Original subtitles

[เพลง “พื้นที่ผ่อนคลาย” บรรเลง]

♪ ทุกครั้งที่ฉันมองเธอ ♪

♪ ต่อให้โลกดูวุ่นวาย ♪

♪ เหมือนมีพื้นที่ผ่อนคลาย ♪

♪ ปลอดภัยที่มีเธอ ♪

♪ เธอเปลี่ยนโลกฉันทั้งใบ ♪

♪ ด้วยรักที่คอยห่วงหา ♪

♪ เพียงเธอมองกลับมา ที่เคยเหนื่อยล้าจางไป ♪

♪ หันมามองกี่ครั้ง ♪

♪ เธอก็อยู่ตรงนั้น ♪

♪ มีเธอเป็นเซฟโซน อบอุ่นมากมาย ♪

♪ อยากบอกว่ารักก็ได้แต่ซ่อนไว้ในใจ ♪

♪ อยากให้รู้ว่าโชคดีแค่ไหน ♪

♪ ได้มีเธอ ขอบคุณที่คอยห่วงใย ♪

♪ และรักฉันเสมอ ♪

♪ จะเป็นคนดี เป็นรักของเธอตลอดไป ♪

♪ ให้เธอภูมิใจ ♪

[เพลงจบ]

[สรา] ผู้ที่จะดำรงตำแหน่ง

ซีอีโอคนต่อไปของบริษัทพีดีก็คือ

คุณอาโปค่ะ

[คนในห้องปรบมือ]

[ปฐวี] แม่ผมตายไปแล้ว

[น้ำนวล] แม่แกเนี่ยนะตาย

มันทิ้งแกไปต่างหาก

[เพิ่ม] ผมหาที่อยู่คุณกรองทองได้แล้วครับ แต่…

คุณดินต้องทำใจไว้หน่อยนะครับ

[สุธีร์] แม่ดินไม่อยากให้ดินเกิดมา

เขาตั้งใจจะทำแท้ง

คือพ่อของดินขอร้องเขาให้เก็บดินเอาไว้

แถมยังจดทะเบียนกับกรองทอง

สุดท้ายมันไปด้วยกันไม่ได้

ก็ต้องหย่า

[ดนตรีขมขื่น]

[ปฐวีสูดจมูก]

พ่อ…

[สุธีร์] ที่ดินบอกว่าพ่อโกหก

เพราะอยากให้ดินรับใช้คุณน้ำนวลกับน้อง

มันไม่จริงเลยนะ

เตโชมันรู้ว่าแม่ดินเป็นคนยังไง

ไม่อยากให้ดินเสียใจ

แล้วไม่อยากให้มายุ่งเกี่ยวกับเขาอีก

มันมองว่าดีที่สุดสำหรับดินในตอนนั้นแล้ว

[พ่นลมหายใจ] ขอบคุณนะครับพ่อ ที่เล่าความจริงให้ผมฟัง

[สุธีร์] ไม่เป็นไร

ได้เล่าความจริงแล้วก็สบายใจหน่อย

แค่นี้นะดิน

ครับ

[ดนตรีสะเทือนใจโหมขึ้น]

[ปฐวีสูดจมูกสะอื้น]

[ดนตรีขมขื่น]

[ปฐวีพ่นลมหายใจ]

ผมขอโทษนะ

เรื่องเที่ยวเมื่อกี้นี้

ขอเลื่อนไปก่อนได้ไหมครับ

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

เราจะไปเที่ยวกันตอนไหนก็ได้

ฉันไม่ได้ไปไหนซะหน่อย

[ดนตรีผ่อนคลาย]

[เสียงแผ่วเบา] ขอบคุณครับ

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

คุณน้ำย้ายออกไปจากห้องพักแล้วเหรอคะ

ค่ะ เห็นว่าจะย้ายไปอยู่โรงแรมน่ะค่ะ

เอ่อ คุณใบชาคะ

พรุ่งนี้หนูขอลาหยุดนะคะ

ได้ค่ะ ว่าแต่ลาไปทำอะไรเหรอคะ

ไปฝากท้องค่ะ

ไม่คิดว่าจะท้องง่ายแบบนี้เลย

[ดนตรีชวนหวั่นใจ]

(ทีลีฟส์คาเฟ่)

แล้วต่อจากนี้เราจะมีสินค้าใหม่อะไร มาต่อยอดเหรอครับ

คุณอาโป

[ดนตรีชวนลุ้น]

