چون رئیسش ممکنه بکشتش یا تهدیدش کنه،

اما خودش تصمیم گرفت مبلغ باج رو از ۷۰ هزار

به ۵۰ هزار کاهش بده.

به نظر من این نشون می‌ده که جان همون آدم‌رباست

و تنها کار می‌کنه.

اگه این درست باشه، پس کرتیس قلابیه.

- اینم ممکنه آقایون...

ولی با توجه به شرایط فعلی، نمی‌تونم

هیچ‌کدوم از احتمالاتو کنار بذارم.

درسته؟

- آقایون، این دفعه دقیقاً سر نقطه‌ی قراریم.

امیدوارم این بار قرار ملاقات موفق باشه. کاپیتان...

- دفعه‌های قبل ترافیک باعث شد

بترسه و فرار کنه.

منظورم اینه که رفت‌وآمد خیلی زیاد بود.

- شناور در حال حرکت به سمت دماغه‌ست.

۵۰۰۰ یارد فاصله.

- رندال!

باید خودش باشه. تیربار رو ببرین سمت قایق، نشونه‌گیری کنین!

- آماده باشین، فقط برای احتیاط.

شاید یه نقشه باشه برای دزدیدن شما، سرهنگ.

- فقط یه قایق ماهی‌گیریه.

- سرهنگ؟

باید یه جایی همین دور و برا باشن.

- ریل شماره ۱۶، پله‌ی بالایی

نردبون پایینی از جنس چوب کاج نرمه.

این ریل سمت چپیه.

چهارتا جای میخ رو نگاه کنین.

سوراخ‌های مربعی. مربعی.

خیلی نادره. چون اگه بتونم یکی از

معدود جاهایی تو این کشور رو پیدا کنم که هنوز...

- من نیرو اضافه ندارم که بفرستم.

- اگه بتونم یکی از اون جاها رو پیدا کنم...

که هنوز از این میخ‌ها استفاده می‌کنن،

اون وقت می‌تونیم یه سرنخ خیلی خوب پیدا کنیم.

چون احتمال اینکه

چهارتا سوراخ میخ توی دنیا پیدا بشه

که دقیقاً بخوره به این چهار تا...

بدون اینکه قبلاً همون چهارتا میخ توش رفته باشه،

تقریباً غیرممکنه.

یعنی احتمالش از لحاظ ریاضی، تقریباً...

- آقای... آقای کی‌لر، این چیزایی که می‌گین

واقعاً جالبه، مهم هم هست، شکی توش نیست،

ولی واقعاً نمی‌تونم نیرویی در اختیارتون بذارم.

- متأسفم... باید خودت تنهایی ادامه بدی.

- چی شده؟ سِینا؟

- سرهنگ...

سرهنگ لیندبرگ...

یه پیام رادیویی رسید...

- بچه... بچه رو پیدا کردن.

- مرده‌ست.

- می‌گن چند تا شکارچی بدن رو پیدا کردن...

فقط دو مایل با خونه فاصله داشته.

- هی، چرا نمی‌ذارین نزدیک‌تر بریم؟

- بیا دیگه، ما هم می‌خوایم بچه رو ببینیم!

- همون‌جا وایسین! اینجا صحنه‌ی جرمه، مدرکه!

- خانم، عقب‌تر وایسا. - همین‌جاست که بچه رو پیدا کردن؟

- بله خانم، همین‌جاست.

- راسته که جمجمه‌ش له شده بوده؟

- زود نشون بده... - منم می‌خوام ببینم.

- درش بیارین...

- سرهنگ...

این همون جسد بچه‌ی شماست؟

- آره...

- صبر کن...

تو...

- برگه رو برداشتی... اشتباه می‌کنی... تولد...

بذار... بذار پشت...

پاکت نامه رو نگاه کن...

معمولاً اسمتو و آدرستو می‌نویسی دیگه.

ببین آدم‌ربا چی نوشته!

لینبرگ ناخواسته، البته،

ولی بازم نشون می‌ده که خودش رو با لین یکی می‌دونه.

این تازه رسیده.

- پول دیه‌ی بیشتریه.

- این یکی رو اینجا خرج کرده.

خب، معلومه که طرف همین دور و برا زندگی می‌کنه.

اون پایین، تو منهتن کار می‌کنه.

پولاشو تو خیابونای اصلی خرج کرده.

درست مثل چیزی که پیش‌بینی کرده بودی، دکتر.

خب، این یادداشتای دیه کمک می‌کنن.

- نمی‌دونم چرا شوارتز آخرش لوَش داد.

- چرا؟ چون فهمیده ما قراره گیرش بندازیم.

می‌خواد ما بگیم با همکاری اون این کارو کردیم.

فکر کنم بنزینشو همون نزدیکی خونه‌ش می‌زنه.

همین‌طور نیست، دکتر؟

همه پمپ‌بنزینای این منطقه رو گذاشتم آماده باش.

- وقتی پیداش کردی با این عکس چی کار می‌کنی؟

- چی منظورتِه؟ چی کار می‌کنم؟ می‌گیرمش دیگه!

- کجا می‌گیریش؟

- نمی‌دونم، شاید خونه‌ش. بذار یه چیزی بگم.

اگه خونه‌شو محاصره کنین، وقت پیدا می‌کنه مدارکو از بین ببره.

من می‌گم این کارو نکنید.

بهش فرصت می‌دین همه چی رو قایم کنه.

اگه مدرک نداشته باشی، سخت می‌تونی نگهش داری.

حالا اگه دور از خونه‌ش بگیرینش،

و اگه همون کسی باشه که من فکر می‌کنم، با توهمِ

خیلی مهم بودن خودش، حتماً یه دونه از

اون اسکناس‌های دیه رو همراهش داره تا یادش بمونه

چه پیروزی بزرگی رو سرِ لینبرگ به‌دست آورده. واقعاً خیلی

کمک کردی دکتر.

ولی می‌دونی، وقتی این یارو رو بگیرم،

اون موقع راه من و تو از هم جدا می‌شه.

می‌دونی چرا؟

چون تو می‌خوای ثابت کنی دیوونه‌ست

و نگهش داری برای تحقیقای روان‌شناسی.

ولی من می‌خوام بفرستمش پای چوبه‌دار.

- اوه، بیا، بذار کمکت کنم.

اینا فقط باید برن توی پرده.

- اینا توی اتاق‌خواب بودن. نه، نه. بده من، مرسی.

چمدونا همشون پرن.

باید زور بزنی دوباره ببندیشون.

- فک کنم رفتن از اینجا خیلی به نفعمونه.

تا چند وقت دیگه یه نی‌نی کوچولو داریم.

نیاز به یه تغییر داریم، یه شروع تازه.

- برگردیم

- به یه زندگی نرمال دوباره.

هنوزم فکر می‌کنم خیلی نامردیه که بخوای

به‌خاطر خبرنگارا، تهدیدا و نامه‌های عجیب از خونت بزنی بیرون.

- بیچاره دکتر کاندن هم اوضاعش دست‌کمی از ما نداشته، شاید بدتر.

تو بعضی موارد حتی بدتر بوده. حداقل هیچ‌کدوم

از این دیوونه‌ها منو به آدم‌ربایی متهم نکردن.

شاید همه‌شونم دیوونه نباشن.

- ببخشید که این‌طوری سرزده اومدیم آقایون.

ولی آقای کرتیس یه حرف مهمی باهاتون دارن.

فرمانده، بفرمایید آقای کرتیس.

- فرمانده، به خاطر خودتون، و مخصوصاً به خاطر خانم

لیندبرگ، من... واقعاً

متأسفم اگه باعث ناراحتی یا دلخوری شما شدم.

از ته دلم معذرت می‌خوام.

ولی ببینین، من... من تا الان همه حقیقتو نگفتم.

دروغ گفتم. یعنی در مورد همه چی، قایق، باند خلافکارا...

همه‌ش یه دروغ بزرگ بود.

- وای... - خدایا... حتماً دیوونه شده بودم.

الان حالم خوبه، ولی اون موقع... آره، اون موقع دیوونه شده بودم.

- وقتی داشتم از بین اون همه خبرنگار رد می‌شدم،

یهو فهمیدم ماهی آزاد وقتی خلاف جریان شنا می‌کنه چه حالی داره.

که بره بالا، بره سمت تخم‌گذاری.

همه‌ی اینا مال امروزن، آره؟

- و قراره همشونو بندازم دور.

- نمی‌خوام دیگه ببینمشون. - خیلی زشت و دل‌آزارن. حالمو بد می‌کنن.

فقط یه دونه‌ش هست بابا. یه پاکت کوچیک توشه.

توی یه پاکت بزرگ که روش نوشته فقط برای دکتر کاندو.

و تو یادداشتش نوشته شده که...

تو پاکت، یه عکس از آدم‌ربا گذاشته شده.

چی شده؟

- منم؟

- من... - می‌دونی که دکتر...

- هگی هرچی دلش می‌خواد می‌تونه بگه.

ولی به جان نگفتن که احساساتت رو کنترل نکن.

من باهاشون دوباره حرف می‌زنم.

لعنتی. از دست اون جوونه عصبانی نیستم.

- پسر جوونه.

فقط بهشون بگو که...

- اون نیست.

بفرستشون برن. دیگه نمی‌خوام باهاشون حرف بزنم.

دیگه هیچ‌وقت. هیچ‌وقت. هیچ‌وقت.

- سلام رفیق. روز بخیر آقا.

وایولت همین الان رفت بالا اتاقش، یه کم مرتب کنه.

اینجا حسابی مشغول نگهش می‌دارن، همونطور که انتظار می‌ره.

می‌خواین بیاین تو؟ من می‌رم صداش می‌کنم.

- فکر کنم ببریمش دفتر خودم بهتره.

می‌دونین، اونجا دستگاه ضبط داریم.

اینطوری همه چیزو یه بار برای همیشه ضبط می‌کنیم

و دیگه مزاحمش نمی‌شیم.

- خب، مرسی آقا بابت این کار. مطمئنم

خیلی خوشحال می‌شه. این چند وقت یه‌کم ناراحت بوده.

- می‌دونیم. - می‌خواین بیاین تو؟

من می‌رم صداش کنم.

وایولت... وایسا آقا، الان صداش می‌کنم.

وایولت؟

- وایول؟

- دکتر کان، مرسی که اومدین دکتر.

دکتر کان، بشینین لطفاً. ممنونم.

- ببخشید دوباره مزاحمتون شدیم،

ولی می‌خوایم راجع به وایولت شاپ باهاتون حرف بزنیم.

وایولت شاپ... ما هنوز هیچ مدرکی پیدا نکردیم

که نشون بده اون توی آدم‌ربایی دست داشته.

فکر می‌کنید خودکشی‌اش یعنی حس گناه داشت؟

- شاید یه سال پیش اینو فکر می‌کردم.

