Original subtitles

Is het al bedtijd? Kom maar mee, Mr. Tibbs.

Alle teddy beertjes gaan naar bed...

alle teddy beertjes...

Wees niet bang. Het is maar onweer.

Boven staat je warme bedje al klaar.

Dat is vast een muis. Een gróte muis. Een das?

Ik heb de achterdeur vast open laten staan.

Lord Monroe, wat dacht u van een slaapliedje?

Naar bed, naar bed, zei Duimelot... eerst nog wat eten, zei Likkepot...

waar zal ik het halen, vroeg Lange Jan uit grootmoeders kastje, zei Ringeling...

dat zal ik verklappen, zei het kleine ding.

Auw, dat deed pijn.

Kom op, snel. We zijn er bijna Mr. Tibbs.

Mr. Tibbs?

Nee. Mr. Tibbs...

Ik kom eraan, vriend.

Ik laat niet één beertje achter.

Mr. Tibbs?

Wat bezielt u?

Verlaat dit huis...

Bedtijd voor de teddy beertjes. -Blijf van mijn beertje af, duivel.

Je kunt mij niet ontlopen.

Mijn God.

Hier kom ik. -De deurklink is stuk.

Papa beschermt je wel, Mr. Tibbs.

Door het raam. Vroeger waren we heel lenig, toch?

DE HAVEN VAN SOUTHAMPTON.

Zijn we er al? -Nee...

Wanneer zijn we nou in Engeland? -We zijn al in Engeland.

Hebben ze hier ook toiletten? Ik moet heel nodig.

We zijn er. -'Mijn beste man, theetijd.'

Wat een prachtig, gotisch hek.

'CanterVeil?'

Nee, 'Canter-Filet.'

Wat een huis... en spotgoedkoop.

En men zegt dat het er spookt. -Eng.

Je hoeft niet bang te zijn voor die zogenaamde geest, Virginia.

Angst voor het onbekende is voornamelijk onwetendheid.

Ik ben niet bang.

Stel je toch voor: ons eigen Engelse landhuis.

Hier kun je wel 50 geesten kwijt.

Hoorden jullie niet wat ik zei? -Niet echt.

We luisteren voornamelijk naar mama. -Ik zie de geest vast als eerste, Louis.

Tenzij hij eerst van jou schrikt.

Dit huis is echt oud. -Ouder dan papa.

Wat eng. -Ze heeft donuts op haar hoofd.

Jongens.

Mrs. Umney? Hiram Otis, tot uw dienst.

Welkom op Canterville Chase. Deze kant op.

Jeetje...

Waar is de geest? Ik wil als eerste. -Nee, ik.

Heeft u de geest ooit gezien? -Of bént u de geest?

Of een zombie? Wilt u mijn oogballen opvreten?

Of zijn hersens? Hij gebruikt ze toch niet. -Wat een schattige kinderen.

Deze kant op.

Kijk. Een toorts. -O, Hiram...

Ik daag je uit, Kent.

Geeft niks, dat schilderij was nu toch al van ons.

Is een gebrandschilderd raam duurder dan een normaal raam?

Hiram, het is echt perfect.

Zo statig.

Beetje somber, maar daar heb ik wel wat voor.

Elektriciteit, Mrs. Umney.

De kracht van de toekomst.

Dat weet ik zo net nog niet.

Uiteraard niet. U bent maar een bekrompen, Engelse dame.

Nog een keer, Kent. -Wat is Frans voor 'recht voor z'n raap?'

Echt, dit vertrek is ideaal voor ons grote banket.

En het huis zal vol lopen met leden van de Royal Society.

Industriëlen. Misschien zelfs wel enkele hertogen...

dé manier om ons elektriciteits- bedrijf op de kaart te zetten.

De Royal Society? Hertogen? Hiram.

De uitnodigingen zijn de deur al uit. Ga ons maar voor, Mrs. Umney.

Hiram.

Kindje...

Gouden kindje...

Deze kant op.

Virginia, loop door.

Ik kom al.

En dit is de bibliotheek.

Wat 'n schitterende collectie, hè, schat?

Thuis hadden we ook boeken, pa.

Alles achterlaten is zwaar, maar je maakt vast nieuwe vrienden.

Dit wordt 'n fantastisch avontuur. Kom op, geen tranen.

Ik huil niet.

Wat is er gebeurd met de vorige eigenaar? -Die zit nu in een inrichting.

Arme Lord Monroe. Hij schreeuwt alleen nog maar, dag en nacht.

Zo, dus.

De laatste 300 jaar...

werd iedere bewoner van dit huis gedwongen te vluchten...

omdat ze gek werden van de geest van Sir Simon de Canterville.

Je reinste onzin en domme praatjes.

Wij van Otis zijn uit beter hout gesneden...

en niet één geest, wie dan ook, zal ons ooit angst aanjagen.

Godallemachtig.

Virginia is bang voor de geest. Ze plaste vast in haar broek.

De boeken zijn behekst. -Mooie worp.

Geen eerste druk, hoop ik? Kom, er is zat werk te doen.

Dit is ons nieuwe thuis.

Jongens.

Kent deed dat. -Louis.

Het spook.

Is dit geen schattige kamer? -Ik haat het.

Kom je zo beneden eten? -Geen trek.

Virginia, dit moet ophouden. Dit is nu ons huis.

Dus wen er maar aan. -Echt niet. Ik haat het.

Goed gesprek.

Waren we hier maar nooit heengegaan.

Vreemd...

De geschiedenis van Canterville Hoe ben jij hier terecht gekomen?

'Wanneer de onvruchtbare amandel bloeit?'

Niet goed, niet goed.

Dat deed pijn. -Mooi, daarom gooide ik 'm ook.

Mij een beetje bang willen maken...

Sta niet te glunderen, jochie. Ken je geen manieren?

Wie staat hier te glunderen? En hoezo 'jochie'?

Ben je een meisje? Maar je draagt een pantalon.

Dit is een rijbroek.

Een meisje in een broek? Dat is onnatuurlijk.

Dus u bent de Geest van Canterville?

Klopt. Stolt het bloed al in je aderen?

Om iemand van gene zijde te spreken...

die zich weer onder de levenden begeeft?

Niet echt.

Ik vind u helemaal niet zo eng. -Maar ik ben juist ontzettend eng.

En ik zal jou en je vervloekte gezin verjagen, net als andere anderen.

