Original subtitles

16 MEI 1986

3 WEKEN NA HET ONGELUK

Nadat de brand in de reactorkern was geblust...

stuurde de overheid een team van specialisten...

om temperatuursensoren onder de reactor te installeren.

Zijn jullie dicht bij de reactor?

Heel dichtbij. Die is al aan de andere kant van de muur.

Ze hebben 18 uur lang geprobeerd met een plasmatoorts...

door de dikke betonnen muren heen te komen.

Onder normale omstandigheden zou dit krankzinnig zijn geweest...

gezien de gevaren van straling.

Maar zoals bij zoveel dingen leek het toen de enige oplossing.

Hoever staan jullie ervan af?

Slechts een paar meter.

In 1986 hadden de Sovjets heel veel vertrouwen in hun regering.

Ze waren enorm patriottisch.

Sommigen noemen het de mythe van de Sovjetheld.

Ben je bang?

In het begin is het eng, maar je went eraan.

We zijn helemaal niet bang.

Ze waren op een natuurlijke wijze geneigd te denken...

dat hun eenheid was gesmeed op dit bed van opoffering.

En de Sovjetpropagandamachine versterkte dat.

De Sovjets zeiden: Je land roept je op.

Het is tijd om je patriottisme te bewijzen en je plicht te vervullen.

Om een offer te brengen.

Twee weken na het ongeluk hadden de Sovjets nog steeds te maken...

met een heel radioactieve en gevaarlijke situatie.

Er zijn grote zorgen dat de extreem hete nucleaire brandstof...

naar de bodem van de reactor zal stromen...

het staal en de betonnen fundering zal doen smelten...

en in het grondwater terechtkomt.

Een ongecontroleerde nucleaire meltdown...

brengt de watervoorziening in gevaar...

maar ook de landbouw in dat deel van Europa.

En dat decennialang.

Dit was een existentieel moment voor het Sovjetopperbevel.

Op satellietfoto's zagen we dat ze mijnwerkers lieten komen...

om een tunnel onder de reactor te graven.

Onze baas zei dat er een ongeluk was gebeurd en dat we moesten gaan.

IHOR KHODOSOV MIJNWERKER

Ik wist niet wat er in Tsjernobyl was gebeurd.

Een tunnel graven.

Dat was onze taak.

Waar komen jullie vandaan? - Uit Tula.

Kom op, we gaan.

De mijnwerkers moesten een tunnel graven van 130 meter lang...

tot de plek waar ze een enorme warmtewisselaar wilden bouwen.

De warmtewisselaar moest de aarde afkoelen...

onder de fundering van de reactor, om te voorkomen dat een meltdown...

de grondwaterspiegel onder het gebouw zou bereiken.

Het was een enorm ambitieus plan om ruim 400 mijnwerkers...

meer dan een maand lang dag en nacht te laten werken.

Het doel was om meer dan 13 meter per dag af te graven...

zodat het radioactieve magma niet in het watersysteem kwam.

De sfeer was gespannen.

Het is ongelooflijk wat ze van die mijnwerkers vroegen.

Ze moesten op een extreem gevaarlijk plek werken...

en zichzelf in feite opofferen.

In de tunnel en op alle andere plekken...

zou de achtergrondstraling, volgens het management, normaal zijn.

Het had een lichtzoete smaak. Zoet en metaalachtig.

M'n intuïtie zei me...

dat ik deze tunnel zo snel mogelijk moest verlaten.

Bij het graven gebruikten ze vaak handgereedschap...

uit angst om de fundering te veel te beschadigden.

Dan kon het hele ding instorten en zouden ze levend worden begraven.

Hoe heet je? - Ik ben Victor.

Is het moeilijk? - Niet echt. We doen ons best.

We moeten het afmaken.

De camera draait, dus hard doorwerken.

Wij filmmakers hoorden ook van de explosie.

We besloten ons vrijwillig aan te melden...

en erheen te gaan om te filmen.

Het zou propaganda kunnen zijn.

ANATOLII KHYMYCH CINEMATOGRAAF

Het is net een oorlog.

Iemand schiet daar en jij filmt hier.

Er vliegen geen kogels rond, maar je weet...

dat je er niet lang moet blijven.

Het Sovjetverhaal ging over de heldhaftigheid...

en de moed van de mijnwerkers.