ولی حالا که خودم یه ذره از اون آزار و اذیت‌هایی

که اون دختر بیچاره کشیده رو تجربه کردم، می‌تونم بفهمم

چطوری یه آدم بی‌گناه ممکنه آرزوی آرامش کنه...

حتی اون آرامش ابدی رو.

یه راه برای تموم کردن این بازجویی‌ها، اعترافه.

شاید اصلاً چیزی برای اعتراف کردن نداشت.

- ولی حالا راجع به شما دکتر، آره.

می‌خوایم بدونیم واقعاً چه رابطه‌ای دارین

با این آقایی به اسم جان که هیچ‌کس ندیدتش... جز شما.

- آقایون، اگه این‌قدر خسته نبودم،

شاید این حرفا رو خنده‌دار می‌دیدم.

پس دوباره می‌خواین ازم بازجویی کنین، درسته؟

- از اولش؟

- اگه همین‌جوری ادامه بدیم، چاپ اول روزنامه رو از دست می‌دیم!

- یه ساعت پیش به روزنامه‌م زنگ زدم گفتم دیر میام

ولی فکر نمی‌کردم انقدر طول بکشه

- خانم

لیندبرگ دقیقاً دو ساعت

و چهار دقیقه پیش رفت تو

- هی هی هی، چی، چی شد؟ چی؟

لیندبرگ، بجنب، ددلاین داریم

دکتر، خانم‌ها و آقایان با خوشحالی اعلام می‌کنیم که

سرهنگ و خانم

لیندبرگ صاحب یه پسر شدن

وزن بچه چقدره دکتر؟

بچه هفت پونده، مادر و بچه

- حالشون خوبه

اسم بچه چیه؟ اوه، هنوز اسمی انتخاب نشده

خانم‌ها و آقایان، در این لحظه، خانم

لیندبرگ و من می‌خوایم یه درخواست فوری

از مطبوعات داشته باشیم که بذارن پسر جدیدمون عادی بزرگ شه

و اون رو در معرض

تبلیغاتی که فکر می‌کنیم نقش زیادی

در مرگ اولین پسرمون داشت قرار ندن

- اینو ببین دکتر

اسکناس ۱۰ دلاری طلا، این یکی اینجا خرج شده

سینما لوز، صندوقدار گفت اینجوری تا شده بود

یه بار از طول

و دو بار از عرض، درست مثل بیشتر بقیه‌شون

و خوب تونسته صورت طرفو ببینه،

چون پول رو پرت کرده سمتش و گذاشته خودش بازش کنه.

طرف رو اعصابش بوده، واسه همین زل زده بهش.

یه جور غرور و پررویی تو رفتارش بوده... حالا گوش کن دکتر.

توصیفش دقیقاً همونیه که دکتر

کاندن هم گفته بود. عین خودش. می‌دونی چی بیشتر از همه حرصمو درمیاره دکتر؟

صندوقدارای بانک! این اسکناسای طلا

راحت قابل شناسایی‌ان.

شماره سریالشون پخش شده بود

بین همه صندوقدارای شهر.

ماه‌هاست این اطراف دارن خرج می‌شن

و هیچ صندوقداری به موقع نفهمیده که بتونه طرفو بگیره

یا حداقل یه توصیف ازش بده.

هیچی!

شما خانم لایل هستین؟ من ستوان فینم، از پلیس.

امروز ظهر

یه واریزی داشتین تو بانک کورن اکسچنج

در خیابون ۱۲۵ام و پارک اونیو؟

- آره، چرا؟ این گواهی طلا هم جزو اون واریزی بوده؟

- بله. این اسکناس تو اون واریزی بوده.

این شماره‌هایی که این پایین نوشتی،

حواست بهشون بود؟

- آره، خودم نوشتمشون. - چرا؟ خب اون...

- اون شماره پلاک ماشینه.

آقای فورتیس، لطف می‌کنین این شماره پلاک رو چک کنین؟

با اداره‌ی وسایل نقلیه موتوری تماس می‌گیرین؟ تلفن دارین اینجا؟

- بله آقا، راحت باشین. یه چیزایی شنیده بودم درباره‌ی

این‌که مراقب اسکناس‌های طلایی باشیم

و از قیافه‌ی اون یارو خوشم نیومد

که اینو داد بهم. واسه همین...

- قیافه‌ش چطوری بود؟

- خب، اولین چیزی که یادم موند

لهجه‌ش بود.

یه لهجه‌ی آلمانی خیلی غلیظ داشت.

- خب حالا، هر چی ازش یادت هست بگو.

والتر، همه جزئیاتو بده. قیافه‌شو برام توصیف کن.

- خب، اون... گونه‌هاش برجسته بودن

و چشم‌هاش... چشم‌هاش برق می‌زد، می‌دونی...

چشماش روشن بودن، خیلی روشن، یه جور آبی-خاکستری.

- ماشین چی بود؟ یه سدان قهوه‌ای، از نوع پلیموث.

- برخوردش چطور بود؟ اخلاقش، والتر؟

- آره. - منظورت از اخلاق، رفتارش بود؟ آره؟

یه جورایی خیلی از خودراضی و مغرور بود، قیافه‌ی همه‌چی‌دان داشت.

- پیداش کردیم.

ستوان، شماره پلاک 4U13-41 ثبت شده به نام

برونو ریچارد هاوپتمان.

خیابون ۲۲۲ شرقی، پلاک ۲۷۹، برانکس، نیویورک سیتی.

- طرف مثل کارمند بانکی ساعت کاری داره!

- هی، هی...

- خودشِه! همون یاروئه!

یه پلیموث قهوه‌ای.

- شماره پلاکش 4U1341 بود.

- بجنب، بجنب، راه بیفت، راه بیفت!

بپر پایین! زود باش، زود باش، حرکت کن!

زود باش، خب، ساکت شو...

خفه شو، داری چی کار می‌کنی؟ ساکت باش!

- ساکت!

چی شده اینجا؟

- خب، ببرینش. ببرینش. چی...

- چه مرگتونه؟!

کجا دارین منو می‌برین؟

- پول دیه‌ست.

- چرا همه چیزو تعریف نمی‌کنی؟

یه کم راهو برای خودت راحت کن. کدوم داستان قدیمی؟

من هیچی درباره‌ش نمی‌دونم. این گواهی طلایی چی؟

دکتر کان اینو بهت نداد؟

- نمی‌دونم. اصلاً این اسمو نمی‌شناسم.

- هی، ستوان!

- چی می‌خوای؟

یه هدیه دارم برات، جیم. نزدیک ۱۴۰۰۰ دلار!

و همه شماره‌ها هم با هم جور درمیاد. الان میام پایین.

- الان میام.

خانم هاوپتمان باید با ما بیاد.

- لطفاً... لطفاً اینو با صدای بلند بخون.

بیا جلو.

- رئیسم منو له می‌کرد اگه اینو نمی‌گفتم.

- این همونه؟ - ادامه‌شو بخون.

- دکتر عزیز...

- حالا بلندتر. جوری که انگار داری صدام می‌زنی.

هی دکتر!

- به نظر میاد خودش باشه.

آره.

همونه؟

- یه قدم عقب‌تر.

- دارید تأییدش می‌کنین؟

الان نه، نه. باید خیلی دقت کنم.

جون این آدم در خطره.

- خب، ممنون دکتر.

لطفاً می‌تونین تو اتاق بغلی منتظر بمونین؟

آه، ممنون.

آقای

لایل، اگه اون مردی رو که

اون اسکناس ۱۰ دلاری طلا رو بهتون داده تو صف می‌بینین،

برین و نشونش بدین.

- همین آقاهه‌ست، خودشه.

- فین؟

آره، خب، بفرستش بالا.

بهش بگو بالا پله‌ها می‌بینمش.

سلام. خوشحالم تونستی بیای.

فین، بیا اینجا یه لحظه گوش بده.

- شماره یک، هی دکتر، اینجا!

- شماره - دو.

- هی دکتر، اینجاست.

- نه، شماره سه. - هی دکتر،

- اینجاست. - بیا اینجا.

- شماره چهار، - دکتر اینجاست.

- این همون صداییه که تو قبرستون شنیدم. - مطمئنی؟

هیچ شکی توش نیست.

- می‌خوای ببینیش؟ - آره.

- شماره

۴۶۶ رو بیارین.

- ۶۷... ۶۸...

- هی موزی! فهمیدی چی شد؟

- اینجا عالیه برای سالن بدنسازی!

ورزش حسابی داره!

- هی کلاین، این یارو مثه گوریله!

- خب، روزنامه‌تو گرفتی، برونو؟

آره، مرسی.

پس هافمن شده فرماندار جدید نیوجرسی.

بگو ببینم، این به نفعته یا به ضررت؟

- برونو؟

ممکنه به ضررم باشه، چون اهل پنسیلوانیاست.

- بعد بهم می‌گه، عضو لژیون آمریکایی هستی؟

گفتم معلومه که هستم! گفت:

وی‌اف‌دبلیو چی؟ گفتم وی‌اف‌دبلیو، باشگاه روتاری...

ماسون‌ها، هر چی بگی آقا!

تنها جایی که هنوز عضو نیستم، دخترای

انقلاب آمریکاست!

- اِلکس، شوالیه‌های پنجم، آدمای عجیب و غریب!

واسه همینم بود که، هال،

همین رفقای کلوپت بهت رأی دادن.

دمت گرم که سر زدی، دیو.

خب باید به رفیق قدیمی‌م تبریک می‌گفتم!

- و خیلی هم قدردانم واقعاً.

فقط یه نکته جدی، سریع بگم قبل اینکه بری دیو...

می‌دونی که قول دادم ریشه‌ی گنگسترها و باندها رو

تو نیوجرسی بکنم...

و اینو گفتم حتی وقتی می‌دونستم دادستان کل از حزب دموکرات میاد.

ولی می‌دونستم تو باهام راه میای دیو،

و نمی‌ذاری سیاست حزبی سد راه شه.

- درست می‌گی هال،

- صد درصد.

واسه منم مهمه که

ماجرای لیندبرگ درست و حسابی رسیدگی بشه، درسته؟

می‌دونی که، من و لیندبرگ

سال‌هاست همدیگه رو می‌شناسیم.

و پدرزنش، دوایت مورو...

راستش من عاشق اون مرد بودم،

یه جورایی مرید سیاسیش بودم.

- خب هال، خوشحال می‌شی بدونی که من تصمیم گرفتم...

خودم مسئولیتشو می‌گیرم.

چی رو؟ یعنی خودت محاکمه رو می‌خوای به‌عهده بگیری؟

شهرستان هانتینگتون توانایی همچین دادگاهی رو نداره.

ایالت باید هزینه‌شو بده.

- خب دیو، تو دادستان کل ایالتی،

ولی می‌تونی ماه‌ها وقتتو صرف این پرونده کنی؟

- این پرونده خیلی مهمه، هال. خودم مستقیماً پیگیریش می‌کنم.

