Original subtitles

Ο Μπερντ πάει κατευθείαν στην ρακέτα. Τώρα ο «DJ» κρατά την μπάλα.

Ξανά στον Μπερντ. Σουτάρει πέφτοντας προς τα πίσω, είναι μέσα!

Οι τελικοί του NBA το 1984,

είχαν τους αγαπημένους μου Μπόστον Σέλτικς, κόντρα στους Λος Άντζελες Λέικερς.

Είχαμε παίξει μαζί τους στους τελικούς έξι φορές στο παρελθόν,

και έξι φορές, τους είχαμε νικήσει.

Κάνει το λέι απ, και ευστοχεί!

Είναι ισοπαλία!

Ω θεέ μου! Αυτό το μέρος τρελαίνεται!

Νόμιζαν ότι ο Μάτζικ Τζόνσον και η παρέα του, θα άλλαζαν την ιστορία.

Αλλά, όπως αποδείχτηκε,

το μόνο που έκαναν ήταν να προσθέσουν τα ονόματά τους σε αυτήν.

Όλα τελείωσαν! Όλα τελείωσαν!

Τι έγινε με την δυναστεία του Λος Άντζελες;

Λέγατε για μια δυναστεία.

Να που είναι - ακριβώς εδώ.

Στους τελικούς του 1984,

οι Σέλτικς είχαν νικήσει μια καλύτερη ομάδα,

τους δικούς μου Λος Άντζελες Λέικερς.

Νόμιζαν ότι θα μας κέρδιζαν πάντα - τέλος της ιστορίας.

Αλλά το βλέπαμε διαφορετικά. Όπως το βλέπαμε εμείς,

η ιστορία των Σέλτικς και των Λέικερς, μόλις ξεκινούσε.

Θυμάμαι ότι μπήκα στα αποδυτήρια, και απλά καθόμουν εκεί,

ξέρεις,περισσότερο σοκαρισμένος, παρά οτιδήποτε άλλο,

γιατί ήξερα ότι ήμασταν καλύτεροι.

Μπορούσες ακόμα να ακούσεις τους οπαδούς τους να ουρλιάζουν στο γήπεδο.

Μπαίνεις στο ντους, και κάνεις ντους,

και θυμάμαι ότι ο Μάτζικ και εγώ,απλά καθόμασταν εκεί.

Και άρχισα να κλαίω.Και λέει:

"Κουπ, σταμάτα να κλαις, φίλε." Είπα: "Φίλε, δεν μπορώ να κρατηθώ."

Επιστρέφω στο ξενοδοχείο,

κλαίω, απλά - Είμαι τόσο αναστατωμένος, που δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν.

Ο Δρ Μπας, όλοι τους, προσπάθησαν να μου μιλήσουν. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν.

Γιατί ήθελα να κάνω το πλήθος να σκάσει.

Ξέρετε, ήθελα να κάνω τους οπαδούς να το βουλώσουν.

Ήθελα να επιστρέψω στο ξενοδοχείο,

εκεί που όλο το προσωπικό, φορούσαν φανέλες των Σέλτικς.

Ήθελα απλώς να μας δουν να μπαίνουμε εκεί. Απλά -

Ήθελα να περάσω από το αεροδρόμιο...

...και απλά να τους δω όλους να είναι τρελαμένοι, απλά τρελαμένοι μαζί μας.

Και εκτός αυτού, έχεις και το βάρος της Μαύρης Αμερικής.

Άρα χάνεις δύο, σωστά; Επειδή είναι η φάση...

Εντάξει,όλη η χώρα είναι χωρισμένη στα δύο,

γιατί υπάρχει και αυτό το θέμα λευκών-μαύρων, άρα το έβαζες και αυτό μέσα.

Το φυλετικό θέμα ήταν ακόμα εκεί, και ίσχυε και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Ένας φίλος μου - είπε:

"Φίλε, τα κατάφερες, αλλά δεν σε επευφημούσα."

Οι μαύροι έβλεπαν εμένα,τον Μ.Λ. Καρ, τον Ρόμπερτ Πάρις,τον Ντένις Τζόνσον,

τον Τζέραλντ Χέντερσον, σαν να ήμασταν ο μπάρμπα-Θωμάς.

Ήταν δύσκολο να είσαι μαύρος σε μια ομάδα λευκών.

Απλώς μου άρεσε που ήμουν λευκός εκείνη την στιγμή.

Ήταν υπέροχο που ήμουν λευκός, γιατί ήμουν πρωταθλητής.

Νομίζω ότι οι παίκτες του ΝΒΑ, είναι οι μεγαλύτεροι αθλητές στον κόσμο.

Είναι το πιο συναρπαστικό άθλημα στην Αμερική σήμερα.

Η μπάλα στον Έρβινγκ.Δίνει στον Ρίτσαρντσον, που παίζει γκαρντ.

Πάσα στον Μπόμπι Τζόουνς! Σκοράρει!

Μου αρέσουν οι συγκινήσεις του μπάσκετ.

Ω, το λατρεύω. Είναι συναρπαστικό.

Άλεϊ-ουπ. Ωχ!

Η δράση του NBA - είναι φανταστική.

Αυτή η ατάκα μπήκε στην κουλτούρα, με κάποιον τρόπο στην ποπ κουλτούρα.

Η δράση του NBA - είναι φανταστική.

Η δράση του NBA είναι φανταστική! Ναι!

Το NBA είναι φανταστικό!

Το παιχνίδι γινόταν κάτι γαμάτο.

Αν ήθελες να βγεις ραντεβού,

μπορούσες πραγματικά να πας ένα κορίτσι σε ένα παιχνίδι των Νικς,

για να δει τους Σέλτικς ή τους Λέικερς, και θα γούσταραν να πάνε.

Η κόντρα Σέλτικς-Λέικερς έκανε όλη την χώρα να στραφεί στο ΝΒΑ,

και το '84, το πρωτάθλημα είχε έναν ολοκαίνουργιο κομισάριο,

τον Ντέιβιντ Στερν, που άρχισε να το πουλάει όσο ποτέ άλλοτε.

Είχαμε ρεύμα. Ο κόσμος είχε στραφεί στο άθλημά μας.

Ξέρεις, οι ταξιτζήδες έλεγαν: "Ο Ντέιβιντ;" "Ναι;"

"Φανταστικός."

Οι χορηγοί άρχισαν να συρρέουν.

Γίνε ότι καλύτερο μπορείς, μια χορηγία από τον αμερικανικό στρατό.

Ήταν σαν να είχαμε περάσει στην ενηλικίωση,

και ας προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε με αυτό το πράγμα.

Ήταν ωραίο που το ΝΒΑ ήταν ξαφνικά καυτό,

αλλά αυτό ήταν μικρή παρηγοριά στο Λος Άντζελες,

όπου οι τελικοί του '84 είχαν αφήσει ανοιχτή πληγή στους Λέικερς.

Στην πλευρά της Βοστόνης, υπήρχε η αίσθηση...

ότι είχαν βρει το αδύνατο σημείο των Λέικερς,

ότι ήταν μια ομάδα με ομορφόπαιδα,

ότι δεν ήταν προετοιμασμένοι για τον σκληρό τρόπο που έπαιζαν οι Σέλτικς,

και εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία τους.

Νομίζω ότι υπάρχει ένα είδος αίσθησης σωματικής κυριαρχίας,

αλλά, πνευματικά, ότι οι Σέλτικς τους είχαν τραμπουκίσει,

και ο τραμπουκισμός είχε αποκαλύψει κάποια αδυναμία, πνευματικά,ότι ήταν λίγο αδύναμοι.

Αρχίσαμε να έχουμε υποψίες του τύπου:

"Ε, επιτέλους, ο Καρίμ αρχίζει να δείχνει την ηλικία του.

Ο Πατ Ράιλι, ήταν τυχερός που κέρδισε ένα,

και, εδώ, είχε την ευκαιρία να κερδίσει άλλο ένα,

με την καλύτερη ομάδα της λίγκας, και δεν το έκανε.

Και ίσως ο Μάτζικ Τζόνσον, η λάμψη που έδειξε

σε εκείνο το παιχνίδι της πρώτης του χρονιάς το 1980 εναντίον των Σίξερς -

ίσως δεν είναι και τόσο καλός."

Όταν διάβασα τους τίτλους: "Τραγικός Μάτζικ",

και:"Για αυτό ο Λάρι Μπερντ είναι καλύτερος από τον Μάτζικ",

αυτό απλά με διέλυσε. Ξέρεις, χάνω από τον αντίπαλό μου, χάνω από τον Λάρι,

και μετά, τώρα δεν βρίσκομαι στο ίδιο επίπεδο με τον Λάρι.

Ήταν δύσκολο για μένα να το χωνέψω.

Για ένα μήνα, δεν έβγαινα από το σπίτι.

Έτρεχα μόνο νωρίς το πρωί, και γυμναζόμουν,

αλλά δεν γυμναζόμουν με κόσμο.

Ένιωθα απαίσια γι' αυτόν,

στο πώς τον παρουσίαζαν μετά από εκείνη την ήττα,

εννοώ, ότι τα φόρτωσαν όλα πάνω του.

Έτσι, του έγραψα ένα προσωπικό σημείωμα.

Ο Πατ Ράιλι μου έστειλε ένα γράμμα, που έλεγε ότι με αγαπούσε,

ότι θα είμαστε καλά. Θα τα πάρουμε του χρόνου.

"Θέλω να είσαι στην καλύτερη φόρμα της ζωής σου,

και να επιστρέψεις καλύτερος."

Η αυτοαξιολόγηση είναι δύσκολη,

ξέρετε, αλλά πρέπει να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.

Έπρεπε να συνειδητοποιήσω ότι δεν ήμουν τόσο καλός όσο νόμιζα ότι ήμουν.

Έπρεπε να πάω και να γίνω καλύτερος, για να νικήσουμε τους Σέλτικς.

Η αποτυχία του Μάτζικ, έδωσε στον Πατ Ράιλι την ευκαιρία...

πραγματικά να βγει μπροστά και να πει: "Θα το κάνουμε με τον δικό μου τρόπο."

γιατί για ότι αφορούσε το Σοουτάιμ,

ο Πατ Ράιλι ήταν ένας τύπος από τα προάστια της Νέας Υόρκης,

που ως παιδί κρατούσε ψηλά τα μανίκια του με ένα πακέτο τσιγάρα.

Ο Ράιλι ήταν ένας παθιασμένος τύπος.

Το γεγονός ότι κατέληξε να είναι ο απόλυτος λαμπερός τύπος του Λ.Α.,

αυτό ήταν μια μάσκα, που έκρυβε βαθιά

αυτόν τον τύπο του εργάτη, που τσακώνεται με γυμνά χέρια, που ήταν μέσα του.

Λοιπόν, το να βγαίνεις με γροθιές σηκωμένες,

και να τις τρως από κάποιον -

αυτό ήταν κάτι το οποίο ο Ράιλι δεν το είχε συνηθίσει.

Η φήμη τους ήταν - ότι ήταν, τα εργατικά παιδιά, ξέρεις, αυτού που δούλευαν σκληρά.

Και ότι εμείς ήμασταν ένα μάτσο τύποι του Χόλιγουντ, παιδιά του Σοουτάιμ,

που νοιαζόταν μόνο για τα χρήματα, και τις διαφημίσεις, και όλα αυτά.

Και αυτό το στερεότυπο, ήταν λάθος.

Ο Ράιλι την έμπαινε άσχημα στον Έρβιν,την έμπαινε σε μένα,την έμπαινε στον Κούπ,

για να μας πιέσει ακόμα περισσότερο από όσο μας πίεσε ποτέ άλλοτε.

Ας το δουλέψουμε.

Πάμε! Πάμε! Πάμε!

Κάθε προπόνηση, ήταν σαν να ήταν το έβδομο παιχνίδι.

Κουπ! Κουπ! Ει!

Το σπουδαίο με αυτό είναι -ότι ο Μάτζικ ήταν σε φάση: «Ναι, πάμε.

Ξέρεις,πάμε."

Εννοώ, μείνετε σκληροί.

Μείνετε σκληροί.

Ο Ράιλι θα σε έκραζε αν ξεκινούσες να βοηθάς τους αντιπάλους να σηκωθούν.

Αρχίσαμε να έχουμε σε κάθε παιχνίδι κανόνες ότι απαγορεύονται τα λέι απ.

Έκλεψε ο Ράμπις. Μακρινή πάσα στον Κούπερ.

Πάει μέχρι το καλάθι, για να δώσει την μπάλα στον Γουόρθι. Κάρφωμα!

Ο "Ράιλς" ήθελε να το μάθουν όλοι:

"Δεν είμαστε αδύναμοι."

Και τώρα έχουμε έναν καβγά, Καρίμ εναντίον Σέιζ.

Ο Καρίμ έχει κάνει κεφαλοκλείδωμα στον Σέιζ.

Ήταν υπέροχο το πόσο συγκλονισμένοι ήταν οι Λέικερς εξαιτίας μας,

αλλά είχαμε τα δικά μας προβλήματα. Λοιπόν, ένα πρόβλημα ...

τον Σέντρικ Μάξγουελ.

Ο Μαξ ήταν ελεύθερος, και δεν έπεφτε σε αυτά που ζητούσε.

Ο Ρεντ τελικά του έκανε συμβόλαιο, αλλά κανείς δεν χάρηκε για το πώς εξελίχθηκε.

Όταν πήγα εκεί, είχα ήδη σκισμένο χόνδρο στο γόνατό μου.

Έτσι, όταν υπέγραψα το συμβόλαιό μου, ήμουν ήδη τραυματίας.

Και έπαιξα μισή σεζόν κάπως κουτσαίνοντας από τους πόνους.

Επέστρεψε από τις διακοπές.

Του είπα: "Μαξ, τι πρόγραμμα προπόνησης έκανες το καλοκαίρι;",ξέρεις.

Και έλεγε: "Πήγα από την Μίλερ στην Μίλερ Λάιτ."

Και, ξέρετε, ήταν η φάση: "Μαξ, τι έκανες όλο το καλοκαίρι;"

"Ε, οδηγούσα την BMW μου, και κατέβαζα την ηλιοροφή,

και απλώς έκανα βόλτες με το αυτοκίνητο, και έβλεπα τον κόσμο να δουλεύει."

Και ξέραμε ότι απλώς διασκέδαζε και έκανε πλάκα,

αλλά όταν έφτασε στο σημείο όπου το γόνατό του δεν ανταποκρινόταν όπως ήλπιζε,

και ακόμα αστειευόταν γι' αυτό με τέτοιου είδους πλάκες, δεν ήταν τόσο αστείο.

Λοιπόν, στα μέσα της σεζόν,ο Μαξ έκανε εγχείρηση στο γόνατό του.

Και ο γιατρός είπε ότι θα αναρρώσει πλήρως.

Στην αποθεραπεία,σου λένε ότι μπορεί να επιστρέψεις σε έξι εβδομάδες,ή κάτι τέτοιο.

Και κάνω αποθεραπεία κάθε μέρα, και ένιωθα το γόνατό μου σαν να ήταν νουντλς.

Είναι δύσκολο να μην έχεις κάποιες αμφιβολίες, γιατί είναι πολύ πλακατζής.

"Αλλά σε χρειαζόμαστε, Μαξ.

Ο γιατρός είπε ότι αυτό θα πάρει τέσσερις εβδομάδες ή έξι εβδομάδες, με πιάνεις;"

Και η ιστορία τραβούσε παραπάνω.

Ο Ρεντ, και ο Λάρι, και κάποιοι άλλοι συμπαίκτες μου πίστεψαν ότι,

λόγω του τρόπου που υπέγραψα το συμβόλαιο, ότι δεν ήθελα να γυρίσω και να παίξω.

Και ήθελα να επιστρέψω και να παίξω.

Η σχέση μου με την ομάδα από εκεί και πέρα, απλά χειροτέρεψε.

Φόργουορντ,με το νούμερο 32, ο Κέβιν Μακ Χέιλ!

Ο Κέβιν Μακ Χέιλ αντικατέστησε τον Μαξ στην αρχική πεντάδα,

και αν ο Μαξ υπέφερε, η ομάδα σίγουρα δεν υπέφερε.

Α. Πανεύκολο. Δείτε αυτό από τον Μακ Χέιλ.

Μέσα σε μια νύχτα, ο Μαξ ήταν μια ξεχασμένη ιστορία,

και ο Κέβιν ήταν ο καλύτερος πάουερ φόργουορντ στην λίγκα.

Στις 3 Μαρτίου 1985, ένα απόγευμα Κυριακής, εναντίον των Ντιτρόιτ Πίστονς -

ο Κέβιν βάζει τα πάντα σήμερα. Τα έχει βάλει όλα.

Δύο φόλοου, και σκοράρει.

Και αυτή είναι η μέρα του Κέβιν Μακ Χέιλ.

Είναι στον ρυθμό για μια ευκαιρία να βάλει 50 για πρώτη φορά.

Και ο Λάρι Μπερντ, φροντίζει να το κάνει.

Πασάρει στον Κέβιν Μακ Χέιλ σε κάθε ευκαιρία.

Ξανά στον Κέβιν. 51!

Άλλο ένα καλάθι, και θα κάνει το ρεκόρ σκόρερ όλων των εποχών των Σέλτικς.

Μπερντ,πασάρει γρήγορα. Στέλνει την μπάλα στον Μακ Χέιλ.

Ο Μακ Χέιλ ευστοχεί! Ο Μακ Χέιλ σπάει το ρεκόρ!

Και είχα σπάσει το ρεκόρ στο σκοράρισμα, και απέμενε ακόμα κάτι σαν...

ενάμιση, 2 λεπτά για να λήξει το παιχνίδι,κάπου τόσο.

Ο KC είπε: "Θες να βγεις;" Και είπα: «Ναι». Είπα ,ξέρεις:"Βγάλε με έξω."

56 πόντοι, που είναι το ρεκόρ όλων των εποχών στο σκοράρισμα για τους Σέλτικς

σε ένα παιχνίδι.

Ο Λάρι με κοίταξε και είπε: "Δεν πρέπει να βγεις.

Πρέπει να συνεχίσεις να σκοράρεις. Πολύ σπάνια είσαι σε τέτοια μέρα.

Αν εγώ ήμουν σε τέτοια μέρα, δεν θα σταματούσα."

Αστειευόμενος είπα:"Λοιπόν,

αν δεν προσπαθήσεις να βάλεις 60, θα πάρω το ρεκόρ πολύ σύντομα."

Ο Λάρι χρειάστηκε μόνο εννέα ημέρες για να κάνει πράξη τα λόγια του.

Σουτ εν κινήσει,ευστοχεί! Είναι μέσα!

Ο πάγκος της Ατλάντα, κυριολεκτικά τον αποθεώνει.

Ευστοχεί ξανά.

Αυτή είναι η καλύτερή μέρα σουτέρ που έχω δει ποτέ σε παιχνίδι.

Κάθε φορά που ευστοχεί,

όλος ο πάγκος κουνιέται, και οι τύποι λένε: "Ω, Θεέ μου!"

Ο Μπερντ κάνει το σουτ. Ευστοχεί!

Έχει 54!

Όταν ο πάγκος μας άρχισε να πανηγυρίζει,και να κάνουν χάι-φάιβ,είπα:

"Θα φροντίσω να φάτε πρόστιμο όλοι σας." Με πιάνεις;

Την δίνει στον Μπερντ.

Και ο Μπερντ κάνει το σουτ... Ευστοχεί!

Έχει 60 πόντους!

Δεν επευφημείς τον εχθρό. Τι κάνετε ρε σεις;

Ήταν όμως τόσο καυτός, που όλοι πανηγύριζαν.

Εννοώ, δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.

