Original subtitles

ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΛΑΧΤΑΡΑΣ

ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΚΟΜΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.

Φανταστείτε να μπορούσε

να μας μιλήσει ένα είδωλο του πολιτισμού μετά τον θάνατό του.

Να διαμορφώσει την παρακαταθήκη του

και να ακουστεί για τελευταία φορά με τα δικά του λόγια.

Η γοητεία του Έρικ Ντέιν και ο μαγνητισμός του

τον εδραίωσαν γρήγορα ως τηλεοπτικό αστέρα.

Είναι γνωστός για τον ρόλο του ως δρ Μαρκ Σλόαν στο Grey's Anatomy,

τη μακροβιότερη ιατρική σειρά στην ιστορία της τηλεόρασης.

Εκατομμύρια μαγεύτηκαν

όταν εμφανίστηκε μέσα από τους ατμούς κι έγινε ο ΜακΚαυτός.

Ω, αμήχανο.

Και μετά ήρθε η σπαρακτικά ωμή,

βάναυση και ειλικρινής ερμηνεία του ως Καλ Τζέικομπς στο Euphoria.

Στην καριέρα του ο Έρικ έπαιξε τον γόη,

τον αθλητή,

τον ήρωα,

και τον κακό.

Πάντα με την ίδια φαινομενικά αβίαστη γοητεία,

αυθεντικότητα και βάθος.

Ο ρόλος του πατέρα για τις δύο κόρες του, την Μπίλι και την Τζόρτζια,

ήταν ο πιο σημαντικός για εκείνον.

Πάλεψε με σθένος κατά της ALS,

μιας ανίατης ασθένειας που παρέλυσε το σώμα του, αλλά ποτέ το πνεύμα του.

Όταν πέθανε,

ο κόσμος έχασε έναν αγαπημένο πρωταγωνιστή πάνω στην ακμή της ζωής του.

Πριν πεθάνει ο Έρικ Ντέιν είχε μια πολύ ουσιαστική συζήτηση,

στο τέλος της οποίας είχε την ευκαιρία

να μιλήσει απευθείας στον κόσμο και να δώσει το τελευταίο του μήνυμα,

γνωρίζοντας ότι αυτό που θα δείτε θα προβαλλόταν μετά τον θάνατό του,

ακόμα κι αν χρειαζόταν να μείνει στο ντουλάπι για μήνες ή και χρόνια.

Αυτά είναι τα διάσημα τελευταία λόγια του Έρικ Ντέιν.

Για σένα ειδικά. Διάδρομος.

Ευχαριστώ.

-Έπρεπε να με βγάλεις με κάποιον τρόπο. -Κάπως, ναι.

-Και το να σε κουβαλήσω, θα ήταν υπερβολή. -Θα ήταν.

Ακριβώς.

-Θα βάλω το φρένο. -Ωραία.

Το έβαλα.

-Μπράβο. -Ωραία. Τώρα ξέμεινες μαζί μου.

Κάτσε. Εσύ ξέμεινες μαζί μου ή εγώ μαζί σου;

Ακριβώς.

Ακόμα τα αντιμετωπίζεις όλα με χιούμορ;

Και πολύ μάλιστα.

Υπήρξαν στιγμές που δεν το έκανες και επανήλθε, ή…

Όχι, πάντα το έβλεπα με χιούμορ αυτό.

Έχει ένα ενδιαφέρον αυτό που συμβαίνει στο σώμα μου.

Οι μηχανισμοί αυτής της ασθένειας έχουν πολύ ενδιαφέρον για μένα.

Όταν εστιάζεις σ' αυτό και βλέπεις πώς επηρεάζει τις μεμονωμένες στιγμές,

τότε είναι που μπορεί να σε ρίξει λίγο.

Ξέρεις, είμαι παραπονιάρης.

Από πάντα ήμουν ο τύπος που γκρίνιαζε και κλαιγόταν

με το παραμικρό.

Μα το πνεύμα μου είναι απρόσμενα ανάλαφρο σε όλη αυτήν τη διαδρομή.

-Γιατί συμβαίνει, πιστεύεις; -Δεν έχω ιδέα.

Δεν έχω λόγο να είμαι χαρούμενος οποιαδήποτε στιγμή,

αλλά είμαι.

Θεωρείς πως αυτό μπορεί να το βιώσει κάποιος που δεν είναι άρρωστος;

Μπορούν να το κατανοήσουν διανοητικά.

Δεν ξέρω αν θα το βιώσουν

όπως κάποιος με ανίατη ασθένεια.

Σωστά. Και έχει αλλάξει για σένα το τι σημαίνει να ζεις;

Κάθε μέρα.

Η εξέλιξη αυτού του πράγματος είναι πραγματικά… αξιοσημείωτη.

Είμαι σίγουρος ότι σου ακούγομαι αρκετά καλά,

αλλά εγώ νιώθω ότι ακούγομαι σαν βάτραχος ή…

Κάθομαι εδώ με σεβασμό και δέος για σένα και τη δύναμή σου,

οπότε μια χαρά ακούγεσαι.

Ωραία.

Βρισκόμαστε εδώ, λοιπόν, σε αυτό το ιδιαίτερο δωμάτιο,

αυτό το πλατό, όπου είμαστε τελείως μόνοι.

Δεν υπάρχουν οπερατέρ εδώ. Βρίσκονται σε άλλο δωμάτιο.

Δεν ακούνε τι λέμε.

Και ο σκοπός αυτής της εκπομπής, για αυτούς με τους οποίους μιλάμε εδώ,

είναι μια ευκαιρία να αυτοπροσδιοριστούν, όταν όλοι προσπαθούν να τους καθορίσουν.

Μια ευκαιρία να τους γνωρίσει ο κόσμος αληθινά.

Εσύ κι εγώ λέγαμε… Θέλαμε να είναι λίγο πιο σαφής η πρόθεσή μας.

Θέλουμε στο τέλος αυτής της συνέντευξης

τα παιδιά σου να σε γνωρίσουν πραγματικά

με έναν τρόπο που δεν θα μπορούσαν να το κάνουν.

Όταν θα το βλέπει αυτό ο κόσμος…

θα έχεις πεθάνει.

Σε δυσκολεύει να το σκέφτεσαι;

Από τη μία είναι το θέμα της ανακούφισης, κι από την άλλη, κάθε λεπτό,

όπως κι αν νιώθεις, θα θέλεις να είσαι παρών.

