Original subtitles

Heb jij nog patronen? - Wat?

Patronen, voor mijn vulpen.

Wat? - Inktpatronen.

Ramisse, laat maar eens horen wat je hebt opgeschreven.

Nee, alstublieft. - Laat de hele klas maar meegenieten.

Met een elegante beweging weet Zoltan de huurling te vloeren.

Eens te meer verenigt hij het sublieme met het uitzonderlijke.

In elk geval niet autobiografisch.

Denk erover na. Volgende keer verder.

Raph, Raph...

Je bent altijd maar met je boek bezig.

Hij heeft gelijk. Zo zak je voor je examen.

Dat weet ik.

Het is het enige wat me interesseert. - Laat het mij dan eens lezen.

Waarom mag niemand het ooit lezen? - Het moet perfect zijn.

Dat duurt nu al drie jaar. Hou toch op.

Heeft hij tenminste een lekker wijf, die Zoltan?

Het is een superheld, hij heeft er wel 1000.

1000?

Dan is het waardeloos.

Elke superheld heeft een ware liefde. Anders kan het niemand iets schelen.

Batman heeft Catwoman. - Dat is zijn vrouw niet.

Luke Skywalker heeft prinses Leia. - Dat is zijn zus.

Tarzan heeft Jane. Zelfs Shrek heeft er een.

Die is groen en hij stinkt. - Shrek is een monster.

Ja, Shrek is een monster. - Ik zit vast.

Ik weet niet hoe ik verder moet. - Vooruit, serveren.

Daar. Die zit.

Vooruit, opschieten.

Kom op, dames. Jongelui, niet blijven zitten.

Het is tijd, opschieten.

Wie ben je? Wat doe je daar?

Ik, niks... Ik kwam op de muziek af.

Hier luistert en kijkt er niemand naar me.

Vreemd, want het is niet slecht.

Nee, het is niet slecht.

Pas als het perfect is, treed ik op. Excuseer.

Verdomme, wat doen we? - Rennen. Schiet op.

Kom.

Verdomme. - Die kant op.

Snel.

Wacht, wacht.

Mijn hart klopt heel snel. - Het mijne ook.

Raphaël, aangenaam. - Olivia.

Mijn hoofd tolt.

Ik ga even liggen.

Ik voel me ook niet goed. - Nee?

Ik zie overal sterretjes.

Dat is waanzinnig.

Als je bedenkt dat iemand in zijn leven 8 tot 10 keer flauwvalt...

De kans dat twee mensen tegelijk op dezelfde plek flauwvallen...

is een op 2747. Toch niet zo heel gek.

Hoe kan ik dat schrift nu zijn kwijtgeraakt?

Nee, 8.455.000 en nog wat. - Hou daar eens mee op.

Die roman was mijn leven.

Waarom schrijf je het dan ook in 'n schrift? Nu moet je alles herschrijven.

Alles herschrijven... Denk je dat je zo'n verhaal zomaar herschrijft?

Ja.

Kop dicht. - Ik zei niks.

Daar is ze. Ga weg.

Weggaan? Oké.

Tot ziens, Raph.

Hallo, mag ik gaan zitten? - Natuurlijk.

Alles goed? Je gaat toch niet weer flauwvallen?

Nee, maar ik ben mijn schrift kwijt. - Verdomme...

Ik ken dat. In 2003 ben ik een pen kwijtgeraakt.

Dat was ook verschrikkelijk.

Het gaat meer om het verhaal dat ik erin schreef.

Er stonden goeie dingen in. Die Zoltan was best sympathiek.

Heb jij het? - Het lag nog op die zolder.

Bedankt, je hebt mijn leven gered.

Je hebt mijn leven gered.

Verdomme.

Heb je echt alles gelezen?

Nu staan we quitte. - Ja, maar dit was een...

Deze versie was nog niet helemaal af. Het is een kladversie.

Maar ik wilde weten of Zoltan het zou redden.

Eerlijk? - Ja, dat is zo.

Het is een versierder, hij kust vrouwen die hij nauwelijks kent.

Denk je dat het in het echt ook zo gaat? - In het echt? Nee.

Nee, duidelijk niet.

Ik moet weg. Tot ziens.

Wacht nog even. Ik dacht na over wat je zei.

Wij kussen bijvoorbeeld. Dat is geloofwaardig.

Ja, dat is waar.

Maar toen ik het las, dacht ik meer aan zo'n kus.

Oké, dat begrijp ik. Daar dacht je aan.

Maar ik heb het personage uiteindelijk bedacht.

Ik ken hem goed. Het is meer iemand die...

EXAMENRESULTATEN

Hier vielen Olivia en Raphaël in zwijm voor elkaar.

Is succes een beloning of betekent het extra druk?

Als ik schrijf, ben ik alleen. Ik vergeet alles.

Dan ben ik weer de middelbare scholier met veel fantasie.

Dank u wel. Morgen komt uw boek wereldwijd uit.

Ik ben thuis.

Hoe was ik?

Heb je mijn berichtje niet ontvangen? - Dat krijg ik nu.

Je hebt toch niet op me zitten wachten. - Nee.

Cool. Ik moet nog wat werken.

Alles goed met Felix? - Ja, prima.

Hij heeft het nog altijd over Morgane.

Hij is nog verliefd.

Ze is al drie jaar bij hem weg, wat een ellende.

Zoltan en Shadow zijn in handen van de Vijand. Een van hen moet dood.

De vijand beslist. Het wordt...

Shadow zakt in elkaar. Zoltan moet...

alleen verder om de mensheid te redden.

Einde

Ben je aan het einde? - Waarvan?

Waarom laat je het me niet lezen? - Ik weet het niet. Wil je het lezen?

Dat doe ik toch altijd?

Dan moet je het lezen. Zeg maar wat je ervan vindt.

Wil je niet meer dat ik het lees?

Zullen we vanavond geen ruzie maken? Alsjeblieft, ik ben moe.

Morgen heb ik een zware dag, met studenten.

En ik moet over de filmversie praten.

Maar dat was toch niet zeker? - Ja, dat gaat door.

Fijn om dat te horen.

Laten we het vieren met een fijne rotavond.

Waarom zeur je nu zo?

Jij zeurt. Je vertelt me niets meer.

Ik moet helemaal in mijn eentje eten.

Waar zit je?

Het gaat niet goed meer tussen ons.

Na al mijn opofferingen... - Hou op over je opofferingen.

Je bent niet ongelukkig.

Ik ben wel ongelukkig. Dat zie je toch wel?

Je ziet toch wel dat we uit elkaar groeien.

Dat je me de hele dag negeert.

Dat kan zo niet doorgaan.

Ik had me het leven anders voorgesteld.

Ik kan best dingen opgeven...

maar ik had nooit gedacht dat jij zo'n zak zou worden.

Hou je niet meer van me?

Ik weet het niet.

Zoltan De laatste reis

Het is afgelopen. Shadow zakt in elkaar op de bevroren grond.

Acht uur. Het nieuws met Virginie Bruant.

Een vreselijke sneeuwstorm over Parijs afgelopen nacht.

Olivia...

Pas op, bukken.

Het is kerst. Waanzinnig.

Je ziet er sjiek uit. - Wat is dat?

Waar is de Audi? - Heel leuk, de limo staat in de garage.

