Original subtitles

Значи во Парос? -Кога? -Како само три места? -На брод?

Заедно поаѓаме? -Тројца во воздух и петмина на брод.

Од Атина со ферибод или од Миконос со брод. -Кој аеродром?

Колку време? -Исто и за мене. -Може да го продадам авионското седиште.

Од 05:00? -А од Атина во 10:00. -Да пливам?

Цело време надвор ќе јадеме? -Јас не готвам! -Попладне, така?

Листа на чекање? -Стварно, од сабајле? -Потврдено е за куќата?

Елеонора трга од Милано или Рим? -Вечерва пристигнувам.

Ја најде куќата? -Колку кошта?

Ај немој да си стиснат! -Еден месец? -Не мора толку. -Една недела?

Јас оставив депозит! -Нема камп? -На 10ти август!

Без малата, така? -Има 9 години, не може дома да ја остави. -Цацики!

Супите и чорбите треба да се служат ладни, или максимум, млаки.

Џулијана е задолжена за трошоците, а Андреа ќе ја зема рибата.

За вината јас средив. Мислам се' е во ред. Нешто нејасно? -Нема.

Уште 2 дена и одиш? -Се одолжи... Проблем со летовите.

А јас и ти?

Ако патуваш сега, кога ќе одиме заедно на одмор?

Јас и ти? Септември, октомври.. кога сакаме.

Кога сакаме... Сигурно.

Не зезај, Ивано... Ова е уникатна можност!

Патување на зрелоста со старите другари од школо!

Како временска машина. Не си среќен заради мене?

Многу... -Ајде, го имаме сето можно време...

После на вечера кај мене? Да видиш што ќе ти подготвам.

Овде би била масата за јадење, да се гледа и кујната...

Шпорет со 5 решоа, рерна со вентилација... ќе дојде 90. -Да.

Мамо, Луиса не е готвачка. -Ќе научи.

Добар ден! -Здраво! -Проблеми. -Не, зошто?

Споро оди. Погледни го... Технолошки изуми.

Да им се плукнам на''технолошките изуми''! 4 ѕида ги прави 3 недели.

Привршуваме... -А бе сигурно! Види го...

''Микеланџело''! Три саата си таму. Ќе успееш ли со дупката?

Ги најдовме единствените тројца Римјани на кои не им се брза... Што ксмет!

Може да поразговараме, тато? -Може. Отидов да викнам тројца Италијанци!

Остави ги на мира! И немој во секоја реченица да вреѓаш.

Среќен сум што ќе живееш сам. Ќе заплачам од среќа.

Уште не ми се верува!

Луиса е. -Не ја оставај да чека. Таа света жена... не' спаси.

Да... Ало љубов моја.

Праша ли дали е проблем за Пенелопе?

Уште не, ќе прашам на ручек. Го знам татко ми, слушај ме.

Како можеш да побараш таква работа од мене?

Конечно сами со мајка ти после 40 години... Каква дрскост?

Само за една недела е. -Тебе малку ти е тоа?

Нека бара друго чаре! -Вонредна ситуација е...

Ние ќе ја чуваме внуката. Ме потсеќа ова Лоренцо кога беше мал.

Баш на тоа не сакам да се потсеќам!

Не е важно, ќе смислиме нешто друго. -Ете, браво.

Има уште две вакви? -НЕ!

Престани, не можам веќе вака. Останувам во Рим, сакам да сум сама. Б.

Мислам дека сте го згрешиле бројот

Упс.. во право сте.. извинете многу.

Не се секирајте

...и главата горе

Ова се стапалата... Ова е телото...

А ова е срценцето. Осеќате?

Има околу 14 недели. Едно од најубавите “грашковци“ што сум ги видела.

После се', ''крушата не паѓа далеку од дрвото''.

''Грашко'', ќе ми донесеш хартија да го избришам гелот?

Секако, душо.

Правиш да изгледа толку едноставно

Се' може да биде едноставно

Буквата “Б“ стоеше за Бјанка. Ми беше задоволство

Мене ми прави ултразвук, а со тебе си флертува! -Пријателски беше.

''Еден од најубавите грашковци што сум ги видела''... Кретенка!

Ми се свиѓаш љубоморна! -Доста. -Пиеро потврди...

Вие одите со авион, а ние момците ќе се жртвуваме со брод од Бриндиси.

Ќе се жртвуваш што ќе отидеш еден ден порано, со Елеонора... -И?

Да не мислиш да се глупираш во Грција? -Ајде сега...

- Можеби ненајдено искушение... -Нема шанси.

Никогаш не си бил во искушение? -Од Елеонора?

Не, општо. -Не. -Невозможно.

Зошто, ти си била?

Ти си била? -Да, еднаш.

Еднаш? Кога? Кој?

Пред неколку години... -Ќе ми кажеш?

Го памтиш архитектот од Милано? -И?

Знаеш, цело време беше таков луд...

И ништо не ми спомна? -Што да ти спомнам? -Како ''што''?!

- Ништо не се случи. -Сфаќам...

Всушност, ти веќе си во искушение? -Не, ти кажав не!

Гледаш? Не знаеш како би реагирал.

Јас издржав, и сега сум посилна.

Мене не ми треба тест за издржливост! Веќе знам!

Нема да погледнам во друга жена макар и со делче од окото!

Се сеќаваш на Карла?

Лани била во Парос и вика дека било прекрасно! Едвај чекам!

Преценето е. -Резервираше?

Сакав да поразговараме. Може е подобро ако сам отидам во Парос.

Мислам, со син ми. -Се зезаш?

Тешко му е, потребен му е татко му И јас штотуку се разделив.

Тоа дете се чувствува многу напуштено...

Ма што е ова? Помогни ми да разберам!

Што мислеше кога се разделивте? Веќе земав одмор!

Ова е нашиот прв заеднички одмор и на син ти му е тешко?

''Да му ебам мајката''! И на мене ми е тешко!

Значи на 10ти август ме оставаш во Рим. Кажи ми дека нема да е така.

Патем, Рим е прекрасен во август. -Ма оди еби се!

Куќава е моја! Ти фаќај магла!

Колку време ќе ве нема? -Една недела.

Се снајдовте за малата? -Да речеме... да.

Ме праќаат во колеџ! -Во кампус, како Американските.

Дај боже да ја нема Сестрата од лани, што ме истепа!

Те тепала? -Да. -Малку се строги.

Ма не е до толку страшно! Две убави тепања градат карактер!

Си ги памтам шлаканиците од дедо ти! -И после ти мене ми ги пренесе сите.

Имав модрици и не можев да спијам навечер.

Од болки? -Да, и плус од глад.

Тоа е Медитеранската диета, така? -Смрдев. Не не' бањаа.

Убијци... Кај криминалци си седела?

Нас ништо не си ни кажала.

Зашто не сакаат да збориме за тоа. Се плашев.

Лоренцо, сепак мислам дека треба да останеме. -Како ќе кажеш, ќе останеме.

Како ''ќе останеме''?! Бегајте од тука и бидете смирени!

Детето... ќе остане со нас.

Те остави? -Да. -Те фати со друга, а?

Така нешто. А ти? Веќе те исфрли? -Па, да.

Што велиш, ќе не' прими? -Ај да видиме.

Ова е добар знак!

Влези.

Што правите вие кај мене дома? -Што правиме? -А да се свртите? -Да, да.

Ни треба покрив над глава. -Нема шанси!

Ако сакаш, ќе се соблечеме и ние. -Какви ментоли!

Не е доволно само патиките да се соблечат? -Овде, можеби не.

Здраво, срце! Јас сум! -Поздрав.

Ивано, Пиеро. Ивано, Вирџилио. -Многу ми е мило.

Ивано...

Школски другари, претпоставувам. -Да. -Да.

Зошто и ти се сврте? -Да, всушност... зошто?

Само за вечер ни треба. -Нема каде да одиме.

Само ако не' оставите сами да вечераме.

Важи важи! Имам програма на радио. Фала ви! “Добар апетит“.