- عالیه. - دوباره تبریک می‌گم، فرماندار!

- مرسی. - می‌بینمت. خداحافظ فرد.

- اگه راهی برای معروف شدن باشه،

اون حتماً پیداش می‌کنه!

فکر می‌کنی پیدا کرده؟ اگه تو این پرونده محکومش کنه،

دموکراتا تا خرخره تو کارمون می‌مونن!

- نامه‌ها!

نامه‌هاتونو بگیرین!

- نامه‌هاتون...

گور بابای دلار!

هی جف!

ما...

- چطوری‌ام؟ خوبه؟

- عین والنتینا شدی! بیا بریم.

- باشه.

مرسی!

- عالیه! هی، سعی کن امضاشو بگیری!

باید برم، اتوبوسمه! هی لیندی! عاشقتم!

- اعضای دادگاه و حضار، لطفاً بایستید.

بشنوید، بشنوید! هر کسی که کاری در این دادگاه داره،

بیاد جلو، صدای همه شنیده می‌شه.

- و بالاخره چکش دادگاه فرود اومد،

روی پرونده‌ی اون نجار جوون از برانکس.

الان آلمان تو جایگاه اتهامه، جونش در خطره.

دادستان کل نیوجرسی، دیوید ویلنز، همین الان داره

بیانیه‌ی آغازینش رو می‌خونه و قراره توش خواستار

سخت‌ترین مجازات بشه برای قتل

نوزاد خانواده‌ی لیندبرگ. لحظه‌به‌لحظه با شما هستیم...

من آلکساندر هستم از دادگاه در

فلمینگتون، نیوجرسی.

- و حالا از سالن زیبای هتل یونیون، بالای فلمینگتون تاریخی،

من مارتین بلاک هستم با بخش

- "بالروم خیالی" شما.

و اونجا توی خونه‌ی هاپتمان،

همین مرد، برونو ریچارد هاپتمان،

توی خونه‌ش، پشت دیوار کمد، با دست‌خط خودش نوشته شده بود:

آدرس و شماره‌ی تلفن دکتر

جان اف. کاندو. داخل کمد،

یه کمد کوچیک توی اتاق.

یعنی باید درو باز می‌کردی و از توش می‌رفتی داخل تا ببینی.

کاملاً قایم بود،

یعنی فقط یه نفر خاص می‌تونست پیداش کنه.

و اون... خب، باید دقیقاً همون جور آدمی باشی که...

همون‌جوری که هاپتمان تونسته بره اون تو.

حالا اینا با دست‌خط خودش نوشته شده،

و ازش می‌پرسن: چرا شماره‌ی دکتر کاندو

رو اونجا نوشتی؟

و می‌گه: خب، یه عادت عجیب داشتم،

دوست داشتم شماره‌ تلفن یا آدرس بنویسم!

همون روزی که پنجاه هزار دلار رو گرفت، کارشو ول کرد.

دقیقاً همون روز، چون می‌خواست یه زندگی مرفه و راحت داشته باشه،

بره فلوریدا، یه قایق بگیره تو جزیره‌ی هانتر، جاهای دیگه...

و...

توی بدترین رکود اقتصادی آمریکا،

یه رادیوی نو می‌خره.

تو مه ۱۹۳۲، ۴۰۰ دلار خرج رادیو می‌کنه...

۴۰۰ دلار از پول سختِ به‌دست‌اومده‌ی کلنل لیندبرگ!

پولی که توی این رکود، خانم‌ها و آقایون،

۵۰ هزار دلار خیلی سخته که کسی بتونه دربیاره،

اونم بی‌دروغ، بی‌کشت‌وکشتار.

راست و حسینی، بدون کشتن!

و یکی از تخته‌های نردبون، مستقیم از زیرشیروونی خونشه،

با ابزار خودش بریده شده، و ما اینو بهتون ثابت می‌کنیم.

هیچ شکی توش باقی نمی‌ذاریم.

خانم‌ها و آقایون هیئت منصفه،

اگه نتونستیم این چیزا رو بهتون ثابت کنیم،

خب، تبرئه‌ش کنین... تبرئه‌ش کنین.

ولی اگه ثابت کردیم – که مطمئنیم می‌تونیم...

اگه بتونیم اینو ثابت کنیم، فقط بذارین بگم که به نمایندگی از ایالت

نیوجرسی، این ایالت هیچ‌وقت با قاتلا کنار نمیاد.

ما خواستار اشد مجازات برای قتل درجه یک هستیم.

هیچ رحم و مروتی در کار نیست.

- قربان، اگه اجازه بدین، الان درخواست

باطل شدن دادگاه رو دارم، چون صحبت‌های پرشور

دادستان کل اصلاً شروع مناسبی نبود،

بلکه بیشتر شبیه جمع‌بندی آخر دادگاه بود،

و تلاش داشت ذهن هیئت منصفه رو

از اول نسبت به متهم تحریک کنه.

قبل از اینکه حتی دادگاه شروع شه.

- درخواست رد می‌شه.

- تری، چند بار

بهت گفتم از پله‌ها ندویی؟

- موسیقی‌مونو قطع می‌کنیم تا این خبر مهم رو

از دادگاه هاپتمان به اطلاعتون برسونیم.

دادستان کل دیوید ویلنز اولین شاهدش رو فرا خوند:

مادر کودک مقتول، "اَن مورو لیندبرگ".

- حدود ساعت شیش رفتم به اتاق بچه، همون موقعی که داشت

شامش رو تقریباً تموم می‌کرد.

- خانم گو شام رو تو اتاق بچه بهش داد؟

- بله. و من بعدش پیششون موندم، کمکش کردم لباس بپوشه و بذارمش بخوابه.

همه کاراشو انجام دادم.

- خب، خانم لیندبرگ، می‌خوام یه عکس بهتون نشون بدم...

ببینم این عکس همون بچه‌تونه یا نه؟

- همینه - آیا

بچه سالمی بود

- سالم و بازیگوش؟

- عادی - کاملاً عادی

- اوه، رنگ موهاش چی بود لطفاً؟

- موهاش طلایی روشن بود و چشماش آبی

- حالا خانم لیندبرگ، اون شب اول مارس ۱۹۳۲

چقدر تو اتاق بچه موندید

- تو اتاق موندم تا وقتی بچه رفت تو تختش

- حدوداً چه ساعتی بود لطفاً؟

- حدود هفت و نیم - حالا می‌خوام

یه لباس خواب نشونتون بدم

شماره دو، دکتر دنتون

و بپرسم می‌تونید بگید این چه لباس خوابیه

- می‌تونم - این چه لباس خوابیه خانم لیندبرگ؟

- این همون لباس خوابیه

که شب اول مارس تن بچه‌م کردم

- خب فکر می‌کنم آخرین بار، نه، پس می‌گیرم

حالا، شب اول مارس ۱۹۳۲

بعد از اینکه دیدید بچه لباس خوابشو پوشیده

و موقعی که حدود ساعت هفت و نیم از اتاق می‌رفتید بیرون

متوجه شدید که پنجره

منظورم پنجره شرقیه، فکر کنم بهش اشاره شده

بسته بود؟

- وقتی از اتاق رفتم بیرون همه پنجره‌ها بسته بودن

- ولی مخصوصاً درباره پنجره‌ی شرقی،

آیا ممکن بود که علاوه بر بستن، قفلش هم کرد؟

- نه، قفل نمی‌شد. اصلاً امکان قفل کردنش نبود.

- موقعی که رفتین، بچه چی‌کار می‌کرد؟

- خواب بود. - و از اون شب،

تا حالا دیگه بچه‌تون رو ندیدین، درسته؟

نه.

مرسی خانم لیندبرگ. آقای رایلی، نوبت شماست.

- قربان، دفاع معتقده که غم خانم

لیندبرگ نیاز به بازپرسی نداره.

- می‌تونین برید پایین، خانم.

- وقتی ازش خواستن لباس خواب بچه‌ش رو شناسایی کنه،

خانم لیندبرگ طاقت نیاورد و زد زیر گریه.

دادستان کل ویلنز سؤال‌هاشو زودتر تموم کرد.

و وکیل مدافع، رایلی، که واقعاً تحت تأثیر قرار گرفته بود،

از بازپرسی صرف‌نظر کرد.

خانم لیندبرگ رو از جایگاه پایین آوردن،

و حالا نوبت کلنل چارلز لیندبرگه، تنها قهرمان آمریکا.

- صدایی که اون شب کنار قبرستون سنت

ریموند شنیدین که می‌گفت «هی دکتر»،

صدای کی بود کلنل؟

- اون صدای هاپتمان بود.

- و یه بار دیگه هم همون صدا رو شنیدین، کجا؟

- تو دفتر دادستان منطقه‌ای فولی

توی نیویورک، در برانکس.

- حالا برگردیم به اون شب تو قبرستون...

بعد از اینکه پول رو دادی

و یادداشتو خوندی، روز بعد رفتی

و طبق دستور یادداشت دنبال پسرت گشتی

اما نتیجه‌ای نداشت. درسته؟

- بله، درسته. - و تو بازم به دنبال هر سرنخی رفتی،

حتی اگه خیلی بی‌اساس و ضعیف به نظر می‌اومد،

تا بالاخره در ۱۲ مه ۱۹۳۲...

برگشتی به هوپ‌ول، درسته؟

- بله، همینطوره.

- چرا برگشتین آقا؟

- برای شناسایی جسد پسرم تو سردخونه.

- و شما با اطمینان کامل

جسد رو شناسایی کردین؟ یعنی مطمئن بودین که پسرتونه؟

- بله، شناسایی کردم. - فقط یه سؤال آخر، کلنل...

فکر می‌کنم تجربه‌ای که با فرزند اول‌تون داشتین،

به همراه آزار و اذیت دائم رسانه‌ها

و دنبال‌کنندگان شهرت و دیوونه‌ها باعث شد که...

- قربان، اگه اجازه بدین... با احترام به کلنل لیندبرگ و خانمش،

ما محترمانه به این صحبت‌های دادستان کل

اعتراض داریم،

چون داره تو این لحظه اظهارنظر می‌کنه،

که بهش مربوط نیست.

- آقا، من فقط دارم سعی می‌کنم...

- شما دارین تلاش می‌کنین که تأثیر بذارین، آقا...

و داری با حرفات ذهن هیئت منصفه رو به سمت نتیجه‌گیری‌هایی می‌بری

که خارج از محدوده‌ی جرم ادعا شده‌ست،

و این ذهنیت‌ها رو مستقیم علیه متهم هدایت می‌کنی.

- قربان، من فقط دارم نشون می‌دم این پدر و مادر

چقدر حاضرن فداکاری کنن

تا از بچه‌هاشون محافظت کنن وقتی متوجه خطر شدن.

همکار محترمم حتماً قبول داره

که اصلاً منصفانه نیست حتی یه نشونه‌ی کوچیک بذاریم

که این تراژدی به خاطر بی‌احتیاطی پدر و مادر بوده.

