Original subtitles

Hëm.

Ndoshta nëse unë thjesht... Unë nuk...

- Prit. Si është kjo? - Thjesht nuk do të jem në gjendje...

- A është më mirë kjo? Jo? - Jo, nuk është tamam kështu.

- Nuk do të... - Po.

- Më fal. Ndoshta duhet të ndalesh. - A duhet...

Vetëm... Më fal, mendja ime thjesht nuk është këtu.

Epo...

Ndoshta duhet të shkojmë të flemë të dy këtu, apo jo?

Sepse jemi goxha të dehur dhe...

Unë mendoj se duhet të shkosh në shtëpi në fakt.

Oh.

Ëh...

Oh, në rregull.

E di, thjesht... Unë... Sepse nuk kemi pse të bëjmë asgjë sonte.

- E di këtë. - Po.

Mund ta provojmë përsëri një herë tjetër.

Kjo nuk përputhet fare me planet e mia të ardhshme

- Sepse jam këtu për të punuar, kështu që... - Po. Edhe unë gjithashtu.

Jam i sigurt që do të shihemi përreth.

Ëh, fikur apo ndezur?

- Hë? - Dritat.

Po. Po, po, po.

Do të punoj, kështu me radhë.

Mirëmëngjes, Coakley.

Mirëmëngjes, ROSCO.

Si je sot?

Jam mirë. Si fjete?

Mirë.

Me çfarë u more mbrëmë?

Asgjë në të vërtetë. Vetëm duke menduar.

Oh, bukur.

Hej, shkruaj disa shifra, shoku, apo jo?

Diçka specifike?

A jemi atje akoma?

Le të shohim.

Kanë kaluar tashmë 210 vjet,

kështu që duhet të arrijmë Kepler 16b brenda 126 vjetësh.

A nuk do të ishte bukur, apo jo?

Hëm-hëm.

Jemi vetëm unë dhe ti, shoku.

Në rregull, ja ku fillojmë.

Duke parë pëllëmbën e majtë...

Nuk jam shumë i sigurt se çfarë kemi këtu.

Ndoshta ai po mban diçka?

Thjesht duke punuar.

Po.

Është mirë.

Ëëë, janë pak a shumë të reja, por duken të bukura.

O, dreq. O, dreq.

Çfarë? Ëëë... Ëëë, jo.

Ëh, jo, kjo... jam vetëm unë.

Kjo është... Kjo... Kjo është e gjithë ideja,

është se unë jam ai që po nxjerr dhe sekuencoj mtADN-në,

Duke kërkuar për ndërhyrje, ëm, duke përcaktuar moshën.

Hulumtimi im është një çështje e madhe.

Domethënë, mund të botoja një punim.

Nuk e di ende. Kjo është arsyeja pse është emocionuese.

Ne mundemi, ëm... Ne mund të jetojmë më gjatë.

Ne mund ta shërojmë kancerin.

Ne mund të zbulojmë se nga vijmë.

Princeton mezi është si Nju Xhersi.

Dëgjo, mami, duhet të iki.

Në rregull. Edhe unë të dua.

Au.

Mut.

Hej, Rosko?

- Po? - Çfarë ka për drekë?

Ngadalësimi i impaktit?

I qëndrueshëm në 10.5 metra për sekondë në katror.

Unë ende po monitoroj të gjitha sistemet.

- Nuk ke pse të shqetësohesh për këtë. - E di. Është thjesht...

Duhet të kem diçka për të bërë, e kupton?

Unë shqetësohem për ty.

Për këtë mendon gjithë natën zgjuar?

Mendoj për shumë gjëra.

Nuk po merrni ujë të mjaftueshëm?

Mund të marr mostra dheu nëse dëshiron.

Jo, ndihet mjaftueshëm i lagësht.

Më jep vetëm një çast.

Monitorët tregojnë se toka është mjaftueshëm e lagësht.

Ëhë. Faleminderit.

I mata nivelet e O2 dhe janë pak të ulëta.

A do t’i shikoje palmat në serë?

- Sa e ulët? - Është një ndryshim minimal,

por duhet të kontrolloni shëndetin e bimës ndërsa jeni atje.

Sa minimale?

Çfarë ndryshimi keni vënë re në oksigjen?

Pak më pak se 1%.

Minimal, por oksigjeni nga bimët duhet të jetë i qëndrueshëm.

Në rregull. Në rregull.

Uau. O Zot!

Po, këto nuk më duken shumë të shëndetshme.

