Original subtitles

Σε μια περίοδο που ο ελληνικός λαός υφίσταται θυσίες, δεν υπάρχουν περιθώρια

καθυστερήσεις ή για δισταγμούς. Όπως δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής για ιερές

αγελάδες. Ο θύμος και δίκοβλου, ο οποίος διόρισε 33

ειδικούς θυμβούλους, οι οποίοι έπαιρναν

μισθούς. που στο συνολικό τους ποσό αντιστοιχούσε με την αμοιβή 360

δημοσιογράφων δεν τράπηκε να βγει ενώπιον του ελληνικού λαού

και να κατηγορήσει τους εργαζόμενους ότι είναι οι ιερές αγελάδες Την έρτη

πληρώνει ο ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού γύρω στα

300 εκατομμύρια το χρόνο Έχει τριπλάσιο έως επταπλάσιο κόστος από άλλους

τηλεοπτικούς σταθμούς. Μη στεναχωρηθείτε για τις απολύσεις των ερτικών

ρεμπεσκέδων ας πούμε αφού στον ιδιωτικό τομέα υποφέρει 1 ,5 εκατομμύριο κόσμους

από την ίδια ανεργία.

Έχει τεράστια περιουσία η οποία όμως παραμένει αντρανής αν δεν λαϊλατείται

του ανταγωνισμού. Όταν έκλεισε σε πιο ανασματικό προϋπολογισμό.

Το όποιο επιχείρημα για οικονομία από το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι εντελώς

αστήρικτο. Αυτά όλα τελειώνουν σήμερα και τελειώνουν οριστικά.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Με το ισχύω νομικό πλαίσιο και με

κοινή υπουργική απόφαση σταματούν οι μεταδόσεις της ΕΡΤ μετά την ολοκλήρωση

προγράμματος σήμερα το βράδυ.

Για όσες θέσεις της σημερινής ΕΡΤ κρίνονται υπεράριθμες, θα προσληφθούν με

νέοι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία, στα κέντρα εξυπηρέτησης πολιτών και όπου

το δημόσιο έχει πραγματικά ανάγκη. Ναι, το είδαμε αυτό.

Αντιθέτως έκλεισε νοσοκομεία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που έκλεισε η ΕΡΤ και

απολύθηκαν εκπαιδευτικοί, ενώ καταργήθηκαν με ξαφνικό θάνατο ακριβώς

τρόπο που έκλει

Το τρίτο μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ κυβέρνησης και δανειστών περιλαμβάνει

απολύσεις ακόμα 15 .000 δημοσίων υπαλλήλων από την ΕΡΤ, την Ελληνική

Όπλων, τα Ναυπηγεία και άλλες μεγάλες δέκο.

ότι οι μόνοι που κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση είναι αυτοί που απαξιώνουν

σήμερα τη δημόσια τηλεόραση στα μάτια των Ελλήνων.

Γιατί μπορεί να μην περιμέναμε το κλείσιμο της ΕΡΤ, περιμέναμε όμως βάση

αυτών που ακούγαμε ή αυτών που βλέπαμε να γίνονται, περιμέναμε μια μεγάλη

ψηρήκνωση της ΕΡΤ. Αυτή ήταν η εντύπωσή μας.

Είχαμε και κάποια φαινόμενα λαθασμένης τάσης των

συνδικαλιστών μας την περίοδο πριν κλείσει η ΕΡΤ.

Δηλαδή ότι είχαν αρκεστεί σε έναν εφησυχασμό που προκαλούσε ο ίδιος ο

Κεδίκογλου, ότι μην ανησυχείτε, μην αντιδράτε εσείς και εγώ θα σας

λύσω όλα τα προβλήματα.

Καλείται μια γενική συνέλευση θόρμητη, δηλαδή πάει από στόμα σε στόμα σχεδόν.

Στο τάδε σημείο λέτε όλοι βραζόμα, δεν πήρε.

Ακόμα και τις πρώτες ώρες. Δηλαδή ακόμα πια και όταν έφτασα επάνω στο

ραδιομέγαρο και μπαίνω μέσα στην ώρα που είχε ξεκινήσει λίγο η συνέλευση.

Και μου λέει η Μαρία Κοντακτή, μας κλείνουνε. Την είδα λίγο πριν. Μας

Και μπαίνω μέσα και βλέπω ότι πληροφορίες πια έρχονται μία μετά την

είναι πια δεδομένο ότι η ΕΡΤ κλείνει.

Ακόμα και εκείνη την ώρα δεν θέλανε να το πιστέψουν και φωνάζανε στους

διαδρόμους ότι είναι ψέματα.

Τότε έγινε μια πρόταση από έναν συνάδελφο δημοσιογράφο, τον Γιώργο

Τοδαράκη, ότι δεν μπορούμε να μείνουμε με σταυρωμένα χέρια απέναντι σε αυτό και

ότι θα πρέπει να αντιδράσουμε.

με αυτό που τότε ονόμασε ο ίδιος η λειτουργική κατάληψη.

Θέλω να πω ότι είναι η πιο σύντομη γενική συνέλευση στην ιστορία των

συνέλευσεων. Κρατάει 5 λεπτά, 6, 8, μιλάει ένας

άνθρωπος, λέει ένα πράγμα ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε λειτουργική κατάληψη,

καταλάβουμε στούντιο και δεν συμβαζεύεται, περνάει παμψηφή.

Θα βλέπετε μαύρο στη συχνότητα στη ΣΕΤ.

Όντως υπήρχαν φαινόμενα και κακοδιαχείριση στην ΕΡΤ, για το οποίο

κυρίως ευθύνεται η εκάστοτε διοίκηση που διοριζόταν από την κυβέρνηση.

Υπήρχαν πολύ έντονα φαινόμενα ανθρώπων συμβούλων και

ειδικών συμβούλων, όπως τους λέγανε, και προσωπικού ειδικών θέσεων. Ήταν 28 το

αριθμό όταν έγκλησε η ΕΡΤ.

οι οποίοι πληρονόντουσαν με μεγάλες αμοιβές από 3 .500

έως 4 .000 ευρώ μηνιαίως και οι οποίοι είτε ήταν

αργόμιστοι είτε ήταν

αποτυχημένοι υποψήφοι

βουλευτές στις προηγούμενες εκλογές.

των δύο κομμάτων της συγκυβέρνησης ή και των τριών που υπήρχαν,

τους οποίους έδωσαν ως αντάλλαγα μια αργόμυστη θέση ειδικού

συμβούλου για να πληρώνονται χωρίς να πατάνε καθόλου. Αυτά τα είχαμε ήδη

καταγγείλει. Δηλαδή, το μεγάλο ιδιαίτερος δημοσιογράφος,

λίγο πριν κλεισίερ, δεν θυμάμαι αν ήταν δύο ή τρεις μήνες πριν, σε

μια απεργιακή κινητοποίηση των δημοσιογράφων, το κεντρικό θέμα ήταν η

τέτοιων φαινομένων και ότι εμείς δεν μπορούμε να αντανεχθούμε πια.

Στο τέλος της συνέλεξης ένας εργαζόμενος παίρνει μια κόλλα χαρτί, σημειώνει τις

απαραίτητες βάρδιες για τη συνέχιση της λειτουργίας και το κολλάει στην πόρτα

της αίτουζας σύνδεξης.

