Original subtitles

[muziek-]

[Simon] Ik heb nog nooit GPS gebruikt, ik gebruik mijn oriëntatievaardigheden.

Ik heb altijd genoten van wandelen in de bergen,

het swish-swish geluid van het mooie poederachtige spul

dat is zacht en woozy en gewoon leuk en aangenaam om doorheen te lopen.

Oké, negen.

18

[Simon] Het eerste uur of twee is voorzichtig zijn met meten, opvullen en plotten.

25.

[Simon] Het opstellen van de lijn, dit is een enigszins zorgvuldig proces

omdat het zo gemakkelijk is om een ​​fout te maken.

OK.

[Simon] Het duurt ongeveer 12 uur.

Dit is het.

[zoemend]

[Simon] Het idee is normaal gesproken om het in één sessie voor elkaar te krijgen.

Dus het is ongeveer hetzelfde als hardlopen marathon, zou ik denken.

Het hangt natuurlijk af van hoe snel je de marathon loopt.

Op een leeftijd waarop de meeste mensen denken met pensioen te gaan,

Ik voel dat ik net begin.

Ik denk dat mijn leven grotendeels is verspild, proberen het verkeerde te doen, proberen goed te zijn

naar de verkeerde dingen en proberen te goed te zijn in teveel dingen toen ik jong was.

Toen ik mijn eerste tekening maakte, was ik heel, heel verrast, zo'n eenvoudig proces.

Gewoon rondlopen in de sneeuw kan zo'n indrukwekkend resultaat opleveren.

[instrumentale muziek]

Het plan is om de kustbergen van British Columbia in Alaska te doorkruisen.

Alleen ikzelf en mijn moeder.

Het zou leuk zijn om het over vijf maanden te doen. Ik denk dat het zes maanden zal duren.

Maar we denken dat we eigenlijk ongeveer 2.300 kilometer terrein moeten afleggen.

Er zal ski doorkruisen de kust bergen.

Ik ben zo vereerd dat ze het met mij wil doen.

Ze belde me en ze zei: "Oh, ik heb nagedacht,

Ik kwam net op dit idee.

Ik weet niet of je denkt dat je het met mij zou doen. "

Ze was heel voorzichtig met hoe...

Het kwam er niet meteen uit.

En dan zegt ze:

"Uh, zou u de kustvaart met mij willen doen?"

En stilte, en ik dacht: "Ja!"

Het is als: "Ja, dat zal zo cool zijn. Ik word 60.

Ja, laten we het doen. Dat zal mijn verjaardagscadeau zijn. "

[Martina] Mijn moeder is super hardcore, maar ze is ook erg bescheiden.

Ik denk dat ze zich bewust is van haar mogelijkheden en haar beperkingen en...

Het kan haar eigenlijk niet schelen wat mensen van haar denken, denk ik.

Ze zal de eerste zijn die spreekt over haar angsten voor water en hoogten.

Ik ben bang om onder water te komen.

Ik vind dat niet leuk.

Mijn hoofd onder water is niet acceptabel.

Niet gebruiken bij harde wind, snelle stromingen of gevaarlijke getijden.

Volg deze veiligheidsregels om verdrinking te voorkomen.

Voor de grote rivieren zullen we alleen het vlot van de kleine kinderen gebruiken.

We gebruiken lawineschep voor peddels.

Dat zullen grote rivieren zijn. Ze zullen het koud hebben.

Ik ga niet zonder hoofd. Ik zal ervoor zorgen dat we oversteken

ergens waar het zo veilig mogelijk is.

[vredige muziek]

[Martina] Ze is aan het uitdrogen en heeft zes maanden eten gepland.

[Tania] We hebben minimaal 5500 calorieën per dag nodig.

Eiwitten en vetten moeten daar een groot deel van zijn.

Voor mij is het moeilijk genoeg om gewoon te plannen wat ik ga eten,

maar om 180 diners en lunches te plannen

en ontbijt en snacks, het is enorm.

[Tania] Um-hum, dat zijn, ik deed die vorig jaar.

Ik heb ze dit jaar niet gevangen.

Ik begon het eten uit te drogen

ongeveer een jaar geleden, in september.

Dit is waarschijnlijk een derde van de stapel voor de zes maanden.

Ik heb niet veel geld, toch?

Ik heb tijd.

We moeten alles meenemen wat we nodig hebben.

We gaan proberen om de 5 tot 10 dagen leveringen te krijgen.

Dat betekent dus dat we al ons voedsel daar tussenin moeten dragen, fornuis, brandstof, kleding,

gletsjeruitrusting, want er zullen kloven zijn. Daar moeten we op voorbereid zijn.

We slapen in een tweepersoonstent, één muurtent,

en we zullen slaapzakken hebben.

Oké, laten we eens kijken.

Er zijn twee mama's daarbinnen. -Ja.

Ja. Er zal veel ruimte zijn voor mijn thermosfles en warm water en veel flessen daar.

[Tania] De eerste twee maanden zullen een beetje moeilijk zijn met hygiëne.

Weet je, wil je echt je ondergoed wassen in een koude kreek in februari?

Ik denk waarschijnlijk niet, dus...

Met onze voedseldruppels hebben we misschien een reserve paar sokken en ondergoed

en basislaag omdat het knapperig kan zijn

tegen de tijd dat we bij die voet komen.

[Tania] Het ding dat ik het meest zal missen als ik daar ben

zal mijn kleine lawinehond zijn.

Zijn naam is Summit.

En, uh... Ik heb de laatste waarschijnlijk 15 jaar honden getraind.

Dus hij is mijn derde hond.