Bijna met compleet gebrek aan wetenschappelijke informatie...

over het gevaar dat die mensen liepen.

Het doel was bepaald en wij hebben het bereikt.

Onze missie was voorbij.

De mijnoperatie was een compleet succes.

De warmtewisselaar zelf werd in die ruimte gebouwd...

en was klaar voor gebruik.

Maar hij werd nooit aangezet.

De temperatuur in het gebouw daalde langzaam...

en hun angst voor vervuiling van het grondwater verdween.

Dus al het werk en de offers van de mijnwerkers...

waren pure tijdverspilling.

Persoonlijk begreep ik niet wat straling was.

Waarom het gevaarlijk was.

Slechts twee jaar later stierf een van onze mijnwerkers.

Een paar jaar later stierf de tweede.

Daarna begonnen we te beseffen dat het niet voor niets was...

dat we haast moesten maken.

Zeventig procent van de mannen is overleden.

29 MEI 1986

1 MAAND NA HET ONGELUK

De angst voor de meltdown verdween uiteindelijk...

maar het reactorgebouw zelf stond nog bloot aan de atmosfeer.

Het is nog steeds gevaarlijk voor de gezondheid.

Michail Gorbatsjov besloot dat tegen het einde van het jaar...

de resten van unit 4 permanent moesten zijn begraven.

Een gebouw dat ze uiteindelijk de sarcofaag noemden.

Dit werk gaat lang duren en zal veel inspanning vergen.

Alle mensen op aarde zullen hier baat bij hebben.

Het probleem was dat ze niet dichtbij konden komen.

Er lag enorm veel radioactief materiaal op het terrein.

Dit moest de volgende focus zijn...

om deze ongekende straling op te schonen.

Het meest vervuilde gebied...

lag direct rond de reactor, in de zogenoemde speciale zone.

We moeten zo min mogelijk straling opvangen...

en zo veel mogelijk werk leveren.

Ze verwijderden de bovenste laag aarde, direct rondom de reactor.

Dat deden ze met beveiligde bulldozers...

waar ze mensen in konden zetten.

In een straal van 29 kilometer werd de grond omgespit...

en dit maanlandschap gecreëerd.

We konden niet zien hoe effectief het was...

maar we wisten dat dit het juiste was om te doen.

Maar dit was nog maar het begin.

Over meer dan 5000 vierkante kilometer...

waren de bodem, de bladeren aan de bomen, de gebouwen...

alles was gevaarlijk vervuild met radioactieve stof.

Het verstikt alles en iedereen.

De staat zal ons niet laten omkomen.

De Sovjetautoriteiten deden iets wat totaal ongekend was.

Ze haalden 100.000 mensen weg uit de regio...

en sloten het gebied af.

KERNCENTRALE TSJERNOBYL

Toen haalden ze duizenden arbeiders uit het hele land...

met de mededeling: Jullie krijgen een paar honderd roebel, maar meer niet.

Ga aan de slag en dien de Sovjet-Unie.

Er komen langzaam meer beelden vrij van de schoonmaak rond Tsjernobyl.

Volgens Moskou worden twee van de vier reactoren...

dit jaar weer in gebruik genomen.

Halverwege de zomer van 1986...

begon het gebied rond de centrale op een slagveld te lijken.

Veertigduizend mensen kampeerden in tenten...

rond de fabriek in Tsjernobyl.

De Sovjets gebruikten de term liquidators...

voor de soldaten, dienstplichtigen en vrijwilligers...

die het radioactieve materiaal moesten opruimen...

en de sarcofaag moesten bouwen om de boel in te dammen.

De vijand is bekend. Het werk is gepland.

De opruimwerkzaamheden waren grotendeels experimenteel.

Gebouwen werden bespoten met waterkanonnen.

Ze spoten zelfs met bietenpulp gemengd met water...

om de verspreiding van stof te beperken.

Alle dieren werden bijeengedreven.

Als ze ze konden vinden, werden ze afgemaakt.

Het was een enorme uitdaging.

Uiteindelijk konden radionucliden niet vernietigd worden...

maar alleen verplaatst.

Zeker in het begin ontbraken er stralingsmeters...

om het stralingsniveau te meten.

Met als resultaat dat niemand een exact idee had...

van de hoeveelheid straling die ze absorbeerden.