Echt waar?

Wedden dat u mijn familie niet kunt wegjagen...

binnen twee weken?

Een luizige twee weken? Pak je koffers maar niet uit.

Binnen een week rennen jullie hier gillend weg.

Wat zou dat erg zijn...

'Aangenaam kennis te maken, Hoogheid. Blieft u een komkommersandwich?'

Heel goed, schat.

Hiram, wil je het raam dichtdoen? Het is kil hier.

Ja, schat.

Ben Franklin had graag gevliegerd in deze storm.

Hiram, de gordijnen.

Oude huizen, slecht hang- en sluitwerk.

Vreselijke tocht. -Karakter en geschiedenis, Hiram.

Eerder beroerd Engels knoeiwerk.

Wat zei je? -Ik hou van je, schat.

Mannen maken vuur en vuur is goed.

Mijn pyjamabroek. Zelfs het haardvuur spoort niet.

Zin in 'n verhaaltje-voor-het-slapen-gaan?

Jeetje, de geruchten over een spook zijn dus waar.

Een monster. -Pardon? Dit is onze slaapkamer.

Hiram, ik loop in mijn ondergoed. -Ze heeft wel een punt, meneer.

Dit is hoogst ongepast. Wilt u vertrekken?

Dit is mijn huis. Ik vraag u te vertrekken.

Momentje, meneer...

Mag ik u deze hoestdrank aanbevelen? -Nee, dat mag u niet.

En wat die rammelende kettingen betreft; deze olie doet wonderen.

Niemand doet anders een oog dicht.

Wat? Ik wil van geen olie weten.

Goed, als ik u niet ontrief?

Pardon? Mag ik even duidelijk maken dat dit mijn huis is?

Goedenavond, meneer.

Eindelijk. Een echte geest.

Hallo, kind...

Engeland is zo saai... zullen we samen spelen?

Tuurlijk, maar eerst de hoofdzaak...

Hoofdzakelijk, Louis. -Wacht. Wat doe je?

Touchdown.

Score. En het publiek gaat uit z'n dak.

Wat zijn dit voor mensen?

De onbeleefdheid.

Ik zal ze verjagen, want dit is mijn territorium.

Hun zenuwen, tot het uiterste gespannen. Hun bloed zal stollen.

Ik maak ze zo bang, dat ze Engeland nimmer meer bezoeken.

Stoere taal, maar ben je wellicht wat minder scherp?

Hoe durf je? Wat weet jij er nou van? Je hebt niet eens hersens.

Jij ook niet.

Jij gaat weer terug in de emmer.

Heel volwassen... de oude emmer truc. Hilarisch. Blijft leuk.

Je spookt hier al 300 jaar rond.

Misschien ben je niet zo eng meer?

300 jaar? Al zo lang?

Ik háát het hier.

Hoe kan dat nou... rustig, braaf paard.

Braaf paard. Zo, ja.

Gaat het? -Prima. Prachtige dag voor een ritje.

Misschien kun je beter stoppen, voor je gewond raakt?

O, jeetje... Excelsior, idioot. Alsjeblieft.

Wat doe je nu? -Je kunt vast wel wat hulp gebruiken.

En wat gebeurt er nu?

O, jee... inderdaad.

Dank je.

Goh, dat is best hoog.

Dat was briljant. Ik heet Henry.

Leuk. Volgende keer kun je beter gaan lopen. Je bent een vreselijke ruiter.

Jeetjemina. Ze is soms ietwat temperamentvol...

maar ze is een lieve, oude dame. Toch, Excelsior?

Excelsior?

Excelsior.

Hertog? Moet ik je dan 'majesteit' noemen? Dat doe ik dus niet.

'Hoogheid'... maar ik prefereer Henry. En hoe bevalt Engeland?

Ik haat het. -Juist? Alles?

Wat ik tot dusver heb gezien. -Ach, het kan ietwat stijfjes zijn.

We zijn er. Oost, West, Thuis best.

Canterville Chase?

Gaat het wel?

Nee... ja, uiteraard.

Ik ben nog nooit echt in Canterville geweest. Dat mag niet van mama.

Doe je altijd wat je moeder zegt?

Nee, je moet juist altijd niet doen wat je moeder zegt. Vind je niet?

Absoluut essentieel. -Zie je wel? We hebben iets gemeen.

Dit gaat heel goed tot dusver.

Wat heeft ze tegen Canterville?

Wij, de Chestervilles, konden nooit goed overweg met de Cantervilles.

Het huis was eeuwen geleden van ons, tot de geest ons verdreef.

Echt?

En Engelse families koesteren graag een wrok. Kinderachtig, eigenlijk.

Wat een afschuwelijke kraai. -Ik ken die kraai.

Leuk voor je. -En dit hek ken ik ook.

Jeetje, jij bent sterk.

Het is een soort tuin.

Laten we naar binnen gaan. -Ziet er niet prettig uit...

Misschien moet je je tuinman ontslaan. -Er is daar iemand.

Kom op.

Houd je handen zo.

Wat? Waarom?

Wat doe je?

Fungeer ik nu als ladder?

Hallo, daar.

Je bent nogal roekeloos, hè? -Ik klim naar beneden.

Uiteraard.

Miss Otis... is alles goed?

Prima. Zet me maar weer neer.

Sorry. U ziet er niet goed uit. Ietwat bleek.

Van thee knapt u wel op. Ik haal snel wat.

Ik ben Amerikaans. Ik drink geen thee. Ik mankeer niks.

Thee helpt altijd. Ik ben zo terug.

Zodra ik de thee, de keuken en de bedienden kan vinden.

Jij weer.

Wat wil je nou?

Wat is er nou?

Ik praat tegen een vogel, wat volkomen normaal is.

Lekker dan... nou, doei.

Wat is dat?

Virginia.

Virginia.

Ben je nu wel toe aan een kopje thee?

Wat dapper dat je niet hoefde te huilen. Ben je in shock soms?

Huilen lost niks op. -Je moet niet zwemmen in het meer.

Daar zijn vreselijke dingen gebeurd.

Het was de tuinman. Hij dook op uit het niets.

Tuinman? Die hebben we hier al 30 jaar niet gezien.

Niet sinds we Mr. Merriweather verstijfd van angst aantroffen...

tussen de bloemkolen.

Dat is Sir Simon. Maar wie is zij?

