Original subtitles

- Wreszcie mamy okazję pogadać, tylko dziewczyny.

- Gdzie oni są?

- A jak myślisz, w garażu.

Don nie kończy się popisywać.

W tym tygodniu to jego nowe BMW.

- Wiedziałam.

- Co?

- Wiedziałam, że ty i Don skończycie

w jakimś tak niezwykle pięknym miejscu.

- Aż tak dobrze nie jest.

- Tak, łamiesz mi serce.

Ja bym się mogła przyzwyczaić.

- Trawa jest zawsze zieleńsza po drugiej stronie płotu.

To ty masz wspaniałe małżeństwo

i dwoje pięknych dzieci.

- Tak, i kredyt hipoteczny, raty za samochód,

i stos rachunków, które tylko rosną.

Ale spójrz na siebie, jesteś niesamowita!

- Och, proszę!

- Kiedy ostatnio się czymś martwiłaś?

- Martwię się.

- Czym?

Co zrobię, jak pokojówka się nie zjawi?

- Nie!

Mam problemy.

- Wymień jeden.

- Don.

- Don?

- Tak, to znaczy, jest świetny, przez większość czasu,

ale, jest jedna mała rzecz, która,

cóż, właściwie nie taka mała.

Kiedy grał w baseball,

kobiety go nie odstępowały.

To było niewiarygodne, w hotelach, barach,

nie uwierzyłbyś.

A to co mu wysyłały!

Chryste, to było niewiarygodne.

Jakieś obskurne zdjęcia z polaroida,

a na nich cycki i tyłki,

miałam cały dom tego gówna.

Wyrzucałam to, ale to takie obrzydliwe!

Czas chwały Dona.

- Jest już na emeryturze, w czym problem?

- Problem w tym, że się do tego przyzwyczaił.

Cześć kochanie!

Cały ten czas byliście w garażu?

- Tak, Donnie pokazywał mi swoją nową zabawkę.

- Powinniśmy już iść, jest późno, prawda.

- Późno, daj spokój, jeszcze wcześnie!

Wiem, że jeszcze byś się napił.

- Jasne, czemu nie?

- Chyba zadzwonię do Joanie i powiem, że się spóźnimy.

Znowu.

- Trzymaj.

- Dziękuję.

Człowieku, nienawidzę tego gówna.

- Czego?

- Tego jak twoja pani cię krótko trzyma.

Traktuje cię jak małe dziecko,

jakby była twoją matką, nie rozumiem.

- Nie jest tak źle.

- Jest.

- Cóż, czasami trzeba ich słuchać,

wiesz, pozwolić im porządzić.

Też się przyzwyczaisz.

- Nie ma mowy, na pewno nie do czegoś takiego.

Ech, pieprzyć to, zdrowie!

Chodź, chodź!

- Hej, spokojnie!

- Nie mogę tego znieść!

- Sprawdź stawkiz.

- Och, jak dobrze!

- Hej, ucz się! - Nie przestawaj!

- OK.

- Jest tak gorąco, chodźmy popływać.

- Świetny pomysł.

- Tak!

- Co wy na to?

- Nie, nie sądzę.

- Czemu nie?

- Jest już późno.

- Śmiało, otworzę szampana,

upijemy się.

- Brzmi świetnie...

- Nie mamy kostiumów.

- Jesteśmy praktycznie rodziną.

Zdradzę ci sekret,

Już ją widziałem nago.

- Świetnie, dzięki.

Nie mówiłam ci,

ale Joanie musi być w domu o piątej.

Więc naprawdę musimy już iść.

- Jesteście pewni?

- Ma rację, powinniśmy iść,

ale dzięki za drinki. - Dajcie spokój!

- Do zobaczenia następnym razem.

- Stary, zabijasz mnie!

- Pozwól im iść, kochanie.

- Zapomniałem kluczy.

- Pospiesz się.

- Co się z tobą dzieje?

- Nic.

- Nic?

A ten wyraz twarzy? Zachowujesz się jak...

- Jak kto?

- Zapomnij.

- Widziałeś, ile wypili?

- Nie, nie widziałem, ile pili,

ale jestem pewien, że ty tak.

- Wypiła pięć lub sześć kieliszków wina.

A on z 10 piw w ciągu, ile, dwóch godzin?

Myślę, że ma problem.

- Wendy, na litość boską, mamy weekend.

Po prostu się bawią!

- Bawią, myślę, że to było nie na miejscu.

Możemy już jechać?

- Zmęczona?

- Tak, trochę.

- Wiesz, jesteś taka piękna.

- Dzięki kochanie.

Jest późno.

- Cóż, mamy piątek.

Nie musimy iść spać.

- Nie!

- Co się z tobą dzieje?

- Co, co zrobiłem?

- Zawsze coś nie gra.

Albo jest za późno, albo dzieci usłyszą.

Przepraszam, Tim.

- Nie ważne, nie mówmy o tym.

- Wiem, że czasami zachowuję się jak suka, ale...

się martwię.

Właściwie martwię się wszystkim.

- Nie uważam byś zachowywała się jak suka.

I ja też się martwię.

- Pójdziemy do łóżka?

Kocham cię.

- Ja też cię kocham.

- Brak ci formy.

Wygląda na to, że trochę zflaczałeś.

- Mam dla ciebie wiadomość.

Nigdy nie byłem w formie.

- Powinieneś się bardziej starać.

O tym właśnie mówię!

W porządku, powiedz mi, w czym tkwi sekret?

- Jaki sekret?

- Doskonałe życie, amerykańskie marzenie.

Bo wygląda że w nim żyjesz.

- Tak, chyba tak.

- Cóż, oczywiście

przez długi czas byłeś na szczycie.

- Wiesz, czasami czuję się jak ten facet z telewizji.

Co to mówi, że zaczynał od zera.

Teraz ma łodzie i kobiety.

Jak on się nazywał?

- Nie mam pojęcia, o kim mówisz.

- Tommy Vu, to on.

Cóż, stary, też mam kilka firm,

kilka kobiet, piękną blondynkę za żonę.

Może też powinienem być w telewizji.

- Czemu nie, masz wszystko.

- Tak, chodźmy stąd.

- Pamiętasz w liceum,

był z ciebie mięśniak, najlepszy w kampusie.

Pamiętam te dziewczyny, które się modliły

byś idąc korytarzem, tylko na nie spojrzał.

- Tak myślisz?

- Pamiętam to, Donnie.

Więc co było po liceum?