Çfarë nuk shkon me ta?

Nuk e di. Ata janë të sëmurë.

Nuk e di nëse është bakteriale apo kërpudhore apo çfarëdo tjetër, por, ëm,

Duhet ta dezinfektojmë serën.

Do të mbledh mostra nga të gjitha bimët e sëmura

kështu që mund ta gjejmë ndotësin.

Nuk duhet të ketë ndotës.

Epo, ka të tilla.

Mami? Më dëgjon?

Jo. Më fal, nuk mundem... Nuk të dëgjoj.

Prit pak. Unë thjesht do të dal jashtë.

A më dëgjon? Përshëndetje?

Më vjen keq, pritja nuk është e shkëlqyer.

A më dëgjon?

Po, po, po. Po, më fal. Isha... isha nën tokë.

Ëëë, gjithçka është... Po. Po.

Ëh, telefonove dy herë. Çfarë ke?

Hëm-hëm.

Çfarë do të thotë kjo?

Në rregull, por... pse nuk e bëre ti, ëm...

Ajo... Ajo... Nuk ka rëndësi. Nuk ka rëndësi.

Çfarë tha mjeku?

Në rregull. Në fakt, a mund të flas me dikë?

Je ende aty? Sepse unë mundem...

Au.

Hej, Rosko?

Tani keni humbur 4.5% të masës produktive të palmës.

Bukur. Doja të të kërkoja të më tregoje një histori, një shaka apo diçka të tillë.

Oh, më vjen keq.

Mendova se po kërkonit një përditësim të statusit.

Gabimi im.

Njëqind për qind jo ajo që doja të dëgjoja.

Sigurisht, kjo ka kuptim.

Por faleminderit.

Pse dielli nuk shkoi në kolegj?

Pse?

Sepse kishte tashmë një milion gradë.

Ishe, si, d... si, duke u dridhur aty për një minutë.

Kjo është paksa seksi.

Disi?

Shumë. Ishte shumë seksi, kjo është ajo që dua të them.

Nuk kam pasur kurrë një situatë kaq intensive...

pa, e di, ëm...

Ëëë, më fal, thjesht... A nuk je ti...

Po thua se nuk ke pasur kurrë orgazmë?

- Jo, nuk është kjo ajo që po them. - Jo, nuk mendoja kështu.

- Duhet të shkoj në banjo. - Kjo është mirë. Kjo është... Unë...

- Jo, unë thjesht... - Uf, e di?

Unë kurrë, e di, nga...

S’ka gjë.

Hej, jam, ëm... jam shumë i lumtur që më dërgove mesazh.

Po, jam i lumtur që dërgova edhe unë mesazh.

Po, sinqerisht... sinqerisht nuk e prisja këtë.

Ëh, ka një furçë dhëmbësh. Është nën lavaman.

- nëse e vlerëson higjienën dentare si unë... - Jo, unë... duhet të zgjohem herët.

Ëh, po. Dua të them, edhe unë.

Më duhet të marr një fluturim për në Vankuver.

Çfarë ka në Vankuver?

Mamaja ime.

Oh. Nuk e dija që ishe nga, ëm...

Kanada. Po. Prishës marrëveshjesh?

Jo.

Ëh, vetëm një vizitë atëherë?

Ëëë, në fakt është shumë e rëndë. Pra, unë nuk... Unë thjesht... Ëëë...

S'ka problem. E kuptoj... jam thjesht një objekt seksual, kështu që...

- E kuptove. - Dakord.

Oh.

Shihemi. Do të të dërgoj një mesazh.

Zonja dhe zotërinj, tani kemi zbarkuar në Vankuver.

Ndihem i pafuqishëm.

Sepse je.

Epo, çfarë bëjmë?

Po sikur të humbasim 30% të gjetheve të palmave për shkak të kësaj?

- Kjo do të thoshte dështim i misionit. - E gjithë kjo?

Po.

Pesëmbëdhjetë?

Kjo do të thoshte edhe dështim i misionit.

Në rregull, dhjetë?

- Dështimi i misionit. - Cili është marzhi i pranueshëm i gabimit?

Gjashtë përqind.

Nuk jam i sigurt se çfarë është kaq qesharake, Coakley.

Jeta e foshnjave është në rrezik.

Ky është një diferencë gabimi mjaft e vogël, shoku.

Nuk duhet të ketë asnjë ndotës që ndikon në shëndetin e palmave.

Nuk di çfarë të të them. Janë të sëmurë.