Gaan we op dat ding? - Zeg dat niet, straks hebben we panne.

Kijk eens, voetsteuntjes. Dat zit lekkerder.

Lekker? Je staartbeen zit tussen mijn ballen.

Daar gaan we.

Ik heb migraine, heb jij niks? - Nee, ik heb niks.

Maar waarom ben je zo sjiek gekleed?

Ben je gisteravond uit geweest?

Ik ben iets gaan drinken. - Je had me moeten bellen.

Wat een trieste bedoening.

Hallo, hallo. - Alles goed?

Raph...

Hallo. - Dag, bedankt.

Niet te geloven. - Wat kun jij haar negeren.

Waarom noemt ze me Raph?

Ze heeft hetzelfde parfum als Morgane.

Ophouden.

Geur is zo'n sterke herinnering. Ik heb dat steeds weer.

Dag, meneer Ramisse. - Tot straks.

Wacht, wacht. Ga je niet met me mee?

Om wat te doen?

Moet ik alles alleen doen? Krijg ik geen kopje koffie?

Wat is dit voor ontvangst?

Wat een arrogantie. Rol de rode loper uit voor meneer Ramisse.

Tot straks.

Kinderen, ga zitten. Michel, alsjeblieft.

Hallo.

Dank u wel.

Zal ik daar maar gaan zitten? Oké.

Aangenaam.

Wat doen we? Wachten we op de journalisten?

Of beginnen we gewoon? Dan zien we wel.

Excuseer, doe je telefoon even weg.

Dat kan allemaal straks wel. Selfies maken we na afloop.

Ik ben er nu, dus profiteer ervan.

We doen een klassiek vraag en antwoord. Jullie stellen me vragen over het boek.

Dan geef ik antwoord. Wie begint er?

Juffrouw.

Ik heb op internet gevonden...

dat de komma in Hamlets 'to be or not to be' van plaats is veranderd.

Eerst stond hij na 'to be or not'...

Dan een komma en dan: 'To be, that 's the question.'

Wat? - Dat verandert alles.

Dat is geen lofzang op het leven meer.

Omdat u het vorige keer had over de dood in die tekst.

De vorige keer?

U vroeg ook waarom Shakespeare zo eindigde.

Ja, oké. Maar... Ik ben Shakespeare niet.

Ik weet niets van die komma...

Oké. - Het spijt me, maar...

Daar ben ik hier niet voor. Jij...

Vraag over Zoltan, de huurlingen, Shadow...

Over wie? - Shadow.

De heldin. Hou je mij voor de gek?

Gaat alles goed met u?

Ik heb het al begrepen. Een grap.

Verborgen camera. Waar is de camera?

Oké, achter de spiegel.

De klassieke spiegeltruc. Joehoe...

Ik hoop dat jullie plezier hebben gehad.

Ik heb jullie wel door, maar ik heb er vandaag geen zin in.

De volgende keer beter.

Regel het maar met de productie. Ik ga naar mijn uitgever.

Felix, jij zit zeker ook in het complot?

Ik zie je buiten. We hebben een afspraak.

Jullie waren echt geweldig.

Jij daar...

Dat hele verhaal over 'Hamlet'. Jij wordt een ster.

Oké. Ciao, kids.

Hallo, Nina.

Hé, Charles.

Ik heb je de laatste versie gestuurd.

Waar gaat u heen, meneer?

Ik ben een beetje te vroeg.

Hadden we geen afspraak om 11 uur? - Nee.

Maakt niet uit, ga zitten. Gaat u door.

We willen een aanpassing die meer op emotie is gericht.

Het verhaal over die Moldavische soldaten is universeel.

Waar is Felix? - Dat is de film die wij willen maken.

En Matt Damon vindt het boek prachtig.

Excuseer...

Sorry, ik onderbreek u even.

Ik begrijp er niks van.

Wat is er dan? - Matt Damon is super, ik ben dol op hem.

Maar waar past Zoltan?

Zoltan?

U had het over Moldavische krijgsgevangenen...

Wat is dat voor onzin? - Waar hebt u het over?

Nee, hè? Doe jij er ook aan mee?

Zit hier ook ergens een camerateam?

Wie is dit? - Iemand van u.

Welnee, hoort hij niet bij u? - Ik ken hem niet.

Wie is dit dan? - Genoeg, Etienne.

We hebben gelachen. Nu is het genoeg.

Gaat u weg, ik ken u niet. Marie...

Wat een nachtmerrie. Wat is er aan de hand?

Kun je deze grappenmaker meenemen. - Ophouden, nu.

Ik verlies mijn geduld. - Oké, ga dan weg.

Sorry, ik ken hem niet.

Matt Damon, echt waar? - Ken je me niet?

Hoe weet ik dan waar je woont? Dat je drie kinderen hebt?

Dat je een krop had? Hoe weet ik dat?

En dat je elke woensdag je secretaresse naait in Hotel Mercure?

Sorry, Marie. - Wat zegt u?

Hij neukt zijn secretaresse in hotel Mercure.

Elke woensdag. Every...

Oprotten. Fijne dag nog.

Wat is dit?

Nog even geduld, ze komt straks.

Dat weet ik, maar we wachten al heel lang.

Waar wachten jullie op? - Op Olivia Marigny.

Dat is mijn vrouw. - Heel geestig.

Kijk. Dit was in Bordeaux, in 2015.

Toen had ik nog een baard, maar die maakte me dik.

Kijk, met een hartje. Weet u wat dat gekost heeft?

Vijf euro. Ik heb de bewaking vijf euro gegeven.

Ik ben haar grootste fan.

Ik weet alles over haar, wat ze de hele dag doet.

Gisteravond was ze op het journaal.

Nu komt ze naar het Odeon. Pas op, u maakt ezelsoren.

Ze droomde er altijd van hier op te treden.

Morgen heeft ze vrij, maar om negen uur moet ze naar een gala voor zieke kinderen.

Dus als ze uw vrouw was, dan zou ik dat weten.

Olivia, Olivia...

Olivia, alles goed?

We hebben lang op je gewacht.

Dank u.

Dank u, dat is heel vriendelijk.

Wilt u een foto?

Wat is uw voornaam?

Raphaël.

Met een trema op de E? - Ja.

Alstublieft.

Fijne dag nog. Tot binnenkort.

Olivia...

Wat is dit allemaal?

Wat een rotzooi.

Wat is dit, een datingsite?

Beroep: leraar literatuur

Wie zijn die mensen?

En dan nu onze gast van vanavond. Goedenavond, Olivia Marigny.

De tickets voor uw concert zijn in nog geen uur uitverkocht.

De beroemdste klassieke pianiste...

is nu een popster. - Nee, nee.

Mijn publiek is wel erg jong.

Yo, Raph, hoe is het?

Waarom gaf je geen les vandaag? - Ik voelde me niet zo lekker.

Dat van gisteren had me goed te pakken.

Ik moet de gekste dingen hebben gezegd. - Ga nooit meer zonder mij uit.

Vertel, hoe was het?

Gezien je kop vanochtend was het zwaar.

Verdomme... - Wie waren er?

Heb je nog geneukt? Vertel op.

Herinner jij je Marbella nog?

Wil je de details weten?

Natuurlijk, alles. Daar hebben we veel geneukt.

Weet je nog die surflerares, Cristina?

Ik mis die tijd wel. Waarom vraag je dat?