Hij is de beste,

en ik zal hem heel erg missen.

[instrumentale muziek]

[Tania] Het is waarschijnlijk een wandelpad.

[Martina] Dus er is deze manier, ik...

[Tania] Het begon te sneeuwen en hopelijk zal het veel sneeuwen

voordat we beginnen en niet teveel terwijl we daar zijn.

Maar deze winter zou behoorlijk stormachtig zijn.

Tijdens een klim worden kleuren levendiger.

Mijn gehoor wordt acuter.

[instrumentale muziek]

Ik voel gewoon de structuur van het ijs en de sneeuw.

Ik denk graag aan de analogie.

Zie een wolf die door het bos snuffelt.

Je weet dat die wolf zich bewust is van alles om hen heen.

Je raakt in dat bewustzijn.

Je wordt absoluut in het heden getrokken.

We brengen veel van onze tijd door, dus verwijderd van ons lichaam

en alles wat het kan bieden,

en het is leuk om even de wolf te zijn.

[grunting]

[hijgen en puffen]

[Barry] Ik denk dat ik geroepen was tot bergbeklimmen,

kijkend naar de westelijke horizon die opgroeit

in Calgary en het zien van de bergen aan de horizon.

Ik reed met een Greyhound-bus terug van mijn grootmoeder

om opgehaald te worden door mam.

Ik was negen jaar oud.

Er was een meisje in de bus die in de twintig was.

Ze nam de tijd om me passages voor te lezen en me foto's te laten zien

van een van de echt geweldige klassieke boeken over alpinisme

genaamd The White Spider.

Vier jongens komen samen op de noordwand van de Eiger

en binding in partnerschap.

Het touw gebruiken om een ​​muur op te komen die niemand anders tot dat punt had geklommen.

Hier waren foto's van mannen die hun best deden en elkaar probeerden te helpen

om deze muur op te staan.

Casperic, de nacht doorbrengen in een ongemakkelijke positie

ondersteuning van Vorg's rug zodat Vorg kon slapen.

Ik had gewoon niet zoveel opoffering en steun gezien

in de meeste mannen die in mijn leven waren.

En hier waren een paar jongens die heroïsche dingen deden.

En dat resoneerde in mijn bloedbaan.

Alle jongens willen helden zijn.

Hier waren mannen helden.

Ik had zoiets van: "Oké. Dit wil ik in mijn leven ervaren.

Ik wil een bergbeklimmer zijn. "Hoewel

Ik wist er toen nog niet veel meer over om het woord te zeggen

Ik wist echt niet wat er aan de hand was om bergbeklimmer te zijn.

Maar ik begon er aandacht aan te besteden en het op te zoeken.

[Barry] Mijn familie is Metis. We zijn half Indisch en half Schots en Frans.

Ik heb vooroordelen in mijn leven ervaren vanwege mijn afkomst.

Weet je, ik ben een bruinogige, bruine huid, tuig, inheemse neechee.

De jonge kerel werkte daar een beetje onder.

Proberen goed genoeg te zijn in de witte wereld.

Het is interessant over het beklimmen van cultuur, het is grotendeels tribaal.

Dat gevoel van stam, dat niet echt super sterk is in de Metis-cultuur,

omdat onze religie het rooms-katholicisme is,

maar het gevoel van stam is echt krachtig

het ervaren in de klimgemeenschap.

[Barry] Ik wil bergen geen verslaving noemen.

Ik denk dat ik ze liever een terugkeer noem.

Ik weet het niet. Een bron of een fontein.

[zwaar ademen]

[Barry] Een berg zal je fysiek, intellectueel en spiritueel optillen.

De momenten van ontzag, en ik zal zelfs het woord genade gebruiken,

die je daar kunt ervaren.

Ze kalmeren je ziel, ze wiegen je ziel.

Veel mensen noemen hun bergbeklimmen als naar de kerk gaan.

Ik ben niet geïnteresseerd in sterven.

Ik ben daarboven, omdat ik wil leven.

Ik denk persoonlijk dat het menselijk lichaam is ontworpen om heel hard te worden gebruikt

twee of drie dagen achter elkaar misschien, misschien wel een week,

en dan om te rusten. Ik denk dat we ervoor gebouwd zijn.

[uitademen]

Kijkend naar mijn vrienden waarmee ik klim, zie ik er een paar

dingen bedenken die ze niet zouden kunnen doen

op zeeniveau. Ze worden helden.

En ik denk niet dat ik ooit moe zal worden

van het zien van mensen die het heroïsche bereiken.

Ik vind dat echt heel mooi.

[rustige muziek]

Het is eigenlijk niet zo erg, zelfs met alles erin.

[Martina] We kunnen deze reis op geen enkele manier doen en niet veranderen.

Weet je, het zal veranderen wie we zijn als mensen.

En ik denk dat het ons ten goede zal veranderen.

Ik ben opgewonden om te zien wat ik over mezelf leer en wat we over elkaar leren.

En dan opgewonden om deze reis met mijn moeder te doen.

[onduidelijk praten]

[Tania] Geen logistiek meer, geen planning meer.

Het enige wat ik moet doen is wandelen en skiën.

[rustige muziek]

We geloven dat we het kunnen doen,

maar er zijn zoveel onbekenden.

Er kunnen zoveel dingen misgaan.

[opwindende muziek]

24/7 geconfronteerd met een hele winter,

door alle stormen.

Zoveel ervan valt buiten onze controle.

[blazende wind]

[Martina] Wat is er met ons laatste water gebeurd?

En we moeten het gebruiken voordat het bevriest.

