Original subtitles

Απόδοση διαλόγων:Sparta

Ο κόσμος που ξέραμε έσβησε.

Τριακόσια χρόνια πριν,

ο μεγάλος κατακλυσμός κατάπιε τη στεριά,

αφήνοντας πίσω του μόνο διάσπαρτα νησιά

κι έναν ατέλειωτο ωκεανό.

Πάνω μας, ο ουρανός μαίνεται με μια καταιγίδα που δεν σβήνει ποτέ.

Κάτω, ο Παλιός Κόσμος, οι πόλεις του,

οι γνώσεις του, χαμένοι στον χρόνο.

Όμως δεν χάθηκαν όλα.

Από τα ερείπια, χτίστηκε το Άργος,

μια πόλη με πανύψηλα τείχη,

φώτα που αστράφτουν και μυστικά θαμμένα πιο βαθιά

κι από την ίδια τη θάλασσα.

Το Άργος κυβερνούσαν οι Ιδρυτές του, οι Τιτάνες,

που πιστεύεται πως είναι τόσο παλιοί όσο και ο κόσμος που έφτιαξαν.

Κυβερνούν από την ακρόπολή τους, κηρύττοντας την ασφάλεια,

όμως η ασφάλειά τους έχει ένα τίμημα.

Για να ζεις στο Άργος, πρέπει να το κερδίσεις.

Το καβάλημα της καταιγίδας, είναι ένας αγώνας Θανάτου,ταχύτητας και επιβίωσης,

όπου μόνο οι πιο αδίστακτοι μπορούν να διεκδικήσουν τη νίκη.

Αν κερδίσεις, οι άνθρωποί σου κερδίζουν την είσοδο.

Αν χάσεις, το νησί σου γυμνώνεται ολοσχερώς,

κι οι κάτοικοί του ρίχνονται στην ανοιχτή θάλασσα.

Αυτός είναι ο νόμος των Ιδρυτών.

Αυτό είναι το τίμημα της επιβίωσης.

Για γενιές, στους Νησιώτες έλεγαν

πως το να αγωνίζονται για Το Άργος είναι ο μόνος τρόπος.

Όμως κάποιοι από αυτούς πιστεύουν σε κάτι παραπάνω,

έναν θρύλο που μιλάει για εκείνον που θα τους ελευθερώσει,

τον υποσχόμενο.

Όμως αυτή δεν είναι η ιστορία του υποσχόμενου.

Αυτή είναι η ιστορία μιας υπόσχεσης, μιας υπόσχεσης αγάπης.

Μια υπόσχεση για αγώνα. Μια υπόσχεση για επανάσταση.

Τρία, δύο, ένα.

Καρχαρίας.

Οι Ιδρυτές τον κήρυξαν εγκληματία,

καταζητούμενο παράνομο,

όμως για κάποιους από εμάς, ήταν ένας δρόμος να ακολουθήσουμε.

Πού θα βρίσκεστε όταν χτυπήσει η καταιγίδα;

Φοβάστε μήπως καταστρέψει το νησί σας;

Μην απελπίζεστε, Νησιώτες.

Μπορείτε να εξασφαλίσετε την ασφάλεια του νησιού σας

πίσω από τα τείχη του Άργους.

Απλά βάλτε το νησί σας ως εγγύηση,

κι ένας από τους γενναιόδωρους ιδρυτές μας

μπορεί να χρηματοδοτήσει τους αναβάτες,

που θα επιλέξετε για να συμμετάσχουν στο πρωτάθλημα,

για να κερδίσουν έναν αγώνα και να κερδίσουν μια θέση

για όσους ζουν στο νησί σας πίσω από τα τείχη του Άργους.

Η ασφάλειά σας απέχει έναν αγώνα.

Νεμπ. Δώσε μου ένα εννιά.

- Νεμπ, πρέπει να το δεις αυτό.

Το τορπιλοκίνητο άναψε.

Έλα, έλα.

Φοβερό,;

Όλα τα συστήματα έτοιμα.

- Τον φωνάζουν Καρχαρία.

Ο θρύλος λέει πως τον χτύπησε κεραυνός

κι θυσίασε τον εαυτό του στην καταιγίδα.

Λένε πως έσωσε ολόκληρο το νησί του

και δεν έχασε ούτε μία κούρσα.

Κάποιοι πιστεύουν πως στην πραγματικότητα διέσχισε την καταιγίδα

και βγήκε από την άλλη μεριά.

Άλλοι πίστευαν πως ακόμα μπαίνει στην κούρσα

που και που,

για να κερδίσει μια θέση για όλους τους Νησιώτες.

Αυτοί θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς μια μέρα.

- Ποιος χρειάζεται θρύλους;

Δεν έχεις τον Καρχαρία. Έχεις εμένα.

Κοιτάξτε, παιδιά.

Αν κάποιος πρόκειται να πιάσει κεραυνό,

αυτός θα είμαι εγώ.

Πάμε, παιδιά!

Ελάτε, παιδιά. Πρέπει να φύγουμε.

- Έλα.

Μόλις φτάσεις στον Βράχο του Ποσειδώνα,

θα έχεις δέκα δευτερόλεπτα για να ξεφύγεις.

- Εντάξει.

Θα το διασχίσω.

Ο Ορίζοντας της Καταιγίδας θα πέσει.

Απλά πρόσεχε τους βομβιστές, εντάξει;

Εντάξει. Πάμε.

Ο Θρύλος του Καρχαρία ήταν κάτι παραπάνω από μια ιστορία.

Σήμαινε ελπίδα.

Ένας λόγος να πιστεύουμε πως υπήρχε κάτι πέρα από την καταιγίδα.

- Μείνετε στην αλήθεια, παιδιά.

Ανάμεσα σε εκείνους που πίστευαν ήταν ο Λάζαρ, ο πατέρας της Άνα.

Ενώ άλλοι αγωνίζονταν για τη νίκη,

αυτόν δεν τον ένοιαζε η νίκη.

Η αποστολή του ήταν να διασπάσει την καταιγίδα

και να δει τι υπάρχει πέρα από αυτήν.

Ζωντανή μετάδοση

από τα τείχη του Άργους,

αυτός είναι ο τελικός αγώνας της σεζόν,

καθώς οι διεκδικητές Καβαλάρηδες της Καταιγίδας περιμένουν

με ανυπομονησία την αντίστροφη μέτρηση.

Αυτός είναι ένας αγώνας ταχύτητας από την αφετηρία

μέχρι τον Βράχο του Ποσειδώνα και πάλι πίσω.

Οι νικητές κερδίζουν μια θέση στο Άργος.

Οι χαμένοι ρίχνονται στην ανοιχτή θάλασσα.

Αυτά είναι τα νησιά που διαγωνίζονται:

Άβαλον, Κίος, Μάλια και το φετινό ξεκάθαρο αουτσάιντερ,

το νησί της Συκιάς εμφανίστηκε με τον εκλεγμένο πρωταθλητή τους.

Ποιος θα το περίμενε;

Όπως πάντα, τον αγώνα θα επιτηρούν

οι αναβάτες του Άργους,

ή όπως κάποιοι, συμπεριλαμβανομένου κι εμένα, συνηθίζουν να τους αποκαλούν,

τους βομβιστές.

Και ξεκίνησαν για τον αγώνα.

Εξαιρετική εκκίνηση για τους αναβάτες του Άβαλον,

που ξεχύνονται μπροστά με τους αναβάτες του Άργους

ακριβώς πίσω τους,

και η Συκιά, η Κίος και η Μάλια παλεύουν για θέση.

- Θα πρέπει να φτάσουν εδώ γύρω σύντομα.

Φοβερό,;

Ο αναβάτης της Συκιάς πλησιάζει όλο και πιο κοντά

στους αναβάτες του Άβαλον,

οι οποίοι επιβραδύνουν, τον χτυπούν και του κόβουν τον δρόμο.