สินค้าใหม่ของเราคือ

ผลิตภัณฑ์สำหรับผู้ชายค่ะ

ผู้ชายเนี่ยนะครับ ตลาดใหม่ของเรา

พีดีไม่เคยทำสินค้าในกลุ่มนี้มาก่อน

[สรา] แต่มูลค่าทางการตลาด

สำหรับเครื่องสำอางสำหรับผู้ชาย

อยู่ที่ 15,000 ล้านบาท

[ชาคริต] เดี๋ยวๆๆ

[ดนตรีเงียบลง]

ผมขอฟัง

วิสัยทัศน์จากซีอีโออย่างคุณอาโปหน่อยสิครับ

- เอ่อ - [เอฟเฟกต์วืดชวนกระอักกระอ่วน]

- [ถอนหายใจ] - [ดนตรีคึกคัก]

เฉลี่ยแล้วตลาดเครื่องสำอางในไทย ขยายตัวปีละ 14 - 15 เปอร์เซ็นต์

แม้จะไม่มีตัวเลขแน่นอนว่า เครื่องสำอางสำหรับผู้ชายขยายตัวปีละเท่าไหร่

แต่แน่นอนว่าต้องเพิ่มขึ้นทุกปีอยู่ละ

ผู้เล่นในตลาดนี้ก็ยังน้อย

แล้วเหตุผลของการไม่เข้าไป คืออะไรล่ะครับ คุณชาคริต

ก็เราไม่ชำนาญไงครับ

ก็เมื่อกี้คุณสราก็เพิ่งพูดอยู่ ว่าเราไม่เคยทำตลาดนี้มาก่อน

[อาโปพ่นลมหัวเราะ]

ไม่เคยทำกับไม่ควรทำ มันคนละเรื่องกันครับ

กิฟต์เซ็ตราคาถูกที่เรากำลัง ประสบความสำเร็จอยู่ตอนนี้ก็ไม่เคยทำ

แถมมีแต่คนบอกว่าไม่เห็นด้วย

แล้วตอนนี้

มีผลิตภัณฑ์ตัวไหนบ้างครับที่ทำกำไรได้มากเท่านี้

[ดนตรีจบ]

ทำไมพี่เทผมแบบเนี้ย ที่ผมยอมมาเป็นซีอีโอ

เพราะผมคิดว่าพี่จะช่วยผมนะ แต่นี่อะไร

ผมเกือบโดนไอ้พี่คริต มันเชือดกลางห้องประชุมไปแล้ว

พี่ขอโทษนะ

ช่วงนี้พี่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยน่ะ

[ถอนหายใจ]

ผมได้ยินเรื่องจากเจ้าโยมันมาละ

ผมเข้าใจพี่นะ

แต่ถ้าพี่ยังแยกเรื่องงาน กับเรื่องส่วนตัวออกจากกันไม่ได้

ไอ้พี่คริตมันเลื่อยขาเก้าอี้ผมสำเร็จเร็วๆ นี้แน่

พี่จะระวังไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก

โชคดีที่ช่วงนี้ผมหาความรู้เพิ่ม

แต่คงไม่โชคดีอย่างงี้บ่อยๆ นะ

[พ่นลมหัวเราะเจื่อน]

แต่ในเมื่อคุณน้ำตั้งใจทำงานถึงขนาดนี้แล้ว

คุยต่อเลยได้ไหมคะ

[ดนตรีเร้าใจ]

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

เรื่องผลิตภัณฑ์สำหรับผู้ชาย ฉันเอาจริงนะคะ ไม่ได้แค่เอาตัวรอด

ผมทราบครับ

คุณซาร่าส่งรายละเอียดหาผมได้เลยนะครับ

ถ้าเกิดว่าพี่ดินยังไม่หายจิตหลุดเนี่ย ก็ติดต่อหาผมโดยตรงได้เลยครับ

[หัวเราะ]

ขอบคุณค่ะ

[ดนตรีซึ้งจังหวะสบายๆ]

คือ…

คุณซาร่าครับ

จริงๆ

ผมยังมีอีกเรื่องที่

รู้สึกว่าต้องคุยกับคุณครับ

คือ…

[โทรศัพท์ดัง]

ผมขอตัวก่อนนะครับ

ค่ะ

[ดนตรีเงียบลง]

[ดนตรีน่ารักขี้เล่น]

[ใบชา] ต้องอย่างน้อยสองอาทิตย์

ถึงจะตรวจได้ว่าท้องหรือเปล่า

[จิ๊ปาก]

แล้วประจำเดือนมาไม่ตรงนี่ มีสาเหตุอื่นอีกไหม นอกจากท้อง

[ถอนหายใจกระแทก]