[gitaar muziek]

[Tania] We proberen zoveel mogelijk voedseldruppels te krijgen,

hopelijk eenmaal per week.

Ik weet zeker dat we misschien een druppel verliezen.

Dat is mijn angst.

Dat we een tekort hebben aan eten.

[Tania] Je zou moeten eten. Het wordt snel koud.

- [Martina] Mm-mm. - Lekkere goopy.

Let wel, alles smaakt lekker als je hier buiten bent.

[Martina] Ik weet zeker dat er risico's zijn.

Ik ben al een aantal jaren op zoek en redding.

Ik heb lichamen uit lawines gegraven.

Mijn goede vriend, Todd Weselake, werd gevangen in een lawine.

Hij werd twee meter diep begraven.

[Janina] De dag van de lawine,

we kregen het telefoontje van Todd en zeiden:

"Laten we naar Mount Proctor gaan.

Ik was daar twee dagen geleden, de omstandigheden waren geweldig. "

'S Ochtends ging ik, Todd, Janina naar Cold Feet Bowl.

Sneeuw bouwde in, trok onze klimhuiden aan en begon de heuvelrug op te lopen.

[Janina] We gaan op pad met Todd. Hij is een van onze vrienden.

Hij is een fotograaf en we hebben nogal wat met hem samengewerkt,

Ian en ik, dus we hadden zoiets van: "Laten we wat epische foto's gaan maken."

Het zou een poederdag worden.

[vredige muziek]

We vilten de heuvelrug naar de top en dachten,

"Oké, dit is een plek waar we naartoe gaan. Laten we wat foto's nemen."

[Sluiter van de camera]

De laatste foto's die Todd maakte, belandde ik bij hem.

[Janina] Ian stond vooraan en sneed dwars.

En ik creëerde een kleine lawine en waarschuwde de groep.

We moesten van zijn gezicht af. Dat hadden we eigenlijk niet verwacht.

We gingen grotere bomen in waar we dachten dat het meer ondersteund zou worden.

Todd ging eerst.

[Ian] En toen was er een regeling.

Het is wanneer een zwakke laag in de snowpack faalt

en je laat het vallen en je voelt het instorten.

Plots stond ik gewoon aan mijn zijde en hield ik de boom vast

en ik keek naar Ian en er was een enorme golf van sneeuw.

Het leek me: "My, wat een enorme golf." En ik was net als [hijgt].

[Ian] Golven van sneeuw onder me trekken de verhalen van mijn hemel omhoog.

Ik dacht dat ze mijn hemel zouden afwikkelen.

Ik hoorde Todd slechts één schreeuw en toen hield het op en alles werd stil.

"Ian, Ian, Todd is gevangen in een lawine, hij is gevangen."

En ik herinner me dat ik gewoon in paniek raasde en zei: "Nee, nee, nee hij staat recht onder me."

"Nee, hij is gevangen in de lawine."

Mijn eerste gedachte was dat we onze bakens moeten verwisselen

om naar de zoekmodus te gaan en hem te vinden.

Weet je, we hebben hiervoor getraind,

wat gek is omdat we een week eerder letterlijk een lawine-cursus hebben gevolgd.

Janina lag voor me met het baken,

en zodra ze een signaal ontving, begon ze de nummers af te tellen.

[Janina] Ik had mijn zendontvanger buiten aan het kijken. [apparaat piept]

Het laagste signaal dat ik op mijn baken kreeg was 4,7 meter.

Oh mijn god, hij is diep begraven.

[Ian] We hadden helemaal niet veel tijd.

En, eh, ja...

De eerste twee probes die ik deed,

Ik was eigenlijk op de verkeerde plek.

En Ian zei: "Janina, we moeten een meter overstappen,

Ik krijg een lagere waarde. Fuck, we hebben net tijd verspild. "

Toen deed ik één stap en kreeg ik een aflezing van 4,2 meter.

Oké, dit is eigenlijk een lage waarde.

Begon opnieuw te sonderen. Ik heb er een gedaan.

Niets. Uit. Opnieuw onderzocht.

Clunk, en het was net als...

Janina sloeg hem tijdens de tweede sonde.

"Ian, ik heb hem."

'Je kunt hem beter # # ing. Opnieuw controleren.'

Ik had zoiets van: "Whoa, weer clunk."

[Ian] Ze was ervan overtuigd dat het in feite Todd was.

Ik herinner me dat hij zei: "We nemen Todd niet dood mee naar huis. We vinden hem levend."

We begonnen meteen te graven.

[Ian] Het graven was cruciaal.

We wisten dat we zo snel mogelijk naar zijn hoofd moesten gaan.

Ik was hectisch.

Ik groef zo ​​snel als ik kon.

We waren er vrij zeker van dat het Todd was, maar ik wist het niet.

Graven en graven en graven, proberen het einde van deze sonde te bereiken.

We konden een zilveren merkteken zien.

Oh mijn god, het zijn zijn bindingen.

Shit, en we moeten nog steeds bij zijn hoofd komen.

Toen we dichterbij kwamen, waren we eigenlijk zijn helm.

Oh mijn god, het is Todd. Zoals: "We hebben hem. We hebben hem gevonden."

We zijn erin geslaagd om alle sneeuw rond zijn hoofd eruit te krijgen, en hij was helderblauw.

- Hij was bewusteloos. - Sneeuw uit zijn mond halen.

Zijn vingers steken is in zijn mond.

Hij had gewoon overal sneeuw, in zijn neusgaten.

[Ian] En ik voelde een zeer oppervlakkige ademhaling op de rug van mijn hand.

Ik heb geen idee of ik in die tijd zou sterven of...