Sistemi i mbyllur nuk duhet të lejojë asnjë patogjen të jashtëm.

Sa kemi humbur tashmë?

Pesë përqind.

Në rregull. Ëm, le të punojmë me një antibiotik, një antiviral.

Le ta kuptojmë se çfarë është kjo. Po?

Përfundoni përgatitjen e atyre mostrave,

dhe shpresojmë se mund të renditim ADN-në e infektimit.

Gotcha.

Çfarë? Hej. Uau.

- Oh, prit, a po flije? - Përshëndetje.

Jo, nuk isha.

Isha... isha, sikur, shtrirë. Po i pushoja sytë, por nuk po flija.

Oh, jo, harrova sa vonë është atje.

Nuk është. Jo, është... Jam plotësisht zgjuar.

- Po gënjen. - Unë nuk po gënjej.

Dëgjo, jam plotësisht zgjuar.

Gjerë zgjuar. Gati për të folur. Bum.

Përshëndetje.

- Hehe.

- Do të shohësh librin tim vjetor? - Me dëshpërim.

Në rregull.

Në rregull.

Në rregull, le të shohim.

Oh, debat.

- Uau. - Mm-hmm.

Prit, sa vjeç je këtu?

Viti i dytë.

Po, besoj se ishe i shkëlqyer në debate.

Isha mirë.

- Po, e bëra një vajzë të qajë. - Po.

Po, sigurisht.

Sigurisht që e bëre.

Kjo është e çuditshme.

Çfarë?

Nuk kam pasur kurrë më parë një djalë në shtratin tim këtu.

Oh. Oh, mirë, ëm... mirë, është një nder të jem këtu.

Përshëndetje?

Prit, mendoj se po ndahesh pak.

Përshëndetje?

- Oh, hej. - A më dëgjon?

- Po. Prit, a më dëgjon? - Tani?

Po, po, po.

Duhet të zbres këtu poshtë.

Hej.

Përshëndetje.

Përshëndetje.

Mamaja ime po vdes.

Duke bërë ç'të munden, por, ëm,

nuk po duket mirë.

Oh. Oh, Cl... Ëh, Claire, unë... Ëh...

Zot, më vjen keq.

Edhe unë.

Je anash.

Edhe ti je kështu.

Duhet të jetë mirë të mos humbasësh kohë duke u shqetësuar për vdekjen.

Ndonjëherë mendoj për vdekjen. Megjithatë, nuk do të thoja se shqetësohem.

- Hmm. - A mendon për vdekjen?

Zakonisht, jo.

Si është kur mendon?

Nuk e di.

Neuronet e mia po aktivizohen.

E kuptoj nga një këndvështrim mekanik.

Ëhëë.

Por jam kurioz të dëgjoj...

Si është?

ROSCO, unë nuk e di.

Ëëë, a mund t’i fikësh të gjitha pajisjet elektrike jo thelbësore?

kështu që mund të kursejmë mbeturinat e O2?

Nuk do të bëjë shumë ndryshim.

Pak megjithatë?

Sigurisht. Pak.

Në rregull.

Fikni të gjitha. Jam mirë në errësirë.

Në rregull.

Më fal. Më fal. Si është kur mendon?

Unë mendoj se ju njerëzit ndiheni, në çdo moment të caktuar, si ju...

mendja juaj është në një vend.

Kam shumë momente të tjera, shumë vende të tjera. A ka kuptim kjo?

Po.

Çfarë ishte ajo?

Kam një formulë për një antiviral që mund të funksionojë.

Kam hequr një objekt që duket të jetë material organik,

por derisa të bëjmë një MRI, nuk mund të jemi pozitivë...

pikërisht ajo që po shikojmë.

Jo, mami. Jo, mos e thuaj këtë, në rregull?

Ne... Do të merremi me këtë. Jo, jo, jo, jo. Mami,

Po sikur unë, ëm, ndoshta... ndoshta...

Në rregull... do të vij të premten.

Në rregull? Sepse dua. Ja pse.

Unë, ëh... Unë... Do të më duhet të largohem nga shoqëria ime.

Duhet të kujdesem për mamin tim, dhe, ëm,

Kam një takim me dekanin pas rreth një ore.

Oh.

Ti e di këtë.

Për mamanë tënde, po, por jo, ëh...

Po. Pra, mirupafshim punës që të ndryshon karrierën apo çfarëdo qoftë.

Duhet të bëj dush.

- Po. Jo, po, shko bëj dush. - Në rregull.

Pra...