In het begin bedek je jezelf en zet je het masker op.

Maar later vergeet je dat.

Ik nam m'n besluit letterlijk in de eerste dagen na het ongeluk.

Ik ging naar het aanmeldcentrum en zei: Ik wil gaan.

Ik wilde mijn land helpen.

Voor mensen in het westen is het moeilijk te bevatten...

hoe toegewijd de Sovjets waren...

om hun eigen gezondheid en hun leven op te offeren.

Natuurlijk is het gevaarlijk, anders zouden we hier niet zijn.

We voeren overheidstaken met eergevoel uit.

Toen we naar een van de kerngebouwen van de Tsjernobyl-centrale gingen...

leek het alsof mensen alles hadden laten vallen en zo waren vertrokken.

Ik weet nog dat ik door het gebouw liep...

en een korte, gele gang inging.

Opeens besefte ik dat de gele kleur op de vloer en op de vensterbanken...

honderden, zo niet duizenden gele vlinders waren.

Ik snapte niet hoe ze daar waren gekomen...

maar ze waren allemaal dood.

Ik keek door het raam en zag een man die aan het werk was...

op minder dan een paar honderd meter afstand van reactor 4.

Een lasser.

Hij zat daar maar. Hij werkte heel methodisch en kalm.

Blootgesteld aan de hoogste stralingsniveaus...

die je je maar kunt voorstellen.

Ik wist bijna zeker dat hij iets floot.

Dat bleef jaren door m'n hoofd spoken.

Hoe iemand z'n eigen angst kan overwinnen.

Wie waren de liquidators?

Het waren mensen die op de een of andere manier wisten...

hoe het voor hen zou aflopen, maar ze bleven toch.

Mijn ouders werden opgeroepen om de ramp in Tsjernobyl op te lossen.

Na de evacuatie van de stad naast de centrale, moesten ze terug.

Omdat we geen onderdak hadden...

moesten we een halfjaar naar een kamp, zonder onze ouders.

Ik was acht jaar.

Ons haar bevatte veel straling, dus werd het geknipt.

Het was heel erg kort.

Ik weet nog dat kinderen ons naderhand Tsjernobyl-egels noemden...

en zeiden dat we terug moesten naar waar we thuishoorden, in Tsjernobyl.

Ik wilde getroost worden.

Ik wilde beschermd worden. Ik wilde bij m'n familie zijn.

Deze brieven schreven we aan m'n moeder.

Liefste mama, ik huil hier elke dag...

omdat we hier geslagen worden.

Haal ons hier alsjeblieft zo snel mogelijk weg.

We kunnen hier niet zijn zonder jou.

Mijn god. Het spijt me.

Het verhaal van deze saga is angstaanjagend...

wat betreft de algehele impact op mensen.

Niet per se op hun gezondheid, maar op hun levensonderhoud.

Misschien honderdduizenden mensen in de Sovjet-Unie.

Maar het had ook een stralingsimpact op het VK.

Mensen buiten de Sovjet-Unie betalen nog steeds de prijs voor Tsjernobyl.

In het VK hadden sommige schapen nog een hoog stralingsniveau.

Het had onverwacht hard geregend in Cumbria in Noord-Wales.

Voor de boeren was het een ramp.

Bijna 10.000 boerderijen werden getroffen.

Radioactieve regen vervuilde het land daar zodanig...

dat nog decennia daarna...

schapen moesten worden gecontroleerd op straling.

Het gevaar was dat het in de voedselketen kwam.

Bestellingen nemen af. Niemand weet wanneer klanten...

het product weer vertrouwen. - Ik sta stil.

Als ik ze niet kan verkopen, wordt het heel moeilijk.

Het duurde bijna 30 jaar.

Het was een echte bedreiging voor onze levenswijze.

Je wist nooit echt of het gevaar geweken was of niet.

JULI 1986

DRIE MAANDEN NA HET ONGELUK

De schoonmaakoperatie in het verboden gebied ging door.

Ze moesten nog de sarcofaag bouwen, de betonnen buis...

om de reactorkern in te sluiten.

Gorbatsjov gaf wetenschappers en ingenieurs minder dan vier maanden...

om dit gevaarlijke en ambitieuze civiele techniekproject af te ronden.

De Sovjets lieten vandaag beelden zien van een muur...

rond de verwoeste kerncentrale van Tsjernobyl.