ประจำเดือนมาไม่ตรงมีสาเหตุหลายอย่าง

ไม่ได้หมายความว่าท้องเพียงอย่างเดียว

สาเหตุสำคัญอีกอย่างหนึ่งมาจากความเครียด

[ถอนหายใจโล่งอก]

ใช่ๆ ความเครียดนี่แหละ ไม่มีอย่างอื่นหรอก

[ถอนหายใจเบาๆ]

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

[ดนตรีหม่นหมอง]

คุณ นี่มันก็เที่ยงแล้วนะ

ซึมจนไม่ยอมกินข้าวกินปลาเลยหรือไง

เป็นห่วงเหรอ

มันใช่เวลาไหม

คุณอยากจะเล่าอะไรไหมคะ

เรื่อง

ก็ที่คุณเทฉันเมื่อวานไง

คุณไม่อยู่บ้าน

ไปไหนมาคะ

[ดนตรีหม่นหมองโหมขึ้น]

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

วันนี้ร้านเปิดครึ่งวัน มาใหม่พรุ่งนี้

[ปฐวี] ผมไม่ได้มากินครับ

[ดนตรีลึกลับพิศวง]

คุณชื่อกรองทองใช่ไหมครับ

ฉันคิดอยู่แล้วว่าสักวันนึงแกต้องมาหาฉัน

[ดนตรีเงียบลง]

แกไม่ต้องคิดนะ ว่าฉันจะซาบซึ้งอะไรกับความเป็นแม่

เพราะฉันไม่ได้ตั้งใจจะมีแก

ผมรู้ครับ

รู้ก็ดีละ

แล้วก็ไม่ต้องมาคิดนะ ว่ามันจะเป็นบุญคุณอะไรกันน่ะ

แกอยู่ดีมีสุขก็ดีละ

เพราะฉันคงไม่มีปัญญาเนรมิตอะไรพวกนี้ให้แก

[เสียงของโครมคราม]

- [ดนตรีระทึกตึงเครียด] - [ผู้ชาย 1] เฮ้ย

มึงบอกแล้วนะว่าวันนี้ ถ้าบ่ายสองกูไม่ได้เงินนะ

มึงไม่ต้องขายที่นี่โว้ย

ก็กูบอกแล้วใช่ไหมว่าวันนี้

นี่กูอุตส่าห์ปิดร้านจะเอาเงินไปให้พวกมึง

อะไรเนี่ย ปากดีอย่างเงี้ย ไม่ต้ององต้องเอาแม่งแล้ว

ไม่ต้องมาอ้าง ถ้ามึงจะจ่าย มึงจ่ายมาเลย จ่ายมาเดะ

- จ่ายมา เฮ้ย มึงอย่ายุ่ง - มาสิวะ มา

มา กูอะไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว

- มา มึงมาดิ - [ผู้ชาย 2] เฮ้ย

เออ เดี๋ยวกูมาเอา

- มึงรอนี่นะ - เออ

- เจอกูแน่ ไป - ห่านี่

รีบๆ มาเลยนะมึง

อย่าหวังเลยว่ากูจะให้เงินมึงอะ

[กรองทอง] ห่า พวกนี้

- [มีดกระแทกโต๊ะ] - [ดนตรีเงียบลง]

[ปฐวี] แล้วสุดท้ายผมก็ใช้หนี้ให้เขา

ถือว่าทำหน้าที่ลูกครั้งแรกและครั้งสุดท้าย

[ดนตรีหม่นหมอง]

แล้วคุณสบายใจหรือเปล่าคะ

คุณไม่คิดว่าผมโง่หรอกใช่ไหม

ไม่มีใครฉลาดไปทุกคนหรอกนะคะ

สำคัญแค่ว่า

คุณสบายใจหรือเปล่าก็เท่านั้นแหละ

แต่ผมว่าพ่อคุณพูดถูกทุกอย่างเลยนะ

ถ้าผมเป็นพ่อ

ผมก็คงเลือกที่จะบอกลูกว่าแม่ตายไปแล้ว

ดีกว่าให้ลูกโตมาแล้วต้องเจอกับอะไรแบบนี้

คนเราเลือกเกิดไม่ได้ค่ะ

แต่เลือกได้

ว่าจะเป็นคนยังไง

แล้วคนที่คุณเลือกเป็น

มันก็ไม่ได้แย่นะคะ

แค่ไม่แย่เองเหรอ

- [ดนตรีเงียบลง] - [สูดหายใจ]