Τι άλλο να πεις;

Λάρι Μπερντ! Λάρι Μπερντ!

Το ρεκόρ του Τζον Χάβλιτσεκ, κράτησε για πολύ καιρό.

Του Κέβιν, άντεξε μόνο λίγες μέρες.

Ήταν καλό για τον Κέβιν να έχει ένα ρεκόρ,

αλλά δεν ήταν καλό ο Κέβιν να έχει το ρεκόρ, και ο Λάρι να είναι στην ομάδα.

Απλά έτσι ήταν ο Λάρι.

Ο Λάρι ήταν σε τρομερή κατάσταση.

Έμοιαζε σαν κάθε βράδυ, να έβαζε σουτ στην λήξη.

Ο Λάρι Μπερντ ισοφαρίζει το παιχνίδι, με 5 δευτερόλεπτα να απομένουν!

Ρώτησα τον Λάρι μια φορά, αφού είχε βάλει καναδύο νικηφόρα σουτ:

"Πώς το κάνεις αυτό;"

Είπε: "Αν δούλευες τόσο σκληρά όσο εγώ, κι εσύ θα τα έβαζες."

Ο Μπερντ,παίρνει την μπάλα στην πλάγια γραμμή. Πηγαίνει στην βασική γραμμή.

Κάνει το σουτ,και ευστοχεί!

Ω Θεέ μου!

Τι υπέροχο τέλος σε αυτό το παιχνίδι!

Όταν το σούταρε, ήξερες ότι θα έμπαινε.

Ο DJ θα κάνει την επαναφορά. Δίνει στον Μπερντ.

Ο Μπερντ προσποιείται. Ο Μπερντ κάνει το σουτ. Είναι μέσα!

Ο Λάρι Μπερντ το έκανε ξανά! Ο Μπερντ κέρδισε ξανά το παιχνίδι!

Ο Λάρι κέρδισε το δεύτερο συνεχόμενο MVP του,

τελειώσαμε με το καλύτερο ρεκόρ στην λίγκα,

και φτάσαμε εύκολα ξανά στους τελικούς.

Όλα πήγαιναν καλά στον κόσμο.

Ξέρεις το συναίσθημα, γιατί έχεις ξαναφτάσει ως εδώ.

Εγώ -Δεν έχω σκοράρει ούτε έναν πόντο.

Ναι, αλλά κάπως έφερες τους εδώ που βάζουν τους πόντους.

Άρα, παίρνεις πάρα πολλά.

Λοιπόν, οι Σέλτικς ήταν ξανά στους τελικούς,

και ήταν τόσο αντιπαθητικοί όσο ποτέ.

"Θέλουμε τον Τζακ."

και πιστέψτε με... δεν θα θέλαμε κάτι άλλο.

Δεν είχε σημασία που είχαμε κερδίσει περισσότερα παιχνίδια το '85 από το '84.

Δεν είχε σημασία που διαλύσαμε τους πάντες στα πλέι οφ της Δυτικής Περιφέρειας.

Τρεις εναντίον ενός. Μάτζικ, στο κέντρο στον Γουόρθι. Ωου!

Αυτό που είχε σημασία, ήταν ότι τώρα επιστρέφαμε στην Βοστόνη,

εκεί που ξεκίνησε όλη αυτή η βλακεία,

εκεί όπου έλεγαν τον Γουόρθι "αδύναμο",

εκεί που έλεγαν ότι ο Πατ Ράιλι ήταν απατεώνας του Χόλιγουντ,

εκεί που έλεγαν στον Καρίμ ότι ήταν γέρος,

και εκεί που έλεγαν τον Μάτζικ "τραγικό".

Ει, Τζακ, αυτό μου πάει πολύ.

Έι, είναι επίσημο τώρα. Σου αρέσουν και οι Σέλτικς.

Απλώς μισούσαμε την Βοστόνη.

Απλώς μισούσαμε την αλαζονεία τους. Μισούσαμε την αυτοπεποίθησή τους.

Όλα τα πρωταθλήματα που έχουν κατακτήσει -

πας εκεί και κοιτάς το ταβάνι -

ξέρετε, απλά τα μισούσαμε όλα αυτά.

Όπως είπε ο Μάικλ Κορλεόνε, στον "Νονό",

ήταν καιρός να φροντίσουμε όλες τις οικογενειακές υποθέσεις.

Δεν μπορούσα να περιμένω.

Από τη στιγμή που χάσαμε το '84,

στην πρώτη μέρα της προετοιμασίας, στην κανονική περίοδο,

απλά ανυπομονούσα να επιστρέψω.

Είναι μια από τις μεγαλύτερες αντιπαλότητες σε όλο τον αθλητισμό,

οι Σέλτικς και οι Λέικερς.

Και αν αυτό είναι αλήθεια, είναι η πιο μονόπλευρη αντιπαλότητα σε όλο τον αθλητισμό.

Οκτώ φορές αυτοί οι δύο έχουν συναντηθεί για το πρωτάθλημα του NBA,

και τις οκτώ φορές, έχουν κερδίσει οι Σέλτικς.

Οι Λέικερς είναι αποφασισμένοι να κερδίσουν αυτή τη φορά, αλλά ο χρόνος θα δείξει.

Οι Σέλτικς μας έλεγαν λίγους, μας έλεγαν ψεύτικους, μας έλεγαν αδερφές.

Μπορώ να θυμηθώ δηλώσεις από τον Μπερντ,

και δηλώσεις από τον ML Καρ.

Αυτό που ειπώθηκε για εσένα, προσωπικά - εννοώ, μην το ξεχνάς.

Οι Λέικερς είναι το φαβορί σε αυτή την σειρά τελικών,

αλλά αυτό δεν ισχύει μέχρι να αποδείξουν ότι μπορούν να αντέξουν

στον παράγοντα τσαμπουκά που πρόκειται να τους υποβάλλουν οι Μπόστον Σέλτικς.

Κερδίστε το Λ.Α.! Κερδίστε το Λ.Α.! Κερδίστε το Λ.Α.!

Θέλαμε πάρα πολύ να είναι εκεί.

Ξέραμε ότι αν έφτασαν εκεί, είχαμε την ευκαιρία να δείξουμε σε όλους

ότι όλοι αυτά τα παραμύθια, είναι ένα μάτσο μ@@@ίες.

Δεν είμαστε μαλακοί.

Και θέλουμε να το αποδείξουμε στην ομάδα που διέδιδε αυτά τα παραμύθια.

Και ο Γουόρθι,μπαίνει προς τα μέσα. Και αστοχεί στο λέι απ.

Ο Ντάνι,έκανε καλή δουλειά παρενοχλώντας τον. Ντάνι, το ριμπάουντ.

Κατεβαίνει στο κέντρο. Λέι-απ,και ευστοχεί!

Τρομερή φάση από τον Έιντζ!

Αριστερά,πάσα στον Ντάνι. Τώρα στον Μπερντ.

Μπέρντ, κάτω από το καλάθι. Λέι-απ, μέσα.

Η Βοστόνη είναι μπροστά με 10.

Δύο παίκτες στον Μπερντ. Ο Έιντζ είναι ελεύθερος.

Και οι Σέλτικς παίρνουν το μεγαλύτερο προβάδισμα τους.

Ω,ρε φίλε. Αυτό περίμενε το Λος Άντζελες όλο το χρόνο;

Δεν υπήρχε κάτι διαφορετικό. Ήταν οι ίδιοι Λέικερς.

Ψάχνω. Λέω: "Ίσως να είναι κάποιος καλικάντζαρος εδώ μέσα κάπου.

Είμαι σε φάση: "Ίσως υπάρχουν, κάποια φαντάσματα."

Περιμέναμε μια πρόκληση, αλλά, αντί αυτού, είχαμε μια συντριβή.

Ω, τρομερή πάσα με την μία από τον Λάρι Μπερντ, χωρίς να κοιτάει!

Στην πρώτη περίοδο, ότι σουτάραμε, πήγαινε μέσα.

Έιντζ, εν κινήσει. Είναι μέσα!

Είναι καυτός!

Ήταν ακατανόητο,

εννοώ,για τους Λέικερς, σχεδόν για όλους.

Κανείς δεν το περίμενε αυτό.

Σας λέω... Ο Πάρις είναι πιο γρήγορος από τον Τζαμπάρ στο γήπεδο σε κάθε φάση.

Και ο Καρίμ το πλήρωσε τώρα.

Και ο Καρίμ... ο φουκαράς ο Καρίμ.

Έδειχνε γέρος και εξαντλημένος.

Σχεδόν ένιωσα άσχημα για εκείνον.

Σχεδόν.

Φαινόταν ότι έμενα πίσω σε κάθε αιφνιδιασμό.

Ήταν σαν να έφτανα αργά,

και προσπαθούσα να προλάβω σε όλο το παιχνίδι.

Φαινόταν σαν να μην είχα θέση εκεί.

Θα έχουμε συντριβή σε αυτό το παιχνίδι,από ότι φαίνεται.

Πάρις. Και είναι προβάδισμα 30 πόντων.

Και ποιος πίστευε ότι θα συνέβαινε αυτό;

Ο Καρίμ φαινόταν εξαντλημένος.

Και ήμασταν σοκαρισμένοι.

Ήμασταν απολύτως σοκαρισμένοι.

Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που έβλεπα.

Ίσως ο Καρίμ τελείωσε.

Μερικές φορές, ακόμη και με τους σούπερ σταρ, το τέλος απλά συμβαίνει.

Ο Καρίμ ήταν ο γηραιότερος παίκτης στην λίγκα,

έτσι ήξερα ότι αυτή η μέρα θα ερχόταν,κάποια στιγμή,

αλλά όχι στο πρώτο παιχνίδι των τελικών του NBA.

Το παιχνίδι που υποτίθεται ότι θα ήταν η επιστροφή μας,

έγινε γνωστό ως: "Η σφαγή της Ημέρας Μνήμης".

Απλώς δεν ήμασταν έτοιμοι.

Νομίζαμε ότι ήμασταν, και ίσως το θέλαμε πάρα πολύ,

αλλά απλά δεν ήμασταν έτοιμοι.

Λοιπόν, ήταν μια εμφάνιση που έσπασε πολλά ρεκόρ,

από τους Μπόστον Σέλτικς.

Όταν χάνεις έτσι, το πρώτο παιχνίδι,

αναρωτιέσαι: "Μπορούμε να νικήσουμε αυτούς τους τύπους;

Μπορούμε να νικήσουμε αυτούς τους τύπους;"

Δεν έγινε ματς.Το πρώτο παιχνίδι - πάει στους Μπόστον Σέλτικς, με μεγάλη διαφορά.

Ηττηθήκαμε με 148-114.

Μόλις άρχισε να ξεφεύγει, απλώς το παράτησα.

Είπα: "Απλά παρατήστε το."

Και ήθελα να περάσουν τους 170, γιατί χρειαζόμουν κάτι για την επόμενη μέρα.

Ο Πατ Ράιλι μας έβαλε να δούμε τέσσερις ώρες βίντεο την επόμενη μέρα.

Και απλά άναψε την φλόγα μέσα μας.

Και μετά πήρε τον Καρίμ,

και πραγματικά άναψε φλόγα μέσα του.

Ήμουν θυμωμένος.

Ξέρεις, ήμουν όσο πιο θυμωμένος γινόταν,

από μια εμφάνιση, ειδικά μετά από αυτό που μας συνέβη την προηγούμενη χρονιά.

Και όλο το βίντεο, αφορούσε πραγματικά αυτόν,

και τι έπρεπε να κάνουμε για να ετοιμαστούμε να πολεμήσουμε αυτήν την ομάδα.

Ο Πατ Ράιλι ήταν σκασμένος.

Στο τέλος, είχαμε έναν από αυτούς τους παλιούς μαυροπίνακες.

Έριξε μια γροθιά στον πίνακα, και είπε: "Αυτό δεν θα ξαναγίνει ποτέ." Μπαμ!

Ο Καρίμ δεν άκουγε μπινελίκια μόνο από τον Ράιλι.

Υπήρχαν δύο μεγάλες μέρες μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου παιχνιδιού, στην Βοστόνη.

Και για δύο σκληρές μέρες, τα ΜΜΕ αντιμετώπισαν τον Καρίμ σαν στόχο.

Τα ΜΜΕ απλά τον σταύρωσαν, έλεγαν ότι ήταν πολύ μεγάλος,

έλεγαν ότι ξεφτιλίστηκε στο γήπεδο από τους Πάρις και Μακ Χέιλ,

και ότι έπρεπε να είχε αποσυρθεί. Εννοώ, απλά τον έσκισαν.

Ο κόσμος τον σκότωνε. Νομίζω ότι είχε 3 ριμπάουντ και 12 πόντους.

Ο κόσμος έλεγε: "Τελείωσε."

Όλοι αποφάσισαν ότι η καριέρα μου τελείωσε. Ξέρεις, αυτό ήταν.

Μπαίναμε στο λεωφορείο για το δεύτερο παιχνίδι.

Ο Πατ Ράιλι είναι πολύ αυστηρός με τους κανόνες.

Και όλοι ακολούθησαν τους κανόνες του κατά γράμμα.

Όχι φίλοι, όχι οικογένεια στο λεωφορείο, τίποτα από αυτά.

Και θυμάμαι τον Καρίμ να τρέχει προς το λεωφορείο, και κάποιος ερχόταν μαζί του.

Ο Καρίμ μπαίνει στο λεωφορείο, με κοιτάει στα μάτια,

και είπε: "Μπορεί ο μπαμπάς μου να έρθει μαζί μας στο παιχνίδι;"

Και είπα: "Βεβαίως."

Δεν αφήνει κανέναν να μπει στο λεωφορείο.

Κανείς δεν μπορεί να μπει στο λεωφορείο.

Και καθόμαστε εκεί,σε φάση: "Ουάου."

Δεν ήμουν έτοιμος, ξέρετε...

να επιβάλλω κάποιου είδος ανόητο κανόνα, ξέρετε, εδώ,

ξέρετε,εκείνη την ώρα, γιατί νομίζω,ότι εκείνη την στιγμή,

αναζητούσε παρηγοριά,και μάλλον χρειαζόταν την φωνή του πατέρα του.

Εκείνη την στιγμή, εμπνεύστηκα από τον Καρίμ και τον πατέρα του.

Αυτό με απομάκρυνε από αυτά για τα οποία ήθελα να μιλήσω,

και να αρχίσω να μιλάω για τους πατεράδες, δηλαδή - τότε μίλησα για τον πατέρα μου.

Είχα έναν σκληρό μπαμπά. Ξέρεις, αγαπούσε την πειθαρχία.

Ξέρεις, όχι πολύ ενθάρρυνση, όχι πολλά τέτοια.

"Δείξε μου περισσότερα, δείξε μου περισσότερα, κάνε περισσότερα",ξέρετε,

τέτοια πράγματα.

Αλλά σεβόμουν, ξέρετε, όλα όσα έλεγε.

Έτσι, όταν ήμουν πολύ νέος, ο πατέρας μου μου είπε να σηκώσω ανάστημα,

και μου είπε να στυλώσω τα πόδια μου, και να επιμείνω,να σκεφτώ πάρα πολύ καλά,

και να κατασταλάξω, ξέρεις, για το ποιος είμαι και τι πρέπει να κάνω.

Και όταν σου δοθεί αυτή η ευκαιρία, πρέπει να το κάνεις."

"Θα πρέπει να παλέψεις. Θα πρέπει να σταθείς εκεί.

Δεν μπορείς να ξεφύγεις. Δεν υπάρχει πουθενά να πας."

Ναι, νομίζω ότι αυτή ήταν η ουσία της ομιλίας του,

ήταν ότι έπρεπε να στυλώσουμε τα πόδια μας, και έπρεπε να βγούμε στο γήπεδο,

και να κάνουμε αυτό που ξέραμε ότι μπορούσαμε να κάνουμε,

και να μην κάνουμε πίσω σε κανέναν και σε τίποτα.

Αυτό είχε απήχηση,γιατί...

θυμάμαι ότι την προηγούμενη χρονιά,κώλωσα -

ξέρετε, κώλωσα στο τρίτο παιχνίδι,

κώλωσα στο τέταρτο παιχνίδι.

Ποτέ δεν κράτησα την θέση μου.

Έτσι ήξερα, όταν ο Μακ Χέιλ άρχισε να πιέζει,και ο Λάρι άρχισε να σπρώχνει,

και τα πράγματα ζεστάθηκαν, πρέπει να τους κοντράρεις.

Νομίζω ότι προσπαθούσε να μας πει, βασικά:

"Αντισταθείτε βγείτε στο γήπεδο και παίξτε.

Μην ανέχεστε μ@@@ιες."

Οι Σέλτικς στην επίθεση. Το Λ.Α. επιστρέφει.

Ο Μπέρντ, όμως, σουτάρει από έξω.

Κανείς δεν πάει στο ριμπάουντ για τους Σέλτικς.

Ο Καρίμ σκοράρει, από πάσα του Μάτζικ Τζόνσον.

Η σοβαρότητα στο πρόσωπο του Καρίμ,

ήταν σαν να μπορούσε να παλέψει ένας εναντίον ενός με αρκούδα.

Μάξγουελ, εναντίον Κούπτσακ. Τάπα από τον Καρίμ.

Φίλε, θα σου πω κάτι... τρέχει σαν να είναι 18 χρονών.

Ένιωσα σαν ο μεγάλος μου αδερφός να είχε έρθει να με σώσει.

Απλώς είχες αυτή την αίσθηση να βγαίνει από αυτόν.

Καρίμ.

Και μια ωραία ραβέρσα από τον Αμπντούλ-Τζαμπάρ.

Μερικές φορές, πρέπει να αφήνεις τα σκυλιά που κοιμούνται όπως είναι.

Και ξύπνησαν έναν ευγενικό γίγαντα, και τρελάθηκε.

Ο πραγματικός Καρίμ επέστρεψε.

Ξαφνικά, κανείς δεν πρόσεχε πόσο γέρος ήταν,

απλά το πόσο καλός ήταν.

Καρίμ.

Και υπήρχαν σουτ που έβαλε, εννοώ, έκανες ότι μπορούσες,

και ήσουν σε φάση:"Ω, θεέ- Ξέρεις, ουάου."

4 δευτερόλεπτα για την επίθεση. Ο Καρίμ σηκώνεται,και καρφώνει.

Ο Καρίμ έκανε παπάδες σε εκείνο το παιχνίδι.

Εννοώ, απλώς κυριάρχησε.

Και πηδούσε σαν τον νεαρό Καρίμ.

Καρίμ, κάρφωμα.

Όλοι ήμασταν σε φάση...

"Ω Θεέ μου!

Ω Θεέ μου!"

Και στο γήπεδο,μας έψαχνε για χάι-φάιβ.

"Ναι, φίλε. Δώσε μου ένα χάι-φάιβ." Και ήμουν σε φάση:"Ποιος είναι αυτός ο τύπος;"

Είχα έναν πολεμιστή, που απλά τον είχαν σταυρώσει,

μετά από μια φρικτή απόδοση στο πρώτο παιχνίδι,

και μετά επιστρέφει,και παίζει το παιχνίδι της ζωής του.

Η αλήθεια ήταν ότι ο Καρίμ δεν ήταν νεκρός,

και οι 30 πόντοι και τα 17 ριμπάουντ του,

απέδειξαν ότι οι Σέλτικς δεν μπορούσαν να αντέξουν την αλήθεια.

Όλο το κίνητρο προήλθε από την φρικτή απόδοση που είχα,

η τελευταία ανάμνηση που είχε ο κόσμος από μένα.

Φρόντισα να δουν τι μπορώ να κάνω.

Οι Λέικερς ισοφάρισαν αυτή τη σειρά σε 1-1.

