Original subtitles

lk ben blij jullie te zien, soldaten. Was je er maar eerder geweest.

We zitten inmiddels op 30 dollar. - Nu al?

Nu al. - Zijn ze er klaar voor?

Helemaal. - Neem me niet kwalijk, Jenny.

Wens me maar succes.

Jongens, even stil. Ik heb nog meer goed nieuws voor je.

Nu zullen we het krijgen.

We hebben het leuk hier. We houden van lol.

Een hoop whisky. Samen drinken en samen spelen is leuk.

Samen werken, dat kan ook leuk zijn. - Waar?

Je kent m'n broer. We hebben de gelukkigste familie die er is.

We hebben mensen tekort en zoeken een man of vijf.

Helaas kunnen we jullie niet allemaal werk bieden.

We kunnen maar vijf man gebruiken.

Je hebt voor 30 dollar whisky gehad.

Sam, doe iets. - Bedankt voor de drank.

Luister nou even. Je zou het geweldig vinden bij ons.

Nee, zo dronken kan ik niet worden. Bedankt.

Wacht nou even. We zijn ��n grote, blije familie.

E�n grote, blije familie. - Dat weet ik.

Cochise hoort ook bij die familie. - Hij is onze kameraad.

Precies. Adios.

Adios. De mazzel.

Ik word oud. - Helemaal niet.

Je timing was slecht. - M'n timing was slecht.

En m'n kop gaat eraf als ik met lege handen bij John kom.

Zit ik in Tucson, ben ik blut. - Wat zal hij hiervan vinden?

We hebben nog een volle fles whisky. - Sam, je bent een beste kerel.

Waar heb jij gezeten?

Wacht even, Buck. Daar komen goede kandidaten aan.

Dag, heren. Welkom in het paradijs. Tucson.

Wat is er gebeurd? - Indianen. We hadden wat pech.

Jullie kunnen wel een borrel en een baan gebruiken.

En wij hebben allebei, he Sam?

Goed loon, goed eten. - In ruime mate. Nou?

Onze grote dank. - Sam, gooi ze die drank toe.

Zet je paarden maar neer.

Kom binnen en deel een fles met Sam en mij.

Ik denk dat we door moeten rijden. - Nee. We hebben honger.

Hallo, Buck. - Dag, Blue.

Maak mooie stenen, jongen.

De Apaches vielen jullie aan?

Het zijn goeie kerels. Goed met de Apaches en met hun wapen.

Als zij niet begonnen met vechten. - Hoe bedoelt u, Mr Cannon?

Apaches vergeten niet snel. Jullie hebben er twee gedood.

Straks komen ze hier wraak nemen. - Dat is onwaarschijnlijk.

Misschien wel. Ga maar naar de corral, dan krijg je spullen.

Heel graag.

Wat vind je? - Ik vind het duur, 30 dollar.

Ik heb drie knechten op ��n dag geregeld.

Tien dollar de man. - Klopt, maar ik vind het goed werk.

We proberen ze vannacht bij de kudde. - Bij de kudde?

Wat is daar mis mee? - Ze kunnen de klei toch doen?

Blue vindt dat geen leuk werk. - Klopt. Ik word hartstikke smerig.

Jij kunt dit het beste. - Waarom doen we het niet om de beurt?

Je maakt zulke mooie stenen. - Waarom word ik anders behandeld?

Omdat je anders bent.

Je moet je opwerken. De anderen werken voor salaris.

Jij werkt voor jezelf. - Ik werk...

Dan ontsla ik mezelf. - Nee, je maakt die klus af.

Je maakt prachtige stenen. - Ik kan dit het beste, ha, ha, ha.

Meer koffie, Mr Cannon? Wil jij nog meer, Manolo?

Je kookt als een engel. - Dat is waar. Ik moet wel.

Zeg dat vaker.

Het is fijn om voor jullie te koken.

Wat heb jij, jongen? Je lievelingstaart.

Ik zit vol.

Je zou een tijdje alleen maar spek en bonen moeten eten.

Dat vind ik best. - Opeten.

Het geeft niet. - Het geeft wel als je eten verspilt.

