Original subtitles

Rita Farr, wereldvermaarde tijdreiziger.

Wachtend op mijn lotsbestemming.

Terwijl Rita's schip in de tijdstroom gleed, werd ze bevangen door angst.

Maar er was geen weg terug. Ze wilde een held zijn.

Ze dook haar onderbewustzijn in...

Ik ben Rita Farr.

...waar haar levensboom voor haar ogen opbloeide.

Maar Rita besefte hoe weinig van haar leven echt haar keuze was geweest.

Wanneer had ze voor het laatst haar hart gevolgd?

Rita schreide. En elke traan die viel

stond voor alle schaamte en spijt.

Alle oordelende blikken en het grote onrecht dat Rita had doorstaan.

En toen gebeurde er iets uitermate merkwaardigs.

Met elke traan die vloeide, werd Rita's geheugen uitgewist.

Wat de dromen en zorgen van deze vrouw ook geweest waren,

tegen de tijd dat ze in 1917 landde, was ze een onbeschreven blad.

Oké, jij daar. Ik zal niet aarzelen om je op je falie te geven.

Maar als je op doorreis bent, laat ik je als eerste zeggen: Welkom in Iowa.

Ik heet Betty Ann Bucklestone.

Mag ik uw gemak gebruiken? -Gemak weet ik niet,

je kunt wat splinters oplopen. Het is ginder.

Hoe heet je, lieverd?

Goede vraag.

Wauw, moet je zien.

Tijdens het paddenstoelen plukken dook dit vreemdsoortige motorvehikel op.

Dame, neem geen loopje met het Normaliteitenbureau. Waar is de piloot?

Ik wil met niemand een loopje nemen, maar ik lijk de vliegenierster te zijn.

Waar ziet u ons voor aan? Nogmaals, ik ben agent Wilson en u bent?

We hebben niet de hele dag, dame. -Ik weet het niet. Ik ben...

Ik ben...

Laura DeMille Zusterschap van Dada

Laura DeMille.

Dus u bent een grappenmaker? -Alstublieft, ik maak geen grap. Ik...

Oké, ik heb genoeg gezien. -Kom op...

Gekleed in haar lange overall kwam ze...

Ellendige Bureau-onderkruipsels.

Snel, Mallah, teken elk detail op van het schip, vóór ze het wegslepen.

Geweldig idee, meneer. -Ik ben The Brain,

ik heb alleen maar geweldige ideeën. Wonderbaarlijk.

Als ik deze schets uitwerk, kan ik mijn eigen schip ontwerpen.

Dan komen al mijn plannen voor wereldoverheersing in zicht.

Onze.

Pardon? -Onze plannen voor wereldoverheersing.

Ja, hoor.

Stop. Macaroni, caroni, caroni.

Eindelijk ben ik er.

Ik weet niet waarom.

De nietmachine vliegt bij zonsopgang.

Yams. -Rustig maar.

Het is in orde.

Kom.

Welke schoenen wil je, Kay? Dan haal ik ze.

Zou het lukken, denk je? -Het gaat lukken.

Wat dacht je van groene high tops of roze gympen?

Heb je het geld?

Naar boven, schoenen kopen en meteen terug, oké?

En de anderen? -Dat regel ik wel.

Je kunt het. Ga maar.

Hé, man. Heb je het druk?

Gast, wie is dat? Niet op pop-ups klikken, zei ik toch?

Ginger houdt me gezelschap. En als ik soldaat Nuttles

naar de Hazelnut Highway krijg, ben ik fucking geweldig. Wat is er?

Ik heb nagedacht.

Ben ik de hamer of de spijker? -Ik hoor je, mijn broeder.

Ben ik bij benadering een man? Waarom ben ik eigenlijk Cyborg?

Omdat jij verdomme een god bent. Jij kunt neuken met wie je maar wilt.

De hele cast van Love Boat en Knots Landing.

Waarom zou je dat in godsnaam willen veranderen?

Omdat het niet draait om wie je kan neuken?

Heeft nog nooit een superheld gezegd.

Wat? Nee. Ik had Cashewreserve. -Ik had op een ander gesprek gehoopt.

Sorry. Stomme levenskeuzes zijn niet mijn specialiteit. Ideetje:

Praat met iemand die het wel boeit.

Normaliteitenbureau 1917

Zitten. En nergens aankomen.

meta-wervingslab

wapen

Binnen.

Juist, toe maar.