Powołali cię do Baltimore Orioles.

- Myślisz, że było tak fajnie w tych gównianych ligach?

Wyprówać so bie flaki w każdym zasranym mieście,

jak Bakersfield lub Fresno, i po co?

Dwa lata później pęka mi kolano.

A to nic miłego.

- Ale to pęknięte kolano dało ci kilkaset tysięcy.

- Tak i koniec marzenia.

O co ci chodzi, byłeś zazdrosny?

- Nie, tylko mówię

że gładko ci szło, to wszystko.

- Tak, a ty masz dzieci.

- I ledwo daję radę

by utrzymać się na powierzchni.

- Wiesz, jaki masz problem?

- Nie, jaki mam problem.

No powiedz mi.

- Naprawdę chcesz wiedzieć?

- Tak, chcę wiedzieć!

- Grasz według zasad.

- I to ma być problem?

- Jak jeździłem po kraju,

spotkałem wielu takich jak ty, dobrych ludzi.

Porządni faceci z wielkimi marzeniami,

ale wiesz co, to banda harcerzy.

Grają według zasad.

I żal mi ich.

Chcesz wiedzieć dlaczego?

Bo na koniec nie mieli nic.

- Spróbuj dziś wychowywać dwoje dzieci w Los Angeles.

Jest ciężko, człowieku.

- Daj spokój, to zwykła wymówka.

Wszędzie jest ciężko!

- Dobra, co chcesz powiedzieć?

- Chodź.

Wiesz, we wszystkim widzę możliwości.

Mam pieniądze, fajne samochody.

Ale powiem ci coś, Tim.

Chodzi o władzę przyjacielu, o władzę,

nic innego się nie liczy.

- Nie wszyscy mamy tyle szczęścia.

- Szczęście nie ma tu nic do rzeczy,

a jeśli myślisz, że tak, masz duży problem.

Chcesz wiedzieć, czym jest sukces?

- Czym?

- Gdy nie musisz się martwić o bzdury.

- Cóż, brzmi jak bzdury

Tony’ego Robbinsa.

- To twój problem.

Skończysz jak jeden z tych bankierów,

przekładając papiery całymi dniami.

Wracasz do domu, całujesz żonę,

ona zaczyna jęczeć, bo wasz dzieciak

nie zabrał psa na spacer więc ten zesrał się na podłogę.

- Nie martw się o mnie.

- Zależy mi na tobie.

Nie martwię się, po prostu nie chcę

byś skończył w jakimś barze,

użalając się i wspominając przeszłość, to wszystko.

- Bez obaw, Donnie, mnie to nie spotka.

- Mam nadzieję, naprawdę.

- Człowieku.

- Ładne, co?

- Ładne.

- Chodź, zobacz.

- Hej, masz wyściełane ściany?

Jak ty to robisz?

- Łapię okazje.

Chodź.

- Tim, pijesz coś?

- Zdecydowanie, woda.

- Daj spokój, co powiesz na piwo?

- Piwo, żartujesz sobie po tym meczu?

- Hej, jak chcesz.

Myślałeś o tym, co powiedziałem?

- Tak, ale muszę to przetrawić.

- Możesz to zrobić, możesz mieć to wszystko.

- Nie wiem.

- I w tym tkwi problem.

- W czym?

- Nie wiesz.

Musisz mieć zaufanie, musisz mieć wizję.

Pomyśl o tym.

- Hej, chłopaki!

Cześć, Tim, nie wiedziałam, że przyjdziesz.

- Tak, zagraliśmy kilka setów.

- I kto wygrał?

- Cóż, jasne że on.

- Nie bądź taki skromny.

- Podoba ci się?

- Co?

- Kim.

- Tak, dobrze wygląda.

- Wiesz...

ona lubi się zabawić.

- Co lubi?

- Lubi się zabawić.

- To świetnie, Donnie,

ale nie sądzę, by to była moja sprawa.

- Chyba masz rację, to nie twoja sprawa.

Chodź na chwilę, chcę ci coś pokazać.

Niezły, co?

- Piękny, zakochałem się.

- Odebrałem go jakiś miesiąc temu.

Praktycznie go ukradłem, zgadnij, od kogo go kupiłem?

- Kogo?

- Ed McMahon.

- Z porannego programu?

- Tak, Johnny Boy.

- Jaja sobie robisz, prawda?

- Nie.

Czemu miałbym żartować?

Gdybym chciał cię okłamać,

nie wymyśliłbym kogoś lepszego niż Ed McMahon?

- Wybacz, nie miałem nic złego na myśli.

Bierz.

- Co?

- Przejedź się!

- Nie mogę.

- Tim, mówię ci, jest twój na weekend.

Zabierz gdzieś Wendy,

na przejażdżkę na plażę...

- Nie mogę go wziąć, ja po prostu...

- Weź samochód!

- Nie wiem co powiedzieć, Donnie, to...

- Nic nie mów, Jezu Chryste!

Nie chcesz go wziąć, i zabawić się dla odmiany?

- Dobra, w porządku, wezmę je,

ale jestem twoim dłużnikiem.

- Nie zrób sobie krzywdy.

Hej, Tim, wkładasz kluczyk, przekręcasz i jedziesz.

- Tak, tak, wiem.

- Więc jak to było

odpalić go i pozwolić się wieść?

- Świetna sprawa, było wspaniale.

- Tak, wiem.

- Wiesz, miałem pełną kontrolę!

- To właśnie chciałem usłyszeć.

- Bardzo ci dziękuję, było świetnie.

- Nie musisz.

Od jak dawna jesteśmy przyjaciółmi ze 20 lat czy coś?

- Dokładnie 23, skończyliśmy w 74 roku,

choć jeśli dobrze pamiętam,

nie do końca obracaliśmy się w tych samych kręgach.

- To nie jest ważne,

Liczy się to, że znamy się od dawna,

a to czyni z nas dobrych przyjaciół.

- Tak, wiem, to znaczy

kto by pomyślał po tych wszystkich latach,

Don White i Tim Marsh wciąż się kumplują?

- Znowu się tu chowacie?

- Zwykła męska rozmowa.

Panie by się nudziły.

- Naprawdę?

- Interesuje nas wiele rzeczy.

- Chyba nie gadaliście o kobietach?

- My i kobiety, skąd ta myśl?

- Bo wiem, co lubią faceci.

- Czyli co?

- Hej, ucz się!

- Przepraszam, mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko.