Ik zet het in de keuken. Dan eet hij het later wel op.

Ze heeft die taart voor jou gebakken. - Sorry, pa. Ik zit gewoon vol.

Ik zoek John Cannon. - Die is binnen.

Zeg dat ik hem graag wil spreken. - Goed.

Pa, een legerkapitein voor je. - Wat nu weer?

Mr Cannon? - Inderdaad.

Kapitein Thomas Dabney, Fort Grant. - Wat komt u doen?

Toen we door Tucson kwamen, hoorde ik een verhaal...

over drie mijnwerkers die met Apaches hebben gevochten.

En ik hoorde dat die mannen nu voor u werken.

Is dat een zaak voor het leger?

lk moet die mannen ondervragen en een rapport schrijven.

Soldaten houden wel van rapportjes, he?

Het gaat naar Washington. Ze moeten weten wat zich hier afspeelt.

Wat zou er gebeuren als Cochise een rapport stuurde...

als die soldaten z'n kampen plunderen of jachtpartijen verstoren?

Dat zou me wat zijn, John.

Werken die mannen voor u? - Jazeker.

Dan wil ik ze graag spreken. - Dat kan pas morgenochtend.

Ze werken ver weg. U kunt er voor het donker niet zijn.

Als u het goed vindt, slaan we hier ons kamp op.

Nou... - Kapitein...

heeft u zin in koffie? - Bijzonder aardig van u, mevrouw.

Ik ga even met m'n sergeant praten. Daarna kom ik.

Ik zet verse koffie.

Big John, je bent bijzonder gastvrij. Ze mogen op jouw terrein kamperen...

je geeft ze verfrissingen.

Mano, ga je mee naar het slaapverblijf? Daar wordt gepokerd.

Poker. P-o-k-e-r. Je geeft vijf kaarten...

Pa?

Maak je je zorgen om die soldaten? - Reken maar.

Straks denken de Apaches dat we tegen ze ten strijde trekken.

De kudde is ver weg. Die mannen zijn hier nooit voor het middaguur terug.

Ik weet het.

Als ik erheen rij en een van hen hierheen stuur...

is hij hier voor zonsopgang en kan de kapitein hem spreken en vertrekken.

Je hebt volkomen gelijk. - Als de kapitein hem gesproken heeft...

kan die nieuwe man aan het werk in de kleiput.

Dat zien we morgen wel. Zadel je paard en rij erheen.

Meer koffie, kapitein? - Nee, dank u.

Uw koffie is veel beter dan die van het leger, Mrs Cannon.

Ik had zoveel vriendelijkheid niet verwacht in dit niemandsland

Het is geen niemandsland. Het is mijn land.

Natuurlijk. Ik bedoelde... - Ik weet wat u bedoelde.

Het leger ziet dit hele gebied als een slagveld. Meer niet.

Het is nu ook een slagveld. Later, als ons beleid beter aanslaat...

Welk beleid? Het uitroeiingsbeleid?

Dat is niet langer geldig. - O nee?

U ziet in dat het doden van indianen geen vrede oplevert. Dat schiet op.

We vallen de vijand nu bij elke gelegenheid aan.

De gevangenen gaan naar Fort Grant. - En worden daar zeker gegijzeld.

Ze worden niet doodgemarteld, zoals de Apaches dat doen.

U lijkt wel een vriend van de Apaches.

Ik sympathiseer met iedereen die de elementen hier trotseert.

Als we elkaar wat meer hielpen in plaats van elkaar te doden...

konden we hier een fijne plek om te wonen van maken.

Dat zou kunnen als de Apaches te vertrouwen waren.

Maar u weet dat dat niet zo is. - Nee.

Niet zolang er soldaten zoals u op pad zijn om ze te straffen.

Jammer dat u onze aanwezigheid niet waardeert. We hebben bevelen.

Bedankt voor de koffie. - Kan ik u nog meer koffie aanbieden?

lk praat morgenochtend met de mijnwerkers en dan vertrek ik.

Prima. - Tot ziens.

Ik vind het niet fijn dat er hier soldaten rondlopen.

Dat is nogal duidelijk, m'n man.