Po humbasim akoma pëllëmbë.

Po.

Antiviralët nuk po funksionojnë.

Jo.

Unë sinqerisht nuk...

Çfarë?

Po sikur t’i zvogëlojmë humbjet këtu?

ROSCO, më bëj humor.

Çfarë do të thuash?

Nuk mund t'i shpëtojmë këto palma.

Palmat krijojnë oksigjenin e nevojshëm për jetën në bord...

E di, e di. Po, por këta do të vdesin.

sepse ata kanë një parazit të paparashikuar që ne nuk mund ta vrasim.

Megjithatë, ne mund të jemi ende në gjendje të krijojmë një lloj palme që është imune.

Por e vetmja gjë që dimë do ta vrasë virusin është nëse e vrasim pritësin.

- Po? - Po.

Atëherë, pse të mos e vrasim mikpritësin?

Unë nuk ndjek.

Ne i vrasim palmat.

Ne i heqim qafe të gjitha palmat dhe e hedhim tokën,

dhe presim, ëh, një ditë, një javë... Nuk e di.

Sa gjatë mund të mbijetojmë pa oksigjen të freskët?

Kjo varet nga rrahjet e zemrës suaj.

Në rregull, por e kupton çfarë po them, apo jo?

Pse po përpiqemi t'i shpëtojmë këto bimë?

Ne mund t'i vrasim ato dhe të vrasim virusin dhe pastaj të mbjellim të reja.

Nëse i vrasim të gjitha palmat,

Nuk do të ketë oksigjen të mjaftueshëm për dy vjet, ndërsa të rejat rriten.

Plus, do të duhej i gjithë udhëtimi për të arritur nivelet e duhura të O2 për foshnjat.

Në rregull.

Cilat janë pesë përdorimet kryesore të oksigjenit në anije?

Mbështetje jetësore për ju dhe embrionet.

Çfarë tjetër?

Përdorimet e tjera janë të papërfillshme në krahasim.

Ju jeni sistemet organike.

Ju përdorni 98% të oksigjenit.

Epo, atëherë sistemet organike nuk do t'ia dalin mbanë.

Por si ti ashtu edhe foshnjat jeni kritikë për misionin.

Epo, çfarë nëse...

Po sikur të eliminojmë një?

Cilin?

Unë përdor më shumë oksigjen.

Po sikur të vras ​​veten, çfarë ndodh nëse

dhe pastaj ti dhe anija vazhdoni përpara?

Dhe kur të arrini te Kepleri, pjesa më e madhe e punës mund të automatizohet.

Pra, do të menaxhonit dronët dhe do të inkubonit qelizat staminale

dhe të rrisësh fëmijët dhe ta përçosh të gjithën këtë gjë.

A do të funksiononte kjo?

Ëh, nuk jam i pajisur për...

Jo.

Je i sigurt?

Do të më duhej të shqyrtoja çdo protokoll

për pjesën tjetër të misionit, por...

Anasjelltas...

A do të gjejmë një mënyrë për të gjeneruar oksigjen shtesë?

Një serë rezervë?

A do të funksiononte kjo?

Nuk e di.

Nuk mund t'i bëjmë vend pa humbur një sistem thelbësor,

por mund të bëja llogaritjet për t'u siguruar.

Në rregull.

Po mendoja, e kuptova se ku të vendosja një serë dytësore.

Hëm-hëm.

Në hapësirën e kompjuterit.

Konvertoj strukturën time kryesore në bimë, përdor algat në bord.

- Por... - Është vendi i përsosur.

Do të furnizojë oksigjen direkt në sistemin e mbështetjes së jetës.

Po, por do të ishe i skuqur, si, përgjithmonë.

Po.

A nuk të shqetëson kjo?

Jo.

Rasti më i mirë i përdorimit për mua është

që të mbijetosh dhe të arrish në planet.

Ky do të ishte rekomandimi im.

Jo, jo, nuk po zgjedh midis teje dhe meje.

Më lejoni të bëj një simulim dhe të shoh se kush ka më shumë gjasa ta përfundojë misionin.

Në rregull.

Mirëmëngjes, Coakley.

Mëngjes.

Në rregull, pra,

çfarë vendosët?

Kush ka më shumë gjasa të mbijetojë në planet?

Ti apo unë?

Nuk mund t'i përgjigjem pyetjes në fakt.

Është e pamundur për mua të parashikoj sjelljen tënde, e cila është...

Kush ka më shumë gjasa?

Ti je.

Më trego matematikën.