Bij de eerste poging om de verwoeste reactor af te dekken...

gebruikten ze de middelen van toen: op afstand bestuurbare kranen...

en op afstand bestuurbare betonpompen, zodat het snel kon worden gedaan.

Hoe voel je je? Is de spanning afgenomen?

Nee, dat is een verkeerde interpretatie.

De spanning is er nog.

NIKOLAI STEINBERG HOOFDTECHNICUS

Ik heb 13 jaar voor de kerncentrale van Tsjernobyl gewerkt.

Het was mijn taak om de bouw van de sarcofaag af te ronden...

en unit 1 op te zetten.

Er was elektriciteit nodig. Zonder elektriciteit vallen fabrieken stil.

De sarcofaag was ontworpen om zo'n 50 jaar te blijven staan.

Maar er waren geen garanties.

Hij werd ondersteund door gebouwen die deels waren verwoest.

In het begin was het echt een gekkenhuis.

De bouw van de sarcofaag was vooral moeilijk...

omdat je slechts een paar minuten in de buurt mocht komen...

om je werk te doen.

Mijn team werd al blootgesteld aan een hoge dosis.

Om de stralingsomstandigheden ter plekke te verbeteren...

moesten we het dak ontruimen.

Het dak van unit 3 was bedekt met puin...

dat door de kracht van de explosie uit reactor 4 was geworpen.

Het was een soort radioactieve stormbaan.

Er lagen stukken grafiet van de reactor, stukken nucleaire brandstof.

Je kon alleen veilig in de buurt van die stukken puin zijn...

gedurende een paar minuten of seconden...

zonder blootstelling aan een dodelijke dosis.

Dus om de sarcofaag te bouwen, moest dat opgelost worden.

Ze maakten daarbij gebruik van robotica.

8 AUGUSTUS 1986

3,5 MAAND NA HET ONGELUK

Waarom stuur je naar rechts?

Daar is het. Het beweegt.

Ze hadden twee soorten robots.

Eén werd geïmporteerd uit West-Duitsland...

tegen enorme kosten en was speciaal ontworpen...

om radioactieve gevaren het hoofd te bieden.

Ze hadden ook robots die waren gebouwd door de Sovjet-Unie zelf...

om het maanoppervlak te verkennen.

Goed. Ja, goed.

Het idee was dat de robots het puin gewoon van het dak zouden duwen...

in wat er over was van reactor 4.

Niks aan de hand.

Dat werd dan bedekt door de sarcofaag.

Werkt helemaal niets?

Misschien zit het daar vast?

Het bewoog, stampte rond en stopte toen.

Maar we zagen dat zelfs de robots faalden.

De elektronica was niet lange tijd bestand tegen het stralingsniveau.

We moeten de remmen eraf halen.

Ze worden losgemaakt.

Daar staat hij dan.

Ze waren niet meer te besturen.

Dan zijn ze nutteloos.

De Duitse robot kan er nog niet uit, maar we werken eraan.

Niets werkt, hij beweegt niet.

Wat nu?

De ingenieurs en wetenschappers zagen geen alternatief.

Ze moesten mensen sturen...

naar een van de gevaarlijkste plekken op aarde.

19 SEPTEMBER 1986

5 MAANDEN NA HET ONGELUK

Zijn jullie al op het dak geweest? - Nee, we gaan nu.

Doe iedereen de groeten van me.

Sergei, lach nog even.

De bevelhebbers maakten zich geen illusies hoe gevaarlijk het was...

om stukken puin van het dak te schrapen, ermee te rennen...

weg te gooien in de resten van reactor 4...

en zo snel mogelijk terug te sprinten naar een veilige plek.

Toen ik daar aankwam, was ik heel opgewonden.

De adrenaline gierde door m'n lijf en alles was één grote waas.

Je moest uren wachten, zweten, tot je kon gaan.

Ik weet niet hoeveel ze wisten van het gevaar dat ze liepen...

maar ze deden wat ze werd opgedragen.

Ze noemden zichzelf bio-robots.

Is er iemand die de taak niet wil uitvoeren?

Nee. - Wil iedereen het graag?

Dat klopt. - Goed zo.

Je moest beschermende kleding aan.

Twee loden platen...

en zware gasmaskers...

die bescherming zouden bieden tegen de radioactieve stof.