En die avond met die mysterieuze Mexicaanse...

Moment.

Wat was ons motto ook weer? - Wacht even.

Dag konijntje, alles goed? Het is zeven uur, ik ben te laat.

Er was geen lasagne meer, maar nog wel bo bun.

Vind je dat lekker, bo bun? - Ja.

Ik kan niet meer, 3B heeft me afgemat.

Als ze niet onuitstaanbaar zijn, weten ze niks.

Het is rampzalig.

En dan die kleine Miguel. Ik kan hem wel slaan, met dat snorretje van hem.

Hij is onverstaanbaar.

Kom je niet?

Ja, ik kom eraan.

Ik kan niet meer.

Kom dan. - Ja, hier.

Gaat het? Ik ben blij je te zien.

Ik jou ook.

Als je kapot bent, kan het een andere keer. Ja, je bent kapot.

Nee. - Jawel.

Weet je wat lekker zou zijn? Als je me weer masseert, zoals laatst.

Ik heb erg veel pijn.

Net als laatst? - Ja, ik kan niet meer.

Nee, mijn voeten. - Natuurlijk, je voeten.

Dank je wel. - Graag gedaan.

Op school zijn we discreet, maar je mag me wel groeten.

Vanochtend. Dat was een spelletje.

Dat heeft me opgewonden. - Nee, hè?

Dat was niet de bedoeling. - Ja, je wilde me opwinden.

Zodat ik zin in je zou krijgen. - Dat was niet...

Wat doe je? Wacht. Nee, nee.

Ik ben zo terug.

Gaat alles echt wel goed? - Nee, eigenlijk niet.

Ik heb iets verkeerds gegeten. Ik ga even douchen.

Misschien niet op me wachten.

Als je weg wilt, mag dat. - Ik ga iets eten, ik rammel.

Nee, hè? Ze blijft.

Verdorie, er zit soja in mijn bo bun. Dat heb ik nog zo gezegd.

Dat is toch niet te geloven.

Wat is dat? Wat is dat voor onzin?

Verdomme...

Ping?

Die ander heeft Pong. Ping-Pong, wat een idioten.

Het was waanzinnig. Zij bespringt je. Dan verdwijn jij opeens.

Ze begint eerst te eten.

Dan kleedt ze zich uit, zonder dat ze weet dat ik toekijk.

Ik blijf toekijken. Ze kleedt zich helemaal uit.

Dus hou ik op met kijken. Je kent me.

Ik heb hoogstens twee minuten gekeken. Mooie tieten.

Hele mooie tieten. Maar je bent verliefd op haar?

Nee, het is zomaar een meid. - Respect. Je kent me.

Ja, ik ken je. - Wat is er met je aan de hand?

Wat is er?

Niks, er is niks. - Sinds gisteren doe je raar.

Is er iets gebeurd?

Je gaat denken dat ik gek ben. - Welnee, vertel.

Vertrouw je me niet meer?

Raph...

Sinds gisterochtend zit ik in een parallel universum, mijn hele leven is veranderd.

Je bent een idioot. Kom op, serieus.

Sinds gisterochtend...

zit ik in een parallel universum. Mijn hele leven is veranderd.

Ik zei het toch? - Hou me niet voor de gek.

Het is een hel.

Ik zweer het.

Ik was getrouwd, schrijver, ik had een grote flat.

Ik kwam op tv, ik had een prachtig leven. - Getrouwd?

Sinds gisteren herkent ze me niet meer.

Ze was pianolerares, nu is ze concertpianiste.

Sinds gisteren ben ik leraar.

Ik wil mijn oude leven terug.

Als ik hier geland ben, kan ik hier ook weer weg.

Heel grappig... Hou op met die onzin, je staat hier voor 3B.

Tot straks.

Mevrouw X ontmoet meneer Y.

10 jaar later zit meneer Y opeens in een tijdruimte...

waar mevrouw X hem 10 jaar eerder niet ontmoet had.

Ze heeft een andere tijdlijn afgelopen.

Snap je? - Ja, jij bent de X.

Nee, ik ben meneer Y. - Y.

Wie is dat? - Doe maar open.

Denk erover na.

Hallo, alles goed?

Ik heb voor u een cheesy easy, een merguez biggy burger...

en twee vache qui rit. - We hebben niks besteld.

Ben je gek? Ho, ho...

Laat maar, Sandra. Hij maakt een grapje.

Gelukkig. Tot ziens. - Tot de volgende keer.

Ben je gek of zo?

Je kunt toch wel respect hebben voor ons Happy Hour?

Zoals je tegen haar praat... - Ik snap het niet.

Ben je Sandra zelfs vergeten? - Ken ik die meid?

Sandra? Volgens mij heb je die wel een keer of 10 gekend.

En echt goed gekend. Misschien heb je nu al Alzheimer.

Besef je hoeveel ik opnieuw moet leren?

Felix, je moet me helpen.

Stel dat ik een hersenschudding heb gehad. Dan heb je geheugenverlies.

Resumeer dan even voor mij mijn leven.

Je heet Raphaël Ramisse, mijn beste vriend. Je bent leraar literatuur.

Je leerlingen vinden je de beste leraar. Ik vind dat niet per se.

We pingpongen, vrij goed.

Je wilt nooit samenwonen, want je wilt je meiden op je jongenskamer neuken.

Dat is het in grote lijnen. - Felix...

Dat ben ik niet. - Wel waar.

Dat is mijn leven niet. Ik zit in een parallel universum.

Dat kan wetenschappelijk toch?

Wetenschappelijk gezien is het waanzin. - Dat is het ook. Waanzin, waanzin.

Het is... - Waanzin.

Dat verklaart ook waarom je nu geen chocokoeken voor me koopt.

Dat is het formele bewijs. Dat ik iemand anders ben.

Dat is niks voor mij, chocoladebroodjes weggeven.

En je bent getrouwd? Hoe heet ze? - Olivia.

Zij herkende me niet, ik kreeg een handtekening.

Een handtekening?

Dat is heel vriendelijk. - Moet ik met haar praten?

Als mijn hele leven veranderd is, en het hare ook...

zijn ze verbonden. - Nodig je ingebeelde vrouw maar uit.

Waar is ze vanavond?

Dat weet ik.

Daar kom je nooit zonder uitnodiging binnen.

Geen zorgen. Ik lul me wel naar binnen.

Goedenavond. - Opzij, meneer.

Is er... - Er is een gastenlijst.

Natuurlijk... - En ik ken u niet.

Wegwezen.

Heel handig gedaan.

Kom, Raph.

Dat is voor achterin.

Kunt u dit even vasthouden?

Ik ben binnen.

Geen Olivia zeker? - Nee, ik zie haar niet.

Ze zou zeker hier zijn. - Ik kan er niet meer om lachen, Raph.

Misschien word je wel dement, kom terug. - Ik zie haar.

Is ze er? Echt? - Ja.

Ja, ze staat voor me. Wat doe ik nu?

Probeer haar blik te vangen.

Je hebt gelijk.

Ze kijkt niet en praat met andere mensen. - Kijk naar haar hart.

Toen ik Morgane voor het eerst zag, voelde ze dat als een pijl door haar hart.

Dat werkt niet.

Het werkt een beetje.

Ze kijkt. - Zie je wel? De pijl.

Ze komt naar me toe.