Lady Eleanor... wel, wel... -Wat is er, Mrs. Umney?

Ik mag niks zeggen. Goed, op eigen risico dan.

Men zegt dat Sir Simon haar heeft verdronken...

vandaar de vloek dat hij hier altijd rondspookt.

Verdronken? Maar ze lijken zo gelukkig.

Zijn geest kent geen rust tot de profetie bewaarheid wordt.

Profetie?

Het schijnt ergens op het landgoed beschreven te staan.

Mijn familie dient hier al generaties lang, en niemand heeft ooit iets gevonden.

Uw thee, Miss.

Ik zei het toch. Daar. -Virginia heeft een vriendje.

Wat hoor ik nou? Zwemmen in het meer?

Met een jongen. -Als papa dat hoort.

Ik zwom niet, moeder... ik...

Laat mij het uitleggen. Henry Fitzhumphrey, Hertog van Cheshire.

Hij redde haar, mevrouw. -Net een etalagepop in een warenhuis.

Virginia, wat denk je... zei u 'hertog'?

Jazeker.

Geef haar straf, moeder.

Auw, moeder.

Aangenaam kennis te maken, Henry... of zeg ik 'sir'?

Of Uwe Hertogheid?

Mrs. Umney, dit vraagt om thee.

En taart.

Nee, moeder. Henry wilde net vertrekken.

Hebt u haar gered? Wat romantisch.

Net als Lancelot du Lac en Guinevere.

Dat lijkt me niet echt... ik moest maar weer eens gaan.

Leuk jullie ontmoet te hebben.

U gaat alweer? Ik laat u even uit.

Goedendag, Miss Otis.

Doei.

Ik loop verder wel, het is maar 20 km.

Niet scherp meer? Inderdaad.

Iedereen is zo kritisch. Ik zal ze iets onvergetelijks laten zien.

Goed zo, dat is de juiste instelling.

Wacht, wat doe je?

Bravo.

Die ogen zijn het helemaal.

Er gaat iets heel engs gebeuren.

Ik ben dol op wetenschap en ik ben de beste van mijn klas...

en als jij dat niet bent dan ben je... wat moet dat?

Wormenvoer zul je zijn.

Heel goed. Dat wordt een fraai artikel in het Wetenschapsblad.

Vertrek geen spier. Heb je eigenlijk wel spieren?

Lachen. -Lachen?

Neem me niet kwalijk. Ik wilde u niet bang maken.

Mij bang maken? Ik ben Sir Simon de Cante...

Laat ook maar. U hebt alles verpest.

Ik zou dat niet aanraken.

Ik raak alles aan waar ik zin in heb.

Laat dat een les voor u zijn.

Ik ga nu even liggen... ik ben boos.

'n Moordenaar? Dat kan niet waar zijn.

Mij een beetje lopen commanderen, in mijn eigen huis. Schandalig.

U bent echt de slechtste geest ter wereld.

'Ik ben Sir Simon de Canterville; ik jaag jullie binnen een week weg'...

Dus niet, hè? -Daar herken ik mezelf niet in.

U bent sneu.

Kom terug. Ik praat tegen u.

Jij bent echt een onuitstaanbare...

Hoe kom je daaraan? -Het meer.

Geef dat aan mij. -Waarom zou ik?

Dat medaillon was van mijn vrouw. -Nou en? U hebt haar verdronken.

Wat weet jij nou helemaal?

Eleanor... -Huilt u?

Natuurlijk niet.

Zo klinkt het wel.

En zo ja, wat dan nog? Huil jij nooit?

Nooit. Maar ik heb dan ook mijn vrouw niet vermoord.

Ik heb haar niet vermoord.

Dat gelooft iedereen, maar het is niet waar.

Ik was een niet onverdienstelijk acteur destijds.

Mijn geliefde Eleanor repeteerde altijd met me. Zij was mijn muze.

Ze voelde zich nooit veilig op die brug.

Maar ik haalde haar over te blijven, want haar schoonheid inspireerde me.

Mijn ijdelheid en dwaasheid namen haar van me af.

Ik raakte verstrikt in een rozenstruik.

Ik rukte me los en dook erin om haar te redden.

Ik vond haar niet in het donkere water en dat schuldgevoel drukt al 300 jaar op me.

Ik hield van mijn Eleanor, dus veroordeel me niet.

Dat heb ik zelf al voldoende gedaan.

Weet u? We kunnen beiden wel wat vrolijkheid gebruiken.

Ziet u wel? Dit is leuk.

Langzamer. Dit wordt onze dood nog.

U bent een geest, u bent al dood.

Ja, dat is ook zo.

Sneller.

Wat drijft deze machine aan? Onzichtbare paarden?

Waarom neemt u het stuur niet over? -Overnemen? Waar?

Bomen. -Gaat lekker.

Inderdaad.

Kom, we zetten het dorp op stelten. -Het dorp?

U kunt de bewoners angst aanjagen. Goede oefening voor mijn familie.

Sir Simon?

Wat is er?

Helaas, Virginia, kan ik deze poort niet passeren.

Was ik maar vrij, maar mijn vloek is dat ik altijd hier moet rondspoken.

Morgen, morgen... en morgen weer.

Wellicht kan ik helpen. Mrs. Umney sprak over een profetie.

Blijf uit haar buurt.

Laat haar met rust.

Sir Simon, die kraai...

Wat is er in de ommuurde tuin? -Helemaal niks.

Echt? -Er is daar helemaal niks.

En die profetie? Wie is het Gouden Kind?

Wat gebeurt er als de dorre amandelboom bloeit?

Daar moet jij je niet mee bezig houden.

Wat vertelt u me niet? Waarom mag ik u niet helpen?

Dat kan ik niet... alsjeblieft.

Vraag me alles, maar dat niet.

Fraaie geest, hoor. Hij zou ons binnen twee weken wegjagen.

Wat is dit?

Draai je om, hellehond. Dood voor een dukaat.

Daar bent u.

Was je niet eens een beetje bang?

Nee... ik bedoel ja. U bent angstaanjagend met dat zwaard.

Denk je dat echt? -Ja, ik heb echt knikkende knieën.

Fantastisch. Wees ervan overtuigd:

Je familie breekt niet snel, maar breken zullen ze.

Gaat u ze daarmee wegjagen?

Ik was een befaamd zwaardvechter. -Echt?

Laat maar zien. En garde.

