Original subtitles

Ze zeiden precies hetzelfde. -En bijna tegelijkertijd.

'Vergeet het niet', zei papa terwijl hij je aankeek.

'Vergeet het niet', zei Felix toen hij je had gekust.

Ja?

Hallo.

Het komt niet goed uit. Ik zou jou bellen.

Dat weet je best. Veel, heel erg veel.

Natuurlijk, hou toch op.

Naar de bergen, met m'n moeder en m'n dochter. Een familiekwestie.

Dat vertel ik nog wel eens.

Waag het niet.

Ja, heel veel.

Luister nou. Ik hou echt van je.

Het is voorbij, Rosario. C'est fini.

Als je niks doet, verlaat je deze meisjeskamer in een houten kist.

Na een lijdensweg.

Mag ik?

Wat zat je te doen, oma? -Niks.

Je ziet er mooi uit. -Ja?

Zo fris als een roos in de ochtend.

Zijn de vissers vertrokken? -Ja.

De vorige keer kwam je vader thuis met een mand vol forel.

Gevangen door Felix. Maar ik kan niet tegen vis in huis.

Arme Felix. Hij houdt echt van je.

Arme forel. Waren ze lekker?

Ze pasten haast niet in de oven.

We hebben er drie dagen van gegeten.

Hield opa ook van vissen? -Van jagen.

Gezonde buitenlucht, zei hij. Hij wandelde wel, maar schoot niks.

De helft van de patrijzen had ie niet zelf geschoten.

Maar hij had jou aan de haak geslagen. De mooiste, stijlvolste, charm...

Het duurde niet lang. Joaquin overleed een kleine tien jaar later.

Maar we hadden een lief dochtertje gekregen...

...waar ik veel van hou en met wie het altijd botst.

Mijn moeder. -Waar is ze?

In de woonkamer, weer aan de telefoon.

De vissers missen jullie nu al.

Ben je nog Frans aan het leren? -Nou en of.

Door jou ben ik ervan gaan houden.

Tartarin van Tarascon. -Dat kun je zo mooi voordragen.

'M'n eerste bezoek aan Tartarin van Tarascon...

...staat onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift.

Dit was zowat twaalf of vijftien jaar geleden...

...maar ik herinner het me nog als de dag van gisteren.'

Heb je het hier naar je zin? -Jouw meisjeskamer voelt vertrouwd.

Ze hadden de scheidingswand tussen de kamers weg moeten halen.

Dan was het prachtig geworden. -Ik klaag niet.

Mis je je oude huis niet?

De tuin, soms.

Een sprookjesoma die haar rijkdom verdeelt.

Terwijl ik nog leef. -Ooit zal ik de erfenis uitgeven.

Gebruik het voor een woning...

...of voor een grootse bruiloft met Felix.

Zoiets. Of zet het op de bank voor je toekomstige baby.

Nee, nee.

Het spijt me. Het is alleen...

Heb je zin in het reisje?

Alleen wij drietjes.

Kom verder, Elenita.

Heb je zin in de reis? -Ja, zeker.

Het is nog niet te laat. Om het af te blazen.

En de slaaptrein dan? En het hotel, de zonsondergangen?

Alles is al door je man betaald. -Dat weet ik, maar...

Heb je je bedacht, Elena? Waarom?

Vertrouw je het niet dat Paco ons naar de bergen stuurt?

Of heb je andere plannen?

Het klinkt misschien raar, maar ik ben dolblij met het reisje.

Ja, dolblij. Dat woord gebruikte jij als kind altijd.

Je was overal dolblij mee. Zo zei je dat altijd.

Dolblij met een pop of nieuwe schoenen, of als je laat thuis mocht komen.

Dat is waar.

Ben je die vreugde kwijt?

Natuurlijk niet.

En jij?

Stoor ik? -Nee, hoor.

Ik vind die dingen maar niks. -Het is handig.

Voel je je niet bespioneerd?

Je bent altijd beschikbaar, je bent eraan overgeleverd.

Waarom zouden ze je altijd moeten kunnen vinden?

Heb je nooit zin om te verdwalen, te verdwijnen?

Een tijdje, in elk geval.

Dan stuur je een ansichtkaart vanaf die plek...

