Afrikaans
Akan
Albanian
Amharic
Armenian
Azerbaijani
Basque
Belarusian
Bemba
Bengali
Bihari
Bosnian
Breton
Bulgarian
Cambodian
Catalan
Cebuano
Cherokee
Chichewa
Corsican
Czech
Danish
Esperanto
Estonian
Ewe
Faroese
Filipino
Finnish
French
Frisian
Ga
Galician
Georgian
German
Guarani
Gujarati
Haitian Creole
Hausa
Hawaiian
Hindi
Hmong
Hungarian
Icelandic
Igbo
Indonesian
Interlingua
Irish
Italian
Japanese
Javanese
Kannada
Kazakh
Kinyarwanda
Kirundi
Kongo
Krio (Sierra Leone)
Kurdish
Kurdish (Soranî)
Kyrgyz
Laothian
Latin
Latvian
Lingala
Lithuanian
Lozi
Luganda
Luo
Luxembourgish
Macedonian
Malagasy
Malay
Malayalam
Maltese
Maori
Marathi
Mauritian Creole
Moldavian
Mongolian
Myanmar (Burmese)
Montenegrin
Nepali
Nigerian Pidgin
Northern Sotho
Norwegian
Norwegian (Nynorsk)
Occitan
Oriya
Oromo
Pashto
Persian
Portuguese (Portugal)
Punjabi
Quechua
Romanian
Romansh
Runyakitara
Samoan
Scots Gaelic
Serbian
Serbo-Croatian
Sesotho
Setswana
Seychellois Creole
Shona
Sindhi
Slovak
Slovenian
Somali
Sundanese
Swahili
Swedish
Tajik
Tamil
Tatar
Telugu
Thai
Tigrinya
Tonga
Tshiluba
Tumbuka
Turkmen
Twi
Uighur
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Welsh
Wolof
Xhosa
Yiddish
Yoruba
Zulu
،قویتر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه
این فیلم از رمانی به همین نام اثر جولیانو دا امپولی اقتباس شده.
هرچند این اثر از اتفاقات تاریخی الهام گرفته شده، اما کماکان یک اثر هنری است.
شخصیتها و همچنین صحبتها و نظراتشان خیالی هستند.
مترجم: اشکان هیدی
از وقتی که وادیم بارانوف دیگه مشاور
ولادیمیر ولادیمیرویچ پوتین، تزار، نبود
افسانههایی که دربارهش بود، نه تنها از بین نرفتن، بلکه بیشتر هم شدن.
بیشترِ مردایِ قدرت، ابهتشون رو از جایگاهشون میگیرن.
وقتی از دستش میدن، انگار دوشاخه از پریز کشیده شده.
بارانوف از یه قماش دیگه بود.
به گفتهی بعضیها، اون به یه صومعه توی کوه آتوس پناه برده بود.
بقیه قسم میخوردن که اون رو توی ایبیزا دیدن
در حالی که دورش رو مدلهای نشئه کوکائین گرفته بودن.
بعضیهای دیگه هم ادعا میکردن که اون رو توی جبههی دونباس دیدن.
وادیم بارانوف توی زندگیش میون گردابی از معماها پیش میرفت.
تنها چیزی که قطعی بود، نفوذش روی تزار بود.
توی پونزده سالی که در خدمتش بود
نقش تعیینکنندهای توی گسترش قدرتش داشت.
بهش میگفتن جادوگر کرملین
راسپوتین جدید.
نصفشب میرفت توی دفتر رئیسجمهور
تا به کارهای فوری رسیدگی کنه.
شاید خودِ تزار با خط مستقیمش احضارش میکرد.
گاهی یه وزیرِ سرشناس هم بهشون ملحق میشد
یا رئیسِ یه شرکت بزرگ دولتی.
اما این شاهدها هیچ چیزی رو
دربارهی فعالیتهای شبانهی تزار و مشاورش روشن نمیکردن.
«مسکو ۲۰۱۹»
وقتی چند سال بعد از ناپدید شدنش برگشتم مسکو
خاطرهی بارانوف مثل یه سایه همه جا بود.
مطبوعات اصرار داشتن که
مرموزترین اقدامات کرملین رو به اون نسبت بدن.
در مورد خودم هم باید بگم
مقاله اخیرم توی فارن افرز یه کم سر و صدا به پا کرده بود.
عنوانش این بود: «وادیم بارانوف و اختراع دموکراسیِ جعلی».
اگه لازم شد، شماره ۹ رو بگیرین.
- روز بخیر آقای رولند. - روز شما هم بخیر.
من تو مرخصی مطالعاتی از ییل بودم
تا اولین زندگینامه یوگنی زامیاتین رو بنویسم
نویسنده بزرگ روسی
و از مخالفای اولیه رژیم کمونیستی استالین.
تو فضای بیروح زمستونی قدم میزدم
کتابای قدیمی رو ورق میزدم.
زامیاتین شد دغدغه فکریم.
اون یه آدم آیندهنگر بود.
نه فقط در مورد استالین، بلکه در مورد همه دیکتاتورای آینده.
از الیگارشهای سیلیکون ولی گرفته تا تکحزبیهای چین.
از مارک زاکربرگ تا شی جینپینگ.
رمان پادآرمانشهریش، به اسم «ما»
الهامبخش جورج اورول برای ۱۹۸۴ بود.
نمیدونستم تو دانشگاههای آمریکا زامیاتین میخونی.
زامیاتین پیشگوی عصر ماست.
ارائهشده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
زیاد تو مسکو میمونین؟
یه چیزی دارم که باید بهتون نشون بدم.
موقع خروج از شهر
جنگلهای بیپایان و تاریک تا خودِ سیبری کشیده شده بودن.
کنجکاویم با دلهره همراه بود.
تو روسیه، معمولاً اوضاع خوب پیش میره.
ولی وقتی اوضاع بد میشه، خیلی بد میشه.
صبح بخیر.
لطفاً دنبال من بیاین، آقای رولند.
میتونم پالتوتون رو بگیرم؟
براتون چای میارم.
کتابهای قدیمی جمع میکنین؟
کلکسیون درست نمیکنم، میخونمشون.
خیلی فرقشه.
زامیاتین میخونین؟
یه چیزی دارم که اگه نشونتون بدم حتماً ازش خوشتون میاد.
میدونین این چیه؟
نامهی زامیاتین به استالینه.
ازش اجازه میخواد که از شوروی بره.
یوسیف ویساریونویچ عزیز.
همونطور که مسیحیها شیطان رو اختراع کردن
تا به تمام شکلهای شر، تجسم ببخشن
منتقدها هم از من شیطانِ ادبیات شوروی رو ساختن.
زامیاتین خیلی چیزها رو خیلی زود فهمید
و بیاحتیاطی کرد که اونها رو نوشت.
بفرمایین بشینین.
- خوندینش؟ - البته.
وقت گذاشتین و براش حاشیه نوشتین.
باعث افتخارمه.
جوگیر نشیم.
ولی برخلاف بقیه، شما یه چیزهایی فهمیدین.
نه خیلی زیاد، ولی یه چیزهایی.
ممنون.
خودتون رو یه هنرمند میدونین؟
بذارین اینطوری بگم که در واقع من نقش مکمل داشتم. الان دیگه بازنشستهام.
دلتون برای آدرنالین تنگ نشده؟
هیچ لذتی بالاتر از این نیست که صبح از خواب بیدار بشی
قهوهات رو بخوری
و دخترت رو ببری مدرسه.
بقیه چه واکنشی نشون دادن؟
به رفتنم؟ بد، معلومه دیگه.
توی دربار، همه رو میبخشن: دزدها، قاتلها، خائنها.
ولی فراریها رو نه.
"چیزی رو که ما حاضریم براش آدم بکشیم، تو نمیخوای؟"
و تزار چی؟
تزار، اون یه بحث دیگهست.
پدرم از این کتابخونه میترسید.
مال پدربزرگم بود.
کوستین، گراسیان، ماکیاولی
شکاکها، ناامیدها.
واقعاً با عقاید شوروی جور نبود.
ولی دمش گرم، هیچوقت سعی نکرد من رو ازش محروم کنه.
پدرتون؟
آخرش شد رئیس آکادمی علوم اجتماعیِ حزب.
تنها هدفش این بود که دمِ صبح
با صدای در زدنِ کاگب بیدارش نکنن.
با اون پستی که داشت، نباید نگران میشد.
توی شوروی هیچکس در امان نبود.
توی روسیه هیچکس در امان نیست، تمام.
نه من.
نه حتی شما.
توی بچگیم
بیشترین امتیازی که همه دنبالش بودن، کرملیوفکا بود
یه سبد خوراکی که مخصوص آپاراتچیکها بود. (اعضای حزب)
امروز چی میخوریم؟
پیراشکی سالمون
کتلتِ بره.
در واقع، مشکل من اینه که بچگیِ شادی داشتم.
توی روسیه، این عادی نیست.
تمامِ نخبههای روسیه طعمِ بدبختیِ دوران شوروی رو
قبل از اینکه به ویلاهای کوت دازور برسن، چشیدن.
هنوز هم از اون فضا درنیومدن.
حتی تزار:
من، بچهای هستم که توی یه کومونالکا بزرگ شدم
تهِ یه حیاطِ کثیف توی سنت پترزبورگ
حالا دیگه تو کاخ باکینگهام پذیرفته شدم!
- زمونه عوض شده. - نه اونقدرها.
سمت شما، پول حرف اول رو میزنه.
تو روسیه، چیزی که مهمه، نزدیکی به قدرته.
سیستم شوروی بر پایه امتیاز بود، نه پول نقد.
دیروز خبری ازش نبود. فردا هم خدا بزرگه.
پس بهتره همین الان خرجش کنیم.
میدونین «ورتوشکا» چیه؟
یه تلفن بدون شمارهگیر
که به کلهگندههای حزب اجازه میداد مستقیم باهاتون تماس بگیرن.
داشتن یکیش نشونه موفقیت بود.
نگاه کنین. این یه ورتوشکاست.
خاکستری، مثل هر چیزی که مال شورویه.
اگه به نظرتون مسکو خاکستریه، واشینگتن رو امتحان کنین.
اونجا خاکستری نیستن، مردهان.
به هر حال، ورود من به آمریکا و اروپا ممنوعه.
- پدرتون هنوز زندهست؟ - نه.
تو دنیای خودش، میتونست خیلی دووم بیاره.
اما گورباچف با لیوان شیرش از راه رسید.
لیوان شیرش!
لازم نبود به حرفای گورباچف گوش بدی تا بفهمی شوروی رو نابود میکنه.
فقط کافی بود بهش نگاه کنی.
میرفت پشت تریبون و براش یه لیوان شیر میآوردن.
بعدش قیمت ودکا رو دو برابر کرد
و سعی کرد همه رو شیرخور کنه.
تو روسیه!
میتونین تصورش رو بکنین؟
تعجبی نداره که همهچی به فنا رفت.
اون پایان کمونیسم و پدرم بود.
همهچیشو از دست داد.
کارش، امتیازاتش، اعتبارش.
و شما؟ اون موقع چیکار میکردین؟
پدرم میخواست دیپلمات بشم.
اما میلی به درس خوندن نداشتم. کارهای خردهپا میکردم.
تلویزیون و ضبطصوت میفروختم.
کارم خوب گرفت.
شروع کردم به بیشتر از پدرم پول درآوردن، خیلی بیشتر.
یه بچه نادون بودم.
واسه همین با دنیای جدید بهتر کنار اومدم.
روسهای جدید
اوایل دههی ۱۹۹۰
مسکو یه شهر پر از هیجان بود.
چند سال کوتاه و پر از امید بود.
هر هفته کتابهای ممنوعه چاپ میشدن.
سولژنیتسین، پاسترناک، بولگاکف
مجلههای هنری و ادبی میلیونی فروش میرفتن.
عطش روسها برای آزادی سیریناپذیر بود.
توی آکادمی هنرهای دراماتیک مسکو ثبتنام کردم
و غرق زندگی بیبندوبار تئاتریها شدم.
بیست سالمون بود و یه دنیای جدید داشت به رومون باز میشد
درست همون موقعی که قدرت فتح کردنش رو داشتیم.
در رو باز کن!
در رو باز کن، کثافت
وگرنه داغونت میکنم!
اونقدر هیجانزده بودیم که شبی بیشتر از سه چهار ساعت نمیخوابیدیم.
مطمئن بودیم که نوبت ما رسیده
که جامعه رو از نو بسازیم.
میشد تئاترهایی که از اروپا اومده بودن رو دید
تا سپیدۀ صبح با بازیگرها و کارگردانها بحث کرد.
واقعاً فکر میکنین آزادی همهچیزی رو
که توی یه دنیای پر از فرهنگ و شعر زندگی میکنین، عوض میکنه؟
نسل ما سیستم رو پس زد.
پدر و مادرهامون سرشون رو انداختن پایین، ولی ما نه.
با اینکه شاید خوشتون نیاد
کمونیسم دوران فرمانروایی فرهنگ و شعر بود.
چطور میتونین این رو بگین؟
توی دوران کمونیسم، بازنده بودن
تنها راه برای حفظ عزتنفس بود.
حداقلش این بود که باهاشون همدست نمیشدیم.
گمشو!
برو به درک!
عالیه.
من یکی رو که تحتتاثیر قرار دادی.
جدی؟
میخواستم این رو بهتون بگم چون بهندرت برام پیش میاد.
جالبه.
شما آدم معمولیای نیستین.
- چی شما رو تحتتاثیر قرار داد؟ - شما.
اجراتون.
کدوم اجرا؟
مگه همین الان آواز نخوندین؟
به اون میگین آواز خوندن؟
شما بهش چی میگین؟
یه مشت چرتوپرتِ مد روز.
فقط برای کمک کردن اون کار رو کردم.
به کی؟
به مأمورای کاگب که دارن زاغ سیاهمون رو چوب میزنن.
خوشحالم که یه چیزی بهشون میدم که گزارشهاشون رو جذابتر کنه.
حیفه. شما استعداد دارین.
واسه اینکه کاری رو بکنم که نیویورکیها ۱۵ سال پیش میکردن؟
شما یه شورویایه واقعی هستین.
فکر میکنین دنیا فقط منتظر شماست.
و شما یه شورویِای واقعی نیستین؟
پدر و مادرم یه مشت دیوونهی بیچاره بودن.
هیپی بودن.
من رو از این جا به اون جا میکشوندن.
امروز دیگه پیر و مریضن و دیگه به ارزشهاشون ایمانی ندارن.
یه چیز قطعیه، من مثل اونا تموم نمیکنم.
یه نقش براتون دارم.
منت میذارین یه کم جدی صحبت کنیم؟
یه نقش.
از اونایی که به بازیگرا پیشنهاد میدن؟
از اونایی که به بازیگرا پیشنهاد میدن.
حیف شد
من بازیگر نیستم و هیچ تمایلی هم ندارم که باشم.
حتی میتونم بگم همیشه هر کاری کردم
که نباشم.
یوگنی زامیاتین رو میشناسین؟
یه نماد از آوانگاردهای خیلی سنتی.