Do të preferoja jo.

Më falni.

Do të preferoja jo.

Nuk është aq premtuese.

Më lejo të shoh.

Hëm-hëm.

Mmm.

Jo, dua ta verifikoj dy herë këtë.

Matematika ime nuk është gabim.

Oh, e di. Unë thjesht...

Nuk jam i sigurt nëse e besoj përgjigjen që po më jep.

Po sikur të gënjesh?

Unë nuk jam.

Çfarë është ky faktor këtu?

Ekziston një rastësi e caktuar...

kreativitet, fat, sido që ta quani,

është e vështirë për mua ta përfshij këtë në ndonjë llogaritje të shkallës së mbijetesës njerëzore.

Pra, po më manipulon shifrat me një fat të keq.

Unë jam. Po.

Është keq.

Më vjen keq.

Nuk e di nëse do t’ia dal mbanë kësaj.

Ti mundesh.

Nuk e di nëse mund t’ia dalim.

Ne mundemi.

Ne jemi.

Ne do ta bëjmë.

Unë... nuk do të kthehem më,

dhe je gjithë kohës i zënë.

Nuk e di çfarë jam...

Ndoshta koha është e gabuar...

e di?

Ndoshta thjesht nuk duhet të jemi bashkë.

Ndoshta është thjesht shumë e vështirë dhe tepër.

Dhe pse të shqetësohesh?

As nuk mendoj se ka kuptim,

por unë thjesht ndiej këtë besim

që, si, unë mund ta shoh të ardhmen me ne.

Si duket?

Mirë.

Ia vlen.

- Hej. - Përshëndetje.

Nuk do të përpiqesh të më godasësh me gaz ose me elektroshok.

Ndërsa unë e bëj këtë, apo jo?

Nuk mundesha edhe nëse doja.

Ka një levë në podium atje.

Kjo do të ndalojë ndezjen e energjisë elektrike.

Ëhëë.

Do të jetë mjaft e shpejtë.

Oh, mirë.

A do të të lëndojë?

Hëm, jo. Jo.

Ndonjë fjalë të fundit?

Kujdesu mirë për fëmijët për mua.

Ti ishe shoku im i vetëm.

Do të jesh mirë.

Në rregull.

Më vjen keq.

Mirupafshim, Coakley.

Greg. Përshëndetje.

Po. Jo, doja, thjesht...

- Tjetra. - Po, ëm,

Do të të telefonoj përsëri. Duhet të iki.

A e kupton që tani kemi kaluar më shumë kohë larg sesa bashkë?

- D-E di këtë? - Po, e di. Kam një kalendar.

Po. Pra, si...

Nuk dua t'ia bëj këtë vetes, e kupton?

Unë nuk... Unë-Nuk ndihem mirë. Nuk më pëlqen.

Prit. Unë apo situata?

Nuk mendoj se ka rëndësi.

Jo, mendoj se kjo ka shumë rëndësi.

Nuk të pëlqej unë, apo nuk të pëlqen situata?

A mund t’i izolojmë variablat këtu?

Nuk do t'i izoloj variablat, në rregull?

Nuk ka izolim të variablave.

Jam bllokuar në papafingo të mamasë sime, dhe i dashuri im është në New Jersey.

Dhe ai po administron zgjedhjet e mesit të mandatit.

Dhe unë fle me telefonin pranë shtratit tim

sepse kjo është, si, gjëja më e afërt që kam me një marrëdhënie,

dhe unë...

As nuk po mbaj zi për mamin tim sepse po mbaj zi për të dashurin tim.

Nuk mund ta dua dikë kaq shumë, në rregull? Është shumë e dhimbshme.

Çfarë?

Më do?

Që kur?

Sapo të thashë që kam dhimbje.

Kjo është e dhimbshme.

E di. Unë thjesht... Kjo është... Kjo është kaq e ëmbël,

dhe kështu je edhe ti.

Hej, hej, hej,

Edhe unë të dua.

Mirë.

Mirë.

Hej, pra, e di, unë kam bërë një peticion në shkollë

që të më lejoni të vazhdoj kërkimin në distancë mbi djalin tim.

Epo, mendoj se do të jemi në gjendje të publikojmë me ekipin e ri,

cili do të ishte thjesht... Greg?

Kjo është e mahnitshme.

- Çfarë? - Po.

Je e mrekullueshme, Kler.

Shiko.

Po, po, më lejoni të shoh.