Νιώθεις ωραία, ξέρεις, όταν ξέρεις ότι δεν είσαι νεκρός.

Ξέρεις,υπήρχε κόσμος που έριξε πολλή λάσπη στο πρόσωπό μου.

Και είναι καλό να ξέρουμε ότι αυτό ήταν λίγο πρόωρο.

Και ξέρω ότι δέχεται συνεχώς επιθέσεις,

για όποιες αδυναμίες μπορεί να έχει,

αλλά αν τον είδατε απόψε, έπαιξε με τρομερό πάθος, και μας οδήγησε -

Είναι ο καλύτερος παίκτης όλων των εποχών, κατά τη γνώμη μου.

Δεν γουστάρω που το παραδέχομαι, αλλά ο Καρίμ ήταν πολύ καλός εκείνο το βράδυ.

Και αυτό που έκανε τα πράγματα χειρότερα,ήταν ότι άλλαξαν τους τελικούς σε μορφή 2-3-2,

που σήμαινε ότι τα επόμενα τρία παιχνίδια θα γίνονταν στο Λ.Α.

Αν λοιπόν οι Λέικερς κέρδιζαν όλα τα παιχνίδια στο Φόρουμ,

θα μπορούσαν να κερδίσουν τη σειρά χωρίς να επιστρέψουν στη Βοστόνη.

Ο Ράμπις, ο Ράμπις αισθάνεται κακός!

Σκουπίζει τον κ@@ο του με πράσινο των Σέλτικς!

Ήταν ωραία που ήμασταν στην έδρα μας.

Όλοι στο Φόρουμ ένιωθαν πιο σκληροί από ποτέ.

Και γνωρίζοντας ότι τρεις νίκες σήμαιναν ότι δεν έπρεπε να επιστρέψουμε στην Βοστόνη,

ήταν όλο το κίνητρο που χρειάζονταν οι Λέικερς.

Ριμπάουντ από τον Μακ Χέιλ. Κλέψιμο από τον Μάτζικ.

Κάτω από το καλάθι, κάρφωμα!

Ο Μακ Χέιλ και ο Μάτζικ αρχίζουν τα "γαλλικά".

Ο Μακ Χέιλ και ο Μάτζικ αρχίζουν τα "γαλλικά".

Κανείς δεν φυλάει τον Μπερντ. Παίρνει την μπάλα. Λέι-απ, μέσα. Οι Λέικερς μπερδεύτηκαν.

Ωχ! Κοίτα εδώ. Ο Μάκαντου και ο Μακ Χέιλ αρχίζουν τις γροθιές!

Προσέξτε!

Η Βοστόνη είναι σκ@@! Η Βοστόνη είναι σκ@@!

Ο Ντένις, με 9 δεύτερα για το σουτ. Σουτ από τα 6 μέτρα.Άστοχο.

Το ριμπάουντ είναι διεκδικούμενο. Το παίρνει ο Μπερντ.

Χάνει την μπάλα. Διεκδικούμενη μπάλα.

Ο Μπερντ βουτάει. Την κερδίζει. Ο Ράμπις βουτάει. Την κερδίζει.

Ο Έιντζ και ο Ράμπις αρχίζουν καβγά.

Άστους να πλακωθούν. Δεν είμαι εγώ εκεί κάτω.

Φίλε, ω φίλε, ω φίλε.

Ράμπις -- τρώει γροθιά. Προσέξτε!

Και ο Ράμπις τσακώνεται για περίπου 20η φορά σήμερα.

Ήταν ένα παιχνίδι αλάνας,

και οι Λ.Α. Λέικερς έχουν δώσει τον τόνο σε αυτό το κομμάτι.

Ήξερα ότι θα νικούσαμε την Βοστόνη, αλλά δεν ήξερα ότι θα τους δέρναμε.

Ο Μπάιρον Σκοτ ​​κλέβει από τον Ντένις Τζόνσον. Και οι Λέικερς κυριαρχούν.

Φαινόταν ότι πραγματικά πήραμε το μάθημά μας από το '84.

Οι Λέικερς προηγούνται με 2-1 νίκες,με μια συντριπτική νίκη με 136-111.

Προσωπικά, δεν πίστευα ότι οι Λέικερς είχαν πάρει καθόλου το μάθημά τους από το '84.

Το μόνο που έπρεπε να κάνουν οι Σέλτικς ήταν να κερδίσουν ένα παιχνίδι -

ένα παιχνίδι, και θα παίρναμε πίσω το πλεονέκτημα έδρας.

Αν μας αμφισβητούσαν, θα είχαμε την ευκαιρία να τους δείξουμε.

Καθώς το τέταρτο παιχνίδι έμπαινε στα τελευταία δευτερόλεπτα,

χάναμε με 2 πόντους, και είχαμε την μπάλα.

Ο Σκότι πασάρει στην ρακέτα, στον Καρίμ.

Γυρίζει αριστερά, σουτάρει από τα δεξιά. Από τα 5 μέτρα. Μέσα και έξω. Άστοχος.

Το ριμπάουντ διεκδικείται. Σουτάρει, και ευστοχεί!

Ο Μάτζικ Τζόνσον ισοφαρίζει το παιχνίδι!

Δεν ανησυχούσα. Είχαμε το τελευταίο σουτ,

και ξέρεις ότι είχαμε ακόμα τον Λάρι.

Ο Λάρι περνάει μέσα από ρακέτα, έρχεται προς τα δεξιά.

Και παίρνει την πάσα. Μπαίνει στην ρακέτα. Πάσα πίσω στον DJ.

Ο DJ σουτάρει. Είναι μέσα! Είναι μέσα!

Και δεν έμεινε χρόνος! Όλα τελείωσαν!

Η Βοστόνη κερδίζει το πολύ σημαντικό τέταρτο παιχνίδι!

Στο πέμπτο παιχνίδι, ήταν τόσο τρομερό

ότι το Λ.Α. έδειξε χαρακτήρα μπροστά στους κακόγουστους οπαδούς του, και μας κέρδισε;

Ο Τζόνσον, πίσω από τον Πάρις, ευστοχεί!

Είχαμε ήδη κάνει αυτό που έπρεπε να κάνουμε.

Και είναι 3-2 υπέρ του Λος Άντζελες, καθώς επιστρέφουμε στην Βοστόνη.

Οι Λέικερς μπορούσαν να πουν ότι άλλαξαν, μπορούσαν να παίξουν σκληρά,

αλλά δεν νομίζω ότι πίσω στη Βοστόνη,το πίστευε κανείς.

Οι "ψεύτες" θα πάρουν το πρωτάθλημα σε έκτο ή έβδομο παιχνίδι στο παρκέ;

Έλα τώρα.

Αυτό το πλεονέκτημα έδρας ήταν πολύ σημαντικό.

Αντιμετωπίζεις τους Σέλτικς, και αντιμετωπίζεις τον καλικάντζαρο,

και αντιμετωπίζεις 15.000 θυμωμένους οπαδούς.

Το να χάσουμε αυτό το παιχνίδι στην έδρα μας, θα ήταν γελοίο.

Οι Λέικερς είναι 0-8 σε τελικούς πρωταθλήματος κόντρα στους Μπόστον Σέλτικς.

Σήμερα, ελπίζουν ότι μπορούν να το αλλάξουν αυτό.

Αλλά καμία ομάδα σε όλη την ιστορία του αθλητισμού

δεν είναι πιο σκληρή στην έδρα της όταν πρέπει, από τους Μπόστον Σέλτικς.

Ναι. Τύχη. Εντάξει.

Θα σου δώσω μια πρόβλεψη. Το σημερινό παιχνίδι θα πάει στους Σέλτικς,

και το έβδομο παιχνίδι, και αυτό στους Σέλτικς. Πότε τους έχει κερδίσει το Λ.Α.;

Οκτώ στη σειρά;

Οι Σέλτικς θα κερδίσουν,

Γιατί οι Λέικερς έχουν μόνο δύο πιθανότητες ακόμα… ελάχιστες, και καμία.

Τι γίνεται παιδιά;

Νιώθαμε καλά. Σε φάση, παίζουμε στο Μπόστον Γκάρντεν,

και με το μεγαλύτερο πλήθος στην ιστορία της ανθρωπότητας,

εννοώ, ξέραμε ότι είχαμε ένα πλεονέκτημα, ότι είχαμε αυτό το πλεονέκτημα.

Το μόνο που χρειαζόμασταν, ήταν να κερδίσουμε ένα παιχνίδι.

Μην το πείτε πουθενά,

αλλά ερχόμασταν έχοντας κερδίσει τον τελευταίο αγώνα σε αυτό το γήπεδο.

Φέραμε κλιματιστικά. Φέραμε τις δικές μας πετσέτες, δικό μας σαπούνι.

Φέραμε το δικό μας νερό.

Ο Πατ είπε: "Δεν πίνουμε νερό.

Δεν κάνουμε ντους. Μην ανησυχείς. Δεν κάνουμε τίποτα σε αυτά τα αποδυτήρια."

Αλλά το ένα πράγμα που κάναμε -

Είπα σε όλους: "Φέρτε μόνο ένα κοστούμι.

Θα κερδίσουμε το έκτο παιχνίδι. Δεν μένουμε στην Βοστόνη."

Η νοοτροπία μας ήταν: "Πρέπει να κερδίσουμε το έκτο παιχνίδι.

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να πάμε σε έβδομο αγώνα, στην Βοστόνη,

δεδομένης της ιστορίας. Απλώς δεν μπορούμε να το αφήσουμε να φτάσει εκεί."

Αυτό είναι. Πρέπει να τα δώσουμε όλα εδώ, που κρίνονται όλα.

Αν αυτό σημαίνει θάνατο, αυτό είναι.

Είπα: "Είμαστε μία νίκη τώρα μακριά από, ξέρετε, αυτό που θέλουμε να κάνουμε.

Είμαστε μία νίκη μακριά από την εξιλέωση.

Έχουμε την ευκαιρία να το κάνουμε απόψε."

Και ο Μάτζικ Τζόνσον μπαίνει από την βασική γραμμή, και βάζει το πρώτο του καλάθι.

Γουόρθι.

Σουτάρει πέφτοντας προς τα πίσω.

Ο Καρίμ,σκοράρει με φόλοου.

Έπρεπε να το παραδεχτείς - οι Λέικερς εννοούσαν αυτό που είπαν.

Βγήκαν στο γήπεδο σαν να μην είχαν καμία πρόθεση να μείνουν στην Βοστόνη άλλη μια μέρα.

Μέσα στο καλάθι. Καρίμ,σκοράρει από πάσα του Μάτζικ Τζόνσον.

Ο Μάτζικ, έκανε αυτό που κάνει πάντα.

Τρομερή πάσα.

Ο Μάτζικ Τζόνσον, σε μια δύσκολη σκαστή πάσα στην βασική γραμμή στον Κερτ Ράμπις.

Ξέρεις, θυμάμαι τον Μάτζικ να βρίσκει τον Τζέιμς, και αυτός απλώς να καρφώνει.

Μάτζικ, στον Γουόρθι. Κάρφωμα! Όμορφη ασίστ από τον Μάτζικ.

Αλλά ο Καρίμ, έκανε τεράστιο παιχνίδι.

Ο Καρίμ, έρχεται και καρφώνει στα μούτρα του Πάρις.

Ο Καρίμ πρέπει να έπινε από το σιντριβάνι της νιότης κατά τη διάρκεια των τάιμ-άουτ.

Αλλά παίζαμε με τους Σέλτικς, και ξέραμε ότι θα είχαν μια απάντηση.

Πάντα είχαν.

Και περιμέναμε να συμβεί αυτό το σερί.

Ο Μπερντ είναι εκεί. Κάνει το φόλοου,και αστοχεί.

Οι Σέλτικς είχαν αρκετές ευκαιρίες.

Ο Μπάιρον Σκοτ, ευστοχεί στο σουτ.

Ο Μάτζικ προσπαθεί να πασάρει μέσα στην ρακέτα στον Γουόρθι.

Ο Ράμπις κλέβει Και να ο Μάτζικ,που πασάρει στον Γουόρθι.

Και το κάρφωμα από τον Τζέιμς Γουόρθι.

Μέσα στο καλάθι, στον Πάρις.

Και οι Σέλτικς, δεν μπορούν να ευστοχήσουν με τίποτα.

Για πέντε συνεχόμενα παιχνίδια, οι Λέικερς τους έδειξαν

ότι φέτος, δεν επρόκειτο να μασήσουν σε τσαμπουκάδες.

Φαινόταν ότι οι Σέλτικς επιτέλους άρχισαν να το πιστεύουν και αυτοί.

Ο ΜακΧέιλ χάνει την μπάλα,που βγαίνει εκτός.

Αυτά είναι τα απογοητευτικά πράγματα που σου συμβαίνουν,

όταν αρχίζεις να κουνάς το κεφάλι σου.

Οι μεγάλοι τρεις της Βοστόνης δεν μπορούσαν πια να μας αντισταθούν.

Και ο ένας τύπος που μας τρόμαξε, ο ήρωας του περσινού έβδομου παιχνιδιού -

Λοιπόν, δεν υπήρχε πουθενά.

Αυτό που ήταν πραγματικά ενδιαφέρον ήταν...

ότι ο "Μπομπότας" Μάξγουελ ήταν ο MVP την προηγούμενη χρονιά,

και μετά δεν έπαιξε καθόλου στα παιχνίδια του 85.

Ήταν πραγματικά λυπηρό που έπρεπε να βλέπω την σειρά.

Και νομίζω ότι ο KC με έβαλε μία ή δύο φορές, και μπήκα και σκόραρα.

Και μετά με έβγαλε αμέσως έξω. Αυτό ήταν πολύ εκνευριστικό.

Αλλά ήξερα ότι δεν μπορούσα να μπω από μόνος μου.

Και μετά, ήταν ο Καρίμ.

Μετά το παιχνίδι 1, έλεγαν ότι ήταν τελειωμένος. Τον κορόιδευαν.

Ήταν πολύ αργός, πολύ γερασμένος.

Τώρα, δύο εβδομάδες μετά, ο 38χρονος αρχηγός γελούσε τελευταίος.

Ο Καρίμ ήταν ο κορυφαίος και στις τρεις νίκες των Λέικερς,

και για άλλη μια φορά σήμερα.

Η φάση που θυμάμαι περισσότερο από όλες είναι η ραβέρσα του Καρίμ από το πλάι,

περίπου από τα 5 μέτρα, που καθάρισε το παιχνίδι.

Ραβέρσα από τον Καρίμ. Ευστοχεί.

Ω, είναι πραγματικά φανταστικός.

Ξέρεις, τρέχει μέσα στο γήπεδο έτσι.

Όλοι ξέραμε ότι το παιχνίδι είχε τελειώσει.

Έκανε αυτό το:"Ναι!"

Ξέρεις, ο Καρίμ δεν πανηγυρίζει ποτέ. Ξέρεις, ποτέ δεν...

Απλώς - Ήταν πολύ χαρούμενος.

Το Λ.Α. έρχεται στην Βοστόνη, και κερδίζει τον παγκόσμιο τίτλο!

Κατάφερα να σηκώσω το δάχτυλό μου στο Μπόστον Γκάρντεν,

και αυτή ήταν μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή για μένα.

Ήταν υπέροχο συναίσθημα να τους νικάς στη Βοστόνη.

Την προηγούμενη χρονιά, μισούσα τον ML Καρ,

που κουνούσε αυτή την καταραμένη πετσέτα σε κάθε παιχνίδι.

Και είχαμε την ευκαιρία να το τρίψουμε στην μούρη.

Όχι, δεν είπα τίποτα. Δεν χρειάστηκε.

Ήταν πολύ ήσυχοι μετά από αυτό, πολύ ήσυχοι.

Αυτό κάνεις με τους τύπους που λένε μ@@ίες.

Όταν τους κερδίζεις, τότε το βουλώνουν.

Δεν είναι καλό συναίσθημα. Απλώς, ήταν οι Λέικερς.

Και όταν έχεις την ευκαιρία να κερδίσεις

δύο παιχνίδια εντός έδρας και να κερδίσει ένα πρωτάθλημα, θα πρέπει να το κάνεις.

Ίσως τους θεωρούσαμε δεδομένους.

Ίσως νιώθαμε ότι η έδρα μας θα κέρδιζε.

Ίσως νιώσαμε ότι αυτή η θρυλική επιτυχία,

που είχαμε με τους Λέικερς, μας έκανε να το δικαιούμαστε,

γιατί σίγουρα δεν παίξαμε το ίδιο καλά το 1985.

Το καλύτερο πράγμα όταν τους κερδίζεις στην Βοστόνη,

ήταν ότι είχες σωπάσει 18.000, 19.000 ανθρώπους,

που δεν έλεγαν λέξη.

Λες και δεν είναι κανείς στο Μπόστον Γκάρντεν αυτή τη στιγμή. Τόσο ήσυχο είναι.

Το να κερδίσω ένα παιχνίδι όπως αυτό στο Μπόστον Γκάρντεν,

να κάνω αυτό το πλήθος να σκάσει -

αυτό ήταν γαμάτο.

Τελικά σταμάτησαν την κατάρα,

και οι Λέικερς κέρδισαν ακριβώς εκεί που ήθελαν να κερδίσουν αυτόν τον τίτλο -

κάτω από τα πανό του Μπόστον Γκάρντεν.

Απλά πανηγυρίζαμε. Τρελαθήκαμε.

Και μετά, επίσης, ήμασταν 0-8.

Οι Λέικερς, ως σύλλογος, δεν είχαν νικήσει ποτέ τους Σέλτικς.

Είχαμε σπάσει το ξόρκι.

Δεν το κερδίσαμε μόνο για εμάς.

Το κερδίσαμε για τον Τζέρι Γουέστ, και τον Έλτζιν Μπέιλορ,

και όλα εκείνα τα παιδιά που έπαιζαν σε αυτές τις ομάδες των Λέικερς που απέτυχαν,

όλα αυτά τα χρόνια πριν, που είχαν προσπαθήσει να νικήσουν τους Σέλτικς.

Πήγα στην ντουλάπα μου,

και πήρα την φανέλα μου των Λέικερς, και την φόρεσα.

Και κάθισα στον καναπέ μου, και φωνάζω,

και ουρλιάζω, και ζητωκραυγάζω, και τρελαίνομαι για αυτό,

που τελικά, αυτό το βάρος έχει φύγει από την πλάτη μας,

και οι Λέικερς είχαν κερδίσει.

Οι Σέλτικς και οι Λέικερς έδωσαν στον κόσμο μια μάχη,

ανάμεσα στις δύο καλύτερες ομάδες μπάσκετ.

Εδώ είναι το τρόπαιο σας. Το κερδίσατε. Το αξίζετε. Απολαύστε το.

Έι, κοίτα εδώ!

Θυμάμαι τον Δρ Μπας να παίρνει το τρόπαιο, και να λέει:

"Δεν μπορεί να πει κανείς πλέον ότι οι Λέικερς δεν έχουν νικήσει ποτέ τους Σέλτικς."

Αυτό έχει σβήσει την πιο απεχθή πρόταση στην αγγλική γλώσσα.

Δεν μπορεί να ειπωθεί ποτέ ξανά

ότι οι Λέικερς δεν έχουν νικήσει ποτέ τους Σέλτικς.

Και όλοι λέγαμε: "Ναι, ναι!"

Ουου!

Ναι, έχει ωραία αίσθηση!

Κάπου στην πορεία, κάποια στιγμή,

θα πρέπει να στυλώσουμε τα πόδια, να μείνουμε σταθεροί,

και να θέσουμε κάποια όρια, και το κάναμε.

Μπήκαμε σε αυτό το παρκέ εδώ,

και όλοι οι σκελετοί βγήκαν από τις ντουλάπες μας.