تو فاز من نیست.
با تمام احترامی که براتون قائلم، دارین اشتباه میکنین.
میخوام رمان «ما» اثر اون رو توی مؤسسهی هنرهای دراماتیک روی صحنه ببرم.
ریسک میکنین. داره برام جالب میشه.
- ماشین دارین؟ - بله.
من رو برسونین.
دیگه از این مهمونی خسته شدم.
عجله داری؟
دارم زیادی تند میرم؟
نمیدونم چطوری با سیارهی کسنیا ارتباط برقرار کردم
اما بلافاصله فهمیدم که، حتی اگه قرار بود هزار سال عمر کنم
هیچوقت کسی مثل اون رو نمیدیدم.
همه تو موقعیت شروع.
قیچی، دی-۵۰۳، تو موقعیت.
کدوم صحنه رو اجرا میکنیم؟
همیشه همون، یوری. صحنهی آینه.
نشستم یا دراز کشیدم؟
دراز کشیدی، و وقتی نور اینتگرال رو حس کردی، میشینی.
مخصوصاً تکراری عمل کنین.
عالی بود، ممنون.
شام خیلی بیقید و بند بود. مکانیکیتر باشین.
- اینتگرال آمادهست؟ - آمادهست!
به کاراتون ادامه بدین
و وقتی نور اینتگرال رو حس کردین
همهتون بلند میشین و به سمت پنجرهها میرین.
میلانا، آمادهای؟
آره!
یه مورد بد!
ظاهراً، یه روح در تو حلول کرده.
خیلی جدیه، دکتر؟
علاجناپذیره.
ولی دقیقاً موضوع چیه؟ نمیفهمم.
چطوری توضیح بدم؟
یه سطح رو در نظر بگیرین.
مثلاً، این آینه رو.
میدونین که یه آینه معمولی واقعیت رو منعکس میکنه.
این یکی جذبش میکنه
و رد همهچی رو نگه میداره.
برادرای من!
همهتون میدونین
اونجا توی شهر، دارن یه سفینه فضایی میسازن: اینتگرال.
مرگ بر اینتگرال! مرگ بر اون!
برادرای من.
اینتگرال باید مال ما باشه.
و مال ما هم میشه.
وقتی برای اولین بار بره به آسمون
ما هستیم که سوارشیم.
چون ما سازندهی اینتگرال رو پیش خودمون داریم.
اون شهر رو ول کرده، با من اومده اینجا
تا بین شما باشه.
زنده باد سازنده!
شاید جاهطلبیهاش مبهم بودن
اما تئاتر آوانگارد مسکو قرار نبود اونا رو برآورده کنه.
میدونم. من اون سالها رو توی مسکو زندگی کردم.
هیچ محدودیتی وجود نداشت.
همهچی همزمان فرو میریخت و دوباره ساخته میشد.
همزمان هم جذاب بود و هم ترسناک.
من و کسنیا توی یه حباب زندگی میکردیم
وقتی زندگیِ پیرامونمون پر از فرصت بود.
هر روز، یه رفیق قدیمی با یه ایده میاومد سراغم
یه بیزنس برای راه انداختن.
اول با دوچرخهی پدربزرگش
بعدش توی یه بنتلی ضدگلوله، وسط بادیگاردها.
این کموبیش همون اتفاقیه که برای دیمیتری افتاد.
- سیدوروف؟ - سیدوروف، آره.
دیمیتری سیدوروف.
از دبیرستان میشناختمش.
اون موقع، مسئول جوانان کمونیست توی دانشگاه بود.
فکر نکنین یه آپاراتچیک بود.
اواخر دههی ۱۹۸۰
تعاونی دانشجوها، مهد سرمایهداری روسیه بود.
دوست داشتم برام از ماجراجوییهاش بگه.
میخواستم یه نمایشنامه دربارهی کارآفرینهایی مثل اون بنویسم.
دیمیتری رو دیدی؟
پنج دقیقه پیش. برو توی بار ببین هست.
یه طبقه اجتماعی جدید، که از ناکجاآباد پیدا شده بود.
خیلی عجیب بود.
وادیا!
خوشحالم میبینمت.
این کافه اولین بیزینسم بود
ولی بهم کمک کرد فعالیتهای پرسودتری رو راه بندازم.
همهشون هم قانونی نبودن.
دیگه قانونی وجود نداره، بیخیال. برات تعریف میکنم.
بیخیال نوشتن. گوش کن. مثل مامانت واست قصه میگم.
یکی بود یکی نبود . یه محموله کنیاک گیرم اومد.
- کنیاک تقلبی. - تقلبی، واقعی، مهم نیست.
گذاشتمشون برای فروش، بطریای ۵۰ دلار.
میشنوی؟
هیچی. هیچکس نمیخوادشون.
قیمتش رو کردم ۵۰۰ دلار، ملت برای خریدنش دعوا میکردن.
فقط به کنیاک بسنده نکردی.
کامپیوتر، شلوار جین سنگشور، صنایع دستی، نرمافزار
به لطف تعاونی دانشجویی.
چند تا کلاهبرداری کوچیک. باورش برام سخته.
تو رو که نمیشه پیچوند!
اینا خاطراتیان که تماشاچیهات رو سرگرم کنی.
این یه نمایشنامهست.
یه کلکی سوار کردم
تا پرداختهای بین شرکتهای دولتی رو تسهیل کنم.
پول قرض میگیرم، به بقیه وام میدم.
در واقع، به این میگن بانک، اما
تو این کشور، کی میدونه بانک چیه؟
سوالهای نیشدار!
در واقع، من اولین بانک تجاری روسیه رو راه انداختم.
چطوری؟ یه کتاب پیدا کرده بودم.
بانکهای تجاری کشورهای سرمایهداری.
یه اثر فوقالعاده.
خیلی ساده و با جزئیات، طرز کار سیستم بانکی رو توضیح میداد.
با خودم گفتم: بد نیست!
میگی آدم طماعی هستی؟
کاملاً، بله.
نبودم، ولی هر چی میگذره بیشتر میشم.
تو کار من، این یه مزیت محسوب میشه. شخصیتم مثل بانکدارهاست.
پول رو دوست دارم.
- کت قشنگیه. - پیرهن عالیه.
مطالعههای خوبی داری!
اونا یه قدم عقبن. هنوز سبیل داشتی.
خبرنگارها همیشه یه قدم عقبن. خودت که بهتر میدونی.
چه سبیل دهاتیطوری.
خوب کاری کردی زدیش.
نمایشنامهت چطور پیش میره؟
- نمایشنامهم درباره تو؟ - آره.
- نمینویسمش. - چرا؟
تموم شد. دیگه نمیتونی بهم حقیقت رو بگی.
حق با توئه.
ولی هیچوقت نتونستم همهچیز رو بهت بگم.
با این حال، یه کم بیشتر بهم میگفتی.
پس، اون دیمیتری معروف شمایین؟
کس دیگهای رو نمیبینم.
وادیم میگه سالی ۸۰ میلیون روبل درآمد دارین.
- راست میگه؟ - شاید، نمیدونم.
اینم میگه که شما یه پا لاتین.
آره؟
این که عیبی نداره.
اولیس ناردین.
یه کم زیادی زرقوبرق داره که بخواد شیک باشه.
زرقوبرق؟ اینو دختری میگه که یه خرس رو سرشه.
تو دنیای من، واسه اینکه بهت احترام بذارن، بهتره پر زرقوبرق باشی تا شیک.
واسه همینه این کراوات مزخرف رو بستی.
اوجنیو مارینلا از ناپل، وا بنه!
بلیسیما کراواتا.
نمیشناسم.
معلومه. یه مغازه خیلی کوچیکه.
خودش میاد تا کراواتهای سفارشی بدوزه.
مگه کراوات سفارشی هم میدوزن؟
تو دنیایی که من زندگی میکنم، آره.
شامپاین دوست دارین؟ زیادی پر زرقوبرقه؟
باید میفهمیدم. از همون اولین دیدار، سرنوشتم رقم خورده بود.
کسنیا دیمیتری رو انتخاب میکرد
بینزاکتیش، انرژیش.
اون همون موقع حسش کرد.
و منم همینطور.
ولی تا مدتها نمیخواستم باورش کنم.
بله؟
اومدم، اومدم.
بدموقع اومدم؟
میخواستم غافلگیرتون کنم.
عجله کنین!
گرسنهتونه؟
تا دلت بخواد زرقوبرق!
خاویار!
از اون لحظه به بعد
دیمیتری شروع کرد به رفتوآمد مداوم با ما.
و منِ ساده فکر میکردم از روی احترام به هنره
همون هنری که من و کسنیا تصمیم گرفته بودیم زندگیمون رو وقفش کنیم.
انگار که فرهنگ هنوزم رو دنیای واقعی تاثیری داشت.
از این صدا خوشم میاد.
دنیای پر زرقوبرق پول، محیط طبیعی دیمیتری بود.
هیچچیزی نمیتونست اونو از اون راه منصرف کنه.
ولی اون کسنیا رو میخواست، واسه همین قبول میکرد که با ما وقت بگذرونه
تو ویرونههای شهر مردهها.
ماهها گذشت و
کسنیا روز به روز بیشتر مجذوب دستودلبازیهای اون میشد.
تمام چیزهایی که شروع رابطهمون رو رقم زده بود
کتاب خوندنها، کنسرتها، بحثهای تا دم صبح
جاشون رو داده بودن به کارهایی که بیشتر حول محور پول میچرخید.
افتتاحیه گالریها و دیسکوها
شام توی وایت سان یا ارمیتاژ.
کسنیا هر روز بیشتر غرق سبک زندگی دیمیتری میشد.
وادیا برقص!
وادیا! لبخند بزن!
دارم لبخند میزنم!
کمونیسم مرده. یه دنیای کامل هست که باید اختراع بشه.
تو هم جزئی ازش میشی.
وادیا، بیرون رفتن رو دوست نداره.
تنها چیزی که دوست داره، برگشتن به خونهست.
یادمه یه شب بیدار شدم و مدت طولانی بهش زل زدم.
خیلی احساس خستگی میکردم، با این حال هنوز هیچ کاری نکرده بودم.
این توهم رو داشتم که کسنیا بزرگیِ من رو درک میکنه.
اما، روز به روز
متوجه میشدم نگاهش به من داره عوض میشه.
چیزی که شکل کنایه به خودش گرفته بود، داشت به تحقیر تبدیل میشد.
«تو از من قویتری چون دوستم نداری .»
میخواستم اینو بهش بگم.
رنج من فقط باعث میشد اون بیشتر حوصلهش سر بره.
نگه دار.
نگه دار!
نگه دار لعنتی!
آب میخوای؟
دیمیتری، واسه دهمین باره که میگم، خیلی بد رانندگی میکنی.
دست خودم نیست.
بذار وادیم رانندگی کنه وگرنه با ماشینهای گذری میرم.
میخوای عقب بشینی؟
لطف داری، ولی من عقب که میشینم حالم بدتر میشه.
یادم رفت یه چیزی بهت بگم.
سراپا گوشم.
دارم میرم.
ته واکنشت همینه؟
من رو با دیمیتری دیدی. فکر کردی متوجه نشدم؟
بین ما خیلی وقته که تموم شده.
بیا نزدیک.
مزاحمم نیستی.
میترسیدم بیدارت کنم.
بشین.
بالاخره یه بهونه پیدا کردم که کل روز رو توی تخت بمونم.
کتابهای کلاسیک رو دوباره میخونم و چرت میزنم. برام خوبه.
مریضی هست دیگه.
شاید به نظرت متناقض بیاد
ولی مریضی لزوماً چیز جدیای نیست.
چیزهای جدی
مثل تلاش، کار
بارِ روی دوش آدمهای سالمه.
آدمهای در حال مرگ دیگه کاری برای انجام دادن ندارن.
میتونن از روزهاشون لذت ببرن.
از کسنیا جدا شدم.
میدونم.
فرصت این رو پیدا میکنی که زندگیت رو از نو بسازی.
انتظار داشتم خیلی عذاب بکشم، اما
احساس سبکی میکنم. و قدرت.
میبینی.
تئاتر دیگه برام کافی نیست.
از دست دادن کسنیا من رو جاهطلب کرد.
الان دیگه جاهطلب شدی؟
غیرمنتظرهست.
ولی من این رو به عنوان یه خبر خوب میبینمش.
دیگه ناتوانی نویسنده در برابر واقعیت رو نمیتونم تحمل کنم.
میخوام بازیگر دوران خودم باشم
نه فقط یه شاهد ساده.
میدونی چیه؟
دوران تو رو، میسپارم به خودت.
بدون هیچ پشیمونیای.
این اسپوتنیکه.
تنها کسی که اجازه داره بیاد اینجا.
بیا اینجا، سلام کن.
دخترم عاشقشه.
آخرش هم پدرم سکته کرد و خیلی زود مُرد.
نمیشه گفت که مراسمش تیتر اول خبرا شد.
چهار تا آدم پیزوری با یه ماشین قراضه دنبال ماشین نعشکش بودن
در حالی که شاسیبلندهای تازهبهدورانرسیدهها با سرعت از کنارشون رد میشدن.
خیلی دیر مُرد.
احتمالاً ترجیحش یه خاکسپاری مجلل بود.
ولی آخرش، دیگه براش فرقی نمیکرد.
یعنی، امیدوارم.
نیاز داشتم حالوهوام رو عوض کنم
و مسکو در اواسط دهه ۹۰، جای ایدهآلی بود.
تصور کنین همه اون جوونهایی رو که
که یهو میدیدن راههای دنیا به روشون باز شده.
میتونستن هر چی که میخوان بشن
ثروت به هم بزنن، کل دنیا رو بگردن.
جوری که آدم عقلش رو از دست میداد.
سطح خشونت باورنکردنی بود.
از همه طرف شلیک میشد، اونم به پیشپاافتادهترین دلایل.
شبهنظامیهای خصوصی آدمهای بیاهمیت رو اسکورت میکردن
تا روزی که تو هوا منفجر میشدن.
تبدیل تجربهی تئاتریم به حرفهی تهیهکنندگی تلویزیون
مثل این بود که از گاری سوار لامبورگینی بشی.
یه روز
داشتم در مورد مایاکوفسکی بحث میکردم و چای میخوردم.
روز بعد، داشتم لاته میخوردم
توی یه فضای باز که معمارای هلندی طراحی کرده بودن.
شبکهی یک رو فراموش کنین، تلویزیون دولتی رو فراموش کنین.
آرتیپی یه شرکت خصوصیه.
میخوایم مسابقه و سیاست راه بندازیم.
اما به یه شکل دیگه.
شورویها سعی کردن کشور رو زیر یه لایه از کسالت خفه کنن.
قانون اول، کسلکننده نباشین.
یه پروژه هست که از بقیه سرتره. همین یکی.
میدونین چرا؟
چون تمام کلیشههای روسی رو داره
بدون استثنا.
بابوشکای شهرستانی
دانشجوی پوچگرا
اون دختره هرزه بلندپرواز.
خوندمش. آشغاله.
- همهشون رو خوندم، همهشون آشغالن. - مخصوصاً این یکی.