Κι ο αναβάτης από την Κίο πιάνει κεραυνό,

παίρνοντας ώθηση.

Παίρνει την πρώτη θέση.

Ακόμα ένας αγώνας γεμάτος αναταραχή και καταστροφή.

- Στρίψε πίσω.

Πρέπει να γυρίσουμε στη σήραγγα.

Κι ο δεύτερος αναβάτης της Κίου

Το νησί της Κίου επισήμως πλέον κηρύσσεται χαμένο.

Όμως ο αγώνας για τον νικητή συνεχίζεται.

Μάλια, Άβαλον, αναβάτες του Άργους κυκλώνουν τον Βράχο του Ποσειδώνα.

Ο πρωτοπόρος από το Άβαλον βγαίνει μπροστά με μεγάλη διαφορά.

Αν περάσει τη γραμμή τερματισμού,

το νησί του Άβαλον θα κατευθυνθεί προς Το Άργος.

Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που βλέπω αυτή τη στιγμή.

Ο αναβάτης από τη Συκιά απομακρύνεται.

Φαίνεται πως έχουμε έναν επαναστάτη αναβάτη ανάμεσά μας.

Αυτό είναι το πέμπτο περιστατικό

αυτή τη σεζόν τέτοιας αυτοκτονικής συμπεριφοράς.

Τι σκέφτονται αυτοί οι άνθρωποι;

Ο Λάζαρ από τη Συκιά

φαίνεται να κατευθύνεται προς την καταιγίδα.

Πότε θα μάθουν αυτοί οι ειδωλολάτρες, κανείς δεν επιβιώνει στην καταιγίδα.

Τέσσερις αναβάτες νεκροί στο νερό σήμερα.

Το νησί της Κίου ήρθε τελευταίο.

Οι άνθρωποί τους θα απομακρυνθούν και οι πέτρες από το νησί τους

θα γίνουν για πάντα μέρος του τείχους μας.

Είθε το έλεος του βυθού να είναι μαζί τους.

Όσο για τη Συκιά,

θα της απαγορευτεί να αγωνιστεί για τα επόμενα δέκα χρόνια

λόγω της προδοσίας της.

Αφού πέθανε ο πατέρας της, η Άννα έκλεισε τον πόνο της μέσα της.

Όμως ορκίστηκε πως μια μέρα, θα τον εκδικηθεί.

Ορίστε. Ένα νησί με Τιτάνες.

Δεν υπάρχουν νησιά πέρα από τον Ορίζοντα της Καταιγίδας, Νεμπ.

- Βομβιστές.

- Σκάσε, ρε μικρέ αλήτη!

- Άννα! σε παρακαλώ.

Τάξη, τι γνωρίζουμε για τον Ορίζοντα της Καταιγίδας;

Είμαστε τυχεροί που προστατευόμαστε από τον Ορίζοντα της Καταιγίδας.

- Πολύ ωραία, Τομ.

Η καταιγίδα είναι ένα ψέμα που δημιούργησαν οι ιδρυτές.

- Σιωπή!

Έχει αρκετή φαντασία.

Αλλά απλά δεν μπορούμε να τον δεχτούμε να ασεβεί στους Ιδρυτές μας,

τους ευεργέτες μας.

Μιλάει για μυθικά νησιά,

επαναστάτες αναβάτες...

Ο θρύλος λέει πως τον χτύπησε κεραυνός

και θυσιάστηκε στην καταιγίδα.

- Νεμπ, πρέπει να κατέβεις!

Κατέβα!

Νεμπ, έλα!

Νεμπ, πρέπει να κατέβεις!

Νεμπ!

Ο θρύλος λέει ότι τον Καρχαρία

τον χτύπησε κεραυνός.

Έτσι σκέφτηκα πως ήταν η σειρά μου να σταθώ για την Άννα,

να αντιμετωπίσω την καταιγίδα, να δοκιμαστώ.

Γιατί μόνο όσοι επιβίωσαν από την καταιγίδα

απέκτησαν τη δύναμη να τη διασπάσουν.

Ο αναβάτης από τη Συκιά σκοτώθηκε

ενώ προσπαθούσε να διαπεράσει την καταιγίδα.

Ως συνέπεια αυτής της εγκληματικής συμπεριφοράς,

η Συκιά θα αντιμετωπίσει δεκαετή αποκλεισμό

από οποιουσδήποτε μελλοντικούς αγώνες.

Όμως η πραγματική τραγωδία πλήττει τους ανθρώπους της Κίου,

των οποίων οι δύο επιλεγμένοι αναβάτες

δεν έφτασαν ποτέ στη γραμμή του τερματισμού,

με αποτέλεσμα το νησί τους να αντιμετωπίζει την έξωση.

Είθε το έλεος του βυθού να είναι μαζί τους.

- Ειδωλολάτρες της Κίου,

η προσπάθειά σας να ενταχθείτε στο Άργος απέτυχε.

Ο αναβάτης που επιλέξατε

Η λατρεία σας στη Γκάγια σας απογοήτευσε.

Η Κίος είναι πλέον περιουσία του Λόρδου Τάρους.

Η ανοιχτή θάλασσα είναι το νέο σας σπίτι.

Είθε το έλεος του προδότη...

- Φτάνει.

- Σταμάτα να αντιστέκεσαι!

Οι ιδρυτές δεν παίρνουν απλά νησιά,

τα διαλύουν

ενώ αναζητούν κάτι αρχαίο.

Τον πυρήνα της ίδιας της ζωής,

την τελευταία προσπάθεια της φύσης για αναγέννηση.

Μια ουσία που ελάχιστοι γνωρίζουν,

που ψιθυρίζεται πως νικάει τον ίδιο τον θάνατο: το στοιχείο.

Ένιωσα τον θάνατο να σέρνεται στις φλέβες μου,

τα μάτια μου να φλέγονται.

Αλλά τότε ο παππούς μου έκανε κάτι

που ορκίστηκε πως δεν θα ξανακάνει ποτέ.

Τότε ήρθαν τα οράματα.

Μια λάμψη κεραυνού, ένα σκίσιμο στον χρόνο.

Και εκεί ήταν, ο Καρχαρίας.

Οι ανασκαφές μας αποκάλυψαν ότι δεν υπάρχει νέα πηγή.

Τίποτα.

- Πόσα νησιά απομένουν;

- Για λεηλασία;

- Πόσα;

- Λίγο πάνω από 2.000.

Πόσο στοιχείο μας έχει απομείνει, Τάρους;

Αποθέματα για μια δεκαετία, ίσως λιγότερα.

Τότε θα πάρουμε τα νησιά με τη βία.

Αν τολμήσεις να το κάνεις, θα θυμίσεις στους νησιώτες

πως ακόμα και με τις ενωμένες δυνάμεις μας,

μας υπερτερούν σε αριθμό, χίλιοι προς έναν.

Θα πεθάνεις πριν στερέψει εκείνο το πηγάδι.

Είναι καιρός να αποδεχτούμε τη μοίρα μας.

- Εγώ φτιάχνω τη μοίρα μου, Βαρόνη.

- Amor fati. [Αγάπη προς τη μοίρα.]

- Τα έχω ξανακούσει αυτά τα λόγια.

Είναι απλά μια ρήση από τον παλιό κόσμο, Τάρους.

Όχι, αυτή ήταν η δική του ρήση.

Του προδότη, του κλέφτη, του Σύκεου.

Δεν μπορούμε να πάρουμε τα νησιά με τη βία.

Οπότε, αντ' αυτού, οι ειδωλολάτρες θα μας τα χαρίσουν.

Θα αυξήσουμε τους αγώνες.

Όσο περισσότεροι ειδωλολάτρες αιμορραγούν στο νερό,

τόσο πιο κοντά θα είμαστε στο να βρούμε μια νέα πηγή στοιχείου.