...of iemand vindt je lichaam voordat de gieren dat doen.

Je gaat toch niet raar doen in de bergen, hè?

Kan ik helpen?

Hij grijpt m'n borst. Z'n dunne vingertjes aaien me.

Z'n gemanicuurde nageltjes raken me aan. Dan begint hij te zuigen.

Hij zuigt, ademt en sabbelt zonder een druppel te krijgen.

Melk vloeit zodra het kind is geboren...

...maar er komt geen kind.

Dat had Felix me gevraagd, om een zwangerschapstest te doen.

De test was negatief.

Ik had het verwacht, maar ben toch verdrietig.

De stumper. Hij drong aan, ik hield de boot af.

'Als je promotie hebt gemaakt', zei ik, als zo'n huisvrouw die ik niet wil zijn.

Hij zei: 'Als het een jongen is, noemen we hem Augusto, naar mijn vader.

Een meisje vernoemen we naar jou.' -Felix is een lieve knul.

Lief, attent, hartelijk, vriendelijk.

Hou je van hem? -Nee. Ik wil geen kinderen.

En hij is erdoor geobsedeerd.

Hoe ging dat vroeger? -Mannen vonden er weinig van.

Toen ik je vader vertelde dat ik zwanger was, vroeg hij of ik blij was.

Ik was jong, ik voelde er niks bij. Maar ik zei dat ik blij was.

Hij kuste m'n voorhoofd en ging weg.

Later nam hij foeilelijke bloemen mee. Maar hij bedoelde het goed.

Opa wilde wel kinderen, maar vroeg nooit wanneer m'n eisprong was...

...en hij zei niks toen de dokter zei dat we geen kinderen meer konden krijgen.

Felix kon niet wachten. Hij wilde het al weten.

Ik was net over tijd, en hij was al door het dolle.

Die mannen van tegenwoordig bemoeien zich overal mee.

Jij moet het heft in eigen handen nemen, niks uitleggen...

...en gewoon verdwijnen, zoals oma zei.

Hij liet niet los, zoals de baby die ik hem niet schenk.

We gaan even wat eten en wat rusten...

...en dan vertrekken we en denken we er niet meer aan.

Mijn huwelijksreis begon in de Oriënt Express.

Een idee van opa waar ik nog steeds blij om ben.

Het is perfect om je huwelijk te beginnen terwijl de trein rijdt...

...en je gretig al die landen in je op kunt nemen.

Wij namen de Transsiberië Expres, met van die couchettes.

Ik schrok altijd wakker als onze dikke medepassagier haar nachtpon aantrok.

Of als Paco lag te snurken in het bed boven of onder me.

Ik kan me niet voorstellen dat ik met Felix zo'n treinreis zou maken.

Er zijn nu vliegtuigen, auto's en bussen. De trein is ouderwets.

Nu reizen mensen graag in groepen, dat was toen nog niet.

De rollen waren toen duidelijker. Het vriendje werd de echtgenoot.

Daarnaast was er de minnaar.

Dat was spannend, of bevrijdend.

Nu is het vriendje de echtgenoot en de minnaar...

...een vriend, een collega, een incestueuze broer.

M'n moeder...

...en m'n dochter.

M'n moeder en m'n oma.

M'n dochter en m'n kleindochter.

Liefje, ga slapen.

Welterusten.

Welterusten.

Waar denk je aan?

Hoor je dat?

Haar zoete ademhaling.

Ik maakte me zorgen.

Maar ze slaapt als een roos. Dat is een goed teken.

Was ik een slechte slaper?

Het ging wel. -Maar ik maakte ook zo'n geluid.

Tegenwoordig snurk je. -Kun je me horen in je kamer?

Het is niet mijn kamer, maar nog steeds de hare.

Wordt ze gelukkig?

Ik weet het niet.

En jij?

Ben jij gelukkig?

Mam?

Je hebt geen moeder meer. Die is voorgoed verdwenen.

Doe niet zo raar.

Lig je lekker? -Hemels.

Net zoals in de Oriënt Express? -Nu doe jij raar.

Welterusten, Elenita.

Wat toevallig.

Dit is Fernando. M'n moeder, Rosario.