Dat was alles wat we hadden.

Kijk welk gereedschap het beste is. Schoppen of iets anders.

Vier mensen tegelijk.

Ga jij ook?

Eén voor één.

Ik was eindelijk boven.

Je moest een kleine bunker in waar de deur was naar de hel.

Zo noemden ze het.

Je hart gaat ongelooflijk tekeer.

Je geest werkt totaal niet normaal.

Voorzichtig.

Voorzichtig.

Ik moest verzamelen wat ik kon...

en vanaf het dak op de grond gooien.

Dat is alles waar je je op concentreerde.

Daar. Dit stuk.

Er was een man met een stopwatch.

Na 30 tot 45 seconden was de toegestane dosis straling bereikt.

Dit ook.

Er waren niet alleen grote stukken puin...

maar ook delen van de reactorkern zelf...

die met het asfalt waren versmolten.

Ze zaten als het ware vast gelast aan het dak.

Het asfalt was bijna niet te breken.

Ik voelde een enorme woede.

Ik wilde letterlijk neervallen en het met m'n tanden verscheuren.

Ik had zo'n ongelooflijk intens verlangen...

om te doen wat van ons gevraagd werd.

Tijd om te gaan.

Wat je toen voelde...

was een enorme opluchting.

Ik kreeg een vreemde fysieke reactie. Alsof ik een zware verkoudheid had.

Ik kon niet ademhalen.

Ik sprak veel mensen die erbij waren.

Iemand kreeg bijna meteen enorme hoofdpijn.

Bijna iedereen had wel wat.

Het aantal mensen dat ze stuurden...

duizenden mensen die zich blootstelden aan een beperkte dosis...

en werden weggestuurd nadat ze gedaan hadden wat ze konden.

Ik ben in totaal zes keer het dak opgegaan.

Ik ben nog nooit zo uitgeput geweest, niet alleen fysiek...

maar ook emotioneel en mentaal.

Ieder van jullie krijgt 800 roebel.

Ik dien de Sovjet-Unie. - Dank u wel.

Het waren moeilijke omstandigheden...

toen het stralingsniveau nog onbekend was. Goed gedaan.

Veel goede mensen...

die de gevolgen van het ongeluk moesten opruimen...

liggen al onder de grond.

1 OKTOBER 1986

5,5 MAAND NA HET ONGELUK

Een constructie bouwen rond de ruïnes van een half verwoeste kernreactor...

zou onder alle omstandigheden extreem moeilijk zijn.

Maar de bouw van de sarcofaag...

moest ook voldoen aan de absurde eisen van de Sovjetpolitiek.

Hallo kameraad, luitenant-kolonel Samoilenko.

De jongens gaan de vlag op de schoorsteen planten.

Deze operatie mag niet worden verstoord.

Om de herstart van reactor 1 te vieren...

besloten de bevelhebbers om drie stralingsverkenners...

met een rode vlag de schoorsteen boven de reactoren te laten beklimmen.

Ik weet nog dat mensen hun leven riskeerden...

omdat het puin nog niet was opgeruimd.

Je kunt geen nee zeggen.

Ik ga naar huis voor mijn zoon.

Ik vertel hem wat mijn laatste taak was:

op de schoorsteen klimmen en de vlag planten.

Laten we er een eind aan maken.

Hoewel er niet veel wetenschappelijke informatie was...

over het echte gevaar...

waren er genoeg verhalen over ons nobele leger...

ons nobele Burgerbeschermingkorps.

Dit is een prachtig symbool, een symbool van de overwinning...

in de Grote Vaderlandse Oorlog tegen die walgelijke radionucliden.

Het verhaal was nog steeds:

Wij zijn de unieke en bijzondere Sovjet-Unie.

Ik keek er met verbijstering naar.

Waarom hesen ze die vlag?

Propaganda.

Het was een symbool van overwinning.

Ik was er zo boos over.

Mensenlevens op het spel zetten voor symboliek.

Dit is zo stom.

We zijn gehersenspoeld door patriottisme...

door zelfopoffering en dat soort gedoe.

Daarom was het nodig om de vlag te hijsen...

op die smerige pijp.

Om met z'n allen te roepen: We hebben de straling verslagen.

Ik weet niet wie het heeft verslagen.