อยากได้ยินฉันอวยคุณเหรอ

คุณก็ลองอวยให้ฟังหน่อยได้ไหม

[ดนตรีชวนประทับใจบรรเลงเนิบ]

คุณเป็นคนเข้มแข็ง

ฉลาด

แล้วก็เป็นคนดี

ฉันคิดว่า

แค่นี้มันก็มากพอแล้วละค่ะ

[ดนตรีเงียบลง]

[ถอนหายใจ]

ขอร้องละ

ขอร้อง

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีกระแทกชวนตะลึง]

[หายใจเฮือก]

[สะอื้นเฮือก]

(ฮอร์โมนการตั้งครรภ์)

[เปียโนบรรเลงสับสนมืดมน]

[สะอื้นเฮือกหนัก]

[ใบชา] ฉันเนี่ยนะ

[เสียงอ้อแอ้] จะดูแลนายอย่างดีเลย

ส่วนนายก็ต้องดูแลฉันให้ดีเหมือนกัน

เข้าใจปะ

แบบไหนอะ

[ลากเสียง] อืม

[กระแอม] นี่

ดูนี่

นี่

เห็นนี่ไหม

[อาโป] อืม

เวลาถ้าเรารักกันเนี่ย

ถ้าผมฉันตกลงมาอย่างงี้

อืมฮึ

นายต้องเอามือเนี่ย

ทัดหูให้ฉัน

[อาโป] เออ

แล้วก็จูบหน้าผาก

ให้ความหวาน

ให้มันรู้สึกดีต่อใจอะ

เข้าใจปะ

แค่นี้เอง สบายมาก

[ใบชาหัวเราะคิกคัก]

[ใบชา] เออ

[ใบชาครางเบาๆ]

อือ

[ดนตรีหยุด]

[เปียโนบรรเลงสับสนมืดมน]

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีสงบเยือกเย็นบรรเลงเนิบ]

เฮ้ย [พ่นลมหายใจแรง]

[ร้องไห้โฮ]

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

[สราเสียงแผ่ว] เอ่อ

เป็นอะไรคะ ทำตัวลับๆ ล่อๆ

[พ่นลมหายใจสั้นๆ]

ก็… เรื่องที่ผมบอกว่าจะปรึกษาไงครับ

แต่ผมไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน กลัวเดี๋ยวเขาจะเอาไปลืออะไรกันอีก

เรื่องฉาวเหรอคะ

อย่าแกล้งกันสิครับ นี่ผมเครียดจริงๆ นะ

[ดนตรีผ่อนคลาย]

- สวัสดีค่ะคุณชาครียา - สวัสดีค่ะ

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

ในฐานะที่คุณซาร่าเป็นผู้หญิงเนี่ย

พอจะบอกได้ไหมครับว่า

ถ้าจู่ๆ ผู้หญิงเขาเงียบหายไปนานๆ

ผมควรต้องทำยังไงอะครับ

คนที่เขาหายไป เขาเป็นอะไรกับคุณน้ำเหรอคะ

เอ่อ

เพื่อนครับ

คือพอดีเราทะเลาะกัน แล้วผมไม่รู้จะง้อเขายังไงดี

โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็อ่านแต่ไม่ตอบครับ

อืม [จิ๊ปาก]

งั้นก็…

ขอโทษไปตรงๆ เลยค่ะ

แล้วถ้ายิ่งคุณน้ำเป็นฝ่ายผิด

ไม่มีอะไรดีไปกว่าการไปเจอหน้า แล้วก็พูดกันตรงๆ ค่ะ

[ดนตรีเศร้าบรรเลงเนิบ]

ลังเลอะไรคะ

[พ่นลมหายใจ] เปล่าครับ คือ…

ผมไม่รู้จะเริ่มยังไงดีครับ

[สราพ่นลมหายใจเบาๆ]

[สรา] การทูตดอกไม้แบบฝรั่งดีไหมคะ

ให้ดอกไม้แทนคำขอโทษ

แล้วก็ตามด้วยผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทเรา

ถือว่าเป็นการโปรโมตไปในตัวด้วยค่ะ

[พ่นลม] คุณซาร่า

เวลาแบบนี้ยังแอบไทอินเหมือนในซีรีส์อีกนะครับ

[สราหัวเราะ]

[พ่นลมร้องไห้]

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

ผมต้องขอโทษจริงๆ ด้วยครับท่าน

ผมก็ไม่คิดว่าไอ้น้ำมันจะรอบคอบขนาดนี้

[พ่นลมหายใจ]

ครับ

[สูดหายใจ]

