Original subtitles

เบิกยาตัวนี้ให้ผมหน่อย

ละอ่อนที่ไหนนะ มานอนน้ำลายยืดตรงนี้

ก็เรามีประชุม

แล้วก็ตรวจคนไข้เยอะด้วย

ที่เราสั่งไว้เรียบร้อยหรือยัง

เราเบิกมาตลับเดียว ต้องแบ่งกัน

ก่อนจะทายาต้องล้างมือให้สะอาดก่อน

แล้วเจ้าจะแบ่งยาไปให้ใคร

อี่นาย อี่นายไหน

ให้…

ให้แม่หญิง

แม่หญิง

แม่หญิง

แม่หญิงปีบ

ถ้ามองหาผม ผมอยู่ตรงนี้

แม่หญิงมองหาผมอยู่หรือเปล่า

ใจคอแม่หญิงจะให้ผมเห็นหน้า พูดคุยกันคราวละประโยค

แล้วเดินหนีผมทุกครั้งจริงๆ หรือ

"ฮีด"

อ๋อ เข้าใจแล้ว

ต้องอยู่ในที่ที่มีคนเยอะๆ เหมือนที่สถานีรถไฟ

เดี๋ยวก่อนแม่หญิง

เรื่องนั้นผมเข้าใจ

แต่ผมเอายามาให้

ถ้าแม่หญิงทายานี้วันสองวัน แผลที่แขนแม่หญิงก็จะหาย

เดี๋ยวผมทาให้

ผิดผี

แล้วเวลาแม่หญิงเจ็บไข้ไปหาหมอ

หมอก็ต้องตรวจวัดไข้ วัดชีพจรไม่ใช่หรือ

ถ้าอย่างนั้นแม่หญิงกรุณา รับยานี้ไว้ได้ไหม

ค่ะ

เอ๊ะ

แม่หญิง

พออยู่ตัวคนเดียว ช่างถนอมเนื้อถนอมตัว

พอมีคนอื่นอยู่ด้วย ค่อยยิ้มแย้มแจ่มใส

งาม สมเป็นแม่หญิงเมืองนี้จริงๆ

- ฮ่อ เอ้าเกาะ - จ้ะ ไป

ฮ่อ อาม่า เออ

เดี๋ยวลื้อนะ ไปส่งให้อั๊วเปิดร้านก่อน

แล้วลื้อค่อยรีบไปทำงานนะ

ฮ่อ

อั๊วเห็นอาบุญเป็งกับคำเอื้อย วิ่งเล่นอยู่หน้าโบสถ์

อั๊วก็รู้แล้วล่ะ

เด็กหนอเด็ก วันก่อนอียังเล่นถีบกันอยู่เลย

วันนี้มาวิ่งเล่นกันซะแล้ว

อาทรัพย์ลื้อจะไปไหน ลื้อจะไปไหน

บ้านอั๊วอยู่ฝั่งตรงข้ามนู่นนะ

ลื้อจะไปทางนู้นน่ะ ลื้อจะไปลำพูนเหรอ

อั๊วขอโทษอาม่า

แตะ

เอาลูก เอาถือไป ยกขึ้นไปก่อน

ไป

ไปลูก

ไหนดู…

อี่นาย

อี่นาย อี่นายเป็นอะไรไปคะ

- อี่นายเป็นอะไรคะ - ซ้องปีบ

อี่นาย

ซ้องปีบ

แม่หญิงปีบ

ซ้องปีบ

ผมเข้าใจผิดไปเอง ต้องขอโทษด้วย

แม่หญิงมาใส่บาตรหรือ

แล้วพ่อของแม่หญิงอยู่ที่ไหน เสร็จธุระแล้วหรือ

ผมกำลังจะไปทำงาน

แต่แวะมาดูให้แน่ใจก่อน ว่าผู้หญิงที่ผมเห็น คือแม่หญิง

เมื่อเช้าผมก็มาใส่บาตร

ที่ทำงานผมอยู่ไม่ไกล

และผมก็ยินดีพายเรือ ไปส่งแม่หญิงที่บ้านก่อน

หากแม่หญิงจะอนุญาต

อี่นาย

เชิญแม่หญิง