Wat er gebeurde is ongeveer 20 minuten niet ademen,

wordt ingekapseld in ijs.

Ik hoorde ze roepen "Lawine!"

Dus ik greep me gewoon vast aan de boom die voor me stond.

De wind blaast er uit.

Klopte me op mijn rug.

En ik herinner me dat de sneeuw vertraagde en ik kon nog steeds licht zien en ik dacht: "Ik sta bovenaan."

En op dat punt haalde alle sneeuw die boven me lag, en het trof me gewoon als een trein.

Het duwde me echt de sneeuw in.

En ik herinner me het gevoel dat ik alleen maar dieper werd geduwd

en dieper en dieper.

En toen stopte het.

Doodstil en zwart.

[stilte]

[Todd] Ik kon mijn vingers niet bewegen, ik kon zelfs mijn longen niet uitbreiden.

[gedempte stem]

Een minuut paniek.

[gedempte stem]

Ik ben veel te diep. Ze zullen me hier nooit vinden.

Ik ben dood.

Dat is toen ik flauwviel.

Nadat ze me bereikten,

toen ik bij bewustzijn kwam,

het was alsof ik uit de beste dromen kwam die je ooit hebt gehad

wanneer je in de diepste slaap bent en dan ineens,

iemand komt langs en schudt je hard.

En ik herinner me gewoon dat ik dacht: "Nee, ik wil gewoon blijven slapen.

Waarom maak je me hier wakker van? '

Het is gewoon de meest kalmerende, vredige slaap.

Het was als een utopie.

Hij had zijn camera op zijn borst.

En een gezwollen jas aan, en ik herinner me dat ik de camera uittrok

en hij zag zijn kogelvis weer beginnen uit te breiden.

Ik veronderstel dat hij daar gewoon zo was samengedrukt dat zijn longen geen lucht hadden

en je kon zien dat zijn longen begonnen te ademen.

Hij kwam naar en hij schreeuwde gewoon,

"Mijn tenen, ik kan mijn tenen niet voelen".

En we zeggen: "Wie geeft om je tenen, je leeft nog."

Toen zei hij ons om foto's te maken.

Foto's nemen.

En hij was: "Maak foto's, neem foto's." En we zijn als...

'Todd, relax. We nemen foto's. We halen je er als eerste uit.'

Ik wist dat ik mijn rug had beschadigd, ik kon de pijn in mijn onderlichaam voelen.

Op dat moment, terwijl ik wakker werd, kotste ik, ik schijt mezelf, ik piste mezelf.

Alles had zijn systeem verlaten, hij was zo dichtbij en hij ging gewoon door,

"Ik poëde mijn broek." "Het kan ons niet schelen dat je leeft. We hebben je eruit gehaald."

Net nadat ze me uit het gat hadden gehaald,

Ik herinner me dat ik wist dat het gevaar nog steeds heel reëel was.

Het werd donker. Als we om hulp hadden gebeld,

er was niets dat ze toen hadden kunnen doen.

[Ian] 30 tot 35 minuten sneeuwmobiel op weg naar een dienstweg,

en dan 20 minuten rijden om Todd naar een ziekenhuis te brengen.

We kregen de sneeuwscooter niet eens terug op de vrachtwagen, we lieten hem gewoon achter.

Sprong in de auto en reed en we zaten gewoon in de auto te gaan,

"Wat is er net gebeurd?"

[Todd] Ze legden me neer op het bed,

doe verwarmde dekens om me heen om mijn kerntemperatuur te verhogen.

Heeft wat röntgenfoto's gemaakt en toen ontdekte ik dat ik mijn wervelkolom had samengedrukt.

Gebaseerd op de diepte die ik ongeveer twee meter had,

de kans om zoiets te overleven is ongeveer 18% of iets minder.

Alles is gewoon perfect op elkaar afgestemd om te kunnen overleven.

De dagen na de lawine toen ik thuis was,

het zou gewoon niet stoppen met sneeuwen. Het was gewoon de perfecte storm.

Ik was bang om terug te gaan, maar ik wist dat het moest.

Als ik niet snel terug zou gaan, zou ik het misschien niet meer doen.

Dus koos ik ervoor om vier dagen nadat het gebeurde weer aan het werk te gaan.

Nog steeds de berg in en mijn passie door fotografie met mensen delen,

als je niet dezelfde kansen hebt om plaatsen te krijgen,

het betekent veel voor me.

Het is misschien deze boom geweest.

Janina en ik hebben samen een lawine-cursus gevolgd.

Ik geloof dat die informatie van onschatbare waarde was voor het succes

we hadden die dag om Todd veilig weg te krijgen.

Ik zou nu met niemand naar het binnenland gaan

dat heeft nog geen lawine cursus gedaan. Ooit.

Het is niet de moeite waard om een ​​leven te verliezen.

[Todd] Ik heb vorig jaar mijn eigen vliegbrevet gehaald.

Het gevoel van vliegen in de bergen is vrijwel onverslaanbaar.

Nu kan ik uitgaan en Martina en Tania helpen,

laten vallen hun eten voor deze reis die ze doen.

[ATC via radio] Papa Victor, we zijn slechts 20...

[vliegtuigmotor]

[ATC via radio] 180?

[Todd via radio] Ja, laten we dat doen.

[Todd] Sommige druppels zijn zo hoog als 800 voet.

Ik hoop dat de dozen bij elkaar blijven.

- [co-piloot] Een pas daar. - [Todd] Dat daar?

[co-piloot] We bevinden ons buiten het GLB.

[Todd] Het zal redelijk dichter bij elkaar staan.

