Original subtitles

Niets is meer waard dan een moment van liefde.

Wat doen we met Joana?

Ze heeft een tentoonstelling in Parijs geregeld.

Als je een vrouw was, zouden ze je een hoer vinden.

Verdomme.

Vertel me wie hij is. Zeg op.

Geen nood. Ze komt er nooit achter als je doet wat je moet doen.

Je moet komen. Het ziet er niet goed uit.

Hoe gaat het met hem? - Hij is dood, Carmen.

Verdomme, Víctor. Laat me je helpen.

Ga terug naar je moeder.

Wie is hij? - De turnleraar.

Met de coach. - Bel me hier nooit meer.

Ik heb het gevonden. - Wat was het?

Een penschiettoestel. De opening is perfect.

Kwaad brengt nog meer kwaad voort

zonder te weten waar het vandaan komt.

Vrijdag 17 uur

Wacht even. Stop nu even.

Ik... Fàtima, ik verwacht een telefoontje.

Ik wacht hier al de hele week op, lieverd.

Kom nu.

Jij je zin dan. Het is ook altijd hetzelfde.

Die van jou. - Verdomme, ik ben van wacht.

Sara vroeg me om in te vallen. - Geweldig.

En ik zorg net dat we samen kunnen zijn.

Ik kon niet weigeren.

Aitor?

Ja?

Oké, ik kom eraan.

Goed zijn voor we sterven, is niet genoeg.

We moeten een betere wereld achterlaten.

Dat is me bijgebleven en ik pas het toe in mijn foto's.

Hoe gaat het met de nieuwe directeur?

Het ongeval gebeurde in de vroege middag...

Ja, ik ben aan het kijken.

Tussen Can Parellada en Masquefa, in de regio Anoia.

Er werden verschillende ambulances

en brandweerwagens gestuurd, die volgens onze verslaggever...

Ik ben er over 20 minuten.

Om de mensen te bevrijden die vastzaten na de ontsporing.

De minister is onderweg

en zal de reddingsactie leiden.

Het noodplan is in werking

en de gewonden worden naar verschillende ziekenhuizen gebracht.

We hebben nog geen betrouwbare informatie

over het aantal slachtoffers en hun identiteit.

Het is helaas wel duidelijk

dat dit een heel ernstig ongeval is.

Meer kan ik nog niet zeggen. - Nog één vraag.

Hallo, met Sara Grau. Ik ben er even niet.

Spreek een boodschap in. - Waar ben je?

Je bent van wacht, Sara. Ik hoop dat je onderweg bent.

Iemand iets gehoord van Sara? Ze neemt niet op.

Eva, Fàtima, Carles en alle beschikbare mensen

gaan naar het ongeval. Pol en Lorena, jullie blijven hier.

Hou alles stand-by. Nog vragen?

Aan de slag dan.

Aitor, Sara is niet van wacht. - Wat bedoel je?

Ze vroeg of ik kon invallen.

En zei ze ook waar ze is? - In de buurt van Masquefa.

Ze belde vanuit een trein. - Weet je dat zeker?

Dag en Nacht

catastrofe

donderdag 33 uur voor het ongeval

Víctor: bel me zo snel mogelijk

Ik kom nog te laat. - Koffie?

Bedankt.

Er heeft je iemand gebeld. - Ja, ik zie het.

Alles oké? - Waarom?

Ik vraag het maar.

Een drukke dag voor de boeg? - Net als iedereen, zeker?

Is er iets?

Nee, niks. Alleen...

We hebben nooit tijd. Het is al een eeuwigheid geleden...

Wanneer gingen we nog eens naar de film? - Zullen we vanavond gaan?

Echt? - Ja.

En dan lekker uit eten. Dan kunnen we wat praten.

Ik moet weg. Jammer van de koffie, maar toch bedankt.

Ik heb een vriend gebeld van de Verkeerspolitie.

In 1992 had de basketbalcoach een Mercedes.

Raad eens welke kleur? - Donkergroen.

Een grote auto voor een turnleraar.

Ik heb Vila zijn vroegere boetes opgevraagd.

Waarom? - Als er een boete is,

is er misschien een foto met die stickers op.

Er waren toen niet zoveel flitscamera's,

maar misschien boffen we wel.

En er is ook die helm nog.