ولی این یکی جواب میده.
ما فقط برنامه تولید نمیکنیم.
بقیه نهادها همه فروپاشیدن.
الان وظیفه تلویزیونه که راه رو نشون بده.
یه رئالیتیشو درباره مدرسهها
که توش به دخترای جوون یاد میدن چطوری نوکیسهها رو تور کنن؟
بد نیست. واقعاً همچین چیزی هست؟
آره بابا، خیلی هم هست. بدجوری هم جواب میده.
رویای من اینه که یه سوپراستار بینالمللی بشم.
رویای من اینه که برای مامانم قشنگترین خونه کراسنویارسک رو بخرم.
رویای من اینه که یه زنِ دکوری باشم
برای پولدارترین الیگارش روسیه
و تو مونتکارلو زندگی کنم.
کارش درسته.
جدی میگم، کارش درسته.
پروژه خیلی خوبیه
و این دختره دقیقاً به درد همین کار میخوره.
اون زمان، شبکه آرتیپی
مال یه ریاضیدان بود که میلیاردر شده بود، بوریس برزوفسکی.
یه کاخ قدیمی توی خیابون نووکوزنتسکایا خریده بود.
قرار بود دفتر مرکزی شرکتش باشه
ولی برزوفسکی تبدیلش کرد به یه جای خیلی خاصتر.
یه جور پاتوق، باشگاه لوگوواز.
یه باشگاه خیلی خاص و سطح بالا بود.
کلهگندههای سیاست، تجارت، نمایش و جرم و جنایت.
صحنه رو تصور کنین.
تو قفقازیم، توی چچن.
روبروم یه جنگسالاره
که چند تا افسر روسی رو گروگان گرفته.
شوخیبردار نیست.
تا الان سرِ یکیشون رو بریده.
ولی بحث سیاسی نیست. پول میخواد.
همین الان. منم پول نقد همراهم نیست.
با دستههای پول اینور اونور نمیرم.
ولی میبینم که چشمش دنبال ساعتمه.
یه پتک فیلیپ ناتیلوس، مثل همین.
بعد بهش میگم:
از ساعتم خوشت اومده؟
میدونی چقدر میارزه؟ بیشتر از گروگانهات.
بهم میگه: دقیقاً میدونم چقدر میارزه. ۸۰۰ هزار دلار، دست دومش.
جا خوردم. قیمت دقیقش رو میدونست.
رستم اصلاً احمق نبود.
بهم گفت:
«اگه گروگانها رو برگردونی
تبلیغاتی که توی تلویزیون گیرت میاد بیشتر از ۸۰۰ هزار دلار میارزه.»
نگاه خیرهی سرباز. بیاضافهکاری.
«سود میکنی. معامله کنیم؟»
ساعتم رو بهش میدم، گروگانها رو برمیگردونم.
تیتر اول همهی بخشهای خبری شد.
اون موقعها، موفقیتهای کوچیک من به عنوان تهیهکنندهی تلویزیون
باعث میشد بعضی وقتا به باشگاه لوگوواز دعوت بشم.
معمولاً برزوفسکی صدام میکرد تا دربارهی یه پروژه حرف بزنیم
یا یه فامیل دور رو بهم معرفی کنه
یا یه معشوقهی به همون اندازه دور.
بیا تو.
- وادیا! - بوریس.
دوستمون وادیا یه جادوگره.
به لطف اون
رقبا رو له میکنیم.
میخوای همینجا تمومش کنی؟
درست متوجه نمیشم.
توی این کشور، چه توی بازی باشی چه نباشی، خطراتش برات یکیه.
داستانم رو برات تعریف میکنم
اونوقت میفهمی.
من واسه خودم آروم یه گوشه بودم.
یه کسبوکار کوچیک مدرن و تمیز راه انداخته بودم.
تا جایی که من میدونم، کسبوکارت اونقدرها هم تمیز نبود.
ماشینهای دزدی رو از دمِ درِ کارخونه آب میکردی.
- مثل بقیه انجام میدادم. - بدتر از بقیه.
زیاد روی شریکهات حساس نبودی.
- ببخشیدا. - بگذریم.
یه روز یه کثافتی پیداش شد و خواست کلِ کار و بارم رو از چنگم دربیاره.
چیکار میکنه؟ یه شرکت رقیب باز میکنه
تا مثل آمریکا یا اروپا توی بازار شکستم بده؟
نه، این کار رو نکرد.
این حرومزاده یه اوپل قدیمی رو پر از تیانتی میکنه
و سر راهم پارک میکنه.
وقتی دارم رد میشم، دکمهی ریموت رو میزنه و بوم.
دیگه از برزوفسکی خبری نیست.
یعنی نقشهش این بود.
متأسفانه واسه اون، نگرفت.
یهو به خودم اومدم و دیدم سرِ رانندهم توی بغلمه.
زنده موندم.
ولی اون روز فهمیدم که اگه تو سراغ قدرت نری
قدرت میاد سراغت.
۱۵ روز رفتم سوئیس تا مداوا بشم.
و میدونی وقتی برگشتم مسکو چیکار کردم؟
یاد گرفتی تنیس بازی کنی.
به سختی. از این ورزش متنفرم.
تو از همهی ورزشها متنفری.
رئیسجمهور پیر، بوریس یلتسین، رو به افول بود.
میگفتن از زیادهروی توی ودکاست.
یه باشگاه ورزشی روی تپهی گنجشکها برای خودش ساخته بود.
همهش وقتش رو با تنیس بازی کردن میگذروند.
این تنها راهی بود که میشد بهش نزدیک شد.
بیا روراست باشیم، کار بوریس تموم بود.
انتخابات نزدیک بود و نظرسنجیهاش هم در پایینترین حد
تمام اون دار و دستهی حقهبازش بدجوری خودشون رو باخته بودن.
زود فهمیدن که من تنها امیدشونم.
هنوز همه چیز از دست نرفته بود.
به من گوش کن
بوریس نیکولایویچ.
روسیه هنوز بهت نیاز داره. به شجاعتت و به
صداقتت.
دیگه هیچکس دوستم نداره.
من دموکراسی رو نجات دادم
اما دموکراسی اینجا یعنی
اینکه همه فقیر شدن.
به جز یه سری آدم زرنگ مثل تو
که کل پولها رو به جیب زدن.
اگه به من
کنترل تلویزیون دولتی رو بدی
یه کمپین انتخاباتی برات راه میندازم که لنگهش دیده نشده باشه.
الان ته چاهی. دو ماه دیگه، اون بالا بالاهایی.
اینطوری بود که کنترل شبکهی یک، آرتیپی رو گرفتم دستم.
اما حواست باشه.
من سر حرفم موندم. توی نظرسنجیها دوباره زندهش کردم.
تو بیشتر رقیبهاش رو کلهپا کردی.
یه مشت آدم که حسرت دوران کمونیسم رو میخوردن و کلهپا کردنشون راحت بود.
تو داشتی از منافع خودت و الیگارشها دفاع میکردی.
آره.
درسته. خب که چی؟
- این فرآیند دموکراتیکه. - آره.
البته طبق یه برداشت خیلی مبهم از دموکراسی.
توی میتینگها که میرفتیم
پیرمرد کمکم داشت بهش خوش میگذشت.
تنها مشکل این بود:
دو هفته مونده به رایگیری، سکته قلبی کرد.
اوضاع خیلی بیخ پیدا کرده بود.
همون روزی که قرار بود آخرین پیامش رو برای ملت ضبط کنه.
معلومه که همه چیز رو لغو کردیم.
اما بعد از چند روز، شایعات پخش شد.
باید خودش رو نشون میداد.
اما دکتر اجازه نمیداد از خونهش بیاد بیرون.
خیلی خطرناک بود. واسه همین تصمیم گرفتیم برای ظاهرسازی
وسایل کرملین رو برداریم ببریم خونهش.
پرچمها، روی پایههاشون.
اون که مال فدراسیونه، سمت چپ.
حواستون به فاصلهها باشه.
رئیسجمهور داره میاد پایین.
سلام، بوریس نیکولایویچ!
تشریف بیارید ببینین چیکار کردیم.
این کپیِ دقیقِ دفترتونه توی کرملین.
هیچکی متوجه فرقش نمیشه.
کمکشون کنید بشینن.
هموطنان عزیز
واسه همینه که
میهن
دوباره شروع میکنیم.
میشا، میتونی سرعت دستگاه متنخوان رو کم کنی؟
یه بار دیگه.
هموطنان عزیز
سوم جولای
روز انتخابات
شما فقط
به یلتسین رای نمیدین
نمیتونیم از پسش بربیایم.
لبهاشو تکون بده.
تیکههایی از سخنرانیهای قدیمیش رو سر هم میکنیم.
یلتسین با اقتدار دوباره انتخاب شد
بعدش دوباره رفت توی کما.
دو بار دیگه هم سکته قلبی کرد.
توی اون ۴ سالِ دورهی دومش
برزوفسکی رئیسِ واقعیِ روسیه بود.
الیگارشها هر چی میتونستن رو بالا کشیدن.
اینجوری بود که رفیقم دیمیتری سیدوروف
یه غولِ انرژیهای فسیلی رو فقط با ۱۶۸ میلیون خرید.
قرار بود سالی ۳ میلیارد براش سود داشته باشه.
اولیا!
برزوفسکی حس میکرد اوضاع داره عوض میشه.
روسها خسته بودن و به نظم احتیاج داشتن.
اونا توی یه میهن بزرگ شده بودن و حالا خودشون رو توی یه سوپرمارکت میدیدن.
چالش این بود که قبل از اینکه بقیه بجنبن، یه راهی پیدا کنن.
خب، آره.
من توی کرملین دوست و آشنا دارم.
گاهی اوقات یه کمکی از دستم برمیآد.
اما سناریو کلاً عوض شده.
دیگه بحثِ حمایت از رژیم فعلی نیست.
باید یه چیز جدید اختراع کنیم.
یه چیزی و یه کسی.
رئیسجمهور دورهاش رو تموم نمیکنه.
یکی که نقششو بازی کنه. اینش راحته.
اما ما
اول از همه، به یه حزبی که همه رو متحد کنه، احتیاج داریم.
حزب وحدت.
نظرت چیه، وادیا؟
همین الانشم یه نماد دارم.
خرس.
نمادِ روحِ روسی.
میخوای تو هم باشی؟
نمیدونم. کارمو دوست دارم.
همون کاره.
فقط بهت پیشنهاد میدم بری به یه سطح بالاتر.
دست از داستانبافی برداری
و واقعیت رو بسازی.
با من.
لوبیانکا مقر اصلی افاسبی
رئیس افاسبی کاندیدای خوبی میشه.
پیرمرد بهش اعتماد داره.
توی لحظات سرنوشتساز خودشو ثابت کرده.
آدم متواضعیه. ازش خوشت میاد.
آقای پوتین شما رو میپذیرن.
بفرمایین تو.
بفرمایین بشینین.
میدونم واسه چی اینجایین.
البته. شما مطلعترین آدم کشورید.
فکرامو کردم، بوریس آبراموویچ.
ببین
سرویسهای مخفی تمام مزایای سیاست رو دارن
بدون هیچکدوم از معایبش.
من اینجا تو مرکز سیستمم.
جایگاهم خوبه. همهچی رو میشنوم و میبینم.
میتونم برای محافظت از رئیسجمهور و خونوادهش بهطور موثری دخالت کنم.
قبلاً این کار رو کردم و بازم میکنم.
اگه منو از اینجا بکشین بیرون و بذارین تو دولت
مثل بقیهی نخستوزیرها له میشم
توی این چند سال و چند ماه اخیر.
و وفادارترین نگهبان دولت رو از دست میدین.
اگه سریع وارد عمل نشیم
تا یه سال دیگه نه رئیسجمهوری میمونه نه خونوادهای که بخوایم ازشون محافظت کنیم و
اولین اقدام رئیس جدید کرملین
این خواهد بود که شما رو جایگزین کنه.
چرا من؟
من یه کارمند دولتم.
درسته، من
چند تا سخنرانی عمومی کردم
ولی هیچوقت فوقالعاده نبوده.
رئیسجمهور وارد یه اتاق میشه، فضا رو بو میکشه و همه
توی دو دقیقه شیفتهش میشن، میخندن، گریه میکنن
انگار دارن توی آشپزخونهش باهاش گپ میزنن.
من از اون قماش نیستم.
اگه اجازه بدین، ولادیمیر ولادیمیرویچ
دقیقاً بحث سر همینه.
شخصیت رئیسجمهور منحصربهفرده.
ویژگیهای انسانیش باعث شد کشورمون
از شورویِ سابق به روسیهی امروز برسه.
ولی اون دیگه فرسوده شده.
ما به یکی نیاز داریم که متفاوت باشه
کسی که یه نقطهی عطف ایجاد کنه.
اگه رئیسجمهور شما رو به عنوان نخستوزیر انتخاب کنه
شما مظهر یه قدرت مشروع خواهید بود.
روسها به ثبات و امنیت نیاز دارن.
شما جوون، ورزشکار و پرانرژی هستین.
یه چیزی در وجودتون میگه:
«میتونم مسئولیت کامل فرماندهی رو به عهده بگیرم.»
سوابق شما در سرویسهای مخفی، تضمینکنندهی قابلاعتماد بودنتونه.
کمحرف بودنتون به نفعتون تموم میشه.
نه به ضررتون.
روسها از آدمهای چربزبون خسته شدن.
کمپینی که مد نظر ماست
از میتینگها و وعدههای توخالی ساخته نمیشه.
هدف اینه که طوری نشونتون بدیم
که انگار یه سیاستمدار از یه نوع جدیدید.
ولادیمیر ولادیمیرویچ، من سیاست رو خوب نمیشناسم
اما دو سه تا چیز دربارهی ارتباطات میدونم.
دو تا بُعد وجود داره
توی یه جامعه.
محور افقی، همون زندگی روزمرهست.
محور عمودی، همون اقتداره.
جامعهی شوروی عمودی بود
و یهو، وقتی دیگه شوروی نبود
افقی شد.
افقی بودنِ بیش از حد، یعنی هرجومرج.
روسها رویای عمودی بودن رو دارن.
یه روانکاو میگفت
که اونا منتظر رهبری هستن که باعث بشه زبان مادری رو فراموش کنن
و دوباره حرف پدر رو حاکم کنه.
افکار عمومی زود شکل میگیره.
ما فقط چند ماه وقت داریم تا مردم روسیه رو متقاعد کنیم
که شما مردِ این میدون هستید.
و فراموش نفرمایید، شما تنها نخواهید بود.
من کنارتون میمونم تا به شما کمک کنم و به شما مشورت بدم
هر وقت که لازم داشته باشید.
کار تمومه.
نوبل علوم نمیگیره، ولی کار رو راه میندازه.
سرم رو تکون میدادم و باهاش میخندیدم
اما اوضاع پیچیدهتر از اون بود
که برزوفسکی استنباط میکرد.
وقتی با همون خوشروییِ همیشگیش باهاش حرف میزد
سایهای از کلافگی رو توی نگاه پوتین حس کردم.