อ้าย

ขออภัยนะแม่หญิง

ผมลืมไปว่า ผู้หญิงผู้ชาย แตะเนื้อต้องตัวกันมันไม่งาม

แม่หญิงพอจะลงมาเองได้ไหม

พ่อ

อี่นาย

มา พร้อมนะ

ค่ะ

ละอ่อนคนไหน

บุญเป็ง

บุญเป็ง

คนไข้มีอาการอย่างไร

ตามผมมา

ผมจะตรวจอาการบุญเป็งอย่างละเอียด แม่หญิงไม่ต้องเป็นห่วงนะ

- อี่นาย - อ้าย

อ้าว อะไรเนี่ย

อี่นาย

มึงปล่อยกู

อี่นาย

อี่นายๆ

- โอ๊ย กูเจ็บ - ข้าเจ้าก็เจ็บค่ะ

- เชิญทางนี้ - ค่ะ

อีเหมย

อี่นาย อี่นายคะ

ผมมาส่งข่าวเรื่องบุญเป็ง

เด็กมีอาการเริ่มต้นของโรคไข้ทรพิษ

ผมรอผลตรวจเลือดและเสมหะอยู่ แต่ค่อนข้างมั่นใจ

เพราะมีตุ่มผื่นขึ้นที่หน้า

แม่หญิงรู้ใช่ไหม ว่าโรคนี้ เป็นโรคติดต่อร้ายแรงถึงชีวิต

ค่ะ

วันพรุ่งนี้ ผมจะไปปลูกฝีให้ชาวบ้านทุกคนที่ตลาด

ค่ะ

แม่หญิงต้องมาให้ได้นะ

เพราะแม่หญิง เป็นคนอุ้มบุญเป็งออกจากวัด

เชื้อโรคอาจแพร่เข้าสู่ร่างกาย

และการปลูกฝีเท่านั้น ที่จะช่วยแม่หญิงได้

วันนี้ตอนที่แม่หญิงออกจาก โรงพยาบาลไปพร้อมกับบ่าว

ผมก็เรียกไว้ไม่ทัน

ต้องมานะ มาให้ได้นะแม่หญิงซ้องปีบ

อาม่า

อ้าว อาทรัพย์ กินข้าว

ฮ่อ

โอ้โฮ

แล้วเจ้าล่ะ หายไปทั้งวัน ไปทำอะไรที่ไหน

อาบัวเกี๋ยง เรื่องของผู้ใหญ่นะ

ละอ่อนอย่าวุ่นวาย

แล้วลื้อล่ะ ไปชอบพอแม่หญิงที่ไหน

อ้าว

ชื่ออะไร

อาม่า

อั๊วไปทำงาน

วันพรุ่งนี้ อั๊วต้องไปตั้งโต๊ะปลูกฝีให้ชาวบ้าน

ก็เลยไปเที่ยวป่าวประกาศ ให้ชาวบ้านรู้ทั่วๆ กัน

นี่ บุญเป็ง เป็นโรคไข้ทรพิษนะ

เจ้าควรจะพาเพื่อนๆ ไปปลูกฝี

- อาม่าก็ด้วยนะ - เออ

ได้แน่นอน

ใช่ เอาเชื้อไวรัสจากวัว ที่เป็นโรคนี้มาเพาะ

ทำให้เชื้ออ่อนลง แล้วมาใช้กับคน

คนที่ได้รับเชื้อ ก็จะเกิดตุ่มฝีที่แผล

แต่มันจะค่อยๆ หายไป

แต่ร่างกายจะมีภูมิต้านทาน แล้วไม่เป็นโรคนี้อีก

ป้องกันได้คราวละสามถึงห้าปี หลังจากนั้นต้องมารับวัคซีนใหม่

ถามละเอียดอย่างนี้ อยากเป็นหมอเหมือนเราหรือ

ก็ต้องไปโรงเรียน

วิ่งซนกับเพื่อนทุกวันอย่างนี้ จะรู้หนังสือได้อย่างไร

เดี๋ยวก่อน

เดี๋ยวก่อน

เรื่องเรียนไม่ควรรอ

เรื่องนี้ก็เหมือนกัน