- کلنل می‌تونه به سؤال جواب بده.

- ما از هوپ‌ول رفتیم

چون می‌خواستیم پسرمون، جان،

توی شرایطی امن‌تر به دنیا بیاد.

الان تو اینگلوود زندگی می‌کنیم.

اطراف خونه دائماً نگهبان مسلح هست

و سگ‌های نگهبان هم داریم، شب و روز.

- به نظر شما این نوع زندگی

خوشاینده، کلنل؟

- نه، اصلاً نیست. - متشکرم.

- نوبت شماست، آقا.

- کلنل لیندبرگ، مسلح هستین؟ - اعتراض دارم، بی‌ربطه.

- قربان، اگر کلنل لیندبرگ توی این دادگاه مسلح باشه،

کاملاً به موضوع مربوطه. من...

- اعتراض وارد است، قربان.

این سؤال نامربوطه.

- من مشکلی با جواب دادن به سوال ندارم

من مسلح نیستم

- سرهنگ، این درست نیست که دلیل واقعی

که شما هوپول رو ترک کردید اینه که

با خیلی از همسایه‌هاتون پر به پر شده بودید

و اونا هم اینو به روتون آوردن؟

این اصلاً درست نیست. هیچ کینه‌ای

بین مردم محلی نبود وقتی حس کردن نادیده گرفته شدن

بعد از اینکه رفتید سراغ یه آژانس خارجی

که بتی گائو رو استخدام کنید؟

یه پرستار بچه؟

- فکر نمی‌کنم خانم گائو از طریق آژانس اومده باشه

یکی از آدمای خونه مورو تو

اینگلوود که می‌شناختش

معرفیش کرده بود به ما

- بذار بگم منظورم چیه

سرهنگ، چه تحقیقی درباره ویتلی کردید

قبل از اینکه به عنوان پیشخدمت بیارینش تو خونتون؟

چه تحقیقی درباره خانم ویتلی کردید؟

چه تحقیقی درباره بتی گائو کردید

قبل از اینکه بچتون رو بسپرید دستش؟

- باهاشون حرف زدم - باهاشون حرف زدید؟

- بله، نیم ساعت یا شایدم

یه ساعت باهاشون گپ زدم

- آها، و غیر از این، کار دیگه‌ای هم

- غیر از اون کاری نکردین؟

هیچ‌وقت بیشتر از این جلو نرفتم.

- یعنی نمی‌دونستین بتی گائو دو تا برادر داره؟

- نه. - و خبر داشتین که یکی از برادراش

تو نیوجرسی دردسر درست کرده؟

- مطمئن نیستم اصلاً برادری داشته باشه.

- وقتی تصمیم گرفتین بعد از آخر هفته

تو هاپ‌ول بمونین و به اینگلوود برنگردین،

آدمای خیلی کمی از این قضیه خبر داشتن، درسته؟

- معمولاً خیلی کم پیش میاد کسی از کارام خبر داشته باشه.

- ولی بتی گائو باید می‌دونسته، نه؟

- اون با بچه بود. معلومه که باید می‌دونست.

ممنونم، سرهنگ.

- هیئت منصفه.

- بهت گفته بودم. نگفتم اینجا جای خوبیه؟

اوه، اون یکی از دوستامه.

می‌خوام آشناتون کنم. بیا بریم اون‌ور. ببخشید.

ببخشید، راه بدین لطفاً. راه بدین. آقای...

فَنی! چطوری؟ می‌خوام زنم ویلی رو بهت معرفی کنم.

ویلی، این یکی از بزرگ‌ترین شخصیت‌های آمریکاست.

- وای، چه باحال!

- بله، خانم گائو، چند تا برادر دارین؟

- من دو تا برادر دارم. - اسماشون چیه؟

- الکساندر و جیمز. - الان الکساندر کجاست؟

- تو گلاسگو، اسکاتلند. - و جیمز...

- تو گلاسکو، اسکاتلند.

- کی برمی‌گردن اسکاتلند؟

- اونا هیچ‌وقت از اسکاتلند بیرون نرفتن.

- فقط برو. می‌دونی شهادت دروغ یعنی چی؟

- آره، تو دیروز مرتکبش شدی وقتی گفتی یکی

از برادرام تو نیوجرسی دردسر درست کرده.

- قصد دارم مدرک بیارم برای دادگاه.

- مدرکت قلابیه.

- راحت میشه فهمید که دارم

راست می‌گم یا نه، قربان.

سرهنگ شوارتزکوف قضیه‌مو بررسی کرده.

- سرهنگ شوارتزکوف تو دادگاهه؟ بده ببینم...

- شهادت‌نامه‌ست.

- نه قربان، خودش نیست،

ولی ازش یه شهادت‌نامه دارم درباره این قضیه.

- اگه آقای رایلی مشکلی نداره...

- قربان، - بفرمایید ادامه بدین.

- پلیس ایالت نیوجرسی با اسکاتلندیارد

تماس گرفته، قربان.

برادراش خانم گائوس هیچ‌وقت از اسکاتلند بیرون نرفتن.

- چرا نگفتی که

این اطلاعات هنوز تأیید نشده؟

گفتم که.

- اون مرده از تو اون اتاقه یه نگاه

به من انداخت از پشت پنجره، این شکلی.

- منظورت از پنجره‌ی ماشین بود؟

- آره. یه نگاه انداخت بهم

- انگار روح دیده بود.

تقریباً چه ساعتی بود آقا؟

- حدودای بعدازظهر. - و این مردی که

می‌گی از توی ماشین نگات کرد

و اونجوری زل زد بهت،

الان توی دادگاهه؟

- آره. - لطف می‌کنی بیای پایین؟

نشونمون بدی کدومه؟

لطفاً دستتو بذار رو شونه‌ش.

همین آقاست.

- دیوونه‌ای.

- لطفاً توی گزارش نوشته بشه اسم برونو ریچارد هافمن.

خب آقا، یه دقیقه پیش داشتی می‌گفتی

ماشین پیچید سر کوچه

و وقتی پیچید تو اون مسیر، ادامه داد

یا وایساد؟ اون...

- وایساد، چون افتاده بود تو گودال

و مرده توش، نردبونو کشید سمت خودش. و...

- چی گفتی راجع‌به نردبون؟

- نردبون با خودش تو ماشین داشت.

- گفتی چند سالته؟ - هشتاد و هفتمین سالمه.

- از اونجا منو می‌بینی؟ - بله.

- می‌خوای بیام نزدیک‌تر؟ نه.

نزدیک‌بین هستی یا دوربین؟ چشام خوب بودن.

من اینو نپرسیدم آقا. الانم عینک زدی.

چرا عینک زدی پس؟

برای اینکه بهتر ببینی، نه؟ از...

- فاصله دور؟

آره، برای خوندنه. بدون عینکم هم می‌خونم.

- تا حالا توی تیمارستان بودی؟

- منظورت بیمارستانه؟

یه بار، اون‌جا تو پوکیپسی...

بیمارستان ایالتی رودخانه هادسن.

تو سال ۱۸۷۴ اونجا آشپزخونه‌کار بودم.

- قسم می‌خوری که حقیقتو،

تمام حقیقتو بگی به کمک خدا؟

قسم می‌خورم. بفرمایید بشینید. مرسی.

- لطفاً اسمت، سنت و

- آدرستو بفرما، آقا.

اسمم جان فرانسیس کانداست، ۷۴ سالمه

و ساکن شماره ۹۷۴ خیابون دیکیترم توی

قشنگ‌ترین بخش دنیا، برانکس.

و تا جایی که می‌دونم آقا، شما معلمی.

آه، شاید باید از مدارک تحصیلیم شروع کنم

بعد برم سراغ سوابق کاری‌م. و...

- هر جور راحتی. بعد از اینکه سرهنگ لیندبرگ اون

یادداشتو خوند، چیکار

- کردی؟

من و سرهنگ لیندبرگ برگشتیم سمت ماشینش.

البته دقیقاً ماشین خودش نبود. می‌دونم.

قرضی بود. حدودای ساعت هشت شب بود.

- اون شب تو قبرستون، شما و سرهنگ لیندبرگ،

یه جعبه پول همراه‌تون داشتین؟

- سرهنگ لیندبرگ یه جعبه داشت که توش ۵۰ هزار دلار بود

و یه پاکت جدا با بیست هزار دلار اضافه.

اون پاکته درست تو جعبه جا نمی‌شد.

شما اون شب

- یه جعبه پول دادی به کسی، آقا؟

- آره - به کی دادی اون پولو؟

به جان. جان کیه؟

- جان همون...

برونوئه.

ریچارد هافمن. آره.

- و بعدش شما، به‌عنوان یه آمریکایی وفادار،

تصمیم می‌گیری که فقط خودت...

- نه، من همچین چیزی نگفتم.

- شما می‌خوای کمک کنی به قهرمان آمریکا، که بشی

یه واسطه‌ی بینشون.

و بعد تصمیم می‌گیری بهترین راه ارتباط

با مجرما اینه که...

تو روزنامه‌ی کوچیک برانکس آگهی بدی.

- منظورت "برانکس هوم نیوزه"؟

یه روزنامه با تیراژ ۱۵۰ هزار نسخه.

و انصافاً روزنامه خوبیه.

- نکته اینه که...

تو ترجیح دادی برانکس نیوز رو به جای اون

روزنامه‌های بزرگ و معروف انتخاب کنی.

- اسمش "برانکس هوم نیوز" بود.

- و کمتر از ۲۴ ساعت

بعد از اینکه آگهیت تو اون روزنامه چاپ شد،

یه نامه گرفتی، درسته؟ از اون باند

که علامت رمزشون توش بود.

- آره. - حالا بریم سراغ بحث شناسایی.

اخیراً خبرنگاری دیدی؟

- اوه، - زیاد. به هیچ‌کدومشون گفتی

که هافمن اون جان نبوده؟

- نه قربان. - هیچ‌وقت به خبرنگاری نگفتی

که این متهم همون جان بوده، درسته؟

- نه، هیچ‌وقت همچین حرفی نزدم.

ببینید، من فرق می‌ذارم بین شناسایی

و اعلام رسمی شناسایی

- توی کلانتری نیویورک

گفتی این همون آدم نیست.

- نه نه نه نه، همه‌شونو بیارین اینجا. من هیچ‌وقت نگفتم هست.

نگفتم نیست هم.

الان پای جون یه نفر وسطه، چون تو مطمئن نیستی.

چون... چون من فرق می‌ذارم بین

دیدن یه نفر و اعلام رسمی اینکه اون طرفه.

منظورم از شناسایی این بود که ذهنی مطمئن بودم

و منظورم از اعلام، چیزیه که به بقیه گفتم.

ولی تو شناساییش نکردی، نه؟

- نه، من... - باز دوباره اون کلمه "شناسایی" رو آوردی.