Welke helm?

Die speleologiehelm die bij hem thuis lag.

Wat doen we hier dan nog? - Het is nog geen concreet bewijs.

We kunnen niks doen voor we zeker weten

dat Vila Kevin heeft ontvoerd. - Hij was het, dat is wel duidelijk.

Ik liet een foto zien aan die man van het benzinestation

en hij kon niet bevestigen dat het de man bij Kevin was.

We gaan met Vila praten en... - Nee, blijf uit zijn buurt.

Hij mag niet weten dat we hem doorhebben.

Begrepen?

Die Piranha, speelde die ook basketbal met je zoon?

Ja, inderdaad. - Dat trek ik even na.

Heb jij je penning nog na je pensioen?

Je krijgt een replica van je echte penning.

Ze is nep, maar het werkt wel.

Ik ben Jordi Sola, de voorzitter. - Goedemorgen.

Ik wil de ledenlijsten van de junioren zien van 1992.

Dat staan we eigenlijk niet toe.

We zouden uw medewerking op prijs stellen.

Kevin.

Basketbalclub

Garriga, Alex.

Einde lidmaatschap: 6 februari 1992.

Er was veel volk op de begrafenis, hè?

De helft van de wijk

en veel van zijn collega's.

Iedereen hield van pa.

Weet je nog toen ma stierf? Toen zat de kerk ook vol.

Pa had het niet voor pastoors,

maar die man deed het wel goed.

En dat gedicht van... - Miguel Hernández.

'Ik wil geen ander licht dan jouw gouden schaduw.'

Wat heb ik toen gehuild.

Ze maakten altijd ruzie, maar toen stierf mama

en hij hield het ook niet lang uit.

Ach ja, was ik vergeten.

Ik kreeg bezoek...

van zijn vriend,

Torremocha.

De vakbond organiseert een eerbetoon.

Hij vroeg of we kwamen. Ja, dus. Het is morgen.

Op het kantoor? - Om 18 uur.

Je komt toch? - Natuurlijk, ik regel wel iets.

Wat doen we met de flat?

Geen idee. Wat wil jij doen?

Verhuren, misschien? We krijgen er zeker 600 per maand voor.

Ik weet het niet. - Of we verkopen ze.

Kijk. - Wat?

8.712 euro.

50 jaar als een hond gewerkt

en dan heb je nog niet genoeg voor je begrafenis.

Pa had geen geld, maar hij was wel rijk op zijn manier.

Hé.

Zeg.

Ik heb hem teleurgesteld.

Zeg dat nu niet. - Het is zo.

En de laatste keer hebben we ruzie gemaakt.

Je was zijn oogappel. Daarom was hij zo streng voor je.

Hij gooide dat horloge in mijn gezicht.

Hij maakte ook vaak ruzie met ma en hij zag haar doodgraag.

Maar ik was er niet bij toen hij stierf.

Hij was toch niet bij bewustzijn.

En dan? Ik was er niet en dat vergeef ik mezelf nooit.

Lieverd.

Jij was er wel. Zoals altijd.

Je hebt het alleen zo druk met je werk.

Ze is van jou. - Wat?

De flat. Verhuur ze of verkoop ze. Doe maar wat je ermee wilt.

Toch, Pilar. - Echt niet.

Het gaat goed met mij. Laat me je helpen.

Wil je dat voor me doen?

Dan hou ik alles en jij krijgt niks. Vind je dat oké?

Zijn horloge. Meer wil ik niet.

Sorry, je treft me op een verkeerd moment.

Ik heb Kevin zijn vader al verteld wat ik me nog herinner.

Nog één vraagje. Waarom stapte je uit de ploeg?

Je bent in februari gestopt, midden in het seizoen.

Waarom? - Ik was geblesseerd.

Ik had mijn enkel zwaar verzwikt.

Die is na maximaal vier weken toch genezen?

Waarom ging je niet terug?

Ik weet niet wat je wilt horen, maar ik heb nog werk.

Ik heb gisteren je vroegere coach ontmoet: Òscar Vila.

Ken je die nog?

Ik vind het erg wat er met Kevin is gebeurd,

maar ik wil hier niet meer over praten.

Ik wil alleen weten waarom je wegging bij de ploeg.

Omwille van hem, Alex?

Omwille van de coach?