Hoe ver is ze nog weg? - Hou je kop.

Excuseer? - Niet hou je kop, goedenavond.

Zijn er nog van die minischaaltjes?

Wat voor minischaaltjes? - Die glaasjes.

Die kleine potjes, ik weet het niet. - Ja.

Ja, die kleine potjes.

Met aubergine St-Jacques? - Inderdaad.

Die vind ik wel, want ik ben ober.

Hier, van zonet.

Dank u.

Ik dacht dat u me vergeten was. - Ik niet.

Raphaël? - Ja.

Ik dacht dat ik dood ging. - Met een trema op de E?

Ja, ja.

U was gisteren bij het Odeon. Ik ben goed in voornamen.

Ben je daar, Olivia? Kom je? Iedereen zoekt je.

Het spijt me. - Ik kom eraan.

Ik moet gaan. Bedankt hiervoor.

Nu we het daar toch over hebben...

Mag ik eerlijk tegen u zijn?

Ik ben geen ober. - Bent u dat niet?

Dat had u moeten zeggen. - Nee, het is mijn fout.

Maar het geeft niet, want nu heb ik u gesproken.

Dat was cool. - Olivia...

Ze worden ongeduldig. - Ik kom.

Fijne avond nog. - Ja, ik ook.

Schiet op. - Is dit echt verplicht?

Nicolas Massart, die is goed. - Dit wordt niks.

Ik heb al heel lang niet gespeeld. - En Vincent Ricoux. Kom.

We wisselen de service af. Ik laat me niet meer inmaken in de tweede set.

Hallo, Raph... Alles goed? - Ja, met jou?

Super, zie ik je straks?

Zij ook? - Elisa? Ja, regelmatig.

Te gek. - Als een atoombom.

Hier is je batje.

Ik heb er twee blue firesop gedaan. We maken ze in.

Wacht, wacht...

De river snake-aanval. - Ik weet niet wat dat is.

Service...

Ik zei river snake. - Die ken ik niet.

Service...

Niet gek. Ik heb hem geraakt.

Het is nog niet afgelopen.

Het spijt me, maar ik heb je gewaarschuwd.

Zo slecht zou je nooit spelen. Het bewijs dat je verhaal klopt.

Geloof je me? - Dat weet ik niet.

Draai je je nu om? Ik ken je pik.

Hoe bedoel je? - We spelen al 10 jaar samen.

Het is niet mijn beste vriend, maar ik ken je pik.

Sorry, maar ik ken de jouwe niet. - En ik speel al 10 jaar geen tafeltennis.

Als je je oude partner en zijn pik terug wilt, moet je me helpen.

Alsjeblieft.

Einstein heeft het er al over gehad.

Met de speciale relativiteitstheorie zijn interdimensionele verplaatsingen mogelijk.

Oké, dus het kan? - Ja, nee. Ik weet het niet.

Het intrigeert me wel.

Ik heb gestudeerd op parallelle universums en tijdreizen.

Je hebt de kat van Schrödinger, zwarte en groene gaten.

De snaartheorie, met supersnaren. - Daar begrijp ik niets van.

Heb je 'Les Visiteurs' gezien? Met Godefroy de Montmirail.

De graaf van Apremont en Papincourt. - Neef van Hubert. Jean Réno.

Wat jij hebt, heet uchronie.

Godefroy doodt de vader van Frénégonde, met een kruisboog.

Hij dacht dat hij een beer was, vergiftigd door een heks.

Ze verdwalen in de tijd omdat een druïde de kwarteleitjes vergat.

Daarom gaan ze terug in de tijd om dat ongedaan te maken.

Vertel je nu de hele film? Wat heeft dat met mij te maken?

De overeenkomst is het domino-effect. Iets heeft dit in gang gezet.

Daarom zit ik nu in dit leven en moet ik pingpongen.

Meestal is er een conflict dat de overgang in gang zet.

Een ongeluk, een breuk...

Iets gewelddadigs. - Ik weet het al.

Ik had net ruzie met mijn vrouw. - Geef alle details.

Wees precies. - Eergisteren kwam ik thuis.

Hoe laat? - Weet ik niet.

Dat moet ik weten. - 10 uur.

Ik kwam 10 uur thuis. We hebben anders nooit ruzie.

Toen hadden we een enorme ruzie. - Enorm.

Ze wist niet of ze nog van me hield. - Niet meer? Dat ken ik.

Ik heb een lamp stukgegooid en ben boos met slaande deuren weggelopen.

Toen kwam die sneeuwstorm. - O ja, die storm.

Zoiets had ik nog nooit gezien. - Dat moet het zijn.

Olivia moet in dit leven weer verliefd worden op mij.

Dat is jouw kruisboog.

Als je je eigen vrouw heroverd hebt...

Met Morgane lukt me dat niet.

Dat meen je niet. Dat is enorm makkelijk.

Ik weet alles van haar, waar ze van houdt.

Wat is haar lievelingsnummer? - 'Le temps de l'amour', Françoise Hardy.

Het mijne ook. - Iets anders.

Pepito's, daar heeft ze een hekel aan.

Zij houdt van mini-madeleines in een groene zak.

Met kokossmaak? - Wat weet ik nog meer?

Ze drinkt ristretto koffie, zwart zonder suiker.

Ze houdt van Woody Allen en van vergeet-me-nietjes.

Ze wil altijd zwemmen als ze de zee ziet, zelfs als het ijskoud is.

Ze trilt als ze zenuwachtig is.

Ze verandert altijd op het laatste moment van mening. Dat maakt me gek.

Ze pikt het dekbed in, en rolt zich erin op.

Ze vindt het heerlijk om te vrijen onder de douche.

Als ze me opeens in mijn nek zoent...

na een ruzie, betekent dat dat ze me vergeeft.

Ze...

Ik weet alles over een vrouw die misschien niet meer bestaat.

Jawel, je moet niet in paniek raken.

Je moet haar eerst te spreken krijgen.

Heeft ze geen familie, vrienden?

Hallo, ik ben Raphaël. Een vriend van Olivia.

Komt ze je zondagmiddag gewoonlijk niet bezoeken?

Leuk om je weer eens te zien. Dat is lang geleden. Hoe is het?

U herkent me?

Ik heb geen goed geheugen, maar ik herinner me belangrijke mensen.

U draagt nog altijd uw verlovingsring.

Die is voor Olivia, op de dag dat ze gaat trouwen.

Yes, ik bedoel...

Goed dat ze daar de tijd voor neemt.

Speelt u nog altijd? - Natuurlijk, elke dag.

De piano is mijn familie.

Wat leest u momenteel? - Biografieën.

Ik weet graag de geheimpjes uit het leven van mensen.

Mag ik? - Natuurlijk.

Uniek... - Hallo, Gabbs.

Wat doet u hier? - En u?

U wilt toch niet zeggen dat Gabrielle uw oma is?

Ja. - Dat is waanzinnig.

Wat doet u hier? Alleen familie en personeel mogen hier komen.

Ik ben de culturele medewerker van het centrum.

Ik kom elke week. Dan lezen we wat of luisteren we naar muziek.

Uw oma is een van mijn favorieten.

Gabbs, is dat zo? Ken je hem?

Ik laat u verder alleen.

Hallo? Mag ik de directeur?

Wat doe je, Olivia? Kom je telefoneren of kom je voor mij?