รอบหน้า

ผมจะไม่พลาดแน่นอนครับท่าน

[พ่นลมหายใจแรง]

โธ่เว้ย ไอ้แก่บ้าน้ำลาย พูดมากชะมัดเลย

[ดนตรีเร่งจังหวะตึงเครียดสับสน]

[ดนตรีจบ]

[เปียโนบรรเลงขมขื่น]

ตกลงจะซื้อไหม

แน่ใจใช่ไหมคะว่ามันจะได้ผล

ไม่แน่ใจก็ไม่ต้องซื้อ

ผมต้องทำธุระต่อครับ คุณกลับบ้านไปก่อนนะ

โอเคครับ

- เฮ้ย - [บีบแตรยาว]

- [กรีดร้อง] - [ยางเบียดถนนดังลั่น]

[ดนตรีระทึก]

โอย [ครางเจ็บ]

คุณ

คุณครับคุณ

คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ

ใบชา

[ดนตรีจบ]

พี่ดิน

[สะอื้นดัง]

ใบชา

ใบชาเป็นไรหรือเปล่าอะ

ให้พี่พาไปโรงพยาบาลไหม

ไม่ต้องค่ะ ใบชาไม่ได้เป็นอะไร

แค่ตกใจเฉยๆ

โอเค ถ้างั้นเดี๋ยว

พี่พาไปส่งนะ

[ดนตรีสะเทือนใจบรรเลงเนิบ]

[ใบชาครางปนสะอื้นเบาๆ]

นี่ยาอะไรใบชา

เกิดอะไรขึ้น

นี่ยาอะไร

[ร้องไห้สะอื้นหนัก]

พี่ถามว่ายาอะไร

ใบชา

ใบชาท้องค่ะพี่ดิน

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

[ดนตรีบรรยากาศดี]

ทำไมเพิ่งกลับมาล่ะคะ

โทรไปก็ไม่รับ ฉันรออยู่ทั้งคืน

ขอโทษนะครับ พอดีที่โรงงานมีปัญหาซ้ำอีก

ผมก็เลยกลับไปเคลียร์ แล้วโทรศัพท์ก็แบตหมดด้วย

นึกว่า

เกิดอุบัติเหตุซะอีก

เป็นห่วงเหรอ

ไม่คุยด้วยละ

คุณกลับมาก็ดีแล้วค่ะ

ฉันขอไปหลับสักชั่วโมงแล้วค่อยไปทำงานก็แล้วกัน

ผมอนุญาตให้ลาได้นะ

ฉันก็บ้างานพอๆ กับคุณนั่นแหละค่ะ

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

[สรา] ปัจจุบันมูลค่าการตลาด สินค้าของผู้ชายในไทย

อยู่ที่สามหมื่นห้าพันล้านบาทค่ะ

[ชาคริต] เดี๋ยวๆๆ

ไหนเมื่อวานคุณบอกว่า

แค่หนึ่งหมื่นห้าพันล้านไงครับ แล้วนี่มันงอกมาจากไหนอีกตั้งสองหมื่น

คุณชาคริตไม่ได้อ่านรายงานที่ฉันให้ไปเหรอคะ

[ดนตรีสดใส]

[สรา] เครื่องสำอางของผู้ชาย

พวกสเปรย์ระงับกลิ่นกาย น้ำหอม โรลออน

อยู่ที่มูลค่าหนึ่งหมื่นห้าพันล้านบาทจริงค่ะ

แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ สินค้าที่เกี่ยวข้องกับผลิตภัณฑ์ดูแลผิว ผม

หนวดเครา พวกนี้ไงคะ

สองหมื่นล้านบาทที่ฉันเขียนไว้ในรายงาน

[พ่นลม] เอ่อ

แล้วจะทำออกมาในรูปแบบไหนเหรอคะคุณซาร่า

เราจะทำออกมาสามตัวก่อนค่ะ ตัวที่หนึ่ง

เซรั่มฟื้นฟูริ้วรอย ตัวที่สอง ครีมโกนหนวด

ตัวที่สาม อาฟเตอร์เชฟค่ะ

เขามีเจ้าตลาดกันหมดแล้ว

ขืนทำออกมาชนกันก็เจ๊งกันพอดี

[สรา] คนกลุ่มนี้ไม่ยึดติดแบรนด์เนมค่ะ

ชอบลองของใหม่ ดูรีวิวตามโซเชียล

เปรียบเทียบคุณภาพและราคา

และสินค้าของเราจะเข้าไปเป็นตัวเลือกใหม่

ที่มีความฉลาดและคุ้มค่า

สำหรับคนที่กำลังเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองอยู่ค่ะ

ใช่ไหมคะคุณปฐวี

[ดนตรีเงียบลง]