Het heeft mensen gedood en doet dat nog steeds.

15 NOVEMBER 1986

7 MAANDEN NA HET ONGELUK

De overblijfselen van de ontplofte kernreactor in Tsjernobyl...

liggen nu begraven onder een betonnen graf van 61 meter hoog.

Met de voltooiing van de sarcofaag werden de resten van unit 4...

effectief afgesloten van de andere fabrieksunits.

De bouw van de sarcofaag werd op 30 november voltooid.

Hans Blix vloog in.

Ik herinner me Nicholas.

Hij had de leiding over het hele project.

Ik vroeg of hij de sarcofaag wilde zien.

'Ja, natuurlijk.'

De technische vaardigheid met op afstand bestuurbaar gereedschap...

was erg indrukwekkend, maar het had een beperkte levensduur.

Hoewel de voltooiing een hele prestatie was...

was het zeker niet de meest veilige of solide constructie.

De sarcofaag was net zo goed een propagandamiddel...

als een veiligheidsmiddel tegen radioactieve straling.

Ik begreep dat het maken van een foto vóór de sarcofaag...

een politieke zet zou zijn.

Zo lieten we de hele wereld zien...

dat we de veiligheidssituatie hadden opgelost.

Ze konden zeggen dat ze Tsjernobyl en de ramp achter zich hadden gelaten.

Opnieuw had de Sovjet-Unie gezegevierd over een onverbiddelijke vijand.

Vanaf 1988 kwamen er ziektes aan het licht...

waar je eerst niets van wist.

IHOR KHODOSOV MIJNWERKER

Ziektes kunnen alleen worden behandeld...

zodat ze niet erger worden. Meer niet.

Zonder stalen zenuwen heb je hier niets te zoeken.

Dan kun je gaan.

En de achterblijvers moeten aan de slag.

NIKOLAI STEINBERG HOOFDTECHNICUS

Het is mijn stem niet meer.

Het is fijn dat ik me m'n stem kan herinneren zoals die was...

voordat ik kanker kreeg.

Ik heb er nooit spijt van gehad en ik zal ook nooit spijt krijgen.

Ik had nachtmerries en veel gezondheidsproblemen...

maar ik was zo hard nodig. Er werd zoveel van me geëist.

Ik was daar echt belangrijk.

Tsjernobyl heeft een man van me gemaakt, dat zal nooit veranderen.

Zeshonderdduizend mensen.

De liquidators waren heldhaftig en dapper. Ze dienden de Sovjet-Unie.

Niets aan dat deel van hun propagandacampagne was onwaar.

Ik denk niet dat de opofferingen van de Sovjets een mythe waren.

Ik denk dat dat echt was.

Niet alleen de Sovjets, maar de hele wereld...

was hen dank verschuldigd voor hun dapperheid.

En misschien wel het belangrijkste:

de regering was hen de waarheid verschuldigd...

over de oorzaak van deze ramp.

7 MAANDEN NA HET ONGELUK

25 AUGUSTUS 1986 4 MAANDEN NA HET ONGELUK

Sinds het ongeluk in Tsjernobyl wacht de wereld vol spanning...

op uitleg van de Russen.

In het IAEA in Wenen wordt de Sovjetramp besproken.

Het was een prioriteit voor de Amerikaanse regering...

om te weten wat de oorzaak en de omstandigheden waren...

die tot deze ramp hadden geleid.

Er was wat bekend over de opruimwerkzaamheden...

de liquidators en de mijnwerkers...

maar er was nog geen uitgebreid verhaal gepresenteerd.

De IAEA vond dat ze na een ongeluk de leden moesten helpen.

Maar de wereld moest ook iets leren van het ongeluk.

Ik was erbij. Op de conferentie hing een verwachtingsvolle sfeer.

Er waren grote veranderingen in de Sovjet-Unie.

Dit is Gorbatsjovs perestrojka. Dit is Glasnost.

Het had over openheid moeten gaan.

De hele wetenschappelijke wereld was benieuwd...

wat de Sovjets zouden zeggen...

en of het een eerlijk verhaal zou zijn.

Degene die het Sovjetrapport over het ongeluk...

in Wenen presenteerde, was Valery Legasov.

Hij was een van de belangrijkste leden van de overheidscommissie...

die vanuit Moskou naar Tsjernobyl werd gestuurd...

in de uren na de explosie.