Kom, dan spelen we.

Hoe heb je me genoemd? - Olivia.

Ik ben je voornaam niet vergeten.

Niet vergeten, nee.

Ken je die jongen van net echt?

Ja, ik vind hem heel leuk.

Vooruit.

De juiste kabelbaan...

Dag, Olivia. Zin in een koffie?

Tot ziens, Yves.

Een lekkere koffie...

Bah, nee.

Dat is walgelijk.

Ik drink alleen ristretto, zwart zonder suiker.

U niet? - Nee, ik ben niet zo moeilijk.

Met koffie? - Nee.

Werkt u hier al lang?

Ja, alweer een paar jaar.

Het is vrijwilligerswerk, in mijn vrije tijd.

Mensen die alles vergeten, dat ontroert me.

Mini-madeleines, met kokossmaak?

Nee, dank u. - Jawel, nee?

Dit is de groene zak, met kokossmaak.

Nee, echt niet. Dank u.

Oké, goed.

Sorry.

Het spijt me, ik moet weg.

Het ging goed met Gabrielle. - Ze noemde me bij mijn voornaam.

Dat is lang geleden.

Ik vond haar mooi, enthousiast. Ze speelt nog piano.

Ze leest veel. Dat is mooi op haar leeftijd.

Biografieën van anderen, omdat ze haar eigen niet kan afmaken.

Ik wist niet dat ze haar memoires schreef.

Bent u al aan die van uzelf begonnen?

Aan mijn memoires? - Uw biografie.

Nee, totaal niet.

U bent een groot pianiste, kleindochter van een pianiste.

Daar kunt u over vertellen. - Dat is niet erg interessant.

De lezers houden van kleine geheimpjes.

En ik kan u helpen, het is mijn vak.

Als ik niet vrijwillig voorlees of ober speel.

Ik laat u erover nadenken. Dan hebben we het er nog over.

Eerlijk... ik denk van niet.

Fijne dag nog. - U ook.

Bedankt voor de koffie.

Bent u de agent van Olivia Marigny?

Ik...

Je stelt je voor. - Ik ben...

Zeg maar wat.

Arnaud de Saint-Georges de Mont-Sainclar.

Ben je gek geworden?

Gelukkig oefenen we eerst, dit is vreselijk.

Ik vond het wel goed gaan. - Je bent geen markies, je bent mijn agent.

Je zegt hallo, ik ben... - Hallo, ik ben...

Ik ben... - Je leidt me af, ik ben Jean-Pierre.

Jean-Pierre? - Pierre.

Jean-Pierre Pierre? Drie voornamen? - Zo heet ik. Jean en dan Pierre.

Dat is niet te geloven. Iedereen hoort dan Jean-Pierre.

Jean-Pierre Lepecheur. Dat is goed. Luister:

Ik ben de agent van Raphaël Ramisse, Jean-Pierre Lepecheur.

Oké, ga door.

Het lukt zo wel. - Nee, we repeteren tot het eind.

Je vertrouwt me niet, doe het zelf maar. - Ik vertrouw je wel. Hou het simpel.

Lukt dat? - Oké.

Eenvoudig. - Oké, bel maar.

Hij gaat over.

Dag, met Jean-Pierre Lepecheur - Wat is dat voor stem?

Nee, zijn assistent. Ik verbind u door.

Met Jean-Pierre Lepecheur. - Normale stem.

Met Jean-Pierre Lepecheur. Ik geef hem u.

Ja, hallo? Is dat nu afgelopen?

Het is een beetje een chaos hier op kantoor.

Kunt u me verstaan? Met Jean-Pierre Lepecheur.

Ik ben de agent van Raphaël Ramisse.

Hij heeft onlangs Olivia Marigny ontmoet.

Zij is de volgende artiest over wie hij wil schrijven.

Dat is een heel project, nietwaar?

Ja, ja...

Wat doe je? - Mijn pijp.

Ja, natuurlijk.

Ja, biografieën zijn zijn specialiteit.

Sorry, ik heb een scheet gelaten.

Bah... - Ja, hij is enthousiast.

Hij leeft, slaapt en eet biografieën.

Hou het eenvoudig. - Hij vindt het leuk.

Dat kan me niet schelen.

Dat kan ik u meteen opsturen.

Bij het dichtstbijzijnde ophaalpunt? Ook niet?

Helemaal niet? - Geef hier, je verpest het helemaal.

Hij vindt me geweldig.

Verdomme.

Het spijt me. - Het geeft niet.

Je moet zaterdagavond met haar uit eten. - Wat?

Ik ben een genie. Je gaat zaterdag met haar eten.

Het is niet zeker, je moet haar overtuigen.

Maar als je goed bent, zit je goed.

Doen we dat nog?

Ja, dat doen we nog altijd.

Goedenavond. - Goedenavond.

Alstublieft, voor u.

Wist u dat dat mijn lievelingsbloemen zijn?

Niet te geloven, vergeet-me-nietjes?

Een gelukkig toeval.

Marc, kom je? - Pardon, ik had u niet gehoord.

Marc? - Marc Deschanel, aangenaam.

Aangenaam, Raphaël.

Met een trema op de... - Ik heb met uw agent gesproken.

U bent haar agent. - Agent, producer, manager...

en bijna mijn man. Daar heb ik alle vertrouwen in.

Sorry. - Wat is er?

Nee, ik had...

Ik dacht dat u wijn ging morsen op die mooie vloer.

Dat wilde ik voorkomen.

Oké. Wachten we op uw agent? - Mijn agent? Waarom?

We hadden toch met zijn vieren afgesproken?

Ja, hij komt er zo aan.

Ja? - Dit is niet te geloven.

Waarom fluister je? - Ik ben in de badkamer.

Ga je haar zo bespringen?

Nee, hou op. Waarom fluister jij ook? - Geen idee.

Felix, je moet me helpen. Olivia heeft een vriend.

Haar chauffeur, impresario, fiscalist... - Drie mannen?

Is ze nymfomaan? - Nee, haar man is alle drie.

Je hebt met hem gebeld.

Toen heb ik gezegd dat jij ook zou komen. Dus we wachten op je.

Ik trek een pastelkleurige trui aan en kom eraan.

Wat trek je aan?

Ik dacht dat ik al bij de buren was. Dit huis lijkt wel een dorp.

Goedenavond. - Jean-Pierre Lepecheur.

Aangenaam. - Olivia.

Jean-Pierre is mijn... - Hallo, schat.

Mijn agent. - Sorry dat ik te laat ben.

Al die dossiers. Ik kan Marie-Jo niet bereiken.

Marie-José Pérec. Ik probeer al een week een lunchafspraak te maken

Maar dat maakt niet uit.

Ik heb ravioli gemaakt, het is klaar.

We kunnen aan tafel. - Super.

Waarom kus je me op mijn mond? - Vrouwen zijn dol op onbereikbare mannen.

En ik kan geen vrouw spelen. - Ben je gek geworden?

Ik heb ook een pijp bij me. - Schei toch uit.

Vertrouw op het talent van Mont-Sainclar. - Niet Lepecheur?

Vertrouw op het talent van Lepecheur.

Het is heerlijk.

Mijn specialiteit is rog met beurre blanc.

Maar ik las uw Wikipedia-pagina. - Wiki...