من به زبونت اعتراض دارم.

داری جوری نشونم می‌دی که انگار دروغ می‌گم، در حالی که نیستم.

و دیگه هم ساکت نمی‌مونم.

این زیادی تند بود، قاضی؟

- نه نه، اصلاً. هی جف!

- تو...

پشتش بودی، نه؟

بهت افتخار می‌کنیم. کارت عالی بود.

لینـدی. شهادت دادی؟ چی بهش گفتی؟

لندی، نگران نباش. لندی کمک کرد. ما خبر داریم.

درست گفت؟ هی لندی، اوضاع

- چطوره؟

- برو. اوه، بانی. اه! بانی، حالت چطوره؟ اد؟

خوشحال شدم دیدمت عزیزم.

می‌خوام یکی از معروف‌ترین روزنامه‌نگارای آمریکا رو بهت معرفی کنم. آقای...

بانی فا. اینم همسرمه، فرن. سلام. خوشحال شدم

- از آشنایی، خانم رایلی.

برونو خنگه. ۵۰ هزار دلار پولی نیست. صبر کن ببینی وقتی

حرفه‌ایا سراغ جان بیان چی میشه.

یه نقاشی هم پایینشه، یه کله‌ی اسکلت دیگه.

آره، نگهش می‌دارم. جناب سرگرد.

و به سرهنگ شوارتزکف بگید، می‌خوام

چند نفر دیگه رو بفرسته اطراف

خونه اینگلوود، اگه زحمتی نیست

بله، ولی به هیچ وجه نباید خانم

لیندبرگ بفهمه

- و دقت کنید هر بار کلمه امضا رو S-I-N-G-N-A-T-U-R-E نوشته

مطمئناً این دیگه اتفاقی نیست

به همین شکل، وقتی کلمه ignore تو نامه میاد

یه N اضافه

قبل از G هست، درست مثل املای امضا

حالا یه سری غلط‌های املایی عجیب و غریب هم داریم

BOAD به جای boat برای قایق

و GUT به جای good برای خوب

مثلاً نوشته بچه تو مراقبت خوبه، این جور چیزا

خب، شاید بهتره برم سراغ یه نمودار دیگه، اضافه کنم

- یه لحظه قربان

حالا با مقایسه نامه‌های باج‌گیری

ثابت میشه که همشون کار یه نفر بوده؟

بله، همینطوره. و با مقایسه نامه‌های باج‌گیری

با دست‌خط‌های تایید شده برونو ریچارد هاوپتمن

و با نوشته‌هایی که به درخواست

پلیس نیویورک نوشته

به نظرتون کی همه این نامه‌ها رو نوشته؟

هاوپتمن نوشته. ممنون قربان

می‌تونید بشینید، نوبت شماست آقای رایلی

- آقای آزبورن، نمی‌خوام با پرسیدن اینکه

چند دادگاه نظر شما رو رد کردن خجالت‌زدتون کنم

ای کاش می‌پرسیدید قربان. می‌خوام

سریع برم سراغ ایرادها

- چون حتی یه موردش هم یادم نمیاد

- مثلاً، شماره‌هایی که آدم‌ربا

روی نامه‌های باج‌گیری نوشته

هیچ شباهتی، اگه اصلاً داشته باشه

با شماره‌هایی که آقای

هاوپتمن روی گواهینامه ماشینش نوشته

نداره، درست نمیگم؟

- بله، درسته

- با این حال، این ارقام، این اعداد

توی نمودارهایی که برای دادگاه

آماده شده گنجونده نشدن

نه، نشدن

حقیقت اینه، حقیقت اینه، حقیقت اینه

که این نمودارها رو نیاوردن چون

به درد آقای ویلنز نمی‌خورد که

یه آدم بی‌گناه رو محکوم کنه

حالا، آقای آزبورن، اگه شما یه مهاجر آلمانی بودید

و تو این کشور تحصیل نکرده بودید

فکر نمی‌کنید موقع نامه نوشتن

از بعضی کلمات آلمانی استفاده می‌کردید؟

- ممکنه - و فکر می‌کنید که

فکر می‌کنی بقیه مهاجرای آلمانی هم همین کارو می‌کنن؟

مثلاً به‌جای OUT بنویسن OA US؟

حاضری یه نفر رو فقط به‌خاطر اینکه

انگلیسی رو درست نمی‌نویسه بفرستی روی صندلی برق؟

- خب حالا هیئت منصفه فهمیده که من اون یادداشتا رو ننوشتم.

هی دیو، می‌دونی، فقط آلمانی بودن

تو این کشور به معنی گناهکار بودن نیست، نه؟

درسته؟

- قطعاً همینطوره.

- امسال شکار کردی دیو؟ آهو زدی؟

- امسال؟ نه،

- پارسال رفتم شکار اطراف بنتس‌ویل

یه آهو بزرگ زدم

یه شاخ گنده داشت، چی می‌گن بهش؟

آهان، شاخ، آره.

یه سال قبلش هم رفتم پنسیلوانیا شکار

اونجا هم یکی زدم. هر سال که برم شکار، یه آهو می‌زنم.

و سال دیگه هم می‌زنم. هی! اونجایی، کلاغ سیاه! ما

- یه صندلی داغ برات داریم.

- شاید هم... - داری می‌میری، برونو.

- آره، شاید.

- من اون هفته‌ها ویلزا رو دیدم تو واشنگتن

برای گفتگو با اف‌دی‌آر.

آره خب، گفتم که دیدمشون.

کنفرانس برگزار می‌کرد ویلز. ویلز، ویلز، ویلز.

چیزی از کنفرانس خبری‌ت درباره‌ی

اصلاحات مالیاتی و کاهش بدهی‌های شهری نمی‌بینم.

صفحه‌ی دومو نگاه کن. آره، ویلز می‌خواد این یارو رو بسوزونه.

باور کن. لیندبرگ هر روز می‌شینه

- هر روز - انگار یه جور...

قدیس نشسته که همه چی رو زیر نظر داره.

هیئت منصفه محاله ناامیدش کنه، محاله.

ویلنز شده وسیله‌ی انتقامشون.

ویلنز شده پسر جدیدِ نابغه. تو شدی نابغه‌ی قدیمی.

هی فرد، فرض کن این یارو واقعاً گناه‌کاره.

الان وقت شوخی نیست. هال. می‌خوای چیکار کنی حالا؟

- فعلاً...

می‌خوام مثل اون دخترای رقص الماس لبخند بزنم.

طوری رفتار کنم که انگار دارم لذت می‌برم.

- بیا دیگه. چطوری؟

- حالت چطوره؟ ها؟

چطوری جان؟ انباری کجاست؟ کجاست انبار؟

ها؟ کجا؟

یکی دیگه هم بود؟

به نظرم خیلی زود وقتشه که تصمیم بگیریم

آیا واقعاً می‌تونیم تو این کشور زندگی کنیم یا نه.

همین دیگه. هی...

جان، بیا بریم اسب‌بازی. می‌خوای بازی کنی؟ جان؟ اسب‌بازی.

بیا بریم، بیا بریم. یالا اسب!

- اسب!

- خب آقای کیلر، بعد از اینکه دنبال ۴۲ بار چوب یک‌درچهار رفتین

با اون نشونه‌های خاص بریدگی تو سراسر کشور،

آخرش یه تیکه مشابه توی یه چوب‌فروشی تو برانکس پیدا کردین.

درسته آقا؟

- بله قربان، کاملاً درسته.

آخرش یه تیکه چوب پیدا کردم که فکر می‌کنم

از همون دستگاه برش اومده باشه

که ریل شماره ۱۶ نردبون ازش ساخته شده بود.

اون موقع بود که مظنون دستگیر شد.

خیلی مشتاق بودم خونه‌شو بگردم، که این کارم کردم.

و بالاخره اونجا پیدا کردم...

یه تیر چوبی (joist) توی خونه‌ی متهم. اون تیر الان

اینجاست، به عنوان مدرک.

- خب آقا، لطف می‌کنید یه جمع‌بندی

از مدرکای توی این عکسا داشته باشید؟

- بله قربان. خب این...

این عکس بزرگ‌نمایی جای میخ‌هاست،

جای میخ‌های مربعی که با میخ‌های بُرش‌دار زده شده؛ که خیلی نادره

هم تو اون تیر چوبی هستن هم تو اون ریل کناری.

این جای میخ‌ها دقیقاً یکیه،

هم فاصله‌شون تو هر دو تا چوب یکیه،

هم جهت قرارگیری‌شون نسبت به هم.

و کاملاً روی یه خط هستن.

و علاوه بر این، اون خط‌های صاف دستی که رو ریل کناری هست،

با رنده‌ی خود ها‌فمن زده شده.

- آقا، حالا می‌تونید برگردید سر جاتون.

خب آقا، می‌خوام دوتا تخته بهتون نشون بدم

که همون تخته‌هایی‌ان که توی اون عکس دیده می‌شه.

آقای کیلر، به عنوان یه کارشناس چوب،

آیا ارتباطی می‌بینین بین مدرک شماره S 226 ایالت،

یعنی تخته‌ی اتاق زیرشیروونی، و ریل کناری نردبون،

که مدرک شماره S 211 هست؟

- بله قربان، کاملاً مشخصه.

اون دوتا تیکه چوب یه زمانی یه تیکه بودن.

بعداً از وسط نصف شدن.

- ممنون آقا.

- آقای رایلی، نوبت شماست.

آقای کیلر، فقط برای روشن شدن ذهن خودم

و البته ذهن هیئت منصفه، می‌خوام یه چیزی

رو واضح کنم... با وجود همه این

حرفای قاطی پاطی... ببخشید، پس می‌گیرم...

اون کلمه‌ی "قاطی‌پاطی" رو پس می‌گیرم

در مورد این شهادت.

وقتی می‌گین این دوتا تخته یه زمانی یکی بودن،

دارین نظر خودتونو می‌گین، درسته؟

- بله قربان، این نظر منه. - درسته؟ خیلی ممنونم.

- هنوز هم به عنوان یه کارشناس همین نظرو دارین، آقای

کیلر؟ که اون تخته‌ی خونه‌ی متهم از زیرشیروونی

و ریل شماره ۱۶ نردبون، یه زمانی

یه تیکه چوب بودن؟

- بله قربان، همچنان همین نظرمه. - ممنون آقا.

- می‌تونید برید بیرون حالا.

- قربان...

دادستان استراحت می‌کنه.

- هافمن...

- برونو ریچارد هافمن، لطفاً بیاید جایگاه.

- دست چپتونو بذارید رو

کتاب مقدس، دست راست بالا.

قسم می‌خورید که حقیقتو،‌

تمام حقیقتو بگید، به کمک خدا؟

- قسم می‌خورم. بفرمایید بشینید.