Εξάλλου, εκείνοι οι αυτοκτονικοί αναβάτες

γίνονται όλο και πιο συχνοί για να τους αγνοούμε.

Και Βαρόνη...

Μην μου ξαναπείς τα λόγια του.

Το νησί της Κίου

έχει εκκενωθεί με διάταγμα του Άργους,

οι κάτοικοί του...

Ίσως μια μέρα, να μπορέσεις να φτιάξεις μαρμελάδα σύκο

τόσο καλή όσο ο παππούς σου.

Ίσως.

Όσον αφορά την πρόσφατη συμπεριφορά

του αναβάτη από τη Συκιά,

οι άρχοντες Ιδρυτές μας

- Όχι, είναι...

μια προσωρινή απαγόρευση, για μια ευκαιρία

να κερδίσουν μια θέση στο Άργος.

Κοίτα αυτό;

...ότι οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια

να διασπάσουν την καταιγίδα θα έχει ως αποτέλεσμα τον μόνιμο αποκλεισμό,

καθώς τέτοιες ενέργειες αποτελούν μεγάλο ρίσκο για την...

Τα οράματα έρχονται ξαφνικά.

Απρόσμενα.

Σαν τη λάμψη του κεραυνού που με έκανε να δω.

Ήταν ξανά εκεί, να με στοιχειώνει,

να με κοιτάει επίμονα.

Με διάταγμα του Άργους, οι κάτοικοί της

προστίθενται τώρα στον αυξανόμενο αριθμό των εκτοπισμένων

που βρίσκουν καταφύγιο στα βαθιά νερά.

Οι Νησιώτες καλούνται να σταματήσουν αυτή την απερίσκεπτη συμπεριφορά

για την ασφάλεια όλων.

Είναι αυτός για τον οποίο μιλούν οι θρύλοι;

Νόμιζα πως ακόμα έβλεπε να καβαλάει την καταιγίδα.

Ακόμα κανένα ίχνος του Σύκεου, άρχοντά μου.

Όμως βρήκαμε τα συντρίμμια του.

- Πού;

- Στον Κόλπο της Γκάγια, άρχοντά μου.

Όπως τον αποκαλούν οι Νησιώτες.

- Άρα ο Σύκεους είναι κοντά.

Στείλε κάθε κατάσκοπο σε κάθε ένα νησί

γύρω από τα συντρίμμια.

- Αυτά είναι εκατοντάδες νησιά.

Τότε πάρε τη Βαρόνη και τα στρατεύματά της και βρες τον!

Είδα τη σημαία της στην ακτή.

Έρχεται για εκείνον.

το Άργος θέλει τον Καρχαρία,

οπότε η φήμη για το κρησφύγετό του εξαπλώθηκε γρήγορα.

Η Άννα με πήγαινε να δω

πού βυθίστηκε το θρυλικό της σκάφος πριν από καιρό,

όμως είχα την αίσθηση πως κωπηλατούσαμε σε μια παγίδα.

Ο παππούς είπε ποτέ μην περάσεις τον ώμο της Γκάγια.

- Αναρωτιέμαι γιατί.

- Τι είναι αυτό το μέρος;

Πρέπει να το δεις αυτό.

Το είδες, σωστά;

- Ναι.

- Τι νομίζεις ότι έκαναν;

Δεν ξέρω. Νομίζεις ότι ήταν εκείνο το σκάφος του;

- Κάποιος είναι εδώ.

Γρήγορα, πιάσε τα κουπιά.

- Τι κάνετε εσείς στον κόλπο μου;

- Το σκάφος μας έμεινε.

Θα φύγουμε. Έλα.

- Αυτό το τορπιλοκίνητο είναι δικό σας;

Είναι ένα υδροπτέρυγο.

Τι ξέρεις εσύ για τα υδροπτέρυγα;

- Ο μπαμπάς μου ήταν στο πρωτάθλημα.

Ποιος είναι ο χορηγός του;

Μπορείς να μας βοηθήσεις να γυρίσουμε στο σπίτι μας;

- Πού είναι το σπίτι σας;

Δεν πρέπει να δεχτούμε μεταφορά από αυτήν.

Γιατί όχι; Τι συμβαίνει με εμένα;

- Ξέρω ποια είσαι.

Ο παππούς μου με προειδοποίησε για εσένα.

Συκιά.

- Το νησί της Συκιάς.

Το νησί των επαναστατών αναβατών

που προσπάθησαν να διασπάσουν την καταιγίδα.

- Τι κάνεις εσύ εδώ έξω;

Ψάχνω για ένα αγόρι που το άγγιξε η καταιγίδα.

Πώς είναι μέσα στα τείχη;

Μακάρι να μπορούσα να πω ότι η ζωή στα νησιά ήταν ίδια,

αλλά δεν θα σε γελούσα.

Υπάρχει λόγος που το Άργος έχει πληθυσμιακό έλεγχο,

ένας λόγος που κάθε θέση πρέπει να κερδηθεί.

Ο Ορίζοντας της Καταιγίδας δεν θα συγκρατεί το κύμα για πάντα.

Λοιπόν, η καταιγίδα δεν είναι αληθινή, κυρία.

Αυτό σου είπε ο παππούς σου;

Λένε πως όσοι άγγιξαν την καταιγίδα

μπορούν να δουν μέσα από τα ρήγματα του χρόνου

και τους αποκαλύπτονται τα πεπρωμένα.

- Απλά φοβάται την καταιγίδα.

- Ναι, λοιπόν, ο φόβος του...

...είναι πολύ όμορφος για να τον καταλάβεις,

πολύ δυνατός για να τον δαμάσεις.

Όμως αν τον αντιμετωπίσει, θα κάνει τη διαφορά.

- Ακόμα τίποτα.

Στον Κόλπο της Γκάγια,

η Βαρόνη βρήκε εκεί μόνο ένα ζευγάρι παιδιά.

- Την εμπιστεύεσαι;

Από εδώ και πέρα, οι κατάσκοποί μου θα την ακολουθούν κι αυτήν.

Είπε, όταν έρθει η μέρα

και χρειαζόμαστε χορηγό, μπορεί να βοηθήσει.

Είναι Καβαλάρης της Καταιγίδας, όχι ένα αγροτόπαιδο.

- Είναι αλήθεια;

Ότι οι Ιδρυτές ήρθαν από πέρα από την καταιγίδα;

- Αυτό σου είπε εκείνη;

- Αυτό είπε ο Νεμπ.

Αναρωτιέμαι από πού το άκουσε αυτό.

Οπότε δεν πιστεύεις ότι ο Καρχαρίας θα μας σώσει;

Λοιπόν, εγώ επιλέγω τους μύθους μου με σύνεση.

Τότε τι υπάρχει πέρα από τον Ορίζοντα της Καταιγίδας;

- Η αλήθεια.

Το μεγαλύτερο κόλπο των Ιδρυτών ήταν να πείσουν τους Νησιώτες

ότι η γη τους ήταν άχρηστη.

Τι ωφελεί η γη σου αν οι μέρες της είναι μετρημένες;

Είναι σαν να λες,

«Τι ωφελεί η ζωή σου αν οι μέρες σου είναι μετρημένες;»

Ο Νεμπ συνεχίζει να λέει πως υπάρχει ένας Τιτάνας

που ζει σε αυτό το δέντρο.

Ναι. Ο τελευταίος Τιτάνας, ο Σύκεους.

Φύτεψα αυτό το δέντρο τη μέρα που γεννήθηκε ο Νεμπ.

Οπότε έχουν έναν ιδιαίτερο δεσμό.

- Η ψυχή του θεράπευσε τα μάτια μου.

Εννοείς σε έκανε να βλέπεις πράγματα.