บัวเกี๋ยงรู้จักแม่หญิงที่ชื่อ…

ซ้องปีบ

ก็รู้จักตั้งแต่วันแรก ที่มาเหยียบเชียงใหม่

เคยคุยกันไม่กี่ครั้ง วันนี้ก็เจอที่โรงพยาบาล

วันนี้มีผู้ชายตามแม่หญิง มาที่โรงพยาบาลด้วย

ตามติดไม่ห่างเลย

คนรักของแม่หญิงหรือ

ต้องมานะ มาให้ได้นะแม่หญิงซ้องปีบ

พริมพี่

แล้วคุณเป็นใคร

นี่ผมหลับหรือตื่นเนี่ย

ผมฝันอยู่หรือเปล่า

แล้วพริมพี่ล่ะ

น้ำ

น้ำ

หิวน้ำ

น้ำ

กาสะลอง

เธอ…

ให้ฉัน ให้ฉันกลับเถอะนะ

เธอปล่อยฉันไปเถอะนะ

ตอนนี้ทุกคนที่บ้านคงเป็นห่วงฉันน่ะ

ให้กฤตพาฉันกลับเถอะนะ

เธอขังฉันไว้ที่นี่ไม่ได้นะ

จะให้ฉันรับรู้ เรื่องราวของเธอไปถึงไหน

ฉันเคยรักหมอทรัพย์

แล้วไง มันเดือดร้อนเธอมากเลยเหรอ

ฉันไม่อยากรับรู้เรื่องแล้ว

เธอต้องปล่อยให้ฉันกลับบ้านนะ

ฉันจะกลับบ้าน เธอต้องปล่อยฉันกลับบ้าน

คุณว่ามันไม่แปลกเหรอ ที่สองคนนั้น จู่ๆ ก็หายไปตั้งสองวันสองคืนแบบนี้

โธ่ คุณ ก็นานๆ ที

สองคนนั้นน่ะ มันจะได้อยู่ด้วยกัน สองต่อสองสักที

ก็ปล่อยให้มันได้ปล่อยผีกันบ้าง

เฮ้ย แต่ว่ามันไม่จำเป็น ต้องติดต่อไม่ได้ขนาดนี้ไหม

คือฉันโทรไปก็แล้ว ไลน์ไปก็แล้ว

ทักไอจี เฟซบุ๊กไป ไม่มีใครตอบสักคนเลย

อ้าว ก็เขาต้องการ ความเป็นส่วนตัวกันไง

ส่วนตัวเหรอ

ก็ เหมือนเวลาที่…

ผมอยู่กับคุณ ผมก็ไม่เห็นจับมือถือผมเลย

เพราะว่าผมไม่อยากให้ใคร โทรมารบกวนเวลาของผม

ตลอด 48 ชั่วโมงเนี่ยนะ

ถ้าผมได้อยู่กับคุณ 48 ชั่วโมง

ผมก็จะทำแบบนั้น

นี่ ขอร้อง ไม่ต้องมาเนียนเลย

ใช่เวลาไหมเนี่ย

เออคุณ อย่าคิดมากเลย พรุ่งนี้เราบินไฟลต์ตั้งบ่าย

มันกลับมา เก็บข้าวเก็บของตอนเช้าก็ทัน

แล้วถ้าเขาไม่มา ทำไงล่ะ

เป็นไปไม่ได้ 100 เปอร์เซ็นต์

สองคนนั้นเนี่ยรักงานจะตาย

มันไม่มีทางเอาเวลาฮันนีมูนเนี่ย มาเบียดเวลาคนไข้หรอก

เชื่อผม

ผมจะกลับบ้าน

ใช่

แต่ผมมีหน้าที่ มีคนไข้ต้องดูแล

นี่ ผมอาจจะเคยทำผิดอะไรไว้กับคุณนะ

ผมจะชดใช้ให้ แต่ตอนนี้ผมต้องกลับไป

นี่มันอะไรกันน่ะ

เปิดสิ

เปิดสิวะ

ผมจะกลับมา เชื่อผมเถอะ

ถ้าผมทำอะไรผิด ผมยินดีชดใช้

ผมสัญญาครับ