Довидување. Поздрав.

Секогаш вака касниш?

Твоите пораки денес ми го направија денот

Здраво, Пиеро. Јас сум Угета од Палермо.

Би сакала да се вратам во 88ма, кога првпат го бакнав мојот прв дечко.

Зошто? Зашто тој последен ме третираше како принцеза.

“80тите: Авганистан, падот кај Устика и масакарот во Болоња,...''

''..убиството на Џон Ленон, смртта на Боб Марли,...''

''..Личио Џели и масоните, но исто и “Солидарност“ и Перестројката,...''

''..'Трилер' и 'The Wall', светското првенство во Шпанија и Нелсон Мандела,...''

''..падот на Пиноче и Нориега.''

Сега ве оставам, но во добро друштво

''Сакам да се вратам'' се враќа за една недела.

Сигурни сте дека островов е вистинското место за нас?

Парос ќе биде симбол на нашиот пат кон зрелоста.

Можеби, кога си имал 20 години!

Јас така си се осеќам, ама таму е добро за сите возрасти.

Ладно ми е, ќе влезам во кабина. -Не, треба да спиеш на палуба!

Се осеќаш како нив, ама сите имаме по 40 години.

Со олкава влажност... не ни бега реума.

Ко некои баби и дедовци. Не сте свесни што ќе пропуштите.

Ќе ти кажеме утре. Дај ми уште еден гриз.

Бев во право. -Молам?

Те гледав и помислив дека имаш прекрасни очи, во право бев.

Всушност, да. А за цицкиве нема да дознаеш! Ама мислам можеш и подобро.

Извини, ама многу е ладно. Одам.

Сепак, ние сме само двајца странци

Кажи ми за Неа

Си одите, после вечера? -А бе рано е!

Какво рано, 11 саат е! -Сега е време за пијачки!

Видов луѓе што пиеја во 19:00. -Тие ручале.

Што, ти не се уморуваш?

Една ноќ во животот без вашите жени, и сакате да седите во куќа?

Палата е ова! -Одам да спијам.

Седи уште малце. -Не можам.

Штом е уморна, уморна е, не биди себичен. -Вие излегувате, така?

Да. -Вечер одиме надвор! -Одиме!

Го заборавив мобилниот. Одма се враќам.

-''Две текили, молам.'' -''Пет текили! Вие сте наши гости.

''Фала многу.'' -''Задоволен''. -Шпански, а. -Меѓународен.

''Да ги претставам другарите?'' - ''Со задоволство!'' - ''Задоволен''...

И јас...

''Уште една, ве молам.'' -''Уште една.'' - Не изгледаат лошо! Одма се враќам.

И како сега да збориме со нив? -''На здравје!'' -На здравје.

Да, можам многу подобро. -Се познавате?

-Од памтивек. -Тогаш ве оставам. Да бидеш добра девојка.

Се надевам дека нема.

Картата ''прекрасни очи'' веќе ја изигра.

Сега следи ''што си во хороскоп''? -Секогаш си олку фина.

Сега сум многу фина. -Значи денес ми е среќен ден.

Еве вака: денес не мора да користиш нов материјал.

Го сакам истото што и ти. Да, денес ти е среќен ден.

Освен ако немаш некои проблем.

Не, дома имам жена и дете, така што немам проблеми.

Одлично. Одиме? -Одиме. -Две маргарити.

Јас да платам? -Се ебеш со некој без да му купиш пијачка?

Што вика? -Врска немам. -Знаете како се пие текила во Грција?

-Не... -Тогаш почекајте тука. -''Едно моментче''. -Добро.

Ајде. -Зошто? -Овие имаат лоши намери.

Не сакам да се најдам во непоправлива ситуација.

Ајде бе, една текила! -Зошто да останеме?

Ајде да се тестираме, дека може да издржиме.

Тогаш кој прв си отиде, победува. -Така е прелесно.

А ние сакаме тешко? -Да. -Ама ги виде ли? -Зошто?

На бринетава колковите и се до уши. -Претеруваш.

Еве ги... - Овие се за вас.

-Кажа ''чупа''. -И што? -И... -Ајде ''чупа“.

''Аста ал фондо.'' -Како се глупираме...

Кажувам за мене.. 36 години, конфекциски број 42, стапала 37

А освен бројките?

Одбери буква

Ја бирам “Е“

Што правиш? Ти пушиш?

Не, ти беа на маса Лоши се.

А ти, заврши за вечер? -Не, го заборавив мобилниот.

Јас го оставив мојот во Милано. Не знаеш колку е добро.

Пробај. Исклучи го.

На “Е“... ентузијаст, експанзивна, енергетична

Не во моментов.

Сега една согласка... “С“

Кажи ми нешто: ако не беше со Џорџио, ќе ме бакнеше?

Не. -Не?! -Не. Не ми се допаѓаше.

Сончева, сонувач.

Ќе збориш со мене или ќе пишуваш? -Чудна работа се случи.

Тоа? - Прочитај и ќе ти кажам.

Инаку, мило ми е. Пиеро. -Глорија.

И не знаеш кој би можел да биде? -Поима немам!

Случајно испадна, ама уживам. -И што сакаше да напишеш?

Види. -''Каква боја ти се гаќичките?''

Многу си морбиден и дрзок... -А ти што ќе напишеше?

Како прво, продолжи со фазонов ''Неа'. После, пробај со: ''Денес која боја?''

Па и јас сакав тоа да знам. -Не гаќичките, глупав еден!

Остави ја да напише што сака. -Ај да видиме.

Пази водата...

Ја сака мојата кошула?

Не! Главата. Сврти ја. -Треба да ја спуштиш главата.

Да ја наведнам главата?

А бе нема да те покрстува! -Што да правам? -Сврти ја на другата страна.

Ме пецка... Не! Не... Ме лиже.

Ова ''чупано'', лижења, не можам тоа. -А бе ајде! Кај одиш?

Црвена

''Црвена.'' И' се допаѓа играва. -Нормално дека и' се допаѓа.

''А која боја ти ја замислуваш?'' Ќе ја направиме бојава?

Не, какво правење! Сега треба да ја импресионираш, заинтригираш...

Не одговарај одма, препушти на имагинацијата. Пиши и' утре.

Аха, тактички... Ми се допаѓа тоа.

Размисли, и кажи ми утре. Да видиме дали напредуваш. Лека ноќ.

Тоа е личен репертоар... не се кажува.

Кажи една, омилената. Ме интересира.

Една во која уживам многу:...

..''Твоите очи изгледаат тажно''.

И ти функционира? -Функционира и те како!

Уште не ми е јасно зошто сакате тажни очи.

-А твојот репертоар? -Нас ни е многу полесно.

''Боже колку ти е голем... Огромен е...''

Или ова:

..''Знаеш дека си како бог? Ме излудуваш''.

Мене не ми го кажа тоа. -Кога некој многу ми се допаѓа, не им го кажувам тоа.

Ова е дел од репертоарот. -Можеби.

Што правиш? -Те бакнувам.. поточно, се обидувам.

Не ''мозе''... -''Може''! Не може!''

''Може'', добро. -Тогаш што правиш тука?

Со мене... ноќе... на прекраснава плажа...''

Пешачам... “го гледам во месечината“...

...и одолевам на едно ''голема искушение''.

Сигурен си дека ќе можеш да одолееш? -Сигурен!

Ајде да провериме. Прифаќаш?

-''Прифаќаш?'' -''Прифаќам, прифаќам.''

Држи. -Чекај... еве. И сега?

Ти текнува на Шарлиз Терон? -Да...

Ако сакаш, пушти го конецот.

Види, малку е касно, а јас никогаш не преспивам со оние со кои...

Мислам, разбираш, така?

Да да, разбирам. Само што, обично јас го кажувам тоа.

Кажи го тоа ако сакаш, само да...

Малку е касно, а јас никогаш не преспивам со оние со кои... Разбираш. Чао.