Hemel, wat een enig laboratorium. Smeulende, hoofdloze paspop.

Pruttelende drankjes. En muizen.

Erg wetenschapperig.

De vrij indrukwekkende man die net vertrok, leek me nogal van slag.

Mag ik vragen wat u hier precies doet?

Wie ben ik? Goede vraag. Relevante vraag en toch weet ik het niet.

Ik lijk te zijn aangevlogen als een veertje uit de kosmos.

Dat klonk best wetenschapperig. Volgende vraag. Wat ben ik? Dito.

Waarom ben ik? Nog een vraag die tot nadenken stemt.

Toch kunnen we het erover eens zijn dat mijn reis me nogal verkreukeld heeft.

Het enige wat ik heb is dit.

Het lijkt er dus op dat ik van de Zusterschap van Dada ben

en dat ik Laura DeMille heet.

Laura DeMille werver

Kijk nu toch, we hebben dezelfde naam.

Of niet. Als jij Laura DeMille bent, wie is dan de Zusterschap van Dada?

Heb je een vuurtje?

Hemeltje, dat deed je energiek en met flair.

Geen vlam.

Geen telekinese.

Deed dat pijn? -Nee. Het voelde zelfs...

Ik weet het niet, maar samengevat voelde het lekker. Erg lekker.

Geen wapen.

Nee, kameraad Hawk, vandaag geen eekhoornvlees.

Nee. Blijf uit mijn buurt.

Wat de fuck? Ik schrok me dood. -Zusterschap van Dada. Vertel op.

Goed dan. Een stel superegocentrische, gestoorde metamensen

die jou absoluut niet mogen. Toen ik de naam Laura DeMille zei,

kreeg ik een voet in mijn reet en niet prettig.

Dus als ik jou was, zou ik uit de buurt blijven van de Zusterschap van Gekkies.

En? -En ze werkten aan een griezelig,

wellicht cool kunstgeval. Te vroeg om te zeggen.

Oké. Teken het.

Als jij dan eerder weggaat, zal ik het doen.

Wat is dit? -Hallo. Robotvingers.

Je beseft toch wel dat je vriendin Rita mijn tijdmachine heeft gestolen?

En waarom is dat balen voor mij?

Post valt in de dinges, sorteer hem in de gevallen.

Als het geen geval heeft, stop het in de huppeldepup.

Als het geen huppeldepup heeft, stop je het terug in de hoe-heet-het.

Hebbes?

Enig.

Uit de dinges,

in het geval.

Aan de slag.

Ik ken niemand die zo blij wordt van postbezorging.

Ik maak het beste van deze postale pitstop.

Dus je bent slechts op bezoek? -Ik weet het net zomin als jij.

Maar tot ik heb uitgevogeld waarom ik hier ben,

sorteer ik met liefde de hoe-heet-hets en volg ik de orders op

van die bemoeizieke Laura DeMille van Werving.

Die me trouwens nogal vreemd lijkt.

Die bemoeizieke Laura DeMille heeft ons gered.

Ik neem mijn woorden terug, Holly.

Ik ben een beetje uit mijn doen, denk ik, omdat ik niet weet hoe ik heet

of waar ik vandaan kom. -Dan geven we je een naam.

Wat vind je ervan als wij je Bendy noemen?

Je bent er echt handig in, Bendy.

En je hebt 'n fanclub.

Hallo, ik ben het.

Hallo. Jou heb ik gezien, herinner ik me.

Kom met mij mee. Nu.

meta's

Freaks.

Raad eens wie haar sandwich zat te eten aan de agententafel?

Bendy. Maak kennis met de club. Malcolm.

Shelley, Sachiko en Lloyd.

Heb je de Bureau-handleiding niet gekregen?

Jawel, maar Holly zei dat... Wacht, sprak jij net Japans

en begreep ik jou? -Piffel paffel, Bendy.

Sorry, wat? -Vraag je niets af, ga er gewoon in mee.

Moeten jullie hier eten?

Ik ben verbijsterd. Daar moeten jullie wat aan doen.

Prettig, vergeten hoe de wereld werkt. -Dat is waar.

Metawapens gaan naar het front en mensen zoals wij werken hier,

of worden afgevoerd. -Naar het gekkenhuis.

Dan zal ik, tot ik mijn weg gevonden heb, hier piffel paffelen

in dit roemrijke, reddeloze riool.