ปล่อยผมไปเถอะ

จะมีใครมาเหรอวะ อาทรัพย์

คนจีนอีก็รักษาแบบจีนนะ

คนเมืองก็มีหมอยานะ

คนที่นี่ อีไม่ชอบไปหาหมอฝรั่งหรอก

คงต้องทำให้ดูเป็นตัวอย่าง สักคนสองคนก่อนน่ะอากง

พอพวกชาวบ้านอีเห็น เดี๋ยวอีก็มากันเอง

อือ ดี แล้วจะเอาใครเป็นตัวอย่างวะ

- ก็อากงไง - อ๋อ

เฮ้ย อากง

ลื้อปลูกฝีให้อั๊ว ก่อนขึ้นมาเชียงใหม่

สามวัน อั๊วจับไข้หัวโกร๋นอยู่ ลื้อจำไม่ได้เหรอ

อั๊วไม่เอาแล้ว เจ็บฉิบหายเลย

เที้ยซี่อะ

เที้ยซี่

เที้ยซี่เหรอ

เที้ยซี่

- เที้ยซี่ - เที้ยซี่

เฮ้ย เดี๋ยวก่อน เฮ้ยเดี๋ยวก่อน

อาม่าๆ

จะไปไหนล่ะ

ไม่เจ็บๆ

ไม่เจ็บอะไร ก็ลื้อบอกว่า เจ็บฉิบหาย เที้ยซี่อะ หา

ลื้อจะไปไหน ลื้อจะไปไหนเล่า โอ๊ยๆ

เฮ้ยเดี๋ยวก่อน

กระซิบกันไม่กี่คนยังดังขนาดนี้

ถ้าพวกอีไปบอกต่อๆ กัน จะดังขนาดไหนอากง

ก็คงจะทั้งชุมชนนั่นแหละ

ลื้อจะโทษอั๊วก็ไม่ได้นะ นี่ไงป้ายลื้อเขียนผิด

นี่ไง "ปลูกฝีป้องกันไข้ทรพิษ" คนที่นี่ก็กลัวสิ

นี่ คนที่นี่ ลื้อต้องเขียนว่าสับสุก

พูดว่าสับสุก คนที่นี่ถึงจะคุ้นเคย

ความผิดของลื้อ

อุ๊ย

อั๊วไปหาเพื่อนก่อนก็แล้วกัน

อี่นาย

พ่อแม่พี่น้อง

พ่อแม่พี่น้อง พ่ออุ๊ย แม่อุ๊ย

ชาวตลาดหลวงที่เคารพ

วันนี้ หมอจากโรงพยาบาลแมคคอร์มิค

มาเปิดบริการปลูกฝี เพื่อป้องกันโรคไข้ทรพิษ

ให้พวกเราทุกคน

ขอเชิญทุกคนมารับการปลูกฝี

ที่ตลาดหน้าวัดเกต โดยไม่เสียค่าใช้จ่ายแต่อย่างใด

ระยะนี้ เชื้อโรคกำลังแพร่ระบาด

ทางโรงพยาบาลจึงออกมาอำนวย ความสะดวกให้พวกเราทุกคนถึงบ้าน

แล้วพบกัน

ที่ตลาดหน้าวัดเกต วันนี้

นายหมอ

บัวเกี๋ยง

โอ้โฮ สุดยอดเลย นี่ตัวอย่างที่ดี

เห็นหรือเปล่าเนี่ย

ละอ่อนตัวกะเปี๊ยกแค่นี้เนี่ย ยังไม่กลัวเลย

- ใช่ - มันไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกนะ

ถ้าลื้อจะกลัวนะ ลื้อกลัวติดโรคดีกว่า

โอ๊ย ทรมานมากเลย

เพราะฉะนั้น จำไว้นะ สับสุกไว้ปลอดภัยแน่นอน

เราก็เพิ่งรู้ว่าคนที่นี่ เขาเรียกปลูกฝีว่าสับสุก

- บัวเกี๋ยงๆ - เฮ้ย จะไปไหนเล่า

จะไปไหน จะปลูกฝีไม่ใช่เหรอ

อยู่ก่อนนะๆ