Τελείωσες την αντιγραφή του κλειδιού;

- Ναι, Λόρδε Τάρους.

- Θέλουν την καταιγίδα;

Θα τους φέρω εγώ την καταιγίδα.

Ενεργοποιήθηκε η απομακρυσμένη σύνδεση.

Η απομακρυσμένη σύνδεση χάθηκε.

- Λυπάμαι, άρχοντά μου.

Σας παρακαλώ.

Είπες ότι θα λειτουργούσε, αλλά δεν λειτούργησε.

Άρα μου είπες ψέματα.

- Πήδα από το τείχος.

Είδα έναν αναβάτη να μπαίνει στην καταιγίδα.

- Είναι αλήθεια;

- Τι είναι αλήθεια;

Ότι μπορείς να βλέπεις το μέλλον;

Δεν ξέρω πραγματικά τι βλέπω.

Μερικές φορές ξυπνάω σε ένα διαφορετικό μέρος.

Με τα χρόνια, παρακολουθούσα το κορίτσι από το νησί μου

να σπάει και να σηκώνεται ξανά.

Ο πόνος μου για εκείνη έγινε κάτι άλλο.

Αγάπη,

από εκείνη για την οποία αξίζει να παλέψεις, από εκείνη για την οποία αξίζει να πεθάνεις.

- Το είδες αυτό να έρχεται;

- Όχι.

- Τι μπορείς πραγματικά να δεις;

- Εικόνες.

Αποσπάσματα, στην πραγματικότητα.

Σαν κομμάτια ενός παζλ.

- Είμαι ένα από αυτά τα κομμάτια;

Ναι. Είσαι.

Σε είδα να στέκεσαι

στον ώμο της Γκάγια φορώντας αυτό το όμορφο κόκκινο φόρεμα.

- Τώρα είμαι σίγουρη πως είσαι τρελός.

Λες και θα φορούσα ποτέ φόρεμα.

Κοίτα.

Όταν είμαστε εκεί έξω,

πρέπει να καβαλήσεις την καταιγίδα όχι για μένα.

Για εσένα.

- Το ξέρω.

Απλά θέλω να είμαστε μαζί.

Εδώ, εκεί.

Δεν με νοιάζει.

- Πρέπει να σου πω κάτι.

- Το υπόσχεσαι;

- Το υπόσχομαι.

- Θα το κάνει.

- Να κάνει τι;

- Να κερδίσει μια θέση.

- Και;

- Φοβάμαι μην τη χάσω.

Τι είδες;

Λέγε.

Νεμπ.

Νεμπ, τι άλλο είδες;

Τι είδες;

Είδα την Άννα στον αγώνα, να κυνηγάει την καταιγίδα,

να προσπαθεί να εκπληρώσει την υπόσχεσή της και να εκδικηθεί για τον πατέρα της.

- Νεμπ!

Νεμπ! Τι κάνεις;

Έλα, αγόρι μου!

- Όμως στο τέλος, έπεσε.

Μπες μέσα. Έλα!

Η Βαρόνη επέστρεψε όπως είπε ότι θα έκανε,

προσπαθώντας να τακτοποιήσει τους παλιούς τους λογαριασμούς.

Κρύβει ένα σκοτεινό μυστικό πίσω από αυτά τα γυαλιά.

Ο παππούς δεν την εμπιστεύεται.

Μια ήσυχη ζωή σε ένα ήσυχο μικρό νησί.

Και ακόμα έχεις πρόβλημα με τη συμπεριφορά σου.

Ο κόσμος έχει πρόβλημα με τη συμπεριφορά μου.

Οι Ιδρυτές ψάχνουν γι' αυτό που έχεις.

Όμως βλέπω πως δεν το χρησιμοποιείς.

- Το αγόρι δεν θέλει να καβαλήσει.

- Όμως η φίλη του θέλει.

Και με δέχτηκε.

Ο λύκος έχει δικαίωμα στο πρόβατο.

- Δεν μπορώ ν' αλλάξω το παρελθόν.

- Ούτε κι εκείνος μπορεί.

Γιατί αυτό που ζητάς δεν γίνεται, Βαρόνη.

Τότε ας δώσουμε μια ευκαιρία στη μοίρα να επέμβει.

- Αυτό θέλεις;

Να καβαλήσεις για τους Ιδρυτές; Δεν είναι αυτό που δείχνουν.

Έχουν καταστρέψει το ένα νησί μετά το άλλο,

καταβροχθίζοντας τη γη,

γιατί γερνούν πιο γρήγορα απ' όσο θα ήθελαν.

Αγαπητέ μου γέροντα, δεν καταλαβαίνεις.

Πρόκειται για το αγόρι που θέλει ν' ακολουθήσει το κορίτσι.

Εγώ απλά ήρθα να βοηθήσω.

Εξάλλου, είχες την ευκαιρία σου πριν χρόνια, παλιέ μου φίλε.

Η χορηγία μου ισχύει για έναν χρόνο.

Οι καλοί άνθρωποι του νησιού της Συκιάς χρειάζονται έναν πρωταθλητή.

Όμως περιμένω πολλά περισσότερα από εσένα.

- Η Θάλασσα Χωρίς Στεριά,

ο αγώνας θανάτου των Ιδρυτών,

άφησε αμέτρητους Νησιώτες άστεγους.

Καταδικασμένοι στο έλεος της βαθιάς θάλασσας,

Γενιές γεννημένες σε βάρκες, αναθρεμμένες από τα κύματα.

την αίσθηση της στεριάς.

Η μόνη τους ελπίδα, ο Καρχαρίας.

Τι είναι αυτά τα πράσινα σε εκείνους τους βράχους;

- Οι Νησιώτες τα αποκαλούν δέντρα.

- Γιατί το κάνουν αυτό;

- Μόνο οι Ιδρυτές ξέρουν γιατί.

- Κυρία.

Κάνουν δύσκολες ερωτήσεις.

Κι ο γιος μου είναι γεννημένος στο νερό.

Ας σημειωθεί επίσης

ότι το νησί της είχε μια κοντινή επαφή

με καταιγίδα νωρίτερα αυτόν τον μήνα,

κι ότι οι κάτοικοί τους έχουν εναποθέσει όλη τους την πίστη

στους εκλεγμένους πρωταθλητές τους

για να εκπροσωπήσουν την ελπίδα τους για την ασφάλειά τους

στον επερχόμενο κύκλο.

Στα αγωνιστικά νέα, είμαστε ενθουσιασμένοι να ανακοινώσουμε ότι τρία νησιά

για τον επόμενο κύκλο.

Συγχαρητήρια στο νησί του Κρατήρα, και στο Ρόδο

που κάνει την επιστροφή του...

- Δώσε μου ένα 10.

...μετά από δεκαετή απαγόρευση,

το μικρό νησί της Συκιάς.

Από τις ειδήσεις που σχετίζονται με τον καιρό...

Θα πρέπει να προσέχεις αυτή την δεξιά πλευρά.

Δεν είναι τόσο ίσια όσο θα έπρεπε,

αλλά μην εκθέτεις την πλάτη σου υπερβολικά.

Χρησιμοποίησε τα γόνατά σου.

Έχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που η Συκιά

είχε τελευταία φορά διαγωνιζόμενους στον αγώνα.

Κάποιος πρέπει να ελπίζει ότι έχουν μάθει το μάθημά τους

και ότι καμία προδοσία

δεν θα επιδειχθεί αυτή τη φορά.

- Η καταιγίδα πήρε τη μητέρα σου.

Πήρε τον πατέρα μου.

Πόσους Νησιώτες χρειάζεται;

Πρέπει να μάθω την αλήθεια, Νεμπ.

Πρέπει.

Ξέρω ότι η Άννα θέλει να διασπάσει την καταιγίδα,

αλλά ξέρω επίσης ότι είναι μια αυτοκτονική αποστολή.