Ναι!

Δεν ήταν σαν να χάσαμε από,

ξέρετε, τον Χάμπτι-Ντάμπτι, και τους επτά νάνους.

Αυτοί οι τύποι είναι καλοί. Μπορούσαν να παίξουν.

Και, ξέρετε, έπαιξαν καλύτερα από μας. Αυτή είναι η ουσία.

Εννοώ, ξέρετε, δεν μπορούσαμε να τους κοντράρουμε,σε κάθε φάση,

όπως πάντα μπορούσαμε να κάνουμε.

Κέβιν. Κέβιν;

Το '84, όταν μπήκαμε στο λεωφορείο,

και φεύγαμε από το Μπόστον Γκάρντεν,

οι οπαδοί πετούσαν πράγματα στο λεωφορείο, μας έβριζαν και άλλα τέτοια,

απεναντίας το '85 - πήραμε καθαρό σεβασμό.

Μας χαιρέτησαν,

και είπαν, "Μπράβο σας", μας σεβάστηκαν, και αυτό ήταν.

Όλα αυτά κάτω από τα πανό του Μπόστον Γκάρντεν - τι σημαίνει αυτό για τον Τζέρι Μπας;

Λοιπόν, σχεδόν όλα αυτά τα πανό

κερδήθηκαν την εποχή που έπρεπε να νικήσουν τους Λέικερς για να το κάνουν.

Μπορείτε λοιπόν να φανταστείτε, όταν το κρεμάσουμε αυτό,

πρέπει να είναι τόσο γλυκό για εμάς όσο όλα αυτά για εσάς.

- Λατρεύω... - Το Λ.Α.!

- Λατρεύω... - Το Λ.Α.!

Ω, αυτό ακούγεται τόσο γλυκό.

Ήταν ώρα για πάρτι.

Επιτέλους, είχαμε νικήσει τους Σέλτικς.

Φίλε, αυτό ήταν τεράστιο.

Πιστεύει η Αμερική στην μαγεία; Να είστε σίγουροι για αυτό.

Για εμάς, η σεζόν του '86 θα ήταν η απόλυτη στέψη,

ένας ασταμάτητος γύρος θριάμβου.

Ο AC Γκριν,τον αναγκάζει σε λάθος.

Τι πάσα από τον Μάτζικ στον Κούπερ!

Μπορείς να το πιστέψεις αυτό;

Τώρα ήταν η σειρά της Βοστόνης να βυθιστεί στη μιζέρια.

Μπαίνοντας στη σεζόν του '86,

οι Σέλτικς ήταν κάπως τελειωμένοι, και τώρα θα υπήρχε μια δυναστεία των Λέικερς.

Και τότε οι Σέλτικς ανακοίνωσαν αυτή την περίεργη κίνηση,

ότι, από το χρονοντούλαπο της ιστορίας,

θα δοκιμάσουν τον Μπιλ Γουόλτον.

Προσπαθώ πολύ σκληρά, και ανυπομονώ να παίξω εδώ για τους Μπόστον Σέλτικς.

Ο Γουόλτον ήταν πραγματικά ένας μυστηριώδης παίκτης εκείνη την εποχή.

Παρόλο που τον είχαμε γνωρίσει 10 χρόνια νωρίτερα με το Πόρτλαντ,

που στο διάολο ήταν;

Ο Γουόλτον ήρθε στο ΝΒΑ

ως ένας από τους πιο πολυδιαφημισμένους παίκτες όλων των εποχών...

και μετά ανταποκρίθηκε στον ντόρο.

Ο Γουόλτον,πάνω ​​από τον Τζαμπάρ! Ω μωρό μου!

Δεν υπήρχε τίποτα που να μην μπορούσε να κάνει.

Ήταν ο τέλειος παίκτης.

Και μέχρι την τέταρτη σεζόν του στην λίγκα,

είχε κερδίσει ένα MVP και ένα πρωτάθλημα.

Δεν έχω προπονήσει ποτέ καλύτερο παίκτη.

Δεν έχω προπονήσει ποτέ πιο ανταγωνιστικό παίκτη,

και δεν έχω προπονήσει ποτέ καλύτερο άνθρωπο από τον Μπιλ Γουόλτον.

Αλλά αυτό είναι μόνο ένα μέρος της ιστορίας.

Καταρχάς, ο Μπιλ ήταν ο μόνιμος χίπης του μπάσκετ στη δεκαετία του 1970,

και θεωρούνταν κάπως αινιγματικός.

Στην πραγματικότητα, περισσότερο από κάπως.

Πιστεύω στην κυβέρνηση από, από και για τον λαό.

Και δεν είναι αυτό που συμβαίνει τώρα.

Και τότε, το 1978, έσπασε το πόδι του.

Και μετά το έσπασε ξανά.

Και ξανά. Και ξανά.

Στην πορεία, μήνυσε τους γιατρούς της ομάδας του,

έχασε δύο ολόκληρες σεζόν,

γράφτηκε στην Νομική Σχολή του Στάνφορντ,

επέστρεψε και έπαιξε, αλλά ποτέ μια πλήρης σεζόν.

Και όταν έπαιζε, έκανε περίεργα πράγματα.

Ο Γουόλτον πέταξε τα δικά του -- Ω, αυτό είναι παράβαση.

Κατά κάποιο τρόπο, ήταν μια διασταύρωση του Ρόι Χομπς και του Μεγαλοπόδαρου.

Μπορούσε να παίξει ακόμα; Έπαιξε ποτέ;

Ήταν όλο αυτό μια ψευδαίσθηση;

Έτσι, όταν αντάλλαξαν τον Μαξ για αυτόν,

επτά χρόνια αφού έσπασε για πρώτη φορά το πόδι του, όλοι αναρωτηθήκαμε,

"Ο Ρεντ έχει ξεμωραθεί;"

Όταν πήγα στην Βοστόνη, έπρεπε να περάσω και από ιατρικές εξετάσεις.

Και έτσι,να μαι εκεί,περιτριγυρισμένος από όλους αυτούς τους γιατρούς.

Και έχουν τις άσπρες τους ρόμπες,και τα στηθοσκόπια τους,

και οι ακτινογραφίες μου είναι παντού στους τοίχους,

και τα ιατρικά μου αρχεία είναι παντού.Και τους ακούω να μιλάνε,

οι γιατροί,λένε: "Τι θα πούμε στον Ρεντ;

Δεν μπορούμε να περάσουμε αυτόν τον τύπο."

Έτσι, ξαφνικά, ο Ρεντ απλώς μπουκάρει μέσα. Και καπνίζει το πούρο του.

Ο Ρεντ λέει: "Σκάστε! Εγώ κάνω κουμάντο εδώ".

Και τους σπρώχνει όλους, και έρχεται αμέσως,

και στέκεται από πάνω μου στο τραπέζι της εξέτασης.

Ο Ρεντ κοιτάζει προς τα κάτω,σε μένα. Λέει: "Γουόλτον, μπορείς να παίξεις;"

Και τον κοίταξα, με τα λυπημένα, απαλά μάτια

ενός τύπου που ήθελε απλώς μια ακόμη ευκαιρία.

Και είπα: "Νομίζω ότι μπορώ, Ρεντ.

Νομίζω ότι μπορώ."

Και τράβηξε μια ρουφηξιά από το πούρο.

Ω Θεέ μου. Ο Ρεντ αφήνει τον καπνό.

Και ορκίζομαι, ότι ο καπνός βγήκε πράσινος.

Και υπήρχαν καλικάντζαροι, και τριφύλλια.

Κοιτάζει τους γιατρούς, κοιτάζει ξανά εμένα, και λέει: "Είναι μια χαρά.

Περνάει. Πάμε. Έχουμε παιχνίδι."

Μετά το πρώτο ματς της σεζόν, κόντρα στους μέτριους Νετς,

το πείραμα του Γουόλτον δεν φαινόταν τόσο καλό.

Ωχ. Ο Γουόλτον έχει πρόβλημα απόψε.

Το πρώτο παιχνίδι που παίξαμε, παίξαμε στο Νιου Τζέρσι και χάσαμε.

Και ο Μπιλ μπήκε στα αποδυτήρια,και ο Μπιλ ήταν σε φάση:

"Προσωπικά θα ήθελα να ζητήσω συγγνώμη

γι-για την αποψινή μου εμφάνιση. Η-ήμουν άθλιος."

Και όλοι τον κοιτάξαμε. Απλά αρχίσαμε να γελάμε.

Χάσαμε το παιχνίδι.

Ξέρεις, ο Λάρι λέει: "Φίλε, πρέπει να παίξουμε καλύτερα.

Δεν θέλω να το ξανακούσω αυτό για τα επόμενα 82 παιχνίδια."

Και έπαιξαν πολύ καλύτερα.

Ο Γουόλτον, την σπρώχνει στον Μακ Χέιλ! Τρομερή φάση!

Ο Μπιλ Γουόλτον παλεύει για την μπάλα σαν νεαρό κουτάβι.

Στον ΜακΧέιλ!

Έπαιζε το παιχνίδι ακριβώς με τον τρόπο

που ο Λάρι Μπερντ και ο Κέβιν ΜακΧέιλ έπαιζαν το παιχνίδι.

Το να έχεις τον Μπιλ στην ομάδα, ήταν σαν ένα συνεχές πάρτι.

Πήρε τους παίκτες μέχρι και σε μια συναυλία των Grateful Dead.

- Μια πολύ καλή... - Ποιο είναι το σκορ του ημιχρόνου;

Το σκορ ημιχρόνου, Τζέρι, 1-0.

Κάθε μέρα,απλά σπάγαμε τα α@@δια του Μπιλ για κάτι.

Και ο Μπιλ απλά γελούσε, και διασκέδασε, και απλά σκέφτομαι, ξέρεις, απλά...

Μετά τα παιχνίδια, θα τον έβλεπες πάντα να ανοίγει μια μπύρα και να λέει:

"Αυτό είναι καταπληκτικό. Ν-νικάμε τους πάντες."

Και, ξέρετε, έπινε μια γουλιά.

Όχι, Μπιλ. Όχι ξανά.

Ο Λάρι, και ο Κέβιν, και ο Ντάνι,

συνεχώς με κορόιδευαν, και με τσίγκλαγαν,

και με προκαλούσαν, και μου την έπεφταν.

Και το γούσταρα.

Εμπνευσμένοι από τον Γουόλτον,

οι Σέλτικς έπαιζαν παπάδες όλη τη σεζόν.

Το παιχνίδι της Βοστόνης ήταν πάντα, ξέρετε, να κυκλοφορούν την μπάλα.

Έγινε ακόμα πιο όμορφο όταν συνδυάστηκε ο Μπιλ Γουόλτον με τον Λάρι Μπερντ.

Μπερντ, στον Γουόλτον.

Η ειδυλλιακή φύση αυτής της συνεργασίας δεν μπορεί να παραγνωριστεί.

Δηλαδή, ο πιο έξυπνος φόργουορντ, ο πιο έξυπνος σέντερ,

απλά διαβάζοντας όμορφα ο ένας τον άλλον.

Υπέροχη πάσα από τον Γουόλτον, βρίσκει στην κίνηση τον Λάρι Μπερντ.

Μάλλον διασκέδασα περισσότερο εκείνη τη χρονιά.

Με την προσθήκη του Γουόλτον, ήταν ίσως η καλύτερη ομάδα μας,

και ήμασταν σχεδόν αήττητοι.

Παίκτες μπαίνουν,δίνουν προς τα έξω, σπρώχνουν, πασάρουν, κινούνται, κόβουν.

Ο Μακ Χέιλ σκοράρει!

Bing, bing, bing. Επτά πάσες σε 5 δευτερόλεπτα, και ένα ελεύθερο σουτ.

Μπερντ, στον Ρόμπερτ για 2.

Έλεγες κυριολεκτικά: "Ουάου."

Όταν συναντηθήκαμε με τους Λέικερς στα μέσα της σεζόν,

ανυπομονούσαμε να τους δείξουμε το καινούριο μας γυαλιστερό, κοκκινομάλλικο παιχνίδι των 2,13.

Το ριμπάουντ από τον Γουόλτον. Κέρδισε όλες τις μάχες.

Και καρφώνει την μπάλα στο καλάθι!

Ο Γουόλτον μπλόκαρε την ραβέρσα του Καρίμ...

Και το σουτ το μπλοκάρει ο Γουόλτον από πίσω.

...και κυριάρχησε πλήρως στο παιχνίδι.

Γουόρθι,πασάρει στην κίνηση του Μαγκί. Και το σουτ,το μπλοκάρει ο Γουόλτον!

Μπλόκαρε άλλο ένα!

Α, χρεώνεται με φάουλ;

Ο Γουόλτον παίζει σαν να μην υπάρχει αύριο.

Τελειώσαμε με το καλύτερο ρεκόρ στην λίγκα,

και κάναμε 40-1 εντός έδρας, ρεκόρ για το ΝΒΑ.

Φτάσαμε εύκολα στους τελικούς,

και απλώς περιμέναμε να δούμε αν οι Λέικερς είχαν τα κότσια να εμφανιστούν.

Το μεγαλύτερό μου όνειρο, όλη μου την ζωή,

ήταν πάντα να παίξω με τον Καρίμ στους τελικούς του NBA.

"Τζαμπάρ. Τζαμπάρ."

Το λέω αυτό στην αίθουσα με τα βάρη κάθε μέρα. "Τζαμπάρ."

Κάνω ορειβασία στο βουνό. "Τζαμπάρ. Τζαμπάρ."

Πηγαίνω με το ποδήλατό μου από το Όρεγκον στο Μεξικό.

"Τζαμπάρ. Τζαμπάρ. Θα τον σκίσω αυτόν τον τύπο. Πάμε."

Πιστέψτε με - δεν φοβόμασταν.

Είχαμε το καλύτερο ρεκόρ στην Δύση,

και κάναμε περίπατο στους δύο πρώτους γύρους των πλέι οφ.

Μάτζικ στο κέντρο. Πάσα χωρίς να κοιτάζει στον Κούπερ!

Σκοράρει! Ουάου! Τι φάση!

Τώρα, ξέρω ότι είχαμε κάποια θέματα στους τελικούς της Δυτικής περιφέρειας

με τους Ρόκετς και τους "Δίδυμους Πύργους" τους.

Ολάζουον!

Οι Χιούστον Ρόκετς, ένα παιχνίδι μακριά από την πρόκριση στους τελικούς του NBA.

Κάπως, μείναμε πίσω, 3-1 νίκες.

Αλλά ήμασταν οι Λέικερς.

Είχαμε πάει σε τέσσερις συνεχόμενους τελικούς NBA.

Μπορούσαμε να αλλάξουμε ταχύτητα όποτε το χρειαζόμασταν.

Τώρα το χρειαζόμασταν.

Το πέμπτο παιχνίδι ήταν ισόπαλο, και το Χιούστον είχε την μπάλα,

με μόνο 1 δευτερόλεπτο να απομένει.

Πηγαίναμε στην παράταση.

Θα κερδίζαμε αυτό το παιχνίδι. Μετά, θα κερδίζαμε τη σειρά.

Και, μετά από αυτό, θα νικούσαμε την Βοστόνη.

1 δευτερόλεπτο στο ρολόι.

Σάμπσον...

Είναι μέσα! Είναι μέσα! Τελείωσε!

Στέκομαι κάτω από το καλάθι, και μόλις χτύπησε στο στεφάνι,

είπα: "Ω, όχι. Αυτό θα μπει."

Και η μπάλα πέφτει μέσα στο διχτάκι. Και απλά πέφτω κάτω.

Και απλώς σκεφτόμουν: "Χάσαμε από αυτούς τους τύπους.

Χάσαμε από το Χιούστον." Ξέρεις, χάσαμε από το Χιούστον.

Ένα θαυματουργό σουτ, έδωσε στους Χιούστον Ρόκετς

το πρωτάθλημα της Δυτικής Περιφέρειας !

Ο Μάικλ Κούπερ, ξάπλωσε στο πάτωμα -

αυτό κάπως έδειχνε τα πάντα.Ήμασταν σε φάση:

"Είμαστε συντετριμμένοι. Αυτό δεν έπρεπε να συμβεί."

Αυτό ήταν το πιο δύσκολο πράγμα για να το αποδεχτούμε,

όταν χάσαμε από τους Χιούστον Ρόκετς.

Νομίζαμε ότι ήμασταν στο δρόμο για κάτι πραγματικά ξεχωριστό κόντρα στους Σέλτικς.

Πραγματικά ανυπομονούσαμε να παίξουμε με τους Λέικερς.

Θυμάμαι απλώς ότι ένιωθα άρρωστος.

Εννοώ, είχαμε προετοιμαστεί όλη την χρονιά για να παίξουμε μαζί τους.

Ήμασταν καλύτεροι από το '84. Ήμασταν καλύτεροι από το '85.

Το '86, ήμασταν καλύτεροι από τους Λέικερς.

Υπήρχε μια αίσθηση τύπου: "Αν οι Λέικερς δεν παίζουν με τους Σέλτικς, γιατί να πάω;"

Θέλω να πω, οι Ρόκετς είχαν κορυφαίους παίκτες,

και ήταν ψηλοί.

Δεν ήταν όμως σαν το Λέικερς-Σέλτικς.

Να μια νέα ερώτηση για εσάς. Μπορείτε να νικήσετε την Βοστόνη;

Τώρα, θα απολαύσουμε αυτή τη στιγμή.

Στην πραγματικότητα, Ραλφ, η σωστή απάντηση είναι: "Όχι."

Κανείς δεν μας κέρδιζε το 86, ούτε καν οι Λέικερς.

Τρεις εναντίον ενός για την Βοστόνη.

Και αυτό είναι το μπάσκετ των Σέλτικς.

Και ήταν πολύ γλυκό να σκεφτόμαστε ότι κάθονταν σπίτι και παρακολουθούσαν,

μισώντας κάθε όμορφο λεπτό του.

Η φάση ήταν κάπως σαν να πας στον χορό αποφοίτων,

φέρνεις την κοπέλα σου, αλλά τελικά χορεύει με κάποιον άλλον.

Και έτσι νιώθαμε. Χόρευαν με κάποιον άλλον.

Κατέληξε να είναι, ξέρεις, οι Χιούστον Ρόκετς, αντί για εμάς.

Και άλλη μια υπέροχη πάσα.

Ο Λάρι θα ντρίμπλαρε στη γραμμή των 3 πόντων,

και μετά, χωρίς καν να κοιτάξει, απλά το μπουμπούναγε!

Ο Μπερντ θέλει να σουτάρει για 3. Και ευστοχεί!

Απλώς γύριζε, σούταρε,

και μετά τρέχει στο γήπεδο έτσι με τους οπαδούς.

Και το γήπεδο απλώς τρελαινόταν.

Η μπάλα φτάνει στον Γουόλτον στη δεξιά πλευρά.

Σουτ με ταμπλό, και μέσα!

Ο Μπιλ Γουόλτον, δίνει προβάδισμα 28 πόντων!

Πανδαιμόνιο στο Γκάρντεν. Πανδαιμόνιο αυτή την στιγμή.

Οι Σέλτικς του 1986 -

Θα πάω στον τάφο μου πιστεύοντας το αυτό -

ήταν η καλύτερη ομάδα που έχει δει ποτέ το ΝΒΑ.

Είχαν πέντε μέλη του Χολ οφ Φέιμ.

Είχαν ένα μέλος του Χολ οφ Φέιμ να έρχεται από τον πάγκο.

Ήταν η πιο καλή ομάδα που θα δείτε ποτέ.

Ήταν απλά καταπληκτικοί.

Έι, Λέικερς, αυτό σας θυμίζει κάτι;

Ναι, κύριε, μωρό μου!

