Original subtitles

Nie może się pan widzieć z doktorem.

Nie ma go.

Nie wiem kiedy wróci.

Także mi przykro.

Nie będzie go.

Kto to był?

Chłopak

Chciał by pan poszedł do profesora Orloffa.

Czemu go nie wpuściłaś?

By naniósł błota na czystą podłogę?

Mój Boże!

I tak by pan nie poszedł.

W tym zamku mieszka diabeł

Przynieś moją teczkę.

Chyba pan oszalał!

O co chodzi?

Musimy natychmiast isć do zamku.

Dlaczego?

Musimy iść!

Hej!

Wiesz, kto to?

Nie wiem, Hans, a ty?

Nasz nowy doktor.

Chciałbym wynająć powóz.

Tak doktorze.

Mogę pana zawieżć, tylko dokąd.

Do zamku profesora Orloffa.

Nikt tam nie pojedzie?

Aż tak się boicie profesora?

Dalej!

No ruszaj się!

Uważaj woźnico.

Możemy się przewrócić.

Koniec jazdy, wysiadaj!

Tutaj? Oszalałeś?

Mówię wysiadaj!

Zapłaciłem za drogę!

Oddam ci pieniądze.

Wskaż mi drogę.

Nie znam tych terenów.

To proste, trzymaj się drogi.

Na pobocze.

Musisz mi pomóc!

Hej! Wracaj!

Kto tam?

Jestem dr Garondet.

Musiałem się zgubić.

A gdzie pan szedł?

Ktoś zachorował w zamku profesora Orloffa.

Proszę otworzyć!

Proszę otworzyć!

Czego pan chce?

Jestem dr Garondet.

Czy ktoś tu zachorował?

Mnie proszę nie pytać.

A ktoś tu jeszcze jest?

Tylko ja.

Nie owijasz w bawełnę.

Gdzie twój pan?

Jaki pan?

Profesor Orloff

Co to za zabawa?

Wezwano mnie tu do chorego!

Więc zaprowadź mnie!

Jeszcze tu jesteę?

Odpowiadaj gdy do ciebie mówię, głupia!

Kogo nazywasz głupią?

To była twoja wina.

Pan doktor chce się widzieć z Panem.

Przekaż mu.

A jak tego nie zrobię?

Proszę posłuchać.

Proszę przekażać panu, że przyszedł lekarz,

i chce się z nim widzieć.

On nikogo nie widuje.

Nie jestem taki głupi

Ona jest służącą profesora.

Niech pana zaprowadzi.

Zaprowadzi mnie pani do niego?

Czy to aż takie trudne wskazać mi drogę?

Wiele mnie kosztowało dostanie się tutaj.

Nawet nie chce mi pani odpowiedzieć, więc jak ma mi pani pomóc.

Mam rację?

Chwileczkę!

Musi pan coś wiedzieć.

Co takiego?

Powiem panu...

Jeśli pomoże mi pan uciec.

Profesor Orloff nie wie, że pan tu jest.

Jeśli nie on po mnie posłał, to kto?

Jego córka.

Dlaczego?

Nie mogę powiedzieć.

Musi pan sam zobaczyć.

Czyżby zachorowała?

Więc o co chodzi?

Ja panu nie powiem.

Proszę ją zapytać.

Trzeba iść wzdłuż korytarza.

Na końcu są schody.

Prowadzą do jej pokoju.

Będzie pan uważał?

Na co?

Dobry wieczór doktorze.

Mam na imię Cecilie.

Cieszę się, że pan przyszedł.

To ja po pana posłałam

Pani?

Ktoś zachorował?

Nie...

Ale dzieje się tu coś dziwnego.

I potrzebowałam pana.

Jestem lekarzem.

Nie znam się na rozwiązywaniu zagadek.

Mój ojciec... Myślę że jako lekarz...

Łatwiej pan zrozumie.

Bałam się.

To bardzo dziwne.

Może mi pani powie, o co chodzi?

Proszę mi wierzyć...

To coś niezwykłego.

Wiem, że zabrzmi to absurdalnie, ale to prawda.

Zaczęło się dziś rano.

Ktoś...

Przeszedł obok mnie.

Poczułam go.

Podłogi skrzypiały.

Moja twarz w lustrze.

Nie widziałam swego odbicia...

Nawet twarzy...

Nic.