Ναι.

Είναι παράξενο όταν προσπαθείς να το επεξεργαστείς.

Εσύ κι εγώ μιλάμε εδώ τώρα και είμαστε μια χαρά ζωντανοί.

Και, ταυτόχρονα,

όταν θα υπάρχει αυτό,

αν υπάρξει ποτέ,

εγώ δεν θα είμαι εδώ.

Πώς σε κάνει να νιώθεις;

Είναι κάπως ωραίο, νομίζω.

Δηλαδή;

Είναι απλώς…

η ιδέα ότι συνεχίζεις να ζεις,

ενώ την έχεις κάνει ήδη.

Μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον.

Να μιλάς από τον τάφο.

Να μιλάς από τον τάφο. Ναι!

-Αυτό κάνεις τώρα. -Ναι.

-Θα διαβάσω το βιογραφικό σου. -Εντάξει.

"Έρικ Γουίλιαμ Ντέιν,

γεννήθηκες στις 9 Νοεμβρίου 1972 στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια.

Η μητέρα σου, Λία Κόουν, ήταν νοικοκυρά.

Ο πατέρας σου, Γουίλιαμ Ντέιν Μέλβιν, ναύτης της αεροπορίας,

έγινε αρχιτέκτων και διακοσμητής. Πέθανε όταν ήσουν επτά.

Έχεις έναν μικρό αδελφό, τον Σον.

Είσαι παντρεμένος με τη Ρεμπέκα Γκέιχαρτ, μοντέλο και ηθοποιό, πάνω από 20 χρόνια".

-Είσαι ακόμα παντρεμένος μαζί της. -Ναι, ισχύει.

"Έχετε δύο κόρες, τις Τζόρτζια και Μπίλι. Η Μπίλι πήρε το όνομα του πατέρα σου".

Πώς το αποφάσισες;

Το πρώτο μου παιδί θα το έλεγαν Μπίλι, είτε ήταν αγόρι είτε κορίτσι.

Και είναι ωραίο όνομα.

-Μπίλι Ντέιν. -Ναι.

-Ακούγεται σαν πιστολέρο. -Ναι, ακριβώς.

-Η Τζόρτζια πήρε από κάποιον το όνομα; -Άρεσε πολύ στη Ρεμπέκα το όνομα.

"Συμμετείχες σε μια εντυπωσιακή συλλογή τηλεοπτικών σειρών.

Πριν Χτυπήσει το Κουδούνι, The Wonder Years,

Ροζάν, Παντρεμένοι με Παιδιά,

Φονικό Μετάξι, και Οι Μάγισσες, μεταξύ πολλών άλλων.

Το 2006, ο ρόλος σου ως δρ Μαρκ Σλόαν στο Grey's Anatomy

προκάλεσε τέτοια υστερία στους θαυμαστές,

που η σειρά ξαναγράφτηκε ώστε να γίνεις πρωταγωνιστής.

Πρωταγωνίστησες ως πλοίαρχος Τομ Τσάντλερ στο The Last Ship,

και βραβεύτηκες για την ερμηνεία σου ως Καλ Τζέικομπς στο Euphoria του HBO.

Αφότου διαγνώστηκες με ALS,

μάχεσαι ακούραστα για διευρυμένη πρόσβαση στη θεραπεία, συγκεντρώνεις πόρους,

δίνεις ελπίδα, αξιοπρέπεια και δύναμη στους χιλιάδες που επηρεάζει η νόσος.

Όταν προβληθεί η συνέντευξη,

όλο αυτό το έργο θα έχει ολοκληρωθεί, και το σώμα σου θα αναπαύεται".

Πώς νιώθεις που ακούς… το βιογραφικό σου έτσι;

Νιώθω ότι…

Νιώθω πως υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία κάπου εκεί μέσα.

Είμαι περήφανος για κάποια από αυτά.

Βασικά, γάμα το, είμαι νεκρός.

Είμαι περήφανος για όλα.

Όλα αυτά με έφεραν εδώ που βρίσκομαι σήμερα.

Πάντα δυσκολεύομαι να ακούω για τον πατέρα μου,

γιατί πήγε χαμένη η ζωή του.

Ήταν τόσο ταλαντούχος.

Αλλά απέκτησε ένα σωρό εμπειρίες.

Εμπειρίες ζωής, προσωπικές, επαγγελματικές.

Όταν προσπάθησα πραγματικά να γίνω καλός

και προσέγγισα την τέχνη μου

καταβάλλοντας μια κάποια προσπάθεια, και εστιάζοντας σ' αυτήν,

κατάφερα να κάνω πολύ καλή δουλειά.

Ναι, σίγουρα η δουλειά σου στο Euphoria,

για μένα, είναι αριστούργημα.

Ευχαριστώ. Δούλεψα πολύ γι' αυτό.

Πώς συνδέθηκες προσωπικά με αυτόν τον χαρακτήρα;

Υπάρχει κάτι τόσο… ευάλωτο.

Υπάρχει κάτι που εκτίθεται.

Ο Καλ κι εγώ μοιάζουμε πολύ,

γιατί ξέρουμε πώς είναι να ζεις διπλή ζωή.

Το έχω βιώσει αυτό με τη μάχη μου με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

Ξέρω πώς είναι να μην ταιριάζει το μέσα μου με το έξω μου.

Κι ο πατέρας σου πάλευε μ' αυτό, θεωρείς;

Νομίζω ότι ο πατέρας μου πάλευε με τη ζωή.

Και ποτέ δεν ένιωσε αρκετός.

Όταν, λοιπόν, ήσουν επτά,

ο πατέρας σου πέθανε από αυτοκτονία ή σε ατύχημα.

Δεν έχει διευκρινιστεί, αλλά δεν ξέρω τι πιστεύεις εσύ.

Δεν νομίζω…

ότι κάποιος που είναι τόσο μεθυσμένος

θα έπαιζε με ένα όπλο μέσα σ' ένα μπάνιο

μόνος του για πλάκα.

Οπότε, πιστεύω ότι ο πατέρας μου εκείνη τη στιγμή ήθελε να το κάνει.

Όλο σκεφτόμουν πόσο μόνος πρέπει να ένιωθε ο πατέρας μου

και πόσο φοβισμένος θα ήταν.

Σου ραγίζει την καρδιά.

Σε συγκινεί ακόμα και τώρα, όταν σκέφτεσαι τη μοναξιά του;

Ναι.