Δημιουργείται αμέσως μια ουρά από ανθρώπους που προσφέρουν αυθόρμητα το

τους, όχι απαραίτητα στην ητικότητά τους.

Τημοσιογράφοι και τεχνικοί βρίσκονται στην υποδοχή, στη φύλαξη, στην

και στις περιπολίες. Την ίδια ώρα χιλ

Δεν υπάρχει αυτό το πρόβλημα.

Δεν το πίστευα ποτέ ότι μπορεί να συμβεί.

Μια λαοφάλασσα κανονική.

Και τέτοια λαοφάλασσα είχα συναντήσει όταν καλύφθηκα με πολιτικά γεγονότα σε

πορείες, σε συγκεντρώσεις μεγάλες των δομάτων που κάναν κάποτε στην Αθήνα.

Δεν θυμάμαι πλέον τι ώρα βγαίνω σαν να παράθυραν από τον κόσμο. Πρέπει να είναι

μισή ώρα, σαράντα λεπτά πριν να ο Κεδίκο γλουβιγεί στην τηλεόραση.

Και δεν έχω εικόνα, δηλαδή έρχονται κόσμοι που μου λένε, α, έχει μαζευτεί

κάτω, ο κόσμος που μαζεύεται κάτω είναι πολλής, αλλά δεν έχω μια εικόνα ότι

είναι πολλής κόσμος.

Και στη διαδρομή αυτή από την έδωση της σύνταξης μέχρι το προάβλαιο και πίσω

συνειδητοποίησα ότι αυτό που συμβαίνει στην Αγία Παρασκευή, στο ραδιομέγαρο

της Αγίας Παρασκευής εκείνες τις ώρες, εκείνες τις μέρες, είναι κάτι που

εγώ δεν το έχω ξαναδεί ποτέ.

Δηλαδή ήταν ένας χώρος ο οποίος ήταν ζωντανός ολόκληρος.

Το πάρκινγκ του προαυλίου συνεδρίαζαν

ομάδες πολιτών.

Στο προαύλιο μπροστά στο κτίριο οργανωνόντουσαν συζητήσεις

οι οποίες περισσότερες από αυτές μεταδίδονταν ζωντανά ή

μεταδίδονταν σε κάποια άλλη ώρα του προγράμματος.

Μέσα στο έθριο συνεδρίαζαν πρωτοβάθμια σωματεία.

Σε όλους τους χώρους, ειδικά του πρώτου ορόφου, γινόταν κάτι,

είτε έκανε πρόβα η οχίστρα, είτε έκαναν προετοιμασία κάποιοι άνθρωποι για

κάποιο δρόμενο που θα παρουσίαζαν σε κάποια ώρα της ημέρας, είτε γινόντουσαν

συνεννοήσεις συνδικαλιστικού επίπεδου για την οργάνωση του ενός ή του άλλου

πράγματος. Μέσα στη μέση της ένταξης φυσικά προετοιμαζόταν το πρόγραμμα και

φυσικά στα στούντιες, στα κοντρόλου υπήρχε συνεχώς κίνηση. Δηλαδή αυτό το

ήταν σαν ένα παλότανο ολόκληρο.

Ήταν ζωντανό.

Αλλά ο κόσμος που ήρθε, και το λέω με αγάπη αυτό, έδειξε ότι ήθελε να δει πώς

είναι αυτό το πράγμα, πώς είναι η τηλεόραση.

Ήταν η δικιά του τηλεόραση, η δημόσια τηλεόραση.

Και ήθελε να το αγγίξει, να το δει, να το νιώσει, να το αναπνέσει, γιατί δεν

έμπαινε σε πολλά

Και γενικά και ο κόσμος θεωρώ ότι προστάτευσε αυτήν την ιστορία.

Δηλαδή, οι Έλληνες είμαστε γνωστοί ότι όταν σου πούνε μη, είναι σαν να σου λένε

κάντο, ας πούμε. Δηλαδή, πώς πρέπει να το κάνεις.

Ξέρεις παιδιά, μη γιατί αυτό είναι λίγο ευαίσθητο, το βλέπετε, είναι μηχανήμα.

Προσέχανε όλοι πάρα πολύ.

Είχαν το νου τους.

Αλλά ο καταλήτης προϋπόθεσης για να υπάρξει αυτή η

συγχρονιστική συμμετοχή του κόσμου σίγουρα ήτανε...

υπέροχη αντίδραση των εργαζομένων που ήταν πραγματικά υποδειγματική και που

καλύτερα ζηλεύω γιατί το ζήσαμε αυτό το χρόνο.

Και νομίζω ότι κατά βάση αυτό που επικράτησε είναι το να λειτουργήσουμε

επαγγελματικά.

Ακριβώς όπως θα κάναμε αν συνέβαινε οποιοδήποτε άλλο μεγάλο πολιτικό ή

οποιοδήποτε άλλο γεγονός στην Ελλάδα και θα είχαμε μία 24 -ωρη κάλυψη

συνεχή ροή και όλα αυτά, έτσι ακριβώς θα κάναμε και γι' αυτό μόνο που σε

συγκεκριμένη περίπτωση το θέμα ήμασταν εμείς.

Σε διάφορες περιοχές πέφτει το σήμα, πέφτει ο πομπός, ωστόσο ο κόσμος είναι

μαζεμένος. Σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν αντίστοιχες κινητοποίησεις για την ΕΣ.

νησιά, στη βόρεια Ελλάδα, στη νότια Ελλάδα, παντού.

Αυτό που δεν

καταλαβαίνουν

όμως οι καλοί συνάδελφοι είναι ο τρόπος λειτουργίας της ΕΡΤ. Όταν τους εξηγούσα

για τα πουλ και πώς η ΕΡΤ, πώς οι ίδιοι πολιτικοί, πώς οι ίδιοι υπουργοί ζητούν

να πηγαίνει η κάμερα μαζί τους και μετά...

Λοιπόν, ο Δημοσένης Σαμπάκος, ο πρόεδρος των Ολυμπιονικών, για όσους μας βλέπουν

πλέον στην Ελλάδα, δεν είναι πολλοί, υποποιεί πέφτουν ο ένας μετά τον άλλον

πληροφορούν, ίσως και αν μας ακούει κανείς αυτή τη στιγμή να μας βλέπει.

Γύρω στις 11 το βράδυ, αν θυμάμαι καλά, 11 και 10 το βράδυ, μετά το διάγγελμα

βεβαίως του κ. Δίκοβλου, έκλεισαν η πρώτη κομβή.

Την ώρα που η κυβέρνηση σχεδιάζει το μαύρο, ο κόσμος του διαδικτύου

προετοιμάζεται για τη τιμιωγή ενός εναλλακτικού συστήματος μετάδοσης. Το

Πανεπιστήμιο προσφέρει συνδεθή ίντερνετ, όπως και το δίκτυο ασύρματης μετάδοσης

μέσω κεραίων. Το The Press Project τρέχει τα δορυφορικά πιάτα σε δύο

ενδιάμεσης μετάδοσης. Το hashtag OpenAir γίνεται παγκόσμιο τρέντ σε λιγότερο από

μισή ώρα.

Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ.

Σταματούν οι μεταδόσεις της ΕΡΤ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος σήμερα το

βράδυ.

Εκεί λοιπόν έπαιξε τεράστιο ρόλο το ίντερνετ.

Τις πρώτες μέρες...