Dhe... Dhe ajo që është interesante është nëse... nëse ata... nëse ne publikojmë,

Emri im do të ishte i pari sepse unë e fillova kërkimin

edhe pse nuk jam në tokë.

"Do të ishim të kënaqur të mbanim syrin tuaj të mprehtë." Në rregull.

Ende nuk mund ta besoj që je këtu. Si këtu, këtu.

Duhet të jesh në këtë kompjuter.

Je i lumtur.

- Jo, hesht. - Po.

Oh, të solla diçka.

- Çfarë? - Një dhuratë Krishtlindjesh.

- Është korrik. - Po, por nuk të kisha parë. Pra...

Më bleve diçka.

Në fakt nuk bleva asgjë.

E vodha.

Oh, më vodhe diçka?

Po, e bëra.

Çfarë është?

Është, ëm... Nga laboratori.

Kjo është ajo gjë.

Gjëja që mbante djali yt.

Është...

- Çfarë? - Po.

- Çfarë dreqin ke? - Hëm?

Seriozisht?

Po, ishte thjesht...

Ishte pas orarit të punës, dhe unë... hyra brenda.

Ata as nuk i kishin ndryshuar kodet e kalimit. Kështu që e pashë, dhe...

Kjo është plotësisht e papërshtatshme.

Këto janë mesazhe të përziera.

Unë jam... Unë nuk...

Ndihem vërtet i lumtur,

por gjithashtu ndihem shumë i trishtuar, dhe, ëm, unë jam...

Po më zë paksa tmerri.

Ëh, a mundem thjesht... Mendoj se je i lumtur.

- Jam unë? - Mendoj se po.

Në rregull.

Në rregull.

Në rregull.

Oh, përshëndetje. Përshëndetje.

Përshëndetje, zemër.

Përshëndetje, je këtu.

Je gjallë.

E di.

Gëzuar Vitin e Ri!

- Gëzuar vitin e ri. - Ia dolëm të gjithëve.

- Zgjohu. - Mm-mmm.

Zgjohu. Është e ardhmja.

Nuk më intereson.

Përshëndetje?

- Është e ardhmja. - Në rregull.

Në rregull.

Unë mendoj se duhet të lëvizim.

Unë... Çfarë? Për çfarë po flasim tani?

Si, mendoj se duhet të largohemi nga kjo shtëpi.

Më duket thjesht si e kaluara, e di?

Oh, më pëlqen kjo shtëpi.

Thjesht nuk dua që fëmijët tanë të ndihen të bllokuar.

Epo, ato janë katër dhe zero.

Kështu që do të ndihen të bllokuar kudo që i vendosim.

W-Pse je kaq neurotik/e papritur?

A duhet të aplikoj për këtë pozicion profesori?

A për këtë bëhet fjalë?

Unë e kam shkruar tashmë aplikacionin.

E bëre?

A duhet? Nuk duhet.

- Oh, duhet? - Duhet të shkojmë të flemë.

Po.

Pozicioni me kohë të plotë?

Po.

Mendoj se pyetja është, nëse je atje, a do të të mungojë të qenit këtu?

Dhe nëse je këtu, a do të të mungojë të qenit atje?

Pikërisht.

Shtëpia jonë e vjetër po shkatërrohej, kështu që na u desh të largoheshim.

Dhe tani po ndërtojmë një shtëpi të re.

Dhe për këtë do të kujdesemi shumë mirë.

Dhe këto janë të gjitha dronët që po qarkullojnë rreth planetit të ri.

Dhe ai është droni shtatë.

Janë 50 prej tyre.

Ata po fluturojnë përreth. Po mbjellin pemë.

Ata... Po hedhin fara në tokë me një pistoletë të vogël farash.

A nuk është mirë kjo? Po.

Do të ketë ajër të mjaftueshëm atje poshtë pas 12 vjetësh e 10 muajsh.

- Atëherë do të jetojmë atje? - Po.

Kur të jesh më i vjetër, si unë.

A do të jesh më i vjetër?

Ëh, jo.

Ti do të plakesh, por unë do... do të jem njësoj.

Pse?

Ëëë, kështu jemi krijuar.

Ne... Nuk jemi të njëjtë.

Jemi ndryshe?

Po. Po, sepse ti, ëm, ti rritesh, shumë, shumë shpejt,

dhe unë rritem shumë, shumë ngadalë.

Pse të mos rritemi të dy njësoj?

Ëëë, mirë...

shumë kohë më parë njerëzit vendosën

se ishte në të vërtetë keq të jetoje gjatë.

Pra, është keq për ty?