Νιώθεις να συνδέεσαι μ' αυτήν τη μοναξιά; Μπορείς να ταυτιστείς;

Έχεις νιώσει κι εσύ αυτό το επίπεδο μοναξιάς;

Εκατό τοις εκατό.

Μπορεί να ένιωθα μόνος σε ένα δωμάτιο γεμάτο κόσμο.

Πάντα έτσι ένιωθες ως Έρικ; Ότι ο Έρικ ένιωθε μοναξιά;

Ναι. Πάντα ένιωθα

αποστασιοποιημένος από τους συνομηλίκους μου.

Και από πάντα δυσκολευόμουν να συνδεθώ με τους ανθρώπους.

Και τέσσερις μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα μου

πέθανε η γιαγιά μου, με την οποία έμενα.

-Και ήσασταν πολύ δεμένοι. -Πολύ.

Με επηρέασε σχεδόν το ίδιο,

ίσως και πιο πολύ από τον πατέρα μου.

Με φρόντιζε πολύ.

-Πώς ήταν η γιαγιά σου; -Ήταν υπέροχη.

Ήταν…

Είχε πολλή πλάκα. Θυμάμαι που έβαζε έναν δίσκο να παίζει.

Έβαζε τον ίδιο δίσκο κάθε μέρα.

-Ποιον; -Του Ένγκελμπερτ Χούμπερντινκ.

-Αμάν. -Έπαιζε το "Quando".

Tell me quando, quando, quando

Το έβαζε όλη μέρα και χόρευε,

και ήταν υπέροχη.

Ουάου.

Και έπαιρνε την εφημερίδα San Francisco Chronicle

κι έκοβε το κόμικ του Ντένις του Τρομερού κάθε μέρα και το έβαζε στο ψυγείο.

Γιατί ήταν πεπεισμένη ότι ήμουν εκείνος.

Πάντα κάτι υπήρχε μ' εμένα.

Πες το σκανταλιά, πες το γοητεία ή όπως θες να το πεις,

νομίζω πως πάντα υπήρχε κάτι.

-Ένας κατεργάρης. -Ένας κατεργάρης.

Ναι, το πιστεύω.

-Πάντα; Σε όλη σου τη ζωή; -Ναι.

Ήταν η μαμά του μπαμπά σου ή της μαμάς σου;

Η μαμά της μαμάς μου.

Και η μαμά σου ασχολούνταν λιγότερο, ήταν λιγότερο μαμά;

Η μαμά μου ήταν νέα.

Πιστεύω πως έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε με τα εργαλεία που είχε στη διάθεσή της.

Έχεις ξαναπεί την ιστορία για τη στιγμή που σου είπε η μητέρα σου

ότι ο μπαμπάς σου αυτοκτόνησε.

-Ήσουν επτά. -Ναι.

-Σε ξύπνησε μέσα στη νύχτα. -Ναι.

Πριν σου το πει, επαναλάμβανε συνεχώς "Υποσχέσου μου ότι θα είσαι δυνατός".

-Σωστά. -Στα επτά.

Είναι…

κάπως μπλοκαρισμένο, νομίζω, το κομμάτι της ενσυναίσθησης.

Και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει επειδή είναι εξπέρ στην άρνηση.

Τι αρνείται;

Νομίζω ότι αρνείται ότι αυτό μπορούσε να με επηρεάσει τόσο πολύ.

-Εσένα; -Ναι.

Επίσης, δεν νομίζω ότι έχει αποδεχτεί ότι έχω αυτήν την ασθένεια.

Νομίζω ότι ακόμα πιστεύει πως θα βρεθεί μια θαυματουργή θεραπεία

σε κάναν χρόνο.

Και είναι άρνηση, όχι ελπίδα. Δεν ελπίζει.

Είναι άρνηση. Άκου…

Δεν την κατηγορώ.

Αν το παιδί μου είχε ALS,

θα γαντζωνόμουν σ' αυτήν την ιδέα.

Ναι. Είσαι γαντζωμένος στη μητέρα σου;

Α, όχι. Δεν ανοίγω το κουτί της Πανδώρας.

Είναι για άλλη εκπομπή αυτό.

Η μητέρα μου πάντα ένιωθε ότι ήμουν δύσκολος…

Αναφέρεται σ' εμένα ως δύσκολο παιδί.

Είτε επειδή έβλεπε εν μέρει τον μπαμπά μου σ' εμένα,

είτε απλώς επειδή ήμουν δύσκολος…

-Ήσουν ο Ντένις ο Τρομερός. -Ήμουν ο Ντένις ο Τρομερός.

Ακόμα και σήμερα, όταν αναφέρω πράγματα,

μου λέει

"Εντάξει, δεν μπορείς απλώς να το ξεχάσεις;"

Και, ξέρεις "Έγινε πριν τόσο καιρό.

Γιατί σε επηρεάζει ακόμα;"

Και νομίζω ότι το τραύμα φτάνει στο κυτταρικό επίπεδο ενός ανθρώπου.

Είναι πολύ δύσκολο να το αποβάλεις.

Ίσως και αδύνατο, βασικά.

Μπορείς μόνο να μάθεις να το διαχειρίζεσαι.

Το δουλεύω εδώ και πολύ καιρό.

Κατέληξα να πάω σε θεραπευτικό κέντρο

για το τραύμα και την κατάθλιψη.

Κυρίως λόγω του πατέρα σου;

Μοναχά λόγω του πατέρα μου,

γιατί από εκεί προήλθε το τραύμα.

Θυμάσαι τη στιγμή που έμαθες γι' αυτό που έγινε

να δημιουργείται το τραύμα ή να απενεργοποιείται κάτι;

Να απενεργοποιείται.

"Μην αισθάνεσαι. Να είσαι δυνατός, ρε συ.

Μην αισθάνεσαι. Μην κλαις".

Ήθελα να εκραγώ.

Μα έπρεπε να το καταπιώ.

Και ο πατέρας σου δεν μπορούσε να το κάνει αυτό για τον εαυτό του.

Προφανώς…

Όχι.

Δεν είχε αυτήν την επιλογή.

Ένιωσες την απουσία του σε κάποιες στιγμές στη ζωή σου;

Ήσουν πολύ ικανός αθλητής. Έπαιζες πόλο.

Είχες πολλές επιτυχίες στη ζωή σου.