- قربان، لطفاً... من و آقای رایلی توافق کردیم

و می‌خوایم هیئت منصفه بدونن که توافق کردیم

یه مأمور کلانتر پشت سر شاهد بایسته.

- خیلی خب، ادامه بدین.

- لطفاً اسم کامل و درستتونو بفرمایید.

- برونو ریچارد هافمن. - کجا و کی به دنیا اومدین؟

- ۲۶ نوامبر ۱۸۹۹، ساکسونی آلمان.

- مدرسه رفتین؟ - آره، هشت سال مدرسه دولتی.

بعدش دو، سه سال دیگه هم بود، مثل یه...

یه چیزی شبیه هنرستان فنی بود.

- متوجه شدم. کارآموزی رو از چه سنی شروع کردین؟

- از ۱۴ سالگی. شاگرد نجار بودم.

- تو ارتش آلمان خدمت کردین؟

- آره، وقتی ۱۷ سالم بود برای جنگ منو بردن.

- توی جنگ هم شرکت کردی؟ - آره.

- زخمی هم شدی؟

- نه، کریسمس ۱۹۱۸ دچار گازگرفتگی شدم. فرستادنم خونه.

- فهمیدم. اون موقع تونستی کاری پیدا کنی؟

- نه. - آلمان اون موقع اوضاع خوبی نداشت، نه؟

- آره، بد بود. - و تو هم تو اون دوره‌ی بازسازی

آلمان، حدود سالای ۱۹۱۹ یا ۱۹۲۰،

به خاطر یه جرم سبک محکوم شدی، درسته؟

- آره. - کی بود اون موقع؟

- بهار ۱۹۱۹.

- و بابتش زندان رفتی؟ - بله.

- آره. - و بعدش مشروط آزاد شدی؟

- بله. - و در نهایت،

تو سومین تلاشت برای اومدن به آمریکا به‌عنوان مسافر قاچاقی،

موفق شدی، درسته؟

- آره، آره. - چرا این‌قدر

مصر بودی بیای آمریکا؟

- خب، چون آمریکا همه‌چیزه...

نه واقعاً، کشور فوق‌العاده‌ایه.

همیشه آرزوم بود بیام اینجا.

- اینجا تونستی کاری هم پیدا کنی؟

- آره، از همون اول مشغول شدم به کار

به‌عنوان مکانیک، تایر، یا نجار.

- حالا بگو کی با آنا آشنا شدی؟ آنا شفلر؟

- اون سال ۱۹۲۴ بود. - و کی با آنا شفلر ازدواج کردی؟

- ۱۰ اکتبر ۱۹۲۵ بود.

- آنا بعد از ازدواج کار می‌کرد؟

- آره. - چقدر در می‌آورد؟

- اوه، فکر کنم ۲۰ تا ۲۵ دلار، شاید.

یه چیزی حدود ۵ تا ۸ دلارم انعام می‌گرفت.

- شما پولاتونو پس‌انداز می‌کردین؟ - آره، خیلی کم خرج می‌کردیم.

از همون اول یه حساب بانکی باز کردیم،

توی بانک ایالات متحده.

ببین، این برای صندوق دفاع منه.

برام ده دلار فرستادن. آره، ده دلار. خب، این خیلی خوبه. برونو!

مردم آلمانی این کشورو می‌شناسی؟

منظورم جوامع آلمانی توی آمریکاست.

آره. اونا می‌دونن. باور دارن که من بی‌گناهم.

چون هر روز برام چک و پول می‌فرستن.

حتی اگه وضع مالی خوبی نداشته باشن، بازم برام

یه دلار می‌فرستن، چون...

- می‌دونن من بی‌گناهم. خب...

بیا دیگه برونو... نصف

این آدما فقط امضاتو می‌خوان و یه چک.

یه روزی کلی می‌ارزه اینا.

- مخصوصاً اگه مُرده باشم!

یعنی، ایزیدور فیش واقعاً رفیق خوبی برات شده بود.

بهش اعتماد داشتی. حتی یه مقدار از

پول سخت‌به‌دست‌اومده‌تو توی کار پوستش سرمایه‌گذاری کردی.

- آره، باهاش شریک بودم.

- خب، آخرین باری که آقای

فیش قبل از سفرش به اروپا اومد خونتون کی بود؟

- شب قبل از سفرش

- و موقع رفتن، چیزی به شما داد که

تا وقتی اروپاست نگهش دارید؟

- آره. دو تا چمدون گذاشت - دیگه چی؟

- ۴۰۰ تا پوست خز. پوست خز هادسون بود

- دیگه چی؟

- و یه جعبه کوچیک

- چه جور جعبه‌ای؟

جعبه کفش. و توش چی

- بود؟

خب، من نپرسیدم توش چیه

فقط گفت که توش کاغذه

ولی من فکر کردم شاید فقط یه

لحظه. اونا بشکه بودن

- یه لحظه، عالیجناب. من به حدس و گمانش اعتراض دارم

- فقط بگید چیکار کردید لطفاً نه اینکه چی فکر کردید

- گذاشتمش تو انباری

- و انباری کجای آپارتمانتونه؟

- انباری تو آشپزخونست

- میشه بگید کجای انباری گذاشتینش؟

کدوم قسمت انباری گذاشتینش؟

- رو قفسه بالایی

- خب اون جعبه کفش چقدر اونجا موند

قبل از اینکه بهش دست بزنید؟

- اواسط آگوست ۳۴

- ۳۴؟ بله. و چی باعث شد بهش دست بزنید؟

- خب، دنبال جارو می‌گشتم

جارو سمت چپ انباری بود

وقتی جارو رو برداشتم

دسته جارو به جعبه خورد و خرابش کرد

بعد نگاه کردم بالا و اونجا دیدم که پوله

جعبه خراب شد

- و پول‌ها رو دیدید؟ - بله قربان

- خب جعبه رو آوردید پایین؟

- آره، بردمش تو گاراژ

- چه پول‌هایی تو جعبه بود؟

- اسکناس‌های طلا

- همون پول‌هایی که تو گاراژتون پیدا کردن؟

- همون بود - و اون موقع آقای فیش مرده بود؟

- بله، مرده بود - به عبارت دیگه، برای اینکه وقت دادگاه رو

نگیریم و مجبور نشیم تک تک

این نامه‌ها رو بررسی کنیم

بذارید اینو بپرسم

شما هیچوقت نامه باج‌گیری برای کسی پست کردید؟

- نه، نکردم - قبل از دستگیریتون دکتر کاندون رو دیدید؟

نه ندیدم. خب این نردبونی که

اینجا تو دادگاهه رو دیدید؟

بله. شما این نردبون رو ساختید؟

- من نجارم

- این نردبون رو شما ساختید؟ معلومه که نه

میشه بیاید پایین و نگاهش کنید؟

- بله، شبیه یه ساز موسیقیه

- خب کِی

پلیس شما رو کتک زد؟

- اعتراض دارم عالیجناب

آقای رایلی داره بهش القا می‌کنه که کتک خورده

- باشه، بذارید اینجوری بپرسم

اگه کتک خوردید، کِی بود؟

- عالیجناب، من هنوز اعتراض دارم. این فقط یه حدسه؟

- بله، خب، بذارید بگه

کتک خوردید، بله یا نه؟

- بله قربان - کِی شروع شد؟

- شب دوم دستگیریم - کجا بودید؟

تو کلانتری نیویورک بود

- و تو این کلانتری نیویورک، ازتون خواستن

چیزی براشون بنویسید؟

- بله، گفتن باید چند تا کلمه بنویسم

- و موقع نوشتن، کلمات رو با اختیار خودتون

هجی کردید

یا اونا بهتون گفتن چطور هجی کنید؟

- خب، بعضی از کلمات رو اونا هجی کردن برام

- امضا رو چطور هجی می‌کنید؟ - S-I-G-N-U-T-U-R-E

- و اونا بهتون گفتن SING هجی کنید؟

- اونا گفتن N-A-T-U-R-E.

- آره، وقتی که داشتن دیکته می‌کردن، اونا هجی کردن نه من.

- یعنی خودت با میل خودت ننوشتی دیگه، درسته؟

- نه، ننوشتم.

- دیگه سوالی ندارم.

- آقای متهم، شما امروز تو این دادگاه فرصت داشتی حرفاتو بزنی

و همین الانم هنوز فرصت داری که حقیقت رو کامل بگی.

همه چی رو گفتی یا نه؟

- آره، همشو گفتم.

من قبلاً حقیقتو گفتم، و هنوزم پای اون چیزی که گفتم هستم.

- یعنی سر حرفت هستی؟

- بله. الانم هستم.

- آقای رایلی ازت پرسید درباره محکومیتت تو آلمان و گفتی بله

و گفتی بعدش آزادت کردن.

- بله. - یعنی فقط یه بار محکوم شدی؟

- درسته؟

- بله قربان. - فقط یه بار محکوم شدم.

- فقط یه بار؟ - فقط همون یه بار.

- فقط یه بار. - توی ۱۵ مارس ۱۹۱۹، به خاطر

دزدی و ورود غیرمجاز از طبقه دوم

تو شهر رایتز.

- اون یکی جرم دیگه‌ای نبود که محکوم شده باشی؟

- یه اتهامی بود.

- دوباره می‌پرسم آقا، درسته که شما محکوم شدی بابت دزدی

و ورود غیرقانونی به خونه‌ی شهردار؟

پونزدهم مارچ ۱۹۱۹؟

- خب، تقریباً...

...درسته، ولی دقیق یادم نمیاد.

- از پنجره طبقه دوم رفتی تو ساختمون، نه؟

از پنجره طبقه دوم وارد شدی، مگه نه؟

- آره. - و درسته که محکوم شدی؟

تو و یه نفر دیگه؟

به جرم تهدید کردن زن‌ها با اسلحه؟

- طبق پرونده، دو تا زن بچه‌تو دستشون بود.

زن‌ها کالسکه بچه رو هُل می‌دادن،

همه دارن کالسکه هل می‌دن،

همه دارن کالسکه بچه هل می‌دن.

تو و اون مرد دیگه

با اسلحه جلو این دو زن رو گرفتین که کالسکه داشتن،

بعد رفتی سراغ کالسکه،

و کیفشونو ورداشتی. درسته یا نه؟

- به سؤالش اعتراض دارم. - جواب...

...سؤال رو داده، قربان.

- نه نه نه، نمی‌تونم در مورد یه دادگاه در حال برگزاری نظر بدم.

فقط چند دقیقه تو دادگاه بودم.

فقط اینو می‌تونم بگم که امروز اومدم اینجا

چون فِلِمینگتون یکی از شهرای مورد علاقه‌م تو نیوجرسیه

و خواستم به چند تا از دوستام سلام کنم.

- فرماندار، واقعاً لطف کردین

که سر زدید به استودیوی ما.