Geen zorgen, we vinden nog steeds manieren om ons te vermaken.

Wat doe je?

Loop naar de maan, Pretty Polly.

Au. Hoe kon je het meisje naar boven laten gaan?

Het heeft nooit gedraaid om wat ik wil.

Heb jij nooit iets vriendelijks gedaan? Gewoon, zomaar?

Volgens dr. Harrison is geen enkele daad onzelfzuchtig.

Pretty, Pretty Polly, word verdomme wakker.

Wij zijn een concept. We hebben wellicht niet veel meer dan vriendelijkheid.

Dat meen je niet. -Kijk dan.

GRID, zet notificaties uit. -Notificaties uit.

Niles Caulder: in buitendienst post vasthouden

Wat is er zo bijzonder aan Niles Caulder?

Ik weet het niet zeker.

Ik voelde gewoon een scheut. -Een scheut. Fascinerend.

Heeft je...

lichaamsolifant zich nog iets anders herinnerd?

Over de Zusterschap van Dada, wellicht?

De wat? -Dat stond op je briefje.

Juist, ja. Nee, nog steeds niets.

Kennelijk ben jij het enige deel van het briefje dat ik gevonden heb.

Ik moet bekennen dat ik wel iets weet over het andere deel.

En ik vind dat het hoog tijd is dat jij het ook weet.

Het is prachtig.

Dit is het leven, toch? Een warme plek

om aan het eind van de dag neer te strijken, vol vrienden en muziek.

Maar hoe heb je... Waar zijn we? -Shelley heeft dit voor ons gemaakt.

Dat is haar ding. -Jullie zijn de Zusterschap van Dada.

Natuurlijk. Piffel paffel.

We heten je welkom, Post Mistress Divine.

We verkleden ons graag. Lekker mysterieus. Dit heb ik voor je gemaakt.

Ik noem hem Ode aan Lunchruimte.

Lloyd, hij is magnifiek. -Merci.

Iets drinken? -Wat jullie hebben.

Eén leapfrog, komt eraan. -Kom, kom, kom.

Pak er een kussen bij. -We hebben zoveel vragen.

Eerst het belangrijkste. Hoe wist je van onze kleine troep?

Kom je uit het verleden of de toekomst? DeMille noemde het briefje.

Dit is onze topgeheime enclave, Bendy.

Ik moest wel vertellen over het briefje. Als toegangsprijs.

Haar uitgestreken Bureaugezicht is maar schijn. Laura is een wilde.

Het is voor de lol. Ik bedenk me ineens dat je wellicht kunt helpen.

We gaan straks filmpjes maken. -Voordat we beschonken raken,

moeten we iets weten. Bendy, zijn wij belangrijk?

Kon ik het me maar herinneren... -Het is in orde, lieverd.

De enige regel is: er zijn geen regels.

Piffel paffel. Het scheelt me niets.

Echt waar? Wat is er gebeurd met die bolleboos en haar klembord?

O, die trut heeft nu vrij.

Serieus, Bendy, weet iemand echt wie hij is of waarom hij hier is?

Het enige wat er echt toe doet, is het nu.

En nu... -En wauw.

Mijn hemeltje, ik moet even pauzeren.

Zeg, waar is die man met de boeken? Hoort hij niet bij jullie coterie?

Malcolm is vreselijk verlegen.

Hij is verknipt door de oorlog in Frankrijk.

Volg de pijprook, dan vind je hem vanzelf.

Ik heb je gevonden. -Jij hebt de absint gevonden.

Ga zitten, Bendy. -Dank je.

Daar heb ik wel iets voor.

Ik heb in Verdun mijn hart ingeruild voor een kanarie.

Elke morgen vliegt ze.

Ze kijkt vooruit.

Geen herinnering aan waar ze vandaan komt.

Nieuwe ogen. Zoals jij.

Je hart.

Doet het pijn?

Herinneren is erger.

Kan ik helpen? -Dat heb je al gedaan.

Tortelduifjes, kom herwaarts.

Lieve dwaasheid van Cupido's extase, wij maken klankdichten.

Malcolm, lieverd, neem het licht mee.

En in de geest van absolute nonsens, kiest onze vriendin Bendy een woord.

Kom op, Bendy. Kom op, Bendy.

Chocolade.

Tsjok.

Tsjok.

Tsjok. Tok.

Tok.

Tok.

Mouten.

Ma... Ma, ma...