Υπήρχαν στιγμές που είπες "Μακάρι να ήταν εδώ ο μπαμπάς";

Πολλές.

Του μιλάς ποτέ;

Του έχω γράψει γράμματα.

Όχι τόσο, τελευταία.

Νομίζω ότι έχω συμφιλιωθεί μ' αυτό.

Ακόμα νιώθω πράγματα,

αλλά νομίζω ότι έχω βρει τη γαλήνη σε σχέση μ' αυτό.

Εκείνος σου μιλάει; Ακούς τη φωνή του;

Όχι.

Έχω μια πολύ αμφιλεγόμενη σχέση με το σύμπαν αυτήν τη στιγμή.

Δεν καταλαβαίνω γιατί.

Όταν το λες αυτό, όμως,

τώρα που το βλέπει ο κόσμος, εσύ έχεις αναπαυτεί.

Το σώμα σου αναπαύτηκε.

Πού βρίσκεσαι, λοιπόν; Τι πιστεύεις όσον αφορά αυτό;

Θες ν' απαντήσω ειλικρινά;

Ε, ναι…

Πιστεύω ότι όταν σβήνουν τα φώτα,

τελείωσε.

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει…

ένα άλλο μέρος που πάνε οι ψυχές μας.

Νομίζω ότι οι άνθρωποι τα πιστεύουν αυτά

επειδή τους παρηγορεί πολύ.

Αλλά…

το έχω αποδεχτεί, και πιστεύω πως όταν σβήνουν τα φώτα,

φεύγει το παλιό, έρχεται το νέο.

-Πάντα το πίστευες αυτό; -Νομίζω, ναι.

Πιστεύω πως όταν κοιμόμαστε,

ή όπως αλλιώς φεύγουμε,

μόλις φύγουμε, φύγαμε.

Και ζούμε στις αναμνήσεις των ανθρώπων που θα τους λείψουμε.

Φαντάζομαι ότι λείπεις σε πολύ κόσμο αυτήν τη στιγμή.

Άρα, σίγουρα ζεις ακόμα.

Ναι.

Αν ρωτούσα την Τζόρτζια και την Μπίλι ποιος ήταν ο μπαμπάς τους,

τι πιστεύεις ότι θα έλεγαν;

Νομίζω ότι θα έλεγαν αρχικά…

ότι είμαι αντιδραστικός.

-"Ο μπαμπάς μου ήταν αντιδραστικός". -Τι θα εννοούσαν;

Όχι απαραίτητα ως αρνητικό,

αλλά κάποιες από τις βασικές αναμνήσεις τους

είχαν να κάνουν μ' εμένα να αντιδρώ σε κάτι.

Όπως; Πες ένα παράδειγμα.

Η κίνηση στον δρόμο δίνει πάντα καλούς λόγους για κάτι τέτοιο.

Ναι.

Και νομίζω ότι θα έλεγαν ότι ήμουν σκληρό καρύδι.

-Με την έννοια της δύναμης; -Του ψυχικού σθένους.

-Του σθένους. -Ναι.

Θα έλεγαν ότι ήμουν στοργικός.

Ότι ήμουν πολύ γλυκός και συμπονετικός

και με κατανόηση και…

αξιόπιστος.

Καλός μπαμπάς;

Είμαι καλός μπαμπάς, ναι.

Το ξέρουν αυτό; Το πιστεύουν κι αυτές;

-Ναι. -Ναι.

Κάναμε υπέροχα ταξίδια, είδαμε πανέμορφα μέρη.

Θυμάσαι κάποια συγκεκριμένη στιγμή,

κάτι που ξεχωρίζει απ' όσα κάνατε μαζί;

Πήγαμε στην Ευρώπη μια χρονιά.

Και μια φορά εγώ…

Διασχίζαμε τη γαλλική ύπαιθρο,

με τα παιδιά στο πίσω κάθισμα ενός τρελού μικρού αμαξιού που νοικιάσαμε.

Κι εγώ έτρεχα σαν παλαβός στη γαλλική ύπαιθρο.

Και ό,τι έλεγα το έλεγα με γαλλική προφορά.

Και για κάποιον λόγο, για εκείνα τα 15 λεπτά,

η γαλλική μου προφορά ήταν τέλεια.

Δεν έχω ιδέα πώς προέκυψε αυτό.

Όλοι είχατε ξεκαρδιστεί στα γέλια.

Ναι.

Αυτό είναι ό,τι καλύτερο. Μ' αρέσει πολύ όταν το κάνω.

-Να τις κάνεις να γελάνε. -Και να γελάω κι εγώ.

Πώς θα περιέγραφες το στιλ σου ως μπαμπάς;

Το πιο σημαντικό είναι να είσαι δίπλα τους, θεωρώ.

Σ' αυτό δεν ήμουν τέλειος.

Αλλά ήμουν πάντα δίπλα τους όταν έπρεπε.

Δηλαδή μετανιώνεις για τον χρόνο που ήσουν μακριά τους;

Ναι. Με τη μητέρα τους δεν είμαστε πια μαζί.

Παραμένουμε κολλητοί, αλλά δεν είμαστε μαζί.

Οπότε, ξέρεις,

λόγω της απόστασης κι επειδή ζούμε σε ξεχωριστά σπίτια,

αναγκαστικά χάνεται πολύς χρόνος.

Αλλά, ξέρεις,

φρόντισα να είμαι κοντά τους όσο το δυνατόν περισσότερο,

και οπωσδήποτε όποτε μέτραγε.

Πότε μετράει, δηλαδή;

Έχω πάει σε όλες τις παραστάσεις μπαλέτου της Μπίλι.

Έχω δει πολλούς Καρυοθραύστες.

Και, πραγματικά,

κάνα δύο κομμάτια εκεί μέσα είναι υπέροχα.

Αλλά, Χριστέ μου, δεν τελειώνει με τίποτα.

-Το έχω δει μία φορά. -Κρατάει τρεις ώρες.

Αλλά πήγα όλες τις φορές.

Πάω στους αγώνες μπιτς βόλεϊ της Τζόρτζια.

Είμαι παρών στις ζωές τους,

είτε είμαι μπροστά τους

είτε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Σωστά.

Με τη Ρεμπέκα, την οποία γνώρισες και ερωτεύτηκες γρήγορα,

πώς θα περιέγραφες την ουσία αυτής της σχέσης και αυτού του έρωτα;

Ακόμα αγαπιόμαστε βαθιά.