- خب، یهو هوس کردم، می‌دونید که؟

راستش دیگه طاقتم طاق شده بود

می‌دونید که چطوریه، با اجازتون

یه کار کوچیک دارم که باید انجام بدم

- البته فرماندار، بازم ممنون قربان

و حالا برمی‌گردیم به مارتین لاک و سالن رقص خیالی

- پس تنها کسی که از پول‌های بین شما

و فیش خبر داره خود فیشه، درسته؟

- تا جایی که می‌دونم - بله، و اون مرده

- متأسفانه

- بله، حداقل برای اون

اون کمکتون کرد بچه لیندبرگ رو بدزدید و بکشید؟

- من هیچوقت - بچه آقای لیندبرگ رو ندیدم

ولی فیش کمکتون نکرد، نه؟

- اعتراض دارم - عالیجناب

حق داره جوابش رو کامل کنه

- بله، حق با شماست. فکر کردم تموم کرده. شما

- می‌دونستید که نکرده

- آقای فیشر، لازم نیست اینجوری داد بزنید

اعتراضاتتون رو آروم و منظم مطرح کنید

و ما هم آروم و منظم بهشون رسیدگی می‌کنیم

ادامه بدید

- برگردیم به حساب‌ها

در واقع، شما ضرر کردید، درسته؟

هر سال تو حساب‌های کارگزاریتون ضرر دادید درسته

تا دوم آوریل ۱۹۳۲.

درسته، نه؟

- آره. - شهادت دکتر...

...کاندن تو دادگاهو شنیدی؟

اون موقع که گفت پنجاه هزار دلار به یه مردی به اسم جان یه شب پرداخت کرده؟

- آره. - یادت هست اون شب کی بود؟

- نه. - دوم آوریل ۱۹۳۲.

همون روزی که شروع کردی تو بازار سود کنی.

اتفاق جالبی نیست؟ یه جورایی تصادفی؟

تو و زنت با هم شریک بودین، نه؟

جفت‌تون خیلی سخت کار می‌کردین، مگه نه؟

- آره. - ولی وقتی اون چهارده هزار دلار طلا رو پیدا کردی،

دیگه خبری از شراکت با زن نبود؟

- اصلاً - واسه چی باید زنمو

بیخودی خوشحال کنم؟

- آها، پس داری می‌گی که عملاً داشتی ازش پنهون می‌کردی

تو حساب‌وکتابا تقلب می‌کردی؟

خب اگه اون پول رو هم ازش قایم کردی، خیلی عجیب نیست، نه؟

- شاید می‌خواستم یه روز براش یه سورپرایز خوب باشه.

- آهان، یعنی سورپرایز براش نگه داشته بودی.

- آره، چون قصدم این بود

یه خونه بخرم یا بسازم براش

- یه روزی.

چرا لبخند می‌زنی؟

فکر می‌کنی جوابت خیلی باهوش بود؟

- نه، این عین حقیقته

- خیلی داره بهتون خوش می‌گذره با من، نه؟

- نه قربان - خیلی خوب پیش می‌رید

هر پنج دقیقه به من لبخند می‌زنید. نه قربان

فکر می‌کنید خیلی زرنگید، نه؟ نه. باید گریه کنم؟

نه معلومه که نباید. ولی فکر می‌کنید از همه

سرترید، مگه نه؟

نه، ولی می‌دونم بی‌گناهم

آره، شما همونی هستید که اراده آهنین داره

اینو می‌دونید، مگه نه؟ نه قربان

حتی اگه بکشنتون هم نمی‌گید، مگه نه؟

- نه - اراده همه چیزه براتون

- مگه نه؟

نه، من بی‌گناهم و می‌دونم بی‌گناهم

و همین بهم قدرت می‌ده که سر پا بمونم

- دروغ می‌گید

وقتی به خدا قسم می‌خورید که راستشو بگید

دروغ گفتن براتون هیچی نیست. بس کنید

- اینو

- مگه تو دادگاه برانکس قسم نخوردید؟

بس کنید. مگه تو دادگاه قسم نخوردید؟

مگه بارها و بارها زیر قسم دروغ نگفتید، نگفتید؟

- نه نگفتم - نگفتید؟

- نه - خیلی خب، قربان

وقتی با این دستگیر شدید

پول‌های لیندبرگ

و یه اسکناس ۲۰ دلاری از پول‌های لیندبرگ داشتید

ازتون پرسیدن از کجا آوردید؟ پرسیدن؟

- پرسیدن - و بهشون دروغ گفتید

یا راستشو گفتید؟

دروغ گفتید یا راستشو گفتید؟

- من... راستشو نگفتم - دروغ گفتید، مگه نه؟

- بله، گفتم - بله. دروغ، دروغ، دروغ

می‌بینید، دیگه نمی‌خندید. می‌خندید؟

یکم جدی‌تر شده، نه؟

- خب، فکر کنم اینجا جای خندیدن نیست. آره

- من نجارم

هستم. خنده‌دار بود، نه؟

- نه قربان. هیچ چیز - خنده‌داری نداشت

خب، کلی خندیدید، مگه نه؟

کسی بهتون گفته بود وقتی آقای رایلی

درباره نردبون پرسید جلوی هیئت منصفه وایسید

و بگید "من نجارم"؟

نه قربان. شما یه تصور عجیبی درباره

اراده دارید، مگه نه؟

- خب، فکر کنم دیگه - کافیه

منم همینطور قربان. آزار آشکار شاهد

آزار آشکار حقیقت. عالیجناب، میشه

- این حرف از سوابق حذف بشه؟

عالیجناب، فکر می‌کنم سوابق نشون می‌ده

که متهم دروغ گفته

و فکر می‌کنم حق دارم اینو بگم

- این حرف حذف نمی‌شه

با این حال، دادگاه آماده‌ست یکی

یا هر دوی شما رو به توهین به دادگاه متهم کنه اگه یک بار دیگه

صداتون رو برای هم بالا ببرید. حالا

- ادامه بدید

فکر کنم شهادت دادید

که وقتی پلیس مجبورتون کرد بنویسید

بهتون گفتن کلمات رو چطور هجی کنید. درسته؟

- بله - بهتون گفتن قایق رو BOAD بنویسید؟

- بله قربان - و امضا رو S-I-N-G-N-A-T-R-E

- همونطور که گفتن نوشتم

- پس بهتون گفتن کلمه رو S-I-N-G-N-A-T-U-R-E بنویسید

گفتن قبل از G یه N بذارید

تا بشه SING به جای SIG

بله. مطمئنید. می‌خواستم درست بنویسم

نذاشتن

می‌خوام در سوابق ثبت بشه که کلمه signature

یا امضا اصلاً تو نوشته‌های درخواستی نیست

متهم هیچوقت همچین کلمه‌ای برای پلیس ننوشته

سوال دیگه‌ای ندارم عالیجناب

- اوه، چه - اوه. اوه

عصر بخیر سرهنگ. سلام دیو. هی اد. چطوری؟

- رایلی یکی دیگه از زن‌هاش رو آورده

هر هفته یکی جدید باهاشه. سرهنگ لیندبرگ، آقای...

...ویلینگ، هری وِدِرز فورس.

سرهنگ لیندبرگ، امشب غذاهای ما رو امتحان کنین. عالیه، عالی.

با من بیاین. یه میز خاص براتون دارم.

همه‌چی اوکیه؟

- عالیه. خوبه. هری...

کارتو بده من.

سرهنگ، ممنونم. غذاتون رو نوش‌جان کنین، برمی‌گردم.

- شنیدم شور برادن‌شون خوبه.

- خوبه، پس همونو می‌گیرم.

- خب، اولش یه لیوان آبجو خوشمزه چی می‌گی؟

- باشه، - دیوید... سرهنگ لیندبرگ، قربان.

نه، من دیویدم، سرهنگ...

فقط چند دقیقه وقتتون رو می‌خواستم، قربان.

- بارنی یه سوال داره.

- بارنی، سرهنگ. فقط یه ذره...

- خلوت می‌خواستم.

می‌فهمم، ولی شاید منو یادتون بیاد، قربان.

من اون شب توی اتاق بچه بودم...

- از پنجره، مثل یه دزد.

ولی فقط می‌خواستم بفهمم حال آقای لیندبرگ چطوره.

فکر کنم با اون ماجرای امضا، حسابی زدی تو خال دیوید، نه؟

اون خوب بود، عالی بود. هری... سرهنگ...

می‌تونم حداقل اون تیکه رو چاپ کنم؟

خانم لیندبرگ الان بار مالون رو بند آورده. بدو بیا!

داره کم‌کم با این ماجرا کنار میاد. خوبه، من می‌رم.

- ممنونم. ممنون قربان.

- بریم. برونو، نوبت سانس بعدازظهره.

- وقتشه دوباره شاهدای احمق آقای رایلی بیان!

- خب داستانت اینه آقای...

...فون هنکی، که شب

آدم‌ربایی حتماً دیدی برونو ریچارد هاتمن

داشته توی برانکس سگ می‌گردونده؟

- همینیه که دیدم، بله.

- آقای فون هنکه، آگوست فون اشتور کیه؟

- اون خودمم. - فکر کردم گفتی اسمت فون هنکه‌ست.

- آره. - پس آگوست ماکی کیه؟

- اونم توی جنگ من بودم.

- خب، یعنی تو بودی آگوست ماکی، آگوست فون اشتور،

آگوست فور، و گاس فون هنکی.

حالا کدوم یکی‌تون ادعا می‌کرد

دیدین متهم داشته سگ می‌گردونده؟

- آقای رایلی داره چی کار می‌کنه با من؟

می‌خواد بسوزوندم؟ خب بذار یه چیزی بهت بگم:

من به هیچ‌کدوم از این شاهدا اعتماد ندارم.

اونا رو خودش آورد دادگاه، من به هیچ‌کدوم اعتماد ندارم.

اگه حتی بگن خورشید از شرق درمیاد، بازم باور نمی‌کنم.

برونو...

- برونو، ما چند تا شاهد خوب برات داشتیم.

آنا خیلی تأثیر خوبی گذاشت. جمع‌بندی آقای رایلی هم که...

- خب، اصلاً خوب نبود.

- داریم هر کاری از دستمون برمیاد می‌کنیم.

- یه چیزی بگم؟ لنس داره منو داغون می‌کنه.

- یا اینکه این مرد یه موجود کثیف

و مار صفت و رذله که خزیده بین علف‌ها،

یا اینکه مستحق تبرئه‌ست.

و اگه مثل ما فکر می‌کنین،

باید محکومش کنین.

اگه بخواین توصیه به بخشش کنین،

یه رأی دو پهلو بدین، خب اونم حق شماست.

ولی اگه مثل ما باور دارین، به نظر من

باید اون شجاعت رو داشته باشین که به گناهکار بودنش رأی بدین.

گناهکار به قتل درجه یک.

ممنونم.

- دادگاه تا ساعت ده صبح فردا تعطیله.

- نمی‌تونی بری داخل، - قاضی ترنت داره...