Рита! Разбуди се.

Што е? -Направив како што ми кажа, бев одлична.

Глорија, само што заспав...

Кај барот, му викам: ''Сакам тоа што и ти, секс за една ноќ''.

Не, не реков ''секс за една ноќ'', зашто се подразбираше.

Ќе беше горда на мене. Потоа, водевме љубов, и после го исфрлив.

Се вика ''дупење'', Глорија. - ''Се дупевме'', добро.

Сеедно, добро што си го исфрлила. Инаку он ќе отишол.

Всушност... А утре што да му кажам?

Утре, готово. -Како, готово? -Готово со него.

Сега ќе бараме друг. Рековме ''без обврски'', нели?

Ама ми се свиѓа. -Токму така. Без врзување. Ние ги користиме и ги отфрламе.

Кои се тие ''ние''? -Ние... еманципираните жени.

''Еманципирани жени''...

Фала.

Ми пука главата... 20 години не сум имал ваков мамурлак.

Ќути не збори. Сепак, јас сакам да признаам.

Што, ништо не направи? Ние ништо не направивме.

Уште една текила и знам што ќе беше после.

Не пиевме до толку...

Ризикуваш се' да уништитш за некоја глупост. Не не...

Ако и' кажеш се' ќе сфати. -Нема да сфати!

Утре си одат Шпанкиве и се' ќе биде готово. Смири се.

Како успеа да одолееш? -Ни самиот не знам.

А зошто си цел мокар? -Бев пијан и паднав.

-Добро утро! -Добро утро. -Послужи се.

Барај. Освои. Напушти.

Зошто светот не ја разбира оваа среќа?

А немаш некоја грижа на совест?

Грижа на совест има само кога не вредело.

Ми се познава? -Не. -Види убаво. -Ти реков, не.

Пипни. Ко да е отечено. -Лимон беше тоа, не белило.

Еве ги! Смеј се! -Какво смеење на 500 метра се!

Смеј се и мавтај! -Ќе ти летне раката!

Однесувај се природно -Добро.

Ова е природно? -За тука, да. -Ништо не се случи.

Здраво Италијанчиња! -Душички! Дојдовте да не испратите?

Да... последен поздрав. -Фала ви. -''Нема што.''

Знаете каде се продаваат карти? -Таму!

Леле колкава редица! -И се зголемува! Побрзајте.

Чао. Се гледаме наскоро.

Вика: ''Се гледаме наскоро''. -Така се вели. -Да, да...

Ќе ти ја исечам раката. -Блиску се. Не смеам да ги поздравам?

Вашата соба е на крај од ходникот? -Да.

Мијалникот е полн со влакна! -Извинете.

Тоа не е убаво! -Во право сте, се извинувам.

''Се извинувам...'' Однапред требаше да мислиш на тоа!

Не знам што сакате, реков дека ми е жал.

Ах вие Италијаните... Невоспитани како и обично!

Почнувате со влакна, а завршувате со макарони во мијалникот!

Имам рак! Разбираш? Рак! И ми паѓаат многу влакна!

Жал ми е ама не е моја вина! Не знам што да правам со нив!

Добар ден! -Добар ден...

Има чај? -Има, кај мијалникот.

Спиеше убаво? -Не баш. Новиов кревет им е катастрофа.

А ти размисли што да и' одговориш?

Не. Да! Да, ама... и јас не спиев убаво...

Слушна? -Да.

Рак на дојка.

Не' видоа? -Смири се, не не' видоа.

Сега можеш да им мавнеш. Не до толку... Ете така, браво.

Само смирено.

Љубов моја! -Здраво! -Здраво!

''Здраво Франческа, добредојде и на тебе.'' -Здраво.

Еден ден сте тука и веќе си најдовте женски?

Дај боже! Дај боже... Две туристки прашуваа каде е билетарата.

Да не губиме време. Морето не' чека.

Како си, душо? -Добро. -Супер...

Не помислуваш дека може на тебе да ти се случи. Да останеш... легнат, замрзнат.

Времето ќе сопре и ти со него.

И после, да реагираш, некако да реагираш... и да продолжиш.

Зошто таква фаца? Денес туморите се оперираат.

А твојот? -Да, и мојот.

Сеедно, на одмор сум. И сакам да уживам.

Не сакам да кажуваш на другите.

И? Каква боја измисли?

А? -За девојката.

Еве сме! Сите на број! -Стигнавте! Здраво!

Прекрасно! -Смалете малку со доживувањето.

Здраво, дај ми бацка! Останавте до касно вчера?

Ве чекавме за првото бањање. -Ајде одма да се избањаме!

Има кафе?

Каде одиме? -Плажа Паранга, Задолжително место за посета.

Добро, ама утре возиме моторни чамци!

А бе тргни го пешкиров! - Знаев дека ова ќе се претвори во кошмар!

Не успеале да купат карти и ќе купат за наредниот брод.

Јас ќе признаам. -Што? -Едно лижење на вратот не е страшно.

Всушност, многу е сериозно. Некогаш дури пострашно од ебење.

Озбилно? -Да. -Не не... Ако легнев некоја, ќе се осеќав мизерно.

Како гомно, сфаќаш, како... -Како гомно, разбрав! Ќути!

Доста, доаѓаат.

Извинете, каде се Лоренцо и Џорџо?

Сигурно нешто купуваат. Ќе ги најдам и ќе ве стигнеме.

Отидоа. -Сигурно?

Патетики...

Не сум убедена. -Верувај ми, сладок е.

Здраво, Глорија. Здраво. -Здраво. -Што правите? -Шетаме.

Ние одиме на море. Вечер може да одиме на пијачка кај пристаништето.

Не знам кога ќе се вратиме, така што...

Може во осум? -На одмор сме, ај да не си даваме рокови.

Да ти го дадам мојот број, па може ќе ми се јавиш...

Ќе се видиме, добро? Чао.

Сигурна си дека ние еманципираните жени сме вакви? -Најсигурна!

Затоа што мислев дека они се кретените.

Одиме на бањање. Доаѓаш? -Не, сега не.

Вие доаѓате?

''Бојата на морето?'' -Досадно.

''Сите бои на светот''! -Патетично...

''Шок розева, зашто ти ме шокираш.'' -Да, па... Друго?

''Со црвено-бели пруги''? -А бе ајде... Ми го блокираш сонцето?

Извини... не приметив.

Дојди. Дојди малку.

Имам тумор, не дерматитис.

Плус, ми вети дека ќе заборавиш.

Сеедно, по мене, ''црвено-бели пруги' делува иронично.

Извини, ама кога ќе запознаеш некој сладок, и во кревет било фантастично...

...наредниот ден сакаш пак да го видиш, зар не?

Можеби она сакала само за една ноќ.

Каква една ноќ. Ти личам на тип за една ноќ? -Да. -Како да?

И која е таа што се осмелила така да направи? -Една кучка.

Ама те пецка... -Веќе не ни памтам како се викаше.

Се гледа!

Од сабајле само зеваш. Не спиеше многу? -Не.

Сакаш кафе? -Не, не сум уморен. Зошто би бил?

Баш. -Излеговте негде вчера?

Да. -Да. -Ама само едно кругче и после одма се вративме.

На спиење, одма. -И каков е островот? -Мал. -Како мал?

Сегде ги гледаш истите луѓе.

Утре одиме со моторни чамци, а прекутре рибното село.

Опседната си со тие чамци!

''Островот задолжително да се види од море.''

Не вика ''фино'' е да се види, вика ''задолжително''.

А за навечер што е задолжително?

Би почнала со ''Барбароса''. Сите одат таму.

Ако сите одат таму... -Не. -Не. -Ајде, таму одиме.

Да, ајде! Сакам малку во ноќен клуб.

Зошто мора да ги следиме сите ко овци? Не сакате нешто различно?

Да одиме негде кај што никој не оди... наше место.

Плус и девојките се уморни... Да не сакате да останете дома?

Срце, многу сум уморна... -И јас! Преморена!