Απλώς δεν θέλουμε να ζούμε μαζί.

Αλλά υπάρχει πολλή αγάπη μεταξύ μας. Ποτέ δεν θα…

Μέχρι να το δει αυτό οποιοσδήποτε,

δεν θα έχω ερωτευτεί άλλη γυναίκα τόσο βαθιά όσο ερωτεύτηκα τη Ρεμπέκα.

Είναι η μητέρα των παιδιών μου.

Και ο τρόπος που προέκυψε ήταν τόσο…

αυθόρμητος και συγκυριακός.

Γνώρισα τη Ρεμπέκα,

και λέω στη φίλη της "Αυτό το κορίτσι θα το παντρευτώ".

Πώς το ήξερες;

Δεν έχω ιδέα.

Δεν ξέρω πόσο σοβαρά το εννοούσα τότε.

Αλλά το είπα.

Και η φίλη της είπε "Αποκλείεται. Δεν θα χωρίσει τον αρραβωνιαστικό της.

Θα παντρευτούν. Είναι μαζί από τα 15 τους".

Τέσσερα χρόνια μετά, παντρευτήκαμε.

Ήθελα να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου εκεί που ήταν γραφτό μου.

Σε ξέρει καλύτερα από όλους; Σε ξέρει καλά;

Σίγουρα.

Τι θα έλεγε αν τη ρωτούσα ποιος ήταν ο Έρικ;

Ουάου.

Κοίτα, θα έλεγε ότι ήμουν πιθανά…

ένας άνθρωπος που ήταν…

συνεχώς ευάλωτος, και που έτρεμε το να είναι ευάλωτος.

Νομίζω ότι θα έλεγε

ότι ήμουν αστείος.

Θα έλεγε ότι ήμουν γοητευτικός και δεν το ήξερα.

Δεν ξέρεις ότι είσαι γοητευτικός, ότι έχεις αυτό το κάτι…

τη γοητεία των σταρ;

Έλεγα ότι δεν το είχα.

Δεν ξέρω αν μπορείς να το έχεις και να ξέρεις ότι το έχεις.

Λογικό. Τότε δεν είναι αυθεντικό, σωστά;

Νομίζω ότι δεν θα ήταν αυθεντικό, ναι.

Τι συνέβη μεταξύ σας; Γιατί δεν πέτυχε ο γάμος;

Νομίζω πως η Ρεμπέκα ήταν πιο πρόθυμη να παίξει τον ρόλο της από ό,τι ήμουν εγώ.

Γιατί; Γιατί εσύ δεν ήσουν;

Δεν έχω αυτό το…

αυτό το γονίδιο που…

σε κάνει να συνεχίζεις να το παλεύεις ό,τι κι αν γίνεται.

Για μένα, αν υπάρχει τρύπα στη βάρκα,

μην προσπαθείς να την κλείσεις.

Βούλιαξέ την τη ρημάδα και βρες άλλη.

Κι έτσι αντιμετώπιζες τα σοβαρά προβλήματα στο παρελθόν, στη ζωή σου γενικά;

Ναι.

Αυτό έκανα.

Αλλά τώρα δεν μπορείς.

Όχι.

Αλλάζει αυτό το πώς βλέπεις τη συγκεκριμένη στρατηγική;

Ναι.

Πάντα ζήλευα τους ανθρώπους που παλεύουν και επιμένουν.

Η Ρεμπέκα παλεύει κι επιμένει.

Μα κι εσύ έχεις τεράστια επιμονή. Ίσως…

Δεν ξέρω. Είναι το σθένος το ίδιο πράγμα;

Δεν ξέρω. Εσύ τι λες; Πώς αντιλαμβάνεσαι τη διαφορά μεταξύ τους;

Νομίζω ότι το ένα είναι μηχανισμός αντιμετώπισης ή πράξη άμυνας,

και το άλλο είναι περισσότερο…

προληπτικό.

Νομίζω ότι η επιμονή είναι κάτι που κάνεις σε κάτι.

Μάλιστα. Όταν, όμως, περιγράφεις ότι ζεις την κάθε στιγμή ως το τέλος,

και ότι πρέπει να είσαι παρών, μοιάζει με επιμονή, όχι με σθένος.

-Το ψυχικό σθένος είναι μάλλον επιβίωση. -Ναι, έχεις δίκιο.

Το σθένος είναι επιβίωση.

Και νιώθεις ότι κατά κύριο λόγο επιβιώνεις στη ζωή σου;

Τώρα που το λες, Μπραντ…

Επέδειξα επιμονή σε κάποια πραγματάκια.

Έτσι νομίζω. Έτσι μου φαίνεται εμένα.

-Ναι. -Σίγουρα.

Και όχι μόνο με την ALS.

Αυτό δείχνει

ότι έχω μια διαστρεβλωμένη αντίληψη για το ποιος είμαι.

Επομένως, ποια είναι η διαστρεβλωμένη και ποια η αληθινή αντίληψη;

-Η διαστρεβλωμένη για το ποιος είσαι; -Η διαστρεβλωμένη;

-Του ποιος ήσουν. -Εντάξει.

Η διαστρεβλωμένη αντίληψη είναι ότι δεν είμαι αρκετός όπως είμαι.

Και πως δεν αξίζω

να έχω μια υπέροχη ζωή.

Είμαι λίγο διαφορετικός από όλους.

Η εμπειρία της ζωής μου ήταν πολύ ιδιαίτερη σ' εκείνη τη φάση.

Και με έκανε να νιώθω ότι δεν ήμουν αρκετός όπως ήμουν.

Και η πραγματικότητα είναι

ότι ήμουν απολύτως

υπεραρκετός.

Πότε το συνειδητοποίησες;

Πριν από δύο λεπτά.

Κατάλαβα ότι, ξέρεις,

αυτό το πράγμα με έκανε λίγο πιο ήπιο,

λίγο πιο ανοιχτό,

και λίγο πιο…

διαθέσιμο να βιώσω τις αλήθειες για τον εαυτό μου.

Μου το θυμίζουν και οι φίλοι μου.

Το μόνο που μου έχει απομείνει είναι ο εαυτός μου.

Είναι λίγο άθλιος τρόπος να συνειδητοποιείς

ότι ήσουν αρκετός εξαρχής.

Όταν σου τα παίρνουν όλα και το μόνο που σου μένει είναι αυτός ο άνθρωπος.