Dat is al je derde bord. - Misschien neem ik nog een vierde.

Omdat ik dagenlang niet heb gegeten.

Ik ga Burns aflossen.

Hoe lang denk je dat we hier blijven?

Nog een dag, denk ik. - Hoe ver is de grens volgens jou?

lk denk ongeveer...

Hallo. Ik ben Blue... William Cannon.

Ik kom het van je overnemen. - Hoe bedoel je?

Er is een legereenheid op de boerderij.

De kapitein wil weten hoe het zit met jullie gevecht met de Apaches.

Hij hoeft jullie niet alle drie te spreken. Eentje is genoeg.

Haal Burns.

Gaat Burns terug? - Nee, hij gaat niet.

En wij ook niet. Blijf daar staan. Pak z'n wapen.

Hombre, wat is er gebeurd?

Maak me los. - Wat is er met jou gebeurd?

Schiet nou op. - Waar zijn die mannen?

Weg. Naar de grens. - Waarom zijn ze gevlucht?

lk kwam ze vertellen dat het leger ze wilde spreken.

Ik had het over het leger en toen bleek dat ze deserteurs waren.

Deserteurs? Nee, maar.

Ik ga achter hen aan. - Ho even.

Rustig maar. Je kunt het niet in je eentje doen.

Sam, ga jij mee? Ira, jij? - Er moet iemand bij de kudde blijven.

En je vader moet weten wat er is. - Klopt. Sam, ga jij verslag uitbrengen?

Goed idee. - En Ira...

Ik pas op de kudde.

Ga jij met mij mee? - We gaan naar de grens.

Ik spreek Spaans en ken de weg.

Er zijn veel bars langs de grens waar ik lang niet ben geweest.

Tot ziens op de ranch.

Deserteurs. Ze hebben m'n zoon vastgebonden en zijn gevlucht.

Sergeant, zorg dat iedereen klaar is voor vertrek.

Ik wil dat jij met ze meegaat.

Volgens Sam gaan Blue en Manolito naar de pas. Jij gaat er ook heen.

We pakken die mannen en halen uw vee terug.

Vergeet dat vee. Die twee jongens zitten tussen de Apaches.

Breng m'n zoon en Manolito terug. Meer niet.

Die route binnendoor scheelde veel tijd. De jongens zijn niet ver weg.

En de deserteurs? - Die waren hier. Een ander verhaal.

Die kunt u pas pakken als ze bij de grens zijn.

Tenzij ze van tevoren in de problemen komen.

Apaches? - Daar lijkt het wel op.

Kapitein, gaan we?

Wat denkje? - Er zijn een hoop sporen.

Scherpe hoeven. - Paarden van indianen?

Blue.

Hij is nog niet lang dood.

We gaan.

Blue.

Blue, alles in orde?

Weggaan zonder iets te zeggen. Ik zou je kop moeten inslaan.

Mr Cannon...

Is dit een van de mannen die u had aangenomen?

Ja.

Is hij een van uw deserteurs? - Ja. Hij heet Burns.

Zouden Gilcher en Morgan nog leven? - Daar is weinig kans op, kapitein.

Hallo, kapitein. - Wat is dit allemaal?

lk kwam krijgers tegen. Ik heb er twee gedood en nam hen gevangen.

Dat was toch goed? - Goed werk, sergeant.

Ik zie dat Burns gevonden is. - Hij moet begraven worden.

O'Brien, McCray, kom.

Verstaat iemand wat hij zegt? - Si.

De vrouw en het kind moeten vrij.

Andale. Ze is familie van de vrouw van Cochise.

De anderen brachten haar naar het kamp van Cochise.

Vraag hem wie deze man gedood heeft. En waar de andere twee blanken zijn.

Hij zegt dat er andere Apaches waren.

De gevangenen zijn naar het kamp van Cochise gebracht.

Vijftien man tegen hoeveel?

De hele Apache-natie.

De hele Apache-natie.

We nemen deze gevangenen mee. - Kapitein...

Hen allemaal? - Natuurlijk.

Dat kon wel eens heel fout zijn.