เอาไงดีวะ

อย่าลืมวันนี้ที่จะ…

- จะไปไหนเล่า เฮ้ย - ปลูกฝีเพื่อ…

ไม่กลัวเชื้อโรคเหรอ ไม่กลัวเชื้อโรคกันเหรอ

โธ่

เอาไงดีวะอาทรัพย์

กง อั๊วพูดอะไรผิด

หูย ไม่มี

งามปะล่ำปะเหลือ งามแบ๊ะงามง่าว

เคาะ

อ้าว แล้วลื้อจะทำอะไร

เก็บของกลับโรงพยาบาลน่ะสิอากง

อั๊วว่า คงไม่มีใครมาแล้วล่ะ

เจ็บมากไหมแม่หญิง

หลังจากสับสุกแล้ว วันแรกห้ามให้แผลโดนน้ำ

หรือเอายาอื่นมาทาที่แผลเด็ดขาด

พอผ่านไปสามวัน แผลจะแดงขึ้น

พอครบแปดวัน ก็จะมีตุ่มฝีเกิดขึ้นที่แผล

หลังจากนั้น 14 วัน

ฝีจะยุบ แห้งเป็นแผลสะเก็ดแล้วก็หลุดไปเอง

เดินตัดหน้ารถแบบนี้ ถ้าหากหลบไม่ทันก็ชนเข้าให้แล้ว

ผมไม่จำเป็นต้องตอบ

หมายถึงคู่หมายกันเหรอ

ถ้าไม่ใช่ ทุกคนก็มีสิทธิ์ชอบพอแม่หญิงได้

คำนี้ควรจะออกจากปากแม่หญิงซ้องปีบนะ

ไม่ใช่ปากคนอื่น

เฮ้ยๆ ไปเร็วๆ

อี่นาย

อ้ายมั่นฟ้า

อ้ายมั่นฟ้า

อ้ายมั่นฟ้า

หา

อย่านะ

อ้าย

อ้าย อย่านะ

อ้าย อย่า

มึงหยุดประเดี๋ยวนี้

- มึงหยุด - ปล่อย

ค่ะ

ก็

ไป

แม่หญิง

ขอบใจแม่หญิงนัก ที่วันนี้มารับวัคซีนกับผม

ถ้าไม่ได้แม่หญิง พวกชาวบ้าน ก็คงไม่กล้ามาปลูกฝีกันหรอก

เดี๋ยวก่อนสิแม่หญิง

ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะถาม

ผมอยู่รอเจอแม่หญิง

ผมไม่รู้ รู้แค่ว่าผมจะรอ รอจนเจอแม่หญิง

ต่อให้ต้องรอจนเช้า ผมก็จะรอ

ถ้าผมไม่ได้ยินคำตอบจากปากแม่หญิง คืนนี้ผมคงนอนไม่หลับ

เมื่อตอนเย็น แม่หญิงไปที่ไหนมา

ไปกับมั่นฟ้าหรือเปล่า

มั่นฟ้าห้ามไม่ให้ผม ข้องแวะกับแม่หญิง

แต่ผมไม่ได้สนใจคำพูดเขา มากไปกว่าความรู้สึกของแม่หญิง

ขอเพียงแม่หญิงบอกผม ว่าแม่หญิงไม่ได้ชอบผู้ชายคนนั้น

หมายความว่าอย่างไร

นี่

พูดกันให้รู้เรื่องก่อนได้ไหม ซ้องปีบ

- อาม่า - ไปๆ

ไป อาเกี๋ยง ไปที่อื่น

อ้าวไปที่อื่น ลื้อไปที่อื่น อย่ามาทางนี้

อาม่าอยู่ตรงนี้แล้ว ลื้อออกไปสิ

- บอกให้ไป - ทำอะไรกันน่ะ

นายหมอ

บัวเกี๋ยงๆ จะรีบไปไหน

คุยกับเราก่อน

ก็อย่าไปมองสิ

ไอ้บัวเกี๋ยง ลื้อมาบอกทำไมว่าอั๊วอยู่ตรงนี้

โอ๊ย ทำไมไม่บอกว่า อั๊วเข้านอนแล้วล่ะหา