Nie było mego odbicia.

Stałam jak sparaliżowana.

I nagle... moje odbicie zaczęło wracać.

Jak zwykle...

Ale bardzo powoli.

W tym czasie poczułam coś.

Ciężko to opisać.

Jakby pokrywała mnie cienka powłoka,

Która zaczęła zanikać

Jakaś fizyczna substancja zmieniała

niewidzialne w widzialne.

- Naprawdę nie mogę... - Proszę doktorze!

To był dopiero początek.

Wydarzyły się dziwniejsze rzeczy.

O 5:00 w bibliotece widziałam wiszące w powietrzu krzesło.

W pustym pokoju

przsunął się wózek.

Jestem przerażona!

To mi się nie przywidziało.

Ktoś tu jeszcze był, ktoś...

niewidzialny.

Czułam jego obecność.

Jakaś nadprzyrodzona siła. To nierealne.

Myślałabym tak samo.

Myśli pan że to sobie wymyśliłam?

Służba też to widziała.

Może zbirowa hipnoza

lub autosugestia.

Młode kobiety miewają halucynacje.

Czy pani ojciec też to widział?

Mój ojciec jest bardzo zajęty

Nikogo nie widuje.

Zamknął się w swoim laboratorium.

Nie ma pani innej rodziny?

Żadnych przyjaciół czy znajomych?

Nie.

Nikogo nie widuję.

Nikt też nie odwiedza mojego ojca.

Zawsze był zgorzkniały, teraz chce żyć w spokoju.

Jestesmy tylko my i dwoje służących.

Ale myślę, że pan mógłby z nim porozmawiać.

Boję się, że może mu się coś stać.

Ma mnie pan za głupią dziewuchę?

Nie.

Spróbuję pomóc pani i pani ojcu.

Zobaczymy się później.

Na zewnątrz straszna ulewa.

Będę miał czas na rozwiązanie tej zagadki.

Nie wiem, jak panu dziękować.

Laboratorium jest we wschodnim skrzydle.

Proszę uważać.

Oczywiście.

A pani niech zamknie drzwi.

Wrócę i powiem czego się dowiedziałem.

Proszę się pospieszyć.

Nie zbudzi mnie pan.

Jestem zbyt roztrzęsiona, by spać.

Nie ma powodu.

Nie ruszaj się!

Kim jesteś?

Ta broń jest niepotrzebna.

Nie mam złych zamiarów.

Kim jesteś?

Dr Garondet.

A pan to Prof Orloff?

Odwiadza pan tu kogoś?

Sprowadzono mnie tutaj.

Naprawdę?

Zachorował ktoś ze służby?

Raczej nie.

Nie chodzi o nich.

Przychodząc tutaj

wykazałeś się odwagą,

którą cenię.

To nic niezwykłego.

Odwiedzam pacjenta.

To mój zawód

Pacjenta?

Widziałeś to?

Jak pan przesuwa przedmioty...

nie dotykając ich.

Nie oto chodzi, głupcze.

Stworzył człowieka, istotę, której nie widać...

bo jest niewidzialna.

Nie wierzysz mi?

Nie, tylko chciałbym wiedzieć...

Wątpisz.

Nie wierzysz mi.

Jestem przyzwyczajony.

Moi koledzy drwili ze mnie.

Myślą, że moja praca to bzdury!

Ale nie muszę nikogo przekonywać.

Mam dowody!

Podaj wino.

Dobrze.

A teraz wyjdź!

Zadowolony?

Tak.

Stworzyłem nowy gatunek.

Stworzenie z wielkim potencjałem.

Silniejsze od człowieka i bardziej inteligentne.

Może być moim rewanżem...

wobec moich kolegów.

Za ból, upokorzenia i ich pogardę!

W końcu osiągnąłem cel.

Wyobrażam sobie pańską satysfakcję.

Ale czy ta nieiwdzialna istota może stanowić zagrożenie?

Zagrożenie?

Ależ skąd, doktorze

Jest zupełnie posłuszne.

Pierwsze sześć lat określiłbym jak jego dzieciństwo.

W tym czasie ograniczałem jego swobodę.

Ale teraz dałem mu pełną wolność.

Dalsze ograniczenia mogłyby wywołać szkody.

Posiada charakter

Nie jest zwierzęciem, jest jak człowiek.