Deze middag?

Ja, perfect.

Tot dan, Fidel. Bedankt.

Rashomon van Kurosawa.

En daarna gaan we Japans eten. Ik weet een leuk restaurantje.

Perfect. Zien we elkaar daar? - Ja, goed.

Ik moet eerst nog een massa verslagen schrijven.

Wat ga jij doen? - Ik ga naar huis, ik ben kapot.

Toe dan maar.

Wie er eerst is, betaalt de kaartjes.

Goed. - Oké.

Daar, achterin.

Vrijdag vier uur na het ongeval

Pol. Daar, bij Carles.

Hoe was het?

Verschrikkelijk. - Kon je haar bereiken?

Ik heb de ziekenhuizen afgebeld, maar ze staat niet op de lijsten.

Misschien zat ze er niet op. - Waarom neemt ze dan niet op?

Fàtima, Eva, kom eens hier.

Alsjeblieft. - Bedankt.

Het was na de kerstvakantie,

na de training.

Kevin en de anderen waren al weg,

maar hij liet me nablijven.

Wie? - De coach.

Hij deed de deur op slot en zei dat ik een sterspeler kon worden,

maar dat ik te dik was

en geen karakter had.

Hij zei dat hij me zou helpen

en stelde voor

dat ik een stage bij hem zou doen.

Een weekend in een boerderij met nog een paar jongens.

Ik vertelde het mijn ouders en die waren heel blij.

Maar...

Er bleek niemand anders op die boerderij te zijn.

Ik vroeg waar de anderen waren.

Die komen later, zei hij.

Ik vond het raar. We waren daar met z'n tweetjes.

Maar hij was heel aardig.

Hij kookte en we keken tv.

Terwijl we aten, keek hij steeds uit het raam.

Alsof hij iemand verwachtte.

De andere jongens, dacht ik.

Toen werd ik moe en viel ik in slaap.

Ik kan me daarna niet echt veel meer herinneren.

Er kwam een auto aan, maar geen...

Geen jongens. Er zaten drie mannen in.

En Òscar Vila?

Die eikel zei dat ik moest slagen voor een test.

Een karaktertest.

Je hebt geen karakter, zei hij.

'Een goede speler moet sterk zijn.

En tegen alles bestand. Hij moet de pijn kunnen verdragen.

Kun jij dat, Piranha?

Kun jij de pijn verdragen als een man?'

Hij liet me achter bij die mannen.

Hij liet je achter bij drie mannen? - Er gingen er maar twee naar beneden.

De derde zag ik daarna nooit meer.

Ze brachten me naar de kelder.

Weet je nog wie ze waren? - Ik heb hun gezicht nooit gezien.

Ze droegen een masker.

De volgende dag

feliciteerde die eikel van een coach me.

En hij gaf me

een T-shirt van de Olympische spelen.

Toen ik weer thuis was,

deed alles pijn

en moest ik huilen.

Ik mocht het tegen niemand vertellen. Ze zouden me toch niet geloven.

Als ik het vertelde, vloog ik uit het team en van school.

Mijn vrienden spraken niet meer tegen me

en wat zou mijn vader wel van me denken?

Ik was een kind.

Ik was bang.

Ik heb alles hier begraven.

Weet je nog waar die boerderij was?

Ja, in de bergen. In de buurt van Masquefa.

Waren er varkens? - Ja, die liet Vila me zien.

Hebben ze de varkens daar gedood?

Geen idee. Waarom?

Ja, maakt dat iets uit? - Nee, hoor.

Alex,

het is lang geleden en je bent nu geen bange jongen meer.

Je kunt een klacht indienen.

Wat haalt dat nu nog uit?

Alex, doe het dan voor Kevin.

Niemand kan Kevin nog helpen.

De mensen moeten het weten.

Nee, dat kan ik niet. Echt niet.

Ik wil dat niet meer herbeleven.

Ik wil het verleden gewoon vergeten.

Ik heb een zoon.

Dit mag deze kamer niet verlaten.

Anders zal ik alles ontkennen. - Alex.

Nee.

Het spijt me.

Heeft die agent een foto genomen?

Van die van Kevin ook. - Wie?

Kevin Álvarez. De jongen die... - Ach, ja.

Wat raar.