[Todd] Wat ze hebben gekozen, is verder dan lopen van Canada naar Mexico,

alleen het is over een van de meest ruige afgelegen terrein in Noord-Amerika.

- [Todd] Doe het daar. - [co-piloot] OK.

[Todd] Achteruit.

[Todd] Vijf,

vier,

drie,

twee,

Vak weg.

[Todd] Daar zes maanden in de bergen zijn,

Ik zou deze reis niet doen.

[bonzen en rammen]

[Martina] Het is een munchkin.

[lacht] Kijk naar de munchkin.

- [Martina lacht] Oh, oh. - [Tania] Oh, mijn God.

[Marina] Oh, kijk, hij houdt de lawinevoorspelling vast.

[beide] Ooh.

- [Tania] Sushi. - [Martina] Beheers je tempura.

[lacht]

- [Martina] Yay! - [Tania] Wat is oh, dat is brandstof.

[Martina] Dat is brandstof.

[Tania] Oh, ik hoopte dat dat wodka was.

[sterke wind waait]

Er is wat thee als je daar klaar bent.

Dat is een goede 12-uur slaap.

[grinnikt]

Ik kon de hele dag slapen, maar ik voel me nu beter.

[Martina] Nou, ik doe het niet om indruk op iemand te maken, toch?

Ik doe het voor ons tweeën.

[blazende wind]

[Tania] Wanneer mensen mij vragen, hebben jullie deze reis of die reis gedaan?

Ik zou denken, misschien als ik oud ben.

Misschien ga ik als ik oud ben Churchill River doen of als ik oud ben...

en dan krijg ik dit vreemde uiterlijk.

En dan realiseer ik me: "Oh, ze denken dat ik nu oud ben."

Ik voel me niet oud, toch? Ik voel dat ik dit kan doen.

Als ik oud ben, betekent dit dat ik niet kan slapen...

in de winter ergens in een tent.

[ontspannende muziek]

[Tania] Ik denk dat mensen zichzelf veel te vroeg oud maken.

Ze accepteren dat ze oud zijn omdat er iets zeer doet.

Ze stoppen met sporten. En ik denk dat als je stopt met sporten, je oud wordt.

Je gaat gewoon zo veel sneller naar je graf.

Dus ik vecht ertegen.

Het hoeft niet buiten te zijn, wat je ook leuk vindt om te doen.

Denk gewoon niet dat je te oud bent om het te doen, omdat je dat meestal niet bent.

[blazende wind]

[koormuziek]

[Zuster Marie] Sneeuw maakte me het eerste jaar bang.

En toen moedigde zuster Claire me aan mezelf echt te pushen

en ga het aanraken en voelen.

En ik deed.

Het is als bloemen.

In de stad is er allerlei sirene en dit gebeurt en...

Maar hier horen we alleen de wolven.

Stilte is tegenwoordig echt een bedreigde diersoort.

[koormuziek]

[Zuster Claire] We zijn hier niet om mensen te bekeren.

Ze kunnen van elke religieuze traditie zijn, maar ze kunnen dit gaan ervaren.

Onze belangrijkste manier van prediken als Dominicaanse nonnen

gaat niet midden op straat staan

of in de kerk op de preekstoel en de prediking.

We prediken door onze manier van leven.

[Zuster Claire] Het draait allemaal om centreren.

Er is zo'n concentratie voor nodig...

dat het je hele wezen neerzet.

Op het stille punt van de draaiende wereld,

daar zijn de dansen.

Waar geen punt meer is, zal er geen dans zijn.

[rustige muziek]

Dus ik heb het gevoel dat ik in harmonie ben met de hele kosmos.

[rustige muziek]

[Zuster Claire] Ik ben geboren in de prairies, niet in de bergen.

Ons huis had een heuvel en ik bracht mijn jeugd door op die heuvel op ski's.

Mijn ouders waren alpine skileraren.

We brachten veel tijd daar in de bergen en skiën.

Tegen de tijd dat ik 14 was, zat ik in het Canadese skiteam

als een junior cross-country ski-racer.

[Zuster Claire] Ik denk dat het meest essentiële deel van mijn langlaufen is

was niet het competitieve aspect. Het was de gemeenschap met de andere skiërs.

Het was een zeer gestructureerde levensstijl van training en eenzaamheidstijd.

Het was echt vormend voor mij.

[Zuster Claire] We waren niet eens katholiek, onze familie.

[religieuze muziek]

[Zuster Claire] Ik had een innerlijke, soort geheime spirituele zoektocht

dat buiten werd gewekt.

Het werd mijn zwaartepunt.

[koor zingen muziek]

[Zuster Claire] De bergen hebben mijn gebed echt veranderd.

In de kaars zie je deze verandering van licht en vervolgens verandering van de sneeuw.

Je bent nooit moe.

[Zuster Marie] Het is gewoon gebed dat echt is geworden.

[Martina] Het is duidelijk geworden dat het de koudste winter in ongeveer 20 jaar is.

- Wat eten we vandaag? -Onze driegangenmaaltijd en...

[Tania] We hadden gewoon weken achtereen geen min 20 temperaturen verwacht.

Het was moeilijk, heel moeilijk,

om weg te blijven van onderkoeling.

Wij...

ermee omgaan...

maar het maakt ons veel langzamer.

[rustige muziek]

[Martina] Met de kou komen de gevolgen van dingen zoals onze kachel die breekt, en...

als de kachel breekt, kunnen we geen water maken, kunnen we niet koken.

- Heb wat ijsthee. -O ja.

Oké, morgenavond, min 25. Whoo-hoo!

-Wat? Opnieuw? - Nogmaals, grote verrassing.