[สรา] คุณปฐวีคะ

ครับ อ๋อ

ใช่ครับ มีใครที่ไม่เห็นด้วยไหมครับ

[ดนตรีชวนหวั่นใจเร่งจังหวะ]

ไม่เห็นด้วยมีแค่สอง ถ้างั้นผมถือว่าโปรเจกต์นี้ผ่านนะครับ

- [ปฐวี] ถ้างั้น - [ปากกากระแทกโต๊ะ]

มีใครมีคำถามเพิ่มเติมไหมครับ

[ดนตรีเงียบลง]

ไม่มีเรื่องของโปรดักต์ใหม่

แต่มีเรื่อง

ตำแหน่งกรรมการบริหารของคุณน้ำนวลค่ะ

[ดนตรีตึงเครียดกระแทก]

อะไรกัน ทำไมจู่ๆ

ถึงพูดถึงเรื่องนี้ล่ะคะคุณรสรินทร์

ที่ผ่านมาผลงานของคุณน้ำนวลไม่ชัดเจนค่ะ

และดิฉันเชื่อว่าผู้ถือหุ้นที่อยู่ที่นี่หลายท่าน

ก็มีความคิดเห็นตรงกัน

ฉันขอใช้สิทธิ์ในฐานะผู้ถือหุ้น 20 เปอร์เซ็นต์

เสนอชื่อนีน่า

เข้ารับตำแหน่งกรรมการบริหารแทนค่ะ

มีใครในที่นี้

คัดค้านไหมคะ

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

[น้ำนวล] คุณรสรินทร์คะ เดี๋ยวก่อนสิคะ คุณรสรินทร์

คุณรสรินทร์ เดี๋ยวก่อน คุณรสรินทร์คะ เดี๋ยวก่อนค่ะ

คุณรสรินทร์คะ

[ดนตรีค่อยๆ โหมขึ้นและบรรเลงพิศวง]

[น้ำนวลพ่นลมหายใจแผ่วเบา]

ขอโทษค่ะ

คุณผิดสัญญากับฉันนะคะ

คุณบอกว่าเงินเดือนกับสิทธิต่างๆ ในบริษัท จะเหมือนเดิม ถ้าฉันขายหุ้นให้

แต่นี่คุณให้ฉันออกจากตำแหน่งแบบเนี้ย

เงินเดือนกับสิทธิพิเศษของฉัน มันก็กระทบไปด้วยสิคะ

แล้วมีสัญญาหรือพยานหรือเปล่าล่ะคะ

[ดนตรีตึงเครียดชวนหวั่นใจ]

คุณจะหักหลังฉันแบบนี้ไม่ได้นะคะ

[หัวเราะเยาะ]

ใครกันที่หักหลังคะ

คุณเองหรือเปล่าคะคุณน้ำนวล

กับครอบครัว

กับเด็กที่เลี้ยงมา

คุณเลือกที่จะหักหลังเขา

เพื่อผลประโยชน์ของคุณแบบนี้แล้ว

ฉันจะกล้าให้ตำแหน่งกรรมการบริหารคุณได้ยังไง

เคลียร์นะคะ

ขอตัวก่อน

[รสรินทร์] พวกฉัน

มีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ

[น้ำนวล] ระวังกรอบรูปแตก

อะ เรียบร้อยแล้วก็ลงไปข้างล่างได้เลย

[ดนตรีเงียบลง]

[ถอนหายใจกระแทก]

[ดนตรีชวนหวั่นใจ]

ทำไม

โผล่มาถึงที่นี่

กะจะสมน้ำหน้ากันละสิ

สะใจมากสินะที่เห็นฉันโดนแบบเนี้ย

[พ่นลมหัวเราะ]

ถ้าบอกว่าไม่สะใจก็คงโกหกค่ะ

แต่ฉันสะใจแค่นิดหน่อยนะคะ

เพราะฉันรู้อยู่แล้ว ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น

อย่างน้อยฉันก็ได้เงินค่าหุ้นมาคุ้ม

ไม่ต้องเครียดอะไรอีก ไม่เหมือนพวกแก

ที่ยังสู้โง่ๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีทางชนะ

[พ่นลมเยาะ]

ก็อาจจะจริงค่ะ

แต่ต่อให้แพ้

เราก็ยังเหลือคนที่ร่วมกันสู้

ต่างจากคุณอาตอนนี้ค่ะ

[ดนตรีตึงเครียด]