و اون جرقهی تمسخر وجود داشت
وقتی بوریس قول داد که قدمبهقدم راهنماییش کنه.
انگار حتی فکرِ راهنمایی شدن توسط این آدم
از نظر رئیس افاسبی، خیلی خندهدار بود.
عجله کنین، وادیم الکسیویچ.
ولادیمیر ولادیمیرویچ منتظره.
عصر بخیر قربان.
چی پیشنهاد میدین؟
صدفهای «سن ژاک» عالی داریم
با موسلین گلکلم.
یه کاسه کاشا.
- دو تا. - باشه، آقا.
من خیلی واسه برزوفسکی احترام قائلم.
من ازش ممنونم
بابت پیشنهادش، اما اگه
وارد
این
ماجراجویی
بشم، با تکیه به قدرت خودم میشه
نه روی قدرت بقیه.
رئیسجمهور روسیه نمیتونه
و نباید هم
مطیع هیچکسی باشه.
این واسه من غیرقابلتصوره.
تحلیل اون روزتون خیلی جالب بود
اما اول باید یه نکته رو روشن کنیم.
اگه پیشنهادم رو قبول کنین
فقط و فقط واسه من کار میکنین
وادیم الکسیویچ.
به مفهوم عمودیتِ شما فکر کردم.
قدرتمنده.
اما نمیتونه انتزاعی بمونه.
ما به یه صحنهی مشخص نیاز داریم تا عمودیت قدرت رو توش احیا کنیم.
وگرنه، بیدفاع به نظر میایم
مثل بقیهی سیاستمدارها.
درسته، ولادیمیر ولادیمیرویچ
اما فقط با یه بشکن زدن کار درست نمیشه.
اتفاقات پیشبینینشده هم هست.
اتفاقات پیشبینینشده همیشه نتیجهی بیکفایتیان.
- همه چی به شرایط بستگی داره. - شرایط؟
جلو چشممونه.
نمیبینینشون؟
بنیادگراهای اسلامی.
اونا دیگه به چچن راضی نیستن.
اونا داغستان رو میخوان
اینگوشتیا، باشقیرستان.
اگه بذاریم هر کاری میخوان بکنن
تا چند سال دیگه، چیزی از فدراسیون روسیه باقی نمیمونه.
ببخشید، اما من قبل از وارد شدن به این باتلاق، خوب فکرامو میکنم.
توی این چند سال اخیر
چچن بیشتر از دشمنهای توی میدون جنگ
توی مسکو باعث نابودیِ مهرههای سیاسی شده.
هیچکدومشون انرژی کافی واسش نذاشتن.
همهی این سیاستمدارها میخواستن جنگی راه بندازن
که جرئت نداشتن اسمش رو بیارن.
یه جنگ بشردوستانه
مثل آمریکاییها.
من دارم از یه چیز دیگه حرف میزنم.
جایزهی نوبل صلح واسم اهمیتی نداره.
چیزی که واسم مهمه
احیای تمامیت فدراسیون روسیهست.
من راجع به ژئوپلیتیک حرف نمیزنم.
این کار من نیست.
ولی چیزی که میتونم بگم
اینه که از نظر سیاسی، این یه خودکشیه.
اینجاست که اشتباه میکنین.
شما یه کمپین انتخاباتی رو به سبک غربی تصور میکنین:
دو تا تیم از اقتصاددانها که دارن راجع به ارائههای پاورپوینت بحث میکنن.
تو روسیه
قدرت
یه چیز کاملاً متفاوته.
اون روز، من دقیقاً نفهمیدم ولادیمیر پوتین چی رو میخواست بگه
اما با یه اطمینان اون میز ناهار رو ترک کردم:
بوریس برزوفسکی بزرگترین اشتباه زندگیشو مرتکب شده بود.
اولین روزای آگوست
بوریس یلتسین یه نخستوزیر جدید رو منصوب کرد که برای بیشتر مردم ناشناخته بود.
انتصاب ولادیمیر پوتین با شک و تردید مواجه شد.
این پنجمین رئیس دولتی بود که یلتسین تو کمتر از یه سال منصوب میکرد.
دفترای ما تو کاخ قدیمی شوروی بود
که بهش میگفتن کاخ سفید روسیه.
یک بلوک عظیم نفتالین در کنار رود موسکووا.
یه طبقه رو برای تازهکارا خالی کرده بودن.
پوتین میدونست که وقت کمی برای جا انداختن خودش تو افکار عمومی داره.
نمیخواست هیچ وقتی رو از دست بده.
به اون حرومزاده بگو
که نخستوزیر تو میدون عمل نتیجه میخواد.
مهم نیست چطوری.
الان وقت رسانه نیست، وقت سیاسته.
ما اینجاییم که نتیجه تولید کنیم
نه بهانههای آبکی.
نظرسنجیهاتو گرفتم. کمکم کن تا تحلیلشون کنیم.
میام پیشت. باید گوسینسکی رو ببینم.
داریم راه درست رو میریم.
دیمیتری آناتولیویچ، مهم نیست
ما همین الانش هم رسیدیم.
گوسینسکی کجاست؟
متاسفانه، نتونست بیاد.
ما به اندازه کافی براش مهم نیستیم؟
- اون خارج از کشوره. - شما کی هستین؟ پیامرسانهاش؟
ما شبکه رو اداره میکنیم.
پس به آقای گوسینسکی اینو بگین:
سیاست فدراسیون روسیه
تو دفترای انتیوی تعیین نمیشه.
این حتی به ذهن آقای گوسینسکی هم خطور نمیکنه.
من کوکلی رو میبینم
عروسکای سیاسی شما رو.
بعضی وقتا، خندهدار به نظرم میاد. منو میخندونه.
متاسفانه، نخستوزیر حس شوخطبعی شما رو نداره.
اون به آقای گوسینسکی مشکوکه که میخواد بهش آسیب بزنه.
نه بابا، اصلاً.
حیف که اینجا نیست تا توضیح بده.
شما نخستوزیر رو مثل یه کوتوله نشون میدین.
این درست نیست
یه کوتوله که الیگارشها کنترلش میکنن.
از نظر کمدینها، بیشتر شبیه یه بچهس.
دقیقاً.
و این خندهداره؟ یه کوتولهی بچهصفت؟
این یه برنامهی طنزه.
نخستوزیر مرز بین طنز و توهین رو مشخص میکنه
مخصوصاً تو دوران انتخابات.
نخستوزیر یه خط قرمز مشخص کرده.
آقای گوسینسکی یا متوجه میشه کجا قرار داره.
یا با ضرر دادن یاد میگیره.
روز خوبی داشته باشین!
من روزی ۱۸ ساعت کار میکردم، و پشت سر هم با نخستوزیر جلسه داشتم
هر کدومش شامل کلی تصمیمات تاریخی میشد.
ولی هر چی بیشتر غرق روزمرگی حکومت آدما میشدم
بیشتر دنیا به نظرم پر از سوءتفاهم
و فرصتهای از دست رفته میاومد.
اون موقع بود که اتفاق غیرمنتظره افتاد.
یه شب پاییزی، کمی بعد از نیمهشب
یه غرش بزرگ تاریکی پایتخت رو شکافت.
خیابون گوریانوا، تو حومهی مسکو
صدها کیلو مواد منفجره
یه ساختمون مسکونی نه طبقه رو دو نیم کرد.
دهها خانوادهی خوابیده
با انفجار بلعیده شدن.
چهار روز بعد
یه انفجار دوم ساعت ۵ صبح شهر رو لرزوند
و یه ساختمون دیگه تو حومه رو نابود کرد.
بیشتر از صد قربانی.
این ۱۱ سپتامبر ما بود.
تا اون موقع، جنگ تو چچن دور به نظر میومد.
ولی وقتی ساختمونا دور و بر مسکو شروع کردن به ترکیدن
جنگ اومد تو خونه روسها.
البته
میدونین
چی میگن.
میگن که ما این کارو کردیم.
یعنی، ما: افاسبی.
این فقط یه شایعه نیست.
شواهد جدی و همسو هست.
راستش، نمیدونم.
اگه این رازیه، خدا رو شکر هیچکس به من نگفته.
ولی چرا باید این کارو میکردیم؟
پیروزی ما قطعی بود.
برای واقع کردن ترس.
برای اینکه روسها از چچنیها احساس خطر کنن.
و برای توجیه کردن جنگ دوم چچن.
که خیلی به موقع بود برای آماده کردن افکار عمومی
برای اومدن یه رژیم استبدادی.
دوست ندارم تو جمع حرف بزنم.
مردم باید صداتو بشنون.
اینجا، تو یه سفر رسمی، نه از کرملین.
بهشون یه حس درک شرایط اضطرار بده.
من یه بازیگر نیستم.
من به یه بیانیه ساده بسنده میکنم.
شما دستور دادین فرودگاه گروزنی رو بمباران کنن
در جواب حملات.
فکر نمیکنین این
ممکنه وضعیت رو بدتر کنه؟
من از این جور سوالا خسته شدم.
ما تروریستها رو میزنیم هر جا که قایم بشن.
اگه تو فرودگاه باشن، ما فرودگاه رو میزنیم.
اگه تو مستراح باشن، ببخشید این حرفو میزنم
ما میریم میکشیمشون حتی تو مستراح.
شما اصلاً نمیدونین این جمله چه تأثیری
رو مخاطب روس داشت.
بالاخره، صدای فرماندهی و کنترل
که روسها دیگه نمیشنیدن.
صدای استالین؟
حداقل صدای یلتسین نبود.
و نه صدای گورباچف.
اون روز، پوتین شد تزار.
ساختار عمودی قدرت
آقای نخستوزیر، نمیتونیم تو گودرمس فرود بیایم.
دید کافی نیست.
من برنامهریزی کردم سال نو رو با سربازامون بگذرونم.
باید فرود بیایم.
باید فرود بیایم!
ما به ۱۵۰ متر دید نیاز داریم.
به زور ۱۰۰ متر داریم. خیلی خطرناکه.
ما سرباز داریم که تو داغستان مستقرن.
اونا برای سان دیدن آمادهن. این میتونه یه گزینه باشه.
اگه تزار میخواست سال نو رو تو چچن جشن بگیره
همونجا میرفتیم.
ساعت ۱ صبح، با جیپ از جادههای کوهستانی رفتیم.
لشکر ۳۳، سرهنگ دوم فدوروف.
به پایگاه خوش اومدین، آقای پوتین.
آقایون، کاری که شما میکنین خیلی مهمه.
مردم به شما ایمان دارن. من اومدم اینو بهتون بگم.
ما بهتون افتخار میکنیم. شما سخت کار میکنین.
من میدونم شما چیکار کردین، خیلی شجاعانه بود.
میخوام بدونین که مردم روسیه
به فکر شما هستن
و بهتون افتخار میکنن.
سال نو مبارک.
صبر کنین.
دوست دارم به سلامتی مجروحین بنوشم و آرزو کنم
برای همهی حاضرین سال خوبی باشه
ولی ما وظایف سنگینی پیش رو داریم
همهی شما میدونین.
ما فقط برای شرف و حیثیتمون نمیجنگیم
بلکه برای تموم کردن احتمال فروپاشی روسیه میجنگین.
ما نمیتونیم حتی یه لحظه ضعف نشون بدیم.
اگه حواسمون پرت شه
اونایی که مُردن
بیهوده مُردن.
پس پیشنهاد میکنم لیوانامونو بذاریم زمین.
بعداً به سلامتی هم میزنیم، ولی نه الان.
من میرم.
قبل از تموم شدن دورهم میرم.
فهمیدم که این کار لازمه.
روسیه باید
این هزارهی جدید رو با مسئولای سیاسی جدید شروع کنه
و من با تمام اعتمادم شما رو
به ولادیمیر ولادیمیرویچ پوتین میسپرم.
دوران یلتسین تموم شد.
دوستت بوریس برزوفسکی باید بفهمه
که من از این یادداشتای مزخرف خسته شدم.
فکر میکردم دوست مونه.
بوریس آدم خیلی باهوشیه
ولی هوشش اونو از حماقتش محافظت نمیکنه.
بذار بیاد تو.
بوریس آبراموویچ.
بیا جلو.
بشین.
پیغامهاتو خوندم
بعضی از یادداشتهاتو.
همیشه مشاور خوبی بودی. گوش میدم.
وولودیا، یه ساعت منو منتظر گذاشتی.
تو این ملاقاتو میخواستی.
خب.
بگو.
خلاصه میگم.
ما خیلی داریم رو به افول میریم.
اوضاع خیلی تیره و تاره. جنگه، قبول،
شما یه ژنرال بزرگی
ما رو به پیروزی میرسونی. ولی بیا یه تلاشی بکنیم.
یه کم امید به این روسای بیچاره بدیم.
وگرنه به جای اینکه بهت رای بدن، خودشونو از پنجره میندازن پایین.
جلسات، کنسرتها
تبلیغات تلویزیونی، پوسترها!
باید صدامونو به گوش همه برسونیم.
- کی پولشو میده؟ - معلومه، من.
قید فضاهای تبلیغاتی رایگان رو زدین؟
درسته. این یه انتخابه، استراتژی ماست.
میبینیم که آیا واقعیتها به ما درست و نادرست رو نشون میدن.
اگه همینجوری ادامه بدین، مردم یادشون میره که تو کاندیدایی.
شوخی نکن، بوریس.
من سه ماهه که رئیس موقتم. دولت خود ما هستیم.
کمپین ما، اتفاقات روزه، کاریه که ما میکنیم
تاریخی اونیه که ما مینویسیم.
دیگه هیچکس به تبلیغات باور نداره.
واقعیتها تنها تبلیغیان که برامون مهمه.
تزار عمود قدرت رو احیا کرده بود
و رایدهندهها قدردانش بودن.
اون تو دور اول به عنوان رئیسجمهور فدراسیون انتخاب شد.
برزوفسکی دیگه کرملین رو با تماسهای بیجوابش اذیت نکرد.
البته، خبرنگاراش تشریفات پر زرق و برق مراسم تحلیف رو مسخره کردن
ولی بوریس منتظر یه چیز دیگه بود:
فرصتی که به تزار نشون بده کی رئیسه.
سوچی اقامتگاه تابستانی روسای جمهور روسیه
یادمه که تو ترجیح میدی
مدیوم باشه.
ممنون که یادت بود.
آقا
۱۲ آگوست سال ۲۰۰۰، کورسک
یکی از بزرگترین زیردریاییهای هستهای
حین یه رزمایش تو دریای بارنتس غرق شد.
صد نفر آدم توش بودن.
بعضیاشون درجا مردن.
بقیه ته دریا گیر افتاده بودن.
این همون فرصتی بود که برزوفسکی منتظرش بود.
یه هلیکوپتر اجاره کردیم تا محل غرق شدن رو زیر نظر بگیریم.
- شناسایی شد؟ - آره.
خبر تازه رسیده. خبری از امداد و کمک اون دور و اطراف نیست.
شرمآوره. این چیزیه که باید محکومش کنیم.
کارشناسای روسی حاضر نیستن خودشون رو درگیر کنن.
جای دیگه بگردین.