Maar jij bent een meisje. -Dat u op uw donder gaat geven, ja.

Een broek? Dan kan een zwaard ook wel. Ik zal het netjes houden.

Ik red me wel.

Inderdaad.

Is dat alles wat u kan? -Bravo.

Papa gaf me schermlessen. -Heel verstandig.

Je bent een opmerkelijke jongedame. Jouw Henry mag zich gelukkig prijzen.

Niet doen. Hij is niet 'mijn Henry'.

Heb je hem niet lief?

Ik ken hem nauwelijks.

En ik wil de wereld zien. Avonturen beleven.

Niet slechts iemands echtgenote zijn. Waarom moet alles om liefde draaien?

Mijn lieve kind... liefde is het allergrootste avontuur.

Liefde doet je trillen van opwinding... of van angst.

Het kan je tot een bedelaar of een dwaas maken.

Een dichter of een koning. Liefde is alles wat je nodig hebt.

Je klinkt als mijn moeder.

Virginia. -Nu klinkt u echt als mijn moeder.

Daar ben je. Wat doe je?

Ik was net, eh...

Kom mee naar binnen. We hebben gasten.

Wat spannend.

Gasten, hè? Laat het schouwspel dan maar beginnen.

Dank u, Mrs. Umney... de thee en de komkommer sandwiches?

Geen idee waarom die hier zo belangrijk zijn.

Eerwaarde Chasuble, dit is mijn dochter, Virginia.

Aangenaam. En mag ik u mijn vrouw voorstellen?

Hallo, daar. Het is nog ongelooflijker dan ik hoopte.

Ik neem overal paranormale activiteiten waar.

Kijk eens wat ik op de vloer vond. Ectoplasma.

Nee, dat is jam.

Het is inderdaad jam.

Aardbeienjam. Klassiek symptoom van spectrale manifestatie.

Heb jij het al gezien? -Wat?

Die zogenaamde geest.

Heeft hij zich aan je gemanifesteerd? Ik kan je erbij helpen. Mijn kaartje.

'FantasiaMagica Onderzoekster'? -Geestenjager, mijn beste kind.

Zo attent dat u hier bent, Eerwaarde. Ik was bang dat er niemand zou komen.

Eerlijk gezegd was het een idee van mijn vrouw.

Een prachtkans om mijn ware moed te meten met de Canterville geest.

Ik kan 'm voorgoed voor u gevangen nemen.

Drink je een kopje thee mee?

Al die praatjes over geesten. Nonsens.

Nonsens? Vertel dat de mensen in het gekkenhuis maar.

Of zijn arme vrouw die hij heeft vermoord.

Dat is niet waar. -Welwaar.

Geesten zijn scheppingen van het Kwaad.

Hij is niet kwaadaardig. Wat weet u er nou van?

Vergeef mijn dochter, ze heeft een nieuwe mannelijke bewonderaar.

Mam. -Taart? Mrs. Umney.

Komt eraan, mevrouw. Eerwaarde?

Vergeef me, Vader, want ik heb gezondigd.

En ik probeer op de lijn te letten.

Iemand een lekkere lange vinger?

Dit kunt u niet maken. -Een daadwerkelijke manifestatie.

Het is onbeschoft om met volle mond te praten.

Het spijt me.

En nu jij, jongedame.

Hoe doe ik het tot dusver? -Heel goed.

Nee, ga weg, verschrikkelijk fantoom.

Ik moet even naar het kleine kamertje.

Gaat u nu al weg?

Indrukwekkend. -Gemist.

Sir Simon, hou onmiddellijk op. -Geweldig. Verroer u niet.

Ik wil u bestuderen, van top tot teen.

En daar gaat ze.

Telekinese. Wat spannend.

En waar deze rit eindigt, geen idee.

Het wordt nu iets minder leuk... hallo daar.

Ik kom eraan, Cedric. Van onderen.

Geen paniek, schat. Ik heb alles onder controle.

Goed, schat. -Nog een kopje thee?

Te heet? Zal ik even blazen?

Je dagen zijn geteld, fantoom.

Dank u, dank u.

Heel hartelijk dank.

Voor mij? Wat aardig.

Hiram? -Ja, schat?

Die geest is best vervelend. Ik heb me nog nooit zo geschaamd.

Hoe kunnen we nou ooit een banket houden met al zijn idiote streken?

Dit is niet grappig, Virginia.

Inderdaad, moeder, u hebt gelijk. Die geest is vreselijk.

Kunnen we nu weer naar huis gaan? -Dit is ons huis, lieverd.

Nietwaar. -Dat is het dus wel.

We vertrekken niet, geest of geen geest.

Hiram G. Otis en zijn gezin blijven hier, en we houden een banket.

Maar ik kom mooi niet. -Jij doet wat je gezegd wordt.

Lieverd, je leuke Henry komt ook.

Hij is 'mijn Henry' niet. Ik krijg hoofdpijn van jullie.

Mag ik 'n doktersbezoek aanbevelen? -Nee, dat mag u niet.

Wat mankeert mijn kleine meisje?

Ze is je kleine meisje niet meer. Ze groeit op.

Te snel. Waar blijft de tijd?

Je kan het nog steeds, Canterville, oude vlegel.

Pardon? Had u soms commentaar?

Wie zaait, zal oogsten.

Ik ben het het, Lord Pompoen van de Onderwereld.

U bent schuldig bevonden aan Ondermaats Spoken. U moet boeten.

Gefopt.

20 dollar.

Dit was onze beste grap ooit.

Welke geest is er nou bang voor geesten?

Ik haat die jongetjes...

Daar bent u.

Er moet een andere manier zijn om mijn ouders weg te jagen hier.

Misschien kunnen we...

Wat is het nut?

Wat is er met u? -De wereld is veranderd.

Ooit deed ik ieders bloed in de aderen stollen. Maar nu niet meer, blijkbaar.

Hoe bedoelt u? De dominee was doodsbang.

Dominees? Die zijn overal bang voor.

Maar jouw familie... zijn alle Amerikanen zo?

We mogen nog niet opgeven. -Ik heb gefaald, Virginia.

Ik ben een geest die mensen niet bang maakt.

Als een hond die niet kan blaffen.

...als de dorre amandelboom bloeit...

Onwelriekend...

Drie Weken Later...

Ik snap het niet.

Waarom bemesten we een dode boom?