Тогаш ајде да ги оставиме вљубениве птички.

Финтата беше сите заедно да правиме нешто. Што плус ќе добиете тука со секс?

Тука.

Не сакам да се затворам во некој клуб. Ајде на плажа. -Може.

Јас не сакам да се затворам на плажа. Во Грција сме...

Ајде на плажа па после во ноќен клуб, или обратно.

Се сложувам. -Не сакам да влегувам внатре.

Ништо страшно, одам да шетам, се гледаме. -Така нека биде, јас одам сам, се гледаме.

Елеонора! -Пиеро!

Елеонора!

Чекај, одам со тебе.

Бараш некое специфично место? -Не, само шетам.

Може едно прашање... дали е она трудна?

И? Трудна е? -Треба на тебе или на нејзе да одговорам?

Прво на мене, па на неа. Треба се' да знам, инаку како ќе помогнам?

Се'? -Се'.

Бев свршен со неа... ама ме откачи. -Зошто?

Те фатила со друга. -Не, јас ја фатив со друг.

Ти си ја фатил неа? -Да!

Тука ми се свиѓа. Ќе се напиеме нешто?

Не одиме во ''Барбароса''? -Тука ми се свиѓа!

И сега откако ја најде? -Кого?

Ајде бе, помогни ми...

Што прави? -Разговара. -Забавно и' е? -Да.

А сега? -Сеуште се забавува како претходно...

Сега гледа во тебе.

Сега глуми ко да сум забавен. Насмеј се. Ај, те молам.

А сега? -Пак те гледа.

Не толку...

Сега? -Се движи. -Тука доаѓа! Смеј се.

Оф леле, си заминува. -Не престанувај со смеењето!

Не е тука, си замина!

Како заминала?

Пиеро!

И пред да си отидам, се вратив дома, отворам вратата... и изненадување.

Само што она не ме примети, и знаеш што направив?

Ја затворив вратата и тивко си отидов.

После отидов во бар и чекав кога може да се вратам.

Кога вечеравме продолжив како ништо да не било.

Само испадна дека ме видела...

..и почна да ми се дере во фаца: ''губи се, ништо не заслужуваш''.

Јас?! -А зошто ништо не си рекол кога дозна?

Не сакав промени.

Голем дел од животот си ги делевме трошоците... и досадата.

Се' на се', ми беше добро, не сакав да се соочам со непријатни ситуации.

Овие пораки ми се емотивно највозбудливото нешто...

..што ми се има случено во последниве години. Тажно, нели?

Што да одговорам? Дека сум свршен со неа или не?

Пробај вака...

Пиши: ''Вечерва се чувствувам слободно, многу слободно''.

Ми се допаѓа.

Будење!

Појадокот е спремен!

Дечки, будете се! Спремен е појадокот!

Спиеш некогаш сабајле?

Каде се другите? -Отидоа, и ме разбудија.

Како отишле?

''Одиме на море?'' -Не. Не...

Ајде да се повозиме на брод. -Ајде!

''Не може јас.'' страдам од ''морска болести''.

Ние... ''ајде'' пешки. -Тогаш ќе ви се придружиме од бродот.

Бродот застанува на сите плажи. -На сите плажи?

Да, на сите. -Баш ''сите''? -Да.

Добро... -Се гледаме. -Чао.

Е фала ви што ме чекавте. -Те оставивме да се наспиеш.

Наводно внатрешноста на островов била прекрасна!

Зошто? -Имало неверојатни археолошки места.

А бе ајде, требаше моторни чамци да возиме!

Готово со тие чамци и бродови. Утре од десет.

Ајде сега на плажа да одиме. -Не на плажа!

Зошто не? -Вчера бевме. -И? Денес ќе одиме пак.

Да, ајде. -Не! Плажите се полни со луѓе, со странци...

Ааа, тоа архелошкото место ли? Па тоа е важно!

Дури и он слушнал за него.

Во основа, Грција е колевка на... -На што? -Помогни ми...

Колевка на грчката цивилизација... Акрополот, на пример. -Убава идеја.

Да го прошетаме островов со моторчиња. Франческа?

Ајде, може ќе биде забавно. -''Вамос(ајде)!''

Што е финтава со ''вамос''? Не сме во Шпанија.

''Вамос'' е глобален збор. Што има врска Шпанија?

Душо, а со кого се поздрави претходно? -Претходно? Човекот за моторните чамци.

Не, не... немој ни да помислуваш!

А бе ај, Пиеро... Баш сега кога сме сите заедно!

Што е? -Ми вибрираше неколку пати.

Она е? -Да. Пишала: ''Еве сум''.

Дај да видам. -Има некои слики.

Око е ова? -Ништо не разбирам.

Чекај, чекај...

Сега и јас сум љубопитна за тебе

И сега што? -Сега од тебе зависи.

Треба убаво да размислиме. -На крстопат сме.

Не може да згрешиме! -А бе на крстопат сме. Каде да одиме?

Будала еден! Сеедно каде. Вози!

Не. -Ајде бе... -Не! -Сама е.

Знам, ама јас што да правам? -Оди на шопинг. -Вчера бев!

Купи лубеница, за да можеш да го направиш тој добриот пијалок...

Фала ти. -Гомце си.

Ми кажа: ''Се гледаме'', а кога ме погледна не ме поздрави...

Не те видов. -Уште си зафатена со твоите пријателчиња?

А ти со твојата другарка? -Значи си ме видела. -На поминување.

Да се смириме? -Не се скаравме.

Тогаш вечер да излеземе на пијачка? -Ако пак се сретнеме.

Не. Вечер сме во ''Кафе дел Мар'', таму може да се најдеме.

Малечок е островов. Цело време налетуваш на истите луѓе.

Мене ми кажуваш... -Одиме?

Мислам дека не прекинувам нешто важно.

Здраво, Ивано. -Здраво, Франческа. Задишана си?

Да... Играме одбојка на плажа...

Убаво... значи се забавувате?

До даска! Како повторно да имаме 18 години!

Цело време сме заедно, како воопшто да не поминало време, неверојатно!

Секоја ноќ до сабајле! Забава до бесвест!

Убаво. Баш ми е мило.

Стварно? -Помило би ми било ако сум со тебе.

Не почнувај пак.

Само ти кажав дека би сакал да сум со тебе.

- Звучеше како префрлање! -Требаше да звучи нежно!

Ако се јави да ми го заебеш одморот, тогаш... да го ебам.

Си заборавила да платиш.

Всушност, баш сега сакав. Еве.

Ок, благодарам.

Изгледа тука сме. -А другите?

Сигурно се изгубиле. -Ќе снема мрежа!

Уште колку? -Стигнавме.

И кај се урнатините? -Еве ги. -Ова?

Сега е вака, ама порано било... -Храм! -Повеќе!

Акропол. -Малку помало. -Акрполче.

И, со време после се уништило. -Тоа се урнатини, душо.

Да ве потсетам дека на 5 минути од нашата куќа со метро,...

..го имаме Колосеумот, Арката на Константин и Римскиот Форум...

..и никогаш не сме отишле!

Ве чекам во кола.

Не збори...

Ќе прошетаме малку? -Си одиме, ајде.

Ало, мамо.

Мамино, се забавувате? -Да... -Си го најде телефонот?

Да, него друго ми треба...

Можеш да побараш во комодата во дневна? -Кој е? -Лоренцо.

Има едно кутивче.

Да, црвено кутивче. Што е тоа? -Прстен за Лусија.

Срце мамино, колку романтично.

Ништо посебно, ама го заборавив. Сакав тука да ја прашам.

-И сега што? -Не е важно, и така не е сега моментот за прстен.

Се скаравте? -Дај ми го.

Не, само недоразбирање, ништо важно. Поздрави го тато.

Добро. -Чао

Не раскинуваат? -Не, мало недоразбирање. Ќе се смират.

Прстенот сигурно ќе помогнеше.

Зошто ме гледаш така?

Мислам дека згрешивме кај крстопатот.