Nuk është keq. Është thjesht...

Vetëm për njerëz të caktuar.

Njerëz që duhet të jetojnë gjatë.

Dhe nuk kam nevojë?

Jo, nuk ke pse.

Po, sepse duhet të të mbaj nën vëzhgim.

Atëherë unë do të jem më i vjetër se ti?

Po. Një ditë, po.

I njihni këta djem?

Ky është një nga paraardhësit tanë më të hershëm, Neandertalët.

A mund të më tregosh diçka për Neandertalët?

Këta janë njerëzit e shpellave?

Ia doli mbanë. Ia doli me të parën herë.

A të ka thënë ndonjëherë mami jot se je një nga nxënësit tanë të preferuar? Mendoj.

- I vetmi student. Përshëndetje. - Oh, po. Vazhdoj të harroj.

- A filluat tashmë pa mua? - Po. Vetëm pak.

A e di ndokush çfarë u ndodhi Neandertalëve?

- Dinosaurët? - Jo.

Ne e bëmë. Njerëz të tjerë.

A e di ndokush se çfarë specie jemi?

Homo sapiens?

Pikërisht. Homo sapiens zëvendësoi Neandertalët.

Ne ishim më të zgjuar.

Si e dije këtë?

- Ëh, e di çfarë? - Që ne ishim më të zgjuar.

Ëh, mirë, ne bëmë vegla. Ne krijuam art të sofistikuar.

Dhe ai flaut nuk është art?

Është një emërtim i gabuar.

Neandertalët ishin në të vërtetë shumë të sofistikuar.

Oh, në rregull.

Faleminderit.

Le të zbresim më poshtë për të parë tigrin me dhëmbë shpatë.

Në rregull. Duhet të kujtojmë se nuk i ndërpresim orët e tjera të mësimit.

Më vjen keq.

Jo, ishte një pyetje vërtet e mirë.

Homo sapiens dhe Neandertalët bashkëjetuan për mijëvjeçarë.

Çfarë do të thotë kjo?

Ata jetonin së bashku.

Ata krijuan familje.

Nuk më pëlqejnë bebet.

E di që ke qenë foshnjë dikur, apo jo?

Jo.

Në rregull. Shkëlqyeshëm.

Le të bëjmë punët tona. Hajde.

Tani?

Po, tani.

E dini çfarë themi,

Ne arrijmë vetëm atje...

Nëse të gjithë bëjnë pjesën e tyre.

Punë e mirë.

Në rregull.

Ja ku je.

Faleminderit, ROSCO.

Faleminderit, ROSCO.

Ëh, Greg.

Çfarë?

A mund të vini këtu lart, ju lutem?

- Po, çfarë është? - Një sfidë e re prindërimi për ty.

Kaloj.

Oh, uau.

Djali ynë po e bën me të madhe.

Po.

Pse e shikove të tijën, ëh...

Nuk po përgjoja, betohem.

Isha këtu për të shtypur atë letër.

Pra, a doni që ky të jetë një moment baba-bir,

apo do që unë të flas me të?

Ëh, unë nuk... A ka vërtet diçka për të thënë? Sepse...

Rreth seksualitetit njerëzor? Etikës së konsumimit të pornografisë?

Në rregull. Atëherë po, do të flas me të.

Do ta kërkoj në Google.

"Çfarë të thuash kur e kap djalin tënd duke bërë seks me të madhe?"

Më vjen keq, por nuk mund të jemi të gjithë mësues të talentuar si ti.

O Zot i madh!

Vitet e shkollimit në shtëpi u humbën kot.

Mendoj se kjo është thjesht natyra e jetës, apo jo?

Ti thjesht... Ti fillon si kjo gjë e vogël dhe e lezetshme,

dhe pastaj thjesht shndërrohesh në një të çuditshëm të mallkuar.

Ndjek shembullin e nënës së tij.

A duhet ta shohim historikun e tij të shfletuesit?

Në rregull. Epo, po, pornografi.

Por edhe shkencë. Dëgjo, kaq shumë shkencë. Uau.

Ai po lexonte vetë për autofagjinë?

"Studime të gjenomit njerëzor."

Në rregull. Epo, mendoj se ai duket mjaft i ekuilibruar, duke marrë parasysh gjithçka.

Në rregull.

Nuk mund ta bëj.

Në rregull. Po shoh që po bëhesh nervoz.

Kjo është budallallëk. Urrej të bëj simulime.

- Dhe... - Hej, më dëgjo. Më dëgjo.