Hij vroeg waarom die dikke knul uit de ploeg was gestapt

en of jij problemen had. - Problemen? Hoezo?

Of er klachten waren van ouders.

Wat heb je hem verteld? - De waarheid.

Dat ik dat niet wist, dat ik in 1992 niet bij de club was.

We moeten naar de coach. - Nee, we hebben meer bewijzen nodig.

Meer bewijzen? Wil je dan nog een jongen in een grot laten belanden?

Die eikel van een Vila.

Vila knapte de vuile klusjes van iemand anders op.

Maar van wie? - Hij heeft gelijk, Víctor.

Oké, wat doen we dan nu? - Ik ga Vila verder natrekken.

En jullie gaan op zoek naar oude varkensboerderijen

in de buurt van de grot en het benzinestation.

Zoveel kunnen er niet zijn.

Ik ga even rondbellen. Ik hou je op de hoogte.

Mooi.

Ik moet ook weg. - Oké, morgenmiddag dan?

Hoezo, morgenmiddag? - Dan zoeken we de boerderij.

Ik ben van wacht. Ik moet 24 uur bereikbaar zijn.

Zorg dan dat je bereikbaar bent. - Het spijt me.

Verdomme, de cinema.

Aitor?

Waar ben je? De film is al bezig. - Ik kom eraan.

Ben je wel al thuis vertrokken?

Ik ben niet naar huis gegaan. - Ach zo. Goed dan.

Je wou toch even rusten?

Luister, Aitor. Ik haal de film niet meer.

Zullen we straks bijpraten in het restaurant?

Ik heb niet echt veel zin meer.

Tot morgen.

Vrijdag 6 uur na het ongeval

Ja, nummer 54. Daar.

Zone 1. - 43.

43? Ja? - Ja.

Ja. - Goed.

Dausa heeft gebeld.

De deal van Sant Feliu gaat door. Gefeliciteerd.

Wat is dat? - Een kleine bedanking.

Bedankt.

En mijn deelneming. - Het ging allemaal zo snel.

Bedankt voor de bloemen.

Carmen, je werkt nog niet lang voor ons,

maar je bewees dat je te vertrouwen bent. - Ik wil mijn werk goed doen.

Je ziet dingen

die sommigen als niet helemaal legaal zouden beschouwen.

We hebben ons wel altijd aan de wet gehouden.

Ja, maar ik wil je nog iets delicaters vragen.

Je moet iemand een pakketje gaan overhandigen.

Met geld dat we moeten regulariseren. - Geen probleem.

In de lobby van een hotel, vandaag om 18 uur.

Om 18 uur? - Had je al plannen?

Een eerbetoon aan mijn vader van de vrienden van zijn club.

Hemeltje.

Ja, het spijt me, maar het zijn zijn vrienden en...

Je hoeft je niet te verontschuldigen, hoor.

Ik stuur wel iemand anders.

Je mag beschikken.

Mr Miró, dat eerbetoon is maar een bijeenkomst.

Ze doen later nog iets officieels. Ik ga dan wel.

Prima.

Ik weet het, maar ik kan niet komen.

Pilar.

Stop met roepen, dan leg ik het uit.

Ik vond het al raar. - Raar?

Tuurlijk, ik regel wel iets. Jij durft, Carmen.

Er is iets tussengekomen. - Zo gaat het altijd.

Nee, het is echt belangrijk. - Het zal wel.

Ik moet om 18 uur ergens zijn, niets aan te doen.

In hotel Trending Barcelona, vlak naast de vakbond.

Ik zal me haasten. - Je bent heus niet op tijd.

Het duurt niet lang. Ik moet alleen wat geld brengen.

Mijn baas heeft me dat gevraagd en dus moet ik dat doen. Sorry.

Hotel Trending Barcelona om 18 uur.

We hebben niet veel tijd. - Is er een team stand-by?

Praat je niet meer met me? - Ik heb geen zin.

Aitor, kom bij me thuis eten, dan...

Ik moet vanavond werken. - Het is vrijdag, Aitor.

Ik zou het gisteren doen, maar toen moest ik naar de film.

Gisteren hebben Víctor, Fidel en ik met...

Ik hoef geen uitleg. - Ik wil het graag.

Oké, wil je praten? - Ja.

Mooi, dan gaan we lunchen. - Dat gaat niet.