...سخنرانیشو شروع می‌کنه. ببخشید.

- جنایت قتل همیشه جلوی چشم شاهد انجام نمی‌شه.

و وقتی هم که شاهدی نیست،

باید با مدرک‌های غیرمستقیم ثابت بشه، یا اصلاً ثابت نشه.

اگه می‌خواید رأی قتل درجه یک بدین

با حکم حبس ابد، باید توی رأی‌تون اینو بنویسین

چون طبق قانون، هر کسی...

...که محکوم می‌شه، باید حکمش توی رأی قید بشه.

چون قانون می‌گه که هر فرد...

هر کسی که به قتل درجه یک محکوم بشه، باید اعدام بشه

مگر اینکه هیئت منصفه توی رأیشون...

...و به عنوان بخشی از اون رأی،

حبس با اعمال شاقه تا آخر عمر رو پیشنهاد بدن،

که تو اون صورت،

هیچ مجازات سنگین‌تری نمی‌تونه براش صادر بشه.

الان منشی دادگاه این مأمورا رو سوگند می‌ده

که هیئت منصفه رو تا زمان اعلام رأی‌، امن نگه دارن.

- هی برونو، برونو، برات مهمون اومده.

- الو؟

- این آقاهه هافمنه. ماشینتو بده بهش.

باشه، بیا اینجا. یه نگاه این تو بنداز، خب؟

- آها، بیا دیگه! سلام، می‌دونی کیه این آقا؟

آره، بیا جلو. سلام کن، مرد گنده‌ایه، نه؟

آره پسر، بزرگ شده واسه خودش. مدت زیادیه همو ندیدن.

آره، باباشو می‌شناسه، نه؟ ها؟

هی، چرا گریه می‌کنی؟ دلقکو دوست نداری؟

نگاه کن دلقکو! دلقکو نگاه کن!

بیا بالا، بالا، بالا، بالا...

بالا، بالا، بالا، بالا...

بالا، بالا...

- ساعت چنده؟ - ده و نیمه.

- یعنی تقریباً ۱۱ ساعته که رفتن برای تصمیم‌گیری.

خوبه دیگه، نه؟

- به هر حال، بعضیاشون می‌دونن که من بی‌گناهم.

پس این خوبه.

شاید...

- هیئت منصفه داره برمی‌گرده.

- متهم لطفاً بایسته و رو به هیئت منصفه کنه.

اعضای هیئت منصفه؟ به نتیجه رسیدین؟

- بله. - آقای رئیس هیئت منصفه، نظرتون چیه؟

آیا متهم رو گناهکار می‌دونین یا بی‌گناه؟

- ما، اعضای هیئت منصفه، برونو ریچارد هاتمن رو...

...به جرم قتل درجه یک، گناهکار اعلام می‌کنیم.

- برونو...

- برونو،

ریچارد هاتمن، تو به جرم قتل درجه یک محکوم شدی.

و حکم این دادگاه اینه:

که مجازات مرگ برای تو اجرا بشه

در زمانی، مکانی و به روشی که قانون مشخص کرده.

بر اساس قانون.

- بله، خودمم.

ممنونم.

مرگ.

- این‌ور، جان!

اینجا رو نگاه کن. گرفتیمش، موریس!

بجنبید بچه‌ها، جان، چارلی، حواست باشه! بیا چارلی!

حرکت کن!

- این وحشیا لعنتی...

...حیوانا.

- هی، خبر فوری. حکم اعدام به تعویق افتاد

همه چیز رو بخونید. هی پسر، یکیشو بده ببینم

هی، گمشو برو

- می‌تونم بهت بگم اگه اون جمهوری‌خواه لعنتی

- هافمن ایالت رو ببره به جهنم، لعنتی، باید

بفهمی تعویق حکم یه اشتباه بود

نتیجه عکس داد. یعنی محکومیت محبوب بود

مردم عاشقش بودن. باشه

ویلنز رو آدم بزرگی کرد

باید باهاش کنار بیایم. خبر بدتری برات دارم فرد

به خبر بدتر نیازی ندارم

وقتی به اون عوضی که مردم می‌خواستن

اعدامش کنن مهلت دادی، باید الان یه بیانیه بدم

دیوان عالی هر روز ممکنه حکم بده

اگه الان یه بیانیه دیگه بدی

خودکشی سیاسی می‌شه

و اگه قبل از حکم دیوان عالی

بیانیه ندم، بی‌فایده می‌شه

لعنتی، چه مرگته؟

ببین، می‌دونم از این روش برای خجالت دادن ویلینگز استفاده کردی

همه می‌دونستیم، ولی حالا داره برعکس می‌شه

و ما رو خجالت‌زده می‌کنه

چرا فقط شکستمون رو قبول نمی‌کنیم و نمی‌ریم؟

- بهت گفتم خبر بدتری برات دارم فرد

عقب‌نشینی نمی‌کنم. خیلی جلو رفتم

من می‌خوام یه کار نوع‌دوستانه هم تو کارنامم باشه. چی گفتی؟

من با دیو ویلینز ملاقات داشتم.

مطمئن شدم که دنبال اهداف سیاسی نیست،

ولی رفیق عزیزم، خودش بهم گفت

که با مجازات اعدام مخالفه.

تنها دلیلی که حکم اعدام خواست این بود که

قانون ایالتی اون‌جوری می‌گه.

من باور دارم هاتمن تو این ماجرا دست داشته

ولی تنها نبوده. و نمی‌خوام

- بمیره تا وقتی که قضیه کامل حل نشده.

هال، عقلتو از دست دادی؟ این قضیه کاملاً سیاسیه!

شاید یه کم دلم نازک شده...

ولی امروز یه درخواست رسمی می‌دم...

برای یه محاکمه جدید.

- نمی‌گیریش. محاکمه جدید که هیچی،

دوره دوم ریاستتم نمی‌گیری.

- امشب یه خبر بد داریم. "لاکی لیندی" ما رو ترک کرده.

این خبر فقط بعد از اینکه کشتی‌ش خوب از ساحل فاصله گرفته بود اعلام شد.

چارلز ای. لیندبرگ،

قهرمان تنهای آمریکا، همسر و پسر کوچیکش رو برداشته

و از کشور فرار کرده رفته انگلیس.

این یه تراژدی تو زندگی آمریکاییه

که قهرمانامونو باید این‌جوری شکنجه بدیم.

انگار بیرونش کردیم، از لونه رونداختیمش،

زندگیشو تبدیل به جهنم کردیم.

- معلومه که شوکه شدم. این یه تراژدی بزرگ آمریکاییه.

کی نماینده‌های این کشور می‌خوان

بلند شن و جلوی گنگسترا و یاغی‌ها وایستن؟

کی قراره جلوی این وضعیت رو بگیرن؟

تا کی قراره قهرمانای ملی مثل سرهنگ لیندبرگ رو بدن

بابت یه مشت تبهکار رانده شده‌ی خارجی

که دزدیدن و کشتن؟

من بیش از هر کسی فرماندار هافمن نیوجرسی رو مقصر می‌دونم.

اون بود که گذاشت این زخم باز بمونه...

...خیلی خیلی بیشتر از زمانی که باید بسته می‌شد.

- برونو، مهمون داری.

- یه خبر بد دارم.

دیگه هیچ راه اعتراض قانونی برامون نمونده.

قدرت عفو هافمن تموم شده.

دیوان عالی رد کرده. دادگاه عفو هم همین‌طور.

برونو، برونو، باید گوش بدی بهم.

باید بهم اعتماد کنی. تا حالا نکردم؟

تو هر شرایطی کنارت بودم.

ولی دیگه هیچ کاری از من

یا هیچ‌کس دیگه برنمیاد...

مگه اینکه... گوش کن...

هیچ‌کس نمی‌خواد تو بمیری.

- لیندبرگ... اون می‌خواد من بمیرم. - لیندبرگ دیگه تو این ماجرا نیست.

هافمن می‌خواد نجاتت بده، ولی دستاش بسته‌ست...

مگه اینکه... مگه اینکه همه‌چیو راست و حسینی بگی.

روشن کن بعضی چیزها رو که فقط تو می‌تونی روشن کنی

و بدترین حالت تبدیل حکم به حبس ابده

نمی‌میری

فکر کن این برای آنور و مونفرد کوچولو چه معنی‌ای داره

ولی باید کمک کنی تا بتونیم کمکت کنیم

باید کل حقیقت رو بگی

- من قبلاً حقیقت رو گفتم

- فرماندار، به خاطر انسانیت

باید یه تلاش دیگه بکنید

ازتون می‌خوام به رئیس‌جمهور زنگ بزنید

احمق به نظر می‌رسم. داریم درباره جون یه آدم حرف می‌زنیم

اون قبلاً مجازات ظالمانه

و غیرانسانی کشیده سه بار خودش رو آماده مرگ کرده

و سه بار حکمش به تعویق افتاده

آخرین بار حتی سرش رو تراشیدن، به خاطر خدا

این مرد قبلاً سه بار تو روحش مرده

چه فایده‌ای داره دوباره بکشیمش

زنده تو زندان

می‌تونه منبع مطالعه باشه وقتی زنده‌ست

شاید یه روز حرف بزنه ولی مرده

فقط یه قربانی دیگه انتقام جمعیه

- قانون قانونه

- قانون قانون نیست. قانون چیزیه که آدم‌ها می‌سازن

اگه بذارید هالمن رو دفن کنن

دارید می‌ذارید جواب‌ها رو دفن کنن

و هزار تا سوال در مورد این پرونده برای همیشه بی‌جواب می‌مونه.

- من... نمی‌تونم جلوشونو بگیرم.

- ۸:۳۱ شد. گفتن ساعت ۸...

شاید فرماندار بازم داره نقش بازی می‌کنه.

آره اون حقه‌باز... اگه دست من بود، اون...

- ای روح مسیحی، از این دنیا برو بیرون، به نام...

...خدای پدر قادر مطلق، که آفریدت، به نام عیسی مسیح، پسر خداوند زنده

که رنج کشید... به نام روح‌القدس،

که در تو دمیده شد...

و در جمع مقدسان و فرشتگان قرار می‌گیری.

باشد که امروز، سهم تو آرامش باشه،

و جایگاهت در صهیون.

خداوند نگهدارت باشه.

خداوند حفظت کنه و در امانت بداره.

خداوند چهره‌اش رو بر تو بتابونه،

و به تو رحمت بده... خداوند نگاهش رو بر تو بیفکنه...

و بهت آرامش بده.

- شوخی نمی‌کنم... هی، چه خبر شده اینجا؟

- هاتمن؟

- مرده.

- آره، ولی نه مال من.

- تلفن قربان... الو؟ - بله...

ممنون.

- تموم شد.

- ولی واقعاً... هیچ‌وقت واقعاً تموم می‌شه؟

ترجمه و تنظیم : مانی و علیرضا توسل telegram: timagroupfilm