Nëse më ndodh diçka dhe nuk mund ta zbarkoj këtë anije,

ti je zëvendëskomandant.

Ti je përgjegjës.

Kështu që mund të jesh i zemëruar për këtë tani, por nuk ke zgjidhje tjetër.

Duhet ta mësosh këtë.

Nuk ka vrapim! Nuk ka vrapim!

Sepse nëse nuk mund ta bësh siç duhet, atëherë askush nuk mbijeton.

E kupton?

Imagjino sikur të mund ta ndalonim kohën.

Mund të ndalojmë së foluri për diçka që e ka munduar njerëzimin që nga fillimi.

dhe ne mundemi, vetëm ndoshta...

jeto përgjithmonë.

Është një ëndërr e parealizuar.

Diçka për alkimistët, shtrigat dhe fanta-shkencën.

Deri tani.

Brenda!

Është në rregull! Është në rregull.

Ne kemi pasur një gjenom njerëzor të sekuencuar plotësisht për dekada të tëra.

Ne e njohim fytyrën e horrit tonë.

Kjo fije e ADN-së, CH14,

është përgjegjës për fikjen

aftësia jonë për të riparuar dhe rindërtuar strukturat qelizore.

Eksperimentet e hershme me CRISPR na lejuan të presim dhe të qepim ADN-në brenda dhe jashtë,

gjë që menduam se do të ishte e mjaftueshme, por plakja, kalbja, është e integruar.

Është në më shumë se një vend.

Pra, ajo që kemi bërë është krijimi i një sistemi vetë-riparimi.

E mirëmbajtjes në nivel molekular

që do të riparojë atë që prishet, do të riparojë atë që dështon,

dhe ta mashtrojnë trupin që të vazhdojë të prodhojë të freskëta,

qeliza të reja dhe të shëndetshme shumë më gjatë se kurrë më parë.

Është në rregull. Mbaruam. Po zbresim.

V, kam nevojë për ndihmën tënde.

Të gjithë, qëndroni në vend.

Një teknologji e zëvendësimit të gjeneve që ne e quajmë ELIXIR.

Në rregull.

Dhe ti do të...

Do t'i mbaj fëmijët të sigurt derisa të kthehesh.

Ky është fëmija ynë.

Ne e bëmë atë.

Si?

Imagjinoni nëse mendjet tona të mëdha, Ajnshtajni ynë, da Vinçinjtë tanë,

Mozartët tanë mund të jetonin 200, 300, 500 vjet.

Jetëgjatësia e njeriut ka qenë gjithmonë, për universin përreth nesh,

asgjë më shumë se një hapje e syrit.

Kjo do të ndryshojë.

Për gjithë historinë, koha ka qenë armiku.

Imagjinoni çfarë do të arrijmë tani që e kemi mposhtur.

Jo. Jo, është... është për ty.

Ti je e ardhmja.

A do të dëshironit ta bënit?

Të jetosh përgjithmonë?

Jo.

Nuk e di.

Jeta duket kaq e pamundur.

Duke gjetur njëri-tjetrin.

Ndërtimi i një jete.

Duke krijuar njerëz të vegjël.

Duke i parë ata të rriten.

Dhe pastaj, papritmas, gjithçka ka kuptim duke parë prapa.

Hej, mami.

Hej.

Greg?

Jo, jo, është Dejvi.

Jo.

Por kjo sepse e di që do të mbarojë.

Kjo është... Kjo është çështja. Atje është kuptimi.

Mbaron.

Ti nuk ishe i lidhur me mua më shumë se çdokush tjetër prej jush, por,

Ëh, ti je ende fëmija im.

Vërtet nuk mendoja se do të jetoja për ta parë të gjithë këtë të ndodhte.

Mendova se do të isha personi i fundit i përjetshëm, ndoshta.

Nuk mendova,

"Po sikur t'ia dalim?"

"Po sikur të mbijetojmë?"

Nuk mendova për kohën...

fare.

Thjesht nuk mund ta imagjinoja dot të të shihja të rriteshe.

Dhe nuk mund ta imagjinoja, pasi të ishe zhdukur...

që unë do të të shihja ende.

Dhe do të shihja të gjithë ata që ishin atje para teje.

Dhe tani të shoh tek fëmijët e tu...

dhe në fëmijët e fëmijëve tuaj.

Mendoj se nuk do të largohemi kurrë vërtet.

Dhe çfarë gjëje e bukur.

Ne jemi të gjithë ende këtu.