Heb je andere plannen dan?

Met wie? Weer dezelfde? - Hou nu op, Aitor.

Rot op, Sara.

Sara? - Ja?

Gaat het wel?

Ja, hoor.

Een cadeautje van Fidel.

Varkensboerderijen in 1992

in een straal van 25 km van de grot.

Zullen we? - Ja, kom.

Stomme computer.

Baas, wisselgeld.

Weet jij hoe je dingen online moet zoeken?

Porno, bedoel je?

Nee, geen porno. Of iemand speleoloog is.

Heel simpel. - Toe dan.

Wil je een gratis spel?

Vijf. - Vijf?

Niet te overmoedig. - Vier?

Drie.

Toe maar.

Hoe heet die kerel? - Vila. Òscar Vila García.

We tikken speleoloog in

en Òscar Vila García.

Is dat alles?

Hier.

Drie.

30 minuten voor het ongeval

Ik ga naar de bar. - Ik naar de manager.

Perfect.

Sorry. - Bedankt.

Pardon, ik zoek dit adres

en de gps stuurde me een eenrichtingsstraat in.

Dat ken ik niet, ik ben hier nog niet zo lang.

Het is een oude varkensboerderij.

Tato weet het vast. Hij werkt in het slachthuis.

Tato? - Hij is net weg.

Je haalt hem misschien nog in. Hij loopt op krukken.

Geweldig, bedankt.

Víctor. - Ja?

Snel.

Mr Tato?

Niemand noemt me Mr Tato. Wat wil je?

Het spijt me. Ze zeiden dat u ons wel kon helpen.

We zoeken Can Boira, een varkensboerderij. We vinden het adres niet.

Natuurlijk. - Weet u waar dat is?

Het is moeilijk te vinden als je de streek niet kent.

We moeten er naartoe, het is erg belangrijk.

Hier... - Momentje.

Even kijken.

Ja, het is hier.

Je moet dat pad daar volgen.

Dat pad? - Door het bos.

Dat werd afgesloten voor het station

en dus staat die boerderij al jaren leeg.

Geweldig, hartelijk bedankt.

En nu? Onze auto staat aan het station.

De volgende halte afstappen en dan terugrijden.

Een momentje.

Fàtima?

Ik moet je om een gunst vragen.

Ik ben van wacht en...

Nee. Kun je me horen?

Ja.

Nee, ik zit op de trein.

Je moet een paar uur voor me invallen.

Nee, ik ben in Masquefa. Ik ben nog wel even weg.

Ja, wil je dat voor me doen?

Nee. Ja, ik kan je horen.

Oké, zeg jij het tegen de manager?

Ja, dat is perfect.

Fàtima?

Bedankt, ik sta bij je in het krijt.

Bedankt, dag.

Sorry.

Hallo, wat mag het zijn? - Sinaasappelsap, graag.

Komt eraan. - Bedankt.

Dank u.

Carmen?

Hans Müller. - Hallo.

Hij zei Hans Müller.

Zoek Hans Müller op. Een merk en een nummerplaat.

Het wordt overmorgen gestort.

Binnen de 2 à 3 dagen doen we een legale overschrijving

van een Zwitserse rekening voor hetzelfde bedrag.

Min onze commissie, natuurlijk.

Als alles rond is, stuur je me een Whatsapp met drie puntjes.

Goed.

Volg hem en hou hem tegen voor een routinecontrole.

Zeven uur na het ongeval

Hallo, met Sara Grau. Ik ben er even niet. Spreek een boodschap in.

Sara, neem nu alsjeblieft op.

Ik heb al uren niks meer van je gehoord. Waar ben je nu?

Lieverd, ik ben echt bang.

Bel me alsjeblieft.

Bel me als alles oké is. Bel me.

Een baby.

Nee, hè.

Ik doe het wel. - Maar daarnet...

Toen Sara me belde uit de trein, hoorde ik een baby huilen.

Er was een baby in haar wagon.

Goed, de volgende.

Stil zijn, iedereen.

Stilte.

Stilte, verdomme.

Laat me.

Dat doe ik wel.

Verdomme.

Het is niet waar, hè.

Sara.

Bel de noodcentrale.

Mijn batterij is plat. Bel jij maar.

Geef hier.