Ik probeer Sir Simon te helpen. Hij lijkt zo droevig.

En deze mest maakt hem gelukkig?

Ik hoor steeds een stem... -Hoor je stemmen? Juist, ja.

'Als de dorre amandelboom bloeit...'

Dit is een dorre amandelboom. Er bloeit niets meer.

Misschien moeten we een handje helpen.

Om 'm te laten bloeien? En wat gebeurt er dan?

Geen idee. Iets met die profetie? -Welke profetie?

Het staat hierin... een afbeelding van die wilde tuin...

Die steeds verandert.

Eerst waren de hekken dicht... en er verscheen een meisje...

Kijk. Het hek gaat open.

Dat meisje lijkt wel een beetje op jou.

Hiram, kijk onze tortelduifjes nou.

Kom op, dat geloof je toch niet?

Net een sprookje: onze Virginia en de Hertog van Cheshire.

'Hertog van Cheshire?'...

Hertog van Cheshire?

Het boek wil vast dat ik naar binnen ga.

Het moet verband houden met de profetie.

Juist... misschien, ja. -Je gelooft me niet.

Geesten en profetieën... dat klinkt... -Gek? Denk je dat ik gek ben?

Gek? Welnee... ik vind je hooguit...

anders.

Anders? -Wat ik bedoelde te zeggen, was...

Virginia, ik vind je absoluut...

Cheshire? Scheer je weg, stuk onbenul.

Sir Simon, nee.

Scheer je weg, zeg ik.

Sir Simon, hou op.

Vertoon u hier nooit meer.

Wat doet u nou?

Rustig, Virginia. Dit is iets tussen hem en mij.

Wat heeft u ineens? Henry, ga maar weg.

Ik laat je niet alleen met hem.

Ik ben best bang en ik heb geen zwaard, maar niettemin...

Het komt goed, Henry. Ga. -Ga maar weg, ja. Rennen.

Zeker weten? -Ik regel dit wel.

Ik vervloek alle Cheshires. -U kent hem niet eens.

Ik ken z'n bloedlijn. Allemaal hetzelfde.

Wat heeft u ineens?

Geen Cheshire loopt op mijn land. Hij heeft geluk dat hij nog leeft.

'Leeft'?

Nog één stap op mijn land, en je zult zwaar boeten.

Een gelukkige ontsnapping, mijn lieve kind... die Cheshires.

Ik dacht dat we vrienden waren. -Dat zijn we ook.

Nee. Laat me met rust.

Virginia.

Virginia. -Praat niet tegen me.

Lieverd?

Sir Simon, we moeten praten.

Vanavond is ons banket. Er komen veel mensen en het wordt heel vrolijk...

en u mag dat niet verstoren.

Dus geen fratsen, geweeklaag of rammelende kettingen.

Begrepen? -Ik doe precies wat ik wil.

U doet wat u gezegd wordt.

Dit is mijn huis. -Nee, dit is mijn huis.

Hoe durft u. Omhooggevallen koloniaal.

Uw trucs werken niet bij mij. Ik ben modern, in 'n moderne wereld.

Een wereld van wetenschap. Krachten die u niet begrijpt.

Een wereld van apparaten en schakelaars...

elektriciteit, aandrijving...

Er is geen plek voor u in deze wereld.

U bent overbodig. Een reliek, een dinosaurus.

Als u een nette vent zou zijn, verliet u dit huis.

Maar dat kan ik niet.

Dominee Chasuble en zijn vrouw... -Die dus Algemean heet.

Professor Victor Borsakov...

en zijn vrouw, Mrs. Borsakov.

Toen zeg ik tegen hem, 'Nee, je moet de polariteit omdraaien.'

Ik begrijp het niet. -Dat komt door zijn accent.

Schat? -Heren, excuseer me even.

Het gaat fantastisch, Hiram. Iedereen zal het over ons hebben.

En nog geen geest gezien...

Hopelijk komt hij het niet bederven.

Die zien we niet meer. Dat is allemaal geregeld.

Zijn erfenis schijnt enorm te zijn en zijn landgoed bijzonder fraai.

Waarom moet ik dit stomme ding dragen?

Ik vind je beeldschoon. -Henry. Je bent er.

Ik had je niet meer verwacht, sinds... -Ik had het niet willen missen.

Geen geest houdt me tegen. Hij is er toch niet, hè?

Nee.

Waarom verberg je je hier?

Ik wil niet naar binnen. Papa staat erop van wél...

Al die Lords en Ladies, wat moet ik tegen hen zeggen? Of doen?

Kunnen we niet gewoon hier blijven? -Kom, zet je beste beentje voor.

Neem mijn arm maar. Jij redde me van die gekke geest...

nu red ik jou van iets véél engers. De Engelse high society.

Miss Virginia Otis...

en Henry, de hertog van Cheshire.

Wat?

Hoe durft hij zijn gezicht hier weer te laten zien?

Bijblijven, Marjorie, dit is een belangrijk optreden.

Je hebt niets te vrezen van deze mensen, ze zijn doorgaans ongevaarlijk.

Lady Grey verloor al haar tanden bij een rij-ongeluk.

Kolonel Merriman, totaal gestoord...

hij duelleerde ooit met een varken. Het had hem raar aangekeken.

Het varken won. -Attentie.

Hij denkt dat ie 'n zeemeermin is, zij verloor haar been tijdens 't kaarten.

Hij vond een klein pistool uit tegen wespen.

Pardon?

Half 8... denk ik. Kijk, Brandy.

Kom eens mee, schat. Vertel ons alles over jezelf.

Je lijkt robuust, met goede heupen. -Pardon?

Wellicht later, dames.

Dat was codetaal voor 'trouw met onze broer, Dorian'.

Net op tijd gered dus. -Geen probleem.

Van buiten naar binnen. Soep, vis, vlees.

Of gebruik gewoon je vingers, het is jouw huis. Geen zorgen.

Bedankt voor je hulp. -Graag gedaan, zoals altijd.

Weet je, Virginia, ik vind je echt...

Neem me niet kwalijk, beste mensen. Welkom in Canterville.

Fantastisch dat jullie hier bij ons zijn.

Ik ken de nogal enge reputatie die Canterville Chase heeft...

maar dat is allemaal verleden tijd.

Dames en heren, wilt u alle kaarsen doven?

Ik introduceer nu het nieuwste wonder van de moderne wereld.