Ik las dat uw ouders op Cuba actief waren in de bescherming van roggen.

Vandaar de ravioli.

Ik had uw rog graag geproefd. Ravioli ligt voor mij een beetje moeilijk.

Bent u allergisch? - Nee, maar toen mijn ex mij verliet...

Jean-Pierre, laat maar...

Toen heb ik drie weken lang ravioli gegeten.

Als ik ravioli zie, denk ik aan ons en dan moet ik overgeven.

Een leuke anekdote. - Als ik dat geweten had...

Daarom zeg ik het niet. Ik heb ook geen honger meer.

Zullen we het over de biografie hebben? - Ja.

U was niet erg enthousiast. - Ik wel.

Olivia was wat terughoudend. - Een beetje, ja.

Het is heel goed voor je imago.

Je fans verdienen het om meer over je te weten.

Vooral gezien wat u al gedaan hebt: David Bowie, Bocuse, Zidane... Niet gek.

Ja, inderdaad.

Vindt u het niet vervelend dat uw naam nergens genoemd wordt?

Ja, dat is een goeie vraag. - Wat zal ik zeggen?

Ik ben het gewend dat de aandacht altijd naar een ander gaat.

Hij verdwijnt achter de mensen die hij beschrijft.

Dat wil niks zeggen. - In zekere zin.

Hebt u het eten alleen gemaakt?

Of met z'n tweeën? - Nee, in de keuken ben ik de baas.

Zij gehoorzaamt.

Anders zou ze maar van alles eten. - Wat?

Toen ik haar ooit verlaten had, ging ze naar een vreselijke pizzeria.

Nee, ik was gaan eten met de eerste violist.

Daar kon je niet tegen, je was jaloers.

Jaloezie is heel erg. - Maar het was een smerige pizzeria.

Wat?

Dit is een stevige tafel. Wilgenhout?

Nee, daar is het dessert.

Ik ga met u mee. Ik ben geïnteresseerd in uw magische recept.

Tot zo.

Gaat u mee een luchtje scheppen? - Ja.

Hij mag me niet zien roken.

Nee?

Hij haat het als ik rook en ik haat het als hij dat zegt.

Ik snap het.

Bent u al lang bij elkaar?

Ja, we werken al... - Nee, ik bedoelde bij elkaar, samen.

Als koppel? Nee, dat is...

We zijn geen koppel. Dat leek net zo. Hij is alleen mijn agent.

Ik ben heel erg hetero.

U wilde zeker niet samenwerken, omdat u homofoob bent.

Nee, maar ik weet niet wat ik voor interessants te vertellen zou hebben.

Volgens mij zou het spannend zijn.

Als je handen verzekerd zijn, mag je niet koken, tuinieren...

of motorrijden en zelfs over een manicure moet je met je manager overleggen.

Dan wordt je leven veel minder spannend.

's Ochtends, 's middags en 's avonds speel ik piano.

Ja, dan speel je vaak piano.

Een biografie over iemand die alleen maar mag pianospelen...

kan ook leuk zijn.

We beginnen gewoon. Als u er na 10 jaar genoeg van hebt, stoppen we.

Ik heb niks tegen u...

maar ik vind mezelf te jong. Het zou pretentieus zijn.

Oké.

Ik dring niet verder aan, onderwerp gesloten.

Echt? - Beloofd.

Het dessert is klaar, komen jullie?

Ja, we komen eraan.

Hij houdt maar niet op.

We zijn dol op elkaar. - Jean-Pierre, kom eens kijken.

Bedankt.

Ze wachten op ons. - Ja.

Ik ben... U zult het wel gek vinden...

maar ik ben van gedachten veranderd.

Het is goed om iets nieuws te proberen.

Als het na 10 jaar niet gaat, stoppen we ermee.

Goed? - Oké.

Super, zoals u wilt.

Oké, daar gaan we.

Waar zal ik beginnen?

Ik heb gelezen dat u in de Perigord geboren bent?

Ja.

Wat is uw mooiste herinnering aan de piano?

Mijn mooiste herinnering?

Een van mijn eerste video's.

Het was nogal kitsch.

Er stond een piano aan de rand van het bos.

Ik was aan het repeteren, en opeens zie ik een bruine beer.

Nee... - Ik raakte in paniek.

Maar hij begeleidde me op een boomstam. - Wat?

Het gekste was dat hij de negende van Beethoven kende.

Dat is jammer, we hadden al bijna een heel hoofdstuk.

Dat is jammer. - Maar serieus...

Mijn mooiste herinnering was bij m'n oma in de Camargue.

Ik was een jaar of vier, ik drukte op een toets en barstte in lachen uit.

Dat is schattig. - Ja.

Dat is ook schattig.

Ik ben tevreden, een goede eerste sessie. - Ja?

Raph... Dat is toch ongelooflijk.

Nee, hè? - Wie is dat?

Een ex waar ik niet vanaf kom.

Wat doe jij hier? - Ik ben je gevolgd.

Olivia, dit is Mag... Melanie, sorry. Dit is Olivia.

Wie is dat? - Aangenaam.

Hou je kop.

Nee, Melanie. Zo gaan we niet beginnen.

We zeggen gewoon dingen tegen elkaar.

Ik ben verliefd. - O?

Ik dacht het al. - Ik wist niet hoe ik het moest zeggen.

Wij praten nooit. - En hoe lang duurt het al?

Dat is... - Het is erg recent.

Het is wel recent...

Maar het ontwikkelt zich goed. - Ik ga bij je weg, Raph.

Yes. - Hoezo yes?

Ik zei wel yes, maar niet als in joepie, yes.

Het is dat andere yes. Ik begrijp dat je bij me weggaat.

Ik zou jullie zo in elkaar kunnen slaan.

Maar als ik jullie zo zie... Jullie zijn een mooi koppel.

Een soort osmose, een fusie tussen twee harten.

Daar baal ik wel van.

Het spijt me, eendje. - Konijntje, eikel.

Ja, mijn konijntje. Sorry.

Het spijt me. Bedankt. - Dat is oké.

Waren jullie lang samen? - We kennen elkaar van school.

Dat is dus al vrij lang. - Nee, van het schoolgebouw.

Daar geef ik wel eens les.

Voor mij is dat lang geleden, een ander leven.

Een ander leven, inderdaad.

Jacques Decour lyceum, van 2005 tot 2008. - Dat moet het wel zijn.

Maar ik heb het wel over mij.

We zaten tegelijkertijd op dezelfde school.

Nee... - Jawel, niet te geloven.

Het spijt me, maar ik herinner me u niet.

Nee, dat is... - Ik was toen een beetje wild.

Maar wel grappig, dat we elkaar misschien 10 jaar geleden ontmoet hebben.

Ja, grappig.

Waarom wilde u per se hier naar binnen? - Wat een waardeloos hangslot.

Laat maar, u bezeert zich nog. - Nee, ik laat het niet zitten.

Ik laat me niet tegenhouden door zo'n hangslotje. Ik sla het eraf.

Dat gaat lukken.

Gaat het?

Wat is dit hier?

Vooruit.

Wat doet u? - Daar kun je er uit.

Als je daar de deur forceert, kun je door het raam.

Daar is het open. - Ja, dat is zo.

Mijn hart klopt heel snel.

Alsof je flauwvalt. - Nee, ik ben meer buiten adem.