Θα μείνω στο πλευρό της,

και θα πάρω εγώ τη θέση της στον θάνατο.

- Όλοι γνωρίζετε τους κανόνες.

Δύο αναβάτες ανά νησί, δύο σκέλη στον κύκλο.

Η ομάδα με τους περισσότερους πόντους κερδίζει τη θέση μέσα στα τείχη

για το νησί της.

Αν τερματίσετε τελευταίοι, τότε οι άνθρωποι από το νησί σας

θα ριχτούν στην ανοιχτή θάλασσα.

Η γραμμή εκκίνησης και τερματισμού βρίσκεται ανάμεσα στα αρχαία αγάλματα

ακριβώς έξω από τις πύλες της πόλης.

Η διαδρομή περνά μέσα από το φυσικό κανάλι

μέχρι έξω, στα σύνορα του Ορίζοντα της Καταιγίδας,

στον Βράχο του Ποσειδώνα.

Αυτό είναι το μέσο σας.

Πέρα από αυτό το σημείο, η πυξίδα σας θα είναι άχρηστη

και θα παλεύετε με την αδράνεια όπως με καμία που έχετε νιώσει ποτέ.

Οπότε το τελευταίο πράγμα που θέλετε είναι να σας παρασύρει η καταιγίδα,

γιατί κανείς, ακούστε προσεκτικά,

κανείς δεν επιβιώνει στην καταιγίδα.

- Το είδες αυτό, σωστά;

- Δεν έχει να κάνει με τη νίκη,

αλλά με την επιβίωση.

- Γονάτισε.

- Τι άνθρωπο φέρνεις;

Είναι ο πιο αδίστακτος αναβάτης που εκπαίδευσα ποτέ.

- Από πού είσαι, υπηρέτη;

- Μίλα.

- Από το νησί του Βάκχου, άρχοντά μου.

Οι ειδωλολάτρες εκεί ακόμα πιστεύουν στην Γκάγια, έτσι δεν είναι;

Ο αρχηγός των ειδωλολατρών υποσχέθηκε ότι θα μας σώσει.

Αλλά και πάλι, η καταιγίδα ήρθε και...

- Πες μου.

- Η καταιγίδα, η οργή της Γκάγια,

έσυρε τις ψυχές τους στον βυθό της θάλασσας.

- Τώρα ξέρεις πως η Γκάγια ποτέ δεν σώζει.

Μόνο τιμωρεί.

Θα πνίξω τους πιστούς των ειδωλολατρών

όπως έκανε εκείνη η καταιγίδα στην οικογένειά μου.

Βομβιστές, τα τσιράκια και οι δολοφόνοι του Τάρους.

- Σήκω.

Θα ξεκινήσεις με τους αναβάτες της Βαρόνης

στη Συκιά.

Και όποιος με υπηρετεί πάνω απ' όλα πρέπει πάντα...

-...να προστατεύει την καταιγίδα.

- Όχι, δεν σε ακούω, Άννα.

- Κοίτα, το κάνουμε τώρα.

Εμείς... θα διασπάσουμε την καταιγίδα

και κανένας Νησιώτης δεν θα χρειαστεί να αγωνιστεί ξανά.

- Εσύ...

Δεν μπορώ να σε προστατέψω εκεί έξω.

- Δεν χρειάζομαι την προστασία σου.

Τα οράματα που σε βασανίζουν...

δεν εγγυώνται ένα αποτέλεσμα.

- Αυτό ελπίζω.

Λοιπόν, θα έρθεις μαζί μου ή θα είσαι βαρετός;

Λες και θα είχα επιλογή.

- Υπόσχεση;

- Το υπόσχομαι.

- Δεν υπάρχουν εγγυήσεις.

Ούτε στη ζωή, ούτε στην αγάπη.

Και δεν θα το ήθελα διαφορετικά.

Δόθηκαν υποσχέσεις. Οι υποσχέσεις πρέπει να τηρηθούν.

Πέντε, τέσσερα, τρία, δύο, ένα.

Και ξεκίνησαν.

Είναι μια επιθετική εκκίνηση για τους αναβάτες της Συκιάς,

καθώς παίρνουν αμέσως το προβάδισμα.

Φαίνεται να γνωρίζουν καλά ότι αυτή είναι η τελευταία τους ευκαιρία

να ελέγξουν το μέλλον τους και να επανορθώσουν

για το αμφιλεγόμενο παρελθόν του νησιού τους.

Από έξω, οι αναβάτες των Βίκινγκ

για να προσπεράσουν τη θέση.

Ο αναβάτης από τον Κρατήρα μπαίνει από έξω,

πλησιάζουν τον Βράχο του Ποσειδώνα

και ετοιμάζονται για το τελικό σπριντ,

με τη Συκιά να διατηρεί ακόμα το προβάδισμα.

Τον ακολουθεί κατά πόδας!

Η δύναμη του κεραυνού

και πετάγονται κομμάτια από τη σύγκρουση

με τους αναβάτες της Συκιάς.

Όχι, ο πρωτοπόρος από τη Συκιά απομακρύνεται.

και η ιστορία επαναλαμβάνεται,

ο αναβάτης της Συκιάς

Ο αναβάτης του Άργους

Αυτή η συμπεριφορά

Γρήγορη τιμωρία για την επαναστάτρια αναβάτρια της Συκιάς,

κανείς δεν επιβιώνει στην καταιγίδα.

από τον Κρατήρα κερδίζει αυτήν

για το νησί του,

για τη μελλοντική διαμονή τους στο Άργος

στο δεύτερο σκέλος του κύκλου.

Όμως η πραγματική ιστορία της ημέρας είναι η Συκιά,

η οποία πολύ πιθανόν σε μια εβδομάδα από τώρα,

να είναι στην ανοιχτή θάλασσα.

- Ενοχή.

Ένα εσωτερικό κελί φυλακής.

Τα οράματα θολώνουν με τις αναμνήσεις.

Τίποτα δεν αισθάνεται πια αληθινό.

Με διάταγμα του Άργους,

κανείς δεν επιβιώνει στην καταιγίδα.

- Κάποτε ήξερα ένα αγόρι σαν εσένα.

Ένας νησιώτης που θα έκανε τα πάντα για να σώσει τη γη του.

Να πιέζει τον εαυτό του για να νικήσει, όποιο κι αν ήταν το τίμημα,

ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι κανένας άλλος δεν θα κέρδιζε ποτέ.

Φορούσα αυτό το κράνος, μικρέ.

Κάποτε αγωνιζόμουν για τον Τάρους.

Και όλοι οι άνθρωποι από το νησί;

Οι άνθρωποι που έσωσες.

- Ποτέ δεν χρειάστηκε να σωθούν.

Η Βαρόνη θέλει να σε δει.

- Πώς είναι η πλάτη σου;

- Θα γίνει καλύτερα.

- Ναι, έτσι θα γίνει.

Δεν θα σε αφήσω να πάρεις το νησί μας.

Ακόμα νομίζεις ότι πρόκειται για το νησί σου;

Λοιπόν, άσε με να σε γλιτώσω από την αγωνία:

Δεν πρόκειται.

Βλέπεις, Νεμπ, πριν από πολλά χρόνια,

αφού ο κόσμος μας πνίγηκε,

τα μέλη της Επιχείρησης Τιτάνας

ταξίδεψαν σε αυτή την ανωμαλία που αποκαλούμε κόσμο μας.

Η αποστολή μας ήταν να εξερευνήσουμε τους ωκεανούς

και να βρούμε ελπίδα για ζωή.

Ανακαλύψαμε ένα αρχιπέλαγος με εκατοντάδες νησιά

που με κάποιο τρόπο είχαν ξεφύγει από εκείνη την παγκόσμια καταστροφή.