O, ja. Kom bij papa. Papa heeft een hoge aas nodig. Hoge aas, baby.

Wie is mijn grote, metalen hengst? Weet je wat ik ga doen, Cliffy?

Ik stop mijn vinger in mijn... -Wakker worden, het is tijd...

O, Cliffy, de tijd is om. -Geeft niet. Scan mijn pas nogmaals.

Ik wil meer Gungy-lekkers. O, ja. Level 19, bitches.

Zeven walnoten van de Filbert Flyaway. -Er staat te weinig geld op je pas.

Ik moet uitloggen. -Nee. Ik teken wel een schuldbekentenis.

Nee, zo werkt het niet.

Heb je nog oude munten om op eBay te verkopen?

Nee. Wat dacht je van een tweedehands racewagenset?

Saai. Hebben je bizarre huisgenoten iets cools om te verkopen?

Misschien. Weet je, een van mijn huisgenoten is Cyborg.

Echt? Ik zou flink betalen voor koffie of iets anders heets met hem.

Echt waar? Eens kijken wat iemand anders zou betalen.

Wie had dat gedacht? Al die ongelukjes leken toevallig,

maar misschien moest ik coureur worden, uitwijken,

mijn vrouw zien vreemdgaan met Bump, een bizar ongeluk krijgen,

een brein in een blik worden en in dit krot gaan wonen met een stel gekken.

Misschien bracht een groot complot van de kosmos me naar Salty Bumps

om met die alligator te vechten en me te herenigen met Clara

en mijn geweldige kleinzoon Rory te ontmoeten. Zie je het niet?

Ik moest sterven, naar het hiernamaals, mijn klotevader ontmoeten

en een zombie worden, om te beseffen dat ik een beter mens wil worden.

Niet voor mij, maar voor Clara en Rory.

En tijdens die queeste nam ik te veel parkinsonmedicatie

en klikte ik die pop-up aan, ook al zei Vic dat ik dat niet moest doen.

Maar Chipmunk Jump opende een poort waarvan ik het bestaan niet kende.

Snap je? Het punt is dat ik een risico nam en een heldentocht begon

met Soldaat Nuttles, Stan, mijn dealer van World Wide Poker

en Ginger, mijn webcammeisje.

En met hun liefde en steun ga ik die verdomde sleutelhanger winnen

en word ik de opa die Rory nodig heeft.

Gisteravond was puur geluk. Geen enkele zorg.

Had je dit niet waar jij vandaan komt? -Ik denk het niet.

Ik kreeg slechts het gevoel dat geluk nooit zo eenvoudig was

als jullie het laten lijken.

Het is nooit eenvoudig geweest.

Hun leven is afgrijselijk geweest.

Maar op een gegeven moment kozen ze ervoor gelukkig te zijn. Ondanks alles.

Ze vonden troost in die strijd. En toen ik ze ontmoette, besefte ik

dat ik hun bizarre en prachtige manier van zijn moest beschermen.

En stond het Bureau dat toe? -Ze hebben me nog niet lastiggevallen.

Dit is hun protest. Een goed leven.

En jij? -Ik ben een tikje gecompliceerder.

Dat is een briljant idee. -Wat zijn die twee aan het bekokstoven?

Hun krankzinnige creatie. Het is eigenlijk absurd.

Ik vrees dat sommigen Dada zien als meer dan een tijdelijke uitspatting.

Ze hebben het wilde idee dat het de wereld kan veranderen.

Maar waarom zouden ze het er niet op wagen?

Hun waanzinnige zaligheid volgen, hun vlag planten en ergens voor staan?

Bendy, jij hebt wellicht een heerlijk leven geleid,

maar wat mij betreft, heb ik geluk dat ik er sowieso nog ben.

Niet iedereen kan zo'n risico nemen. -Nee, Lloyd, ik...

Ik neem aan dat je gelijk hebt.

Nee, nee. Kay, haal me naar boven.

Je kent hem niet. Praat niet met hem. -Gaat het?

Ja, het gaat goed. Bedankt. -Ben je het aan het leren?

Je doet het hartstikke goed. Maar ik zou iets beter op de auto's letten.

Dat is veel veiliger. Pas op jezelf.

Het Bureau doet er alles aan om een doel veilig te stellen.

Ze zetten gerust gezinnen tegen elkaar op.

Sorry dat je er ingezogen bent. -Dat is niet zo. Ik heb ervoor gekozen.