Buiten adem, buiten bewustzijn. We moeten even gaan zitten.

Het begint met ademnood, maar dan...

Er zit een zwerver.

Het is al beter. - Zeker weten?

Ik had altijd kleine flauwtes. Dan word ik helemaal...

Maar het gaat wel. - Je moet erbij blijven.

Het spijt me. We zouden werken, maar komen hier terecht.

Dat is idioot. - Geeft niet, dan werken we volgende keer.

En herinneren we het ons nog.

Ja, we herinneren het ons nog.

Hier heb ik m'n eerste prijs gewonnen en Marc ontmoet.

Dat heeft mijn leven veranderd. - Dat kan ik me voorstellen.

Morgen zelfde tijd? - Morgen kan ik niet.

Ik ga een paar dagen naar de Camargue.

Maar na het weekend? - Oké, dat is goed.

Zou u het absurd vinden als ik met u meeging?

Ja, wel een beetje.

Ja, dat is wel heel ongewoon.

Maar het zou niet slecht zijn voor het boek.

Kijken hoe u daar werkt. - Ik ga er altijd alleen heen.

Dat begrijp ik volkomen.

Wat denkt hij wel, die indringer...

Fijn weekend, dan. - Fijn weekend.

Jammer.

Als u van gedachten verandert... Nee, nee.

Ik ben van gedachten veranderd. Ik wilde u niet alleen laten.

Yes, verdomme.

Raphaël.

Sorry, ik ben laat. - Geeft niet.

Ik heb mini-madeleines voor je.

Zijn deze niet goed?

Groen zakje, kokossmaak.

Jawel, maar we tutoyeren elkaar opeens.

Vind je dat vervelend? - Nee, dat is makkelijker.

Oké, cool.

Gaan we? - Ja.

Kom je?

Hier woon ik.

Ik heb een verrassing.

Kom je mee?

Wat? - Kom. Hou je van fietsen?

Wat?

Raphaël, fietsen?

Vind je dat een goed idee? - Ja, natuurlijk.

Gaat het? - Ja, alleen...

De versnelling zit vast.

Zo doet hij het.

Kijk, flamingo's.

Dat was ooit mijn bijnaam. - Flamingo?

Ja, omdat ik vroeger alleen tot mijn knieën in zee ging.

Vandaar flamingo. - Zie je?

Dat is iets voor een biografie.

Kom je? - Dat had ik je nooit verteld.

Wacht... Niets aan de hand.

Niet slecht.

Het is vrij slecht.

Wil je spelen? - Als je wilt.

Ik kan het niet. - Je zult het zien.

Geef me je handen.

Ik verpest alles. - Welnee.

Het was heel leuk. - Ja.

Ik kom niet in je voorprogramma, maar...

Dat gaat niet. We moeten ophouden.

Zo komen we niet veilig thuis.

We hebben 2 à 3 glazen gedronken. - Twee à drie glazen? Flessen, bedoel je.

Ik moest altijd verstandig zijn.

Ben je nooit over de schreef gegaan? - Niet echt, nee.

Op school heb ik veel gedronken. - O ja?

Gelukkig kende ik je toen niet.

Anders was ik nu alcoholist geweest. - Welnee.

Mag ik je iets bekennen? - Ja.

Je zult het wel gek vinden...

En je gelooft het vast niet.

Wij kennen elkaar heel goed. - We beginnen elkaar te leren kennen.

We kennen elkaar al jaren.

We waren samen, een koppel. Jij en ik.

We hielden van elkaar, we zijn getrouwd. Daarom weet ik alles van je.

Ik weet dat het ongelooflijk klinkt...

maar ik zweer je dat het waar is.

Ik kan niet meer doen alsof.

Geniaal, stel je zoiets voor.

Te gek voor woorden, was je al die tijd mijn man?

Stel je voor. - Hoe zou dat geweest zijn?

Wat? - Vertel dan.

We zouden direct heel verliefd geweest zijn.

We zouden alles gedeeld hebben. In het begin zou het geweldig geweest zijn.

Maar op een bepaald moment zou ik vergeten naar je te kijken.

Is dat alles? Jouw verhaal is niet erg inspirerend.

Mag ik eens improviseren? - Oké.

Als we elkaar 10 jaar geleden hadden ontmoet...

Eerst zou ik je helemaal niet zien staan.

Helemaal niet. Maar op een zeker moment...

geef ik toe, bij gebrek aan beter. - Dat is nog erger dan mijn verhaal.

Oké, ik begin opnieuw.

Het zou begonnen zijn met een verliefdheid op school.

Mee eens? - Dat heb ik liever.

Maar dan bedoel ik wel dat we stapelverliefd waren.

Zoals het je maar één keer overkomt.

Klamme handen, hartkloppingen, je hoort niemand meer...

We vertrekken samen. Seksueel is het de volledige versmelting.

Iedereen is jaloers op ons. We worden het ideale koppel.

Ik ga pianospelen, jij schrijft succesromans.

En we staan zo met onze hond in de bladen.

Met onze hond? - Een king charles spaniël.

Een schatje. Maar na vier jaar gaat hij dood, Miskin.

Miskin. - Ja, zo heet hij.

O, is dat zijn naam. Dat moet je er wel bij zeggen.

Want ik raak de draad kwijt.

We reizen veel en krijgen veel kinderen.

Berlioz, Franz en de kleinste Gabrielle.

Heb ik nog iets te zeggen over de namen? - Nee, niks.

Dat gaat wel. - Maar na 10 jaar...

bedrieg je me met zo'n snol van een groupie.

Nee, nee. - Ontken het maar niet.

Ik heb een berichtje gevonden en lippenstift op je slip.

Ik draag geen slips. - Ja, ik zweer het.

Je zegt dat dat meer steun geeft.

Dat klopt wel. - Ik ga bij een vriendin wonen.

Je bekent schuld.

Ik vergeef je, omdat we veel van elkaar houden.

We worden er volwassener van, we gaan aan zee wonen.

En we leven nog lang en gelukkig.

Lang en gelukkig.

We hadden gelukkig kunnen zijn.

Misschien wel, ja. - Oké.

Zullen we gaan? Ik wil je een plek laten zien.

Pas op. - Het gaat goed.

Weet je wat mijn lievelingsnummer is?

Geen idee.

'Le temps de l'amour' van Françoise Hardy.

Ken je dat? - Nee.

De tijd van de liefde, de tijd van vrienden

en van het avontuur

als die tijd komt en gaat denk je aan niets

ondanks alles wat pijn doet

want de tijd van de liefde is lang en is kort

en duurt altijd

Zullen we zwemmen? - Nee.

Ja, we gaan zwemmen.

Ik heb gewonnen.

Olivia?

Olivia?

Olivia?

Olivia?

Ik heb gewonnen.

Ik schrok me dood. - Flamingo...

Je hebt je hoofd nooit onder water.

Het heeft gewerkt.

Olivia, Olivia...

Het heeft gewerkt.

Schat...

Het heeft gewerkt.

Nee, nee, nee...

Dat kan toch niet, verdomme.

Verdomme.

Blijf even bij haar. Ik zorg dat ik de eerstvolgende trein heb.

Ik bel je straks, kusje.

Het was een beetje bizar gisteravond.

Dat moeten we maar onder ons houden.

Waar heb je het over?

Dank je.

Ik denk dat ik een taxi neem.