Het lijkt wel toverij.

Wetenschap, Cedric. Mr. Otis is een man naar mijn hart.

Goed zo, schat. Het is je gelukt. -Nee, het is ons gelukt.

Het is beeldschoon.

Toch? -Inderdaad.

Op de vooruitgang.

Op de vooruitgang.

Geen paniek, dat zal een zekering zijn.

Een zekering? Is er een bom dan?

Hiram? Wat is dat geluid?

Ik ben de geest van Canterville... dit diner is verdoemd.

Dames en heren, blijf alstublieft kalm.

Dit is 'n vervelende, maar onschuldige grap van mijn onverbeterlijke zoontjes.

Nog een keer, Kent.

Dat was gaaf. -Dat deed ik niet.

Wie dan wel?

Mayday, mayday.

Jongens, hou onmiddellijk op.

Dit doen wij niet.

Raad eens wie er mee komt eten?

Sir Simon. -Dit wordt oorlog.

Laat de helhonden maar los.

Scherp blijven, Marjorie.

Speelt u ook verzoekjes?

Speel toch door.

Snel, kom mee.

Laat me los... dat monster is voor mij.

Algernean.

En dus ontmoeten we elkaar weer, maar deze keer zal ik...

Sorry, maar ik versta u niet. 'n Beetje luider graag.

Jullie Amerikanen dringen mijn huis binnen, met je moderniteiten...

en dan zeggen jullie mij wat ik wel of niet mag doen?

Luister goed, meneer. -Ben ik een dinosaurus?

Overbodig? Als je elektriciteit wilt, wat dacht je hier dan van?

Hiram.

En wat jou betreft, Cheshire.

Sir Simon, stop.

Ligt het aan mij, of wordt het nogal warm hier?

Mrs. Umney, doe iets. -Ja, mevrouw.

Een toost op de vooruitgang. Op Canterville.

Een modern, gelukkig huis?

Daar zeg ik geen nee tegen.

Niet voor mij.

Laat het maar in vlammen opgaan.

Opzij, jongens.

Jongens, hier.

Springen.

Ik ben bang, Louis. -Ik ook, Kent.

Kom op, jongens, jullie kunnen het.

Van onderen.

Kom, deze kant op.

Wegwezen hier. -Vooruit. Ik kom jullie zo achterna.

Dit kunnen ze ons toch niet aanrekenen.

Dit is wat je noemt 'spookachtig'.

Snel.

Godzijdank zijn jullie allemaal veilig.

Is alles goed met je? -Waar is Henry?

Henry.

Dat was ongelofelijk. -Wanneer komt het toetje?

Toe nou, jongens...

Henry.

Henry, gaat het?

Virginia, je bent teruggekomen.

Mijn rug voelt niet goed. -Henry, je kan het. Kom op.

Snel.

Virginia, wat doe je?

O, jeetje...

Kom overeind, Henry.

Dank je, Virginia.

Het spijt me vreselijk.

Vergeef me, Virginia.

Ik ben de laatste tijd, ik weet niet waarom...

geen toonbeeld van vrolijkheid.

Schat, ik zocht je overal. Is alles goed?

Het is mijn schuld. Ik had niet moeten komen.

Mijn aanwezigheid maakte de geest kwaad. -Het was jouw schuld niet.

Ik zou het vreselijk vinden als jou of je familie iets overkwam.

Ik kan maar beter niet meer komen. -Wat?

Dank u, Mr. Otis. De verlichting was indrukwekkend.

Vaarwel, Virginia.

Geen zorgen, lieverd. Ik maak hier voorgoed een eind aan.

Je hoeft niet te huilen. -Ik huil niet.

Een absolute categorie 5, 'n paranormale plasma manifestatie.

Jullie hadden geluk het te overleven...

maar wat was er gebeurd als ik er niet was geweest?

Als die geest problemen zoekt, dan zal Hiram Otis hem die bezorgen ook.

Ja, pak 'm maar flink aan. -Neem die geest te grazen.

'Te grazen? Dat klinkt goed. -BustGhosters.

De signalen zijn echt heel sterk.

Het geestkompas, 'n eigen uitvinding, geeft aan dat hier een geest huist.

Indrukwekkende apparatuur, mevrouw. Zie je wel, Lucretia? Wetenschap.

Wetenschap rekent wel af met die gek. -Kijk eens wat ik vind.

Leg dat onmiddellijk terug. -Ik wil ermee schieten.

Zitten er geestkogels in? -Het is een lasergeweer, domkop.

Waanzinnig.

Hij deed het.

Wat gaat u daarmee doen?

Daarmee grijp ik de geest, waardoor ie straks als een rat in de val zit.

Hoe precies?

Simpel. Dit ding functioneert als een psychische magneet...

het absorbeert de geest. En dan houd ik 'm hierin gevangen.

En wat dan? -Dan bestudeer ik hem.

Ik heb vele experimenten gepland.

Een levend specimen om mee te werken. Schitterend.

Wat? Dat kunnen we Sir Simon niet aandoen.

Hij is onze geest. Wij moeten op hem experimenteren.

Ik ben best redelijk, maar hij wilde ons gezin opblazen. Dat pik ik niet.

Deze op de rug.

Even inpluggen.

En klaar is Kees. Klaar voor de jacht.

Die dame is echt raar. -Best gaaf.

Vind ik ook. -Hiram.

Daar gaat ie dan.

Hoeveel geesten heeft u al gevangen? -Feitelijk wordt dit de eerste.

Maar ik weet precies wat ik doe.

Deze kant op. Het spel is op de wagen. Het kompas liegt nooit.

Vooruit met de geit.

Dat was een kast. Deze kant op.

Nee...

Deze kant op.

Weet ze wel wat ze doet?

Kent, Louis?

Ik moet jullie helaas om hulp vragen.

Eén momentje... welke kant op?

Deze kant op. -Ik ruik hem.

Geef dat terug.

Rare dame? Hier beneden zijn de signalen heel sterk.

Echt? Wacht op mij.

Fantoom ahoy.

Sir Simon. Waar kan hij nou zijn?

Hier, mensen. -Hij is in de keuken.

Dat is onze huishoudster.

Ze moet me niet stiekem besluipen.

Hij slaat op de vlucht. -Kom op.

Deze kant op.

Mrs. Umney, gaat het nog? -Prima. Dank u.

Sir Simon, waar bent u?