Ήρθαν και μας βοήθησαν σε αυτό κάποιοι

αλληλέγγυοι που ήδη είχαν κάποια δραστηριότητα στο διαδίκτυο. Ένα από

και το The Press Project το οποίο πήρε και το ισχυρότερο βάρος τις πρώτες μέρες

που ακόμα δεν είχαμε την υποστήριξη από την Ινδίγιο και έβγαλε,

πήρε τον κύριο όγκο της δικτυακής μετάδοσης που...

του προγράμματός μας του τηλεοπτικού. Με έναν τεράστιο αριθμό

επισκεπτών την ημέρα που δεν έχει ξαναγίνει

υποθέτως τα ευρωπαϊκά χρονικά. Βεβαίως ήταν μεγάλο το σοκ αυτό και το

του κόσμου να παρακολουθήσει.

Πήρε λοιπόν τις πρώτες μέρες όλο αυτό το βάρος και φυναίξε βέβαια κυρίως το The

Press Project αλλά και άλλα ειντερνετικά μέσα.

ακολούθηκε η Ιμπιλιού, η οποία τον αρχικό χρόνο

μας υποστήριξε. Διότι δεν ήταν

εύκολο να μην αντιδράσει σε αυτό το πραξικόπημα που έγινε, στο

πρωτοφανές βεβαίως, στα ευρωπαϊκά χρονικά, ίσως και παγκοσμίως.

Δεν μπορούσε να μην αντιδράσει, διότι έβλεπε ότι αν αποδεχόταν,

αυτό το τετελεσμένο της ελληνικής κυβέρνησης ότι θα υπήρχε μια

αληθίδα παρόμοιων καταστάσεων και στις άλλες

ευρωπαϊκές χώρες. Η EBU είναι η ένωση των ευρωπαϊκών δημόσιων ραδιοτηλεοπτικών

σταθμών και είχε συμφέρον να αντιδράσει σε αυτό.

Μας υποστήριξε μέχρι τη στιγμή που όπως Ίσως ήταν

αναπόφευκτο μέχρι τις 20 Αυγούστου αν δεν κάνω λάθος, 21 Αυγούστου

παρενεύει η κυβέρνηση ως κράτος πια και με έμεσο τρόπο και

μέσω των κυβερνήσεων άλλων κρατών παρενεύει την Ιμπιλίου, την πίεσε και η

Ιμπιλίου σταμάτησε τότε να μας μεταδίδει ιντερνετικά ενώ είχε πάρει όλο το βάρος

Την τερμετική μετάδοση που δύσκολα θα μπορούσε να την αντέξει ένας ιδιωτικός

οργανισμός.

Κατάλαβα πολύ αργότερα πόσο μεγάλη δύναμη έχει αυτός ο χώρος. Και νομίζω

είναι το μέλλον. Όχι μόνο για το χώρο των μίντια,

αλλά ακόμα και για αυτό που κάνουμε εμείς, αυτή τη στιγμή και που

το κάνουμε μετά από ένα χρόνο.

αλλά και για αυτή την εννοία του δημόσιου που επίσης θέλουμε να

Πιο δημόσιο από αυτό δεν γίνεται μάλλον.

Ακόμα και για ανθρώπους που είναι μέχρι τη δουλειά, το ίντερνετ του τσέρνετ,

ανθρώπους που υπάρχουν, ήταν το πώς κρατήθηκε ζωντανό αυτό το πράγμα.

Και αυτό είναι ένα στοιχείο ευνηδιασμού που υπήρξε από τη μεριά των εργαζομένων.

Πώς η τεχνολογία, πώς το διαδίκτυο, πώς η εθελοντική στην ουσία

παρουσία του The Best Protector κυρίως,

πιθανόν να ήταν και κάποιοι άλλοι παίκτες που βοηθήσανε, αλλά νομίζω ήταν

καταληπτικοί οι συγγνωμοί του The Best Protector.

Αψήφισαν, ανέδεψαν όλο το σκηνικό, να πέσουν κομβοί οι ψηφιακοί και όμως το

σήμα... να παραμένει μέσα στα σπίτια, έστω μέσα από την πολιτική.

Τον πρώτο καιρό, την πρώτη βδομάδα, αν δεν κάνω λάθος, η Μπιγιού ανακοίνωσε για

7 ,5 εκατομμύρια μοναδικούς επισκέπτες από τότε που ανέλαβε την πρώτη βδομάδα.

Είναι ένα φαινόμενο που δεν είχε ξαναγένει και είναι ένα φαινόμενο που το

μελετάνε, όπως και γενικότερα το φαινόμενο της ΣΕΤ, ως case study, ως μια

περίπτωση δηλαδή πολύ σημαντική.

πάρα πολλά πανεπιστήμια στην Ευρώπη και το ζήτημα δηλαδή της

Ιντερνετικής Έκρηξης που έγινε αλλά και γενικότερα μελετάνε

και το ζήτημα της αντίδρασης των εργαζομένων της ΕΡΤ σε αυτό το

πλησίμου.

Η ΕΡΤ είναι ζωντανή και για πρώτη φορά στην ιστορία των τελευταίων ετών έχει

τα μάτια στραμμένα πάνω της. Στο προάβλιο του Ραδιομεγάρου ξεκινάει το

μεγαλύτερο φεστιβάλ ελευθέρας της Όδου που κράτησε σχεδόν τρεις μήνες και στο

οποίο συμμετείχαν εκατοντάδες καλλιτέχνες.

Μέσα όμως στο κτίριο οργανώνεται κάτι ακόμη πιο σημαντικό. Το

εγχείρημα της ανοιχτής ΕΡΤ. Το όλο εγχείρημα

σύνδεσε

στην Έχοντας όμως ένα καλό κατά μένα.

Επειδή δεν είναι ψημένος ιδεολογικά σε αυτές τις πρακτικές, δεν φοβάται να

δοκιμάσει πράγματα.

Για να πω την αλήθεια, δεν το περίμενα και εγώ.

Παρότι οι προσπάθειες μου και όλων όσοι το προωθήσαμε αυτό ήταν

τέτοιες, δεν το περίμενα λόγω της φοβόμουνα τη σύνθετη.

των εργαζομένων προερχόντουσαν όλοι από στρώματα κυρίως μικροαστικά

τα οποία δεν έχει φανεί στην ιστορία ότι αντιδρούνε με έναν

τέτοιο τρόπο ακόμα και όταν δέχονται μια μεγάλη επίθεση φαίνεται όμως

ότι λειτουργήσε αυτή η οργή που είπα προηγουμένως και η μεγάλη

αδικία την οποία υπέσπισαν και έκανε ακόμα και ένα πολύ μεγάλο αριθμό αυτών

ανθρώπων να αντιδράσουν πολύ στεναρά. Θέλω να πω, αν το δει εμπρύτερα, το

κομμάτι της συμμετοχής στις συνδικαλιστικές διεκδικήσεις είναι το

πρόβλημα που έχει το συνδικαλιστικό κίνημα αυτή τη στιγμή.

Όλοι οι αγώνες οι οποίοι ξεκινάνε με τις καλύτερες προϋποθέσεις κάποια στιγμή

κολλάνε εκεί. Είναι το πρώτο πανελλαδικά αυτοδιαχειριζόμενο μέσο.

δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο και δεν νομίζω να υπάρχει πανευρωπαϊκά σίγουρα

υπάρχει δεν ξέρω αν παγκόσμια υπάρχει μέσο το οποίο να μην είναι μόνο σε μια

πόλη και να έχει ένα δίκτυο οργάνωσης ευρύ σίγουρα είναι το πρώτο πανελλαδικά

αφού διαχειριζόμενο μέσο είναι η πρώτη προσπάθεια που γίνεται εγώ θα σου πω και

ίσως σε πανευρωπαϊκό επίπεδο με τα πολεμικά σίγουρα να ορίσουμε πλέον τι

σημαίνει Είναι το δημόσιο στην ενημέρωση. Τι σημαίνει δημόσια

Βάζει τους όρους, δεν τους βάζει θεωρητικά, τους βάζει πρακτικά και από

πηγάζει θεωρία.

Το εγχείρημα της ΕΡΤ γίνεται αντικείμενο μελέτης πανεπιστημικό -ακαδημαϊκό. Από

εκεί θα δούμε πλέον διδάγματα που βγαίνουν πάρα πολλά.

Και είναι ένα πείραμα αυτοοργάνωσης το οποίο

Σίγουρα αφήνει μεγάλη παρακαταθήκη σε αυτό που λέμε εργατικούς αγώνες σε αυτόν

τον τόπο.

Γενικά ήταν πράγματα πρωτόκρονα. Κανείς δεν εξαιρέσουν να είσαι αχαρτογράφητη

περιοχή στα βαθιά, δηλαδή κολύμπακτη δεν είσαι που πας.

Αυτό που είχαμε δεδομένο ήταν ότι θα κρατήσουμε, ας πούμε. Το είχαμε βάλει

αφήνει που είχαμε να κρατήσουμε.

Βλέποντας το πράγμα και τη σκοπιά του συνοικαλιστικού κινήματος του Μεσογράφου

που βρίσκεται σε ένα σοβαρό σταυρο

Μόνο εκδότες δεν είναι ασθενείς. Μπορεί να είναι πελάτες τραπεζών, να είναι

διαπλεκόμενοι, να κάνουν άλλες δουλειές.

Πάντως, κανονικοί εργοδότες, οι οποίοι παράγουν ένα προϊόν, τους πράγουν κάποια

λεφτά, πληρώνουν κάποιους εργαζόντους, δεν είναι.

Όλη η έρνοια είναι το τρίγωνο κυβέρνηση πράπεζες,

μιμιέξιλων, ας πούμε, και οι εργαζόμενοι είναι έξω από ασθενείς, ίσως, και άρα

δεν έχουν κανείς άλλο ρόλο.

Σε αυτή ακριβώς τη συνθήκη όπου υπάρχει και υπαρξιακό θέμα δικών αλλά υπάρχει

κυρίως θέμα επιβίωσης των ανθρώπων που πεθιούνται έξω από τις δουλειές σωριδών

ας πούμε και μαζικά ή παραμένουν στις δουλειές όμοιροι και εγκλωβισμένοι ας

πούμε απλήρωτοι διεφιστάμενοι πολλαπλές πιέσεις και επηρεασμοί στη δουλειά τους.

Το αυτοδιαχειριζόμενο μοντέλο κυρίως αν θέλετε

Η ιδέα του να ξαναλειτουργήσουμε το μέσος το οποίο λειτουργούσαμε, το οποίο

έπαυσε πια να παίρνει δάνεια και άρα δεν μπορεί ας πούμε να λειτουργήσει και

κλείνει, είναι μια από τις πολύ σοβαρές, η σοβαρότερη ίσως ελπίδα, η σοβαρότερη

προοπτική και το πιο γοητευτικό και όλα σενάριο που μπορώ να φανταστώ για

τον κλάδο και από τη σκοπιά της δημιουργίας της ενεργασίας αλλά και από

σκοπιά της ενδυνάμωσης.

ενός εναλλακτικού πόλου, ενός πόλου ο οποίος θα

είναι έξω από την κυρία Χιλοευγή και θα μπορεί να κάνει πραγματική

δημοσιογραφία, να κάνει έρευνα, να λέει τα πράγματα με το όνομά του, να μιλάει

για πράγματα που δεν μιλάνε πια τα σημαντικά μία έψινο.

Καλησπέρα σας κυρίες και κύριοι. Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για ένα

Δελτιοειδήσεων που μεταδίδεται μετά από άδεια της Ένωσης Συντακτών η οποία έχει

κηρύξει επαναλαμβανόμενες 24 ώρες απεργίες σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη

διακοπή λειτουργίας της ΕΡΤ.

Σαφώς το θέτουν ως προαπαιτούμενο. Και θέλω να σου πω ότι λίγη ώρα μετά το

τηλεφώνημα του κ. Σαμαρά, ο κ.

Βενιζέλος το είπε αυτό, ανεβαίνοντας στο βήμα της ολομέλειας της Βουλής. Είπε

ότι η ΕΡΤ πρέπει να ανοίξει για να ξεκινήσει οποιαδήποτε συζήτηση. Είναι

προαπαιτούμενο για το ΠΣΟΚ να ανοίξει η ΕΡΤ και από εκεί και πέρα να συζητήσουν

οτιδήποτε. Όπως λειτουργεί το σύστημα της διαπλοκής στην Ελλάδα

μετά ξυπνάνε τα αντανακλαστικά του Βενιζέλου και του

Πασόκ. Τα γνωστά αντανακλαστικά. Και έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το

Ποια είναι αυτά τα αντανακλαστικά. Η γραμμή του Πασόκ και κυρίως του ηγέτη

του σημερινού ηγέτη του, του Βενιζέλου ήταν πάντοτε να προσπαθεί

συμφωνεί δεν συμφωνεί με μια ενέργεια της νέας

δημοκρατίας από τη στιγμή που έχει γίνει φτάχνει να

βρει ποιος είναι ο τρόπος που θα αποκομίσει από αυτήν τα μεγαλύτερα

έλεγα ο Φέλη ο ίδιος του Βενιζέλου οι άνθρωποι οι οποίοι οδήγησαν τη

χώρα

ανάγκη κατά τη γνώμη τους να ψηφίσει και να

υλοποιήσει μνημόνια γιατί χρεοκόπησε. Δηλαδή οι άνθρωποι που οδήγησαν τη χώρα

στην χρεοκοπία εμφανίζονται ως οι μόνοι που μπορούν να τη

βγάλουν από τη χρεοκοπία κατηγορώντας παράλληλα το λαό ότι φταίει αυτός που

χρεοκόπησε.

Η κυβέρνηση ανακοινώνει τη δημιουργία του ενδιάνωσης φορέας, γνωστή και ως το

μόρφωμα του Δουτού.

Οι εργαζόμενοι προσλαμβάνονται με δίμηνες συμβάσεις που ανανεώνονται μέχρι

σήμερα. Η Δουτού σήμερα λέγεται Νέριτ, αλλά είναι γνωστή ακόμα ως το μόρφωμα

Δουτού.

Και τι μας λένε για να μας τρομοκρατήσουν?

Ανοίγει η Νέριτ!

Υπότιτλοι το πρόβλημα.

Ανοίγουν κάτι το οποίο είναι χαμένο, το οποίο είναι ανήπατο.

Το οποίο είναι παράνομο.

Δεν τι θέλουνε.

Τι συναίνε, τι μας θέλουν.

Έγιναν συνελεύσεις, έγιναν συζητήσεις. Δεν επιβλήθηκε άποψη σε κανέναν. Δεν

υπήρξε δηλαδή ποτέ μια συλλογική απόφαση, απόφαση συνέλευσης που να λέει

εργαζόμενοι πρέπει να κάνουν το ένα ή το άλλο.