Wat? Waarom?

Zo gek was het niet.

Jij verliet ons, mama werd krankzinnig, mijn broer maakte zich van kant

en mijn zoon werd neergeschoten. Ik hoorde thuis op het Bureau.

Maar het Bureau is kwaadaardig. Dit kan niet zijn wie jij bent, zoon.

Dat kan gewoon niet.

Ik ben niet gevlucht met mijn staart tussen mijn benen.

En noem me geen zoon.

Dat suggereert dat je bij mijn Little Leaguewedstrijden kwam kijken

of me hielp met algebra, of me advies gaf voor mijn eerste date.

Jij was er niet.

Jij was er niet, Larry Trainor. Niet voor mij, Gary of mama.

Dus stop met vadertje spelen. Dan ben je verantwoordelijk voor meer dan jezelf.

Ik ben weggebleven om jullie te beschermen.

Jij bent weggebleven om jezelf te beschermen.

Geef toe, je was een waardeloze vader.

Aanvaard dat, dat vereenvoudigt onze relatie.

We mogen niet allemaal ons pad kiezen.

Denk je dat ik wilde verbranden en een soort nucleair ongeluk worden?

Dat ik me vrijwillig aanbood voor een fusie met een buitenaardse entiteit,

waardoor ik een radioactieve paria werd?

Dat het leuk is mezelf dagelijks in te zwachtelen

en alles weer af te doen om te kunnen pissen?

Denk je dat het leuk is om 70 jaar lang niemand te kunnen aanraken?

Tot vandaag wilde ik inderdaad, heel egoïstisch, meer.

Maar als mijn aanwezigheid zo schadelijk is, doe ik geen poging meer.

Ik ben je vader. Ik hield van jou vanaf het moment van je geboorte.

Nee, vanaf het moment dat ik wist dat je in de buik zat.

Ik zat naast die buik te luisteren naar de eerste wedstrijd van de World Series

toen Willie Mays die hoge bal ving. En toen we juichten, schopte je.

Je voet was gigantisch en ik wist dat je lang zou worden.

Dat kun je mij niet afnemen.

En zelfs nadat ik vertrok, ben ik, in mijn gedachten, gebleven.

Maar misschien telt dat niet. Misschien kun je het me niet vergeven.

Maar ik vergeef het mezelf.

Dus als jij je nu beter voelt,

wil ik graag dat je vertrekt.

Je vader en ik hadden een ritueel. Steeds als we hier waren,

legde ik een steen onder deze boom en dan maakte hij me voor gek uit.

Ik ben er voor gerechtigheid en omdat ik wil dienen en beschermen.

Dat was een ingestudeerd cliché van een half mens, half conservenblik.

Grote Cyborg, die zichzelf niet eens kent.

Hoe kun je lijden of vreugde kennen zonder te weten wie je bent?

Je had gelijk. Ze hadden gelijk.

Alles wat ik deed, was om jou te beschermen.

Het kan me niet schelen wat je hoort of met wie je praat.

Dat verandert daar niets aan.

Victor, als je dat pad bewandelt,

is alles wat er vanaf nu gebeurt jouw keus. Focus je daarop.

O, lekker. Kipsalade.

Kom, Holly. -Ja. Kom op, Frank.

Bendy, je bent niet goed snik. -Op de best mogelijke manier.

Nu of nooit.

Godallemachtig, moet je dat ding zien.

Het is zo lelijk dat ik niet weg kan kijken.

Daarom mogen ze hier niet komen. Zo kun je toch niet eten? Het is grotesk.

Nee, ik heb je. Laat ze je nooit zien zweten.

Piffel paffel.

Tsjok.

Kousen in het zuur. Verkoop. Koop.

Zeik niet. Kijk, meneer. U weet niet wat er komen gaat.

Dus was je sokken.

Jullie. Meta's. Meekomen. Nu.

Nu meteen.

Piffel paffel. Toktok. Het scheelt me niets.

Piffel paffel. Toktok. Het scheelt me niets.

Piffel paffel. Toktok. Het scheelt me niets.

Toktok. Het scheelt me niets.

Ik dacht dat we de pineut waren. -Wij zijn de Zusterschap van Dada

en ik steun jullie tot mijn dood. Maar we moeten gaan,

want de echte bewakers komen eraan. Kom.

Clowns, Sachiko? Echt waar? Kon je ze niet veranderen in kittens?