En m'n dochter Beatriz. -Aangenaam.

Tot kijk.

Ik ga extra handdoeken halen.

Is dit het idee? Dat we voor mama's chaperonne spelen?

Ze heeft geen chaperonne meer nodig.

Waar kwam hij ineens vandaan? -Geen idee.

Wanneer houdt ze eens op?

Zit je erover in? -Op haar leeftijd...

Wanneer ben je dan te oud om... -Geen idee.

Ben jij te oud om... -Nee.

En ik? Ben ik ook te oud om te... Wat, eigenlijk?

Om te ademen, om te gaan en te staan waar je wilt...

...om te leven. -Precies.

Ik heb medelijden met papa.

Met hem hoef je geen medelijden te hebben. Met niemand.

Je had het beloofd. -Ik heb niks beloofd.

Waarom ben je gekomen? -Om jou te ontvoeren.

En m'n moeder en m'n dochter ook? -Ja, als het moet.

Geef het maar toe. -Wat?

Je hoopte dat ik zou komen. -Nee.

Zodat je er met mij vandoor kon.

Ik zit in kamer 24. -Er komt niks van in.

Laat me je mee uit lunchen nemen.

Jullie alle drie. -Ik zal het overleggen.

Goed idee om hierheen te gaan.

Waarom precies?

We zijn weg van alles...

...maar toch is het alsof de wereld binnen handbereik ligt...

...voorbij de bergen.

Doe ik je pijn? -Ik voel me als herboren.

Jij hebt me geleerd om te reizen met weinig bagage.

Dat vind ik prettig. -Weinig bagage.

En waar zou je heen willen zonder bagage, Beatriz?

Kom verder.

Waar zijn de extra handdoeken?

Die hebben we niet nodig. Deze zijn groot en ruw, daar hou ik van.

Kijk eens. Ik lijk zo net een uil, of niet?

We zijn uitgenodigd voor de lunch.

Alle drie?

Wil je niet liever... -Nee, we gaan met z'n drieën.

Wat zouden jullie mannen zeggen? -De mijne zou geschokt zijn.

Je vader zou het leuk vinden.

Z'n vrouw en z'n dochter, twee naakte, weerloze meisjes.

Arme papa.

Nu zijn we van jou, mam. Twee meisjes, aan jou overgeleverd.

Hoe vaak deed je ons in bad?

Ik hield van het water...

...maar Beatriz moest altijd huilen. Oma moest haar onderdompelen.

Zusjes. -Wat?

Jullie zijn m'n zusjes.

Het water wordt koud. -Kom er dan maar snel uit.

Je nieuwste aanwinst.

Hoe vind je hem?

Aardig.

Hij houdt van me.

Elenita. -Wat?

Is dat niet vermoeiend? -Wat?

Zoveel liefde. Zoveel mannen die van je houden.

Aasgieren die dag en nacht om je heen cirkelen.

Nee, hoor. Het is niet vermoeiend.

Ik heb die baan gekregen. En zoals ik al zei...

...kwam m'n kennis van het Frans goed van pas.

M'n moeder is getrouwd.

Dat weet ik. -Waar ben je dan op uit?

Heus, ik hou van...

Ik stap hier uit.

Tot zo in het hotel.

Dag, bedankt voor het eten.

Mis de zonsondergang niet.

Ik heb gedroomd dat de test positief was en ik een dochter kreeg.

Ik werd moeder, mama werd oma, en oma werd overgrootmoeder.

Ze zag er blij uit toen ze ons zusjes noemde.

Weet je wat je nu voelt, Beatriz?

Ik zal het je zeggen.

Duizeligheid.

Bea.

We zaten op je te wachten. -Hoezo?

Om naar de zonsondergang te kijken. -Ik kan niet.

Ik ga weg. -Waarnaartoe?

Hou op. -Wat heb je toch?

Natuurlijk, de zonsondergang. Sorry.

sta toch op, sta toch op de lente is zojuist geboren

boven de valleien hangt een rozenrode mist

alles in de tuin siddert en zingt je raam

is vol van zonlicht als een vreugdevolle blik

en rond de tuiltjes van paarsbloeiende sering

ziet men vlinders en bijen

die fladderen en zoemen

en de kleine trillende klokjes van de lelietjes-van-dalen

hebben Eros gewekt

Eros die lag te slapen in het bos

hebben Eros gewekt die lag te slapen

in het bos

Ik voel de bijtende pijn, het knagen.