Ο εκβιασμός και η πίεση από πλευρά της κυβέρνησης ήταν αφόρητη εκείνη την

εποχή.

Η πίεση που ένιωθαν οι άνθρωποι από τον πανικό ότι δεν θα ξαναβρούν δουλειά, ότι

δεν θα έχουν να ζήσουν τις οικογένειές τους, ήταν κάτι το συμπλονιστικό.

Δηλαδή, πραγματικά, δεν θέλω να τη θυμάμαι.

Ήταν ό ,τι χειρότερο έχω ζήσει στη ζωή μου.

Εκεί μπαίνει ένα τεράστιο δίλημα στον κόσμο μας.

Ένα τεράστιο δίλημα που λέει το εξής.

Ή πηγαίνω να...

να συγκρουστώ με αυτό το πραξικόβημα ή υποκύπτω στις ειρήνες που μου

λένε έλα με μια δίμηνη συμβασούλα την οποία θα σου την ανανεώνω εγώ κάθε τόσο

και στο τέλος θα δεις μωρό πως γίνεται πάντα στην Ελλάδα εσένα θα πάρουμε γιατί

εσένα θα έχουμε ανάγκη.

Αυτή η διάσπαση η οποία υπάρχει στις τάξεις των εργαζομένων η οποία είναι

μεθοδευμένη άνθρωποι έχουν δουλέψει πολύ σκληρά για να διαραγεί το μέτωπο που

είναι

Συμπαγές εξ αρχής γιατί μεγάλη προσπάθεια συνελεύσεις σε όλες οι

να υπάρξουν άνθρωποι οι οποίοι θα σηκωθούν να φύγουν δεν καταλήφουν τον

για λοιπά. Είναι βαθιά πεποίθηση όλων μας της πλειοψηφίας και όλων όσων έχουμε

δει στον αγώνα ότι αν όσοι πήγαν να σελεχώσουν την του δεν είχαν πάει δεν θα

είχε γίνει ποτέ.

Πίστευα ακράδαντα και λεπτοθετικά και δεν έκανα την εκλογή να πάω.

Αλλά νομίζω ότι τελικά επαληθεύτηκε αυτό, γιατί έχουν περάσει αρκετή μήνυση

μπορούμε να δούμε το δείγμα γραφής που έχει δώσει ο καθένας.

Κάποιος που έχει κάνει μια επιλογή ήττας, δεν μπορεί ποτέ από το χώρο της

και όντας ο ίδιος ηττημένος, γιατί ο ίδιος το έχει επιλέξει, δεν θα μπορούσε

ποτέ να βγει μπροστά, ξανά, να σηκώσει κεφάλι ξανά και να διεκδικήσει το

οτιδήποτε. Και αυτό νομίζω ότι έχει αποδείξει.

Λέω πάνε οι αντάρτες της επιγερμανικής κατοχής σε μια κομμόπολη ας πούμε, 2

κατοίκων και έχουν σκοτώσει κάποιου Γερμανό ας πούμε σε μια επιχείρηση.

Βγαίνουν με τους τηλεβόες στη Γερμανή την άλλη μέρα σε όλο το χωριό και λένε

συγκεντρωθείτε όλοι στην πλατεία.

Θα σκοτώσουμε 250 από τους 2 .650

που είναι το χωριό.

Θα επιζήσουμε.

Αλλιώς θα σας σκοτώσουμε όλους.

Εκεί πέρα θά 'χνεις να βρεις τι κάνεις.

Δεν είναι.

Δηλαδή πάς στην πλατεία ελπίζοντας ότι θα είσαι στους 250 που θα

σωθούνε ή βγαίνεις στα βουνά για να πολεμήσεις αυτή την κατάσταση

που σου δημιούργησε αυτός ο παραπάνω.

Είναι ένα ακραίο παράδειγμα αλλά...

προσπαθήσαν να πείσουμε τον κόσμο με αυτό.

Ο λόγος, η πραγματική αιτία δηλαδή που κάποιος αποφάσισε να πάει ή να μην πάει

στη Δουδού, κατά τη γνώμη μου δεν έχει να κάνει με την οικονομική του

Και αυτό έχει αποδειχτεί περίτρανα.

Υπάρχουν άνθρωποι στην πλευρά του αυτοδύναμου προγράμματος που αυτή τη

δεν μπορούν να επιβιώσουν, δεν έχουν χρήματα για να...

για να βιοποριστούν.

Δεν θέλω να είμαι πιο ομελοδραματική, ας πούμε, ως προς αυτό, αλλά υπάρχουν

άνθρωποι που δεν ξέρουν την επόμενη μέρα αν θα έχουν φαγητό στο τραπέζι.

Οι δυνάμεις μόλις είναι στο στούντιο της ελληνικής αδειοφωνίας.

Ακούτε τους ασφυρμάτους, φαντάζομαι περνάνε στον αέρα.

Η ώρα είναι 5 .32.

Εδώ στο στούντι της ελληνικής αδειοφωνίας από το Αδειομέγαρος Αγίας

από όπου μας ακούτε σε όλη την Ελλάδα.

Υπό το βλέμμα των αστυνομικών συνεχίζεται αυτή η εκπομπή αυτές τις

ώρες.

Μικρόφωνο ανοιχτό είναι παιδιά, ο Περσέλη μιλάει.

Και αστυνομικός με πολιτικά καταγράφει με κάμερα.

Καινούργια ηθική έθιμα.

Έτσι λοιπόν πλέον θα έχετε με εμένα, αλλά και δύο δημιουργίες ΜΑΤ έξω από το

στούντιο αυτό, περιμένοντας να μας προσαγάγουν.

Καλησπέρα. Και να θυμάστε, όταν αυτό το μικρόφωνο κλείσει, αυτό που θα ακούτε

δεν θα είναι η φωνή σας.

Δεν θα είναι η φωνή της ελληνικής ραδιοφωνίας.

Δεν θα είναι η φωνή της ΕΡΤ. Αυτοί που θα σας μιλούν, αυτοί που θα σας μιλούν,

αυτοί που θα σας μιλούν, δεν θα είναι.

οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ. Δεν θα είναι οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι

της ΕΡΤ. Δεν θα είναι οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι της ΕΡΤ.

Η φωνή της Ελληνικής Δρατιοφωνίας σιγεί.

Καλή συνέχεια, θα τα πούμε, θα ξαναβρεθούμε.

Τα μικρόφωνα αυτά κλείνουν.

Ειδική βαθιά.

Ενώ συνήθως όταν πηγαίνω, όταν μένω στην ΕΡΤ, πάω σε ένα δωμάτιο,

είναι το δωμάτιο των εκπομπών στον τρίτο όροφο, Είμαι εκεί σαν ένα καναπέ,

κάθομαι λίγο, βλέπω τηλεόραση κλπ.

Αυτή τη φορά αποφασίζω να πάω στο τμήμα του αθλητικού της τηλεόρασης, όπου ο

Νίκος ο Κορόβουλας μου έχει μόνιμο παράπονο ότι κάθε φορά που μένουμε μέσα

έχεις εννιά φορά να μαζείς. Κλείνεις το δωμάτιό σου και δεν περνάς από εδώ να

πούμε μια κουβέντα και να πούμε μια μπίρα. Και λέω εντάξει, άντε για να του

το χατήρι μετά από τόσους μήνες, μου έχει πάει τα αυτιά να πάω να καθίσω

Τεσσέρις πα

Σαν να το βλέπω τώρα το ρολόι στον υπολογιστή, λέω, θα κλείνουμε από μία

Μου λέει, δώσ' μου δυο λεπτά, κάτι κάνω και το κλείνω.