Po prostu czasem nie mogę mu się oprzeć.

- Ja nie mam nic przeciwko.

- To macie kostiumy kąpielowe?

- Ja mam.

- Dobrze, Tim, przywiozłęś swój?

- Zapomniałem.

- Tim!

- Wyleciało mi z głowy.

- I tak go nie potrzebujesz!

- Nie, nie trzeba, wiesz co?

Pójdę sobie na mały spacer.

Czuję się trochę oszołomiony.

- OK, jak chcesz.

- Pójdę się przebrać.

- Poszło dość szybko.

- Przepraszam, nie wiedziałam...

- Nie przejmuj się, nie ty pierwsza byś nas widziała.

- Chyba połowa ludzi z Mulholland

już nas tu widziała.

- Ja nic nie widziałam.

- Nie ma sprawy, kochanie.

- Hej, przyniosę szampana.

- Dobry pomysł.

- Jak woda?

- Dobra, świetnie wyglądasz!

- Proszę, zamieniłbym się z tobą ciałami.

- Żartujesz sobie?

Masz fantastyczną figurę.

- Tak, po dwójce dzieci.

- Miło.

- Co robisz?

- Zrobiłem sobie przerwę.

Podziwiam tę małą kapliczkę, którą tu zbudowałeś.

- To były stare dobre czasy!

- Wydaje się, że to było tak dawno.

- Zgadza się.

Ciągle jeszcze możesz się dobrze zabawić.

- Tak?

- Tak, wyobraź sobie.

Dziewczyny się upijają, prawda?

Gdy nagle Wendy ściąga bikini.

- Jaja se robisz?

- Przysięgam.

- TY skurwielu.

- Musisz sobie podnieść poprzeczkę.

Podobała ci się jazda BMW, prawda?

- Daj spokój, komu by się nie podobała?

- Wiesz, mam całą masę innych zabawek

którymi moglibyśmy się bawić.

- O czym mówisz?

- Wiesz, o czym.

O tej jednej rzeczy, która się liczy.

- Czyli co?

- Wiesz, co mam na myśli.

- Nie, nie wiem.

- Więc powiedz mi, Tim, którą z moich zabawek

pragniesz najbardziej na świecie?

Bądź szczery.

- Daj spokój, już jeździłem twoim BMW.

Co mi teraz pożyczysz, swój dom?

- Raczej nie.

- Słuchaj, nie całkiem łapię...

- Mówię o Kim.

- Kim?

Naćpałeś się, człowieku!

- Cóż, może trochę,

ale mówię poważnie.

- Nie zaczynaj znowu.

- Nie gadaj bzdur.

Widzę, jak na nią patrzysz.

- Nawet jeśli, nie miałem tego na myśli.

O niczym nie myślałem, OK?

Jeśli jesteś na mnie zły, to przepraszam.

Trochę za dużo wypiłem.

Czy ja, słuchaj,

zrobiłem z siebie idiotę, czy co?

- Nie jestem zły.

Jest twoja.

- Moja?

Donnie, to nie ma większego sensu.

- Dla mnie ma.

- Właśnie, że nie!

- Wiesz, o tym właśnie mówiłem.

Zdolność łapania okazji,

raz na jakiś czas złammania kilku zasad.

Pamiętasz naszą niedawną rozmowę?

- Tak, pamiętam.

Co to ma wspólnego z Kim?

- Wszystko!

Nie rozumiesz, prawda?

- Słuchaj to dla mnie za szybko.

Zwolnij na chwilę, dobrze?

- Wiesz, jak cię lubię, człowieku,

ale mnie przerażasz.

Jesteś jak mysz!

Żyjesz w swojej małej dziurze.

Czasem wystawiasz głowę,

ale boisz się wyjść.

Wciąż myślisz, że jakiś kot

odgryzie ci dupsko.

Nie rozumiem, jak możesz tak żyć?

Nigdy stamtąd nie wyjdziesz.

- To za dużo, Donnie.

- Za dużo?

- Tak, nie mogę się przespać z Kim.

- Dlaczego?

- Dlaczego, jaja sobie robisz?

Bo jest twoją żoną, na litość boską!

To ci nie przeszkadza?

Nie mówiąc już o tym, że sam jestem żonaty.

Do tego dwójkę dzieci, więc mam

te 13 lat małżeństwa wywalić przez okno?

- Wybacz, ale ja tego tak nie widzę.

- Nie, a powinieneś.

Zazwyczaj faceci nie oferują swoich żon innym facetom.

O nie!

Więc to kolejny z twoich wygłupów?

- Nie.

Kim i ja, wiesz, my jakoś widzimy rzeczy

inaczej niż inni ludzie.

Jeśli coś nam się podoba, i dobrze się z tym czujemy, to to robimy.

Gramy według własnych zasad, nie cudzych.

To znaczy, to nie tak,

że czekamy, aż sąsiedzi zaproszą nas

na świąteczny obiad, jeśli wiesz, co mam na myśli.

- Donnie, to twoja żona.

- Ciągle nie łapiesz, prawda?

Pamiętasz tych biednych frajerów o których ci mówiłem?

Jak kończą z niczym,

Zmierzasz w tę samą stronę.

- Pierdol się.

- Słuchaj, Tim, nie zrozum mnie źle, kocham cię, człowieku.

Ale przeraża mnie myśl,

że stajesz się jednym z nich.

Musisz zaryzykować,

i to jest czas, by zdecydować.

- I wyrzucić 13 lat małżeństwa przez okno?

- To nie musi się zdarzyć.

- To pierwsza rzecz, która się stanie!

- Nie o to chodzi czy dasz się przyłapać.

Chodzi o złamanie zasad, rozumiesz to?

Chodzi o zrobienie czegoś dla siebie.

Kiedy ostatnio zrobiłeś coś dla siebie?

- To jest twój problem.

Zawsze chodzi o ciebie.

Nie rozumiesz, nigdy się nie nauczyłeś

że twoje działania mają swoje konsekwencje.

- OK, wiesz co,

chyba popełniłem błąd.

- Masz cholerną rację.

Mogę nie mieć tyle, co ty i Kim,

ale jestem szczęśliwy.

- Więc...

nadal jesteśmy przyjaciółmi?

- Tak, wciąż jesteśmy kumplami.

- Fajnie, głowa do góry!

Chyba wyjdę na zewnątrz

sprawdzić co u dziewczyn.

- Co?

- Nic.

- Myślisz, że jesteś taki zabawny, prawda?