Μα τον Θεό, ήμασταν, σαν, σε μια μαγική, μυστικιστική περιοδεία.

Ήρθε ο Μπιλ Γουόλτον. Κερδίσαμε 67 παιχνίδια. Ήταν κάτι μαγικό.

Ήταν απλώς - Είχαμε μαγεία.

Είχαμε κάτι που μας πήγαινε. Ήταν απίστευτο.

Είμαστε οι παγκόσμιοι πρωταθλητές. Κανείς δεν μπορεί ποτέ να μας το πάρει αυτό.

1986...

θα κρεμαστεί ένα πανό στο Μπόστον Γκάρντεν για πάντα.

Από εκεί που ήμουν,

από ότι μου συνέβη στην καριέρα μου,

ξέρετε, απλά...

τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο.

Ήταν τέλειο μπάσκετ.

Και μετά πήγαμε όλοι στο εστιατόριο του KC Τζόουνς μετά το παιχνίδι,

και αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι,

εκτός από το ότι ξύπνησα την επόμενη μέρα, φορώντας το πουκάμισο του Ρικ Καρλάιλ.

Ο Μπιλ ήταν ξεκαρδιστικός. Ο Μπιλ απαντούσε στο τηλέφωνό του, ξέρετε,λέγοντας:

"Μπιλ Γουόλτον εδώ, έδρα των παγκόσμιων πρωταθλητών του 1986 , Μπόστον Σέλτικς."

Έτσι απαντούσε στο τηλέφωνό του κάθε μέρα.

Τον έπαιρνες τηλέφωνο,και έλεγες: "Μπιλ, σταμάτα το", με πιάνεις;

Απλώς γελούσε. Αλλά νομίζω ότι ο Μπιλ απαντούσε έτσι στο τηλέφωνό για πέντε χρόνια.

Α, ναι, και κάτι ακόμα.

Ο Λάρι Μπερντ;

Κέρδισε το τρίτο σερί MVP του, το '86.

Λοιπόν, ο Ρεντ με ξεγέλασε ξανά.

Μου είπε ότι έρχομαι εδώ για να υπογράψω επέκταση του συμβολαίου μου.

Είμαι πολύ χαρούμενος που παίρνω αυτό το βραβείο για τρίτη φορά,

αλλά πραγματικά δεν νιώθω ότι η καριέρα μου έχει τελειώσει.

Νομίζω ότι μπορώ να κερδίσω μερικά ακόμα,

αν απλά πάω και δουλέψω σκληρά αυτό το καλοκαίρι,

και επιστρέψω με την σωστή νοοτροπία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την επόμενη χρονιά,

αν νιώθω όπως τώρα, μπορώ να το κερδίσω ξανά.

Θα μπορούσες να πεις ότι οι Σέλτικς μου τα πήγαιναν καλά τον Ιούνιο του '86.

Είχαμε μόλις κερδίσει τον 16ο τίτλο μας,

και στο ντραφτ,ο Ρεντ τα είχε καταφέρει ξανά.

Είχε αποσπάσει από το Σιάτλ την δεύτερη επιλογή στο ντραφτ.

Ήμασταν έτοιμοι να κάνουμε την καλύτερη ομάδα στην ιστορία ακόμα καλύτερη.

Οι Μπόστον Σέλτικς,

μετά από περίπου 5 δευτερόλεπτα συζήτηση,

και καμία ίντριγκα,

θα επιλέξουν, από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ,τον Λεν Μπάιας.

Όταν τελείωσαν όλα, έλπιζες πραγματικά ότι θα μπορούσε να ήταν τελικά η Βοστόνη;

Ναι. Πραγματικά ήλπιζα ότι θα ήταν η Βοστόνη.

Και το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα.

Οι Σέλτικς έμοιαζαν να είναι εφοδιασμένοι για το μέλλον,

κάνοντας κινήσεις για να πάρουν τον Λεν Μπάιας,

που όλοι, εκείνη την στιγμή, πίστευαν ότι ήταν ο καλύτερος παίκτης στο ντραφτ.

Όμορφη πάσα!

Ω θεέ μου! Ο Λεν Μπάιας καρφώνει την μπάλα!

Όλοι έλεγαν ότι ήταν ο επόμενος Τζόρνταν.

Ακόμα και ο Τζόρνταν το είπε, με πιάνεις;

Ο Τζόρνταν νόμιζε ότι ήταν τόσο καλός όσο αυτός.

Εξαιρετική πάσα μέσα στο καλάθι στον Μπάιας.

Είναι ώρα για σόου τώρα! Εννοώ, είναι ώρα για σόου!

Ήμασταν στην κορυφή, και θα κρατούσε για πάντα.

Διήρκεσε 36 ώρες.

Την επόμενη μέρα, ο Έιντζ κι εγώ παίζουμε γκολφ,

Και αυτός ο τύπος έρχεται και λέει στον Έιντζ,ξέρεις:

"Δεν είναι μια απαίσια μέρα;"

Και ο Ντάνι κοιτάζει τον τύπο, και κοιτάζει εμένα,

και, ξέρετε, δεν υπάρχει σύννεφο στον ουρανό.

Ο Ντάνι λέει: "Τι εννοείς;" Ο 22χρονος Λεν Μπάιας,

ο αστέρας φόργουορντ της ομάδας μπάσκετ του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ,

και, τελικά,όπως έλπιζε, των Μπόστον Σέλτικς, είναι πλέον νεκρός.

Μόλις γίνουν διαθέσιμες περισσότερες πληροφορίες, θα σας τις μεταδώσουμε αμέσως.

Απλώς δεν μπορούσα να το πιστέψω.

Ήταν ένα παιδί που είχε όλη του τη ζωή μπροστά του.

Μόλις είχε πετύχει...

τον κύριο στόχο του στη ζωή,

ο οποίος ήταν να γίνει ντραφτ από τους Σέλτικς.

Όλοι όσοι μίλησα, είναι σε απόλυτο σοκ.

Υπήρχαν μερικά φρικτά πράγματα με ναρκωτικά που συνέβησαν τη δεκαετία του '80,

φρικτά πράγματα, σε νεαρούς παίκτες στο ΝΒΑ.

Αλλά αυτό δεν ήταν πλέον το βασικό θέμα.

Ο Μάτζικ και ο Μπερντ - είχαν αλλάξει ολόκληρο το θέμα.

Έκαναν ξανά διασκεδαστικό το μπάσκετ του ΝΒΑ.

♪ The Converse Weapon That's the shoe ♪

♪ Lets Magic do what he was born to do ♪

Φίλε, το έφεραν πίσω. Πραγματικά το έκαναν.

Και η αλλαγή του θέματος είναι το παν.

♪ Or the kind of moves, that never fail ♪

♪ The Weapon's the choice of Kevin McHale ♪

Οι ηγέτες της λίγκας, ήταν προσβάσιμοι,

χαρισματικοί, νικητές, έκαναν πανεθνικές διαφημίσεις.

♪ You already know what you did for me ♪

♪ What? ♪ ♪ I walked away with the MVP ♪

Ο ρυθμός του Λάρι ήταν για τα σκουπίδια,

αλλά μετά το τρίτο του πρωτάθλημα, και το τρίτο του MVP,

δεν μπορούσες να μην τον σέβεσαι.

Όταν είδα την φωτογραφία του Λάρι Μπερντ σε ένα κουρείο μαύρων,

τότε ήταν που σκέφτηκα: "Διάολε. Πραγματικά έχει περάσει απέναντι."

Υπάρχει ο Ιησούς. Μετά είναι ο Malcolm X.

Δεν έβλεπες φωτογραφία του Λάρι Μπερντ σε κουρείο μαύρων.

Ένα πράγμα για τους μαύρους, για αυτούς που μεγάλωσαν γύρω μου, είναι,

όταν ένας λευκός μάγκας μπορούσε να κάνει κάτι,

δεν τον φθονούσες.

Δεν υπήρχε ποτέ φθόνος για τον Λάρι Μπερντ.

Θα έλεγαν, "Φίλε, αυτό το λευκό αγόρι μπορεί να σουτάρει."

ή: "Αυτό είναι ένα σοβαρό λευκό αγόρι."

Εικόνες,

η αγάπη για το παιχνίδι και αγάπη για αυτό που κάνεις,είναι μεταδοτική.

Άκουσα ότι η Converse έφτιαξε ένα ζευγάρι παπούτσια Μπερντ για τον περσινό MVP.

Ναι.

Λοιπόν, έφτιαξαν ένα ζευγάρι παπούτσια Μάτζικ για τον φετινό MVP.

Εντάξει, Μάτζικ. Δείξε μου τι έχεις.

Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, φίλε, είναι παράδεισος.

Και αυτοί οι τύποι το ενσάρκωσαν.

Οι διαφημίσεις της Converse ήταν κ@@λα,

αλλά αυτή στο Φρεντς Λικ έμοιαζε αληθινή,

σε φάση: "Ναι, Μάτζικ -

αυτός ο τύπος έχει τρία MVP και ένα πρωτάθλημα αυτή την στιγμή.

Τι θα κάνεις για αυτό;"

Ο προπονητής Πατ Ράιλι ήρθε στο σπίτι μου,

και ήθελε να μου μιλήσει για την επερχόμενη σεζόν.

Και είπε: "Μπακ, θέλω να σκοράρεις περισσότερο την επόμενη σεζόν.

Η ομάδα θα είναι δική σου."

Είπα: "Όπα, όπα.

Τι είναι αυτά που λες;" Και είπε:

"Όχι, εσύ θα αναλάβεις τον πρώτο ρόλο στην επίθεση."

Είπα: "Ρώτησες τον Καρίμ;

Είπε ότι είναι εντάξει αν το κάνω αυτό;"

Είπα στον Έρβιν,ότι δεν μπορούσε πλέον να είναι απλώς ικανοποιημένος όντας μόνο πασέρ,

και να είσαι πλέι μέικερ, ότι έπρεπε να γίνει περισσότερο σκόρερ,

ειδικά στις στιγμές που καθορίζουν την νίκη και την ήττα στο παιχνίδι.

Έπρεπε απλώς να αλλάξω νοοτροπία.

Αντί να κοιτάω πρώτα να πασάρω, έπρεπε να κοιτάω πρώτα να σουτάρω.

Η μπάλα στον Μάτζικ. Μάτζικ,διασχίζει το γήπεδο.Μάτζικ,μέχρι το καλάθι.

Μάτζικ κάτω από το καλάθι. Σουτάρει. Ευστοχεί.

Ο Μάτζικ έπιασε το νόημα αμέσως.

Όταν κατεβαίνει στον αιφνιδιασμό τώρα, περιμένεις να πασάρει.

Αυτός πήγαινε μέχρι το καλάθι.

Φίλε, δημιουργούσε πολλά προβλήματα.

Αν δεν τον μάρκαραν δύο, ξέρεις, σε σκότωνε.

Και αν τον μάρκαραν δύο, θα έβρισκε κάποιον αμαρκάριστο.

Ήταν αδύνατο να τον μαρκάρεις.

Μάτζικ, κατεβαίνει από το κέντρο. Σκοράρει!

Ξεσηκωτική φάση, από τον Μάτζικ Τζόνσον.

Ο Μάτζικ αντικατέστησε τον Καρίμ ως πρώτος σκόρερ της ομάδας,

και παρόλα αυτά ήταν πρώτος στην λίγκα στις ασίστ.

Από το κέντρο,ο Μάτζικ. Ακόμα συνεχίζει, Μάτζικ.

Ω, τι υπέροχη πάσα στον Γουόρθι!

Ανάποδο λέι-απ, εύστοχο!

Δίνοντάς του το πράσινο φως να πει:

"Θέλουμε να είσαι λίγο πιο επιθετικός",

απλά μας έκανε πολύ καλύτερους.

Επαναφορά στον Μάτζικ.

Μάτζικ,ντριπλάρει. 3 δευτερόλεπτα. 2 δευτερόλεπτα.

Μάτζικ, από τα 6 μέτρα... ευστοχεί!

Ήταν η ομάδα του Μάτζικ τώρα,

και ήμασταν σε τροχιά να κάνουμε το καλύτερο ρεκόρ μας

από την εποχή του Γουίλτ και της παρέας του το '72.

Ας πάμε γρήγορα. Ας πάμε όπως κάναμε παλιά.

Θα σε τρέξουμε μέχρι εξάντλησης. Μου αρέσει αυτό.

Μάτζικ,από το κέντρο. Μάτζικ, πάει στο καλάθι. Σουτάρει, και μέσα!

Ο Μάτζικ έλεγε πάντα: "Εντάξει, παιδιά, Δεν θέλουμε να παίξουμε στην τέταρτη περίοδο.

Ας βγούμε έξω, και να τελειώσουμε το ματς τώρα."

Σε κάθε παιχνίδι ήμασταν συγκεντρωμένοι να βγούμε έξω και να προσπαθήσουμε...

να καθαρίσουμε το παιχνίδι όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Σε ένα παιχνίδι κόντρα στο Σακραμέντο,

οι Λέικερς έκαναν την μεγαλύτερη συντριβή της ιστορίας του ΝΒΑ.

Έξω στον Θίους. Σουτάρει από τα 6 μέτρα.Άστοχος.

- Θα πανηγυρίσω αν βάλουν ένα. - Έχεις δίκιο.

AC, στον Μάτζικ. Σκαστή πάσα στον Σκοτ!

Αυτό είναι το μεγαλύτερο σερί σκοραρίσματος στην αρχή ενός παιχνιδιού στην ιστορία.

29-0 πριν το καταλάβουμε.

Στείλαμε ένα μήνυμα σε πολλές ομάδες με αυτόν τον τρόπο,

και, κυρίως, στους Σέλτικς.

Η τραγωδία του Λεν Μπάιας ήταν προφανώς το χειρότερο νέο,

αλλά δεν ήταν το τελευταίο άσχημο νέο για τους Σέλτικς.

Πριν καν πατήσουμε στο γήπεδο για τη σεζόν του '87,

ο Μπιλ Γουόλτον τραυματίστηκε στο πόδι,για 938η και τελευταία φορά στην καριέρα του.

Ενώ όλοι οι άλλοι μπορούσαν να βγουν στο γήπεδο και να παίξουν,

το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κάθομαι στα αποδυτήρια,

με τα πόδια μέχρι τα γόνατα μου,

σε έναν κουβά με παγωμένο νερό με παγάκια.

Μετά ο "Αρχηγός" Πάρις τραυματίστηκε. Μετά ο Ντάνι.

Ο Λεν Μπάιας θα μας κρατούσε νέους.

Ξαφνικά, ήμασταν απλά γέροι.

Το '87 ήταν δύσκολο.

Νομίζω ότι το '84, το '85, το '86 άρχισαν να φαίνονται πάνω μας,

ξέρεις, παίζαμε μέχρι τα τέλη Ιουνίου, και οι τραυματισμοί άρχισαν να αυξάνονται.

Ο Λάρι δεν παραπονέθηκε ποτέ,

αλλά ξέραμε ότι ο αγκώνας και η πλάτη του τον πέθαιναν.

Μόνο ο Κέβιν ήταν πραγματικά υγιής, και δόξα τον Θεό για αυτόν.

Ο Μακ Χέιλ, δεν έχει αστοχήσει ακόμα.

Ο Κέβιν Μακ Χέιλ έκανε την καλύτερη χρονιά της καριέρας του.

Σκόραρε 20 πόντους ή περισσότερους στα πρώτα 30 παιχνίδια.

Τρομερή κίνηση από τον Μακ Χέιλ.

Ήταν εντελώς ασταμάτητος.

Ασταμάτητος,

μέχρι που και αυτός τραυματίστηκε στο πόδι.

Ο Κέβιν πιστεύει ότι έχει διάστρεμμα στον αστράγαλο.

Και του λένε να βάζει πάγο συνέχεια.

Το πόδι μου με ενοχλούσε, και συνέχισα να τους λέω: "Με ενοχλεί το πόδι μου."

Κάπως άρχισε να χειροτερεύει,

όλο και περισσότερο καθώς προχωρούσε η σεζόν.

Ξέρεις, οι γιατροί ήταν σε φάση: "Λοιπόν, μην ανησυχείς για αυτό, θα σε ενοχλεί.

Ξέρεις, πονάς, αλλά δεν νομίζουμε ότι θα μετατραπεί σε κανονικό κάταγμα."

Στο Λος Άντζελες, οι καρδιές μας δεν ράγιζαν κιόλας για την Βοστόνη.

Διασκεδάζαμε πάρα πολύ βλέποντας τον Μάτζικ να κάνει τα δικά του, ούτως ή άλλως.

Με την λήξη... Ω! Ο Μάτζικ ευστοχεί!

Αυτό είναι ένα σουτ από τα 28 μέτρα από τον Μάτζικ!

Εκείνη την σεζόν, δεν υπήρχε τίποτα που να μην μπορούσε να κάνει ο Μάτζικ.

Και αφού ο Λάρι Μπερντ το κέρδισε τρία συνεχόμενα χρόνια,

το βραβείο του MVP της λίγκας ανήκε, επιτέλους, στον Έρβιν Τζόνσον.

Βλέπεις, Βοστόνη;

Πιστεύεις ακόμα στην μαγεία;

Η μόνη μαγεία στην οποία πιστεύαμε, την ασκούσαν καλικάντζαροι.

Δυστυχώς οι καλικάντζαροι έμοιαζε ότι πήραν μια χρονιά άδεια.

Ένιωσα σαν κάποιος να πήρε ένα καυτό σίδερο, και απλά το κόλλησε στο πόδι μου.

Ήμουν σε φάση: "Ω, Θεέ μου."

Έτσι, μετά το παιχνίδι, είπα στον φυσιοθεραπευτή,είπα:

"Ω, φίλε. Αυτό το πράγμα πρέπει να έγινε χειρότερα."

Δεν ήταν απλώς μια αντίδραση λόγω κούρασης,

που κρατάει τους περισσότερους παίκτες έξω ένα-δύο μήνες,

ή ένα κάταγμα κόπωσης, που μερικές φορές μπορεί να τελειώσει μια σεζόν.

Είχε κανονικό κάταγμα.

Ο γιατρός του είπε: "Υπάρχει ένα κενό στο πόδι σου,

και όσο περισσότερο παίζεις, το κενό θα μεγαλώνει.

Και δεν πρέπει να παίζεις με αυτό το πόδι."

Και ο ΜακΧέιλ είναι σε φάση: "Είναι πλέι οφ, φίλε. Παίζω."

Πονούσε πολύ άσχημα.

Και του είπα: "Ίσως θα έπρεπε να μείνεις έξω,και ξέρεις,

να ετοιμαστείς για την επόμενη χρονιά.".Αλλά δεν θα το έκανε.

Ρίσκαρε την υγεία του για μας.

Αλλά αν τον δείτε τώρα, δεν περπατάει πολύ καλά.

Για πολύ καιρό, έπαιζα με αυτό,

έτσι σκέφτηκα: "Θα συνεχίσω να προσπαθώ να παίζω,

και, ξέρετε, ελπίζω ότι μπορώ να βοηθήσω την ομάδα να κερδίσει.

Και, ξέρετε, αν δεν παίζω αρκετά καλά, απλά βγάλτε με έξω."

Καταφέραμε να φτάσουμε στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας,

εναντίον του Αιζέϊα Τόμας και των Ντιτρόιτ Πίστονς.

Το Ντιτρόιτ μπροστά με 1. 17 δευτερόλεπτα ακόμα.

Έτσι, η Βοστόνη πηγαίνει για το τελευταίο σουτ.

Ήμασταν ισόπαλοι 2-2 στην σειρά,

και ακόμα περιμέναμε τους καλικάντζαρους.

Δεν κάνει το σουτ. Ρόντμαν, το μπλοκ.

