Original subtitles

Nie sądziłam, że zostawi mi dom.

Wiesz, kiedy notariusz odczytywał testament byłam zdenerwowana.

Twój pierwszy spadek.

Tę wielką damę, widziałam ją tylko raz.

Dlaczego jej nie widziałaś?

Nikt jej nie widział.

Rodzina była dość zżyta.

Ale ona żyła swoim życiem,

Wyzwolonymi Latami Dwudziestymi,

argentyńskimi tancerkami, krótkimi włosami.

Jeździła własnym samochodem.

Byli na tyle głupi, że ich to szokowało.

Rozumiesz, o co chodzi.

Tak powinno być.

Jeśli kogoś zobaczysz, zapytaj o drogę do posiadłości.

Dzień dobry pani.

Czekałam na panią.

Pani jest Laurą, prawnuczką panny Cybèle, prawda?

- Dzień dobry panu. - Witam.

Notariusz powiedział, że przyjeżdża pani dzisiaj.

Tak przy okazji, nazywam się Mélanie Verdier.

Mélanie. Chodźmy.

- A to co do cholery? - Jakieś gadżety.

To jest pokój pani Cybèle.

Tu jest trochę bałaganu.

Popatrz na to, Guillaume.

Ciotka Cybèle pisała pamiętnik.

Posłuchaj tego, skarbie.

Wtorek, 12 października 1926.

Wczoraj miałam urodziny.

Skończyłam 24 lata.

Była też niesamowita impreza.

Edouard wszedł do mojego buduaru, gdy pudrowałam nos.

Chwila, nie ma nic więcej?

Środa, 20 października 1926.

Siostra zrobiła straszną scenę i zabroniła mi udziału w jej ślubie.

Posiłki podawano mi tutaj, więc nie musiałem ich oglądać.

Jutro rano wszyscy wyjeżdżają.

Nienawidzę ich.

Pokażę pani pozostałe sypialnie. Są cztery.

No i łazienki.

W porządku. Przeczytamy to później.

- A tu co jest? - To mój pokój.

To znaczy, że tu mieszkasz?

Tak, jak moja matka, która również pracowała u panny Cybèle.

- A co z twoją mamą? - Zmarła.

Panna Cybèle przyjęła mnie wtedy na służbę

i chciała, abym zamieszkała w tym samym pokoju.

- A wy gdzie się zatrzymacie? - My?

W pokoju panny Cybèle?

- Co ty na to, Laura? - O, tak.

Dziwne... Nie mogę znaleźć strony, na której skończyłem.

- Gdzie? - Tam, gdzie twoja ciotka

była rozpieszczana przez swoją pokojówkę.

Kim tak naprawdę była matka Mélanie?

To było bardzo modne w latach 20-tych, panie, które lubiły panie.

To musiało być bardzo... bardzo przyjemne.

Podobnie jak ku panów, ale odrobinę mniej.

Pokój dla gości jest gotowy.

Muszę wam coś pokazać, zanim przybędą.

Jestem pewna, że przygotowałaś go bardzo dobrze.

Oczywiście, ale chcę pokazać coś innego

niż dobrze przygotowane łóżko.

Choddź i zobacz.

- Mélanie chce mi coś pokazać. - Też chcę zobaczyć.

Z pewnością oboje was to zaciekawi.

- Pomożesz mi przesunąć łóżko? - Tak, oczywiście.

Jeśli chcesz mieć pewność,

że twoi goście mają w pokoju wszystko, czego potrzebują,

Spójrz przez ten wizjer.

Ale to jest szalone.

Można zobaczyć sypialnię dla gości.

Spójrz.

To niesamowite.

Co to wszystko znaczy?

To również wynalezek panny Cybèle.

Szpiegowanie?

Ale to nie szpiegowanie... cóż za pomysł.

Chodzi po prostu o radość

ze spektaklu przygotowanego

o późnej porze przez artystów-wolontariuszy.

To wszystko.

Pani Cybèle bardzo zależało na tym,

aby jej dom nie umarł wraz z nią.

No, no.

Można zobaczyć inne miejsca.

Tutaj i tutaj...

I tam też.

Zostawię was, ja mam sprawy na dole.

Aha, zapomniałam, wszystko można regulować

i kierunkować. Bardzo wyrafinowane.

- Dzwonek. Chodźmy, nadchodzą. - Chwileczkę.

Zobaczmy jak Mélanie go otwiera.

Piękne, kochanie.

Homar był przepyszny.

- Okolica jest piękna. - Bardzo piękna.

Kropelkę.

Dobra. Kto chce ciasto?

- Ja. - Daj mi kawałek.

- Podaj mi szampana. - Proszę.

Dobry.

- Dom stoi otworem. - Dziękujemy.

- Dobranoc. - Dobranoc.

Dobrej nocy.

Nikogo tam nie ma. Nie ma ich w pokoju.

Jak to?

- No i są. - Proszę bardzo.

Zaciekawiło cię, prawda?

Rzucę okiem.

- Dzień dobry pani. Dzień dobry panu. - Dzień dobry, Mélanie.

- Noc się udała? - Tak.

Tak, dziękujemy.

- Mogę, proszę pana? - Tak.

Mélanie.

Nie ma pani nic przeciwko?

Za pozwoleniem, Mélanie.

- Nie masz nic przeciwko, kochanie? - Nie.

- A co z naszymi gośćmi? - Sprzwdźmy.

Śpią.

Mogłabyś ich tak wspaniałe obudzić, jak nas?

Oczywiście, proszę pani.

- Co o tym myślisz, kotku? - Dlaczego nie?

Chwila, niech spojrzę, kochanie.

Nie.

Przesadzasz. Opowiedz mi.

Otwiera drzwi i wchodzi.

- Już w środku? - Tak, tak.

Jak daleko zaszli?

Może wejdziemy do ich pokoju?

A... to dobre.

- Co do parapetówki to liczę na ciebie. - Sprawa załatwiona

- Cześć - Cześć.

- Miłej podrózy. - Dzięki.

To jest jej sypialnia.

Założę się, że jeden z tych wizjerów ma w pokoju.

To chodźmy zobaczyć czy w pokoju ma wizjer.

Chodź, zobacz co znalazłam.

Tutaj...

Wizjery są w każdym pokoju.

Można widzieć wszystko bez niczyjej wiedzy.

W całym domu.

Oznacza to, że przez jeden z nich widzi Mélanie.

Spójrz.

Tu jest to miejsce.

Chodźmy do naszego pokoju i wypróbujmy go.

To chodźmy.

Chodź.

Tu może mieć swój mały mebel.

Mam nadzieję, że z ubraniami zaszaleją.

Jeśli nie są z 1925 roku,

to rozbierają się do naga.

Kochanie, to parapetówka, a nie orgia.

Zgadza się... Gdzie tu jest głowa?

Pańska głowa tam już jest,

jeśli mogę tak powiedzieć.

Charles, gratuluję. Znakomity samochód.

Co powiesz na moją Wieczorna Rosalie?

A co to jest?

Przepraszam, to jakiś film?

Pani ma ochotę na małe co nieco?

O, to jest wspaniałe.

To mój mały zbiór antyków.

Zaczynamy?

Ci... słuchajcie...

Twoje książki w tym roku są przepiękne.

Fajna...!

O, kurwa...

Brawo!