Ik vind mijn telefoon niet. - Kijk in je tas.

Wacht.

Die zat in mijn zak toen ik opstapte.

Dat weet ik nog goed.

Dat kreng.

Dat kreng.

Die vrouw. - Welke vrouw?

Die vrouw die tegen me aanliep. Ze heeft mijn telefoon gestolen.

Sara, hier.

Verdomme.

Gemaakt? - Dat zullen we snel weten.

Top autootje. Goed gedaan.

We komen morgen wel terug. We vinden het toch nooit in het donker.

Kom maar.

Verdomme, zeg.

Min onze commissie, natuurlijk.

Als alles rond is, stuur je me een Whatsapp met drie puntjes.

Hans Müller. De Zwitserse en Spaanse nationaliteit.

Carmen heeft hem geld gegeven om mee naar Zwitserland te nemen.

Het geld wordt op een privérekening gestort

en in ruil voor een commissie doen ze een legale overschrijving

naar een bedrijf van de klant. - Het geld raakt niet tot in Zwitserland.

Nee, we hebben een drugscontrole geregeld.

En we hebben 450.000 euro in briefjes van 500 in beslag genomen.

Hij is opgepakt.

We hebben dus de opnames, de foto's en het geld.

We hebben alles. Genoeg om haar op te pakken.

Ik snap het niet.

Haar gsm lag op de trein, dus moest zij ook op de trein zitten.

Als ze hier niet is, ligt ze in een ander ziekenhuis.

We hebben ze allemaal al gebeld. - Dan doen we dat nog eens.

Pa.

Carmen?

Sònia, wat doe jij hier?

Je bent verhuisd, zie ik. Veel mooier.

Ja, maar misschien wat te duur voor jou?

240 m² voor één persoon. - Hoe weet jij dat?

Dat is niet het enige wat we weten.

Solaris, Hans Müller, Martínez-Ferri...

Bied je ons geen koffie aan? - Of we praten op het bureau.

Vroeg of laat pakken we de slechteriken, dat zei ik toch?

Weet je het niet meer?

We hebben een hele hoop bewijzen tegen jou.

Telefoongesprekken, foto's... - En een mooi financieel verslag.

Je hebt toch een nieuwe auto, hè?

Is dat dan verboden?

Heb je die zelf gekocht? Mogen we de factuur zien?

Het is een bedrijfswagen. - Ja, dat weten we.

Een bedrijf van Mr Dausa. Klinkt dat bekend?

Hij heeft een belangrijk project in Sant Feliu.

Maar je werkt niet voor zijn bedrijf. - En dan die flat.

Ze is prachtig, echt mooi. Gefeliciteerd.

Maar dat kan ik me niet veroorloven. Jij?

De meeste mensen niet.

Soms betalen ze me in natura. En ik heb een mooi salaris.

Je hebt een groot probleem. - Ik ben wel advocaat en...

Net omdat je advocaat bent,

besef je wel hoe ernstig dit is.

Het ziet er niet goed uit voor haar. - Helemaal niet.

Ik zal het eens duidelijk uitleggen.

Als ik bel, roept rechter Comas je op.

Ze zal vragen stellen over Hans Müller, het geld

en hoe een onervaren advocaat beheerder kan zijn van...

Hoeveel bedrijven? - Zeven, te beginnen met Solaris.

Ze zal willen weten wat je elke week voor Martí Miró doet.

Ze is misschien zijn frontvrouw, toch?

Waarschijnlijk. En het kan verkeerd aflopen.

Tenzij... - Tenzij je met ons meewerkt.

Hoe dan?

Je geeft ons informatie over het netwerk van bedrijven

en geeft ons alle documenten die we vragen.

Rekeningnummers, overschrijvingen...

Nee... - En als je niet meewerkt,

word je vervolgd voor corruptie, witwassen,

beïnvloeding en alles wat we nog kunnen verzinnen.

Dan beland je in de cel. Dat weet jij als advocaat ook.

Carmen, het is heel simpel.

Jij helpt ons en wij helpen jou.

Het dorp kan niet ver zijn. We nemen daar wel een taxi.

Volgens mij zijn we verdwaald.

En morgen zijn we doodgevroren.

Zullen we even rusten? - Ja.

Gelukkig schijnt de maan.

Jij rookte toch niet?