Als ze hoog staat aangeschreven bij Cochise, is hij hier niet blij mee.

Dat probeert die man te vertellen. - Moet ik naar hem luisteren?

Dat kon wel eens verstandig zijn. - Integendeel.

Als Cochise haar belangrijk vindt, is ze een waardevolle gijzelaar.

Sergeant... - Kapitein.

Zodra iedereen klaar is, gaan we. Ja?

Laat maar.

Neem me niet kwalijk. Ik wilde je niet storen.

Ik maak me zorgen om je. De dag is bijna om en...

je hebt nog niets gegeten. - Ik heb geen honger, Victoria.

Zoals je wilt. - Victoria...

Je hoeft niet weg te gaan.

Je maakt je zorgen om Blue. - Ja.

De kans dat ze hem vinden, is groot. Maar...

Logisch dat hem hier iets overkomt. - Kwel jezelf niet zo.

Toen ik ze meenam hiernaartoe, Annalee...

en Blue, toen had ik grote dromen.

Ik wist zeker dat die dromen goed waren.

Je dromen voor de ranch en deze plek zijn goed.

Goed voor wie? Stel dat Blue iets overkomt.

Stel dat jou iets overkomt.

Heb ik dan nog een reden om hier te blijven?

Als ik niet dacht dat je bleef om voor je droom te vechten...

had ik niet voldaan aan m'n vaders wens om met je te trouwen.

Mr Cannon...

Ze zijn terug. Veilig en wel. - Ja.

Dag, pa. - Blue.

Wat is er gebeurd, jongen?

We hebben geluk gehad, maar kijk. - Vertel het me later maar.

Waarom heeft u die vrouw en het kind gevangen genomen?

De indianen hebben twee van m'n mannen en die wil ik terug.

Dit is een probleem, John. Die vrouw is familie van Cochise.

Geen zorgen. We gaan meteen door naar het Fort.

Hoe eerder, hoe beter. - Sergeant, breng ze weg.

Kapitein, bedankt. - Ik dank u ook.

Breng de gevangenen in veiligheid en bewaak ze.

Sam.

Wat een stomme streek. We gaan achter hem aan.

Ze hebben Sam laten leven. - Waarom?

Waarom, ja.

Wat zijn ze van plan?

Geen idee.

Nu weet u waarom hij gevangenen wilde.

Hoezo?

Hij wil de mensen die hij heeft, ruilen tegen de onze.

Die komt met een voorstel. Niet schieten.

Cochise zelf is er.

Als we de gijzelaars voor zonsopgang laten gaan, laat hij de gevangenen los.

En dan trekt hij zich terug.

Wie is Cochise? - Die rood-witte daar.

Hij overbluft mij niet.

Sergeant, haal de gevangenen.

Je hoort wat de kapitein zegt. Haal de gevangenen.

Zet ze daar neer, zodat ze ze kunnen zien.

Geef hem de gevangenen.

Denkt u dat Cochise zich aan z'n belofte houdt? lk niet.

Nee, Cannon. We laten zien dat wij net zo sterk zijn als hij.

Wat hij kan, kan ik ook.

Zet ze neer. - Hou die man tegen.

Kapitein...

Denkt u nu nog dat het een spelletje is?

De gevangenen zitten vast.

Zijn hun voeten vastgebonden? - Ja. Ze lopen niet weg.

Kapitein, geef die indianen terug aan Cochise.

Ik heb al nee gezegd, Cannon. En dat is definitief.

Definitief, ja. Nu is het met ons allemaal afgelopen.

We zijn niet bang voor de vijand. - Wij ook niet.

Maar ze hebben Sam Butler. Ze weten dat u stom doet.

M'n besluit heeft een voorgeschiedenis.

Jaren geleden heeft Cochise vier mannen gevangen genomen.

Hij wilde ze ruilen tegen vier indianen. De luitenant weigerde.

De gevangenen stierven boven een kampvuur.

De luitenant hing de indianen op. - Dus verloor iedereen.

Integendeel, Cannon.

Cochise leerde dat het leger geen deals sluit met rebellen.

Dit is geen legeroptreden. Dit is priv�- terrein en u brengt burgers in gevaar.