De tanden van de rat worden langer. Scherper, zoals Joaquin altijd zei.

Ik verdrink hem nu hij nog klein is.

Ik ben hier met een reden.

De man met de grote auto. -Nee, dat niet.

Wat zie je in hem? Hij is oud, gerimpeld en nerveus als een vieze, oude man.

Wat weet jij van vieze, oude mannen? -Ik herinner me papa.

Hoe hij aan z'n vrouwelijke personeelsleden zat...

...in het geniep, met allerlei smoesjes.

Een heel leven met één partner is niet zo makkelijk.

Stel je jou en Felix voor, over twintig jaar.

Huiver je bij dat idee? -We zijn niet getrouwd.

Maar hij wil een gezin stichten, zoals dat heet.

Mag ik je een goede raad geven?

Doe het niet. Vooral de kinderen niet.

Hij is niet de eerste, of wel?

Ik vrees dat hij de laatste is. -Maak jij het altijd uit?

Meestal wel. -Hoe voelt dat?

Het geeft voldoening om het uit te maken.

Drie magische woorden zijn genoeg. 'Het is uit.'

En dan noem je zijn naam.

Die en die, zus of zo. Hij knippert met z'n ogen.

Hij kijkt angstig, geschokt, boos...

...en heft misschien even z'n hand.

Dan zeg je de spreuk nog eens.

'Het is uit.'

Fluisterend.

Overspoeld door een zalig gevoel van verlies en opluchting.

Mam, je bent vreselijk.

Ja, liefje.

Ik ben vreselijk.

Vroeg of laat zul je merken dat jij ook vreselijk bent.

Dat is volwassen worden: merken dat we vreselijk zijn.

Ik ben hier niet vanwege die man.

De reden voor dit reisje is iets heel anders.

Wat zei je vader?

Hetzelfde als Felix.

'Vergeet het niet.'

Jouw taak zit erop.

Nu ik nog.

Je vader heeft ons dit reisje aangeboden...

...zodat ik oma kon vertellen dat ze het huis uit moet.

Wat? -Je hebt me wel gehoord.

Hij haat het dat ze bij ons woont.

Ze moet naar een tehuis. -Wat vreselijk.

Ik kon je lieve vader niet ompraten.

Mijn 'lieve vader' is wreed en ondankbaar.

Oma geeft hem een erfenis, en hij zet haar het huis uit.

Hij is niet de enige boosdoener. -Misschien niet.

Je hebt niet erg je best gedaan. -Ik ben geen huisvrouw. En jij dan?

Jij hebt oma verwaarloosd.

We kletsen aan de telefoon. Ik denk vaak aan haar.

Maar ik ga inderdaad niet zo vaak langs.

Toen ze bij ons introk, ging ze je bezoekjes bijhouden.

Die werden steeds korter, zei ze.

Weiger het gewoon. -Ze is niet gelukkig.

Het is oneerlijk. -Misschien.

Ik snap jou niet.

Dat is hypocriet, Bea. -Noem me geen Bea.

Neem jij haar dan. -Als het kon.

Praat met je vader. Misschien als jij het vraagt...

Denk je? -Hij kan jou niks weigeren.

Dat betwijfel ik.

Misschien geeft hij toe als jij belooft dat jij veel tijd voor oma vrijmaakt.

Ik ben klaarwakker.

Ik ga... -Ik hoef het niet te weten.

Ik kan er niet meer tegen. Laten we onmiddellijk weggaan.

Die vreselijke vrouwen.

Ze dansten wel mooi. -Wat willen ze?

Liefde en aandacht, denk ik. Dat is wat moeders en dochters willen.

Het is niet genoeg dat ik haar gebaard heb.

En die andere moet ik bedanken dat ze me op de wereld heeft gezet.

Je moeder was heel beleefd, ze keek me nauwelijks aan.

Je dochter herinnerde me eraan dat je een nette, getrouwde vrouw bent.

Laten we ervandoor gaan. -De auto staat klaar.