Alleen als ik verdwaald ben.

Dat was mijn laatste.

Als Marina me zag roken, castreert ze me.

Ik heb haar al even niet gezien. Is ze gestopt met boksen?

Ze is bij me weg.

Of ik bij haar. Ik weet het zelf niet goed.

Waarom?

Ik ben geen makkelijk mens.

Tja.

Zullen we?

Ja.

Ja, je hebt het al drie keer gecontroleerd.

Allemaal goed en wel.

Kun je even kijken of er nog gewonden zijn binnengebracht?

Bedankt. Is dat nu zo moeilijk?

Bedankt.

Dank je.

Wat doe jij hier nog? Ga naar huis.

Nee, ik blijf bij jou. - Zeker weten?

Ja, je ziet er niet uit.

Kom hier.

Rot op.

Dat is het laatste wat ik tegen haar zei.

Víctor.

Zo niet.

Hier.

Verdomme.

Víctor, geef je de aansteker even?

Ja.

Hier. - Bedankt.

Sara, moet je kijken.

Van een 8mm camera.

Misschien hebben ze gefilmd wat ze hier deden.

Kijk.

T-shirts van de Olympische spelen. Kindermaten.

Er liggen er veel.

Zie je dat hij te veel vragen stelt? Hij vermoedt iets.

Je moet hem afleiden.

Jij weet hoe dat moet. Het is niet de eerste keer.

Rustig, hij kan je niks maken.

Als hij dat spoor blijft volgen, zal hij lelijke dingen ontdekken

die niet alleen mij zullen raken, geloof me.

Er staan belangrijke mensen op die opnames.

Dat is ook slecht voor hen.

Ik zit in een noodsituatie met dat ongeval.

Niks doen, ik regel alles wel.

Doe wat je wilt, maar laat hem ophouden.

In het daglicht vinden we misschien wel nog iets.

Hoe kunnen ze dat nu doen?

Het aantal slachtoffers van het ongeval werd officieel bevestigd...

Mag het iets luider?

Volgens Binnenlandse Zaken zijn er 32 doden en 78 gewonden.

Sommigen zijn kritiek. Dit is de voorlopige balans

van het ongeval dat deze middag gebeurde

tussen Can Parellada en Masquefa.

Sorry, breng me naar de politie. Het is dringend.

Het spijt me zo dat ik niet bereikbaar was.

Sorry, maar je kunt je niet voorstellen wat er is gebeurd.

Wat is er?

Weet je wel wat je ons hebt aangedaan, Sara?

We dachten dat je op de trein zat. - Het spijt me, echt.

We hadden een spoor naar de ontvoerders van Kevin.

Kevin? We hebben hier dertig lijken. Dertig.

Ik begin er meteen aan. - Laat maar. Bedankt.

Verdomme.

Ben je gek geworden, Sara? Je bent jezelf niet meer.

Je zit de hele dag bij die kerel alsof er niks anders meer bestaat.

Wat ben je... - Wat? Zeg het maar.

In wie ben je eigenlijk geïnteresseerd?

In de zoon of de vader?

Hoe durf je zo tegen me te praten?

Wees niet zo beledigd. - Aitor, ik ben samen met jou.

Ja, en toen je met Lluis was, heb je hem ook bedrogen.

Ik ga werken. - Niet nodig. Ga naar huis.

Ik ga werken. - Ga naar huis, zeg ik.

En dat is een bevel. Ben ik de directeur of niet?

Jij bent een idioot.

Sara. Sara, luister naar me. - Nee.

Hou het wisselgeld maar. - Mooi, bedankt.

Sara?

Ik zat met vrienden te eten en ik zag jou. Hoe gaat het?

Wat is er?

Hé.

Je kijkt altijd zo beschuldigend naar me.

Hoe moet ik dan naar je kijken? - Normaal.

Ontwenningsverschijnselen zijn zwaar. Daar heb je vrienden voor.

Ik ben ziekelijk jaloers. - Jij bent de psychiater.

Ooit zo met iemand samengeleefd?

Over sommige dingen praat je niet.

Ik had het je niet moeten vertellen.

Toch, je moet het me net vertellen.

Waar gaan we heen? - Zul je wel zien.

Lluis. - Wat?

Maak me niet bang.

Je wou toch dat ik eerlijk was?