Ik neem de bus of de metro.

Het is daar.

En? - Totale mislukking.

Is ze weer verliefd geworden? - Jawel.

Dat wel, maar het heeft niet gewerkt.

Geweldig, je bent geslaagd?

Ik ben er nog steeds, er is niks veranderd.

Wel waar. Je hebt je vrouw terug. Waarom wil je weg?

Omdat dit mijn leven niet is. Dit bestaat allemaal niet voor mij.

Het was allemaal voor niks. Je theorie klopte niet.

Ik zit hier verdomme vast.

Ik moet lesgeven op een school en elke week dat stomme pingpongen.

Meen je dat echt? - Voor 100 procent.

Dat doet me plezier. Dat is hartverwarmend.

Je bent een mooie eikel.

Laat toch zitten. - Nee, Raph.

Je zegt dat het allemaal niet bestaat? Maar Olivia bestaat.

En ik besta.

En je leven is voorlopig hier. Dat kun je maar beter accepteren.

Zie je dit?

Ik droom al jaren van één ding. Dat mijn grote liefde weer van mij houdt.

Ik schrijf haar al drie jaar elke maand.

Stom, hè?

Aan Morgane?

Waarom heb je ze niet gestuurd? - Omdat ze me vroeg haar met rust te laten.

Daaraan voldoen is mijn laatste bewijs van liefde.

Weet je niet wat een geluk je hebt met haar?

Geniet daarvan.

Zorg dat je weg bent als ik terugkom.

Binnen.

Eindelijk.

Je verdwijnt en duikt op wanneer je wilt.

Ik hoorde dat u gevallen was. Ik wilde even kijken hoe het ging.

Een beetje duizelig, het was niks.

Ga zitten.

Als ik maar naar het concert van mijn kleindochter kan.

Ik heb een gereserveerde plaats.

U hebt geluk. - Laten we niet over mij praten.

Vertel, hoe is het gegaan met haar? - Wat?

Dit weekend, jullie waren toch samen weg?

Het was...

geweldig.

Heeft ze ja gezegd?

Ja wat? - Verwachtte je geen antwoord van haar?

Nee, dat geloof ik niet.

Wat heb ik met die ring gedaan? Ik geloof dat ik hem heb weggegeven.

Wat? - Ik heb hem aan een ander gegeven.

Hebt u uw ring weggegeven?

Ik weet het niet meer.

Dat zou ik wel willen. - De rekening, alstublieft.

Neem je niet aan? - Nee, ik bel later wel terug.

Laat een bericht achter na de piep.

Olivia, met mij, met Raphaël. Ik moet je spreken, ik moet je zien.

Kom naar het lyceum, naar het bankje.

Wat is er aan de hand, gaat het niet? - Jawel.

Alleen een beetje zenuwachtig.

Alsof je het al weet. - Wat?

Wil je mijn vrouw worden?

Nu meteen? - Voor het theater, dat is 'n mooi symbool.

Ik heb het er zo vaak over gehad, jij wilde nooit.

Dit leek me het beste moment. Na het concert.

Het wordt een belangrijk moment voor jou.

Ik heb tickets naar de Seychellen, voor de dag erna.

We trouwen op het strand, alleen jij en ik.

Wat denk je ervan?

We kunnen Gabrielle niet een maand lang alleen laten.

We moeten aan onszelf denken.

Gaat het? - Jawel.

Ik dacht dat je niet zou komen.

Heb je ja gezegd?

Hoezo?

Ik ben bij je oma geweest.

Heb je ja gezegd?

Het spijt me, Marc is al heel lang bij me.

Jammer dat ik je niet eerder heb ontmoet.

Morgane?

Goeiedag, ga zitten.

Het eind van het boek vond ik waardeloos. De heldin gaat dood.

Dat is juist sterk. - Daar ben ik het niet mee eens.

Hij laat je van haar houden, en dan maakt hij haar af.

De schrijver is als God. Hij doet wat hij wil.

Hij besluit of je in een koets aankomt of in een Ferrari.

Hij wilde dat ze doodging, daarom heeft hij haar gedood.

Shakespeare wist geen goed einde. Daarom maakte hij haar maar af.

Ik vind Shakespeare maar een eikel. - Dat is het.

Jullie hebben gelijk, hij is een eikel.

Felix, met mij. Ik heb mijn kruisboog gevonden.

Ik weet hoe het gekomen is, ik heb gewoon mijn vrouw gedood.

Ik begreep het eerst niet, maar nu heb ik het.

Bel me terug of kom morgen naar het Odeon om afscheid te nemen.

Het is waanzinnig, maar ik heb mijn vrouw gedood.

EINDE

Zit het zo goed? - Geweldig.

Met die jurk erbij, geweldig. - Dank je.

Er staat ene Raphaël beneden.

Ik weet niet waarom ik gekomen ben. - Het duurt niet lang.

Ik luister. - Welnu...

Dit heb ik geschreven. Dit moet je lezen.

We zouden de biografie toch uitstellen? - Dit is niet je biografie, maar een roman.

Zelfs meer dan een roman.

Het is moeilijk uit te leggen, maar geloof me. Lees het, alsjeblieft.

Dat is het laatste wat ik van je vraag. - Echt?

Beloofd.

Hier, dank je wel.

Als je het concert wilt bijwonen, kun je de plek van mijn oma nemen.

Komt ze dan niet?

Ze komt al jaren niet meer.

Ik moet gaan. - Natuurlijk.

Tot ziens.

Raph...

Ik ben blij je te zien. - Bedankt voor de brieven.

Graag gedaan.

Je bent een eikel, maar wel een die ik graag mag.

Ik zei trouwens mooie eikel.

Maak je geen zorgen. Je had gelijk.

Dank je.

Je vindt die andere Raph weer terug. Ik vertrek.

Dat is waar ook, ik schrok me een ongeluk. Heb je je vrouw gedood?

Wat? - Ik heb mijn vrouw niet gedood.

Het personage, in een boek.

Maar nu heb ik het herschreven, en ga ik zelf dood.

Olivia hoeft het alleen maar te lezen.

Aan mijn onbekende...

Het is echt waar, de leerlingen zeiden...

Het werkt, het sneeuwt.

Ja, en? - Ze is het aan 't lezen.

De sneeuwstorm, waanzinnig.

Oké, ik zal je missen, broertje.

Ik zal jou ook missen.

Wees lief voor me daar. Neem chocokoeken mee.

Waar ga je heen, Raph?

Nergens heen, vaarwel. - Vaarwel?

Die ander komt terug. - Welke ander?

Dat leg ik je wel uit. - Ja natuurlijk, die ander.

Tot morgen, dan. Dan kunnen we met z'n drieën eten. Met die ander.

Oké? - Oké.

Tot morgen.

Oké, genoeg. Ik ga.

Zijn we morgen nu met drie of vier? - Maakt niet uit, ik leg 't je nog wel uit.

Althans, dat zal ik proberen. Het is idioot.

Ik hou van je, ik hou van je.

Over vijftien minuten moet je op.

Goedenavond.

Rij vier. - Dank u.

Ja, we hebben een ticket voor u. Op uw naam.

Wat doet hij daar? - Pardon?

Pardon.

Van je houden zal het mooiste geweest zijn wat me is overkomen.

P2P Ondertiteling: Moon van der Meulen