Прекрасно!

Ај да ме сликаш тука, па ќе и' ја пратиме сликата. -Не...

Она мисли дека си некој јак фраер.

Тоа е убавината на виртуелните врски. Треба да продолжиме да ја наведуваме.

Една моја слика ќе ја разочара?

Не може да и' пратиме слика во која позираш како Јапонец.

Треба да ни текне идеја, игра. Нешто интересно како нејзиното.

Правиш да е комплицирано. -Ние правиме да е комплицирано.

Ќе ме бутнеш? -Безбедно е ова?

Ајде, бутни ме. -Добро.

Не е вистина дека го заборавив мобилниот, намерно го оставив.

Два месеци бев на хемотерапија, сега ги чекам резултатите.

Ако туморот се намалил, ќе може да се оперира. Посилно!

Гледаш дека и јас оставив затворена врата позади мене? Се плашев да дознаам.

Имам идеја за слика. -Што? -Доаѓај, имам идеја за сликата.

Чекај, чекај.

Слатко, нели?

Фала.

Ајде... потруди се повеќе!

Извинете. Господине, погледнете наваму.

Сега прати и' ги и напиши: ''Кој сум јас'', со прашалник.

А ако пишам: ''Еве сум'', со извичник?

Ладно е! -Ќе стане топло. Традиционална магија.

По ѓаволите и јас и лубеницата!

Добра е лубеницава, Фра! -Фала.

Ајде... утре ќе ти биде подобро.

И после еден саат одење...

доаѓаме до 7 камења расфрлани насекаде...

со два вакви столба избледени од сонцето.

И тоа беше археолошкото место што не смее да се пропушти!

Може погласно да зборите?

Збориме за археолошкото место!

Какво беше? -Не смее да се пропушти!

Добро веќе, се извинувам што згрешив.

Утре одиме со моторни чамци! И Франческа да биде задоволна.

Што ќе правиме? -Ќе возиме моторни чамци!

А за вечер што предлагаш, Фра? -Каква будала...

Што, ќе излегувате? -Не, ќе останеме, утепани сме.

Знам дека ќе излезете.

Нема, не се секирај. Отспиј се за утре да ти биде подобро.

Ајде утре сите да одиме во “Кафе дел Мар“.

Не ви се допаѓа таму?

Тогаш да одиме сите во '''Инсомнија''? Ни таму не ви се допаѓа?

Тогаш вие изберете. Зошто никој не ми одговара?

Сакаш текила? -Не, ми прави киселини.

Сакаш двоглед? -А? Да... само што веќе не е во видик.

Јас се чувствувам како се' да ми е во видик. Ќе играме? -Да.

Знаеше дека ќе биде тука и затоа ме донесе овде. -Коинциденција.

''Сакам да дојдам со тебе, и мажите да ги третирам како тебе.''

Не ти текнува? Не ти е добро ова.

Вака: издупи го пак ноќва. Ама после, готово.

Има жена и дете. Сфаќаш? И избриши го веќе од твоево главче.

''Рита, здраво. Ајде со мене!'' -Јас ќе пробам да го избришам мојов.

добро ти стои шеширот

Што вика? -Супер е. Пиши и'.

Колку време имаме пред да почне да отекува другарка ти.

- Зафатена е со попаметни работи. -Тогаш да ја искористиме приликата и да избегаме.

Местово е добро ко и другите. -Не, ќе те носам во Пештерата на судбината.

Според легендата на островов, во таа пештера...

каде што само еднаш во цело лето надоаѓа бран...

парот кој ќе се наводени ќе остане заљубен цел живот.

Цел живот? Приказни за мали деца!

Да одиме во тоалет... За да не настинеме.

Ти одговара?

Одиме во тоалет. Ајде ајде...

Чекај...

Чекај малку!

Одлично... Здраво, Италијанец. -Здраво. -Како е?

Каде ти се другарите? -На пристаниште.

Ваму е пристаништето. Одиме? -Одиме! -Чао, убавецу!

Да ти ебам!

Шпанките доаѓаат!

Ене ги!

Здраво!

Не, не може... -Може може.

Не... мора да излезете. -Срцка...

Оди, оди, оди!

Да? -Само два збора имам да ти кажам: ''Пази се''.

Не знам што правиш ама тие две не изгледаат на школски другарки.

Каде си? -На пристаништето, те гледам.

Лоренцо, веднаш да си се вратил.

Не можам. -Не можеш? -Долга приказна е.

Те молам, веднаш да се вратиш. За твое добро ти зборам.

Дојди од другата страна. Има марина. -Добро.

Што да и' кажам на мајка ти...

Зафатено е. -Може он ти ѕвони. -Да, ослободи ја линијата.

Зошто не доаѓа? -Август сме, сигурно е... гужва.

Што правиш тука, тато? -Јас што правам?! Ти што правиш!

''Ола.'' -''Ола''... Уште па и странкињи.

''Каде одиме'' -Тоа не е важно.

Поважно е ова јас што ќе ви го кажам...

разбирам дека дечково е “добар улов“...

После се', крушата не паѓа далеку од дрвото. Сепак... постои едно “сепак“!

Овој тука, треба да го жениме. ''Разбирате?''

''Разбираме.'' -За да може, конечно, јас и мајка му да сме сами.

Срцки!

Затоа, или една од вас да го земе во Шпанија и да го омажи...

или, оставете го на мира.

Преведи.

Добро, ама чамецот го земаме ние.

Ме уценувате? Добро, чамецов е ваш. ''Напред Барса!''

Сакам да знам со кого е.

Како мислиш “со кого е“? - Чудно се однесува во последно време.

Вчера поздрави две девојки на пристаништето како да ги познава.

Сигурна си? -Имаше повеќе луѓе, ама мислам дека сум сигурна.

Зошто не го прашаш? -Го прашав. Ми кажа некоја приказна.

Види со Џорџо.

Тато, ептен сме далеку тука.

Може ќе пројде некој брод? -Да, ова е пристаниште...

Кажи сега, овие заебанции ги правиш за да добиеш нешто “повлажно“?

Чувствувам вина, што да ти кажам. -Ако си упрпан, тогаш што правеше?

Мора ли цело време да си вулгарен?

Треба да се смириш, ништо не си направил. Запамти го тоа.

Застани малку, “Зорба“!

Погледни... Еве... Погледни убаво.

Сакаш се' да отиде бадијала, за ништо?

Не сакам ништо да отиде, само не сакам да почнам со лага.

Ајде, одиме...

Ама, понекогаш, вистината е инструмент на плашливците...

кој го користиме за да си ја олесниме совеста.

Џорџо, може да дојдеш со мене до човекот за чамците?

Ама сега ќе дојде. -Може да дојдеш? -Добро, добро. -Ајде!

Што е? -Каде е Лоренцо?

Каде сакаш да биде? Отиде со чамецот.

Гледаш? Види!

Конечно стигна! -Извинете, морав да го земам татко ми.

Здраво на сите. -Здраво. -Тато Луиџи, што правиш тука?

Што правам тука? -Што правиш? -Што правиш, тато?

Вонредна ситуација. -Каква вонредна? -Без ова, син ми е готов.

Астма. -Не знаев дека имаш астма. -Отвори го капакот.

Извини, а моторниот чамец?

Го вративме. -Како го вративте?! -Немирно море!

Ништо не правиме сите заедно. Ова со чамецов како да е проколнато!

Ќе те однесам утре. Сите ќе одиме, ти ветувам.

А дечко ти? Имате посебни одмори?

Извини, ама што има врска дечко ми сега? Бевме ние!

Можеше да го донесеш, делува фино. -И е.

Цацики? -Да...

Што украде? -Маслинки. -Capperi(зачин)!

Види кој е таму!

Брзо те заменил.

Убаво се истрчавме, нели? -А бе што правиш? -Ништо...

Каков копук!

Што правиш? Ах, сфаќам...

Се извинувам.

Ајде. -Јако!

Врие. -Врие? Мислиш?