Jego inteligencję, racjonalizm

Potrafi czytać.

Jak pan do tego doszedł?

Rozpocząłem badania 20 lat temu.

Nad zjawiskami fenomenu

fizycznej przemiany.

Po sześciu latach zacząłem badania na ludziach.

Właściwue nie był w pełni człowiekiem

Ale nie wie pan jak był dla mnie cenny.

Powinien umrzeć,

ale jego życie... - Zabił go pan?

Chodziło o eksperyment

on nie miał prawa się rozwijać.

Gdy nagle struktura jego mózgu zaczęła się zmieniać.

W doskonalszą formę gatunku...

który mógłby zdominować Ziemię.

I w tym celu zamordował pan człowieka.

Nie nazwałbym tego morderstwem.

Może chciałby pan usłyszeć całą historię.

Powinna pana zainteresować.

Na pewno nie wyda się panu niedorzeczna.

Wszystko zaczęło się sześć lat temu na wiosnę.

Moja córka Cecilie miała atak serca.

Mogłem tylko patrzeć jak umiera.

Lekarz nie dawał żadnych nadziei.

Proboszcz przygotowywał ceremonię.

Nie mam rodziny, ani przyjaciół.

Siedziałem obok niej samotnie.

Nie mogę znieść, że obcy będą dotykać moje dziecko.

Więc słudzy przenieśli do zamku trumnę.

By przenieść biedną Cecilie do grobu.

Byłem jedynym żałobnikiem.

odprowadzająjcym zmarłą.

Sam zmagający się z bólem po stracie Cecilie.

Bez żadnego pocieszenia.

Była noc gdy wróciłem do zamku.

Udałem się do swojego pokoju

i kazałem rozpalić ogień, jakby czekając na jej powrót.

Spojrzałem na łóżko moje serce ogarnął żal.

Mój rodzinny dramat pochłonął mnie zupełnie

w pokoju mojej córki, gdzie dorastała.

I gdzie umarła.

Wszystkie klejnoty pochował wraz z nią?

Przecież widziałaś.

Co za marnotrastwo.

Jak minie mu żal każe je wykopać.

Słucham?

Raczej spodziewałam się,

że ty zachcesz to zrobić.

W przeciwnym razie może się więcej nie spotkać.

Mieliśmy się pobrać Maria.

Mam pieniądze.

Nie wyjdę za mężczyznę

o tak tępej twarzy.

Poza tym nie spieszy mi się zostać

żoną rolnika.

Nie wyglądasz jak mężczyzna,

tylko jak goryl.

A spójrz na mnie.

Zrobię dla ciebie wszystko.

Więc pokaż mi, że jesteś prawdziwym mężczyzną.

To proste

Idiota!

Odwróć się.

Mogę zostać twoją żoną,

ale tylko w diamentowym naszyjniku.

Jesteś szalona!

Kosztuje fortunę.

Mógłbyś go zdobyć, mój drogi, gdybyś tylko ruszył głową.

- Chcesz powiedzieć... - Że łatwo możesz być bogaty.

Nie zrobię tego.

Boisz się zabobonów?

Czy małej Cecyli?

Jeśli to zrobię, wyjdziesz za mnie?

Wyjdę.

Czekaj tu.

Maria, gotowe.

Potem weźmiemy ślub.

Utnij!

Utnij tym!

To boli!

Siedziałem w swoim pokoju do świtu.

To była noc pełna koszmarów.

Gdy nagle...

Ojcze!

Pomożesz mi?

To był Roland, gajowy.

Zabrał moją biżuterię.

Zadzwoniłem po lekarza.

Roland zranił Cecilie nożem, i biedaczka cierpiała

będąc w szoku.

Jej umysł był całkiem rozbity.

Przysiągłem sobie, że mi za to zapłacą.

Otwórz drzwi!

Otwieraj!

Otwieraj draniu!

Nie, nie!

Jestem niewinny!

Niec nie zrobiłem!

Uwierz mi!

Musisz mi uwierzyć!

Nikczemny łotr!

Nie! Puść mnie!

Zraniłeś Cecilie!

pozwól mi odejść!

Zapłacisz za to!

Ruszaj się!

Proszę!

Będziesz cierpiał jak ona.

Wstawaj!

Nie!

Idziesz ze mną!

Wstawaj!

Tutaj!

Rusz się!

Nie panie!