นี่

เรื่องสับสุก พรุ่งนี้จะพาไปเยี่ยม บุญเป็งแล้วค่อยว่ากัน

แต่ตอนนี้ตามเรามาก่อน มา

ไม่เอา ข้าเจ้าไม่สับสุก

บัวเกี๋ยงมานี่ ถอดรองเท้า

ปล่อยข้าเจ้า ข้าเจ้าไม่สับสุก

ตามเรามา

ไม่ใช่เรื่องนั้น เรื่องนั้นก็สำคัญ

แต่เรื่องนี้สำคัญแบบเร่งด่วน

แม่นแล้ว

บัวเกี๋ยง

เราไปถามแม่หญิงแล้วว่า แม่หญิงพึงใจมั่นฟ้าหรือเปล่า

แต่แม่หญิงไม่ตอบ

หรือว่าเขาสองคนเป็นคู่รักกันจริงๆ

ถ้ามั่นฟ้าไม่ใช่คนที่แม่หญิงพึงใจ แล้วแม่หญิงก็ยังไม่พึงใจใคร

เราก็ยังมีความหวังน่ะสิ

เจ้าพูดถึงใคร

อั๊วไปทำงานก่อนนะอาม่า

อ้อ เออๆ แล้วก็ไม่ต้องเตรียมยา มาสับสุกให้อาม่านะ

อาม่าแก่แล้วนะ

อาม่ายอมเสียสละ เป็นคนสุดท้ายของเชียงใหม่

อาบัวเกี๋ยง ปากดีนักนะลื้อ

เอาสิ เราอยากผูกมิตรกับชาวบ้าน เยอะๆ เหมือนกัน

วันนี้มีออกตรวจสายๆ

อือ

อาบัวเกี๋ยง แล้วอย่าไปตีกับใครนะ พวกเด็กผู้ชายน่ะ

นายแคว้น

- อีเหมย - ค่ะ

ไปลูก

ไปลูก

แม่หญิง

หา ดูพวกผู้ชาย

อ้าว อี่นาย

อี่นาย

ขอประทานโทษนะขอรับ

เข้าใจแล้ว ขอโทษนะครับนายแม่

อ้าว

ผมก็แค่มาดู แล้วก็ชื่นชม ศิลปะประเพณีของคนเมืองนี้

ชื่นชมอ้ายด้วย

เฮ้ย

ไปค่ะ

อ้ายรำและใช้ดาบได้เก่งมากจริงๆ

มานี่

- อี่นาย - ข้าเจ้าอยากได้ดอกเอื้องตาเหิน

- แหม งามจริงๆ - อี่นาย

โอ๊ย ไปเว้ย

แม่หญิง

อี่นาย

แม่หญิงซ้อมรำเสร็จแล้วหรือ

ค่ะ

ค่ะ

- อ้ายๆ - อ้ายๆ

- ผมๆ - ผมๆ

ไปเว้ย ไปๆ ไป

ผมด้วยแม่หญิง

ถ้าแข่งปีนขึ้นไปดีๆ ไม่ได้ จะสู้กันก่อนก็เอา

เราไม่ทำใครก่อน

แต่ถ้าใครทำเราก่อน เราก็ไม่ยอมเหมือนกัน

อ้ายบ่าวจีน

อี่นาย

- มา - เอาเลย

- อ้ายมั่นฟ้า - อ้ายมั่นฟ้า

- อ้ายมั่นฟ้า - อ้ายมั่นฟ้า

- อ้ายมั่นฟ้า - นายหมอ

- อ้ายมั่นฟ้า - นายหมอ

- อ้ายมั่นฟ้าๆ - นายหมอๆ

- หา - นายหมอ

นายหมอ

- อ้ายมั่นฟ้าๆ - อ้ายมั่นฟ้าๆ

ไปกันเถอะค่ะ

- มั่นฟ้า มั่นฟ้า อ้ายมั่นฟ้า - อ้ายมั่นฟ้า

อ้ายมั่นฟ้า

แม่หญิง

อ้ายมั่นฟ้า

นายหมอ

บัวเกี๋ยง

อ้ายบ่าวจีน

คำบรรยายโดย: จิราภรณ์ พิสิฏฐ์ศักดิ์