Τα παράθυρα του αθλητικού τμήματος της τηλεόρασης κοιτάνε τον πλαϊνό δρόμο που

είναι ο Βασιλόπουλος απέναντι από την έρτα.

Η έρτα έχει δύο κάθετα στενά. Το ένα είναι ο Βασιλόπουλος και το άλλο είναι

αντιπροσωπία.

Το μάτι μου έπιανε κάτι να γυαλίζει στον δρόμο.

Οπότε, αντανακλαστικά, σχεδόν γυρνάζω να δείχνουμε αυτό το πράγμα.

Βλέπω άσπρα κράνη να κατεβαίνουν τον πλαϊνό δρόμο.

Γυρνάζω τον Νίκο, του λέω μια ψυχρομία, την οποία και εμένα είμαι κλείσιμος, να

λέω αλήθεια.

Του λέω, Νίκο, ήρθανε, φύγε.

Καθόμαστε. Αυτό δεν υπάρχει. Είμαστε ανάκοδα. Φάσα κάρτα.

Και γυρνάει και μου λέει, ήρθανε. Δεν είπε τίποτα άλλο

Βλέπω κατεβαίνω κάτω, εκείνο το βράδυ μαθαίνω εκ των υστέρων, ή τον είδα

μου, ότι είναι στο κτήριο και ο πρόεδρος του Σπερ, ο Αγίος Περβαγιάννης.

Βλέπω που προαύλιο να έχω κατεβληστεί από...

αυτονομικούς ΜΑΤ δημιουργίες, το χαμός γίνεται, και η πόρτα που οδηγεί μέσα στο

στεκό του κτιρίου να είναι ανοιχτή.

Λέω στον όψη της πέρα, πού είναι το άτυπο του κλειδί, να τη λέω να την

γιατί δεν έχει έρθει εγγελέας.

Να έρθει εγγελέας, να φέρει δένταλμα, να το ανοίξουν, να γίνει διαδικασία. Έτσι

πρέπει να γίνει παράλληλα.

Γίνονται κάποιες πρώτες συζητήσεις με τον Καλφαγιάννη, τον Τσιμπίδα, τον

Ταξιάρχου και τον Ισαγγελέας. Μου είχαν τρομερή εντύπωση ότι ο Ισαγγελέας

δηλώνει από την αρχή ότι δεν έχω τίποτα να κάνω, εδώ μόνο δίνουν συμβουλές για

να μας μαζέψουν.

Για το καλό μας.

Και ενώ είμαστε διαβουλεύοντας τον Ισαγγελέα, γιατί το τραβάνω σου μπορούν

το τρενάρουν, για να μαζευτεί ο κόσμος, ξαφνικά δίνει εντολή ο Ταξιάρχος όλοι

έξω. Με το πάνω

Οι ματατζίδες εκεί πέρα κάνουν άκρη, μπαίνουν μέσα, έχουν τους εισαγγελέας, ο

οποίος έχει μια προσηματική συμπεριφορά.

Είναι ο καλός μπάτσος και ο άλλος μπάτσος.

Αυτός είναι ο εισαγγελέας, είναι ο καλός και ο άλλος είναι κακή.

Δεν δέχεται τίποτα από τα χαρτιά που του δείχνουμε, τι δικηγόρηση, τι

γνωματεύσεις, αυτά τα πέντε τα πετάει έτσι σαν αέρα και λοιπά δεν έχετε

τα φίγγετα.

Πόσοι άνθρωποι είσαι εδώ πέρα, πρέπει να ήμασταν περίπου 40 άνθρωποι μέσα

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή αφήνω τον Γερμαγιά να κάνει όλες αυτές τις

διαδικασίες και αρχίζω να ανεβαίνω στον Τρίπτο με δύο γωνίες στο κεφάλι μου.

Ένα, να διώξει τον κόσμο που είναι στο ραδιόφωνο, να βγει έξω όλοι οι παιχνίδες

να τους λάβουν οτιδήποτε. Δεύτερον, να φέξει το σκοτ στον αέρα.

Και τρίτον, να πάρει τον αέρα κάπως. Να πούμε πέντε πράγματα.

Ο Τσιμπίτας φεύγει κατευθείαν και πάει χώνεται στο ραδιοθέαλα μου, λέει πά

Οπότε εγώ ξέρω ότι ο Τσιμπίδας είναι στον τρίτο.

Και πλέον έχω βρεθεί εγώ να διαπραγματεύομαι με τον ταξιάρχο, δεν

και του λέω, δεν πρέπει να έχεις κάτι.

Απλά και όμορφα. Ή θα γίνει εδώ και μακιάμος, δηλαδή θα μας βγάζουν

έξω και δεν θα είναι καλή εικόνα και για σένα, για την αστυνομία, για το πράγμα,

για οτιδήποτε.

Μπορεί να γίνει όμορφα, αρκεί να μας διασφαλίσετε, γιατί αυτό κάνουμε, του

όπως είδες, ότι το πτήριο είναι όπως πρέπει. Όταν έχουν γ

Εσείς περίμενατε να πω ότι είπατε πρέπει να απολύσουμε τους τράχους της Λεωνίδας

όταν θα γίνει η Κούγκη.

Δεν υπάρχει ο πράγμας, είκοσι άνθρωποι είναι και έχει φέρει 16 δημερίες. Δηλαδή

σε λίγο θα έκανε μία ο καθένας. Προσωπικά να μας βγάλει έξω.

Το σκέφτεται, μου λέει, οκ, αλλά θα βγουν όλοι έξω. Θα μένεις μόνος εσύ, μου

λέει, εδώ, προσωπική ασφάλεια.

Οκ, του λέω, κανένα πρόβλημα.

Και ξεκινάει το πανήγυρι.

Μου δίνουν δύο δημερίες

Επειδή την χάνω να το γνωρίζω σαν την παλιά μου με 20 χρόνια γυρνούσα.

Είναι δεδαλώδες.

Οπότε εγώ θα πρέπει να διασφαλίσω ότι θα δώσω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ στο

τσιμπίδα για να έχεις πέρα δύο φορές.

Ξεκινάμε λοιπόν από το τέταρτο. Τους πηγαίνω βόλτα από εδώ, βόλτα από εκεί.

Κάποια ώρα μου λένε, το έχουμε ξαναδεί αυτό.

Τους λέω, παιδιά, δεν έχετε ξαναδεί αυτό.

Σκέφτομαι ότι πρέπει μια φωνή ανθρώπου να είναι σαν αέρα. Δεν μπορεί να παίζει

λουπανασποτά

Έχουμε μόνο μία και μόνη μεγάλη αγωνία όταν βρίσκουμε προς το μικρόφωνο.

Αυτή είναι να κάνω σαφές τον κόσμο ότι αυτό το οποίο θα ακολουθήσει δεν

θα είναι ΕΡΤ, δεν θα φεύγει ποτέ να τον μπερδέψει και να πιστεύσει ότι είναι

ΕΡΤ, ότι θα το παρουσιάσουν ως ΕΡΤ, αυτοί που θα μιλάνε θα του είναι

φωνές ίσως, γνώριμο ανώματα.