Een beetje straling is stimulerend.

Middelgrote doses hebben geen effect. Grote doses zijn schadelijk.

Hij bleef daarna nog weken...

om specifieke delen van de schoonmaakoperatie te leiden...

en daarna de oorzaken te onderzoeken.

Dat werd als geheim beschouwd.

In Wenen bereidde dr. Legasov zich voor...

om vanuit een technisch standpunt uit te leggen wat er was gebeurd.

Ik weet nog dat ik het er met Moskou over had.

Ik vroeg: Hoeveel tijd heeft hij nodig?

'Misschien vijf uur', zeiden ze.

Ik zei: Vijf uur? Dit is geen partijconferentie.

'Nee, we hebben veel tijd nodig.'

Dr. Legasov had het rapport in twee of drie dagen doorgenomen.

De Sovjets legden uit...

dat het ongeluk was veroorzaakt door een experiment...

dat vreselijk uit de hand was gelopen.

Uit de verklaring kwam naar voren...

dat het ontwerp van de reactor gebrekkig was.

Zeker vanuit een westers standpunt.

Er zat geen veiligheidsgedachte over radioactief materiaal achter...

zoals bij westerse reactoren.

We gaan de veiligheidssystemen verbeteren...

rekening houdend met het ongeluk in Tsjernobyl.

Dit was het moment waarop het regime van Gorbatsjov...

lof kreeg voor het vooropstellen van wetenschap boven propaganda...

en het erkennen van een reeks fouten.

De meeste gedelegeerden zijn onder de indruk van de eerlijkheid.

Ik stond er versteld van, zoals de meeste deelnemers...

hoe behulpzaam ze waren.

Ze gaven ook impliciet de schuld aan degenen die de reactor bedienden.

Ze hadden bepaalde dingen niet moeten doen.

Een menselijke fout zou de oorzaak zijn van de explosie en het lek.

De meeste mensen in het Westen geloofden ze op hun woord.

Maar ze beschikten alleen over de vrijgegeven informatie...

die heel zorgvuldig was geredigeerd.

Ik weet dat specialisten uit Canada, Amerika en Groot-Brittannië...

voelden dat er iets mis was.

Wetenschappers in Wenen geloven niet...

dat uw delegatie alles zegt over Tsjernobyl wat ze weten.

Zegt u wat u weet?

VALERY LEGASOV HOOFD SOVJETDELEGATIE

Alles wat ik heb gehoord, is correct.

Er is natuurlijk nog steeds veel informatie...

die nog niet is verwerkt door Sovjetexperts.

Naarmate de tijd verstreek...

probeerde Legasov hervormingen door te voeren die hij nodig achtte...

om de werking van de nucleaire staat in de Sovjet-Unie te verbeteren.

Onze kernindustrie, die de ramp heeft overleefd...

zal zeker sterker worden.

Dit is de man die de beloftes van Glasnost eindelijk nakomt.

Maar pas na Tsjernobyl ontdekte hij...

de exacte omvang van de geheimhouding...

en corruptie van de Sovjetkernstaat.

De politieke leiders waren bang...

om de wereld te laten zien dat het niet goed ging.

Legasov werd steeds depressiever en wanhopiger.

Z'n gezondheid was aangetast door de straling waaraan hij was blootgesteld.

Hij begon te beseffen hoe verrot de Sovjet-Unie in de kern was.

Sommige mensen zagen hem als een held.

Toen pleegde hij zelfmoord.

Legasovs zelfmoord maakte hem...

tot een van de tienduizenden slachtoffers van Tsjernobyl.

Wat ging er mis in Tsjernobyl? Volgens de Russen was het een besturingsfout.

Het Sovjetrapport in Wenen bevatte niet de hele waarheid...

over wat er was gebeurd.

Toen ik het rapport begon te lezen, had ik nog haar.

M'n haar stond bijna rechtop...

door alle leugens die ik las.

Ze gaven het personeel en mij de schuld.

Er kwam uiteraard een strafproces in de Sovjet-Unie...

om niet het ontwerp van de reactor te schuld te geven, maar individuen.

Er was een vermoeden dat het de doodstraf zou worden.

Wat was de doodstraf dan? - Fusilleren.

Ondertiteld door: Shirley Delnoy-Messak