- O co się wkurzasz?

- Nawet nie wiesz, prawda?

To naprawdę smutne.

- Wiem tylko, że mieliśmy cholernie dobrą imprezę,

a ty na mnie naskakujesz.

- Cholernie dobrą imprezę?

Wciąż śliniłeś się do Wendy!

- Kochanie, zdawało ci się.

- Podoba ci śię, prawda?

- Co to do cholery ma znaczyć?

- Podoba ci się

i nie potrafisz się kontrolować!

- Wiesz co, wypadam.

- Gdzie idziesz?

- Pooglądać telewizję.

- Nie skończyliśmy rozmawiać.

- Już to wcześniej słyszałem.

- I oczywiście nic do ciebie nie dotrze,

bo wciąż myślisz fiutem!

- Tak, a ty to uwielbiasz.

- Och, nie wkurwiaj mnie, Don.

- Dobrze.

- Boisz się mnie, prawda?

Taki twardziel, a się mnie boi!

- Masz rację, trzęsę się ze strachu.

- Żebyś wiedział.

- Czemu miałbym się ciebie bać?

- Bo wiem, co cię kręci,

i to cię przeraża na śmierć, prawda?

- Za bardzo się martwisz, kochanie.

- Nawet nie próbuj, to nie zadziała.

- Panie Marsh?

Tim?

- Wybacz Sharon, nie zauważyłem cię.

- Potrzebujesz mnie?

- Co?

- Jestem ci potrzebna dziś po południu?

Chciałabym wyjść wcześniej, nie czuję się dobrze.

- Nie, nie będziesz potrzebna.

- Więc mogę wyjść o trzeciej?

- Tak, możesz.

- Dzięki.

Miłego weekendu.

- Tobie też.

- Jezu Chryste, wystraszyłeś mnie, Jimmy.

- Przepraszam, Tim,

chyba trochę przesadziłem.

- To nie twoja wina.

Jestem ostatnio nerwowy.

- Cóż, dziś piątek, mamy weekend!

Jakieś plany?

- Co?

- Planujesz zabrać gdzieś swoją panią?

- Nie, po prostu odpocznę i trochę się zrelaksuję.

- Zabieram żonę na Hollywood Bowl!

Jezu, kocham to miejsce.

To znaczy, muszę się postarać.

Dobre wino, trochę sera,

może jakieś dobre kanapki.

- Naprawdę?

- Tak, gra Mel Torme.

Betty i ja po prostu go kochamy.

50 dolców za bilety.

To znaczy, 50 dolców za bilet.

Widziałeś go kiedyś?

- Nie.

- Ten gość to dopiero coś, Velvet Fog.

Facet wciąż to ma!

- Brzmi jak niezły wieczór, Jimmy.

- Hej, Tim, miłego weekendu.

- Tobie też.

- To ty?

- Tak.

- Kolacja prawie gotowa.

- Pójdę się umyć.

- Jeszcze wina?

- Nie, dzięki.

- Co się stało, kochanie, wydajesz się zdenerwowany.

- Nic się nie stało, a co?

- Nie wiem, wydajesz się nieobecny.

- Jestem po prostu zmęczony,

praca czasem daje mi w kość, to wszystko.

Strasznie tu cicho, gdzie są dzieci?

- Miały bardzo pracowity dzień i zasnęły oglądając bajki.

To moja wina, prawda?

Wiem że przez moją nową pracę, dzieci

i cały dom,

nie poświęcałam ci uwagi.

- Nie kochanie, nie chodzi o ciebie.

- Wiem, to znaczy, próbuję,

ale po prostu nie ma w tym

już takiej zabawy, kochanie.

Czasami chodzimy spać nie zamieniając ani słowa.

Martwię się o nas.

- Nie martw się.

- To przeze mnie

już się nie kochamy, ale zamierzam to zmienić.

- Mówiłem, że to nie twoja wina.

- Boże, jesteś taki spięty.

- Tak jest dobrze.

- A właśnie, dzwonił Don.

- Czego chciał?

- Zapraszał na imprezę, i mówił coś o salonie samochodowym.

- O której?

- O dziewiątej.

Wiesz, nie musimy iść.

Pamiętasz, kiedy po prostu zostawaliśmy w domu

i całymi dniami nie wychodziliśmy z łóżka?

- Brakuje mi tego.

- Mnie też, nie musimy tam iść

- Nie, muszę iść.

To jego wielka noc.

Mówił o tej umowie od miesięcy.

- OK, a dla mnie znajdziesz jakąś wymówkę?

- Coś w stylu, "Nie czuję się zbyt dobrze"?

- Może być.

- Kocham cię.

- Ja też cię kocham.

- Tato, mogę się napić wody?

- Twoja kolej. - Moja kolej.

- Zaraz przyjdę, Ashley!

- Kiedy?

- Za minutę.

- Lepiej tam idź, bo będzie dziś spać z nami.

- Wiem.

- Zaczekam na ciebie.

Idę, Ashley!

- Nie jestem pewien, co się stało, ale zajmę się tym

jeśli chcesz, podoba ci się impreza?

- Dzięki za przyjście.

Cześc, Tim, dzięki że jesteś.

- Gratulacje, Don.

- Jeszcze na to za wcześnie

rozkręcenie tego potrwa z rok

- Daj spokój, świetnie sobie poradzisz!

- Masz rację, chwila.

Gdzie twój drink?

- Zaraz sobie wezmę.

- Idź, potem pogadamy.

Cześć, Kim!

- Co u ciebie?

Dobrze cię widzieć, dzięki że wpadłeś!

- Za nic bym tego nie przegapił,

i spójrz na siebie... wyglądasz świetnie!

- Dzięki, a gdzie jest Wendy?

- Nie czuła się zbyt dobrze, więc...

dziś będę tylko ja.

- No cóż, może następnym razem.

Mój Boże, moje nowe buty.

- Cóż, chodzę i piję od siódmej,

więc będziesz musiał mnie znosić.

- Muszę nadrobić trochę zaległości.

- To idź sprawdzić czy szef nie potrzebuje pomocy.

- Z mojego punktu widzenia nie ma żadnych granic.

Mamy LA, mamy Dolinę,

mamy Orange County, nie ma powodu,

Nie maż adnego powodu by nie wypuszczać

co najmniej 2000 jednostek miesięcznie.

Przejmiemy to miasto, tylko trzymajcie się mnie.

Zaraz wracam.

Co za cholerna impreza!