Nie karz mnie!

To była Maria!

Ona chciała klejnoty!

Maria też?

Ja ich nie chciałem!

Maria je wzięła!

Od początku je chciała!

Ty zraniłeś Cecilie!

Maria to zrobiła!

Chciała biżuterię!

Nie zabijaj mnie!

Proszę mnie wysłuchać!

Nie chciałem jej skrzywdzić!

To Maria!

Chciała bym odciął jej palec!

Nie zrobiłem tego!

Nie jestem zły, panie!

Nie jestem!

To była Maria!

Jej pokój wyglądał jakby

szybko go opuściła.

Wziąłem jej szal by ją wytropić

jak dzikie zwierzę.

Spokój!

Wracasz do zamku!

Lata później.

Dokładnie sześć lat.

Najpierw chciałem zabić gajowego.

Ale urzyłem go do eksperymentu.

Cecilie miała 16 lat.

I była zupełnie niepoczytalna.

A teraz?

Nadal jest...

Całkowicie szalona.

Żyje, ale pozbawona nadziei.

Ale teraz nic jej nie jest.

Nie jest szalona.

Próbowałem wszystkiego.

Ale bez skutku.

Teraz nie wróci pan do miasta.

Burza się nasila.

Ugoszczę pana w zamku.

Dobrze.

Zgadzam się.

Dziękuję

Weź lampę.

Pański pokój jest w północnej wieży.

Tam mniej wieje.

Proszę doktorze.

Oto pański pokój.

Dziękuję

Postaw lampę.

Dobrej nocy.

Wątpię.

Pan wzywa.

Rusz się!

Wejdź.

Wiesz, dlaczego cie wezwałem.

Sprowadziłaś tu obcego.

Zostaniesz ukarana!

Nie pozwól mu!

Jest twoja.

Zostaw mnie!

Co pan tu robi?

Kto to jest?

Nie pańska sprawa!

To jest to stworzenie

które zraniło moją córkę.

Nadal tu jest?

Tak.

Pomógł mi w moich eksperymentach.

Przyczynił się do ich postępów...

Jak pan wie.

Mój niewidzialny przyjaciel potrzebuje ludzkiej krwi.

W tym kraju wciąż znikają ludzie.

Drogi doktorze naprawdę myślisz,

że nauka nie wymaga ofiar?

To straszne.

Czy te marne życia nie są warte mojego

odkrycia?

Jak to się stało?

Byłem ciekawy, jak niewidzialna istota reaguje

na ludzką samicę.

Ma pat z tym skończyć!

Ty i tobie podobni...

Ona potrzebuje medycznej opieki.

Albo nie przeżyje nocy.

Proszę wziąć pochodnię.

Zostaw go tam.

Niech pan wraca!

Otwórz kratę!

Otwieraj natychmiast!

Przykro mi Doktorze

Ale zbyt wiele wiesz, by cie puścić.

I jesteś zbyt inteligentny, by o tym zapomnieć.

Profesorze, wypuść mnie!

Otwórz drzwi!

Nie umrzesz na próżno.

Twa krew posłuży nauce.

Nie!

Wracaj!

Wypusć mnie!

Odsuń kratę!

Tutaj doktorze.

Nic panu nie jest?

Nie.

Nie wiem, jak pani dziękować...

Cicho, nie teraz.

Proszę trzymać.

I iść za mną.

ah!

Myślałam, że ktoś tam jest.

Ktoś niewidzialny.

Jeśli pójdzie za nami,

zobaczymy na mące jego slady.

Musimy się spieszyć.

Tutaj.

Nie mamy czasu!

Uratowała mi pani życie...

Na pewno...

Pomocy!

Teraz musimy uciekać.

Ojciec będzie nas szukał.

Cecilie!

Kochanie, musisz opuścić zamek.

On podłożył ogień!

Przestał mnie słuchać!

Musisz się ratować.

Dogonię cię.

Najpierw muszę go zabić.

Póki żyje, wszyscy będziemy w niebezpieczeństwie!

Nic mi nie będzie

Szybko!

Straszne!

Nie uda mu się uciec!

Zniszczył to co sam stworzył.

Mam nadzieję, że niewidzialny człowiek

nigdy nie powróci.

Synchronizacja: Burial The.Invisible.Dead.1970.DUBBED.1080p.BluRay.x264.AAC-YTS