Αλλά μην μπερδευτεί που δεν είναι και νομίζει ότι είναι το ραδιόφωνο του.

άλλο πράγμα.

Ο Νίκος Οκορόβληνας με κάνει σε μια πέντη τηλέφωνο.

Κάνει ότι μιλάει σε κάποιον άλλον και όχι σε εμένα.

Και μου λέει ναι ναι ναι είμαστε εδώ τώρα στον Τέταρτο. Θα πάμε στο Υπόγειο

σιγά σιγά θα ανεβαίνουμε μέχρι τον Τρίτο. Όπου είναι τα στούντιο του

Λόγω να μου πει ότι θα τους κάνω όσο πιο μεγάλη βόλτα γίνεται.

για να μείνεις όσο πιο πολύ γίνεται στον αέρα.

Και όντως το καταφέρνουν, δηλαδή είναι καταπληκτός αυτό το πράγμα. Τους κάνει

ένα απίστευτο tour. Το κτίριο της ΕΡΤ είναι τεράστιο.

Χωρίζεται σε δύο δίδυμα κτίρια ουσιαστικά. Είναι τηλεόραση, τροδιοφόνο,

είναι από μια πλευρά είναι και από την άλλη. Ίδια διαρρήθμιση δηλαδή.

Και μου δίνει περίπου 22 με 25 λεπτά αέρα.

Τους έκανα τη βόλτα όλο το κτίριο.

Τέσσερις ώρες.

Εντάξει, υπάρχει μεγάλη συγκινησιακή φόρτιση.

Τα μηνύματα που έρχονται είναι βροχοί.

Δεν προλαβαίνω καν να τα δω.

Δεν έχω ηχολύπτη.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σηκώσω τη φέτα του μικροφόνου.

του δικού μου μάλιστα δεν είμαι καν σίγουρος αν μιλώσω στο σωστό μικρόφωνο

δεν έχει η κονσόλα μικρόφωνο μικ 1, μικ 2, μικ 3 έχει κάποια

κουμπιά που ανακατεβαίνουν και λέω τώρα έχω ανάψει το 1, το 2, το 3 ας το και

πάμε αν ακούς το ακούστηκα φέρνω και τα τρία μικρόφωνα που πιο κοντά γίνεται

ώστε αν δεν μιλώσω στο σωστό να πιάνει από κάπου τη φωνή εν τέλει

Το πάτωμα να τρίζει έξω από το στούντιο είχε χαλασμένα πλακάκια, οπότε θα

πάθούσαν στους αυτοί που έρχονταν.

Και έτσι καταλαβαίνουμε, αν δεν μας το λέγει η χολύπτης, αν δεν βλέπουμε την

ώρα, ότι έχουν έρθει ειδήσεις.

Άγουγε σαν ένα γκάγ γκουπ έξω από το μπόρτος, καταλάβαινες ότι ήρθε η ώρα να

βγει.

Λοιπόν, βλέπω πρώτα να μπαίνουν στο δωματιάκι του χολύπτου, το οποίο μας

χωρίζει ένα τζάμι, δηλαδή αυτοί που κάνουν εκπομπή με τον χολύ

Εκεί νομίζω τους λέω ότι είναι δικά μου τα πράγματα και λοιπά.

Ανοίγει την πόρτα του στούντιο ένας άλλος αστυνομικός και έκπληκτος βλέπει

στο μικρόφωνο να μιλάω.

Χωρίς ακριβώς να ξέρει τι πρέπει να κάνει τώρα.

Αφήνει την πόρτα μισά ανοιχτή.

Παίρνει ένα τηλέφωνο.

Λέει ότι εδώ είναι ένα... κάποιος κάτι κάνει, ας πούμε, δεν έχω ακριβώς τη

διαλόγα, αλλά ακούω τη Μοτορόλα να... Λέει στο τέλος διαβιβάστε, μπούρου

μπούρου είναι εδώ ένα θύμος, διαβιβάστε.

Κάτι το ρωτάει ο άλλος από τη Μοτορόλα και το βλέπω να κάνει μια κίνηση πίσω,

κοιτάει πάνω από την πόρτα όπου ήταν το κόκκινο το λαμπρόκι που ήταν ο νεαρ.

Και λέει, ναι ναι κόκκινο, νεαρ νεαρ, λέει ο μπάτσος, ότι

μάλλον... Μάλλον μιλάει στον αέρα, δεν είμαι και σίγουρο, αλλά κόκκινο είναι,

γράφει αέρα. Τι να κάνω, πρέπει να κάνω κεφαλή.

Λοιπόν, ακούω που λένε ότι πρέπει να εκενώστε κάτι, βγάλε τον έξω,

δεν πρέπει να σταματήσει να μιλάει και λοιπά.

Μπαίνει μια δημιουργία μέσα στο στούντιο, στέκεται πίσω, εγώ τους έχω

παίρνει θέση ημικυκλικά, μου κάνει ένα μισοφέγγαρο πίσω.

και είναι ο Κεφάλιδας και μου λέει ότι πρέπει να βγεις έξω και λοιπά, το ρωτάω

αν δίνει εντολή.

Είναι εντολή σας, είναι κατόπιν εντολή σας, να πάρω το πρόγραμμα μετά από τα

ψηφιακά μου δικήμενα.

Κάπου εδώ κλείνουμε αγαπητοί ακροατές, η φωνή της ελληνικής δραστηριοφωνίας

σιγεί.

Καλή συνέχεια, θα τα πούμε, θα ξαναβρεθούμε.

Τα μικρόφωνα αυτά κλείνουν.

Ψυχή βαθιά.

Θα αρχίσω από ένα πολύ μικρό πραγματάκι. Δεν ξέρω αν ακούσατε τον συνδικαλιστή ο

οποίος είχε την ραδιοφωνική εκπομπή όταν μπήκανε μέσα τα ΜΑΤ.

Έκλεισε με μια φράση που μου έκανε πάρα πολύ μεγάλη εντύπωση.

Λέει, ψυχή βαθιά.

Καταλαβαίνω την ένταση της στιγμής και δεν θέλω να χτίσω πάνω εκεί τίποτα

φοβερό. Αλλά φαντάζομαι ότι κανείς άλλος από τα 10 εκατομμύρια των Ελλήνων δεν

θα θανόταν ότι πηγαίνει στον εμφύλιο και πρέπει να δώσει την ευχή που δίνανε

στον εμφύλιο. Αλλά στην πραγματικότητα αυτό γινόταν.

Δεν αισθάνομαι αυτές οι λέξεις να υπάρχουν μέσα μου πολύ καιρό και να

αφορμή να βγουν.

Δεν είναι ότι το μυαλό μου τις φτιάχνει, είναι ότι η ψυχή μου τις έχει φτιάξει

και ουσιαστικά σε μι

Κλείνει ο τσιμπηδάς σηκωτό σχεδόν με το ψυχιβάχια, μουσικώνει την τριχάνια φορά,

πρέπει να και τον Νίκο βγαίνουν έξω. Περπατάω στον διάδρομο, ο οποίος οδηγεί

τα στούντιο την ραδιοφωνία στα σανσέρ, ο οποίος είναι όλο καλυμμένος με τα

φεχαρία, με τις μεγάλες μορφές του ελληνικού ραδιοφωνικού πολιτισμού.