Zou je me ontvoeren? -Absoluut.

Waar zouden we heen gaan? -Naar Parijs, Berlijn, Rome.

Naar een verlaten strand of een dichtbegroeid, overwoekerd bos.

Of naar dat rustige hotel van laatst.

Wat ruik ik?

Jou, of je geurtje?

Hoe lang blijf je nog rondsluipen?

Tot de haas in de val trapt...

...de gazelle is gevangen...

...tot jij in het aas hapt en niet meer kunt ontsnappen.

Anderen zullen bijten, en de vissers zullen zich verkneukelen.

Hou je van me?

Ik heb je graag bij me.

Blijf je?

Ik moet m'n kind naar bed brengen en op m'n moeder passen.

Je bent blij dat ik ineens opdook...

...als een ongeduldige minnaar. Geef maar toe dat je blij bent.

Ik ben heel blij.

Goedemorgen. -Hallo, oma.

Je ziet er goed uit.

Tot ziens.

Ga je weg?

Ja.

Waarnaartoe?

Ik ben voor de lunch terug.

Wakker worden, Elenita. We gaan wandelen.

Waarheen? -Naar de hoogste bergtop.

Doe me een lol.

Schiet op. Ik wacht op je.

Je bent nog steeds mooi. Hoe komt het dat je zo sprankelt?

Vast door je egoïsme.

Egoïsme is een onuitputtelijke bron van energie. Dat zie ik nu.

Wat kan ik zeggen zodat je me niet vergeet?

Waar denk je aan?

Wanneer was ons laatste reisje?

Lang geleden.

Hoe heette dat vriendje van je dat verongelukt is?

Luis.

Hield je van hem?

Hij bracht me liefde voor de natuur bij.

Waar dacht je nou aan?

Aan jou.

Tot ziens.

Hallo. -Zegt u het maar.

Ik wil graag geld opnemen.

Alstublieft. -Dank u wel.

Ik kijk graag naar je. -Wat is het hier prachtig.

Jij bent de gelukkigste van ons drieën. -Dat weet ik niet.

Je maakt me blij.

Zeg eens.

Heb ik je verwaarloosd?

Een beetje.

Je voelt je in mijn huis nog niet thuis.

We zijn optimisten. -Ik ben geen optimist.

Ik ben praktisch. -Dat is hetzelfde.

We besluiten om samen gelukkig te zijn omdat dat beter uitkomt.

Maar harmonie uit egoïsme grenst aan zelfgenoegzaamheid.

Daar hebben we het egoïsme weer. Maar jouw tekortkoming is erger.

Ik ben gedwee. -Jij?

Zacht van buiten, keihard van binnen.

Jouw tekortkoming is je goedheid.

Je goedheid, hoe raar dat ook klinkt.

Het is lastig om met zo'n goed mens samen te leven.

Zo attent, verfijnd, toegeeflijk en gemakkelijk...

...zo ondraaglijk bereid om altijd te behagen.

Ik ben geen heilige. -Dat misschien niet...

...maar je bent wel te goed, onverdraaglijk goed.

Ik hou wel van je.

Ik hou ook van jou.

En ik ben dol op m'n kleindochter.

Stel je voor...

...ik ben zelfs stiekem gehecht aan m'n schoonzoon...

...die bij z'n grillige vrouw onder de plak zit.

Bea stelde voor de muur te slopen. Dan wordt het een prachtige kamer.

Voor wie?

Voor jou, natuurlijk.

Dat hoeft niet.

Haar oude kamer is prima.

Echt.

We beginnen zodra we terug zijn. Je kamer wordt prachtig, dat zul je zien.

Zeg eens. Als ik je zou vertellen dat ik ziek was en niet wilde lijden...

...zou je me dan duwen?

Pap? Je kunt oma niet het huis uitzetten.

Je hebt beloofd dat ze kon blijven, je moet je aan je woord houden.

Ja, met mij is alles goed. Luister.

Ik wil m'n excuses aanbieden. Ja, m'n excuses.

En dan nog iets.

Ik hou van je.

Nee, er is niks aan de hand. Met mij is alles prima.

Dag, pap.

Missie volbracht.