ที่ไม่เหลือใครแล้วนะคะ

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

ที่ฉันเข้ามาช่วย

เพราะนายทำงานไม่สำเร็จเลยสักอย่าง

ล่าสุดดีลเครื่องจักร นายก็ยังทำพลาดอีก

ก็ไอ้น้ำมันไม่ยอม

คุณจะให้ผมทำยังไง ถ้าผมรุนแรงไปเนี่ย คุณจะหันมาเล่นงานผมไหม

หน้าที่ของเธอคือยึดพีดีมาให้เรา

แลกกับการแก้แค้นของเธอ

โดยที่ไม่ทำให้เราเสียผลประโยชน์

ดังนั้นเธอคิดแค่ว่าต้องทำยังไง

ที่จะเขี่ยดินออกไปให้ได้ก็พอ

แต่ถ้าเกิดเธอทำไม่ได้

เราก็ไม่จำเป็นต้องใช้เธออีกต่อไป

[ดนตรีตึงเครียดโหม]

[ฮึดฮัด]

[จิ๊ปาก]

กาแฟแก้วเนี้ย

มันไม่ได้เรื่องเลย

เมื่อไหร่คนที่นี่มันจะจำได้ซะที ว่าฉันชอบกาแฟแบบไหน

[นีน่า] หน้าที่ของนายต้องย้ำกับแม่บ้านนะ

ถ้าของแค่นี้บริการพวกเราไม่ได้เนี่ย

นายก็ควรออกไป

เข้าใจใช่ไหมชาคริต

ครับ

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

[เสียงของกระทบกัน]

ส่งโต๊ะแปด

[ดนตรีหม่นหมอง]

แกไม่กินกาแฟเหรอ

ช่วงนี้ฉันไม่ควรกินกาแฟเยอะ

ใบชา

ฉันขอโทษนะ

สำหรับทุกเรื่องเลย

ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

มันไม่ใช่ความผิดแกฝ่ายเดียวหรอก

แกไม่โกรธฉันแล้วใช่ไหม

ฉันขอโทษจริงๆ นะ

ฉันรักแกมาก

แกคือเพื่อน

ที่ฉันรักมากที่สุด

ฉันเสียแกไปไม่ได้จริงๆ

เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ

[ดนตรียะเยือกชวนกังวล]

แต่เราก็ไม่เคยเปลี่ยนไปนี่

แล้วที่สำคัญ ถึงแกไม่มีฉันแล้วยังไงวะ

แกก็ยังมีคุณซาร่านี่

อ้าว แล้วไปเกี่ยวอะไรกับคุณซาร่า

เขาก็แค่แนะนำให้ฉันมาง้อแกตรงๆ

เหรอ ไม่ใช่ว่าเอาฉันไปเป็นข้ออ้าง เพื่อให้ได้คุยกับเขาหรอกเหรอ

แล้วแกเหวี่ยงทำไมอะ

ฉันไม่ได้เหวี่ยง อย่ามาหาเรื่องกันนะ

[ดนตรีบรรเลงต่อเนื่องและค่อยๆ เงียบลง]

ฉันไม่รู้ว่าแกโกรธ เรื่องที่ฉันเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาคุณซาร่าทำไม

มันอาจจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนนั้น ทำให้แกโกรธทุกอย่าง

ฉันขอโทษ ฉันเมา

ขอโทษจบแล้วก็กลับไปสิ

ไม่ดิวะ ฉันต้องมั่นใจจริงๆ ว่าแกหายโกรธฉันแล้ว ฉันถึงจะกลับไปได้

แกยกโทษให้ฉันนะ

[ดนตรีตึงเครียด]

[จิ๊ปาก]

ช่างมันเถอะ แกกลับไปได้ละ

มาเที่ยวเล่นอยู่นี่เหรอครับ ถึงไม่ไปทำงานเนี่ย ท่านซีอีโอ

ฉันกลับก่อนนะ

แกอย่าไปยุ่งกับไอ้พวกบ้านพิมานเดช กับมันก็ไม่ได้

แกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่า ท่านประภพบีบฉันขนาดไหนตอนเนี้ย

ฉันอาจต้องเล่นงานมันก็ได้

[ดนตรียะเยือกชวนหวั่นใจ]

พี่จะทำอะไรอะ

มาถึงขนาดนี้แล้วเนี่ย

ถ้าฉันเอาชนะบ้านพิมานเดชไม่ได้ ฉันยอมตายดีกว่า

[ชาคริต] แต่ว่าก่อนตายนะ

ฉันขอลากพวกมันลงนรกไปด้วย

ไม่ว่าจะเป็นไอ้น้ำ ไอ้ดิน

หรือว่าใครก็ได้

[ดนตรีค่อยๆ เงียบลง]