Οι Νησιώτες που βρήκαμε εκεί πίστευαν ότι προστατεύονταν

από τη θεά που αποκαλούσαν Γκάγια.

Και οι Νησιώτες είχαν προστατεύσει

αυτό που πίστευαν πως ήταν το ίδιο το αίμα της Γκάγια.

Εμείς το ονομάσαμε στοιχείο.

Κανείς από εμάς δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο κάλεσμα της αιώνιας ζωής.

Και έτσι ιδρύσαμε Το Άργος.

Ο Τάρους πήρε την τεχνολογία

που είχε σχεδιαστεί για να προστατεύει ένα απειλούμενο περιβάλλον,

αλλά αντ' αυτού τη μετέτρεψε για να παγιδεύσει κάτι τόσο αγνό.

Καθώς η εκστρατεία τρόμου μας μαινόταν,

τα νησιά συντρίβονταν και αποστραγγίζονταν από το στοιχείο τους,

ώσπου ένας από εμάς τελικά βρήκε τη δύναμη

να απομακρυνθεί.

Τον γνωρίζαμε ως Σύκεους.

Προσπάθησε να το σταματήσει.

Αλλά δυστυχώς, απέτυχε.

Εξορίστηκε εκεί που κανείς δεν θα μπορούσε να τον βρει

και άρχισε να γερνάει ξανά.

Τώρα, ο παππούς σου, τα γνώριζε όλα αυτά.

Η παρόρμησή του να σε προστατεύσει ήταν σωστή.

Πήγαινε σπίτι, άφησε πίσω σου το παρελθόν,

και αποδέξου το πεπρωμένο σου.

Έχεις μια υπόσχεση να εκπληρώσεις.

Κεραυνοί

κατέστρεψαν τα σπίτια στους λόφους

του νησιού Καζάν,

με τον ακριβή αριθμό των θυμάτων να παραμένει άγνωστος.

Στα αγωνιστικά νέα, λάβαμε επιβεβαίωση

ότι ο επιζών αναβάτης από τη Συκιά

βρίσκεται σε τροχιά πλήρους ανάρρωσης,

και αναμένεται να επιστρέψει

για τον επερχόμενο δεύτερο και τελικό αγώνα του κύκλου,

με το πεπρωμένο του νησιού του

να επαφίεται πλέον ολοκληρωτικά στους ώμους του.

Ήταν απλά μια ιστορία, έτσι δεν ήταν;

Η Βαρόνη μου είπε ποιος είσαι, Σύκεους.

Μου τα έμαθες όλα για αυτόν τον κόσμο.

Και μου είπες ψέματα.

- Για προστασία.

- Προστασία από τι;

- Από τους Ιδρυτές.

Γιατί δεν μου είπες απλά την αλήθεια;

Δεν έχει σημασία από πού καταγόμαστε.

Στο τέλος, είμαστε Νησιώτες,

σφυρηλατημένοι από τη θάλασσα.

Αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να ξέρουμε.

Μέχρι το τέλος του κόσμου και πίσω.

Ο Ντίτα προσπάθησε να με σταματήσει,

αλλά τα μάτια του δεν ήταν αυστηρά.

Ήταν φοβισμένα.

Δεν ήταν όμως μόνο φόβος, ήταν κάτι παραπάνω.

Κάτι που δεν ήθελε να πει, κάτι που γνώριζε.

Κι όμως, δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω.

Όχι τώρα.

Όχι όταν η καταιγίδα φώναζε τ' όνομά μου.

Ο Νεμπ συνεχίζει να λέει πως υπάρχει ένας Τιτάνας

που ζει σε αυτό το δέντρο.

- Ναι, ο τελευταίος Τιτάνας.

Ο Σύκεους.

Φύτεψα αυτό το δέντρο τη μέρα που γεννήθηκε ο Νεμπ.

Οπότε έχουν έναν ιδιαίτερο δεσμό.

Λυπάμαι, γιε μου. Ξέρω πόσο πολύ την αγαπούσες.

Τη μέρα που πέθανε η μητέρα σου, πέθανε κι ένα κομμάτι μου.

Ήξερες για τις ιστορίες του Ντίτα;

- Ποιες;

Ο παππούς σου έχει πολλές ιστορίες,

κι όλες αφορούν τον άνθρωπο

που δεν μπορεί να αφήσει πίσω του το παρελθόν.

- Άρα δεν τον πιστεύεις;

Ποτέ δεν ήθελα να είμαι μέρος του πολέμου του.

Όταν ήμουν νέος, όταν ερχόντουσαν οι καταιγίδες,

συνήθιζε να εξαφανίζεται μέσα στη νύχτα.

Ποτέ δεν ήξερα γιατί.

Όταν μεγάλωσα,

μου έμαθε πώς να αγκαλιάζω τον κεραυνό,

πώς να γίνομαι μέρος της καταιγίδας.

- Μέρος της καταιγίδας;

- Ναι.

Ο Ντίτα συνήθιζε να λέει ότι η ίδια η καταιγίδα

μπορούσε να σε μεταφέρει στην άλλη πλευρά.

Στο κέντρο της καταιγίδας

βρίσκεται αυτό που εσείς τα παιδιά αποκαλείτε χορεύοντας με τον κεραυνό.

Με εκπαίδευσε να τον πιάσω, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερα.

Ο Καρχαρίας τα κατάφερε.

Και τον έσυρε μέσα από την καταιγίδα.

Τον είδα, μπαμπά.

Το ραδιόφωνο δεν ανέφερε ποτέ ότι συμμετείχε στον αγώνα.

Υπάρχουν πολλά πράγματα για τον αγώνα

που το ραδιόφωνο δεν αναφέρει.

Αυτός ο πόλεμος για τον οποίο μιλούσε ο Ντίτα, ποτέ δεν ήταν δικός του πόλεμος.

Αυτός είναι δικός μας πόλεμος.

- Ήρθε η ώρα.

Είναι έτοιμος.

Πρέπει να αφήσουμε πίσω τη ζωή που σχεδίασες

για να αποδεχτούμε τη ζωή που μας περιμένει.

Στον παλιό κόσμο, είχαν μια ρήση,

"Amor fati. [Αγάπη προς τη μοίρα.]."

Αν το πεπρωμένο σου βρίσκεται πέρα από την καταιγίδα,

θα χρειαστείς έναν συγκεκριμένο εξοπλισμό

για να σε βοηθήσει να τη διασπάσεις.

Φυλάσσεται κρυμμένος στον Ναό των Ιδρυτών,

όπως και η αλήθεια για το ποιος είσαι.

Για χρόνια, ο Ντίτα κουβαλούσε το κλειδί,

το έκρυβε, το φοβόταν.

Τώρα, μου το παρέδωσε.

Όχι ως βάρος, ούτε ως κατάρα. Ως επιλογή.

Αυτός σταμάτησε να κρύβεται, κι εγώ το ίδιο.

Τι δουλειά είχες στο νησί της Αγριοτριανταφυλλιάς;

- Συγχαρητήρια, Λόρδε Τάρους.

Δεν είχα ιδέα ότι οι κατάσκοποί σου έφταναν τόσο μακριά.

Η παραγωγή καλλιεργειών στο Κόκκινο Νησί

μειώνεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά.

Δεν σου το είπαν αυτό οι κατάσκοποί σου;

Είναι καθήκον μου να διασφαλίσω ότι οι υπήκοοί μας τρέφονται καλά.

Η πείνα προκαλεί επανάσταση.

- Δεν θα το θέλαμε αυτό.

Ποιες ενέργειες έγιναν;

Τους είπα είτε να αυξήσουν την παραγωγή

είτε να γίνουν μέρος του τείχους μας.

- Μη με παίρνεις για χαζό.

Κάθε ψιθυριστή λέξη πάντα βρίσκει τον δρόμο της πίσω σε μένα.