Δηλαδή έχεις Χατζηδάκη, έχεις Κουν, έχεις Λοιόπουλο, έχεις Μερκούρη, έχεις

Κάλλας, έχεις τα πρώτα στούντιο

Περνάω. Είναι σαν να είμαι μόνος μου σε αυτό το διάδρομο. Δηλαδή σαν να μην

υπάρχει.

Ισορροθούν οι ανθρώπινοι γύρω μου. Και είμαι εγώ και αυτοί οι άνθρωποι.

Και εκεί είναι η πρώτη στιγμή γαλήνης που έχω ίσως σε όλο αυτό το διάστημα το

αγώνα και εκείνη τη βραδιά.

Ότι έχω εσάς μαζί μου.

Με κοιτάτε εσάς που φεύγω.

Σας έχω ήρθε η παρέα μου.

Και όλα θα πάνε καλά και δεν μοιάζει τίποτα.

Έχουμε ήδη νικήσει, έχουν ήδη χάσει και δεν το ξέρουμε. Δεν το έχετε κάνει

εμείς.

Το τελευταίο δελτίο ειδήσεων με την Αγλαία Κυρίτση, έξω από το ραδίο Μέγαρο,

μεταδοθεί χωρίς την υποστήριξη της CPU, που έχει εγκαταλείψει τους εργαζομένους

από τα τέλη Αυγούστου.

Αυτή τη φορά το The Press Project θα καταφέρει να αντέξει λίγο πάνω από το

εκατομμύριο συνδέσεις.

Οι υπόλοιποι θα χρειαστεί να περιμένουν λίγες ώρες μέχρι το βίντεο να αναρτηθεί

στο YouTube.

Αυτή τη φορά όμως προσφέρει μόνο τον εξοπλισμό.

Είμαστε όλοι εδώ.

Είναι το βραδινόδεν πύλο ειδήσεων των εννέα της ΣΕΡΤ που σήμερα τραυματίστηκε.

Ένα, δύο, τρία, οχτά, οκτώ, εννιά άτομα να μείνεις σε ένα σπίτι, λες μαθούλ, δεν

υπάρχει περίπτωση.

Γιατί μία θα θέλει φρένα, ο άλλος θα θέλει το άλλο, μία τουαλέτα, δηλαδή

δεν υπάρχουν αυτά.

Και αν το δίσκος λειτουργεί, δηλαδή, μένεις και λες, όπα, όλα λειτουργούν.

Αντί να έχεις όρεξη, να έχεις θέληση. Αυτή η θέληση, αυτό που πήρε το εισόδωρο

που σου πάει αύριο, ήταν αυτό που μας οδήγησε και μας οδήγησε.

Με προβληματισμούς, με μά

Δείχνοντας την αντέντα του κυβερνητικού και την ουσία της επίσης, για μερικούς

μίλες αυτός πάει. Εντάξει και τώρα υπάρχουν αναλλακτικά μέσα, ισχυρά πια,

αλλά δεν έχει καμία αρχές με αυτό που...

Θα

νικήσουμε...

Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ πέρασαν από το σοκ στην αυτοδιαχείριση, από την

αυτοαναφορικότητα στην δημοσιογραφία, από την αμχανία την νίκη.

Α, κερδίσαμε από την πρώτη στιγμή νομίζω.

Όποια στιγμή και να είχε τελειώσει όλο αυτό το πράγμα, κερδισμένα.

Γιατί αυτό που έγινε ήταν πρωτόγνωρο.

Πρώτον βρεθήκαμε στο επίκεντρο μιας ιστορικής στιγμής. Αυτό δεν σημαίνει

καθένα στη ζωή του. Είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό.

Μιας ιστορικής στιγμής γιατί δεν είχε σημεί ποτέ να κλείσουν δημόσια

Μιας ιστορικής στιγμής γιατί οι Έλληνες πολίτες αντέδρασαν θεναρά

σε αυτή την απόφαση. Και αποδείχτηκε λοιπόν ότι η αντίδρασή μας ήταν και αυτή

μια ιστορική στιγμή.

Αυτή η στιγμή που υπάρχει και ένα στην κοινωνία μετά από δεκαετίες δεκαετιών,

έρθει. Ο οποίος μπορεί να πει, χωρίς φόβο και πάθος, ότι τώρα είστε

δημόσιο, για μένα είναι η μεγαλύτερη νίκη που έχει πετύχει, αυτός ο Άδων.

Ο Ντιέτ κέρδισε το θεωρώ δεδομένο, ό ,τι και να γίνει.

Ωστόσο, μέσα από αυτή τη νίκη, νομίζω ότι,

έρθει αυτή η νέα ευκαιρία.

Εμείς το χρέος μας το έχουμε κάνει.

Έχουμε κάνει αυτό που πρέπει δηλαδή. Αυτό που συνειδητοποιήσαμε από την πρώτη

στιγμή ότι πρέπει να κάνουμε και ακόμα εξακολουθούμε να το κάνουμε.

Όμως η νίκη, η ουσιαστική νίκη που έχει να κάνει και με το

τι μήνυμα έχεις δώσει, έχει να κάνει και με το τι έχεις πράξει σαν άνθρωπος και

με το πώς εσύ ο ίδιος έχεις αλλάξει σαν άνθρωπος μετά από αυτή τη διαδικασία.

Νομίζω ότι είναι όλα αυτά που χαρακτηρίζω, Μίκη.

Από την άποψη αυτή το ότι φτάσαμε ένα χρόνο να συνεχίζουμε να το

λειτουργούμε με τα όποια προβλήματα σημαίνει ότι έχουμε νικήσει.

Νομίζω ότι αυτή η διαδικασία έφτιαξε καινούργια δημοσιογραφικά

δεδομένα σε αυτόν τον τόπο δεν είναι ακόμα η στιγμή να τα...

ορίσουμε και να τα δούμε στην ολόκλητα τους, θα τα δούμε σε βάθος χρόνου το πώς

αυτός ο Αδώνας Ισέρτ φτιάχνει άλλα δεδομένα στην δημοσιογραφία και πώς

ακόμα και άλλους αθμούς συναδέλφους να αναγκάζονται να λένε πράγματα που πριν

δεν τα λέγαμε.

Κυρίως όμως φτιάχνει άλλο τρόπο λειτουργίας το

πώς τα μέσα μιλάνε με το κοινό πλέον.

Αυτό που κάνουμε είναι η συνέχεια της ΕΡΤ.

Έχει γίνει πιο ελεύθερη, έχει γίνει πιο δημόσια, κατά τη γνώμη μου, με την

έννοια ότι πραγματικά δίνει φωνή στην κοινωνία

κατά τη γνώμη μου είναι αυτό που πραγματώνει την ουσία της έννοιας του

αλλά παρόλα αυτά είναι δημόσιο δηλαδή δεν μπορείς να υιοθετήσεις ούτε τη μία

άποψη ούτε την άλλη πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι δουλεύουμε δεν

δουλεύουμε σε έναν οποιοδήποτε ιδιωτικό οργανισμό δουλεύουμε σε έναν δημόσιο

οργανισμό και μάλιστα που έχει μια πολύ ισχυρή παρουσία προς τα έξω γιατί είναι

μέσω ο οποίος δεν ανήκει σε εμάς, τους εργαζόμενους, ούτε στην κυβέρνηση.

Έχει το χαρακτηριστικό ότι ανήκει στον Έλληνα πολίτη, ο οποίος τον