INTERNATIONALE BESTEMMINGEN FRANKRIJK

Een perfecte plek om dingen te overdenken.

Hierboven? -Ja, vlak bij de hemel.

Mam, toe. Niks voor jou om zo sentimenteel te doen.

Ik geloof in de hemel, dat weet je. -En in de hel?

In de hel geloof je niet, die ervaar je.

Zou je willen blijven? -Een paar dagen.

In je eentje? -Tot m'n nieuwe kamer klaar is.

Daar ben ik blij om.

Dat is de taak van een moeder, toch? Om vreugde te schenken.

En de taak van een dochter? -Om ons te ergeren.

Altijd?

En soms om ons lijden te besparen.

De sneeuwkoningin keert terug om haar prins van het ijs te redden.

Je zegt aardige dingen tegen mama.

Bea. -Beatriz.

Ben je alleen?

Ik moest tegen je zeggen dat ze naar huis is.

Ze zal het nog uitleggen in een brief.

Ze heeft je gedumpt, daar heeft ze ervaring mee.

Ik had niet moeten komen. -Nee, het was oké.

Want moet jij niet achter de vrouwen aan? Hoe heet dat?

Ik weet het al. Ze het hof maken. -Dat klinkt wel erg formeel.

Ik heb geen hekel aan je.

Ik begrijp... -Wat, Antonio?

Fernando. -Jij begrijpt helemaal niks.

Heb je kinderen? -Nee.

Wat doe je verder, behalve een Mercedes kopen en je vrouw bedriegen?

Ik heb geen vrouw.

Marivi is drie jaar geleden overleden. -En ze was vast geweldig.

Inderdaad. -Desondanks, Antonio, Fernando...

...heb je haar vast en zeker meer dan eens bedrogen.

Nooit. -Af en toe een avontuurtje.

Met de secretaresse, of de vrouw van een vriend.

Een dwaas jong meisje dat op oudere mannen valt.

En dan de klassieke, historische, alomtegenwoordige...

...hoe heten ze?

Juist, minnares.

Van wie hield je het meest? Van je vrouw of van je minnares?

Je zou een goede schrijver zijn.

Ik wil m'n eigen leven leiden. -Maar schrijf dan wat moderner.

Deze versie was wat ouderwets.

Hou je van m'n moeder?

Ja.

Ze zal niet de plaats van Marilo innemen. Ze is beter als minnares.

Niet Marilo, maar Marivi.

Marivi.

Alles goed? -Prima.

We hebben heerlijk gewandeld, maar ze wilde even gaan liggen.

En jij?

een advies om gelukkig te zijn lijkt uit alle dingen te spreken

en op te stijgen

naar het gekwelde hart

Ik ga niet weg. Ik blijf...

...zodat jij niet naar een tehuis hoeft.

Waar zou je heen gaan? -Naar Frankrijk, voorlopig.

Waarom? -Om opnieuw te beginnen.

Zonder iets te zeggen?

Je wist het al. -Ik vermoedde het.

Wanneer? -Vanochtend.

Je hebt niks gezegd.

Hoor wie het zegt. -Het was niet het goede moment.

Je hoeft niks uit te leggen. Ik blijf hier bij jullie.

Het was een valstrik, opgezet door jou en Paco.

En ik was zo gelukkig als een dartele geit in de bergen.

Wie had gedacht dat ik zo stiekem kon doen?

Maar ik ben niet de enige.

Mama zat ermee in haar maag, oma. -Juist.

Waren jullie niet allebei opgelucht bij het idee?

Handig, toch? Het oudje in een tehuis, korte beleefdheidsbezoekjes.

Ik weet het niet, mam. Geen idee hoe ik me zou voelen.

Want je zou een tegenprestatie willen. -Niet waar.

De verwijten zouden al snel komen.

'Ik heb je al m'n geld gegeven, en nu sluit je me op in een tehuis.'

Doe niet zo belachelijk.

Je hebt me als een onwelkome gast in een kinderkamer ondergebracht.

Een kinderkamer? Mijn kamer. Ben ik maar een kind voor jou?

Ik snap het niet. -Natuurlijk snap je het niet.

Zo ben jij. Lieve lachjes en kusjes, en intussen je eigen gang gaan.