یه تیم تو آلمان داریم. ناتو کمکش رو پیشنهاد داده
ولی نیروی دریایی روسیه ردش کرده.
اینا کشتیهای جاسوسیان.
روسیه نمیتونه جلوی اونا خودش رو تحقیر کنه.
نمیتونه جلوی اونا خودش رو تحقیر کنه؟
از خانوادهها بپرسین نظرشون چیه.
- همین کارو میکنیم. - تلویزیون یعنی احساسات.
احساسات یعنی خانوادهها. اضطرابشون رو تصور میکنین؟
عزیزانشون، شاید هنوز زنده باشن، تو یه محفظه ضد آب گیر افتادن
و کمکی که نمیرسه!
چقدر طول میکشه؟
پسرامون ماهی ۵۰ دلار حقوق میگیرن
و اونا تو این قوطی کنسرو گیر افتادن!
پسرمو برای چی بزرگ کردم؟ شما بچه دارین؟
کی میتونه ما رو درک کنه؟
نه شما، آدمای تو قدرت. شما هیچوقت هیچی نمیفهمین!
شما فقط به فکر پر کردن شکم خودتونین!
ملوانامون چیزی برای زندگی کردن ندارن و شما میذارین بمیرن!
وضعیت از کنترل خارج شده بود.
من خودمو سریع رسوندم سوچی.
من نمیفهمیدم چرا پوتین اونجا نبود.
چی کار میخوای بکنم؟
همهشون مردن، معلومه.
وقتی بهشون برسیم، میفهمیم.
به گفتهی همهی کارشناسا، بازماندههایی هستن.
این یه واقعیته. باید نجاتشون بدیم.
چه مرده باشن چه نباشن، بوریس برزوفسکی دنبال اینه که به من آسیب بزنه.
همه منتظرن که تو کاری بکنی.
من وقتی اقدام میکنم که صلاح بدونم.
خونسردیت خیلی به محبوبیتت کمک کرده
اما داره علیه خودت برمیگرده.
مردم روسیه دارن رنج میبرن و تو کنارشون نیستی.
این جدیه.
چون مقامات تا این لحظه هیچ کاری نمیکنن
آرتیپی یه کمک مالی برای خانوادههای ملوانا سازماندهی کرده.
با این شماره تماس بگیرین برای کمک
متوجهی؟
اونا دولت رو نابود کردن، ده سال غارتش کردن.
ارتش ما رو نابود کردن و حالا دارن کمک مالی جمع میکنن!
این عوضیا فقط کافیه
کلبههاشون رو تو سنت موریتس بفروشن
به اون حرومزاده زنگ بزن!
سینما دریمینگ
متوجهی داری چیکار میکنی؟
شبکهی تو ۲۴ ساعته به کی فرصت حرف زدن میده
به فاحشههایی که نقش زن ملوانا رو بازی میکنن.
چی داری میگی؟ داری هذیون میگی.
اونا زنهای واقعیشون هستن.
شما تلویزیون دولتی هستین، بوریس.
و شما دارین علیه ریاست جمهوری توطئه میکنین.
یعنی چی؟
دقیقاً یعنی چی؟ دارم ازت سوال میپرسم!
من یه سوال از تو دارم، ولادیمیر ولادیمیرویچ.
داری چه غلطی میکنی تو تعطیلات تو دریای سیاه؟
تو نباید تو مورمانسک باشی؟
و تو، کجایی؟
میخندی، تو کجایی؟
تو کوت دازور؟ داری اونجا چه غلطی میکنی؟
بالاخره! من رئیس جمهور نیستم. مهم نیست کجام.
و اتفاقاً من مسکوام.
فکر کن، وولودیا.
اگه بری زنهای ملوانا رو دلداری بدی
میزان بیننده رو منفجر میکنی.
و شبکهی ما تمام قدرتش رو در خدمت تو میذاره.
و تو میدونی که اون قابل توجهه.
خب؟
برمیگردیم مسکو. این ملاقات لعنتی رو ترتیب میدیم.
چارهای نداریم.
و همین که از این باتلاق خلاص شدیم
به دوستت بوریس رسیدگی میکنیم.
چطور بوریس میتونست تصور کنه
که اون یه رابطهی برابر رو تحمل میکنه
با یکی از رعیتهاش؟
همهی الیگارشها اشتباه کردن.
با تصمیم گرفتن برای شرط بستن رو پوتین
فکر میکردن یه آدم پوشالی رو عوض میکنن، نه یه سیستم رو.
گرفتن تلویزیونش از بوریس برزوفسکی مثل آب خوردن بود.
اون اکثریت رو کنترل نمیکرد، فقط ۴۹ درصد.
فقط کافی بود به مدیر عامل آرتیپی اطلاع بدن
که از این به بعد، دستوراتش رو از کرملین بگیره.
بدت رو نمیخواد. بهت احترام میذاره.
آروم تو مسکو بمون و هر کاری خواستی بکن.
ولی قید سیاست رو بزن.
سیاست، کار اونه.
پوتین یه محصول خالص کاگبه.
از وحشیترین نوعش.
روسیه رو به بند میکشه.
و هر کاری که تو ده سال گذشته کردیم تا یه کشور عادی بشیم
از بین میره.
حتی تو، وادیا.
شما دارین یه رژیم بدتر از شوروی میسازین.
حداقل اون موقع
حزب جلوی دهن سگهای نگهبان کاگب رو میگرفت.
حالا دیگه حزب وجود نداره.
افاسبی از کاگب بدتره.
کی جلوشون رو میگیره؟ تو؟
معلومه که نه. تو هم یکی از اونا شدی.
اینا جونورای وحشیان.
اینا از هیچ اومدن.
اینا راه خودشون رو با زور و چماق باز کردن.
بدون قانون، بدون محدودیت.
اینا گرسنهان.
یه گرسنگی ریشهدار.
اینا تحقیر شدن.
اینا از قرنها تحقیر میان.
اینا باید همه چی رو همین الان بگیرن.
چون میدونن چرخ روزگار میچرخه.
شاید، بوریس.
نمیدونم.
ولی میدونم که روسیه همیشه اینجوری ساخته شده.
با تبر.
دفتر مرکزی سازمان ملل نیویورک
برزوفسکی با احتیاط، تبعید رو تو لندن انتخاب کرد.
تو همین حین، ما به سمت نیویورک پرواز میکردیم.
وقتی به اوج میرسین
سیاست شما رو بدون آمادگی قبلی به صحنهی جهانی پرتاب میکنه.
بزرگان این دنیا همردیف شما میشن.
ولی اونا یه حلقهی تنگ رو تشکیل میدن.
اونا وقت داشتن قوانین پایه رو یاد بگیرن.
شما هر چقدر هم که تو کشورتون ازتون بترسن و بهتون احترام بذارن
اینجا، شما فقط تازهواردین.
والدورف آستوریا بهترین هتله.
پروتکل برامون یه طبقه رزرو کرده. بیست تا اتاق.
پنتهاوس؟
نه.
چرا؟
سه طبقه آخر سالیانه توسط سعودیها رزرو شدهن.
کمتر از یه ساعت طول میکشه.
۱۵ دقیقه تا استودیو، ۳۰ دقیقه مصاحبه و ۱۵ دقیقه برگشت.
این امتیاز خوبیه واسه ما.
این چیه؟
این فریزه.
کاروان رئیسجمهور آمریکا داره حرکت میکنه.
هیچکس دیگه نمیتونه حرکت کنه.
زیاد طول میکشه؟
بستگی داره.
خب، جاسوسی کردن چطوره؟
خیلی فرق نداره با روزنامهنگاری کردن.
اطلاعات جمع میکنیم، خلاصهشون میکنیم
و ارائه میدیم به تصمیمگیرندهها که میتونن ازش استفاده کنن.
دوست داشتین این کارو بکنین؟
اطلاعات بهم اجازه داد دیدگاهمو وسیعتر کنم
یه سری ویژگیها رو توسعه بدم
ویژگیهای مدیریتی. روی اولویتها تمرکز کنم.
یه آموزش.
فاجعه کورسک تمام دنیا رو تحت تاثیر قرار داد.
بهم بگین، چی شد؟
چی به سر زیردریایی اومد؟
غرق شد.
اگه مریخیها
قدرت رو تو مسکو به دست بگیرن
آمریکا بلافاصله اونا رو به عنوان دولت قانونی به رسمیت میشناسه
به شرطی که دست به منافعشون نزنن
و همچنان باهاشون مثل رئیس رفتار کنن.
مشکل اینه که اونا فکر میکنن جنگ سرد رو بردن.
ولی شوروی
نباختش.
جنگ سرد تموم شد چون ما یه دیکتاتوری رو تموم کردیم.
این فرق داره.
ما پیمان ورشو رو منحل کردیم.
ما بهشون صلح پیشنهاد دادیم
نه تسلیم شدن.
اونا باید اینو یادشون باشه.
هر از گاهی.
لیمونوف برای شما احترام قائله.
من فکر میکردم اون منو تحقیر میکنه.
اون یه آیندهنگره.
همه تو حزبش جا دارن.
خب، نظرت در مورد پیشگامان انقلابی من چیه؟
کرملین نگران نیست.
کرملین اشتباه میکنه. بفرمایید.
خب، سفر چطور بود؟
میدونی اونجا چجوریه.
من که میگم، همیشه نسبتاً بامزه.
نیویورک میتونه بامزه باشه، اگه از آمریکاییا دوری کنی.
کدومو ترجیح میدی، ادوارد؟
اینو.
رفتی به یکی از شامای محفلیاشون؟
همهی مردا تو پرینستون یا ییل درس خوندن.
بچههاشون میرن همون مدرسهها.
حداقل، جوونتر که بودم
میتونستم یه زن کوچولوی بلوندو تو دستشویی بپیچونم.
جذابیت پنهان بورژوازی.
همه جا همینه.
نه، وادیا.
آمریکا بورژوازی رو نابود کرده.
بورژوازی ارزش داشت.
این آدما فقط به اعداد اعتقاد دارن.
کسلکننده مثل مرگ.
مشکل امپریالیسم نیست
فرهنگ آمریکاییه.
بهش علاقه داشتی قبل اینکه قورتت بده و تف کنه بیرون.
وقتی یلتسین رو دیدم
روسیه رو تبدیل کرد به نسخهی ارزونقیمت آسایشگاه آمریکایی
تصمیم گرفتم حزب ملی-بلشویکی رو تاسیس کنم.
میدونی چرا اسمشو این گذاشتم؟
واسه اینکه شما رو عصبانی کنم!
ناز-بول!
ما استالینیستهای سابق رو جمع میکنیم
همجنسگراها و پانکها رو
آنارشیستها، اسکینهدها رو
متعصبای مذهبی رو
از بوداییها تا ارتدوکسها.
سختترین کار اینه که نذاریم همدیگه رو بکشن.
بهشون اعتماد کن، درست میشه.
تو نمیفهمی.
این جوونا میخوان از کسالت یه زندگی عادی فرار کنن.
اونا دنبال قهرمانبازیان.
حیفه که اینو خراب کنیم.
یه سیگار بهم میدی، سرگئی؟
باید راه برم.
من همیشه لیمونوف رو یه جامعهستیز باهوش میدونستم
که کاملاً فاقد حس سیاسی بود.
هنوز آماده نبودم که بهش حق بدم.
اما استدلالاش همون چیزی بود که به نظر میومد.
نه نتیجهی یه تحلیل دقیق
بلکه خیلی بیشتر از یه شهود اتفاقی.
پایان الیگارشها
ولادیمیر ولادیمیرویچ
وادیم الکسیویچ اینجاست.
بیاین تو.
محبوبیتم چطوره؟ انتخابات نزدیکه.
جای نگرانی نیست.
حدود ۶۰ درصد. نامزد بعدی ۱۲ درصده.
اونا قابل چشمپوشین.
یه روس هست که از من محبوبتره.
استالین.
اون مدتیه که مرده.
شما روشنفکرا، وحشتهای گولاگ رو محکوم میکنین.
به نظر شما، استالین با وجود قتلعامها محبوب بود. اشتباهه.
اون به خاطر قتلعامها محبوب بود.
چون میدونست چطور با یه دزد، یه خائن برخورد کنه.
میدونی چیکار کرد وقتی قطارهای شوروی
- شروع کردن به از ریل خارج شدن؟ - نه.
اون مدیر رو به خاطر خرابکاری اعدام کرد.
این مشکل رو حل نکرد، حتی ممکنه بدترش کرده باشه
ولی یه راهی برای تخلیه خشم داد.
خشم یه داده ساختاریه.
نیازی به مبارزه باهاش نیست، باید مدیریتش کرد.
- میخوای خشم رو تغذیه کنی؟ - آره.
مردم یه سر میخوان.
کدوم رو؟
سرِ مغرورترین الیگارش.
دیمیتری سیدوروف.
دوست سابقِت.
مثل اینکه زنت رو ازت دزدیده.
باید خوشحال باشی.
طول نکشید. باد آورده رو باد میبره.
اون داره آماده میشه تا اکثریت سهام شرکت نفتیش رو واگذار کنه
به اکسون موبیل.
مدتهاست داره روش کار میکنه.
اون ۲۰ میلیارد دلار پولدار میشه
با قرار دادن غول انرژیهای فسیلی ما تحت کنترل آمریکا.
یه شرکت روسی جایگاه بینالمللی پیدا میکنه.
نه، اشتباهه.
اون داره یه خزانه جنگی برای مقابله با من تو انتخابات ۲۰۰۷ جمع میکنه.
- از کجا میدونی؟ - بهنظرت چطوری؟ تلفنش شنود میشه.
"هیچکاره."
اینجوریه که اون با دوستاش تو واشینگتن صدام میکنه.
یه "هیچکاره".
یا وقتی توضیح میده که بعد از انتخاب شدن، قانون اساسی رو عوض میکنه
و زرادخانه هستهای ما رو از بین میبره.
"هیچکاره"!
"هیچکاره"!
این مرد
بیشتر از اون چیزی که بتونم قورت بدم، بهم لجن مالیده.
من دستور دادم
که دیمیتری سیدوروف رو دستگیر کنن
فردا صبح زود.
اون داره میره سیبری. باید سوختگیری کنه.
اونجا میگیریمش.
فیلمبردارها و خبرنگارها از قبل اونجا هستن.
وظیفه توئه که همهی اینا رو برای رسانهها هماهنگ کنی.
همین بود.
رسیدیم.
خبر تو کل دنیا پخش شد.
و اینو یادآوری کرد که پول همه کار نمیکنه.
برای شما غربیها، این یه تابوی مطلقه.
یه سیاستمدار دستگیر بشه، چرا که نه؟
ولی یه میلیاردر؟ محاله.
جامعه شما بر این اساسه که
هیچی بالاتر از پول نیست.
کار من این بود که از سقوط دیمیتری یه برنامه تلویزیونی موفق بسازم.
کار سختی نبود.
مردم همیشه عاشق این بودن که سقوط یه قدرتمند رو ببینن.
هیچ دیکتاتوری خونخوارتر از مردم نیست.
وقتی سیدوروف دستگیر شد
انتخاب مجدد پوتین یه تشریفات بود.