Ќе ти смета? -Повели и другпат. -Фала ти.

Кога веќе сакаш да ме изнервираш, требаше да земеш од екстра големите.

Ги купува зашто и требаат. -Ти може ли да си ја бркаш твојата работа?

Кретен. Ќе бидам кај морето.

Кажи ми што сакаш од мене? -Тебе.

Што е ова, некој ќеф? Заебанција? Си се обложил со другарите?

Тоа ли? -Не. -Тогаш што?

Убаво ми е со тебе, долго време не ми било така убаво.

''Долго време не ти било така убаво''...

Чудна реплика за некој кој дома има жена и дете.

Всушност немам ни жена ни дете.

Ова не го очекував! Да одиш до таму да негираш дека имаш жена и дете?

Што се' би направил за едно ебење... -Ти се колнам, немам никој.

Очекуваш да ти верувам? -Пушти ме да ти објаснам, па после ти одлучи се.

Не сакам да ми објаснуваш. Остави ме.

Тогаш ќе седам тука! Додека не ме ислушаш... тука ќе седам.

Нема ни жена, ни дете! И сега?

А ти поверува? - Да, делуваше искрено.

На почеток, сите делуваат искрено...

Кој си ти навистина?

Кој сум јас навистина? -Ти треба да го одговориш тоа.

- Ќе ме напуштиш кај најтешката порака? -Да.

Да видиме вака... Јас сум волк. Волк самотник.

Некој што имал многу жени без да може ниедна вистински да ја сака.

Понекогаш ми се чини дека никогаш ништо не сум избрал.

Како се' да ми се има само случено. Плус, го имам погрешниот број.

Можеби е подобро ако ти помогнам.

Вака, пиши: ''Те предизвикувам. Зошто ти не се обидеш да дознаеш''?

Само... а моето предолго беше?

Не, твоето беше... премногу твое.

Задржете ги, фала. -Благодарам, г-дине!

Дали би сакале чаша вино? -Не е баш лоша идејава.

''Алкохолот помага на љубовта.''

Вечер не сакам ништо да чујам. Сите одиме во ''Кафе дел Мар''.

Бебенцето не сака ''хаус'' музика. -Треба да се одмара.

И ние сакаме да се одмориме вечер. -Пак? -Јас не можам.

Елеонора? -Мислам и она исто. -Објаснете ми една работа...

Да не сте изеле некој пензионер? Девојко, ајде да танцуваме!

Фала, г-дине Копети, ама не.

Со мене ќе останеш до зори, девојко!

Каде одите? -Во ''Кафе дел Мар''.

И јас ќе дојдам. -Супер, ти ми се свиѓаш. А тоа ме чуди.

Ме спаси.

Татино, ти требаат пари? -Не.

Мене ми требаат. Дај 100 евра.

Здраво!

Уште е тука. -Да направи сцена.

Да ти ебам, Рита, каква сцена! Осум саати е таму!

Престани да се однесуваш ко тинејџер... Беше со него, сега доста е!

Ќе одам! -Не, остани!

Или сакаш да те работат како цел живот до сега?

Ние сме... -Знам, ''ние сме модерни''!

''Ние кажуваме 'ебење', ние знаеме како со мажите''...

Тогаш зошто твоите врски не траат подолго од твоите оргазми?

Тоа е избор.

Малку претерав. Извини.

Те слушам. Пет минути. Веднаш штом помислам дека лажеш, заминувам.

Немој да мислиш дека сум тука зашто чувствувам нешто кон тебе...

..и дека после ќе водиме љубов.

Лоренцо и Луиса се тука. -Спијат.

Разбуди се, сакам да зборам со тебе.

Сега? Можеш и утре. -Не, важно е.

Колку е саат? -Луиса... јас те изневерив.

Сакаш верувај сакаш не, ама тоа е вистината.

Мислам дека ова првпат го кажувам на некого.

Само тоа?

Среќна сум. -Од што?

Зашто можам да ти верувам. Тоа е важно за мене.

Нешто друго да признаеш? -Не.

Сигурен? -Најсигурен.

Џорџо и Марта се тука. -Спијат. -Ама не...

Нели син ти има астма? -Како?

Мислев Лоренцо има астма. -Гени!

Нашата пријателка? -Нема сигнал.

Дојди, може ни пишала.

Чекајте, каде отидовте?

Овде? -Не... нема овде.

Ајде ајде... -Да пробаме. Не... И тука не.

Еве! Тука може. Ајде. -Баш овде!

''Денес си ја скратив косата.'' Мразам жени со кратка коса.

Замисли ќелава да беше...

Дава резултати? -Што? -Кога ти ја играш жртвата.

Скоро секогаш. -Кај мене, не. -Всушност, со тебе не го правам тоа.

Да, го правиш. -Не го правам. -Штотуку го направи тоа. -Не...

Извини... не знам што ми стана.

Месечинава, карпиве... Не сакав да те бакнам, извини.

Не мора да ми се извинуваш, јас те бакнав тебе.

Да, точно, ама јас те донесов тука. Извини, не требаше.

Вирџилио! Нема проблем!

Дури ни јас... не би сакала да започнам нешто со болен човек.

Смири се, ајде.

Прочитај. -Сега.

''Го прифаќам предизвикот.'' -Што?

''Утре доаѓам во Парос.'' И сега? Сега?

Сега ќе и' спремиме дочек. -Како?

За почеток, ќе купиш некоја нормална кошула.

Зошто? -Ај ти се молам...

Иако еве се заљубувам, не знам како да го кажам тоа.

Што е толку тешко? -''Заљубен сум во тебе.'' -А?

Не, велам... ''Јас сум заљубен во тебе''. Не ми прилега.

Обиди се повеќе! Кажи го она што ти доаѓа на ум, не она што се очекува.

Не она што се очекува? -Не.

Јас сум заљубен во тебе.

Гледаш колку лошо звучи? -Во право си.

По мене, треба да го потенцираш ''јас''. Така ''заљубен'' ќе звучи подобро.

Не ми е тоа тоа. Има и други тешки реплики...

А ти? Заљубена си?

излегов од лоша врска со грозен човек. Не ми се разговара.

Утре ќе ме носиш во Пештерата на Судбината?

Мислев дека повеќе го сакаш тоалетот во ''Кафе дел Мар''.

Веќе не? И? Ќе ме носиш?

Мислам дека бранот ќе не' чека.

Во право беше, ништо не направил. -Сигурна бев.

Ама ми призна дека бил во искушение.

Ми вика: ''Ние издржавме''. -''Ние''?

Да, он и Џорџо. -Како Џорџо? -Заедно биле.

Мене Џорџо ништо не ми рече. -Дека биле со Шпанките...

Не, само дека излегле и останале до доцна. -Ах, е па...

Кажа: ''Шетавме и се вративме дома.'' Зошто ме лажел?

Не станувај параноична сега.

Не сум. И плус обично секогаш се' ми кажува. Обично.

Добро утро! -Леле, каква ноќ вчера.

Свекор ти е струја.

Здраво душо. -Спремни сте за моторните чамци?

Не, не сме. Премногу ќе биде нерамно за бебето.

А бе ај, мирно е морето. -А ако надојдат бранови?

Доаѓате на тура околу островот?

Цел ден на сонце, ќе не' удри во главa. -Има тендичка.

Може попладне да се најдеме. -На сред море?

Јас треба да одам со Вирџилио да купи маица.

Знаете што? На живци ми се качивте сите!

Звучи ко мене да треба да ми направите услуга со чамциве!

Една работа не направивме сите заедно!

Сите ко да дојдовте на одмор за да си бркате своја работа, не е така?

Доволно кажавте, јас ќе седам дома.

Здраво, дечки.

Си одам, дојдов да се поздравам.

Кај вас нема приоритети, а? -Чао тато.

Јавете му се на Пиеро, не' чека на пристаништето.

А бе каде сте? -'Кои, 'каде се'',?

Извини! Здраво, како си? -Добро, ти како си?