Waarom vit je zo op me?

De toegewijde kleindochter die haar oma afdankte als een kapotte pop.

Mijn lieve oma, die gretig de tijd van m'n bezoekjes opnam.

Wat weet jij van tijd, domme meid?

Ik hoop dat je niet eindigt zoals ik, berooid en in de steek gelaten.

M'n geld heeft in elk geval nut gehad.

Het heeft de zaak van je nutteloze vader gered.

Maar hoe zit het met mijn tijd?

Waar is die?

wanneer de zon ondergaat

en de rivieren roze kleuren

en een lauw briesje

over de korenvelden waait

dan lijkt een advies om gelukkig te zijn

uit alle dingen te spreken

en op te stijgen

naar het gekwelde hart

een advies om te proeven van de bekoring

van het leven op aarde

terwijl we nog jong zijn

en de avond mooi is

want we gaan allen heen

zoals deze stroom

die gaat naar de zee

en wij naar het graf

Mama.

Lieverd.

Wat is er, schat?

Wat doe jij hier? Ga weg.

Heb je me gehoord? Ga weg, hoepel op.

Hallo, bent u beschikbaar? Kunt u me over 30 minuten ophalen?

Bedankt.

Dit wordt onze laatste dag.

Ik heb de hele nacht gehuild. -Ik ook.

Ik dacht dat je lag te snurken.

Kom, het ontbijt wordt koud.

Ik heb een taxi gehuurd om een tochtje te maken.

Ben je niet meer boos?

Drie klontjes, zoals altijd?

Drie klontjes.

Ik heb zelfs chocolademelk besteld.

Vertel eens. Hebben jullie hier iets gemist?

Iets of iemand?

Niet echt.

Is er niemand die je tussen de bomen wilt zien opduiken...

...zwaaiend, blij dat hij je op deze afgelegen plek heeft gevonden?

En die man dan, hoe heet ie? Fernando.

Of je vader misschien, berouwvol...

...in de rol van de perfecte vader...

...de begripvolle echtgenoot en de attente schoonzoon.

Ik zou hier nog wel willen blijven met jullie, ver weg van alles.

Om weer zo boos tekeer te gaan als gisteravond?

Om m'n kracht terug te krijgen. -Precies.

Jij was altijd al graag met vrouwen onder elkaar.

Dan kon je met je bijtende opmerkingen lekker mopperen...

...op wat jij 'de mannen' noemt.

Er was maar één man: papa. En die overleed toen ik klein was.

Jij was nog jong. Heb je nooit overwogen te hertrouwen?

Nee, nooit.

Waarom niet?

Om jou.

Echt?

Niet alle stiefvaders zijn slecht. Ik had best een invalpapa willen hebben.

Ben je soms nog steeds op zoek naar een nepvader?

Dat lijkt me niet. Dat is flauwe psychologie.

Dat is psychologie meestal. Jullie hebben allebei gelijk.

Ik zal eerlijk zijn.

Ik heb het na zijn dood inderdaad niet aangedurfd...

...om een nieuw leven op te bouwen.

Ik had al een leven, al lag dat in puin.

Ik wilde geen andere man.

Dat zou een schrale troost zijn, een surrogaat.

Ik was dolverliefd op je vader.

Het klinkt misschien raar, maar ik ben nog steeds dolverliefd op hem.

Ik ben jaloers, ik ken dat gevoel niet.

Jij bent verstandiger, realistischer.

En, sorry dat ik het zeg, ook conformistischer.

Dat is zo.

Maar ik moest dan ook genoegen nemen met een afstandelijke moeder...

...een gierige vader en een goedaardig vriendje.

Je maakt me jaloers. Echt waar.

Je hebt het steeds over dingen die ik niet ken.

De Oriënt Express. Een spannend avontuurtje.

En persoonlijke dingen...

...zoals gul zijn met je bezittingen...

...of een minnaar afwijzen.

Ik weet het niet.

Misschien is er niets.

Maar je moet altijd blijven zoeken.

Tot het tijd is om te stoppen, om je heen te kijken...

...en ergens genoegen mee te nemen. Of niet.

Maar daar ben jij nog te jong voor, Beatriz.

Nee.