از اون به بعد
ماهیت دولت روسیه خیلی عوض شد.
مبارزه برای قدرت از دید عموم رفت
به سمت اطرافیان تزار.
دولت دوباره وابسته به دسیسههای دربار شد.
اونایی هستن که دفترشون نزدیک تزار هست
و اونایی که خط مستقیم تزار رو دارن.
اونایی که همراهیش میکنن خارج از کشور
و اونایی که میرن تعطیلات سوچی.
هیچ جزئیاتی رو نباید نادیده گرفت، هر چقدر هم که کوچیک باشه.
از چیدمان میز تو یه شام رسمی
تا زمان انتظار تو اتاق انتظار رئیسجمهور
هیچی از هوشیاری درباری دور نمیمونه.
من خودم رو با رژیم جدید وفق دادم، همونطور که با همه چی وفق میدم.
ولی بقیه خیلی بهتر از من بودن.
مثل ایگور سچین؟
مخصوصاً ایگور سچین.
مثل خیلی از آدمای از جنس اون، قدرتش رو از دست کم گرفته شدن میگرفت.
وقتی زمان درباریها رسید، اون تو کار خودش بود.
اون حتی رئیس درباریها بود.
با دیمیتری سیدوروف تو زندان
با شرکتش چیکار کنیم؟
سچین یه لقمهاش کرد.
توقیف قضایی، حراج عمومی با یه شرکتکننده
و اون میره تو جیب یه گروه مالی انقدر مبهم
که حتی شماره تلفن هم نداره.
خب، به چیزی که میخواستی رسیدی؟
چیزی که تزار میخواست.
اون شرکت دیمیتری رو میخواست؟
چیزی که اون میخواد، نابود کردن الیگارشهاست.
و جایگزینشون کنه با سیلوویکیهایی مثل تو؟
روسیه همیشه به آدمای قدرتمند نیاز داشته.
نظامیها، جاسوسها، پلیسها.
به همین دلیله که من اینجام.
و هر چی میخوای برمیداری. آفرین.
اگه میخوای اینجوری بگی، وادیم الکسیویچ.
مواظب باش.
از جی۲۰ تو برلین برگشته. خسته و بدخلق.
همیشه همینه، باهام طوری رفتار میکنن انگار که من
رئیس جمهور فنلاندم.
ولی حواست باشه! باید مراقب باشن.
توانایی ترسوندن
تنها سلاح یه آدم فقیره واسه حفظ غرورش.
این رو تو خیابون یاد گرفتم.
فقط اینکه با ترسوندن دشمن
ممکنه بازار رو هم بترسونیم.
نمیتونیم این کار رو بکنیم.
بازارها هیچوقت روسیه رو اداره نکردن.
شاید یه بار.
شاید یه بار زمان یلتسین.
و نتیجهش چی شد؟ قانون جنگل.
ما نیاز داریم
که کنترل رو به دست بگیریم.
کنترل تمام ثروتهای کشور رو.
جنگلها، معادن، گاز، نفت.
ما اینا رو در خدمت منافع
و عظمت مردم روسیه قرار میدیم.
- مثل دیمیتری. - چی، دیمیتری؟
انحصار نفت
از جیب سیدوروف رفت تو جیب سچین.
این چه ربطی به منافع و عظمت مردم روسیه داره؟
[کاپ دانتیب] (ساحل آزور (ریویرای فرانسه
هوا خوبه. قبل رفتن باید یه شنا بکنی.
ممنون، ولی یه وقت دیگه.
سوچی رو ترجیح میدی؟
میدونی چرا اینجام.
میخوام از زبون خودت بشنوم.
- طبق شایعات ... - تو که واسه یه شایعه نمیای.
طبق اطلاعات خیلی موثق
تو یه حامی سرسخت معترضان اوکراینی هستی.
- حالا که میدونی - پوتین از عصبانیت دیوونه شده.
نگران بودم. در واقع، تو خبر خوبی آوردی.
اوکراین قرنهاست که بخشی جداییناپذیر از روسیه بوده.
- واقعاً باورش داری؟ - من فقط پیامآورم.
میدونی چی گفت؟
برو اون عوضی رو ببین.
بهش بگو که داره از حدش میگذره
و سعی کن قانعش کنی.
- مشکلش رو میدونی؟ - میدونم تو چی فکر میکنی.
که اون یه سیاستمدار نیست، بلکه یه مرد کاگبی، یه جاسوسه.
اون جاسوس نیست. یه جاسوس اطلاعات دقیق جمع میکنه.
اون یه ضدجاسوسه. کارش اینه که پارانوئید باشه
همه جا توطئه ببینه
و اگه لازم شد، اختراعشون کنه.
خیلی وقته تو تبعیدی.
دیگه تو باغ نیستی.
انگار نه انگار که این اوکراینیها دلیلی واسه شورش نداشتن
علیه یه دولت طرفدار روسیه.
میدونی حامیهای اصلی معترضای اوکراینی کین؟
سیآیاِی، وزارت خارجهی آمریکا
بنیادهای بزرگ آمریکایی
جورج سوروس و تو
به مبلغ ۳۰ میلیون دلار
اونطور که میگن.
این سیاسته.
و میدونی چیه؟
این دموکراسیه.
تو معنی این کلمه رو خیلی وقته یادت رفته.
من اینجا به انتخاب خودم نیستم.
من تو تبعیدم، وادیا.
اگه پامو بذارم تو روسیه، میرم سیبری، مثل سیدوروف.
بوریس
با وجود اختلافامون، تزار دوستیشو باهات حفظ کرد.
تونستی داراییهای روسیتو بفروشی.
۱.۳ میلیارد، مگه نه؟
خیلی بیشتر ارزش داشتن.
و اگه من اصرار کنم؟
واسم آدمکش میفرستین؟
ببین. منم از اینا دارم.
و اونا از مال شما بهترن
چون من ده برابر بیشتر بهشون پول میدم.
من نیومدم تهدیدت کنم.
کینهتو میفهمم.
ولی علیه وطنت برنگرد.
روسیهی پوتین وطن من نیست.
با همهی عیب و ایرادامون
ما تونسته بودیم یه کشور آزاد بسازیم
که توش میشد هرچی میخوایم بگیم و انجام بدیم.
یه اتفاق بیسابقه تو تاریخ روسیه.
و شما تو چند سال همهشو خراب کردین.
شما روسیه رو برگردوندین به چیزی که همیشه بوده:
یه زندان به وسعت یه کشور.
مثل دوران شوروی.
این قایق توئه؟
هیچچیزی هیچوقت مال من نیست.
نه اونطور که تو فکر میکنی.
به خرج الیگارشها؟
میترسی؟
که اربابات بفهمن؟
اربابای من؟
اونطور که من میشنوم
تو خودتو در خدمت قدرت قرار دادی.
لابد اینطوریه اگه تو اینطور میخوای.
تو ولادیمیر ولادیمیرویچ رو زیاد دوست نداری.
نه، حق با توئه.
من قدرت رو دوست ندارم.
مخصوصاً وقتی به خودت میگی این هنر مدرنه.
وادیا ببخشید، ولی به نظرم پستی.
پست؟
- کلمهی سنگینیه. - لیاقتشو داری.
جوابمو ندادی.
ما از پول الیگارشها استفاده میکنیم؟
این قایق مال یه کارآفرین از پورتلنده.
اون تو ۲۴ سالگی یه نرمافزار اختراع کرد.
تو ۲۶ سالگی مولتیمیلیونر شد.
تو ۲۸ سالگی شرکتشو به مایکروسافت فروخت.
از اون موقع مثل موش حوصلهش سر رفته.
دوست داره یه ایدهی دیگه تو زندگیش داشته باشه
ولی دیر میاد.
باهاش میخوابی؟
اصلاً.
وقتی ایدهی یه خط تولید جواهرات رو دارم
اون تامین مالیش میکنه.
گاهی وقتا یه کم پول در میاره.
برای اون، اینا پول خرد هم نیست.
و هر وقت دلت بخواد قایقشو بهت قرض میده؟
آره.
وقتی دنیا حوصلهمو سر میبره، یعنی اغلب
میام اینجا پناه میگیرم.
یه قفس طلایی.
منطقهی امنت.
دیمیتری رو دوست داشتم.
چند ماهی حسابی خوش گذروندیم.
اون شور و هیجان اون دوران رو دوست داشتم.
و اونم ول کردی.
بیرحم نبودم.
حداقل اون دفعه نه.
از همدیگه دور شدیم.
دیمیتری به نفت علاقه داشت. که براش خوششانسی نیاورد.
و برای چند سال، لس آنجلس رو به
بقیهی دنیا ترجیح دادم.
هالیوود انتظاراتت رو برآورده کرد؟
هالیوود!
من از هالیوود دوری کردم.
مثل مسکوئه.
فقط روابط قدرت مهمه.
بقیهش بیاهمیته.
کویر رو دوست داشتم.
موجای اقیانوس رو دوست داشتم
رانندگی تو بزرگراه ساحلی پاسیفیک.
و وقتی دلم میخواست برم ژاپن، میرفتم ژاپن.
این خلیج کوچیک رو بیشتر از همه دوست دارم.
هواپیمات منتظرته.
امشب مسکو هستم.
چه غمانگیز.
انقلاب نارنجی
مایدان، میدان استقلال اوکراین - ۲۰۰۴
پاییز بعدی، طبق پیشبینی
وضعیت تو اوکراین به هم ریخت.
معترضها حاضر نشدن نتیجهی انتخابات رو قبول کنن.
صدها هزار نفر، مایدان رو اشغال کردن
میدان اصلی کییف، با شعارهاشون، روبانهای نارنجیشون
چادرهای رنگارنگشون و شعارهای غربگرایانهشون.
پراکنده نشین.
تو مایدان بمونین!
صدها هزار اوکراینی دارن بهمون ملحق میشن!
یهو، ناظرای بینالمللی
از ناکجاآباد پیدا شدن تا نتیجهی انتخابات رو زیر سؤال ببرن
که کاندیدای طرفدار روسیه، یانوکوویچ، برنده شده بود.
این انتخابات معلوم بود که تقلب شده بود توش.
اتفاقاً من اونجا بودم.
واقعاً؟
تازه تو عراق رأیگیری کرده بودیم.
سربازای آمریکایی صندوقهای رأی رو کنترل میکردن
و همه هم میگفتن خیلی خوبه. ولی تو اوکراین نه.
نه. تو اوکراین باید دوباره رأیگیری میشد
چون نتیجه خوب نبود.
این مسخرهبازی رو اسمش رو گذاشتن "انقلاب نارنجی".
سال قبلش، تو گرجستان، "انقلاب گل رز" بود.
بازم یه انقلاب شاعرانه
دخترای خوشگل و آرمانهای والا
ولی بازم یه دستنشاندهی آمریکاییهاست
که به قدرت میرسه.
شما واقعاً فکر میکنین یه توطئهی سیآیاِی لازمه
تا مردم اوکراین از روسیه دور بشن
و به نفع اتحادیهی اروپا عمل کنن؟
راجع به کدوم مردم حرف میزنین؟
فکر میکنین همه اروپای شما رو اینقدر خواستنی میدونن؟
لازم نیست غیبگو باشی، به زودی نوبت روسیه هم میشه.
انقلاب رنگی بعدی تو مسکو خواهد بود.
رئیسجمهور آیندهی فدراسیون روسیه
فارغالتحصیل ییل خواهد بود.
این روند اجتنابناپذیر به نظر میرسید.
جوونا دیگه از ما خسته شده بودن و آمریکاییها
از این شورش سوءاستفاده میکردن.
برای بقا، باید از اونا قویتر میبودیم.
روشهای قدیمی دیگه جواب نمیداد.
دستگیر کردن آشوبگرا، اخراج کردن دیپلماتها.
و اگه بدخلق بودیم، مخالفها رو از بین میبردیم.
من به هیچکدوم از اینا اعتقاد ندارم.
واسه همین ریسک کردم و یه تاکتیک دیگه رو در پیش گرفتم.
رئیسجمهور از اومدنت خبر دارن. سلام رسوندن.
الکساندر سرگئیویچ
چند ساله که دنبالت میکنم، با "گرگهای شب"ت.
شما منو تحت تأثیر قرار میدین.
شما این بیکس و کارا رو برمیدارین و
بهشون یه خونه میدین.
یه نظم.
گروه ما دو تا چیز بهشون میده که ندارن:
برادری و قدرت.
شما فقط یه گروه موتورسوار نیستین.
شما وطنپرستای واقعی روسین.
ما ارزشهایی داریم.
از روسیه.
از مادر مقدس کلیسای ارتدوکسمون.
این رو خوب فهمیدم، الکساندر سرگئیویچ، رئیسجمهور هم همینطور.
گرگها فقط شکارچی نیستن
اونا نگهبانای جنگل هم هستن.
تو دیدی تو اوکراین چی شد؟
آره. انقلاب و اینا.
یه کودتا.
میدونی کی قدرت رو گرفت؟
- آمریکاییها. - آفرین!
اونا یه سازمان جوانان ساختن
کنسرتای مجانی رو تو مایدان تامین مالی کردن.
شرط میبندم که حتی روبان نارنجی هم، ایدهی یه تبلیغچیه.
همه چی سفارشی واسه جوونا ساخته شده
چون انرژیشون باارزشترین کالاست.
سرخوردگیشون
میلشون به تغییر دنیا.
جوونا به یه هدف نیاز دارن.
و یه دشمن.
باید بهشون یه هدف و یه دشمن بدیم
قبل از اینکه خودشون انتخاب کنن.
یا بدترش، اینکه آمریکاییها واسشون انتخاب کنن.
فقط اینکه ما نمیتونیم این کارو بکنیم.
اطرافت رو نگاه کن، الکساندر.
فقط بوروکراتها با کت و شلوار و کراوات.
ما بزرگسالیم
ما قدرتیم. دشمن واقعیشون ماییم.
تو از من جوونتری، فکر کنم.
تو یه راه دیگه رو رفتی.
تو نماد آزادی و ماجراجویی هستی. انرژی حیاتیت دستنخوردهس.
جوونا این رو حس میکنن.
تزار با شماست. اون برادر شماست.
اون یه بوروکرات نیست.
سرعت رو دوست داره، جودو کار میکنه، شکار میکنه.
اون از نژاد فاتحهاست.
فکر میکنی به یکی از گردهماییهامون میاد؟
- معلومه. - گرگهای شب از این بابت مفتخر میشن.
ما یه گردهمایی واسه جوونای وطنپرست برگزار میکنیم.
مبارزه رو شروع میکنیم علیه دشمن واقعی:
غرب منحط و ارزشهای دروغینش.
مایدان، ولی برعکس.
دقیقا.
روسیه باید یه جایی بشه
که توش بشه خشم آدم رو از دنیا خالی کرد
در عین حال که یه نوکر وفادار تزار باقی موند.
در واقع، شما میخواین انقلاب رو غیرممکن کنین.
بذارین بگیم که ما میخوایم نیازش رو از بین ببریم.
بدون یه قطره ودکا
زالدواستانوف مست و پاتیل از کرملین خارج شد.