Малку уморен. Знаеш, сам со дете... Драго ми е што се јави.

И мене. Сакав да ти се извинам.

Бев егоист, мислев само на мене, поточно, на нас двајцата...

...а не дека имаш син и дека треба да си близок со него...

..и ако не те нападнев така, може сите ќе отидевме заедно.

Баш, да. -Сакав да те изненадам.

Во Парос сум.

Во...? -Во Парос!

Само што стигнав. На пристаништето сум.

Во едно кафуле сум... ''Бар Агоста''. Да не си во близина?

Каде си? Блиску си до пристаништето? -На другиот дел сум... од островот.

Немај гајле, ќе те чекам тука. -Ќе дојдам најбрзо што можам.

Те чекам, чао.

Каде си? -Ми треба куќа... и дете.

За што? - Соња дошла, на пристаништето е. -Со среќа.

Имам некоја полу идеја... Не ме чекајте за вечера.

Ене! Ја најдовме! Совршена е. Види.

Многу си убав!

Те предупредувам, не знае ни зборче Италијански.

Не треба да збори, само да ќути.

Да ќути, без разлика што се случува.

И да не се смее. Ми треба тажно дете, намќор.

Намќор? -Такво ми треба. -Ок.

Како се вика? -Ангелос. -Тажен и намќор!

Да не има нешто за што треба да знам, пример: попари, пелени...?

''6 години е! Не попара, не пелени.'' -Добро, ајде.

Еве сме! -Колку е убаво што те гледам! -Здраво.

Ова е Ангел. -Мислев се вика Симоне. -Симоне... мојот ангел.

Здраво, Симоне, јас се викам Соња, мило ми е.

Поздрави ја, Соња, немој да си некултурен. -Можеби е многу срамежлив.

Обично е поотворен. Такво е времето... Знаеш какви се децата.

Ајде, одиме.

Браво, намќор. Тажен и намќор.

Детево веќе ме напизди.

Ајде. -Види види!

Баш ми е мило да те поздравам. -Треба да одиме...

Добар ден.. -Здраво. -А кое е детенцево? -Како кое? Син ми.

А кога го направи? Вчера?

Ајде, ајде... Пријатно! -Пријатно. -Довидување.

Кој беше овој? -Италијани на одмор. Напиј се нешто со нив и одма ти се пријатели.

Брада веќе има детенцево... Што знам...

Последен пат. -А бе ајде...

Ти си Луиса, јас Марта. Келнерот си е келнерот. Ајде, ти си на ред.

Во 10 Марта станува да оди до тоалет и го остава местото празно.

А Луиса ако ја следи? -Зошто би ја следела?

Жените секогаш одат заедно во тоалет.

На 18 години, не на 40. Ајде, стани. -Марта станува и оди во тоалет.

Келнерот доаѓа и вели:

За вас, г-ѓице. -А Луиса ќе каже ... -''Не нарачав ништо!''

Да, со друг глас... -Пробував да биде веродостојно.

Јас се вмешувам и велам: ''Јас нарачав, драга''.

Го кревам поклопецот и го вадам прстенот. -Вака ќе го дадеш?! Отвори го!

Тоа беше за тестирање. -Прави ко што треба. -Го отворам и и' го давам.

После? -После те бацувам. -Не, без бацување!

Ова е првпат да се сомневам во Џорџо. Какво лошо чувство.

Те разбирам, верувај.

Дедо ми велеше: ''Оној кој не знае да лаже, верува дека сите ја зборат вистината''.

Јас морав ненајдено да дознаам за лагата.

Ако се вратам, не знам дали пак ќе знам што е вистината, а што не.

Понекогаш животот е многу помирен, кога не ги знаеш сите детали.

Ама ти за Лоренцо, сакаше се' да знаеш. -Да, ама со Лоренцо е различно.

Сеуште немаме ништо изградено, и можам лесно да прекинам.

Ама знам дека ме лажел, и сакам да знам зошто.

Здраво, јас сум Ивано, оставете порака.

Здраво, како си? Тука се' е добро.

Ама ова работава сите да бидеме заедно, почна да станува кошмар.

Немаме веќе по 20, секој си има свој распоред, потреби, ќејфови...

Би сакала да поминам малку време сама...

...или да бидам со тебе, ако и ти беше тука.

Чао.

Еве го авиончето, брм, брм, брм...

Што правиш? ''авиончето'' е за бебиња. -И за носталгичните.

Да... Не сакаш веќе шпагети? Сакаш еден убав сладолед?

Не сакаш сладолед. А колаченце, сакаш?

Ќе се налутиш, ама малку е серко малиов.

Не, душо... само во таков период е влезен.

Чуден е, не слуша, живее во свој свет...

Да, ама како да не разбира ништо кога некој му зборува.

Не, туку зашто ти си меѓу нас сега... -Што?

Љубоморен е! Ти за него си како натрапник.

А ти? И за тебе сум натрапник? -Не... не.

Пробај да разбереш... Ова е наш одмор.

Он мислеше дека цело време ќе биде само со татко му...

Знаеш, него му е многу важно тоа.

Да? -Спремна си?

Се' е ок? - Можеше да ја облечеш кошулата што ја земавме.

Ја земавме за утре. -Знам, ама ќе ми се свиѓаше.

Утре. -Разбрав! Не мора да повторуваш!

Бидејќи ми се свиѓаше, можеше да ја облечеш.

На кој му е гајле за утре! Утре друга да си најдеш.

Стварно сакав, зашто заедно ја одбравме...

Ќе ја облечам. -Нема потреба. -Стварно... -Не сакам милостина.

Нема да излагам. -Зошто не?

Ме боли глава. -Не те боли.

Одвратно ми е глупово капче.

Ајде вака: јас ќе ја облечам кошулата, а ти не мора да го носиш капчето.

Оди.

Вирџило, остави ме, те молам!

Последна ноќ ти е на островов, а ти ќе одиш во... -Пештерата на Судбината.

Каде што бран... -Невообичаен бран...

Добро, невообичаен бран... ќе избања двајца љубовници.

Рита... Само еден во цело лето! -Будала си.

Веќе 10 саата мобилниот му е исклучен.

Сигурна сум дека ќе го најдам тука. Чувствувам како да ми спрема изненадување.

Сигурна си? -Да. -Гледајќи ве заедно, почнав да размислувам.

Рано е. Да се напиеме едно пиво? -Може.

Може и' си во право, ова е ваш одмор и јас немам ништо со него.

Утре можеби ќе си одам.

Слушна? Утре си одам и ќе ве оставам сами. Среќен си?

Ајде! Среќен ли си?

Како да не е баш среќен... -Среќен е.

Среќен си, така? Што ќе останеш тука, сам... со твојот татичко?

Извини извини!

И плачењето му е чудно...

И какви биле тие две? -Ти кажав, биле убави.

Колку убави? Како овие? -Помлади.

Како помлади?! -Помлади.

Добро... како нив? -Поубави.

Овие? -Посекси.

Плус и посекси? Тогаш покажи ми некои слични.

Овие! -Како овие?

Не, ''како'', овие се! Они се двете шпанки!

Ама овие се ''авиони''... -Баш.

Ох, леле... Извини, ама морам да разговарам со нив. Помогни ми, ајде.

''Две текили, молам.'' -''Четири текили!''

Од Шпанија? -Да.

Ние само што пристигнавме. -Ние сме една недела тука.

Донеси го утре сабајле во 9. Беше одличен.

Еј, што се случи?

Стоамчето малку го здоболе, ама добар е сега. Заспа.

Добро...

Чекај, чекај... Душо, малиот е тука. Мене не ми пречи ама...

Сега спие. -Лесно се буди.

После ќе се буди навечер, и ќе вика: ''Тато, чишка.''

''Вода... Чишка, тато... Гомце, гомце...Големо гомце.''

Ама он и додека спие ќе ми се качува на глава!?

Знаете каде има добра забава овде? -Зависи што барате.