Dat weet ik. - Dit is mijn land.

Laat die gevangenen onmiddellijk vrij.

Sergeant, het is verstandig om Mr Cannon te arresteren.

En de anderen van z'n mensen die met hem meedoen.

Ho even, soldaatje.

Doe dat ding weg, Buck. En jullie ook.

Laten we elkaar niet afmaken. - Wijs besluit, Cannon.

Als ik dacht dat Cochise zich aan z'n belofte hield, zei ik misschien wel ja.

Maar hij laat onze mensen niet gaan. - U vergist zich.

We zullen het nooit weten, Mr Cannon.

Breng Mr Cannon naar z'n huis.

Daar blijft u tot ik zeg dat u weg mag.

Al gegeten, Blue?

Blue, het wordt een lange nacht. - Geen honger.

Waarom deed hij dat? - Je pa had gelijk.

Als we met het leger hadden gevochten, was Cochise over ons heen gelopen.

Die Cochise is slim. We gaan koffiedrinken.

Wil je koffie? Kom.

Kom mee.

Doe open.

Eindelijk ben je er. - We willen koffie.

Ik ga halen. - Dank je.

Misschien kunnen we een plannetje bedenken.

Ik zei al dat je dit niet zou pikken. - Niet zo luid.

We kunnen die gevangenen misschien stiekem wegvoeren.

Die stenen zijn toch nog zacht? - Ze zijn over een maand pas hard.

Als je een aantal stenen weghaalt, kan er iemand naar binnen. Toch?

Ja. - Ik drink koffie en dan...

Dit ga je doen. Jij leidt de aandacht van het leger af.

Ik bedenk wel iets. - Daar twijfel ik niet aan.

Blue... - Ja, ik bewaak de haard wel.

Jij bent de beste voor deze klus.

Als de zon opkomt, ga ik ruzie maken met de bewaker.

Dan doe jij wat jij moet doen. En dan bevrijd jij de gevangenen.

En daarna breng ik ze naar Cochise. - Inderdaad.

Ben je bang, jongen? - Nee.

Ik zou gek zijn als ik niet bang was. Ik zal er zijn.

Ik ben een beetje verbaasd. - Verbaasd?

lk had niet gedacht dat je mij zoiets toevertrouwde.

Het gaat niet om vertrouwen. Jij bent de beste voor deze klus.

Is er nog iets gebeurd? - Niets.

Ik denk dat er zo wel iets gebeurt.

Waar is de kapitein? Je kunt me niet gevangen houden.

Ga naar binnen. - Dat slaat nergens op.

Ik heb het bevel... - Kan me niet schelen. Kapitein...

Ik blijf niet in huis als m'n ranch wordt aangevallen.

We laten u vrij als Cochise... - Nu meteen. Schiet u me soms neer?

Daar. Ik zie hem.

Niets te zien, kapitein.

Zet uw mannen weer op hun post.

Vriend, snel.

Breng Mr Cannon in huis. - Dit is mijn huis. Ik wil het verdedigen.

Vertrouw Big John. - Ik wil vechten.

Hij kan goed vechten. - Goed.

U moet beloven dat u die gevangenen niet bevrijdt.

Ik beloof u dat ik dat niet zal doen.

Goed.

Kapitein.

Dat is uw zoon.

Zeker, kapitein.

U offert uw eigen zoon op.

Kapitein, m'n neef heeft net een massaslachting voorkomen.

Je bent geweldig.

Wegwezen.

Naar binnen.

Mr Cannon, ik waarschuw u...

dat ik een aanklacht tegen u indien wegens ondermijning van m'n gezag.

Dan ben ik gewaarschuwd.

En jij, jongeman...

Ik wou dat al m'n mannen uit jouw hout gesneden waren.

Mr Cannon... - Tot ziens, kapitein.

Sergeant, we gaan.

Pa, diep van binnen is het geen slechte kerel.

Over diep gesproken, ik heb een belangrijke taak voor je.

Bravo. - Ik ga ervoor.

Stap in de kleiput en ga die schuur repareren.

De beste man voor de klus.