ولی نمیدونست که بعد از اون
من داشتم از سخنگوی مرموز یه جنبش احیای ارتدوکس پذیرایی میکردم.
بعدش رهبر یه گروه از کمونیستهای جوون که خیلی کلهشق بودن.
و رهبر طرفدارای اسپارتاک.
همهشون رو استخدام کردم:
موتورسوارا و هولیگانها
آنارشیستها و اسکینهدها، کمونیستها و متعصبای مذهبی
از راست افراطی تا چپ افراطی و فراتر از اون.
بعد از اتفاقات تو اوکراین
ما باید نیروهای خشم رو مهار میکردیم.
انحصار قدرت دیگه کافی نبود
ما به انحصار خرابکاری نیاز داشتیم.
کی رو استخدام نکردم؟
تکنوکراتهای مسئول فجایع دههی ۹۰
الیگارشهای باقیمونده
پرچمدارای درستکاری سیاسی
وگانها
راستش رو بخواین
من به این آدما تو اپوزیسیون نیاز داشتم.
اونا بهترین بازیگرای من بودن.
مریم باکره، مادر خدا
پوتین رو بیرون کن، پوتین رو بیرون کن!
ردای سیاه، اپلهای طلایی
همهی اهالی کلیسا زانو بزنین!
شبح آزادی تو آسمونه
رژهی افتخار همجنسگراها فرستاده میشه به سیبری
وقتی پوسی رایت حمله کردن به کلیسای جامع مسیح منجی
و فحش و ناسزا میدادن به پوتین و پاتریارک کیریل
ما پنج امتیاز تو نظرسنجیها بالا رفتیم.
من اونا رو قهرمان دیدم.
اونا کارشون رو بلد نیستن.
اونا به دروازهی خودشون گل میزنن. تو سیاست، این بخشیدنی نیست.
این یه شمشیر دو لبهست.
این اونا رو در سطح جهانی معروف کرد.
یه لحظه، برمیگردم.
وادیم!
خانم چخووا.
خیلی خوشحال شدم که با حضورتون منو مفتخر کردین.
مسخره نکنین. شما میدونین که سالن شما چقدر نفوذ داره.
عزیزم
حرفای بیهودهی مجالس هیچوقت روی قدرت تأثیر نذاشته.
به لطف شما، من میتونم با رقیبام معاشرت کنم.
درسته.
گری کاسپاروف اینجاس.
قهرمانای شطرنج هیچوقت تو سیاست زیاد پیش نمیرن.
وادیم بارانوف.
- جادوگر کرملین. - خودِ خودشم.
شما یه اسم واسه دکترینتون اختراع کردین.
دموکراسی مستقل.
روسیه باید یه دموکراسی باشه تا از جهانیشدن سود ببره.
من اثری از دموکراسی تو جامعهمون نمیبینم، ولی ادامه بدین.
استقلال از نظر سیاسی مترادف ثباته.
هرچی یه رژیم باثباتتر باشه، رقابتیتره.
میدونین راجع به "دموکراسی مستقل" شما چی میگن؟
که رابطهش با دموکراسی
مثل رابطهی صندلی الکتریکی با صندلیه.
حرف قشنگیه، ولی بامزهس.
کوت دازور رو ترک کردی.
من هیچوقت یه جا بند نمیشم.
تو که منو میشناسی. یه جا موندن خصلت من نیست.
تو مسکو زندگی میکنی؟
وقتی اینجام، هتل متروپل اقامت دارم.
یه سوئیت رو سالانه اجاره کردم.
دعوتنامهس؟
دوستمو یادت میاد، مرد سگنما؟
معلومه. آرسنی.
اون یه کارگردان معروفه.
اون "اورفئو"ی مونتهوردی رو روی صحنه برده.
اون تئاتر رو تبدیل کرده به یه کلیسای پاگانی.
بهش میگه لیتورژی فضایی.
من کاهن اعظمش بودم تو پاریس.
میای؟
مگر اینکه این جور تحریکها دیگه برات جالب نباشه.
مطمئن نیستم یادم بیاد تو کی هستی.
من تو هزارتوهای تو گم میشم.
این یه بازیه.
سیاست تنها بازیه که ارزش بازی کردن رو داره.
تو بدبین شدی.
هوشت ته کشیده.
بدبین.
ممکنه.
ولی نه فقط این.
نمیدونم.
بهت میگم.
همین الان، مطمئن نیستم.
با من بیا اپرا.
میریم شام بخوریم تو متروپل.
خستهم، کسنیا.
از چی؟
از اینکه جادوی سیاهت رو در خدمت قدرت قرار میدی؟
اون روز تصویر خودمو تو آینه دیدم
ولی اون من نبودم
پدرم بود.
قیافهی بابام رو صورت منه
با وجود همهی تلاشام.
بریم تو.
سردمه.
دفعهی پیش، یه سوال ازم پرسیدی.
یادته؟
میگفتی به زمان نیاز داری.
حالا میتونم جواب بدم.
تو فقط بدبین نیستی.
تو انتخاب کردی
با زمانهات کنار بیای.
میتونستی ازش فرار کنی.
- این زمانه رو دوست داری؟ - مال خودمونه.
ما نه بهتر از اونیم، نه بدتر.
خودمو گول نمیزنم. من بدترینشم.
و فکر میکنی یه روزی باید جواب پس بدی؟
به آینده اعتقاد داری؟
من نه.
آینده هیچ کاری با ما نداره.
زخممون تازه است زیر یوغ این زمانه.
ببین
پشت جنگلی که توش راه میریم
لرزون
مثل یه قلعهی نورانی
شب در انتظاره.
ریلکه.
یادم رفته بود.
آژانس تحقیقات اینترنتی
من هیچوقت شیفتهی سنت پترزبورگ نبودم.
اون یه شهر موزهایه، که تو زمان منجمد شده.
تزار، برعکس، فقط اونجا کاملاً راحته
با دوستای واقعی و همیشگیش
ترکیبی از مامورای سابق افاسبی، کمربند مشکیای جودو
و گنگسترای واقعی که به پول گنده رسیده بودن.
همهشون انگار از ریچارد سوم اومده بودن بیرون.
تو چند سال، این کلاهبردارای گمنام شهرستانی
ثروتی جمع کرده بودن در حد امیرهای خلیج.
فوقالعادهست!
محشره.
خوبه، بچهها.
غذای مخصوص سرآشپز جدیدمون:
ریزوتو با قارچ دنبلان.
بهم بگین باید نگهش دارم یا بفرستمش ایتالیا.
نوش جان.
ژنیا، داری ناامیدمون میکنی.
داری بهمون ریزوتو با قارچ دنبلان میدی. راکت کجاست؟
باید یادت بندازم
که تیم هاکی روی یخمون ششم جدول قهرمانی شد؟
هفت پله تو جدول اومدیم بالا
و از دینامو مسکو هم رد شدیم.
صبر کن سال دیگه.
خودت میبینی.
خب، روکولاتو سال دیگه داری.
روکولای درستوحسابی تو روسیه نیست.
ولی یه زمین تو دریای سیاه خریدم که اونجا بکارم.
عالی میشه، ولی باید صبور باشیم.
آشپز رو نگه دار.
کارش رو بلده.
بلیطش برای پیزا از قبل رزرو شده بود.
با رایانایر!
یوگنی خیلی سختگیره.
ولی استعدادهاش فراتر از آشپزیه و به ژئوپلیتیک هم مربوط میشه.
حتی به بعضی از مسائلی که ما دربارهشون حرف میزنیم.
خوب میشه اگه با هم حرف بزنین.
من پریگوژین رو خوب نمیشناختم. جز به عنوان یه رستوراندار.
ولی پوتین صعودش رو
با مهربونی بیتغییری همراهی کرده بود.
یه پرواز ۵ دقیقهای.
کمی بعد از بلند شدن
شروع کردیم به فرود اومدن تو جزیرهی کامنی
جایی که نزدیکان تزار
تو زیباترین قصرهای اشرافیت امپراتوری زندگی میکردن.
من مثل تو روشنفکر نیستم
ولی چند تا درس از زندگی گرفتم.
و نه فقط تو زندان.
شک ندارم.
میدونی چجوری شروع کردم؟
با شریکام
اولین مجوز کازینو رو تو سنت پترزبورگ گرفتیم.
یا بهتر بگم، تزار وقتی معاون شهردار بود، بهت دادش.
میدونی کازینو چیه؟
یه بنا برای غیرمنطقی بودن انسان.
چرا پولت رو دور بریزی
وقتی همهی احتمالات علیه توئه؟
با شرطبندی رو غیرمنطقی بودن، همیشه برنده میشی.
دقیقاً.
یه آدم معمولی رو در نظر بگیر.
تا وقتی که راحت باشه
یه کار مطمئن داشته باشه، تعطیلات خانوادگی کنار دریا
بازنشستگی تو افق باشه
آروم میشینه سر جاش.
ولی اگه اوضاع خراب بشه
اگه کارش رو از دست بده، خونهاش رو
اگه آینده نامعلوم بشه
آیا احتیاط میکنه؟
اصلاً.
اون ریسک رو انتخاب میکنه به جای یه وضعیت موجود ناامیدکننده.
هرجومرج جذابتر از نظمه.
غربیها چین، هند و روسیه رو میبینن
که دارن قدمهای غولآسا برمیدارن در حالی که خودشون راکد موندن.
اونا آمادهان که غیرمنطقیترین شرطبندیها رو بکنن.
کار ما اینه که تشویقشون کنیم.
تو اینترنت.
این میدون نبرد جنگ مدرنه.
من این ابزار رو ساختم.
تزار میخواد تو ادامه بدی.
آژانس تحقیقات اینترنتی.
این اسم رو روش گذاشتم. خوبه، نه؟ نظرت چیه؟
آنتون!
مدیر تحریریهی ما.
اون دکترای روابط بینالملل داره
و هر زبونی که فکرشو بکنی، بلده.
خوشوقتم، آنتون.
توضیح بده اینجا چیکار میکنین.
نفوذ. اطلاعات.
دیدگاه روسیه در مورد غرب. برای غربیها.
اونا فکر میکنن رسانههاشون و نخبگانشون در مورد همه چی دروغ میگن.
اونا مشتری نسخههای جایگزینن.
پیام ما: ما حقیقت رو میگیم.
روسیه حقیقت رو میگه.
مثل راشا تودی.
ما تو شبکههای اجتماعی هستیم، نه تو تلویزیون.
یه قهوه؟
ما یه فضای استراحت داریم با مبل، گل و گیاه
و میز پینگپنگ.
برو، ما بهت ملحق میشیم.
یوگنی، باید بهم توضیح بدی
چون من سخت متوجه میشم.
چیزی شده؟
میشه حرف بزنیم؟
البته.
فکر میکردم میخواستیم رو ذهنیتها تو اروپا و آمریکا تاثیر بذاریم
تو ذهن مردم نفوذ کنیم.
و تو آنتون رو میاری پیش من؟
- اون بهترینه. - مشکل دقیقاً همینه.
غربیها دیگه به سیاست علاقه ندارن.
واسه اینکه گولشون بزنیم، باید در مورد همه چی حرف بزنیم جز سیاست.
ما به آنتون احتیاج نداریم.
- پس به کی؟ - به احمقها.
روشهای اعتیادآور.
اوتاکوهای معتاد به اینترنت
دخترای لوسِ مشاور زیبایی، یوتیوبرهای توطئهگر
هر چیزی که کلیک تولید میکنه.
یه جایی بالاخره باید پیاممون رو برسونیم.
ما رو چی فرض کردی؟
کمینترن؟
متاسفم بهت اطلاع بدم که شوروی دیگه وجود نداره.
دیگه خط مشی حزبی نیست، دیگه پیامی نیست که بخوایم برسونیم.
فقط سیم.
بیا، بریم. اینجا داریم وقتمون رو تلف میکنیم.
از چه سیمی حرف میزنی؟
چطوری یه سیم رو میشکونی؟
یه بار از یه طرف خمِش میکنی، یه بار از اون طرف.
همین کارو میکنیم، یوگنی.
بگو چطوری.
شبکهتو بساز و ببین کی به قلاب گیر میکنه.
همهشون یه وسواس دارن. کلیکها بهمون میگن کدومه.
یکی ضد واکسن میشه، اون یکی طرفدار زندگی، یا طرفدار انتخاب.
مهم نیست. ما نمیخوایم کسی رو تغییر بدیم.
فقط کافیه هرکی یه چیزی داشته باشه که دیوونش کنه.
و یه نفر که عصبانیش کنه.
این محاله شکست بخوره.
نه ترجیحی، نه بحثی.
همون سیم.
یه بار از یه طرف خمِش میکنیم، یه بار از اون طرف تا بشکنه.
فهمیدم. همون سیم.
ولی خب، همه چی تو اینترنت قابل ردیابیه.
دیر یا زود گیر میفتیم.
البته. و ما دنبال همینیم.
حمایت از متحدامون قابل پیشبینیه. ولی اونا چطور واکنش نشون میدن
وقتی ببینن ما از دشمنامون هم حمایت میکنیم؟
فکر میکنن ما احمقیم.
دیوونه میشن! گیج میشن.
فقط میفهمن که ما رفتیم تو مغزشون
تا مدارهای عصبیشون رو دستکاری کنیم.
آمریکاییها الگوریتم رو ساختن.
ما هم ازش استفاده میکنیم.
و بهتر از اونا.
اونایی که ما رو متهم میکنن به توطئه علیه دموکراسی، متحدامون میشن.
اونا افسانهی قدرت مطلق ما رو میسازن.
این بزرگترین راز میشه چون همه باهاش شریکن:
روسها دنیای مدرن رو کنترل میکنن.
اونا اربابشن.
میبینی، این چیزیه که تو سیاست جالبه.
هرچیزی که توهم قدرت رو میده
در واقع اون قدرت رو زیاد میکنه.
لندن ۲۰۱۳
- بوریا. - وادیا.
پیامی داری؟
متاسفم، بوریا، هیچ پیامی ندارم.
پس به چه مناسبتی
واسه خوشگذرونی.
اومدی انجمن المپیک بریتانیا رو ببینی؟
همیشه خوب مطلعی.
تزار دیگه فقط به بازیهای المپیک سوچی علاقه داره.
رئیس جمهور منو مسئول نظارت بر مراسم افتتاحیه کرده.
مدال بهترین ترور سیاسی رو هم در نظر گرفتین؟
نمیدونم، بوریس.
مهم اینه که روسیه اول بشه.
من نگران نیستم.
شما پیدا میکنین
بدترین راه حل رو میگم.
مثل همیشه.
شاید تو پیامی واسه من نداشته باشی، ولی
من یکی واسه اون دارم.
خوبه، پولونیوم نداره.
این یه نامه واسه تزاره. از ته دله.
اگه میخوای بخونش.
"التماس میکنم که منو به عنوان یه مسیحی ببخشی "
جدی میگی؟
من به ایمانش متوسل میشم و خدماتمو بهش پیشنهاد میدم.
"بر اساس تجربهای که کسب کردم "
گوش کن، راستش نه!