Jesteś na mnie zły?

- Nie, nie jestem na zły.

- Jasne.

Chodzi o to co powiedziałem tamtej nocy?

- Słuchaj, nie ważne, nawet nie pamiętam

o czym gadaliśmy.

- To co wtedy mółwiłem o Kim.

Chciałem tylko pomóc, to wszystko.

- Już to sobie wyjaśniliśmy, zapomnij.

- No nie wiem, ona cię lubi.

- Słuchaj, jestem żonaty.

- No i?

Wiesz, myślałem o tym, co wtedy powiedziałeś,

że się wyda.

Nie wiem, stary.

Nie sądzę, by tak się stało.

- Zawsze tak się dzieje.

Cholera, spójrz na nią.

Jest taka seksowna!

Podoba ci się, prawda?

- Tak, jest piękna.

- Dokładnie, jest piękna,

i możesz ją dziś mieć.

Nikt się nigdy nie dowie.

- Nie skończysz z tym, prawda?

- Tylko na nią spójrz,

możesz ją mieć na całą noc!

Zrobiłeś to ze swoją żoną, prawda?

Jesteś naładowany, ona jest pijana, prawie śpi.

Nie ma znaczenia, kogo pieprzysz, póki dobrze ci idzie.

Może być twoja.

Mógłbyś się z nią dziś przespać.

A i tak pewnie by myślała, że to ja.

Wiesz, nic się nie zmieniasz.

Chryste, ciągle się boisz, że się dasz przyłapać!

- Nie boję się, że się dam przyłapać.

- Właśnie tego się boisz.

Boisz się wszystkiego, co jest choć trochę inne.

- Czemu nie zostawisz tego w spokoju.

- Tracisz taką okazję!

- Tak, tracę, a wiesz co?

Jesteś pijany, a to zaczyna wyglądać

jak zła noc z lat 60-tych.

- Jak chcesz, tylko nie przychodź do mnie

pytając o Wielkie Amerykańskie Marzenie,

bo to ja nim jestem.

Dziękuję.

- Tim, dobrze się bawisz?

- Świetnie, to wspaniała impreza.

- To dobrze, cieszę się!

To dobrze, że ty i Don

trzymacie się razem od tylu lat.

Myślę, że to mu pomaga.

- Donnie chyba nie potrzebuje zbyt wiele pomocy.

- O potrzebuje.

Poza tym ty jesteś inny.

- Co masz na myśli?

- Mam na myśli Dona i jego przyjaciół,

jesteś cichy i nie przechwalasz się cały czas.

Lubię to w mężczyznach.

- Donnie ma się czym chwalić.

- Cóż, na pewno tak uważa.

Ale czemu o nim rozmawiamy?

- Nie wiem!

- Musisz mieć tego dość, Don to, Don tamto.

Wszyscy zawsze o nim mówią,

i ja też robię z siebie idiotkę, mówiąc o...

- Donie.

- Więc, masz dwójkę dzieci.

- Tak, Ashley ma sześć lat,

a Ricky cztery.

- Ricky cztery, jak słodko!

- Tak, cztery jest niezłe.

Cóż, my oczywiście jeszcze nie mamy,

ale myślę, że możemy.

Sama nie wiem, nie jesteśmy małżeństwem tak długo.

Właściwie jak długo?

Dopiero minął rok.

- Powiem ci, że dzieci zmieniają wszystko.

- Tak słyszałam.

- Co?

- Tak sobie myślałam.

- O czym?

- O tobie.

- O mnie?

- Tak, właśnie myślałam,

jak by to było, gdybym spotkała cię, nim poznałam Dona.

- Pani White, telefon do pani.

- Już idę.

Do zobaczenia później.

Mój mąż właśnie urządza przyjęcie,

i doprowadza mnie do szału.

Wiem, powinnaś zobaczyć jego przyjaciół.

Jest jeden facet, który jest naprawdę słodki.

Oddzwonię do ciebie.

Wejdź, Tim, usiądź.

- Jak się masz?

- Dobrze, cieszę się, przyszedłeś.

Wiesz, jestem trochę pijana,

ale myślę, że jesteś naprawdę słodki.

- Dziękuję.

- Wydajesz się takim miłym facetem.

- Przepraszam.

- Ja naprawdę...

- Po prostu przestań.

- Więc musicie sobie uświadomić

cokolwiek się stanie, musicie działać.

Musicie tam wyjść i... hej, jak leci?

- Dobrze, Donnie, świetna impreza.

- Dzięki, słuchaj,

idziemy do Country Klubu na drinka.

Chodź z nami.

- Nie, jestem trochę zmęczony,

wypiłem kilka drinków, muszę już iść.

- Tylko na jednego!

- Nie, na mnie już czas.

Dzięki, świetna impreza, trzymajcie się.

- Tylko jednego!

Cóż.

- Przyjdziesz?

- O co chodzi?

- Dokończyć to, co zacząłeś.

- To chyba pomyłka.

- Niech dzwoni, jest wcześnie.

- Nie mogę spać, odbiorę.

Halo, tak.

Nie, nie ma problemu, nie spałem.

Co? Żartujesz!

Jezu Chryste, tak, zaraz będę.

- Kto to był?

Co się stało?

- To Donnie, zdarzył się wypadek.

- Wszystko w porządku?

- To Kim.

- Nic jej nie jest?

- Nie wiem.

- Co powiedział Don?

- Powiedział, że coś się stało Kim.

Pojadę tam.

- Co macie?

- Znalazł ją jej facet,

około szóstej rano.

Na policję zadzwonił o 6:17.

Ktoś musiał poderżnąć jej gardło

i uderzyć czymś w głowę.

Co za bałagan.

- Kim była?

- To Kimberly White, 27 lat.

nie sprawdziliśmy jeszcze wszystkiego,

ale chyba nie ma śladów włamania,

a w firmie ochroniarskiej nie odnotowano

uruchomienia alarmu.

- Gdzie on jest?

- Jest w kuchni i rozmawia z Wilshire.

Jest w szoku.

- Rozejrzę się,

później z nim pogadam.

- Sprawdzimy posesję.

- Znalazł pan swoją żonę?

- Tak.

- O której to było?

- 6:00, 6:15, nie wiem.

- Zawsze pan wtedy wraca do domu?

- Nie.

Byłem tej nocy na małym przyjęciu

z przedstawicielami handlowymi.

- Przedstawicielami handlowymi?

- Tak, jestem właścicielem salonu samochodowego.