Εκτός γηπέδου. Κατοχή για ποιον;

Η μπάλα στο Ντιτρόιτ, με 5 δευτερόλεπτα να απομένουν!

Η σειρά φτάνει σε αυτήν την κρίσιμη στιγμή,

και το μόνο που έχει να κάνει ο Αιζέϊα είναι να επαναφέρει την μπάλα.

5 δευτερόλεπτα ακόμα.

Ο Τόμας θέλει να επαναφέρει γρήγορα.

Και το Ντιτρόιτ κερδίζει, και μετά θα κερδίσει εντός έδρας, και θα τελειώσουν όλα.

Και...

τώρα υπάρχει κλέψιμο από τον Μπερντ!

Κάτω από το καλάθι στον DJ! Ευστοχεί!

Η Βοστόνη προηγείται! 1 δευτερόλεπτο έμεινε!

Τρομερή ενέργεια του Μπερντ!

Ο Μπερντ έκλεψε την πάσα της επαναφοράς!

Και η Βοστόνη έχει προβάδισμα 1 πόντου, με 1 δευτερόλεπτο να απομένει!

Ω θεέ μου! Αυτό το μέρος τρελαίνεται!

Ο Λάρι κάνει την πιο απίστευτη ενέργεια, ίσως σε όλη την ιστορία του παιχνιδιού.

Ο Μπερντ την κλέβει!

Τζόνσον! Λέι-απ, Βοστόνη! 1 δευτερόλεπτο έμεινε!

Εννοώ, αυτό ήταν απλώς...

Αποκλείεται να συμβεί αυτό.

Ο Λάρι τα είχε καταφέρει ξανά.

Κερδίσαμε τη σειρά σε επτά παιχνίδια.

Αλλά αυτό δεν ήταν το τέλος της ιστορίας.

Ξεκίνησε με τον Ντένις Ρόντμαν.

Όλοι υμνούν τον Λάρι, και ο Ντένις Ρόντμαν ήταν αυτός που είπε:

"Λοιπόν, αν ήταν απλώς ένας μαύρος, θα ήταν απλώς μια φάση."

Αλλά μετά πήγαμε στον Αιζέϊα, και του είπαμε την δήλωση,

και, ξέρετε, συμφώνησε με τον Ντένις Ρόντμαν.

Είναι ένας πολύ, πολύ καλός μπασκετμπολίστας.

Νομίζω ότι είναι εξαιρετικά ταλαντούχος.

Αλλά θα πρέπει να συμφωνήσω με τον Ρόντμαν.

Αν ήταν μαύρος, θα ήταν απλώς άλλος ένας καλός παίκτης.

Και τώρα, ξαφνικά, αυτό κάπως γίνεται μεγάλο θέμα.

Όταν μιλάμε για τα στερεότυπα των μέσων ενημέρωσης και τον Μπερντ,

υπήρχε ένα βάρος που κουβαλούσε,

γιατί από πολλές απόψεις, αντιπροσώπευε την μεγάλη λευκή ελπίδα,

και όλα τα καλά και τα κακά αυτού.

Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό,

οι φυλές ήταν πρωτοσέλιδη είδηση ​​στο ΝΒΑ,

και ήταν ο Αιζέϊα αυτός που δεχόταν όλα τα πυρά.

Και νομίζω ότι αυτή η άποψη ήταν κοινός τόπος σε πολλούς μαύρους παίκτες.

Ξέρεις, υπήρχε κάποια δυσαρέσκεια για τον Λάρι,

που προβάλλεται από τα μέσα ενημέρωσης ως αυτός που δουλεύει πιο σκληρά.

Ήταν απλώς ατυχές που ο Αιζέϊα...

βάδισε στα βήματα του Ντένις Ρόντμαν,

και μετά το όλο θέμα κάπως έγινε, ξέρετε, καρναβάλι.

Θα σας ενημερώσουμε για το θέμα που προέκυψε με τον Αιζέϊα Τόμας.

Υπήρξαν κάποιες εξελίξεις.

Το έβλεπα στην τηλεόραση, όταν έσκασε για πρώτη φορά.

Ο Μπρεντ Μάσμπεργκερ έκανε τη συνέντευξη.

Λοιπόν, ο Αιζέϊα, είναι μαζί μου ζωντανά.

Αιζέϊα, ευχαριστώ που είσαι εδώ απόψε.

Φίλε, το είδα πάρα πολύ ανάποδα.

Πες μου για το πλαίσιο στο οποίο έγινε αυτή η δήλωση.

Λοιπόν, ήμασταν στα αποδυτήρια μετά το έβδομο παιχνίδι

των τελικών της Ανατολικής Περιφέρειας .

Εντάξει, ο τύπος έχασε και ήταν τρελαμένος.

Είπε κάτι για τον Μπερντ. Ο Μπερντ και η παρέα του τους κέρδισαν.

Ο Ρόντμαν μιλούσε για τον Μπερντ.

Τώρα είναι σαν το έθνος να πρέπει να σταματήσει,

επειδή ένας λευκός που κέρδισε δεν πήρε σεβασμό;

Τα αδέρφια δεν τα σέβονται όλη την ώρα.

"Αν ήταν μαύρος, θα ήταν άλλος ένας καλός παίκτης", και άρχισα να γελάω,

λέγοντάς το με πολύ αστείο τρόπο.

Να σας διακόψω ένα λεπτό.

Έχουμε ένα αντίγραφο αυτής της κασέτας.

Δεν έπρεπε να υποκύψει, και να ξύνει, και να κάνει τεμενάδες,

και να ζητήσει συγγνώμη και όλα αυτά. Φίλε, αυτά ήταν όλα μ@@ίες!

Νομίζω ότι όποιος με ξέρει καλά,

καταλαβαίνει ότι είμαι πολύ πειραχτήρι,

και αυτό ήταν το λάθος που έκανα, Μπρεντ.

Ποτέ στη ζωή μου δεν ευχήθηκα ποτέ να ήμουν κάποιος άλλος,

εκτός από το να μπω στο σώμα του Αιζέϊα Τόμας εκείνη την στιγμή,

απλά για να πω την δική μου εκδοχή του "Άντε γ@@σου, φίλε."

Θα γίνουν ερωτήσεις.

Και ο Αιζέϊα Tόμας, με πήρε τηλέφωνο

για να πει ότι δεν τους άρεσε ο τρόπος που εκτυλίσσονταν αυτή η ιστορία,

και ο Αιζέϊα ήθελε να δει αν μπορούσε να μιλήσει δημόσια στους τελικούς.

Έτσι, ο Μπερντ είπε ευγενικά: "Θα πάω και θα το κάνω."

Η ιδέα ήταν να ξεκαθαρίσει κάπως το ζήτημα,

και να ανέβουν οι δυο τους εκεί πάνω, και να προχωρήσουμε.

Είμαι μπασκετμπολίστας. Δούλεψα πολύ σκληρά για να γίνω καλός μπασκετμπολίστας.

Είμαι πολύ περήφανος για το γεγονός ότι μπορώ να ανταγωνιστώ,

ξέρετε,παρόλο που είμαι αργός και δεν μπορώ να πηδήξω.

Με πιάνετε;

Αλλά είμαι απλά...

Λοιπόν, η μαμά μου δεν πίστευε ότι ήταν μεγάλο θέμα.

Εγώ δεν πίστευα ότι ήταν μεγάλο θέμα. Πάμε παρακάτω.

Και όλοι έχουμε τις κακές μας μέρες, και τις κακές μας στιγμές.

Δεν έχω τίποτα εναντίον του Αιζέϊα.

Νομίζω ότι μάλλον βρισκόταν στην ένταση της στιγμής.

Και αν δεν ενοχλεί εμένα, δεν πρέπει να ενοχλεί ούτε εσάς.

Οπότε δεν νομίζω ότι πρέπει να καθόμαστε εδώ και να μιλάμε για αυτό όλη μέρα.

Οπότε φεύγω. Ευχαριστώ, Λαρ. Θα σε δω αργότερα μωρό μου.

- Να προσέχεις. - Καλή τύχη.

Το έληξαν το θέμα αρκετά γρήγορα,

αλλά η διαμάχη με τον Αιζέϊα και τον Λάρι, δεν προέκυψε από το πουθενά.

Το ΝΒΑ ήταν κατά 75% μαύρο, και οι Σέλτικς κατά 75% λευκοί.

Και, σε αυτή τη χώρα, και με εκείνη την πόλη,

αυτό δεν φαινόταν σαν απλή σύμπτωση.

Ως μαύρος,

έβλεπα αυτή την ολόλευκη ομάδα, και έλεγα:

"Αυτό γίνεται απλώς και μόνο επειδή παίζουν μπροστά σε ένα πλήθος λευκών."

Είναι και αυτό μια επιχείρηση. Είναι μια επιχείρηση.

Και νομίζω ότι η επιχείρηση είναι -

Η βάση των οπαδών σας, είναι ακόμα σε μεγάλο βαθμό λευκοί.

Είναι συντριπτικά λευκοί, στην πραγματικότητα.

Αλλά σίγουρα πιστεύω ότι αυτό έκανε γκελ στους οπαδούς.

Μπορείς να καταλάβεις από πού προέρχονται οι άνθρωποι,

αλλά υπήρχαν και άλλοι τρόποι να το δεις.

Έπρεπε να ακούν πολλές ανοησίες, και κόσμο που τους κατηγορούσε

επειδή είχαν τόσους πολλούς καλούς λευκούς παίκτες,

σαν να ήταν αυτό κάποιο συνειδητό σχέδιο.

Ποιος δεν θα ήθελε τον Κέβιν Μακ Χέιλ,

και τον Ντάνι Έιντζ, και τον Μπιλ Γουόλτον;

Πρέπει να απολογηθούν;

Κέρδισαν, έτσι δεν είναι; Αυτός δεν είναι ο σκοπός;

Ήταν εύκολο να κάθεσαι στο καφενείο και να λες:

"Α, πρέπει απλώς να ήθελαν να βάζουν λευκούς παίκτες στο παρκέ."

Ίσως όμως να ισχύει και το αντίθετο.

Ίσως την παλιότερη εποχή,

ο Ρεντ να το έβρισκε πιο εύκολο να κυνηγούσε μαύρους παίκτες,

γιατί δεν ήταν τόσο επιθυμητοί,

και μετά, στα επόμενα χρόνια, να ήταν ευκολότερο να κυνηγούσε λευκούς παίκτες,

γιατί δεν ήταν τόσο επιθυμητοί.

Δεν ξέρω.

Είναι κρίμα που ο Ρεντ δεν είναι εδώ σήμερα για να το απαντήσει ο ίδιος.

Είμαι σίγουρος ότι θα είχε ενδιαφέρουσες απόψεις για το θέμα.

Για εμάς που ήμασταν στο Γκάρντεν την δεκαετία του '80,

ας πούμε ότι ήταν περίπλοκο.

Όταν ο Μπερντ έφτασε για πρώτη φορά,

αγόρασα εισιτήρια διαρκείας για τους Σέλτικς.

Φίλοι μου από άλλες πόλεις, έλεγαν ότι ήταν ομάδα λευκών,

γιατί ο Μπερντ είναι ο ηγέτης τους.

Για μένα, προσωπικά, είδα τους Σέλτικς ως έμπνευση.

Ήταν απτή ένδειξη της πιθανότητας

οι μαύροι και οι λευκοί να μπορούν να συνεργαστούν στη Βοστόνη.

Εντάξει, ας αφήσουμε τον αδερφό Λάντσμαρκ να πει την τελευταία λέξη.

Οι τελικοί του NBA του 1987 επρόκειτο να ξεκινήσουν -

η κομβική τρίτη σειρά μεταξύ των Σέλτικς και των Λέικερς,

με τον νικητή να μπορεί να βρίσκεται από πάνω για τους επόμενους 12 μήνες...

ή ίσως και παραπάνω.

Λοιπόν, παρακολουθούμε την σειρά Ντιτρόιτ-Βοστόνη...

Για εγωιστικούς λόγους, υποστηρίζουμε τους Σέλτικς.

Ήταν οι περσινοί πρωταθλητές, έτσι θέλαμε να επιστρέψουν, για να τους εκθρονίσουμε,

και θα ήταν η δεύτερη φορά που θα τους νικούσαμε.

Ξέρετε, είχαμε πολλά κίνητρα, για να θέλουμε να φτάσουν εκεί.

Ο καλός Κύριος άκουσε τις προσευχές μας, τις ευχές μας,

και είχαμε την ευκαιρία να πάμε για 3ο γύρο με αυτούς τους τύπους.

Κέβιν Μακ Χέιλ. Αστοχεί.

Και κατεβαίνουν ξανά. Σκοτ, τρεις εναντίον δύο.

Πάει μέχρι το καλάθι.

Μαρκάρεται από δύο. Και την κλέβει ο Γουόρθι.

Ουάου.

Και οι Λέικερς κυριαρχούν επί των Σέλτικς σε κάθε τομέα.

Τα δύο πρώτα παιχνίδια, ήταν σαν ένα μεγάλο κακό όνειρο.

Δύο εναντίον ενός. Ο Γουόρθι ξανά.

Τους διαλύσαμε. Στα δύο πρώτα παιχνίδια, απλά τους διαλύσαμε.

Και τώρα,κατεβαίνει ο Κούπερ.

Μάτζικ, στον Γουόρθι. 2 ακόμη πόντοι.

Και οι Λέικερς, κάνουν σόου για τους οπαδούς τους.

Είχαμε κατά μέσο όρο 134 πόντους,

και κερδίσαμε και τα δύο πρώτα παιχνίδια στο Φόρουμ.

Μετά τον αγώνα,

κανείς δεν αποκαλούσε κανέναν πια τραγικό.

Αυτό εδώ ήταν αληθινή ομορφιά, αληθινή ομορφιά.

Ο Μάτζικ- οι πάσες, το ότι έπαιρνε το ριμπάουντ και ξεκινούσε να τρέχει,

και τα καρφώματα και τα χάι-φάιβ στο γήπεδο.

Ναι. Πανέμορφο μπάσκετ.

Ευχαριστούμε, κόουτς.

Ήμασταν νικημένοι,μελανιασμένοι και ταπεινωμένοι στο Λος Άντζελες.

Αλλά ήμασταν πίσω στην έδρα μας τώρα.

Χρειαζόμασταν το όμορφο Γκάρντεν, και όλες τις μυστικιστικές δυνάμεις του.

Ryan: Ναι, ήταν απογοητευτικό.

Και μετά,είναι αυτό που ο Λάρι έλεγε στον κόσμο: "Αν ήμουν ο Κέβιν, δεν θα έπαιζα καν."

Άρα τα πράγματα δεν είναι καλά για τους Σέλτικς.

Μέχρι τώρα, η θέληση του Λάρι να κερδίσει ήταν κάτι θρυλικό,

αλλά ο Κέβιν - ήταν πάντα ο χαλαρός τύπος.

Τουλάχιστον αυτό πιστεύαμε.

Αποδείχθηκε ότι ήθελε να κερδίσει τόσο πολύ, όσο κανένας.

Αν το πόδι του Κέβιν δεν ήταν σπασμένο,

ποτέ δεν θα είχαμε χάσει και τα δύο παιχνίδια στο Λ.Α.

Αυτή ήταν η δικαιολογία του;

Εντάξει. Εντάξει.

Σίγουρα.

Ναι, δεν είχαμε ξεχάσει τον αποκεφαλισμό το '84,

και δεν κλάψαμε καθόλου για τον Κέβιν Μακ Χέιλ.

Όχι. Με άλλα λόγια, όχι, δεν μας νοιάζει.

Αυτά ήταν δικά τους λόγια. Δεν τα πιστέψαμε ποτέ.

Νομίζαμε ότι προσπαθούσαν να πουν δικαιολογίες τύπου:

"Έχουμε τραυματισμούς."

Λοιπόν, ένα πληγωμένο ζώο είναι ένα επικίνδυνο ζώο.

Ποτέ δεν μπορείς να επαναπαυτείς απέναντι στους Σέλτικς, γιατί απλά θα...

Ξέρεις, θα συνεχίσουν να σε δαγκώνουν.

Ίσως δεν είναι 100%, αλλά επειδή δεν είναι 100%,

θα βεβαιωθούμε ότι θα τους διαλύσουμε.

Είναι η πρώτη φορά στην εποχή του Λάρι Μπερντ,

που ξεκίνησε το 1980,

που οι Σέλτικς είναι το αουτσάιντερ εδώ στο Μπόστον Γκάρντεν.

Ωστόσο, στο Λας Βέγκας, οι Λέικερς παίζονται ως φαβορί με 4 πόντους χάντικαπ.

Ποτέ δεν θα ήμουν ασεβής προς τους Σέλτικς. Ποτέ.

Γιατί, ξέρεις, όταν έχεις τον Λάρι Μπερντ,

έχεις πάντα μια πιθανότητα.

Μπερντ, εκτός ισορροπίας. Ψάχνει για το φάουλ...

και πήρε περισσότερα από αυτό. Ευστοχεί με αναπήδηση της μπάλας.

Ο Λάρι βγήκε στο γήπεδο σαν να πίστευε ότι θα έπρεπε να το κάνει μόνος του.

Μπερντ, στο ριμπάουντ.

Για πρώτη φορά στους τελικούς του NBA, έχουμε ντέρμπι.

Ίσως ο Λάρι να μπορούσε να τα καταφέρει μόνος του,

αλλά το στήριγμά του από τα παλιά ήταν εκεί μαζί του...

Μακ Χέιλ.

...κάνοντας δρασκελιές παρά τον πόνο, όμορφες δρασκελιές.

Αυτό που έκανε ο Κέβιν Μακ Χέιλ το 1987 -

είναι ένα από τα πιο θαρραλέα πράγματα που έχω δει ποτέ.

Ο Μακ Χέιλ,παίρνει το φάουλ, και σκοράρει.

Ο Κέβιν έπαιξε 43 λεπτά με σπασμένο πόδι,

και έδωσε στους Λέικερς 21 πόντους και 10 ριμπάουντ.

Ο Κέβιν και ο Λάρι μας έδωσαν τα πάντα και ακόμα παραπάνω,

η περηφάνια των Σέλτικς ενσαρκωμένη,

που έφτασε μέχρι τα σκονισμένα δοκάρια του Γκάρντεν,

ελπίζοντας να μετατραπεί τελικά σε πανό πρωταθλήματος για το 1987.

Και οι Σέλτικς επιστρέφουν στην σειρά.

Λοιπόν, δεν υπάρχουν καλικάντζαροι στο καλάθι, σωστά; Οι Σέλτικς έπαιξαν καλά.

Έκαναν σπουδαίο παιχνίδι. Όχι...

δεν μας κέρδισε σήμερα η μυσταγωγία. Μας κέρδισαν οι Σέλτικς.

Είχαμε ακόμα δύο παιχνίδια στην έδρα μας, πριν να πρέπει να επιστρέψουμε στο Λ.Α.

Δεν πάω ακόμα στη Ντίσνεϊλαντ, παιδιά.

Και ξέραμε ότι τους χρειαζόμασταν και τους δύο.

Μπαίνουμε στο τέταρτο παιχνίδι σε φάση:

"Ναι, όλα πρέπει να πάνε καλά για μας",αλλά...

πραγματικά πιστεύαμε: "Μπορούμε να κερδίσουμε."

Είναι μια τέλεια πάσα από τον Λάρι Μπερντ.

Δεν θα μπορούσε να το σχεδιάσει καλύτερα.

Μπορεί να νόμιζες ότι ήταν ξανά όπως το '84 -

αυτοί να είναι πολύ σίγουροι ότι ήταν καλύτεροι από εμάς,

και εμείς να παίζουμε καλύτερα από αυτούς...