Κρίνεις ακόμα τον εαυτό σου καμιά φορά

ή το έχεις αφήσει πίσω σου;

Το έθαψα.

Δεν έμεινε τίποτε να κρίνω.

Τι θα έλεγες στους θεατές;

Πώς πρέπει να ζουν ή να φέρονται στον εαυτό τους;

Δεν νομίζω ότι μπορώ να πω σε κανέναν πώς να ζει.

Θα έκανα μια διακριτική υπόδειξη.

Με κάθε ευκαιρία,

με την παραμικρή ευκαιρία που έχεις να πατήσεις το εγώ σου…

κάν' το.

Εσύ το έκανες ποτέ πριν από αυτό;

Ναι, το δούλευα.

Είμαι υπό κατασκευή.

-Όλοι δεν είμαστε; -Ναι.

Έχεις κανένα πρακτικό κόλπο;

Πάντα λέω στον γιο μου, όταν ξυρίζεσαι,

κάν' το έτσι ώστε αν χρειαστεί να διακόψεις, να μη δείχνεις γελοίος.

-Πρώτα κάτω και μετά τα πλαϊνά. -Σωστά.

-Μπορεί να γίνει σεισμός. -Οκέι.

Είναι τυχαία πρακτικά κόλπα που έχει ο κάθε άνθρωπος,

και τα παίρνουν στον τάφο, γιατί είναι χαζά.

Έχεις κανένα τέτοιο;

Λοιπόν, νομίζω ότι πρέπει πάντα να στρώνεις το κρεβάτι σου.

Δεν έχω να σου δώσω κάποιον λόγο, αλλά πρέπει να το στρώνεις πάντα.

Γιατί, στην τελική,

αν θες να κρυφτείς από τον κόσμο και να ξαναπέσεις στο κρεβάτι,

θα σε τραβάει να το κάνεις.

Καλό.

Έχω κορίτσια.

Δεν μπορώ να τις μάθω να ξυρίζονται.

Όχι, αλλά λογικά ξύριζες τα πόδια σου για το πόλο, έτσι;

Όχι, δεν χρειαζόταν. Δεν έχω τρίχες.

Αλήθεια;

Οι παίκτες του πόλο είναι εντυπωσιακοί.

Αυτό είναι πραγματικός αθλητισμός, να μπορείς να παίζεις ενώ κολυμπάς.

Ναι. Ήμουν πολύ καλός.

-Αλήθεια; -Ναι.

Αρκετά καλός για να λέω ότι ήμουν καλός.

Με βάση όσα είπαμε, δεν νομίζω ότι θα το έλεγες αν δεν ήσουν όντως καλός.

Δύσκολα θα ξεπερνούσες την ανασφάλειά σου.

-Ναι. -Χρειάζεσαι αδιάσειστα στοιχεία.

Αδιάσειστα στοιχεία ότι ήμουν πολύ καλός.

Σε τι άλλο είσαι αναμφισβήτητα καλός;

Πολύ καλή ερώτηση.

Ουάου.

Ήμουν αναμφισβήτητα καλός στο τένις.

Είχα στιγμές στην καριέρα μου που ήμουν αναμφισβήτητα καλός.

Δεν θα έλεγα ότι ήμουν αναμφισβήτητα καταπληκτικός.

Ήμουν αναμφισβήτητα καλός.

Πότε ήταν αυτό;

Ξέρεις, στις αρχές του Grey's Anatomy.

Νιώθω ότι συνολικά

εκείνη η εμπειρία ήταν πολύ ικανοποιητική.

Ακόμα κι όταν παραλίγο να βουλιάξω την καριέρα μου.

Τότε ήταν που η εξάρτησή σου έγινε ανεξέλεγκτη.

Ναι. Δεν τα πάω καλά όταν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο.

Χρειάζομαι πρόγραμμα.

Κι αυτή η σειρά μού το έδωσε.

Κι όταν σταματήσαμε, λόγω της απεργίας των σεναριογράφων,

έκατσα για μήνες,

και ξανακύλησα στα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

Υπονόμευες τον εαυτό σου εκείνη την περίοδο.

Ναι. Αλλά ήξερα πως δεν έπρεπε.

Γιατί τότε

ήμουν νηφάλιος για περίπου εννέα χρόνια.

Ήξερα πως δεν έπρεπε.

Και δεν πιστεύεις ότι το να ξεπεράσεις έναν εθισμό απαιτεί επιμονή;

Θεωρώ ότι είναι ψυχικό σθένος.

Η νηφαλιότητα είναι μια πράξη που κάνεις κάθε μέρα.

Ισχύει.

Αυτός είναι ο ορισμός σου της επιμονής.

Σωστά. Ίσως υπάρχει και λίγη επιμονή κάπου εκεί μέσα.

Είπαμε πώς έβλεπε η οικογένειά σου το ποιος είναι ο Έρικ Ντέιν.

Εσύ πώς βλέπεις το πώς ήταν ο Έρικ Ντέιν;

Ήταν ένας καλόκαρδος…

ευγενικός,

διακριτικός…

συμπονετικός,

ευαίσθητος…

ευάλωτος,

αν και φοβόταν να είναι, καμιά φορά…

άνθρωπος που νοιάζεται πολύ.

Είναι δύσκολο να είσαι τρομερά ευαίσθητος.

Να νιώθεις τόσο βαθιά και έντονα, όσο νιώθω εγώ συνέχεια;

-Ναι. -Ναι. Είναι εξαντλητικό.

Και τώρα είναι πιο πράοι όλοι μαζί σου;

Μάλλον είναι πιο πράοι μαζί σου.

Εγώ είμαι περισσότερο μαζί τους.

Ναι.

Μετανιώνεις για κάτι;

Για πολλά. Ναι.

Για τι;

Μετανιώνω για κάποιες αποφάσεις μου,

για κάποιες επιλογές μου σχετικά με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

Έχεις συγχωρήσει τον εαυτό σου;

Κοίτα…

Υπάρχουν κάποια πράγματα.

Δηλαδή, ναι…

Όχι, νομίζω ότι έχω αφήσει πίσω μου σχεδόν τα πάντα.

Πώς είναι αυτό;

Είναι πολύ απελευθερωτικό.

Και τι έγινε αν δεν με συμπαθείς;

Μακάρι να ένιωθα έτσι όταν ήμουν…

ξέρεις, αρτιμελής, δυνατός και υγιής.