Αυτό δεν είναι απλά ένα κλειδί, είναι μια πυξίδα.

Ένα κειμήλιο από τον Παλιό Κόσμο που με οδηγεί στο μοναδικό μέρος

που οι Ιδρυτές ποτέ δεν ήθελαν κανείς να βρει.

Η απάντηση είναι κρυμμένη στον ναό τους.

Βαρύτατα φυλασσόμενος, σφραγισμένος.

Αλλά τώρα ο δρόμος είναι ξεκάθαρος, και θα μπω μέσα.

Αυτός τα πάντα εποίησε ωραία εν τω κόσμο τούτω.

Τον αιώνα έδωσε στην καρδιά των ανθρώπων,

χωρίς όμως να μπορεί ο άνθρωπος

να καταλάβει το έργο του Θεού από την αρχή ως το τέλος.

- Με φοβάσαι;

- Εγώ...

Εγώ... δεν σε φοβάμαι, άρχοντα.

- Ωραία.

Δεν έχεις τίποτα να φοβάσαι εδώ.

Γνώριζα καλά τον πατέρα σου.

Με υπηρέτησε πιστά για δεκαετίες,

κυνηγώντας τον μεγαλύτερό μου εχθρό.

Άρα ήταν εκεί έξω που ο πατέρας μου πέθανε για εσένα.

Όχι, όχι, όχι.

Θυσιάστηκε για εσένα...

για να σε φέρει στο Άργος, σε μια καλύτερη ζωή.

Σε μένα.

Είσαι έτοιμος να αποδείξεις την πίστη σου;

Κράτα ένα στενό μάτι σε εκείνον τον αναβάτη από τη Συκιά.

Πρέπει να περάσω μέσα από τον Ορίζοντα της Καταιγίδας.

- Θα έπρεπε να ξεκουράζεσαι, μικρέ.

Ο Καρχαρίας το έκανε, μπορώ κι εγώ.

- Δεν είναι αυτός που νομίζεις.

- Τον είδα, Λάρυ.

Είδα τον Καρχαρία να περνά μέσα από την καταιγίδα.

Κανείς δεν περνά μέσα από την καταιγίδα.

- Το έκανε.

Ποιος είναι;

Είναι ένα φάντασμα από μια περασμένη εποχή.

Ένας σπόρος που φυτεύτηκε στο μυαλό των ανθρώπων.

Τώρα, δεν ξέρω ποιον νομίζεις ότι είδες.

Αυτό που ξέρω είναι ότι πρέπει να μάθεις να πιάνεις τον κεραυνό.

Έλα.

- Το συγκρατείς υπερβολικά.

Περισσότερη ταχύτητα!

- Κάνεις πολύ μεγάλους κύκλους!

Ταχύτητα!

Περισσότερη ταχύτητα!

Ταχύτητα!

Ταχύτητα!

Περισσότερη ταχύτητα!

- Το μυαλό σου τρέχει υπερβολικά.

Αυτός είναι απλά ο φόβος που σου παίζει παιχνίδια.

Πρέπει να δαμάσεις τον φόβο σου.

Πρέπει να τον εμπιστευτείς, να τον αφήσεις να σε παρασύρει.

Και το μόνο φρένο που πρέπει να τραβήξεις

βρίσκεται μέσα στη φαντασία σου.

Τελειώσαμε για σήμερα. Τώρα, πήγαινε να φτιάξεις την πλάτη σου.

Δείχνεις άσχημα, μικρέ.

Είναι αλήθεια ότι μπορείς να βλέπεις τα πεπρωμένα;

- Χαλάρωσε.

Μπορείς να εκφράσεις τον πόνο σου ειλικρινά.

Άρα καβαλάς για τους Ιδρυτές;

Καβαλάω για το νησί μου, και για να μάθω την αλήθεια.

- Ποια αλήθεια;

Την αλήθεια που υποσχέθηκα σε κάποιον.

Σε μια γυναίκα;

Θέλεις να κερδίσεις τη θέση της και να τη φέρεις εδώ;

- Λοιπόν, είναι ήδη εδώ.

Είναι σε ένα ψεύτικο δέντρο στο δωμάτιό μου.

- Με συγχωρείτε.

Θα σε πάω σε έναν ειδικό που ίσως μπορέσει να σε βοηθήσει.

Τι σε φέρνει στο άδυτο του Τάρους;

- Ο Νεμπ είναι Καβαλάρης της Καταιγίδας.

Είναι βαριά τραυματισμένος και χρειάζεται τη βοήθειά σας.

- Δεν χρειάζεται τη βοήθειά μας.

Είναι αυτός για τον οποίο προειδοποίησα τον Λόρδο Τάρους.

Είναι αυτός που θα διασπάσει την καταιγίδα.

- Για ποιον καβαλάς, αγόρι μου;

- Για τη Βαρόνη.

Ξέρει εκείνη ότι βρίσκεσαι εδώ;

Αυτό ήταν λάθος. Έλα, πάμε.

- Άσε τους να φύγουν.

- Οι βομβιστές δεν περιφέρονται.

Παραμένουν στο ναό. Κάποιος τον έστειλε.

- Εσύ ήσουν.

Θα μπορούσε εξίσου εύκολα να ήσουν εσύ στη θέση της.

- Γιατί;

- Θέλεις εκδίκηση;

Κάντο εκεί έξω στο νερό.

Όχι εδώ. Όχι έτσι.

Η ίδια επέφερε τον θάνατό της.

- Τι της είπες;

Ο Λόρδος Τάρους. Έδωσα όρκο στον Λόρδο Τάρους

να προστατεύω πάντα την καταιγίδα.

Να προστατεύω πάντα την καταιγίδα.

- Θα σε δω εκεί έξω στο νερό.

- Τι ανακάλυψες;

- Πες μου γι' αυτόν.

- Είναι απλά...

...ένας ειδωλολάτρης που λατρεύει την Γκάγια.

- Αναιδές κορίτσι.

Ξέρεις ότι αυτή η λέξη απαγορεύεται εδώ.

- Λέει την αλήθεια,

ακόμα κι αν δεν θέλουμε να την ακούσουμε.

Πες μου τι είπε ο Καβαλάρης της Καταιγίδας για την Γκάγια.

- Μίλησε για μια αρχαία τελετουργία.

Είναι βαριά τραυματισμένος.

- Αρχαία τελετουργία.

Τι είδους αρχαία τελετουργία;

Λοιπόν, αυτοί οι ειδωλολάτρες φυτεύουν δέντρα όταν γεννιέται κάποιος

ή όταν πεθαίνει κάποιος.

Δεν αποτελεί απειλή για εσάς, Λόρδε Τάρους.

Πιστεύει ότι η χαμένη του αγάπη ζει σε ένα δέντρο,

και ότι ένας Τιτάνας κρύβεται στο νησί.

- Ένας Τιτάνας;

Δεν βγάζει νόημα όταν μιλάει.

- Ποιον Τιτάνα;

- Πες μου.

- Ο Σύκεους.

Ο πατέρας σου θα ήταν τόσο, μα τόσο περήφανος.

- Είναι αλήθεια;

Ότι μπορείς να βλέπεις τα πεπρωμένα;

Αν όσα μου είπε η Βαρόνη είναι αλήθεια,

τότε πρέπει να τηρήσω την υπόσχεσή μου.

Amor fati. [Αγάπη προς τη μοίρα.]

- Λάρυ.

Έχω ένα σχέδιο, και χρειάζομαι τη βοήθειά σου.

Ζωντανή μετάδοση

από τα τείχη του Άργους,

αυτός είναι ο δεύτερος και τελικός αγώνας του κύκλου.

Ο πρώτος αγώνας εξελίχθηκε τραγικά άσχημα

για έναν από τους αναβάτες της Βαρόνης,

Γι' αυτό ο δεύτερος αναβάτης, ο Φίγκε, είναι η τελευταία ελπίδα των νησιωτών.