και να τους σπάμε τα νεύρα.

Αιφνιδιασμός με τον Μάτζικ. Απομένουν 18 δευτερόλεπτα. Μάτζικ, στον Γουόρθι.

Κάνει το μπάσιμο. Και --Ω!

Αυτό είναι ένα πολύ σκληρό φάουλ.

Και ο Γουόρθι ορμάει στον Κάιτ, και δεν τον κατηγορώ.

Και ο Κάιτ, τρώει γροθιά στη μύτη.

Και ο Κάιτ,του αξίζει να φάει μουνιά στην μούρη.

Αυτή είναι μια άθλια, βρώμικη ενέργεια.

Νομίζω ότι κάποιοι από τους παίκτες μας, έχασαν ξανά την συγκέντρωσή τους.

Άρχισαν να σκέφτονται: "Εντάξει, λοιπόν, δεν θα μου την μπουν."

Και τώρα πρέπει να χωρίσουν ξανά τους παίκτες.

Τους είχαμε σπάσει ξανά τα νεύρα.

Ήταν πολύ όμορφο θέαμα,

να διαλύουμε το Λ.Α. στις τρεις πρώτες περιόδους του τέταρτου παιχνιδιού.

Πάσα στον Μπερντ. Μπέρντ,κάνει το πίβοτ.

Σουτ πάνω από τον Καρίμ, από τα 5 μέτρα.

- Μέσα!Είναι το όγδοο στην σειρά που βάζει. - Δεν το πιστεύω αυτό το σουτ.

Σκέφτομαι: "Θα τους νικήσουμε. Αυτό κάνουμε.Θα βρούμε τον τρόπο."

Και όταν κερδίζουμε το πρωτάθλημα, θα κάνω επέμβαση στο πόδι μου,

και, ξέρεις, όλα θα πάνε καλά.

Οι τύποι με τις πράσινες φανέλες,

οι καλικάντζαροι είναι εδώ, περπατούν στους διαδρόμους.

Μυρίζονται νίκη των Σέλτικς. 81-67.

Οι Σέλτικς κυριαρχούν στο τέλος της τρίτης περιόδου.

Και, πραγματικά, αυτό είναι το παιχνίδι που θα δείξει τα κότσια των Λέικερς.

Ας δούμε από τι είναι φτιαγμένοι.

Αλλά δεν ήταν το 1984.

Ήμασταν διαφορετική ομάδα.

Είχαμε ήδη κερδίσει το 1985,

και τώρα ο Μάτζικ - και όχι ο Μπερντ -

ήταν ο καλύτερος παίκτης της λίγκας.

Και αν κάποιοι στην Βοστόνη ακόμα δεν το πίστευαν,

θα το πίστευαν μέχρι το τέλος της βραδιάς.

Ο Μάτζικ στην επίθεση. Τρεις εναντίον τριών.

Μάτζικ από το κέντρο. Μάτζικ,μέχρι το καλάθι. Ευστοχεί,αποφεύγοντας τον Έιντζ.

Οι Λέικερς μπορούν να κάνουν ένα σερί όπως καμία άλλη ομάδα στην λίγκα.

Οι Λέικερς,χάνουν με 10. Αιφνιδιασμός,δυο εναντίον δύο.

Σκοτ,πάει στο καλάθι. Κάρφωμα!

Πριν προλάβεις να πεις "MVP"...

μειώνουμε την διαφορά στους 8, και μετά στους 6.

Κλέβει την μπάλα ο Καρίμ από τον Πάρις.

Ο Μάτζικ στο κέντρο. Μάτζικ,κατεβαίνει στο κέντρο.

Πίσω στον Κούπερ. Είναι στημένος για 3. Καλό σουτ.

Είναι μέσα, και οι Λέικερς ρίχνουν την διαφορά στους 3.

- 1:04 για την λήξη. - Ένας εναντίον ενός.

7 δεύτερα για το σουτ. Γουόρθι, στην μέση. Γουόρθι,πάει μέχρι μέσα.Γυρίζει.

Σουτάρει από τα 3 μέτρα,είναι μέσα!

Και τώρα,το σκορ είναι 103-102.

Ήταν πολύ όμορφο θέαμα -

μια απίστευτη επιστροφή, που μας έφερε στα πρόθυρα να πάρουμε το προβάδισμα,

και να βγάλουμε τους λαβωμένους Σέλτικς από την μιζέρια τους.

Τώρα έχει την μπάλα ο Μάτζικ. Οι Λέικερς μπορούν να πάρουν το προβάδισμα.

Λόμπα κάτω από το καλάθι στον Καρίμ! Κάρφωμα!

Τέλεια πάσα του Μάτζικ Τζόνσον.

Τάιμ άουτ που ζητούν οι Σέλτικς, που είναι πίσω στο σκορ με 29 δευτερόλεπτα ακόμα.

Είμαστε μπροστά στο σκορ, άρα είμαστε σε φάση: "Εντάξει, εντάξει. Ρολάρουμε".

Σε φάση: "Εντάξει, πρόκειται να κερδίσουμε αυτό το παιχνίδι."

Θα το δώσω στους Λέικερς.

Ήταν μια αρ@@δάτη επιστροφή, και είχαν το προβάδισμα.

Αλλά είχαμε ακόμα τον Λάρι.

Ποιον πρέπει να παρακολουθείς; Ποιον πρέπει να προσέχεις;

Ποιος είναι ο αριθμός του; Το 33.

Ο Λάρι τρόμαζε τους προπονητές στο τέλος,σε φάση...

ότι μπορείς να τα έχεις υπολογίσει όλα, αλλά μπορούσε να βρει έναν τρόπο να ελευθερωθεί.

Και έτσι οι προπονητές πάντα προσεύχονταν,

"Μην τον αφήσεις να πάρει την μπάλα, γιατί θα σε νικήσει."

Σε στιγμές σαν κι αυτές,το κρύο αίμα του Λάρι ήταν στα καλύτερά του,

τόσο αναιδής,που είπε στους Λέικερς τι επρόκειτο να τους κάνει.

Θυμάμαι ότι μπήκαν στο γήπεδο,

και όλοι προσπαθούμε να καταλάβουμε ποιος θα πάει που.

Ο Λάρι λέει: "Παιδιά, παιδιά.

Άκου, θα πάω γύρω γύρω από εδώ, και θα πάω σε αυτή την γωνία,

και θα την πιάσω, και θα σουτάρω, και δεν υπάρχει τίποτα που μπορείτε να κάνετε."

29 δευτερόλεπτα ακόμα. Οι Λέικερς προηγούνται με έναν.

Ο Ντένις εναντίον του Μάτζικ. Το σκριν, που στήνει ο Πάρις.

Ο Καρίμ,μαρκάρει στις αλλαγές τον Ντένις Τζόνσον. Αυτό αφήνει τον Μάτζικ στον Πάρις.

Πήγα σε βοήθεια στον DJ,

Κυκλοφορούν την μπάλα, κυκλοφορούν την μπάλα.

Ο Ντένις ψάχνει τον Έιντζ. Του την δίνει,στην κορυφή της ρακέτας.

Πάσα στον Μπερντ.

Λοιπόν, θα φύλαγα τον Λάρι. Με δύο διαιτητές, μαθαίνεις μικρά κόλπα.

Μαθαίνεις να κρατάς φανέλα,και να αρπάς τον παίκτη,

ώστε να μπορείς να μείνεις κοντά του.

Αλλά, παίζω εναντίον του Λάρι Μπερντ.

Μάλλον έχει περισσότερα κόλπα από όσα έχω δει ποτέ.

Ξέρει πώς να ξεμαρκαριστεί. Μου χτυπάει τα χέρια.

Ο Λάρι τραβιέται στην γωνία.

Ο Έιντζ,είναι ελεύθερος.

Μπέρντ,σουτάρει για 3.

Όταν η μπάλα ήταν στον αέρα,

η καρδιά μου σταμάτησε.

Η φάση ήταν: "Έρχεται ο θάνατος."

"Έρχεται ο θάνατος."

Ο Πάρις πίσω στον Ντένις. Ο Ντένις, ψάχνει τον Έιντζ.

Του την δίνει, στην κορυφή της ρακέτας. Πάσα στον Μπερντ.

Μπερντ,σουτάρει για 3. Είναι μέσα!

Ο Λάρι Μπερντ, με μια μεγάλη βόμβα 3 πόντων,

έχει δώσει το προβάδισμα στους Σέλτικς.

Μας είπε το σύστημα.

Τι να πεις; Τι να πεις για τους μεγάλους;

Δεν λες μ@@@ίες, αν μπορείς να τις υποστηρίξεις.

Το σουτ του Μπερντ, ήταν σαν μαχαιριά.

Όχι ξανά.

Το σουτ του Λάρι ήταν πολύ καταστροφικό.

Ξέρεις, όταν είσαι έτσι, και μετά, ξαφνικά...

Δεν ήταν καλό.

Δεν ήταν καθόλου καλό.

Η Βοστόνη πανηγύρισε σαν να κέρδισε το παιχνίδι,

αλλά όταν κοιτάξαμε ψηλά στο ταμπλό,

είδαμε 12 δευτερόλεπτα να απομένουν,

και χάναμε με 2 πόντους - μια αιωνιότητα.

Κάνουμε επίθεση. Κάνουν φάουλ στον Καρίμ στην επόμενη κατοχή.

Βάζει την πρώτη, χάνει την δεύτερη.

Και η μπάλα πάει στους Λέικερς, με 7 δευτερόλεπτα για τη λήξη.

Αυτό ήταν ένα αμφισβητούμενο σφύριγμα.

Είμαστε σε φάση: "Η μπάλα δική μας;"

Οι Σέλτικς έχουν εξαιρετικές θέσεις.

Ξαφνικά, δεν μπορούν να κρατήσουν την μπάλα.

Πάω να πάρω την μπάλα,

και έρχεται από την πίσω πλευρά, και την χτυπάει και την στέλνει έξω.

Δηλαδή, δεν πετάω εγώ την μπάλα έξω. Είμαι από την μέσα μεριά.

Αυτός ερχόταν από έξω, και την χτύπησε.

Είναι εκτός γηπέδου.

Τελευταίος την άγγιξε ένας Κέβιν Μακ Χέιλ που κλαίει.

Δόξα τω Θεώ, δεν είχαμε...

Δεν είχαμε αυτό το ριπλέι.

Από τα χέρια του Μακ Χέιλ, εκτός γηπέδου,

και η μπάλα είναι στους Λέικερς, και μια ευκαιρία για να κερδίσουν.

Ξέρεις, θέλαμε οπωσδήποτε να δώσουμε την μπάλα στον Καρίμ.

Και ο Μάικλ Κούπερ έκανε την επαναφορά.

Ο Έρβιν βγήκε στη γωνία.

Έκαναν αυτόματα αλλαγή στο μαρκάρισμα, και έβαλαν τον Μακ Χέιλ στον Μάτζικ.

5 δευτερόλεπτα ακόμα.

Ο Μακ Χέιλ ήρθε πάνω μου στις αλλαγές.

Είπα: "Ω, όχι. Δεν μπορείς να με μαρκάρεις, ψηλέ."

Εξακολουθώ να βλέπω τον Μάτζικ να μπαίνει με την μπάλα - καθόμουν στη βασική γραμμή -

να έρχεται προς το μέρος μου, και σκέφτομαι: "Λοιπόν, θα βρει κάποιον.

Μάλλον θα πασάρει την μπάλα."

Και όταν τον είδα να κάνει την κίνηση για ραβέρσα,

Είπα: "Θα σουτάρει". Ο Καρίμ ήταν αμαρκάριστος.

Ο Καρίμ ήταν αμαρκάριστος.

Ήμουν αμαρκάριστος.

Και την περίμενα, γιατί πάντα βρίσκει τους αμαρκάριστους,

ξέρεις, την τελευταία στιγμή.

Ροκάνισα τον χρόνο το '84,

και γι' αυτό χάσαμε.

Λοιπόν, ερχόμαστε στο τέταρτο παιχνίδι το '87.

Είπα: "Δεν θα κάνω το ίδιο λάθος που έκανα την προηγούμενη φορά.

Θυμάμαι τι έγινε την τελευταία φορά."

Είπα: "Θα σουτάρω αυτή την μπάλα αυτή την φορά."

Δεν σούταρε. Απομένουν 5 δευτερόλεπτα.

Μάτζικ,προς το κέντρο. Ακριβώς αυτό που σκέφτηκα. Ραβέρσα από τα 4 μέτρα. Μέσα!

2 δευτερόλεπτα έμειναν!

Οι Λέικερς προηγούνται με αυτή την ραβέρσα στην κίνηση του Μάτζικ Τζόνσον!

Μόλις σούταρε αυτή την μικρή ραβέρσα,

ξέρεις, ακόμα κι από εκεί που καθόμουν, είπα: "Αυτό είναι μέσα."

Κάνει αυτή την γρήγορη ντρίμπλα πάνω στον ΜακΧέιλ.

Και υπάρχει αυτή η μικρή, μικρή ραβέρσα, που λειτουργεί.

Σηκώνεται για ένα από τα πιο διάσημα σουτ στην ιστορία του ΝΒΑ,

την "μικρή, μικρή ραβέρσα."

Οι Λέικερς παίρνουν το προβάδισμα,

με αυτή την ραβέρσα στην κίνηση του Μάτζικ Τζόνσον!

Ουάου!

Η μικρή, μικρή ραβέρσα,

που ήταν μια πολύ όμορφη εικόνα ότι ο Έρβιν έβαλε αυτό το σουτ.

Ήταν απλά ένα πολύ όμορφο σουτ.

Το έβαλα, νομίζω, με 2 δευτερόλεπτα ή 3 δευτερόλεπτα να απομένουν,

αυτό που πιστεύαμε ότι ήταν το νικητήριο σουτ.

Υπήρχε ευφορία, απόλυτη ευφορία, με 2 δευτερόλεπτα για την λήξη.

Ξέρετε: "Κερδίσαμε το παιχνίδι." Αλλά δεν το έχουμε κερδίσει.

Υπήρχε ακόμα χρόνος στο ρολόι.

Έτσι...

έχεις...

...10 δευτερόλεπτα να πανηγυρίσεις. Και μετά λες: "Ω σκ@@@"

Γιατί ο Λάρι είναι εκεί. Έχουν ακόμα τον Λάρι.

Η ραβέρσα του Μάτζικ ήταν πρόβλημα, αλλά περιμένετε ένα λεπτό.

Άφησε 2 δευτερόλεπτα στο ρολόι.

Μεγάλο λάθος.

Έχουν έναν τύπο που λέγεται Λάρι Μπερντ, που μόλις έβαλε ένα.

Οπότε το όλο θέμα τότε ήταν: "Απλώς μην τον αφήσεις να πάρει την μπάλα.

Ξέρεις, μην τον αφήσεις να την πάρει."

Ο Λάρι, απλά έκανε τα μεγάλα σουτ απλά να μην φαίνονται τόσο δύσκολα.

Ξέρεις, είχαμε μάθει να το περιμένουμε από τον Λάρι,

ότι ήταν ο τύπος που θα έκανε κάτι ανέλπιστο να συμβεί.

Ο Λάρι Μπερντ είναι στην δυνατή πλευρά, στην πλευρά της μπάλας.

Πηγαίνει τον Γουόρθι μέχρι τη γραμμή των ελεύθερων βολών,

και ο Τζέιμς του αρνείται την μπάλα.

Νιώθω τον Μπερντ να με πηγαίνει,

σαν, λίγο, να προσπαθεί να πάρει - Οπότε,

εγώ παλεύω για την θέση, και εκείνος παλεύει για την θέση.

Και εν αγνοία μου, ο Ντάνι Έιντζ ανοίγει τον χώρο.

Τρέχει στην άλλη πλευρά.

Με πηγαίνει στην κορυφή της ρακέτας,

μου δίνει μια μικρή σπρωξιά,

και μετά τρέχει στην άδεια γωνία.

Απλώς απελευθερώνεται, και τρέχει στην γωνία.

Και ο DJ του κάνει μια υπέροχη πάσα.

Ντένις Τζόνσον στην επαναφορά.

Ο DJ ήξερε τι θα έκανα.

Επρόκειτο να πάω στην κορυφή, και να τρέξω στην γωνία,

και ελπίζω να βγάλουμε ένα καλό σουτ.

Και την πιάνει έτσι.

Πιάνει την μπάλα πάνω από τον ώμο του, με αυτόν τον τρόπο.

Είμαι ακριβώς εκεί.

Πιάνει την μπάλα ακριβώς εδώ, και απλώς γυρίζει.

Απλώς γυρίζει, και απλά την σουτάρει.

Μπέρντ, κάνει το σουτ.

Λοιπόν, έρχεται πάλι αυτός ο τύπος, και λέμε: "Ω Θεέ μου."

Την παίρνει στην γωνία, πάνω στο τρέξιμο του.

Και είναι αμαρκάριστος. Ο Λάρι Μπερντ είναι αμαρκάριστος.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η άμυνά μας απέτυχε,

τόσο παταγωδώς, να επιτρέψει,

ξέρεις, σε έναν από τους καλύτερους παίκτες που έπαιξαν ποτέ,

να βρει ένα τέτοιο σουτ.

Και το κοιτάμε, και πάει κατευθείαν μέσα. Είπαμε: "Ω, όχι! Θα μας το ξανακάνει."

"Όχι!"

Ο Μπερντ είναι αμαρκάριστος. Φαίνεται καλό!

Και έπεσε έξω από το καλάθι.

Και, εννοώ, είμαι, ακριβώς εκεί. Αυτή η μπάλα πήγαινε κατευθείαν μέσα.

Κατευθείαν σαν βέλος. Είμαι σε φάση: "Θεέ μου.

Αυτό πάει μέσα. Αυτό πάει μέσα."

Και όλοι στον πάγκο μας - αν κοιτάξετε τον πάγκο μας, είναι σε φάση: "Ω... Θεέ μου."

Ντένις Τζόνσον στην επαναφορά

Ο Μπέρντ, κάνει το σουτ.

Και οι Λέικερς έχουν κερδίσει.

Και χτυπάει στο στεφάνι, και αναπήδησε. Και ήμασταν σε φάση...

Λοιπόν, οι καλικάντζαροι - εντάξει; - εκείνη την στιγμή,

ήταν με τον πραγματικό Ιρλανδό, εντάξει;

Τον Πάτρικ Τζέιμς Ο'Ράιλι.

Καλό φαίνεται! Ω!

Ήταν ίσιο σαν σκουμπρί που πάει κόντρα στο ρεύμα.

Μόλις είχε βάλει ένα τρίποντο. Νομίζαμε ότι θα βάλει και άλλο.Και είπαμε:

"Ω, δόξα τω Θεώ που αστόχησε." Και, έτσι, πηδήξαμε ψηλά,

τρέξαμε στα αποδυτήρια, λέγοντας: "Έι.. ουάου!"

Ξέρεις, όπως όταν κάνεις: "Ωχχ!"

Ευχαριστώ, Λάρι.

Και ο Πατ Ράιλι και οι Λέικερς χορεύουν έξω από το γήπεδο.

Θυμάμαι κάπως, καθώς αυτό το σουτ δεν μπήκε,και φύγαμε από το γήπεδο,

ότι ο Μπέρντ με κοίταξε,σαν να έλεγε με το βλέμμα του:

"Δεν μπορώ να πιστέψω ότι με άφησες τόσο ελεύθερο.

Είσαι πολύ τυχερός."

Ξέρεις, απλώς κουνάει το κεφάλι του.

"Φίλε, δεν μπορώ να πιστέψω ότι με άφησες τόσο ελεύθερο."

Λοιπόν, δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχασα το σουτ.