Mieliśmy tu małą imprezę,

a potem wyskoczyliśmy na kilka drinków.

- Muszę poznać ich nazwiska.

Proszę je podać sierżantowi.

Pańska żona została w domu?

- Tak.

Mówiła, że jest zmęczona i chce się położyć.

- A pan ją znalazł po powrocie do domu?

- Tak.

- Współczuję.

Dotykał pan czegokolwiek w pokoju, lub czegoś wokół łóżka?

- Prawdopodobnie, zobaczyłem ją leżącą na łóżku,

i pobiegłem do telefonu, zadzwonić na policję.

Na pewno czegoś dotknąłem.

- Czy w domu jest alarm?

- Tak.

- Nie znaleźliśmy żadnych śladów włamania

a firma ochroniarska nie odnotowała alarmu.

- Może po prostu zapomniała go włączyć.

- O której godzinie wyszedł pan wczoraj z domu?

- Musiało być około pierwszej.

Przyjęcie się kończyło, więc wyszliśmy na drinka, cholera!

- Nic nie zginęło?

- Nie wiem, nie sądzę.

- Jak długo był pan żonaty?

- Około dwóch lat.

- Czy pańska żona miała jakiś wrogów?

Były zazdrosny chłopak.

- Nie, nic takiego.

- Cóż, dziękuję że poświęcił mi pan czas.

Proszę dzwonić o każdej porze,

jeśli coś pan sobie przypomni.

- Jasne.

- Co się dzieje, gdzie jest Kim?

Co się stało?

- To straszne.

Wróciłem do domu około 5:30,

wszędzie była krew.

Ktoś pobił Kim.

Nie wiedziałem, co robić.

Chryste, dlaczego wyszedłem,

powinienem był tu zostać!

Boże!

- Donnie, ja tu byłem.

Byłem z Kim ostatniej nocy.

- Co?

- Tak mi przykro.

- Co powiedziałeś?

Sukinsynu, zabiłeś ją!

- Nie, nie skrzywdziłem jej!

- Nie okłamuj mnie, zabiłeś mojego anioła!

- Kochałem się z nią, nie zabiłem jej.

Nigdy nie skrzywdziłbym Kim.

To ty ciągle o tym mówiłeś!

Kazałeś mi to zrobić, kazałeś mi się z nią przespać!

Byłeś tu zeszłej nocy!

Pomyślą, że to zrobiłeś!

Chryste, co powiemy glinom?

Co im powiesz, nigdy nam nie uwierzą!

- Musisz im powiedzieć prawdę!

- Prawdę?

- Słuchaj,

to, co zrobiłem ostatniej nocy, było głupie.

Nigdy nie skrzywdziłbym Kim.

Nigdy nie skrzywdziłbym Kim!

- Hej, rozmawiałeś już z mężem?

- Tak.

Nie było go od pierwszej w nocy, rano ją znalazł.

- Przeczytaj to.

Laboratorium pozyskało nasienie z tkanek pochwy.

- Więc?

- Więc mąż mówi, że wychodzi z kumplami.

Wraca do domu o szóstej, i znajduje ją martwą.

Kiedy to zrobili?

- Żartujesz sobie?

To była impreza, zabiera ją na górę

do sypialni, podciąga sukienkę,

mamrocze jakieś świństwa do ucha,

i się zabawiają podczas imprezy.

Zawsze tak jest.

- Nie sądzę.

- Taka z ciebie ekspertka małżeńska?

- Słuchaj, cwaniaku, laboratorium twierdzi, że nasienie

było tam najwyżej od trzech godzin.

Więc to nie mógłbyć mąż.

- Te badania nigdy nie są precyzyjne.

- Wiesz, o czym myślę?

Myślę, że był ktoś inny.

Ktoś pomiędzy godziną jego wyjścia

a godziną kiedy ją znalazł.

- Sprawdź tą teorię.

- To znaczy?

- Sprawdź go, sprowadź pana White'a,

i niech się spuści do kubka.

A jak nasienie nie będzie się zgadzać, masz trop.

W przeciwnym razie to ślepa uliczka.

- Za mało na to poszlak.

- Zapytaj go.

Jeśli nie ma nic do ukrycia, zgodzi się.

- OK, to narazie.

- Więc im nie powiedziałeś?

- Nie mogłem!

- Dlaczego?

- A co mam powiedzieć?

Kiedy wyszedłem z kumplami,

mój najlepszy przyjaciel spał się z moją żoną,

a po powrocie znalazłem ją martwą?

- Mówiłeś, że powiesz im prawdę.

- Tak zrobiłem.

- Don,

cześć.

- Cześć.

- Jak się masz?

- W porządku, dzięki.

- Dzwoń, jakbyś czegoś potrzebował.

- Jasne.

Ile ona wie?

- Nic.

Nie rozwalę sobie małżeństwa

przez jedną noc.

- Dowie się prędzej czy później.

Muszę stąd wyjść.

- A co ja mam robić?

- Słuchaj, nie możesz iść na policję.

Jeśli im powiesz, że byliście razem,

nigdy w to nie uwierzą.

Będą myśleć, że to zrobiłeś.

Musisz trzymać gębę na kłódkę

i się modlić, by złapali winnego.

- I to wszystko?

- To wszystko.

Po prostu bądź twardy, dobra?

- Tak.

- Porucznik Matthews?

- Tak.

- Mamy wyniki.

- Dzięki.

- Nie pasuje?

- Nie, miałaś rację.

- Niesamowite.

- Zaczyna się to komplikować.

Wiemy, że zmarła Kim White, uprawiała seks.

Laboratorium znalazło próbki nasienia.

Jedyny problem, że to nie był jej mąż.

- Musiała mieć kochanka.

Potwierdza się to co mówiłam od początku!

- Więc ten drugi facet ją pociął?

- Don White zgłosił się do pobrania próbki.

Jest chętny do współpracy.

Chyba możemy go wykluczyć.

- Tak myślisz?

- A czemu nie?

Nie sprzeciwił się badaniu nasienia,

i na pewno nie zachowuje się podejrzanie.

Facet, który z nią był, to ten, który ją pociął.

- Myślę wręcz przeciwnie.

Ten, który z nią był, jej nie pociął.

- Myślisz, że to mąż?

- Pomyśl o tym,

ma chłopaka, kogoś, z kim się spotyka.

Mąż wychodzi z kumplami,

dzwoni do chłopaka na szybki numerek.