Σαν να ήρθαν τα πάνω κάτω. Το μέσα σου έγινε το έξω, και το ανάποδο.

Ναι.

Δεν με πειράζει αυτό.

Αλλά, ταυτόχρονα,

δεν θα είμαι δίπλα στα παιδιά μου για πολύ…

Πιθανότατα δεν θα είμαι εκεί να συνοδεύσω τις κόρες μου στον γάμο τους

και να αποκτήσω εγγόνια και…

Αυτό είναι δύσκολο να το διαχειριστώ.

Έφτασες ποτέ στο σημείο να πεις "Νομίζω ότι τελείωσα";

Ναι.

Ναι, υπάρχουν ορισμένες καταστάσεις

που δεν θέλω να τις αντιμετωπίσω.

Μπορεί να νιώθω διαφορετικά τότε,

αλλά όταν θα βλέπουν αυτήν τη συνέντευξη,

θα ξέρουν αν το τήρησα.

Θα σου πω το εξής.

Αν δεν μπορώ να επικοινωνήσω πια με τις κόρες μου

και δεν μπορώ να κινηθώ,

δεν θέλω να είμαι εδώ.

Δούλεψες σκληρά για να μαζέψεις χρήματα

και να πείσεις πολιτικούς να εργαστούν ενεργά

για την κρατική χρηματοδότηση της ALS.

Και ξέρω ότι πρόσφατα

γίνονται πολλές περικοπές στη χρηματοδότηση τέτοιων πραγμάτων.

-Μπορούν να κάνουν όλοι πιο πολλά; -Ναι, είναι κάπως γελοίο.

Προφανώς, απ' ό,τι καταλαβαίνω,

η έρευνα χρειάζεται χρήματα.

Και είναι απλώς θέμα χρημάτων.

Με απεριόριστα κονδύλια και έρευνα,

θα βρίσκαμε γρήγορα μια λύση.

Υπάρχουν μόνο 31.000 άτομα με ALS σε αυτήν τη χώρα.

Και υπάρχουν 340 εκατομμύρια άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Νομίζω ότι είναι δύσκολο

να κατανοήσεις τι σημαίνει η ζωή ενός μόνο ανθρώπου.

Και πόσο σημαντική μπορεί να είναι αυτή και πόσο κόσμο επηρεάζει.

Κι όταν είσαι στέλεχος που κοιτάζει τα νούμερα…

Ακόμα δεν πιστεύω ότι μου συμβαίνει αυτό.

Είναι περίεργο, καταλαβαίνεις;

Δεν περίμενα ότι αυτό θα ήταν το τέλος μου.

Δεν ήταν ποτέ μέρος της ιστορίας που είχα πλάσει για μένα.

Καταλαβαίνεις;

Δεν πίστευα ότι θα πάθαινα κάτι τόσο κουλό και θανατηφόρο όσο η ALS.

Δηλαδή, γιατί να πάθω κάτι τέτοιο;

Καταλαβαίνεις;

Είμαι υγιής.

Αλλά δεν λυπάμαι τον εαυτό μου.

Λυπάμαι για τα παιδιά μου, και τη Ρεμπέκα και τους φίλους μου.

Αλλά δεν λυπήθηκα ποτέ τον εαυτό μου.

-Είναι αξιοθαύμαστο. -Δεν ξέρω τι είναι.

Όπως είπα,

δεν υπάρχει καμία λογική εξήγηση

που εγώ…

το αντιμετωπίζω έτσι όπως το αντιμετωπίζω.

Είναι σαν να σου πήραν κάτι.

Σου πήραν κάτι όταν ήσουν επτά, με αυτό που έγινε με τον μπαμπά σου.

Και αυτό, με κάποιον τρόπο, σου επέτρεψε να το πάρεις πίσω.

Μάλλον.

Ναι.

Αυτό ήταν πολύ καλό, Μπραντ.

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να πεις πριν…

Δεν σκότωσα ποτέ κανέναν, Μπραντ.

Σε πιστεύω.

Δεν πιστεύω ότι θα έβλαπτες ποτέ κανέναν.

Όχι πραγματικά.

Έχω ρίξει μπουνιές σε κάποιους, αλλά το άξιζαν.

Έτσι. Καμιά φορά πρέπει να ρίξεις μπουνιές.

Ισχύει.

Γιατί τους χτύπησες;

Ένας μου επιτέθηκε.

Και του την έριξα.

Τον πέτυχες;

Ω, ναι.

Ναι.

Δεν έχω κάτι τρελό να σου πω.

Μακάρι να είχα.

Έχω περάσει πολύ ωραίες στιγμές.

Κάποιες ανθυγιεινές, κάποιες πάρα πολύ ανθυγιεινές.

Μα τις θυμάσαι όλες με αγάπη.

Τις περισσότερες.

Εντάξει, φτάσαμε στο τέλος της συζήτησης.

Με επηρέασε πάρα πολύ προσωπικά.

Μου έδειξες τι σημαίνει επιμονή,

τι σημαίνει να είσαι παρών.

Σ' ευχαριστώ για την ειλικρίνειά σου.

Σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να κάνουμε αυτήν τη συζήτηση.

Πρέπει να είναι η πιο…

αποκαλυπτική και εκ βαθέων συζήτηση που έχω κάνει με οποιονδήποτε.

Χαίρομαι πολύ.

Έκανες τις σωστές ερωτήσεις.

Είσαι…

εξαιρετικός παρτενέρ στο τένις για κάτι τέτοιο.

Ευχαριστώ που το λες αυτό.

Τώρα θα φύγω από το δωμάτιο.

Έχεις την ευκαιρία να πεις αντίο με τα δικά σου λόγια.

Θα κοιτάξεις εκείνη την κάμερα.

Και ελπίζω η Τζόρτζια και η Μπίλι να γνωρίσουν τον μπαμπά τους όταν το δουν.

Λοιπόν, σ' ευχαριστώ, Έρικ.

Σ' ευχαριστώ, Μπραντ.

Μπίλι και Τζόρτζια, αυτά τα λόγια είναι για εσάς.

Προσπάθησα.

Κάποιες φορές παραπάτησα, αλλά προσπάθησα.

Γενικά, περάσαμε τέλεια, έτσι;

Θυμάμαι όλες τις φορές που πήγαμε στην παραλία.