Η θάλασσα είναι ταραγμένη, στο άγαλμα του Ποσειδώνα φυσάει με 25 χλμ την ώρα.

Οι οδηγοί είναι έτοιμοι και περιμένουν την αντίστροφη μέτρηση.

Αυτός είναι ένας αγώνας από την εκκίνηση μέχρι το άγαλμα του Ποσειδώνα και πίσω.

Οι νικητές θα ζήσουν στο Άργος

Και οι ηττημένοι στην ανοιχτή θάλασσα.

Βαρόνη, πότε ήταν η τελευταία φορά που βρεθήκατε στη Συκιά;

- Πριν από περίπου έξι μήνες.

- Και ποιον είδατε;

Τους Καβαλάρηδες της Καταιγίδας που επέλεξα για τον τελευταίο κύκλο.

- Ποιον άλλον;

Να σκέφτομαι ότι έψαχνα για τον Σύκεους όλο αυτό τον καιρό,

ενώ ο στρατηγός μου, το πρόσωπο του Άργους,

γνώριζε ακριβώς πού βρισκόταν όλο αυτό το διάστημα.

Οι άνθρωποί μου θα φτάσουν στη Συκιά,

και θα βρουν την πηγή και θα δουν πόσο βαθιά φτάνει,

και μετά θα βρουν τον Σύκεους

και θα τον φέρουν πίσω στην πόλη που βοήθησε να χτιστεί,

και θα τον κρεμάσουν στην πλατεία.

Θα πρέπει πρώτα να με σκοτώσεις.

- Θυμάσαι όταν πήρες το στοιχείο;

Πώς ήταν να γεύεσαι την αθανασία;

Γιατί τώρα, θα επιστρέψεις εκεί που όλα ξεκίνησαν

και θα βρεθείς αντιμέτωπη με μια επιλογή.

Να πεθάνεις από την πείνα, ή να πάρεις ξανά το στοιχείο

και να πνιγείς στην υποκρισία σου!

- Πάρτε την στο πηγάδι!

- Σε αυτό

- Νεμπ.

Περίμενα πολύ καιρό για αυτή τη στιγμή.

Η ερώτηση που φοβάσαι να κάνεις κρύβει την απάντηση που αναζητάς.

Οπότε, εμπρός, ρώτα.

- Ποιος είναι ο Καρχαρίας;

- Στο παρελθόν ή στο μέλλον;

Δεν σου το είπε ποτέ ο παππούς σου;

Είμαι σίγουρος ότι το έκανε με τον δικό του τρόπο.

Μύθους και θρύλους.

Σου μίλησε για την Γκάγια, σωστά;

Και για τον τελευταίο Τιτάνα;

Είδα έναν αναβάτη να μπαίνει στην καταιγίδα.

Ήταν από το αίμα σου, Σύκεους.

- Φέρτε μου τη Βαρόνη.

Βλέπεις, Νεμπ, κι εγώ άκουγα ιστορίες όταν μεγάλωνα.

Και κι εγώ έχω δει την αλήθεια.

Και είδα έναν αναβάτη να μπαίνει στην καταιγίδα.

Όμως το θέμα με τα οράματα,

μερικές φορές τα βλέπεις και μερικές φορές τα ζεις.

- Υπήρχε κάποια ερώτηση;

- Είναι αλήθεια;

- Τι είναι αλήθεια;

Ότι εσύ μπορείς να βλέπεις τα πεπρωμένα.

- Τι μπορείς πραγματικά να δεις;

- Εικόνες. Αποσπάσματα.

Σαν κομμάτια ενός παζλ.

Είδα τον Καρχαρία

Κανείς δεν περνά μέσα από την καταιγίδα.

Ποιος είναι;

- Τι είδες, Νεμπ;

- Είναι ένα φάντασμα

- Μερικές φορές τα βλέπεις,

και μερικές φορές

- Τι είδες;

- Ποιος είναι;

- Είναι αλήθεια;

Ότι μπορείς να βλέπεις τα πεπρωμένα;

- Ποιος είναι ο Καρχαρίας;

Στο παρελθόν ή στο μέλλον;

- Τον φωνάζουν Καρχαρία.

Ο θρύλος λέει, αυτοθυσιάστηκε στην καταιγίδα.

Και από τότε, έγινε ο Ιππότης της Γκάγια,

ο Γιος της Καταιγίδας.

Γιατί τον λένε Καρχαρία;

Κάποιοι πιστεύουν ότι ο σφυροκέφαλος καρχαρίας

μπορεί να δει πράγματα πριν πραγματικά συμβούν.

Πήρε το όνομά του από έναν καρχαρία.

Έχει χίλια μάτια που μπορούν να βλέπουν παντού...

από το πλάι ακόμα και από πίσω.

Πιστεύεται ότι ο Καρχαρίας κρύβεται μέσα στην καταιγίδα

και τολμά να πάει εκεί που κανείς άλλος δεν τολμά.

Και μια μέρα,

θα μας οδηγήσει όλους στο νέο μας σπίτι.

- Πόσο μακριά θέλεις να φτάσεις, Τάρους;

Μέχρι το τέλος του κόσμου και πίσω.

Όπως ακριβώς είχαμε σχεδιάσει.

Όχι.

Όχι, το σχέδιο ήταν να σώσουμε τον κόσμο μας,

όχι να καταστρέψουμε έναν άλλον.

Εγώ δημιούργησα αυτόν τον κόσμο γιατί η Γκάγια κατέστρεψε τον δικό μας.

- Ήταν φίλοι σου.

- Είχαμε μια κοινή ιστορία, ναι.

Αλλά όχι κοινό μέλλον.

Το ερώτημα είναι, έχεις εσύ;

Όταν πεθάνεις, το παρελθόν πεθαίνει μαζί σου,

εκεί που ξεκίνησε.

Οι άνθρωποι που ήμασταν, όλα αυτά απλά τελειώνουν.

Σαν τον άνθρωπο που ήμουν,

που τον εκθρόνισε ο θεός που γίνομαι.

- Οπότε τι σε σταματάει;

Ο χρόνος είναι μια στρεβλή ψευδαίσθηση,

μια δύναμη που μας προκαλεί να τον κυνηγάμε, να τον προσπερνάμε.

Το παρελθόν μπορεί να ρίξει τη σκιά του

- Τι είναι αυτό;

Τι είναι αυτό;

Εσύ, εσύ κρύβεσαι πίσω από αυτό.

Είμαι εκεί που είναι γραφτό να είμαι.

Καρχαρία, Καρχαρία! Γύρισε! Γύρισε!

Δεν θα τα καταφέρει ποτέ. Δεν θα τα καταφέρει ποτέ.

Κυνηγήστε τον!

- Αυτός ο πόλεμος

- Amor fati. [Αγάπη προς τη μοίρα.]

- Ο Ντίτα συνήθιζε να λέει

- Έφυγε.

Έφυγε και τον ξέχασε η ιστορία.

Και τώρα, θα τον ακολουθήσεις.

- Δεν είσαι θεός, Τάρους.

Δεν ήταν ο Σύκεους αυτός που έπρεπε να φοβάσαι.

- Ήταν ο εγγονός του.

- Amor fati. [Αγάπη προς τη μοίρα.]

- Όταν πέσει

- Τη φέραμε πίσω, Νεμπ.

Αναρρώνει στο νησί της Αγριοτριανταφυλλιάς.

Και θα σε περιμένει στην αγκαλιά της Γκάγια.

Αυτή δεν είναι μια ιστορία για την γη της επαγγελίας.

Αλλά μια ιστορία για μια υπόσχεση.

Για την υπόσχεση, που φυλάς στο πεπρωμένο σου.

Ως το τέλος του κόσμου και πίσω.

Απόδοση διαλόγων:Sparta