А вие што најдовте?

За мене, некое убаво Гркче. Или можеби Италијанец?

''Не нив, доста со Италијанците!''

Лута им е на Италијанците? -Да, зашто еден и' даде корпа.

''Не е свесен што пропуштил''

А со другиот добро помина? Ајде, се приметува!

Беа потребни неколку текили, ама после кажа “добро“.

''Добро''? -Да! -Неколку текили, грда кучко?

Италијанецот ми е маж! Зошто трчаат по женети мажи?

Извини, ама Лоренцо ништо не ми спомна. -Не и рекол!

Како мислиш, ''Лоренцо''? -Лоренцо?!

Да. Лоренцо. Не ти е он сопруг? -Не, мене ми е!

''Боже мој...'' -Копиле!

Извинете.

Каде се? -Не знам. Требаше веќе да се тука.

Затоа си имал толку проблеми! Сето тоа чувство на вина за џабе!

Сепак си ја ебел, Шпанката. -Не... -Какво разочарување!

Не сум ја ебел. -Ќути!

Ми рече: ''Лоренцо не ми кажа дека е женет''.

Целиот свет ми се сруши. -Дозволи да објаснам... -Ќути!

Мислеше дека без последици ќе си ја исчистиш совеста?

''Само ме лижна...'' Каква глума!

Зошто цела оваа шарада? Кукавица си, Лоренцо!

Ти ја кажав вистината. -Да, вистина е дека не си женет.

Јас и ти веќе не постоиме. Само што овој пат верував.

Не, не, не...

Што се случи?

Уште 10 часа... возбуден?

Смеам ли барем да зборам? -Не! -Луиса, ти се колнам...

Пушти ме јас да зборам. -Заборави. -Јас сум Лоренцо.

Јас отидов со Ана.

Така се викаше Шпанката, Ана.

Еј, убавецу, не ми го кажа твоето име.

Бев збунет, не знаев што да кажам.

Го кажав првото име што ми падна на памет.

Лоренцо. -Довидување, Лоренцо!

Можев да бидам Лука, Карло, Матео...

Било кој, само не јас, не Џорџо.

Марта, можам да ти дадам безброј оправдувања...

...дека тоа не бев јас, дека бев пијан...

...дека не сакав, дека не сфатив што правам...

Ама која е поентата?

Извини.

Ама пак ми беше чудно. -Зошто?

Преубава е за тебе.

Марта...

Извини, ама морав да излезам, ќе прснев да се смеам.

Гениј си! Тоа што рече дека ти си бил Лоренцо. Едноставно генијално.

Браво, љубов моја. Вечерва направи добро дело.

Спаси пар кој заслужува да е заедно.

Мислам дека е глупаво се' да се уништи заради една мала глупост.

Мал момент на слабост, кој ако не се признае, нема никого да повреди.

Се согласуваш, љубов моја?

Вирџилио!

Зошто не ја носиш новата кошула?

Тесна ми е.

Чекај.

Дај и' го ова, кога ќе ја видиш.

Црвена.

Размислувам за малиов. -Нема потреба.

Извини ама сакам. Сакаш капче од Парос? Да купиме?

Сакаш капче од Парос?

Успеавме! Виде?

Господнин Вирџилио? -Да.

Јас сум сопругот на Бјанка.

Може да те понудам пијачка? -Да.

Оди еби се!

Беше отсутна, нервозна, различна...

Цело време со телефонот во рака, константно го проверува.

После оди во кујна и ги чита пораките. Твоите.

Боже... Првите пораки беа малку... прости.

После како да излезе од тебе фемитивната страна.

Значи, си ни ги прочитал сите пораки? -Да.

Бјанка е сега со тебе, јас кај неа губам, немам шанси.

Лесно е да бидеш маж од соништата, потешко е во реалноста.

Памтиш во школо кога ни викаа дека јаболките и крушите не се собираат?

Ти си јаболко, а јас круша. Или обратно, како сакаш.

Не можеме да се собереме, камо ли да се споредиме.

Се прашуваш што правам тука.

Дојдов за да побарам една многу едноставна работа:

Излези со жена ми, запознај ја, поминете некое време заедно.

Сакаш да излезам со жена ти?

Не сакам да ја изгубам...

..ама за да ја освојам пак ми треба некој реален, како мене.

Ќе излезете? Ми ветуваш?

Знаеш што ќе направев ако жена ти се појавеше?

Те молам, не вели ништо. Сега пријатно, фериботот ќе ми тргне.

Што бидна?

Она не се појави или не ти се допадна?

Не се појави. -Гледаш дека не бевме доволно добри.

Маж и' дојде. Видел се' во телефонот...

Сопругот бил на пристаништето? -Да.

Извини... -Не, не...

Сеедно, знаеш што ќе направев ако Бјанка дојдеше?

Не.

Може да застанеш? Зошто? -Зашто сакам да те бакнам.

Ако е поради чувство на вина, тогаш не мора.

Ти ме натера да почнам да мислам на иднината.

А тоа е доволно за мене, верувај ми.

Ти кажав дека не пали тоа кај мене? -Кое? -Да глумиш жртва.

А ти ми кажа дека не сакаш непријатни ситуации. Така?

Е па јас сум непријатна ситуација!

Не ми е гајле.

Наскоро ќе биде непријатна ситуација, без градиве.

Се јавив... Може да се оперира.

И не се обидувај да ме бакнеш сега.

Џорџо.

Сакаш пола кроасан?

Од Франческа. Отишла сама да се вози на моторен чамец.

Можеби малку претерав. Извинете.

Кутрата, цела недела не отидовме да повозиме.

Ама уште не е готово, има време.

Ајде, облечи го ова. Марта! Луиса!

Пиеро!

Ене ја! Франческа!

Франческа! Дојди!

Не, јас сум крадецот! Јас ги украдов маиците!

Мене треба да ме уапсите! Мене!

Тука сте?

Крадецот. -Немој сеа... Што немој, срање!

Жал ми е. -Вика дека и' е жал. -И на нас. -И на нас.

Ама, ако не ме остававте сама немаше да се случи ова.

И ние сме криви! -И ние сме криви!

Барем сите сте заедно. -Не мораше вака.

Ама ај сега! Стварно ми е жал.

Има некој?

Еј! Што правите? Ќе ми одговорите?

Здраво, јас сум Франческа од Парос.

Сакам да се вратам 3 дена наназад, и да не ги украдев глупиве маици.

И сакам да не се скарав со вас

И сакам Ивано да беше тука, зашто со него се' ќе беше подобро.

И на крај, сакам моите пријатели да ми простат.

Во ред, фала ти Франческа од Парос.

Да видиме кој друг го имаме на линија.

Здраво, јас сум Лоренцо, исто од Парос.

И ти? Многу ве има вечерва. Од центар или од предградијата на Парос?

Од меѓу ѕидовите.

Јас сакам да се вратам 20 години наназад.

Да можевме порано да се сретнеме со Шпанките можеби... -Кретен!

Јас?

Јас би се вратила 24 часа назад.

Да си го ставев прстенот што којзнае кај го фрлив.

Зашто сигурно бил прекрасен. -Да знаеш само како сјае во темница.

Фала ти, Џио!

Смеам? -Што правиш?

Јас, сакам, да се вратам една недела наназад.

Здраво, јас сум Џорџо, и исто сакам да се вратам една недела.

Да одолеам на искушението на кое не можев да одолеам.

Здраво, јас сум Марта... и сакам да се вратам две години наназад.

За да одолеам на искушението на кое не можев да одолеам.

Јас сакам да се вратам кога првпат кажав “срање.“

Зашто срањето... е како црешите: едно води кон друго.

Кој би помислил, дека на крај...

...одморов во Грција вака ќе испадне?

Годината е 1990та.

Каде одиме? Што направив?

Не! Ивано... Ивано!

Франческа!

Патем сакаш да знаеш како заврши меѓу мене и маж ми? Ова е мојот број јави се

Превод: Јовица Вукобрат