Er hoeft hier niemand op te duiken. Er schiet me niemand te binnen.

Of toch.

Een man die van bergwandelingen houdt.

Oma kent hem wel.

Mama is hem vast vergeten.

Tartarin van Tarascon. -Juist.

'Mijn eerste bezoek aan Tartarin van Tarascon...

...staat onuitwisbaar in mijn geheugen gegrift.'

Nee, niemand.

Er hoeft hier niemand op te duiken.

Alleen de taxi, om ons op te halen. Maar straks pas.

Straks.

We hadden deze plek eerder moeten ontdekken.

De drie zussen, ver van de buitenwereld...

...veilig voor vriendjes, echtgenoten en minnaars.

Dan hadden we elkaar echt leren kennen...

...en een onverwoestbare band gekregen.

Ga maar. -Wat?

Ga gewoon, zonder te aarzelen.

Waarnaartoe? -Waarheen je maar wilt. Ga maar.

En jij dan? -Ik heb je niet nodig.

Je hebt me nog steeds niet vergeven. -Jawel.

Voor m'n korte bezoekjes. -Ik heb de tijd niet bijgehouden.

Maar ze leken wel kort.

Mama steunt op me...

...papa adoreert me.

En met jou moet ik het goedmaken.

Is dat alles?

Nou ja...

En Felix, natuurlijk. -Natuurlijk.

Die blijft aandringen op kinderen.

Doe nou maar wat ik zeg.

Oma...

...is dit een afscheid?

'Het kind staat voorop.'

Dat zei je altijd, als de zomervakantie ingevuld moest worden.

Het kind staat voorop, inderdaad.

Je bent geweldig, als oma.

En als moeder?

Ook, eigenlijk.

Ook al verwacht ik tegenprestaties.

Het is moeilijk je geen schuldeiser te voelen.

Zoals in dat toneelstuk. -Welk stuk?

Schuldeisers, van August Strindberg. -Dat herinner ik me niet.

Jij leidt je leven alsof het een toneelstuk is.

Wat voor toneelstuk? -Variété, natuurlijk.

Minnaars in de kast...

...echtgenoten die een manchetknoop of zakdoek vinden op het tapijt...

...of een aansteker van een vreemde. -Dat soort dingen.

Ik geef het niet graag toe, maar ik word het beu.

De verborgen minnaar?

M'n man houdt nog steeds van me.

De stumper.

Het kind staat voorop.

Stimuleer haar om weg te aan. Ze komt terug, maar ze moet nu gaan.

Ik kan best in m'n eentje voor je zorgen.

De taxi. Terug naar het echte leven.

Wanneer vertrekt de bus naar Frankrijk?

Over een half uur. -Schiet op dan.

De taxi is er. Ik heb al betaald.

Bedankt.

Dank je wel.

Felix, waar ben je? Al iets gevangen? Met mij is alles goed.

Ik wilde alleen even je stem horen, en sorry zeggen.

En de uitslag van de zwangerschapstest...

...was negatief.

Vaarwel, Felix.

Voor u.

Elenita, maak je geen zorgen.

We hebben al genoeg afscheid genomen vandaag.

Ik ga naar die herberg, dat hotelletje in de bergen...

...tot m'n nieuwe kamer klaar is.

Ik moet alle heftige emoties van de afgelopen dagen eens overdenken.

Ik ben niet zo expressief.

Dat maak ik goed door te zeggen dat ik van je hou...

...en dat ik jullie beiden dankbaar ben voor alles.

Ik heb er vrede mee, heus.

SPANJE - FRANKRIJK

Fernando? Met mij.

Ik heb al een man.

'Pension Zonsondergang.'

Dat is een goed voorteken.

Paco.

Felix.

Ik heb jullie veel te vertellen.

wanneer de zon ondergaat

en de rivieren roze kleuren

en een lauw briesje over de korenvelden waait

dan lijkt een advies om gelukkig te zijn

uit alle dingen te spreken

en op te stijgen

naar het gekwelde hart

een advies om te proeven van de bekoring van het leven op aarde

terwijl we nog jong zijn

en de avond mooi is

want we gaan heen

zoals deze stroom

die gaat naar de zee

en wij naar het graf