زمونه عوض شده.
تو دیگه تو بازی نیستی. ببخشید که بیرحمام.
من به انسانیتش متوسل میشم.
کیو مسخره میکنی؟
"سختی تبعید "
"گذشت زمان "
"مرگی که داره میاد "
میفهمم.
ولی این باعث نمیشه اغماض کنه.
آرامش تموم کردن عمرم تو وطن مادری مون.
نمیتونه اینو بشنوه؟
باید برم.
با این حال نامه رو بهش بده.
فکر میکنم ممکنه جواب بده.
صادقانه.
کاش میتونستم بهش بگم که جواب میده.
که تزار تحت تاثیر قرار میگیره
که تو المپیک، تو جایگاه ویژه، کنار هم میشینیم.
ازش خوشم میومد.
با اینکه قدیس نبود، ولی یه شادابی بچگونه داشت.
تزار که همنوعانشو تبعید کرده بود
فقط مردای قدرت و ارادهی غمانگیزشون تو مسکو مونده بودن.
بدتر از همه اینه که منم توش نقش داشتم.
خب؟ خوب پیش رفت؟
مگه میتونست؟
اون بهت کمک کرد. میتونستی بهش دست یاری بدی.
بوریس نزدیک شدن المپیک سوچی رو میبینه.
هنوز پول هست که دربیاره
حتی اگه همه جیباشونو پر کرده باشن.
تو هم همینطور.
خوشت میاد؟ لباسای اصلی مراسم افتتاحیه.
مهمتر از اون
آیا انجمن المپیک بریتانیا ازش خوشش اومد؟
برامون مهم نیست.
اونا قبلاً المپیک زمستونی رو تو یه شهر ساحلی قبول کردن.
که هیچ زیرساخت ورزشی نداره.
بقیه رو دیدی؟
نه. واقعاً نه.
نگاه کن. هر جزیره یه دورهای از تاریخ ما رو نشون میده.
اونا در حرکتن، تو هوا شناورن.
کل تاریخ ادبیاتمون قراره به نمایش دربیاد.
گنبدای سنت باسیل
و بعدش دریاچه قو.
خوشت میاد؟
وادیا، این روسیه وجود نداره.
حداقل دیگه نه.
ولی اونا بودن که قبلاً به ما الهام میدادن.
دیر شده.
خودت میدونی.
نمیتونی روحتو نجات بدی.
این مراسم فقط نقاب دیکتاتوریه.
بقیهش بهونههای توخالیه.
من تو رو خوب میشناسم.
این به این معنی نیست که دوستت ندارم.
ولی من همدستت نمیشم.
- چیزی براتون بیارم؟ - شامپاین.
- خانم؟ - همینطور.
تزار
قراره دوست ما دیمیتری رو آزاد کنه.
مطمئنی؟
خیلی وقتا بهم گفتی.
دو هفته قبل از بازیها این کارو میکنه.
رسانههای غربی حسابی کیف میکنن.
فکرش همینه.
نمیپرسی امروز چیکار کردم؟
خرید که نه.
تیپ تو نیست.
یه چیز جدیتر.
کنایه رو ول کن.
داشتم حدس میزدم.
پیش دکتر زنان بودم.
حاملهم.
- تو به نظر... - آره، یه کم شوکه شدم.
راستش، خیلی بهم ریختم.
حرفی ندارم.
جنگ در کریمه
طبق اولین مشاهدات
مرگ بوریس برزوفسکی به خاطر حلقآویز شدن بوده.
برزوفسکی دیشب تو اقامتگاهش تو اسکات مرده پیدا شده.
پزشک قانونی هیچ اثری از درگیری پیدا نکرده.
ورود ممنوع شده تا بررسی کنن
که سم شیمیایی، بیولوژیکی یا هستهای وجود نداشته باشه.
باید همینجوری تموم میشد.
از تبعید رنج میبرد.
دلم براش تنگ میشه.
اون یه چهرهی نفرتانگیز از اپوزیسیون نشون میداد.
این برای ما ارزشمند بود.
اینم برنامهی مراسم افتتاحیه.
طبق دستورالعملهای تو آپدیت شد.
دفت پانک چیه؟
موسیقی الکترونیکه.
شماره یک تو دنیاست.
دو تا فرانسوی که هیچوقت کلاههای رباتیشون رو درنمیارن.
این بخش تو نسخهی قبلی نبود.
اونا پنج تا جایزهی گرمی بردن. باید خودتو آپدیت کنی.
گروه کُر پلیس قراره آهنگ معروفشون رو بازخوانی کنه.
مراسم رو تبدیل میکنه به یه مسخرهبازی.
دلایلت رو به ایگور توضیح بده.
این همونیه که مردم میخوان باهاش برقصن. به همین سادگی.
این مسخره میشه.
این کیچ میشه. (آثار هنری با ظاهر زیبا اما کلیشهای)
کل دنیا، سه میلیارد تماشاچی
منتظر بزرگترین نمایشیان که تا حالا دیده شده.
این نمیتونه چیزی جز اوج کیچ باشه.
کیچ تنها زبان ممکنه
اگه بخوایم با تودهی مردم ارتباط برقرار کنیم.
- ما میخوایم روسیهمون رو بهشون نشون بدیم. - هیچکس نمیخواد روسیهی تو رو ببینه.
تازه، تو هیچی برای نشون دادن نداری و کارت پنهان کردنه.
ما میخوایم یه تصویر از یه روسیهی باز بدیم
مطمئن از خودش، ولی همچنین قادر به لبخند زدن.
دنیای امروز این خودانتقادی رو میخواد
نه بالالایکاهای تو، ایگور.
میفهمی چی میگم یا چرت و پرته؟
چی میخوای
وادیا
یه آکروباته.
هنرمند برای سیاستمدارا، سیاستمدار برای هنرمندا.
حواست باشه، وادیا.
دیر یا زود، ممکنه از روی طناب بیفتی
و پخش زمین شی.
من اعلام میکنم
بیست و دومین بازیهای المپیک زمستانی سوچی
آغاز شد.
احتمالاً باید اون شب میرفتم.
کتاب رو تو همین صفحه میبستم، یه پایان خوب برای من.
استقلالطلبهای اوکراینی از آتشبس المپیک استفاده کردن
تا دوباره میدان مایدان رو اشغال کنن.
دو روز قبل از پایان بازیها
اونا رئیسجمهور طرفدار روسیه، یانوکوویچ رو سرنگون کردن
که همون روز فرار کرد.
هرج و مرج حاصل از اون به تزار میداد
یه بهانهی طلایی برای حمله به اوکراین.
تکتیراندازهای روسی بیش از صد معترض رو کشتن.
میگن که شما مسئولشین.
کی میگه؟
اوکراینیها.
طبق ایمیلهای خودتون.
دست شما به خون اوکراینیها آلودهست.
شب قبل از مراسم اختتامیه
در راستای نقشهی بزرگش
تزار تصمیم گرفت کریمه رو ضمیمه کنه.
کریمه جزوِ اوکراین بود.
قرار نبود نیرو بفرستیم به یه کشور مستقل حمله کنیم.
شما سربازای روسی فرستادین که هیچ نشون ملیای نداشتن.
"مردای سبزپوش کوچولو"، همکارای خبرنگارتون میگفتن.
وقتی زالدواستانوف و گرگهای شبش
در کریمه پیاده شدن، شما داشتین نخها رو میکشیدین.
درسته. من بهشون یه نقش فرعی سپردم.
نقشهای فرعی مهمن.
تا وقتی که جوگیر نشن.
پرچمای ما رو دیدی؟
دیگه از پرچمای فدراسیون روسیه استفاده نمیکنیم.
ما چیزای دیگهای تو سرمون داریم.
ما دیگه یه فدراسیون نیستیم. ما فاتحیم.
ما کریمه رو از اوکراینیها پس گرفتیم.
به زودی کل دونباس روسی میشه.
وقتشه یه جمعبندی کنیم.
جمعبندی. واقعاً.
من یه مرد عملم.
ما اینجاییم تا از ارتش روسیه حمایت کنیم.
ما براتون پیروزی رو میاریم.
کی حرف از پیروزی میزنه؟
هدف ما تو اوکراین فتح نیست.
هرج و مرجه.
اوکراینیها به خودشون گفتن
که انقلاب نارنجیشون باعث میشه اونا وارد اروپا بشن.
اون اونا رو برمیگردونه به قرون وسطی.
قولای غربیها، همیشه یه جور تموم میشه.
اونا سر اولین مانع ولت میکنن
و تو تنها میمونی تو کشور ویرونشدهت.
اینه درس این داستان.
این جنگ تو واقعیت جنگیده نمیشه
بلکه تو ذهن تماشاگرا
تو اخبار تلویزیون.
تو مسکو، تو کییف، تو برلین.
شما بازیگرای یه درام هستین که از شما فراتره
و طنیناندازه خیلی فراتر از این مرزا.
یا قبول میکنی یه مهره باشی تو بازی من، با همهی مزایا
یا نه. ولی بدون که من میتونم هر وقت بخوام از کار بندازمت.
و اون وقت، اوضاع برات سختتر میشه
گرگهات و کار و کاسبیهای کوچیکتون.
که رونق دارن
اونطور که شنیدم.
میشه یه لحظه مزاحمتون بشم، وادیم الکسیویچ؟
خواهش میکنم.
سفرت به لوهانسک چطور گذشت؟ خوب بود؟
حتماً گزارشها رو از سرویسهات خوندی.
ما از آمریکاییها خبر داریم.
چه خبر؟
میگن یه لیست سیاه درست کردن
از آدمای ناخواسته.
اسم تو هم توش هست.
باید نیویورک رو فعلاً فراموش کنی.
تحریمهای الحاق کریمه. کِی شروع میشن؟
دوشنبه.
چه خوب که دیگه نیویورک رو دوست ندارم.
یه چیز دیگه هم شنیدم.
بگو.
فردا رسمی میشه.
اسم تو تو لیست اروپاییها هم هست.
پاریس
لندن
تموم شد.
میگن دلت برای ناپل تنگ میشه.
بیشتر از این مزاحمت نمیشم، وادیم الکسیویچ.
باید یه کارایی بکنی.
و زود.
لیونیا، در جریانی؟
آره، امشب یا نهایتاً فردا.
مصاحبه نه، فقط یه بیانیه.
یادداشت میکنی؟
"من این تحریمها رو یه اسکار میدونم
که کل دوران فعالیت سیاسی منو تاجگذاری میکنه.
"این یعنی من شرافتمندانه به کشورم خدمت کردم." تموم.
نه، همین.
ممنون.
کسنیا؟
وسایلتو جمع کن. یه ربع دیگه میرسم.
چند ساعت بعد، ما تو استکهلم فرود اومدیم
برای آخرین آخر هفته اروپاییمون.
فکر کنم باید این اتفاق میفتاد.
فقط خودت میتونستی ازش جلوگیری کنی.
با استعفا دادن؟
مثلاً.
قدرت یه اعتیاده. ترک کردنش سخته.
قبلاً، وقتی این حرفای کلیشهای رو میزدی
به گوش من طعنه میاومد.
این بار نه.
طعنهای نبود.
جنگ اوکراین، مثل بقیه چیزاس.
من نخواستمش. حتی باهاش مخالفت کردم.
این حرف توئه.
درسته.
من میگم.
و اینم میگم که وقتی تزار تصمیمشو گرفت
من هر کاری تونستم کردم تا موفق بشه.
از روی عادت.
از روی غرور.
و چون میتونستم.
بدون هیچ عذاب وجدانی.
درسته.
از اولش همینجوری بود.
با بمبگذاریهای مسکو و جنگ تو چچن.
با دستگیری دیمیتری و سقوط بوریس برزوفسکی.
و حالا، قتلهای مایدان.
من هیچکدوم از اینا رو نخواستم
ولی هر بار، کار خستگیناپذیرمو وقفش کردم.
و حالا تو خستهای.
روسیه پدربزرگمو بلعید.
تو پدرمو میشناختی، اونم بلعیدش.
من نمیدونم نجات پیدا میکنم یا نه.
احتمالاً نه.
به هر حال، خیلی دیره.
ولی بچهمون نجات پیدا میکنه.
کسنیا؟
کسنیا!
ارائهشده توسط سینما دریمینگ @CinemDreaming
من هیچوقت با دل خوش نرفتم نوو-اوگاریوو.
اون فضای خشک و ورزشی افسردهم میکرد.
یه بار که از استکهلم برگشتم، دیگه پامو اونجا نذاشتم.
اعتماد یه شاهزاده امتیاز نیست
بلکه یه حکم محکومیته.
من نقشمو بازی کرده بودم، دیگه به دردم نمیخورد.
یه جایی، دیگه عادت دیدن منو از دست داد.
همین.
اون زود بیدار میشه، تخممرغ تازه صبحونه میخوره
از مزرعهی پاتریارک کیریل.
اونجاست که یادداشتهای محرمانه رو میخونه
و دستوراتشو صادر میکنه.
بعدش یه کیلومتر شنا میکنه.
اولین بازدیدکنندههاش کنار استخر منتظرن.
وزرا، مشاوران، مدیران شرکتها.
کاروان ریاستجمهوری اوایل بعدازظهر راه میافته.
خیابونا نیم ساعت زودتر بسته شدن.
از نوو-اوگاریوو تا کرملین، پوتین از پایتخت یخزدهش عبور میکنه.
اونوقت روز واقعیش شروع میشه.
که گاهی وقتا تا سپیدهدم طول میکشه.
فقط یه نفر نمیخوابه
و هر کی تو مسکو مهم باشه، تو بیداریش شریکه.
مثل زمان استالین.
کیه اونجا؟
سلام، عزیزم.
میتونم با ماچکا بازی کنم؟
البته. مزاحممون نیستی.
کجاست؟
ماچکا کجا رفته؟
- زیر میزه؟ - نه.
- زیر میز نیست؟ - نه.
- زیر بالشته؟ - نه.
- مطمئنی؟ - نه.
- اون زیر پیانوئه؟ - نه.
- اونجاست! - ایناهاش!
تمام خوشبختیای که داشتم، تو وجود اونه.
بابا
ماچکا چی میگفت اگه میتونست حرف بزنه؟
فکر کنم میگفت:
"اگه یه خرگوش واقعی داشتم، بیشتر بهم خوش میگذشت."
بابا!
اون میگفت:
"آنیا، من بیشتر از هر چیزی دوستت دارم.
"فقط میخوام با تو بازی کنم."
من عاشق گربهها نیستم.
ولی تا کی میتونم خوشحالش کنم؟
قبل از آنیا، من ترس رو نمیشناختم.
از اولین باری که دیدمش، تو وحشت زندگی میکنم.
زندگی من تو دستای اونه، نه برعکس.
دخترم نه ساعتها رو میشماره نه روزها رو.
من همیشه تو آینده زندگی میکردم.
اون به من حال رو هدیه داد.
مترجم: اشکان هیدی
جادوگر کرملین
بر اساس رمانی از جولیانو دا امپولی
Can't find what you're looking for?
Get subtitles in any language from opensubtitles.com, and translate them here.