-Winden sterven maandag. Dus dat is over twee dagen?

-Ja. -Balls.

Voornamelijk zonnig, temperatuur oplopend tot min 10.

[Tania] Yay, het wordt warm.

[Martina] Ik had niet verwacht te moeten handelen

met zoveel gevaar elke dag.

Ik wist zeker dat het een gevaarlijke reis zou worden

maar een constante beoordeling van: "Is dit te riskant?

Moeten we proberen een andere manier te vinden? Moeten we ons terugtrekken?

Blijven we doorgaan? "

[rivier stroomt]

[Martina] Het voelt alsof we nergens komen.

Moeder draagt ​​hier letterlijk de helft van haar lichaamsgewicht.

[Tania] Door alles lopen is het alsof je door een veld van boze octopussen gaat.

[Tania] Oh, hier gaan we.

Vroeger was het loggen van wegen. Nu is het een kreek.

We weten niet wat we moeten doen, dus we beklimmen een klif.

Ik hoor nog geen vloeken.

Laat het gaan.

[zingt] Oh, zie de tee. Laat me alsjeblieft niet gaan zwemmen.

[Martina] We bewegen ons in theelepel afstanden.

Het doet me twijfelen aan onze kansen om te eindigen.

[Tania] De Arctische uitstroom komt eraan en het wordt weer echt koud.

Ik kijk er bijna naar uit omdat deze natheid mijn nachtmerrie is.

Ik hou er niet van om nat te zijn.

[kalmerende muziek]

[Martina] We zitten vast op de Goddard-gletsjer en kunnen het eten niet vinden.

We hebben Bluetooth-bakens in elk van de voedseldruppels gestopt, maar we kunnen hier geen signaal krijgen.

Mam heeft net de laatste warme chocolademelk gemaakt.

We hebben echt vrijwel niets meer over, slechts een paar kruimels.

We blijven hier dezelfde dromen hebben.

Dromen over eten.

Ik zal in een supermarkt zijn.

Ik loop door de gangpaden en vul mijn kar.

Als ik ga uitchecken, zal het eten plotseling verdwijnen.

Ik krijg nooit het eten te eten.

[wind waait sterk]

We hebben dozen gezocht en elke kleine steen die we hebben gevonden.

[Martina] Na twee volle dagen zoeken moesten we het opgeven.

Onze volgende druppel eten was ongeveer zes dagen weg.

Dus moest Todd een helikopter organiseren om binnen te komen.

We waren super afgelegen. Het kost ongeveer $ 4.000

om op dat moment een paar dozen junkfood binnen te krijgen.

We hebben eten. Veel eten.

Hmm!

Hmm! Hmm! Oh, schat!

[Martina] Dat waren volgens mij de duurste chips die ooit is gegeten.

Voedsel. Kaas! [lachend]

[Martina] Moeder heeft zoveel moeilijke dingen meegemaakt in haar leven.

Dit zijn slechts kleine dingen en ze weet dat het voorbij zal gaan.

Mijn moeder is geboren in Tsjechië in een klein stadje genaamd Teplice.

Het was onder Russische bezetting en communistische heerschappij.

[Tania] Ik voelde me alsof ik in een politiestaat woonde.

Ik wilde geen kinderen opvoeden in de fysieke en mentale omgeving waarin ik leefde.

[Martina] Je kon Tsjechië niet verlaten

dus moesten ze te voet over de bergen ontsnappen.

Ze moesten alles achterlaten,

al hun bezittingen anders dan

wat ze op hun rug konden dragen.

Ze hadden zelfgemaakte donsjacks en slaapzakken.

Het was vroeg in de lente, dus ze werden gedwongen door de sneeuw te slepen en het was nat en koud.

Ze kozen de slechtste grensovergang.

Deze smalle kloof met een weg en een rivier beneden.

Ze moesten door de rivier lopen. Als de grenswachten

ooit naar beneden gekeken, zouden ze worden gepakt.

Mijn moeder is zwanger van mijn zus. Ze zijn doorweekt.

[Tania] Het enige droge wat ik bij me had, was een toque omdat ik in de stroom viel.

[Martina] Ze nam haar toque af en legde het over haar buik om te proberen de buik op te warmen.

[Tania] Kleine baby. Blijf warm.

We zijn in Zwitserland aangekomen. We hebben daar ongeveer vier jaar gewoond.

En alleen het idee dat we elk moment weer naar huis konden worden gestuurd, was voor mij niet acceptabel.

We hebben gesolliciteerd voor Canada en Canada heeft ons geaccepteerd.

Toen ik tien jaar oud was, las ik boeken over Canada en...

Het was mijn droom om hier de natuur te zien

en hier ben ik.

Ik denk dat ik mijn hele leven gewoon naar deze plek stuurde.

[sterke wind waait]

[Tania] Mijn vrienden vragen me waarom ik zoiets doe?

Waarom zou ik zo'n ontbering doorstaan?

Ik blijf ze vertellen: "Wel, je ziet dingen...

je zou normaal niet zien. En soms struikel je er gewoon over. "

Op een dag...

liep door een ijsgrot op de bodem van het ijsveld.

[mystieke muziek]

[Tania] Het was zo'n magische plek. Het was ongelooflijk.

Ik heb nog nooit zoiets gezien.

Leeftijden oud ijs.

Het was zo mooi.

Net als zonder lelijkheid, zou er geen schoonheid zijn,

of zonder nacht zou er geen dag zijn,

dan zonder lijden is er geen vreugde.

Ik denk dat hoe moeilijker ik moet werken voor iets dat ik wil ervaren,

iets moois, hoe groter de vreugde, of...