[เปียโนบรรเลงหม่นหมอง]

[ถอนหายใจ]

[ครางร้องไห้เบาๆ]

[สะอื้น]

ใบชา

ใครคือพ่อของเด็ก

ใบชาไม่รู้เลยค่ะ

ว่าเขาต้องการเด็กไหม

ใบชาเลยคิดจะทำแท้งค่ะ

ใบชาไม่รู้จะทำยังไงเลยค่ะพี่ดิน

อย่าทำแบบนั้นเลยนะ

พี่ขอร้อง

ทำไมพี่ดินต้องขอร้องใบชาด้วยล่ะคะ

เพราะพี่คิดถึงตัวเอง

พี่เสียใจมาก

ที่รู้ว่าแม่แท้ๆ ของตัวเองคิดจะทำแบบนั้น

พี่ไม่อยากให้ลูกของใบชารู้สึกเหมือนพี่

แล้วใบชาควรจะทำยังไงล่ะคะพี่ดิน

ใบชาควรจะทำยังไงอะ

[ครางร้องไห้]

[ดนตรีลากยาวและโหมเปลี่ยนฉาก]

[ดนตรีสงบเยือกเย็น]

คุณ

[สรา] คุณดิน

คุณ มีอะไรครับ

- [สราพ่นลมหายใจ] - [ดนตรีเงียบลง]

คุณนั่นแหละมีอะไรหรือเปล่า ฉันเรียก ตั้งหลายรอบแล้ว เหมือนฉันไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้

จนต้องเคาะเรียกเนี่ย

[ถอนหายใจ]

โทษทีครับ คือ… ผมกำลังเครียดเรื่องงานน่ะครับ

[สูดหายใจ]

ผมว่าเราขึ้นไปนอนกันดีกว่านะ

ไป

[เสียงเตือนข้อความโทรศัพท์]

[ใบชา] ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหมคะ

[ดนตรีวูบโหมบรรเลงตึงเครียด]

[ชาคริต] แบบนี้ก็ไม่มีใครเสียผลประโยชน์

คงว่ากันไม่ได้นะ

- [โยเสียงอ้อแอ้ขึ้นเสียง] ทำอะไร - [ชาคริต] ฉันก็แค่

หาทางทำให้แกเนี่ย

ยอมยกหุ้นให้ฉันไง

สุดหล่อ

[สรา] เราแค่แต่งงานกันปลอมๆ ถ้าคุณจะมีคนอื่น

ฉันก็ไม่ว่าคุณหรอกนะ

แค่คุณทำให้ถูกต้องแล้วอย่าแทงข้างหลังกันก็พอ

[ปฐวี] ใบชาท้องครับ

[น้ำนวล] ท้องกับใครอะ

- [น้ำนวล] หรือว่า… - [ปฐวี] ใช่ครับ

[ปฐวี] ใบชาท้องกับผม

[เพลง “พื้นที่ผ่อนคลาย” บรรเลง]

♪ ทุกครั้งที่ฉันมองเธอ ♪

♪ ต่อให้โลกดูวุ่นวาย ♪

♪ เหมือนมีพื้นที่ผ่อนคลาย ♪

♪ ปลอดภัยที่มีเธอ ♪

♪ เธอเปลี่ยนโลกฉันทั้งใบ ♪

♪ ด้วยรักที่คอยห่วงหา ♪

♪ เพียงเธอมองกลับมา ที่เคยเหนื่อยล้าจางไป ♪

♪ หันมามองกี่ครั้ง ♪

♪ เธอก็อยู่ตรงนั้น ♪

♪ มีเธอเป็นเซฟโซน อบอุ่นมากมาย ♪

♪ อยากบอกว่ารักก็ได้แต่ซ่อนไว้ในใจ ♪

♪ อยากให้รู้ว่าโชคดีแค่ไหนได้มีเธอ ♪

♪ ขอบคุณที่คอยห่วงใยและรักฉันเสมอ ♪

♪ จะเป็นคนดี เป็นรักของเธอตลอดไป ♪

♪ ให้เธอภูมิใจ ♪

♪ ทุกครั้งที่ฉันมองเธอ ♪

♪ ต่อให้โลกดูวุ่นวาย ♪

♪ เหมือนมีพื้นที่ผ่อนคลาย ♪

♪ ปลอดภัยที่มีเธอ ♪

[เพลงจบ]