Hier. U liep 'm net mis.

Nee, hij is hier.

Glibberige geest... als een vet varkentje op marktdag.

Bent u hier? Doe open, u loopt gevaar.

...de wind en de regen...

het was slechts speelgoed... -Sir Simon?

...en het regende pijpenstelen... -Sir Simon.

Spook. Daar.

Opzij. -Jongens, blijf hier.

Oké, man. -Geen probleem.

Jongens? -Hoi, pa. Geef die stoel eens aan.

Zijn schuld.

...lang geleden ontstond de wereld...

de wind en de regen...

Onze uitvoering zit erop. -Sir Simon.

Virginia?

Die vreselijke vrouw is er weer en ze wil u vangen. En op u experimenteren.

U moet vluchten. -Vluchten? Waarheen?

Ik ben zo moe... ik heb al 300 jaar niet geslapen. Ik mis het.

Moedig voorwaarts. Ik ruik de zwavellucht al.

Dat was ik.

Ik mis mijn Eleanor...

zij was ook een Cheshire, net als jouw jongeman.

Waarom haat u hen zo?

De oude Hertog van Cheshire beschuldigde mij van moord.

Hij wilde mij uit de weg hebben, om Canterville Chase in te pikken.

Cheshire bereidde de val voor...

hij beschuldigde me en liet me gevangen zetten.

Deze cel werd mijn graftombe.

Uiteindelijk gaf ik me over aan de dood.

Maar het lot had iets anders in petto voor mijn ziel.

Is dat... -Inderdaad... helaas.

Dat is vreselijk. -Zo is het Huis van Cheshire dus.

300 jaar geleden. Henry is niet zoals zijn voorouders. Mensen veranderen.

Ik niet. Ik ben gedoemd om hier eeuwig te blijven.

Mijn verdiende loon? Als ik minder ijdel en dwaas was geweest?

Was ik maar eerder bij Eleanor geweest.

Het was uw schuld niet. -We komen dichterbij.

De naald draait bijna dol. Ongekend.

Mr. Otis? Zet alles maar op volle kracht.

Met alle genoegen, mevrouw.

Ga door.

Waar is Virginia? -Geen idee.

Achter deze muur. We moeten 'm afbreken.

Dat bedoel ik. -Opzij.

Ze komen eraan. -Laat ze maar komen.

We moeten iets doen.

Wat is dit?

'...als de dorre amandelboom bloeit...

Is dat de profetie?

Niet doen... -Stond het daar al die tijd al?

Het gaat jou niet aan. -Waarom zei u niks?

Wat betekent het? -Stop.

Hoe werkt het? Zeg het me. -Het bevrijdt me.

Dan moeten we ervoor gaan.

Nu heb ik je.

Precies in de roos.

Hiram?

Er is hier niemand.

Geesten zijn soms onzichtbaar, mam.

Kom op.

Hier, ma.

Waar zijn ze heen? Ontglippen ze me nou weer?

Hiram, kijk. Hij ontvoert Virginia.

Deze keer is de geest te ver gegaan.

Virginia, nee. De prijs is te hoog.

We moeten het proberen.

'Als een meisje vrijkomt uit de greep van de Engel'.

Niet doen, alsjeblieft...

'Als de dorre amandelboom bloeit, en de traan van het gouden meisje vloeit...

dan is het huis eindelijk weer stil en zal er vrede heersen in Canterville.'

Maar wat betekent het?

Dat ik alleen bevrijd kan worden door een onschuldig meisje als jij...

dat met me meereist om vergiffenis aan de Grote Oude Man te vragen.

'Grote Oude Man?'

De Meester die al onze laatste ceremonieën bepaalt.

Alleen hij kan mij vrijheid schenken.

Kom op dan maar.

Het is te riskant. Dit mag ik niet van je vragen.

U vraagt me niks, ik bied iets aan...

om een vriend te helpen.

Virginia.

Snel.

Dit lijkt sprekend op uw medaillon.

Schitterend...

'Virginia, vergeef me het late uur, maar ik kon niet langer wachten.'

'Het punt is dat ik van je hou...

en geen geest of oude vloek mag tussen ons komen.'

Tegen jou is het makkelijk praten, Excelsior.

Nu nog tegen haar.

Vort.

Virginia.

Waar is ze toch?

Een typische spooktruc. Zo oud als Methusalem.

Wacht maar tot ik je te pakken krijg, jij snoodaard.

Pa, kom snel.

TER NAGEDACHTENIS AAN ELEANOR DE CANTERVILLE

Mijn liefste...

Ben je er eindelijk? Ik vroeg me al af wanneer je kwam.

Je maakt het me lastig, Sir Simon. -Kennen jullie elkaar?

Jazeker. -Wie bent u?

Ik ben de tuinman. Iemand moet het hier netjes houden.

Waar blijven we anders, hè?

Prachtig. Hij bloeit maar één dag. Jammer...

Kunt u ons helpen? We zoeken iemand.

Is dat zo? En wie mag dat dan wel wezen?

De Ceremoniemeester?

Magere Hein. Weet u wellicht waar hij is?

Ach... de dood is overal, nietwaar?

Aangenaam kennis te maken. Ik zie dat je mijn boek las.

Uw boek?

Wil je weten hoe het afloopt?

Wat mankeert haar, pa?

Ik voel geen polsslag. -Virginia...

Lieverd.

Stop.

Wat is er gebeurd?

Haar geest is overgenomen door het spook.

Wacht. Met dit apparaat vang je toch geesten?

Kunnen we daarmee haar geest niet terugbrengen?

Eerlijk gezegd heb ik dit ding pas net. Ik ben er nog niet helemaal uit.

Dit is mijn dochter.

We kunnen een poging wagen. -Haar geest moet toch ergens zijn?

Virginia?

Ik verzoek u Sir Simons ziel vrij te laten...

zodat hij herenigd wordt met zijn vrouw en zijn vloek wordt opgeheven.

Ik smeek het u.

Natuurlijk, waarom niet? Geregeld.

Wat? -Verder nog iets, schat?

Nee, dank u. Sir Simon?

Ben ik vrij? Vrij...

eindelijk kan ik bij mijn Eleanor zijn.

Dank je, mijn lieve Virginia.

Vaarwel. Ga terug naar je familie.

Maar dat kan ik dus niet toestaan. Hiervandaan komt niemand terug.