Οι δυο σας, εγώ και η μαμά στο Μαλιμπού, στη Σάντα Μόνικα…

Στη Σάντα Μόνικα, στη Χαβάη, στο Μεξικό.

Τώρα πια παίζετε με τις ώρες στη θάλασσα,

μωρά μου του νερού.

Εκείνες οι μέρες, κυριολεκτικά, ήταν παράδεισος.

Θέλω να σας πω τέσσερα πράγματα που έμαθα από αυτήν την ασθένεια,

και ελπίζω να μη με ακούσετε απλώς. Ελπίζω να δώσετε προσοχή.

Πρώτον, ζήστε τώρα,

αυτήν τη στιγμή, στο παρόν.

Είναι δύσκολο, αλλά έμαθα να το κάνω.

Για χρόνια χανόμουν στις σκέψεις μου για ώρες ατελείωτες,

γεμάτος ανησυχία, αυτολύπηση, ντροπή και αμφιβολία.

Ξανασκεφτόμουν αποφάσεις,

αμφέβαλλα για μένα.

"Έπρεπε να κάνω αυτό, δεν έπρεπε να κάνω εκείνο".

Όχι πια.

Για λόγους επιβίωσης είμαι αναγκασμένος να ζω στο παρόν.

Αλλά ούτε θέλω να είμαι αλλού.

Το παρελθόν περιέχει τύψεις.

Το μέλλον παραμένει άγνωστο.

Οπότε, πρέπει να ζείτε στο τώρα.

Το παρόν είναι το μόνο που έχετε.

Να το εκτιμάτε. Να χαίρεστε την κάθε στιγμή.

Δεύτερον, να ερωτευτείτε.

Όχι απαραίτητα με κάποιο άτομο,

αν και το συνιστώ κι αυτό.

Αλλά ερωτευτείτε κάτι. Βρείτε το πάθος σας, τη χαρά σας.

Βρείτε τι σας κάνει να θέλετε να σηκωθείτε το πρωί.

Τι σας δίνει κίνητρο να βγάλετε τη μέρα.

Ερωτεύτηκα πρώτη φορά όταν ήμουν στην ηλικία σας.

Ερωτεύτηκα την υποκριτική.

Αυτή η αγάπη με βοήθησε στις πιο σκοτεινές μου στιγμές,

στις πιο σκοτεινές μου μέρες,

στην πιο σκοτεινή μου χρονιά.

Ακόμα αγαπώ τη δουλειά μου. Ακόμα ανυπομονώ να την κάνω.

Θέλω να βρεθώ μπροστά σε κάμερα και να παίξω τον ρόλο μου.

Η δουλειά μου δεν με καθορίζει, αλλά με συναρπάζει.

Βρείτε κάτι.

Βρείτε κάτι που να σας συναρπάζει.

Βρείτε τον δρόμο σας.

Τον σκοπό σας.

Το όνειρό σας.

Και κυνηγήστε το.

Κυνηγήστε το πραγματικά.

Τρίτον, διαλέξτε προσεκτικά τους φίλους σου.

Βρείτε τους ανθρώπους σας και αφήστε τους να σας βρουν,

και μετά δοθείτε τους.

Οι καλύτεροι θα σας το ανταποδώσουν.

Χωρίς να σας κρίνουν.

Χωρίς όρους.

Χωρίς ερωτήσεις.

Είμαι ευγνώμων για την οικογένεια και τους φίλους μου.

Όλοι τους με στήριξαν.

Δεν μπορώ να κάνω ούτε τα μικροπράγματα που έκανα.

Δεν μπορώ να οδηγήσω στην πόλη, να πάω γυμναστήριο, για καφέ, για βόλτα.

Έμαθα να αποδέχομαι τις εναλλακτικές.

Οι φίλοι μου έρχονται σε μένα. Τρώμε μαζί, βλέπουμε κάναν αγώνα, ακούμε μουσική.

Δεν κάνουν κάτι ιδιαίτερο. Απλώς είναι εκεί.

Αυτό είναι σημαντικό.

Να είστε εκεί.

Και να αγαπάτε τους φίλους σας με όλη σας την καρδιά.

Κρατηθείτε από αυτούς.

Θα σας διασκεδάσουν, θα σας καθοδηγήσουν,

θα σας βοηθήσουν, θα σας στηρίξουν, και κάποιοι θα σας σώσουν.

Τέλος,

παλέψτε με όλο σας το είναι και με αξιοπρέπεια.

Όταν αντιμετωπίζετε προκλήσεις,

υγείας ή άλλες, παλέψτε.

Μην τα παρατάτε ποτέ.

Πολεμήστε μέχρι την τελευταία σας πνοή.

Αυτή η αρρώστια νικάει σιγά σιγά το σώμα μου,

αλλά δεν θα νικήσει ποτέ το πνεύμα μου.

Είστε δύο διαφορετικοί άνθρωποι.

Αλλά και οι δύο έχετε δύναμη και σθένος.

Το σθένος το πήρατε από μένα.

Αυτή είναι η υπερδύναμή μου.

Με ρίχνεις κάτω, κι εγώ σηκώνομαι αμέσως και συνεχίζω.

Σηκώνομαι ξανά και ξανά και ξανά.

Ο Μαρκ λέει ότι είμαι σαν γάτα.

Μόνο που η γάτα έχει εννιά ζωές κι εγώ είμαι στη 15η, άνετα.

Όταν σας βρει κάτι απρόσμενο, και θα σας βρει, γιατί έτσι είναι η ζωή,

παλέψτε κι αντιμετωπίστε το με ειλικρίνεια, ακεραιότητα και χάρη,

ακόμα κι αν το νιώθετε ή μοιάζει ανυπέρβλητο.

Ελπίζω να σας έδειξα ότι μπορείτε να αντιμετωπίσετε τα πάντα.

Να αντιμετωπίσετε το τέλος σας.

Να αντιμετωπίσετε την κόλαση με αξιοπρέπεια.

Να παλεύετε, κορίτσια, και να κρατάτε το κεφάλι σας ψηλά.

Μπίλι και Τζόρτζια,

είστε η καρδιά μου.

Είστε τα πάντα για μένα.

Καληνύχτα.

Σας αγαπώ.

Αυτά είναι τα τελευταία μου λόγια.

ΕΡΙΚ ΝΤΕΪΝ 1972-2026

Υποτιτλισμός: Πέγκυ Μπαρούνη *OFFiCiAL / opensubtitles