On przychodzi, zabawiają się,

i kiedy wychodzi, mąż go widzi.

Wpada w szał.

- Mielibyśmy kolejnego O.J. Simpsona,

zabiłby jej chłopaka, albo oboje.

- Nie, to morderstwo z wściekłości, był na nią zły.

- Więc jest tam ktoś, kto dużo wie

o tym, co się zdarzyło przed morderstwem.

- Tak, i pewnie boi się ujawnić.

Jaki był czas zgonu?

- Między piątą a szóstą.

- O której mąż opuścił klub?

- Gdzieś około piątej,

ale byli w centrum.

To jakieś 10 minut drogi.

- Miał czas by to zrobić.

A facet, który ją pieprzył

też miał na to czas.

- Więc co teraz zrobimy?

- Więc wszystko było w porządku?

- Już wam mówiłem.

To było dobre małżeństwo.

Jasne, miewaliśmy problemy.

- To nie łatwe, ale muszę zapytać.

Czy pańska żona miała romans?

- To śmieszne.

- Jest pan pewien?

- Absolutnie, Kim mnie kochała.

- Nie było nikogo innego?

- Śmie pan przychodzić tutaj i oczerniać moją żonę.

- Nie interesuje nas reputacja pańskiej żony.

Jesteśmy tu, by rozwiązać to morderstwo.

- Zabieracie się do tego od złej strony.

- Prowadzi pan atrakcyjne życie, prawda?

Z wielkim basenem, drogimi samochodami, imprezami.

- Mam dobre życie, o co panu chodzi?

- Pańska żona z kimś się spotykała, i takie są fakty.

- Są na to fizyczne dowody, panie White.

- To śmieci.

- Śmieci?

Niecierpię pozbawiać ludzi złudzeń, kolego,

ale twoja żona zmarła pełna nasienia,

i wiesz co?

Ono nie było twoje.

- Zrobiliśmy wszystkie testy.

Czy ma pan pojęcie, z kim mogła się spotykać?

- Nie wiem.

- Pomyśl więcej.

- Powiedziałem, że nie wiem.

Znacie drogę do wyjścia.

- Jak leci?

- Dobrze.

- Całkiem gorąco dzisiaj, co?

- Wtedy zaczynam zarabiać.

- Pracujesz tu w soboty?

- O tak, codziennie.

Mnóstwo rzeczy do zrobienia.

- O której zwykle zaczynasz?

- O wschodzie słońca, piąta, szósta rano.

- Zapisałaś?

- Tak.

- Pamiętasz coś niezwykłego z ostatniej soboty?

- Soboty?

- Wtedy przyjechała policja.

- Nie, nic, poaza policją.

- Jakieś niezwykłe odgłosy, żadnych krzyków, cokolwiek?

- Nie, nic takiego.

- A może jakieś nietypowe pojazdy

w sąsiedztwie czy na podjeździe obok?

- Tak, stał niebieski SUV.

zaparkowany na podjeździe, kiedy przyszedłem.

Poszedłem po narzędzia,

a potem już go nie było.

- Nie widziałeś, kto prowadził?

- Niestety, byłem w środku.

- A nie wiesz czym jeździ pan White?

- Wiem, wszyscy znają jego Porsche.

To naprawdę fajny samochód.

- Ale w tą sobotę go nie widziałeś?

- Nie, nie, tylko ten niebieski SUV.

- OK, bardzo mi pomogłeś.

Wielkie dzięki.

- Powodzenia.

- Dziękuję.

- Nie masz SUV-a, prawda?

- Nie.

- Ale masz salon samochodowy?

- Sprzedaję samochody zagraniczne, nie ciężarówki.

- Ktoś z przyjaciół twojej żony jeździ SUV-em?

- Tim.

- Tim?

- Tim Marsh.

- Kim on jest?

- Stary przyjaciel z liceum.

- Czym się zajmuje?

- Jest księgowym.

- Znał twoją żonę?

- Oczywiście, ciągle u nas bywał.

Byli dobrymi przyjaciółmi.

- Jak dobrymi, może kochankami?

- Nie.

- Był na przyjęciu tamtej nocy?

- Tak, był.

- Po przyjęciu poszedł razem z tobą?

- Nie, poszedł do domu.

- Z żoną?

- Nie przyszła na przyjęcie.

- Posłuchaj, zapytam jeszcze raz.

Czy twoja żona miała romans z Timem Marshem?

- Nie.

- Cześć.

- Dzień dobry!

- Myślałem, że wyszłaś z dziećmi.

- Wyszłam, zawiozłam je do szkoły.

Spotkałam się z nauczycielami, wróciłam, zjadłam śniadanie,

wszystko, zanim się obudziłeś.

- Musimy porozmawiać.

- Jasne, coś nie tak?

- Chodzi o Kim i to, co się wydarzyło.

- Tak, wiem.

Biedny Don, tak mi go żal.

Musi mu być ciężko.

Ciągle się słyszy o takich rzeczach,

aż nagle się zdarza komuś kogo znasz.

Nagle zdałam sobie sprawę, jakie mamy szczęście.

- Wciąż trudno w to uwierzyć.

- Wyglądasz na zmęczonego.

- Tak mi przykro.

- To nie twoja wina.

- Cholera!

- O co chodzi?

- Byłem z nią.

- O czym ty mówisz?

- Z Kim.

Byłem z nią w noc jej śmierci.

- Co masz na myśli?

- Spałem z nią.

- Spałeś z nią.

- Spałem z Kim.

- Z Kim, spałeś z Kim White?

- Przepraszam.

- Przepraszasz?

I to ma sprawić, że będzie lepiej,

bo jest ci przykro?

Boże, jesteś żałosny!

Co się z tobą dzieje?

Ty głupi draniu!

Wynoś się z mojego domu!

- Przepraszam, nie chciałem!

Nigdy nie chciałem cię skrzywdzić!

- To powinieneś o tym pomyśleć zanim mnie zdradziłeś.

- Popełniłem błąd!

Nie kochałem jej, kocham ciebie!

Musisz to wiedzieć!

- Kochasz mnie, i dlatego spałeś z moją przyjaciółką?

Bo mnie kochasz?

Ile razy, Tim, raz, dwa, ile?

- Jeden raz, byłem pijany.

Nie możesz mi wybaczyć?

- 13 lat małżeństwa, mamy dzieci,

co mam im teraz powiedzieć?

Tatuś kogoś zerżnął, ale jest mu przykro,

i nas kocha!