Als dat dr. Preparatie H en de klikspanen niet zijn.

Dat had slecht kunnen aflopen.

Jij mag dan de Voornaamste zijn, maar zulke risico's kun je niet nemen.

Bedankt, Jane. Het was geweldig.

Ze ziet er gelukkig uit. -Ze ziet geen gevaar. Snap je dat niet?

Ik heb een meisje zien leren fietsen,

na bijna 70 jaar gevangen te hebben gezeten in haar eigen hoofd.

In één middag heeft ze zich bevrijd van die gijzeling

en vond ze een beetje vreugde.

Sommige dingen zijn het risico waard.

Wat overleg van tevoren met alle persona's zou fijn geweest zijn.

Luister. Als zij beter wordt, worden wij dat ook.

Ik heb niet altijd zo gedacht, maar toen ik de wind in haar haar

en de zon op haar gezicht zag, besefte ik dat dit de volgende stap is.

Zo ziet groei eruit. Ons lot is vervlochten...

Je hebt geen idee hoe groei eruitziet.

Als je niet stopt met tweedracht zaaien, zul je precies krijgen wat je wilt.

Wat bedoel je daarmee?

Uiteraard. Meer loze dreigementen

van een tweederangs arts op goedkope schoenen.

Je bent net gedist, dr. H.

Wat nu? -Om te beginnen

geen loze dreigementen meer.

Ik had three of a kind. Ik dacht dat we gingen riveren,

dus zette ik alles in en nu is het weg. Alles is weg.

Je komt er wel weer bovenop, Cliffy.

Wacht even. FuzzyRimJob42 biedt 50 mille

voor blauwdrukken van mijn robotlijf en mijn brein.

Dat is in feite mijn DNA. Dat kan ik niet verkopen.

Ik heb al zo veel van mijn huisgenoot verkocht. Waar ben ik mee bezig?

Volgende potje over 30 seconden. 29, 28, 27, 26...

Wat kan mij het schelen. Bekijk het maar.

50 mille voor blauwdruk accepteren

Ik kom voor dr. Chalmers in verband met synthetische huid.

Heb je een afspraak? -Ik denk het wel.

Ik heb hem online gemaakt. -Ik kan het checken. Even kijken.

Cyborg. -Ik heb de naam Vic Stone gebruikt.

Juist.

Ik heb je gevonden. Dr. Chalmers komt zo bij je.

Ga even zitten en vul dit vragenformulier in.

Wat wil je aan jezelf veranderen en waarom?

Hoe zal je leven verbeteren door een synthetische huid?

O, nee. Ik dacht dat je weg was.

Wat gebeurt er?

Ik hoopte dat, als ik hier lang genoeg zou staan,

dit grote metalen beest iets zou zeggen.

Wat dan ook, zodat ik weet waarom ik hier ben.

Niet dat het er echt toe doet,

maar mij maakt het niet uit waarom.

Ik ben gewoon dankbaar dat je deze tijd en deze plek hebt uitgekozen.

En als dit ding plotseling gaat leven, begrijp ik het als je terug wilt gaan.

Terug waarnaar? Ik ben hier gelukkig. Het leven heeft zin.

Ik wil niet vluchten uit angst voor wat het Bureau wordt,

maar wat als ze ons volledig willen uitroeien?

Wat als ik de Zusterschap naar een veilige plek moet brengen?

Volgens mij is dit een eenpersoonsschip.

Wat als jij ons moet laten zien hoe je buigt en strekt naar een betere wereld?

Denk jij dat er iets beters is daarbuiten?

Ik kan me niet indenken wat.

Op de een of andere manier ben ik ergens in dat metalen beest geklommen

en hierheen gereisd.

Ik heb gevonden wat ik zocht. En meer.

Echt, Malcolm, waarom denken we altijd dat er iets beters is?

Net buiten ons bereik. Wat kan beter zijn dan dit hier?

Dit nu?

Ik blijf hier. Ik blijf hier.

Fijn.

Dat is fijn.

Bijna vergeten.

Ik heb iets voor je gemaakt.

Jouw paperclip.

Ik denk dat ik de perfecte plek weet om het te bewaren.

Mag ik?

Daar is het veilig.

Ik zal het bewaken met mijn leven.

Zusterschap van Dada, waar je ook op uit bent,

op mij zal het niet zijn.

Of misschien toch wel. -Of misschien toch wel.

Of misschien toch wel.