Ik weet niet hoe ik het beter kan beschrijven.

[Tania] Toen de helikopter kwam en,

hij vroeg vrij duidelijk of we daar een lift wilden,

Martina stopte in haar baan en ik zag dat ze echt in de verleiding kwam om gewoon een pauze te nemen.

Ze wilde gewoon doorgaan.

[Tania] Ik ben echt trots op haar.

Ze heeft nog nooit zoiets moeilijk gedaan.

[Martina] Er is absoluut een kans dat we falen.

We hebben nog maanden te gaan.

[Bernhard] Ik ben geen stadspersoon.

Ik moest hier verhuizen omdat het de enige keer was

Ik voelde dat ik mijn hart in mijn borst had toen ik in de bergen was.

Ik voel me thuis.

Bernhard is zijn Duitse uitspraak.

En bernis draagt, en hardtis hart.

Hij is berenhartig.

Toen Bernhard met me rondliep op dit terrein

toen hij voorstelde dat ik met hem zou willen leven,

Ik wist precies toen en daar zou hij nooit meer vandaan komen.

Je bent vrij als je je hart volgt, anders ben je niet vrij.

[Mary] We bevinden ons op het meest noordelijke puntje van de Cascade Mountain Range.

We zijn hier op ongeveer 2400 voet hoogte.

We hebben bijna 50 jaar van het net geleefd.

De steilheid van deze bergen is echt abrupt en ernstig,

en het is veel wennen en het gebeurde niet van de ene dag op de andere

dat ik, ik voelde me thuis, zullen we zeggen.

[Bernhard] Ik heb geen idee welke schoon zou moeten zijn.

Ze zijn nu allemaal schoon. Ik weet dat je ze helemaal niet wast.

Ze zijn allemaal schoon, maar ze zijn allemaal vies.

Ja ik weet het--

[Mary] Ik kwam uit een gebied

dat was heuvel en dal en ravijnen

en ik zou in een flits naar huis gaan als Bernhard zou schoppen

de emmer op mij, omdat mijn familie daar is.

Weet je absoluut zeker dat er niets anders is.

Maar jij en ik leven voorbij Amanda.

Tegen de tijd dat ik hem ontmoette, was hij vers van de kunstacademie.

Zodra ik rock begon aan te raken,

het is alsof, weet je, de eerste keer dat een eend zich bewust wordt dat hij drijft.

Je kunt hem niet uit het water halen. [Lacht]

Dat is wat mij is overkomen. Ik werk graag met rock.

[rustige muziek]

Ik kan hier acht broden bakken, grote broden.

Dit is het eerste fort dat hij ooit heeft gebouwd,

omdat elke jongen een fort wil bouwen.

En uiteindelijk kreeg hij dat toen hij 20 was.

En sindsdien werkt hij eraan.

[Benhard] Ik hou gewoon van het idee

om te nemen wat anders wordt verspild

en er iets mee maken.

[Mary] Hij is een behoorlijk veelzijdige man.

In de winter schildert Bernhard.

Maar een aantal jaren was hij vooral bezig met houtbewerking en houtsnijwerk.

[Bernhard] In de winter kun je nergens heen. Er is geen weg, geen trein.

De winter stelt me ​​in staat om te nemen wat ik heb geoogst

van mijn jaar

en plaats het binnen het concept van mijn kunst.

Dat is iets waar ik de bergen voor crediteer.

Ik mag de tijd en het seizoen laten groeien.

Als ik het in de zomer niet toestond en verkende

waar zou ik in de winter over schilderen?

Het is wat iets briljant maakt.

Het is wanneer tegenstellingen als gelijken naast elkaar staan.

Het leven komt van het yin en het yang.

Hemels gezien. [Lacht]

[Mary] Toen ik Bernhard ontmoette, had hij twee jonge jongens van drie en zes jaar.

En hun moeder woonde in de stad, maar ze kwamen hier om het jaar.

We hebben ze een homeschool gegeven. Ik zou werken van zonsopgang tot zonsondergang en ik ben blij dat ik dat gedaan heb

want dan kun je er nu op terugkijken en denken,

"Oh mijn god, dat heb ik gedaan."

Ik ga de erwten water geven

omdat ik dat niet eerder deed.

Um-hum.

[Mary] Bernard en ik zijn eigenlijk beter tuinieren ver van elkaar

omdat we het niet eens zijn over hoe het te doen.

Ik ben in de tuin geweest en omringd door beren

en ik denk dat ze dat herkennen, dat ik mijn eten maak

en ze eten hun favoriete voedsel zodat we naast elkaar kunnen bestaan.

Toen ik hier voor het eerst begon als een jongere persoon

Ik wist dat waar we woonden als er iets was

zoals een beroerte of een hartaanval of iets heel serieus

waar je een ader doorsnijdt, zou je dood zijn.

Er zou gewoon niet de hulp zijn die snel beschikbaar zou zijn

en vooral niet zonder telefoon.

Hoe ouder we worden, hoe twijfelachtiger het misschien is.

Ik maak me er geen zorgen over.

Dat is precies waar je mee leeft.

[Bernhard] Het kost me ongeveer zes uur, acht uur om bij mijn hut te komen.

Ik groeide lang in de tand, zoals ze in paardentaal zeggen.

Het is mijn achtertuin.

Toen ik hier voor het eerst kwam,

Ik verloor mijn hart hier.

[mondharmonica spelen]

Ik beschouw mezelf zo gelukkig

de mogelijkheid hebben gehad om een ​​leven te leiden

dat echt mijn verwachtingen overtrof.

Ik had nooit verwacht dat ik mijn paarden zou overleven.