Dit is de Tuin des Doods. Eenrichtingsverkeer.

Maar ik kan niet blijven. Ik ben niet dood, ik leef.

Je was al dood toen je dat hek passeerde. Toch, Sir Simon?

Goed dan... dit ben jij.

Maar ik heb nog tijd zat.

Nu niet meer.

Virginia.

Henry?

Henry.

Virginia.

Henry?

Hij kan me niet zien.

Je lichaam kan het hek niet passeren. Alleen je geest.

Ben ik echt dood?

Kijk goed. Het leven gaat zo snel voorbij, hè?

Mensen benutten het te weinig.

Zonde...

Henry.

Henry?

Jeetje, kijk nou toch.

Die groeit snel.

Nee. U zult haar niet opeisen.

Daagt u me uit?

Inderdaad. Tot een duel.

Ik snap het.

Als ik win, zijn we allebei vrij.

Maar als ik win, sterft zij en blijft u eeuwig in deze tuin.

Als permanente aanwinst.

Noch dood, noch in de hemel... net als je vrouw.

Ik accepteer de voorwaarden. -Sir Simon, nee.

Prachtig, kom maar op. Wat een tijden beleven we toch.

Wacht even...

Dat is beter.

Je dacht toch niet dat ik je zo zou bevechten? Dan was ik er zo geweest.

Zullen we?

Daar gaan we en hij die het eerst roept 'Stop, genoeg.' is verdoemd.

Klaar. Denk ik...

Zal ik 'm maar omhoog richten dan?

Kom op, lieverd. Waar je ook bent.

Zet 'm aan.

Gebeurt er iets?

Nog een keer.

Wat is dit?

'...als een meisje vrijkomt uit de greep van de Engel?'

Ben je gek of zo? Ik ben de Dood. Onverslaanbaar.

Snap je wel hoeveel mensen ik al heb gedood? Iedereen.

Ik was ooit de beste zwaardvechter op het grote podium.

En beter nog, ik kon 300 jaar oefenen.

Prima, 'n enthousiaste tegenstander, maar je moet niet overdrijven.

Die was raak. Een voltreffer.

Sir Simon, kijk uit.

En die was ook raak. Wat zegt u daarvan, meneer?

Nog steeds niks? -Hiram, stop hiermee.

De wetenschap zal haar redden. Dat moet.

Nog een keer... meer vermogen.

Ja, meer vermogen.

Genoeg.

Dit houdt op, en wel nu.

Ik dacht dat dit een eerlijk gevecht zou worden.

Als ik iets haat, is het iemand die weigert te sterven.

Zo iemand ben ik dus.

Kijk nou, Sir Simon. U bent een abnormaliteit...

en dat sta ik niet toe.

Het evenwicht moet hersteld worden en dat zal ik doen ook.

Laat hem met rust.

Durf jij mij uit te dagen? -Nou en? Ik ben toch al dood.

Virginia.

O, jeetje...

Henry?

Je zoekt de problemen wel op, hè?

Kun jij schermen? -Natuurlijk kan ik dat.

Ik zat op Eton.

Je had hier niet moeten komen...

dat betekent dat je dood bent. -Wat?

Het spijt me.

Alsjeblieft, bespaar me dit.

Henry.

Laat hem met rust.

Als ik dan toch dood ben, breng ik de eeuwigheid graag met jou door.

Ik ben bang dat ik van je houd. -Wat?

Wat een aandoenlijk koppel. Voor eeuwig verenigd.

Hierboven.

Sir Simon, vangen.

Virginia... -Ik mankeer niks.

En jij, jongeman, dank je wel.

Blij dat ik kon helpen.

Wellicht zijn toch niet alle Cheshires hetzelfde?

Daar ben ik het niet mee eens.

De oude Hertog van Cheshire.

Hallo wederom.

Nu kan ik je nog een keer doden.

Mijn liefste? Ik ben het.

Eleanor? -Ja, mijn liefste.

Jij bent niet mijn Eleanor.

Nee.

Heel indrukwekkend. Blijkbaar hebben we een gelijkspel.

Virginia is vrij om te gaan. En jij ook, jongeman.

Maar aangezien u me niet hebt verslagen, blijft u hier.

Voor eeuwig.

Dat kunt u niet doen.

Alstublieft?

Treur niet, de voorbije weken waren de leukste van de laatste 300 jaar.

Het spijt me, Eleanor.

Dat was dat.

Tot kijk, Virginia en Henry.

Alstublieft, nee. -Tot een volgende keer.

Kom op, Virginia...

Word wakker, zus. Toe nou...

Ik haal nooit meer rot geintjes uit.

Lieverd...

Virginia. -Mijn lieveling.

Je bent er weer. Ze is terug.

Onmogelijk.

Mijn lieve schat, je bent terug.

Ik wist wel dat het goed kwam. -Ik ook.

Wacht, Sir Simon.

Het is allemaal voorbij. Je bent veilig.

Alles wat hij wilde was herenigd te worden met zijn vrouw.

Als een meisje vrijkomt uit de greep van de Engel...

Als de dorre amandelboom bloeit, en de traan van het gouden meisje vloeit...

Dan is het huis eindelijk weer stil en zal er vrede heersen in Canterville.'

Virginia. -Sir Simon.

Hopelijk kijk je uit naar 'n eeuwig- heid in een glazen potje, helhond.

Dat deden wij.

Simon.

Eleanor.

Dank je, mijn lieve Virginia.

Waar bleef je nou?

Er is dus meer tussen hemel en aarde dan ik dacht.

Hamlet. Min of meer...

Prima, Mr. Otis... er is nog hoop voor u.

Dat is beter...

ELEANOR DE CANTERVILLE 1605 - 1633

SIR SIMON DE CANTERVILLE 1587 - 1900

Ik houd namelijk niet van losse eindjes.

Jongedame, besef goed dat de tijd snel voorbij gaat.

Benut hem goed.

Hierbij verklaar ik jullie tot man en vrouw.

Die wil ik.

Hebbes.

Kom, we gaan op avontuur.

Reken maar.

Tot ziens, Virginia.

Huil je, schat? -Nee.

Verdorie... ja, toch wel.

Ik hou van je, schat.

...nu is het huis eindelijk weer stil...

want er heerst vrede in Canterville.

E.J. KARREMAN.

Dat was de geest. -Er is geen geest meer, Kent.

Het was Louis.