Ακόμα και σήμερα, νόμιζα ότι το σουτ ήταν μέσα.

Νόμιζα ότι ήταν τελείως κεντραρισμένο.

Ποτέ δεν ονειρευόμουν ότι θα το χάσω όταν ήμουν τόσο ελεύθερος.

Και πραγματικά εξεπλάγην όταν δεν μπήκε.

Καθόμουν κάτω από το καλάθι.

Εκείνη τη στιγμή, θυμάμαι ότι παθιάστηκα,

και σκέφτομαι:"Ουάου. Ελπίζω αυτό το σουτ να μπει."

Γιατί ήθελες να συνεχιστεί το παιχνίδι όσο το δυνατόν περισσότερο.

Αλλά όταν δεν μπήκε, ένιωθες κάπως σαν:

"Αυτό είναι το τέλος."

Ξέρετε,έκανα το σουτ, και είχα μια πιθανότητα να το βάλω, αλλά απλά δεν μπήκε.

Και οι δύο κάνουμε αυτό που πρέπει για να κερδίσουμε το παιχνίδι.

Ξέρεις, αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα σε μας και σε πολλούς άλλους,

γιατί θα πάρουμε αυτό το σουτ, ξέρετε, και οι δύο μας.

Δεν θα σουτάρω τρίποντο σαν αυτόν, αλλά...

Αλλά θα πάρω το δίποντο, ή κάποιες βολές.

Αυτό είναι το τέταρτο παιχνίδι, αλλά νιώσαμε σαν να ήταν το έβδομο παιχνίδι,

γιατί όταν είδαμε ότι το σουτ αυτό δεν μπήκε,

και βασικά ότι αυτή η σειρά δεν πήγε στο 2-2,

ήμασταν σε φάση: "Κοίτα, δεν επιστρέφουν τώρα."

Ξέρεις, παλέψαμε τόσο σκληρά, και φτάνουμε στο τελευταίο λεπτό του παιχνιδιού.

Και απλά δεν κάνουμε αυτό που πρέπει.

Οι Λέικερς προηγούνται με 3-1, και λες: "Χμμ. Πώς θα πάει αυτό;"

Και θυμάμαι ότι ρώτησα τον Λάρι - νομίζω ήταν την επόμενη μέρα -

"Λοιπόν, τι σκέφτεσαι;" Και λέει:

"Ξέρω ότι όταν κερδίζω μια σειρά με 3-1, έχει τελειώσει."

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό.

Πόσο μεγάλο πρόβλημα έχετε τώρα;

Πολύ μεγάλο. Πολύ μεγάλο πρόβλημα.

Αρνούμασταν να πιστέψουμε ότι η ήττα ήταν αναπόφευκτη.

Μπερντ!

25 για τον Λάρι Μπερντ.

Και απολαύσαμε το πέμπτο παιχνίδι, στέλνοντας τους Λέικερς στο σπίτι,

στερώντας τους άλλον έναν πανηγυρισμό στο παρκέ μας.

Οι Σέλτικς μπορούν να είναι πολύ περήφανοι για την προσπάθειά τους απόψε,

για να στείλουν την σειρά πίσω στο Λ.Α.

Δεν μας πείραξε που χάσαμε το πέμπτο παιχνίδι.

Ξέραμε ότι η νίκη ήταν αναπόφευκτη,

γυρίζοντας στην έδρα μας για να κερδίσουμε τον τίτλο κόντρα στους Σέλτικς,

εδώ στο Λος Άντζελες, για πρώτη φορά στην ιστορία.

Πάσα προς τα έξω,που την κλέβει ο Γουόρθι.

Γουόρθι, βουτάει και σώζει την μπάλα.

Την στέλνει στον Μάτζικ. Ο Μάτζικ σκοράρει.

Και ετοιμάζονται να ανοίξουν τις σαμπάνιες,

απέναντι στην ομάδα που θέλουν να νικήσουν περισσότερο από κάθε άλλη.

Πόσες φορές είχαμε παρακολουθήσει οπαδούς των Σέλτικς

να πλημμυρίζουν το γήπεδο στην Βοστόνη,

και να χορεύουν πάνω στους τάφους μας;

Επιτέλους, το κάνουμε εμείς σε αυτούς,

και, διάολε, το απολαύσαμε κολασμένα.

5, 4... Ακούστε το πλήθος.

...3, 2, 1...

Όλα τελείωσαν!

Οι Λέικερς είναι οι παγκόσμιοι πρωταθλητές!

Τρελοκομείο στο Φόρουμ.

Ο Μάτζικ κέρδισε τον τρίτο του MVP τελικών,

και, συμπεριλαμβανομένου του κολεγίου,το τρίτο του πρωτάθλημα με αντίπαλο τον Μπερντ.

Όταν τους νικήσαμε το '87 -

απλά το λάτρεψα.

Ήταν κάτι πολύ όμορφο.

Πιστεύω ότι το 1987 -

εκείνη την χρονιά, ήταν η καλύτερη ομάδα που είχαμε ποτέ.

Το '85 ήταν εξαιρετικά ευχάριστο,

αλλά το '87, ξέρετε,όταν τα καταφέραμε δύο φορές εναντίον τους,

ήταν ακόμα πιο απίστευτο.

Νομίζω ότι μας έβαλε στην κουβέντα για ίσως την καλύτερη ομάδα όλων των εποχών.

Ακόμα έχουν περισσότερα πρωταθλήματα,

και έχουν νικήσει τους Λέικερς σε περισσότερα πρωταθλήματα,

αλλά, έι, δεν έπαιζα τότε.Το μόνο που ξέρω,

είναι όσα συνέβησαν, ξέρετε, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας μας.

Στη δεκαετία του '80, τους κερδίσαμε 2 από τις 3 φορές,

οπότε ήμασταν καλύτεροι από αυτούς.

Λάρι...

Είναι κάπως ακατανόητο το συναίσθημα;

Αν λυπήθηκα για τον Λάρι Μπερντ; Με δουλεύεις;

Δεν θα αισθανόμουν ποτέ άσχημα για τον Λάρι Μπερντ.

Αυτή ήταν όλη μου η αποστολή όταν έπαιζα -

να νικήσω τον Λάρι και τους Σέλτικς.

Όλη του η αποστολή, ήταν να κερδίσει τους Μάτζικ και τους Λέικερς.

Έτσι απλά είναι τα πράγματα.

Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση.

Όταν μας κέρδισαν το '84,

το ευχαριστιόταν πολύ να με βλέπει δυστυχισμένο.

Αυτός το είπε αυτό.

Λοιπόν, νομίζεις ότι θα είμαι εκεί ψηλά, το '85 ή το '87,

και θα είμαι λυπημένος για τον Λάρι;

Στην πραγματικότητα, είμαι πολύ χαρούμενος που είναι δυστυχισμένος.

Και χαίρομαι που κέρδισα 2 από τις 3 φορές.

Και χαίρομαι που κέρδισα το πρωτάθλημα NCAA.

Δεν θέλω ο Λάρι Μπερντ να είναι πουθενά καλύτερος από μένα.

Ο Μάτζικ είναι απλά ένας σπουδαίος παίκτης.

Είναι ο καλύτερος που έχω δει ποτέ. Ξέρεις, εγώ...-

Απίστευτος. Δεν ξέρω τι να πω.

Το μισούσα. Μισούσα απολύτως το γεγονός

ότι ο Λάρι Μπερντ το παραχώρησε αυτό στον Μάτζικ.

Τώρα, ήταν αλήθεια; Ναι.

Ο Μάτζικ ήταν ο πιο κυρίαρχος παίκτης την συγκεκριμένη στιγμή.

Αλλά και πάλι, το μισούσα.

Ξέρεις, προσπαθούσαμε να τον κάνουμε να μιλήσει για τον Έρβιν.

Λέει: "Μπα, δεν ξέρω για τι πράγμα μιλάς."

Έτσι δεν το παραδέχτηκε ποτέ. Και τότε, ξαφνικά,

αναγνώριζε κάτι που υποθέτω ότι όλοι γνωρίζαμε,

αλλά εξεπλάγην πάρα πολύ όταν το άκουσα από αυτόν.

Εξεπλάγην πάρα πολύ.

Ξέρεις, είμαστε ακόμα ένα μάτσο τύποι που έχασαν το πρωτάθλημα,

και αυτό σημαίνει ότι - Υποθέτω ότι είμαστε ένα μάτσο χαμένων.

Και θα πρέπει απλώς να ανασυνταχθούμε, και να επιστρέψουμε την επόμενη χρονιά,

και να προσπαθήσουμε να είμαστε νικητές ξανά.

Το 1987 ήταν το πιο γλυκό από όλα,

η χρονιά που βούλωσε το μεγάλο στόμα της Βοστόνης.

Κερδίσαμε ξανά το '88, η πρώτη ομάδα που έπαιρνε δεύτερο σερί

από τους Σέλτικς του Ράσελ, πίσω στο 1969.

Δεν κερδίσαμε τρίτο σερί,

αλλά φτάσαμε ξανά στους τελικούς το '89,

πράγμα που σήμαινε ότι κάθε χρόνο της δεκαετίας του '80,

είτε εμείς, είτε οι Σέλτικς, εμφανίστηκαν σε όλους τους τελικούς.

Κατέληξε να υπάρχουν πέντε παίκτες του Χολ-οφ Φέιμ σε κάθε ομάδα.

Κατακτήσαμε τρεις τίτλους σε αυτή την δεκαετία,

και κατέκτησαν πέντε.

Η ήττα το '87 πόνεσε,

αλλά θα ήταν χειρότερο, αν κάποιος από εμάς ήξερε τι θα ακολουθούσε.

Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα φτάναμε στους τελικούς.

Απλώς δεν μπορέσαμε να ξαναβρούμε αυτή την μαγεία,

που είχαμε σε εκείνη την πορεία.

Απλώς δεν ήταν γραφτό να γίνει.

Η ιστορία έχει γραφτεί ήδη, και κάναμε ότι κάναμε.

Αυτό ήταν, όπως αποδείχτηκε.

Δεν πιστεύαμε ότι τελειώσαμε, αλλά αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν το καρφί στο φέρετρο.

Ο Γουόλτον δεν επέστρεψε ποτέ.

Το σώμα του Λάρι ήταν πολύ πιο ταλαιπωρημένο από ότι είχε αφήσει ποτέ να φανεί.

Και θα περνούσαν 21 χρόνια μέχρι να επιστρέψουμε στους τελικούς.

Αλλά αυτό που καταφέραμε, ήταν πολύ σημαντικότερο από τους Σέλτικς και τους Λέικερς.

Αυτή ήταν η αρχή του σύγχρονου NBA.

Αυτό που ξεκινήσαμε, οδήγησε κατευθείαν στα "Κακά παιδιά",

στον Τζόρνταν και τους Μπουλς,

στον Κόμπι, στον Σακ, στον Ντάνκαν,

μέχρι τον ΛεΜπρόν και τον Στεφ,

και την κόντρα Καβς-Γουόριορς.

Αν κοιτάξετε το ΝΒΑ από το 1979 έως το 1989,

αυτή την περίοδο των 10 ετών,

το θέμα ήταν το σπουδαίο μπάσκετ.

Το θέμα ήταν αυτές οι απίστευτες μάχες,

και αυτοί οι εμβληματικοί σύλλογοι.

Η κόντρα Σέλτικς-Λέικερς, έσωσε το ΝΒΑ.

Ο Μάτζικ και ο Λάρι, έσωσαν το ΝΒΑ.

Απλά και καθαρά.

Απλά και καθαρά.

Αυτοί είναι που το ανέστησαν.

Τελικά τα καταφέραμε να επιστρέψουμε στην κορυφή το 2008,

νικώντας ποιον άλλον στους τελικούς;

Μέχρι τότε, το Γκάρντεν και το Φόρουμ, ήταν απλώς αναμνήσεις.

Το 2010, πήραμε εκδίκηση.

Είμαστε ακόμα αντίπαλοι, αλλά εχθροί όπως πριν;

Ίσως για κάποιους από εμάς,

για αυτούς και από τις δύο πλευρές,

που είδαμε 19 επικούς αγώνες τελικών

πίσω στη δεκαετία του '80,

όταν οι Λέικερς και οι Σέλτικς ήταν οι καλύτεροι -

οι καλύτεροι εχθροί.

Αυτό είχε πολύ μεγάλο νόημα...

η κόντρα, ο ανταγωνισμός -

γιατί ξέραμε ότι ήμασταν ο ένας το μέτρο του άλλου.

Όταν έχεις κάποιους σαν τους Λέικερς να σε πιέζουν,

σε κάθε βήμα, σου δίνει κίνητρο.

Μπορώ πάντα να λέω, μέχρι την ημέρα που θα φύγω από αυτή την Γη,

ότι έπαιξα στην καλύτερη κόντρα όλων των εποχών,

και αυτή ήταν οι Λέικερς εναντίον των Σέλτικς.

Δεν θα δεις ποτέ τέτοια κόντρα,

γιατί πραγματικά μισούσαμε ο ένας τον άλλον.

Αν βρεις κάποιον, που μιλάει για μια σειρά,

πριν από 30 χρόνια,και σου λέει πόσο σε μισούσε,

φίλε,θα του έλεγα αμέσως -- θα έλεγα: "Φίλε, τελείωσε.

Δεν παίζουμε πια. Το παιχνίδι τελείωσε. Ξέχασε το."

Είμαι 71 χρονών, και δυσκολεύομαι ακόμα, μερικές φορές,να μιλήσω...

να μιλήσω στον Μπερντ, να μιλήσω στον Έιντζ.

Απλώς είναι ακόμα εκεί. "Ξέχνα το, Ράιλι.

Ξέρεις, ξεπέρασε το" , με πιάνεις; Και δεν ξέρω αν μπορείς ποτέ να το ξεπεράσεις.

Τι ωραία εποχή ήταν αυτή, και γιατί τόσος πολύς κόσμος την βλέπει

σχεδόν σαν την χρυσή εποχή του μπάσκετ.

Μέχρι σήμερα, περπατάω στα αεροδρόμια,και ακούω κόσμο να λέει:

"Φίλε, σε μισούσα", ή "Φίλε, σε λάτρευα", ή "Ήμουν εδώ", ή "Ήμουν εκεί."

Ήταν μια υπέροχη εποχή.

Όταν τα περνάς αυτά με ένα μάτσο τύπους,

είναι κάτι το οποίο είναι μέρος της ζωής σου.

Είναι ένας δεσμός που έχεις με τους συμπαίκτες σου,

αλλά είναι και δεσμός με τους τύπους στην άλλη πλευρά του παρκέ.

Όποτε βλέπω τον Μάτζικ, πάντα κουνάει το κεφάλι του.

"Η μια φορά που την γλιτώσατε."

Γούσταρα να παίζω όταν έπαιζα,

γιατί έπρεπε να παίξω εναντίον του Λάρι Μπερντ και των Σέλτικς.

Ήξερα για τους Σέλτικς και τους Λέικερς πριν καν μπω στην λίγκα.

Ήξερα πόσο σημαντικό ήταν για τους οπαδούς μας.

Αλλά, για μένα, το να μπορώ να είμαι σε αυτόν τον ανταγωνισμό,

και να μπορώ να πολεμώ κάθε μέρα κόντρα στους καλύτερους στον κόσμο, ήταν μεγάλη τιμή.

Μπερντ και Μάτζικ. Μάτζικ και Μπερντ.

Αυτοί οι δύο τύποι, ξέρετε, εμφανίστηκαν την ίδια χρονιά,

και όλα άλλαξαν.

Δύο παίκτες που μπήκαν στην λίγκα,και δεν ήταν εγωιστές.

Ήρθαν και έκαναν καλύτερες τις ομάδες τους.

Πολεμιστές που πραγματικά είχαν μια πολύ μεγάλη ανταγωνιστική θέληση

να κερδίσουν ο ένας τον άλλον.

Δεν θα γινόμουν ποτέ ο πολυτιμότερος παίκτης,

δεν θα γινόμουν ποτέ ο παίκτης που έγινα,

αν δεν υπήρχε ο Λάρι Μπερντ και οι Σέλτικς.

Με έκαναν να φτάσω σε επίπεδα μεγαλείου.

Δύο τύποι --ξέρετε, ο Μάτζικ Τζόνσον και ο Λάρι Μπερντ.

Μπορεί να ξεκίνησε ως φυλετική αντιπαράθεση,

με αυτούς τους δύο,αλλά, στο τέλος της ημέρας, δεν ήταν πια αυτό το θέμα.

Το θέμα ήταν το παιχνίδι του μπάσκετ, ήταν οι κόντρες τους,

και την ομορφιά του τρόπου που έπαιζαν αυτοί οι τύποι το παιχνίδι.

Έκαναν ξανά το παιχνίδι της μόδας -

τόσο για τους έγχρωμους, όσο και για τους λευκούς.

Ο Λάρι και ο Μάτζικ είχαν έναν τρόπο να θεραπεύσουν την λίγκα,

που την μεταμόρφωσε.

Στο τέλος της κόντρας Σέλτικς-Λέικερς, και της πορείας που κάναμε,

είχαμε πάρα πολλούς Αφροαμερικανούς που χαιρετούσαν τον Λάρι Μπερντ,

και ήξεραν πόσο σπουδαίος ήταν.

Δεν ήταν πια θέμα χρώματος.

Ήταν απλά σε φάση: "Αυτός είναι κακός μάγκας."

Κοιτάζω πίσω σε αυτές τις σειρές. Μας ανέβασαν.

Έδωσαν σε όλη την χώρα...

ένα είδος συμβολισμού μαύρων και λευκών ανθρώπων,

που πέρασαν κάτι μαζί, και είναι άνθρωποι.

Αλλά σε 10 χρόνια, άλλαξε το έθνος λόγω του Μάτζικ και του Μπερντ;

Όχι. Δεν νιώθω ότι συνέβη αυτό.

Επειδή το έθνος ήταν βαμμένο με ρατσισμό και άγνοια, και είναι ακόμα.

Αλλά...

μια μέρα, δεν θα είναι έτσι, αλλά αυτή δεν είναι σήμερα.

Ο αθλητισμός - ακόμα και στα καλύτερά του,

ποτέ δεν είναι πιο τέλειος από τον υπόλοιπο κόσμο.

Αλλά αν, μια φορά τη γενιά ή κάπου τόσο,

ο αθλητισμός δείχνει μια πτυχή του εαυτού μας στα καλύτερά μας,

λοιπόν,αυτό μου αρκεί.

Και αυτό έκανε η κόντρα Σέλτικς-Λέικερς.

Στο τέλος,

αν δεν σεβόσουν όλους αυτούς τους τύπους,

τότε έχανες όλη την ουσία.

Θα είμαι βαμμένος πράσινος μέχρι το τέλος,

αλλά τώρα, ξαναζώντας το πως ήταν τότε η φάση,

θα έλεγα ψέματα αν δεν ομολογούσα ότι γούσταρα λίγο και το μοβ και το χρυσό.

Ο Μάτζικ και η παρέα του εναντίον του Λάρι και των παιδιών;

Ήταν οι καλύτερες στιγμές της ζωής μας.

Αν ο Λάρι αποφασίσει -

και ο Κέβιν Μακ Χέιλ, και ο Ρόμπερτ Πάρις -

και μετά - ο Θεός να συγχωρέσει τον δικό μου τον DJ -

Αλλά αν ο Λάρι αποφασίσει να φορέσει ξανά αυτά το πράσινα και λευκά,

θα τον μισούσα ξανά όπως τότε.

Και δεν κάθομαι εδώ και γελάω,

Γιατί ένα πράγμα μισώ στην ζωή,

και αυτό είναι οι Μπόστον Σέλτικς.

Προσαρμογή - συγχρονισμός υποτίτλων: alekhine