En nu jaag ik niet meer.

Ik zou nergens op kunnen schieten.

Alleen om een ​​leven te redden, misschien niet om er een te nemen.

Een fiets of motor uitlaten in het binnenland

we zeggen dat vandaag op zijn plaats is,

dat is een wolf in een pen laten.

Ik liet de paden verslechteren of dode bomen in het pad om het uit te wissen

want waar een fiets naartoe gaat,

een motor zal volgen.

En waar een motor zal zijn geweest,

sneeuwscooters zullen gaan.

En waar sneeuwscooters naartoe gaan,

de wolf heeft een spoor om omhoog te blijven

zodat de eland zich niet kan verstoppen.

En ineens

het voordeel is aan de kant van de wolf.

Als ik terugkijk op ongeveer 50 jaar

in de bergen hier, ik...

het brengt me tot tranen.

["The Road Ahead Is Golden" door Jon en Roy]

[Bernhard] Ik heb zoveel geluk. Iemand zou kunnen zeggen dat ze geluk hebben als ze de loterij winnen.

Oh. Probeer deze. [Lacht]

Ik heb de beste loting van allemaal.

Ik kijk uit naar sushi.

[Martina] Ik kan niet wachten op de onbeperkte sushi.

All-you-can-eat sushi, oh god.

Ik zal barsten. Ik denk dat ze wat geld aan ons zullen verliezen.

-Douche, wanneer we maar willen. Oh, douches.

- En toilet. Hmm. -Ja.

-Geen gevriesdroogd voedsel meer. -Niet meer. Hm.

Gesprekken met andere mensen.

Dat heb je allemaal.

[Martina] We zijn aangekomen bij de Dean River en het water is zwart en snel en koud.

Moeder heeft haar skischoenen en ondergoed uitgekleed zodat ze haar andere kleren droog kan houden.

Ze heeft dit. Ze heeft dit.

[Tania] Mam, mam!

Kom op mama.

[vloeken in het Tsjechisch]

[Martina] Het kostte ons letterlijk de hele dag om over te steken.

Het begon donker te worden en het regende.

[mystieke muziek]

[Martina] Daar brandt ze.

-De gemene Dean-rivier. - Dean.

Ik wil die rivier niet meer in mijn leven zien.

-Nooit meer. -Ooit.

[Martina] De gletsjers trekken zich duidelijk terug.

Ons oorspronkelijke routeplan is gewoon niet meer haalbaar.

[Tania] Dit maakt me echt nerveus om al die open spleten te zien, zo hoog.

[Martina] Het was kilometers kaal ijs en steen, en toen eindigde het plotseling.

[Tania] De kaart toont nog drie kilometer van de gletsjer, die er niet meer is.

[Tania] Al je manden zijn gevangen.

Oh. Het is zo slecht.

Mijn bekken schreeuwt nu naar me.

Ben je dood? - Nee, ik ga niet dood.

[Martina] Oh, je voeten stinken.

- Stop ze in de slaapzak. - Ik heb schone sokken nodig.

[Martina] Deze driedaagse storm had ons tent gebonden gehouden

en toen werd het eindelijk opgeruimd en we reden met de ski naar deze hoge bergrug.

Moeder lag een beetje voor me en toen ik haar bereikte, zag ik dat ze huilde

en ze vertelde me dat dit het mooiste was dat ze ooit in haar leven had gezien.

[Tania] Dat zal ik zeker nooit vergeten.

Ik denk dat het tijd is om klaar te zijn. Zes maanden is een lange tijd.

[Martina] Ik denk dat onze relatie sterker is.

Ik begrijp haar verleden en waar ze vandaan kwam veel beter

en ik denk dat ze mij ook een beetje beter begrijpt.

Ik ben klaar voor de zomer.

[Tania] We praten nog steeds met elkaar.

Hierna respecteren we elkaar nog meer.

[Martina] Ik kan niet geloven dat morgen onze laatste dag is.

[Tania] Voorspelling voor morgen is natuurlijk regen. Dus het zou nooit gemakkelijk voor ons kunnen zijn.

[Martina] Wees voorzichtig daarboven. Je bent 60, weet je.

[Martina] Voor mij wat onmogelijk is en waartoe ik in staat ben

werd zeker opnieuw gedefinieerd.

We zijn in de berg shaunt.

[Martina] Ik ontdekte dat toen ik dacht dat ik mijn drempel had bereikt

en dat ik niet verder kon gaan, eigenlijk wel.

[Tania] Ik denk dat ze geen idee had waar ze zin in had

toen ze begon na te denken over deze reis.

[opwindende muziek]

[Martina] Toen ik een kind was, was ik die ongecoördineerde astmapatiënt,

mager kind dat gewoon moeite had om gymles te halen.

[Tania] Ik wist dat ze het kon, maar ze moest het zelf uitzoeken.

O mijn God.

- [Tania] Niemand stierf. [lacht] -Ja.

Waar komen we net vandaan?

We klimmen en denken: waar komen we vandaan?

Waar komen we vandaan?

We kwamen uit Vancouver.

[lachend]

Argh.

Wauw!

[Tania] Het hoeft niet 50 dagen of 100 dagen te zijn.

Zelfs als je slechts een week in de bergen hebt doorgebracht,

of een soort reis waarbij je uit je normale leven wordt gehaald,

het leert je gewoon over waardering voor de kleine dingen.

Mijn hele leven kon ik altijd bergen zien.

Ik kon nergens anders wonen.

Er is iets met in de bergen zijn

dat voelt gewoon als thuis.

["The Road Ahead Is Golden" door Jon en Roy]