Pieprz się!

- Kochanie, jesteś moim życiem!

Jesteś wszystkim, co mam!

Nie mogę żyć bez ciebie!

- Zejdź mi z oczu.

- Och, Wendy.

- Wynoś się, bo przyprawiasz mnie o mdłości!

- Boże, co ja zrobiłem?

- Wynoś się!

- Wendy?

- Wynoś się.

- Więc po przyjęciu poszedł pan do domu?

- Zgadza się.

- O której to było?

- Około pierwszej.

- Pańska żona spała, gdy pan wrócił, prawda?

- Tak.

- Nie wygląda to dobrze, przyjacielu.

- Podobno jeździ pan SUV-em z 1993 roku.

- Zgadza się.

- I jest pan przyjacielem Dona White'a?

- Tak, znam Donniego od liceum.

- A jego żonę?

- Znałem Kim.

- Jak dobrze?

- Była żoną mojego najlepszego przyjaciela.

- Coś mi mówi, że znałeś ją dużo lepiej.

- Co pan sugeruje?

- Jakiś głos mówi mi, że znałeś ją

na tyle dobrze, by ją pieprzyć.

- To szaleństwo, mówiłem,

że była żoną mojego najlepszego przyjaciela!

- To się dzieje cały czas.

- Nie macie żadnych dowodów.

- Mamy naocznego świadka.

Widział tam pański samochód rano w dniu morderstwa.

- Proponuję zacząć mówić prawdę.

Mamy już dość, by uzyskać nakaz sądowy

na pobranie próbki twojej spermy.

A jak będzie pasować, przybiję ci dupsko do ściany.

- Jezu Chryste!

- Co się stało?

- Uprawialiśmy seks tej nocy,

ja i Kim, to był pierwszy raz.

- Byłeś podniecony chciałeś więcej,

ona powiedziała nie, a ty ją uderzyłeś.

- Wcale tak nie było.

Więc powiedz jak było.

- Flirtowaliśmy na przyjęciu.

Byliśmy pijani i...

gdy wróciłem do domu, nagle zadzwoniła i powiedziała

że zostawi otwarte drzwi

i żebym przyszedł.

- Była atrakcyjną kobietą.

Rozumiem.

- Więc poszedłeś.

- Byłem zdenerwowany i czułem się winny, ale Donnie...

On to zaaranżował.

- Co zaaranżował?

- To on powiedział, że powinienem przespać się z jego żoną.

Mówił, że to taka umysłowa zabawa.

- Więc powinieneś spać z jego żoną?

- Wiem, jak to brzmi, ale taka jest prawda.

Chciał bym podejmował większe ryzyko,

twierdził, że moje życie jest nudne.

- Więc chciał, żebyś się przespał z jego żoną?

Cholera, człowieku, moi kumple też uważają, że jestem nieśmiały,

ale nie pozwalają mi pieprzyć swoich żon.

- A on tak.

Pożyczał mi swoje samochody,

ciągle zapraszał do swojego domu,

i zaproponował mi Kim.

Nie zabiłem jej.

- Musisz się bardziej postarać.

- Więc co o tym myślisz?

- Myślę, że to stek bzdur.

Zabierz go do centrum, spisz zeznanie.

Ja zdobędę nakaz i przeszukam to miejsce.

- Poruczniku?

Myślę, że coś tu mamy.

- Co macie?

- Nie wiem, wygląda jak kij.

Nie pasuje tutaj.

Mam to wyciągnąć?

- Tak.

Jezu Chryste, idziemy.

- Mamy go.

Chodźmy.

Masz prawo milczeć.

Wszystko, co powiesz, może i zostanie użyte

przeciwko tobie w sądzie.

- Pasuje.

Laboratorium znalazło odciski Marsha na kiju.

- Więc mamy narzędzie zbrodni i naocznego świadka.

Usmażą sukinsyna.

Co ci jest?

- Nic.

- Daj spokój, wiem, że o czymś myślisz.

- Kilka rzeczy mnie niepokoi.

- Jakich?

- Don White, zrealizował polisę

ubezpieczeniową na życie żony.

- No i?

- Wykupił ją trzy miesiące przed morderstwem.

- Masz coś więcej?

- Po prostu coś mi tu nie gra.

- Wiele osób ubezpiecza współmałżonków na życie.

- To dwa miliony dolców, Jack.

- Mieli pieniądze, więc czemu nie?

Poza tym wszystko pasuje, coś przeoczyliśmy?

- Nie wiem.

- Mamy narzędzie zbrodni z jego odciskami palców.

Mamy jego nasienie, a on się przyznał, że ją przeleciał.

Więc czego brakuje?

- Masz rację.

Niczego.

- Ale coś cię niepokoi.

- Nie.

- Nie, na pewno?

- Tak.

- Więc chodźmy coś zjeść.

- Cześć, nie przeszkadzam?

- Nie, wejdź.

- Dzięki.

Wszystko będzie dobrze.

- A u ciebie?

- Trzymam się.

- Co jest?

- Nic.

- Daj spokój, jestem gliną od 17 lat,

Wiem, kiedy coś cię niepokoi.

- Ta sprawa Marsha.

- Co z nią?

- Po prostu nie mogę przestać o niej myśleć.

Choćby narzędzie zbrodni.

Czemu go nie zniszczył, nie zakopał na podwórku?

- Kto wie, z Marsha żaden neurochirurg.

Masz coś jeszcze?

- Tak, rozmawiałam z agentem ubezpieczeniowym.

Sprzedał White'owi polisę ubezpieczeniową na życie.

Twierdzi, że mieli różnego rodzaju problemy finansowe.

- Naprzykład?

- Wszystko, dom na wzgórzach

jest obciążony hipoteką,

salony samochodowe przynoszą straty.

Panie Donald White żył w kłamstwie.

- Nie wygląda to dobrze, ale niczego nie dowodzi.

Masa ludzi w tym mieście żyje na kredyt.

- Tak, ale jest coś jeszcze.

- Co?

- Pojechałam do więzienia w Soledad w zeszłym tygodniu.

Chciałam porozmawiać z Timem Marshem.

Powiedział mi coś dziwnego.

Że jego żona podrzuciła dzieci

u swojej matki trzy tygodnie temu.

Twierdząc, że potrzebuje kilkudniowego odpoczynku.

I zgadnij co?

Od tamtej pory nikt jej nie widział.

Dosłownie zniknęła.

- Zalewasz.

- Nie.