Original subtitles

،قوی‌تر از همیشه باشید .ایران آزاد نزدیکه

‫مترجم: اشکان هیدی

‫در زمانه‌ای وحشی و بی‌رحم، انسان‌ها ‫کشف کرده‌اند که راز زندگی ابدی،...

‫در عدم رویاپردازی است! انسان‌هایی که ‫رویاپردازی نمی‌کنند، همچون شمع‌هایی هستند...

‫که نمی‌سوزند و ‫قادرند همواره پایدار بمانند!

‫کسانی که پنهانی به رویاپردازی ادامه می‌دهند، ‫به عنوان «هذیان‌آوران» شناخته می‌شوند.

‫آن‌ها رنج را به واقعیت، و هرج و مرج ‫را برای تاریخ به ارمغان می‌آورند.

‫آن‌ها زمان را دچار تشنج می‌کنند.

‫«هذیان‌آوری» وجود دارد که هیچ‌کس ‫از شکل و شمایل واقعی آن آگاه نیست.

‫ زیرا خود را در دلِ تاریخی ‫کهن و مهجور پنهان کرده است.

‫و آن چیزی نیست جز سینما!

‫کسانی که قادر به دیدن و درک توهمات ‫هستند، مسئول یافتن «هذیان‌آوران» می‌باشند.

‫برای اینکه بتوانند این «هذیان‌آوران» ‫را با سهولت بیشتری از بین ببرند،

‫آنها به لطیف‌ترین شکلی که در قلب ‫«هذیان‌آوران» جای دارد، تغییر شکل می‌دهند.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫خشخاش افیونی! ‫آیا ممکن است این «هذیان‌آور» در شیره‌کش‌خانه پنهان شده باشد؟

‫خدمتکار: «عجله کنید! ‫اربابان هنوز ارضا نشدند!»

‫خدمتکار: به اون هیولا بیشتر برس. ‫باید کاری کنیم بیشتر واسمون اشک بریزه.

‫خطر!

‫«هذیان‌آور» نمی‌خواهد به او آسیب بزند ‫فقط می‌خواهد این گل‌ها را به او بدهد.

‫اما این توهمات او را می‌بلعند.

‫برای رهایی از توهم، او از ‫چشمانش به عنوان آینه استفاده کرد.

‫«هذیان‌آور» ظاهر زشت خود را دید و به هوش آمد.

‫دست از رویاپردازی بردار. ‫زندگیت خاکستر خواهد شد.

‫شعله‌های آتش گسترش خواهند یافت.

‫«هذیان‌آور»: گرچه این توهم ‫دردناک است، اما بی‌اندازه واقعی است.

‫نمی‌خواهم در آن دنیای جعلی ‫زندگی کنم! مرا همین‌جا بکش!

‫او درنیافت «هذیان‌آور» چه به دوش می‌کشد. ‫پس به آرامی او را با خود برد.

‫او آثار افیون را از جسم «هذیان‌آور» ‫می‌زداید تا قلب پنهان هیولا را بیابد...

‫...و ببیند از چه چیزی ساخته شده است.

‫دستگاهی که قلب «هذیان‌آور» ‫را به کار می‌اندازد،

‫حس‌هایی را برایش زنده می‌کند ‫که مدت‌ها بود از یاد برده بود.

‫این حس‌ها با حس‌های ناشی از افیون ‫فرق دارند. عجیب‌ترند! خطرناک‌ترند! آزادترند!

‫مثل رویا دیدن است!

‫برای اون، این تیکه‌های فیلم...

‫چیزی جز یه لحظه‌ی زودگذر نیستن.

‫اما برای این هذیان‌آور...

‫کافی هستند تا باعث مرگ تدریجی‌اش بشن.

‫از آغاز قرن بیستم...

‫به مدت ۱۰۰ سال.

.هذیان‌آور به‌جای عمیق‌تری سقوط می‌کنه

‫صدای وحشتناکی بیدارش می‌کنه.

‫نمی‌تونه تشخیص بده که...

‫اون هیولای عظیم توی خوابش بوده،

‫یا آدمی که همین الان ‫داره تو آینه نگاه می‌کنه.

‫نمی‌فهمه چرا بدنش پر از زخم‌های عمیقه.

‫حس می‌کنه تو خطر بزرگیه. ‫چون هیچی یادش نمیاد.

‫نت‌های موسیقی اینجاست، قربان.

‫ببرینش عقب.

‫از سمت چپ گردن چاقو خورده.

‫شاهرگش سوراخ شده.

‫بر اثر خونریزی مُرده.

‫گوش‌هاش چی شدن؟

‫هر دو گوشش زخم‌های عمیقی دارن.

‫کانال‌های گوشش پاره شدن.

‫پرده‌های گوشش به شدت آسیب دیدن.

‫احتمالاً خودکشی بوده.

‫پرونده قتل ایستگاه قطار: ‫تحقیقات در مورد مظنون

‫مظنون: چیو مو یون، مرد، احتمال اختلال روانی

‫چه خبره؟

‫شماره رو اشتباه گرفتین.

‫چیزی یادت اومد؟

‫ذهنت رو خالی کن.

‫یه خونه.

‫چه جور خونه‌ای؟

‫یه خونه پر از آینه.

‫نمی‌تونستم تشخیص بدم...

‫کدومشون منِ واقعی رو نشون میده.

‫چیو مو یون.

‫چرا کشتیش؟

‫اون خونه مثل یه هزارتو بود.

‫مدت‌ها اون تو گیر کرده بودم.

‫اون تنها کسی بود که پیدام کرد.

‫تونست منو بیاره بیرون.

‫چیو.

‫بعدش دیوونه شد.

‫چیو.

‫قطار داره میاد.

‫نترس.

‫چیو.

‫نترس، چیو.

‫نترس. قطار داره میاد.

‫چیو.

‫می‌دونی چیه؟

‫برای اینکه بشنوم...

‫صدای تو رو.

‫برای اینکه بشنومش...

‫حاضرم بذارم کل دنیا...

‫ساکت بشه.

‫ساکت.

‫قبل از مرگش داشت چه آهنگی رو زمزمه می‌کرد؟

‫خوب فکر کن.

‫یه شماره بود.

‫۴۷۸.

‫گوش کنید، قربان.

‫هر شب صدای قورباغه‌ها میاد.

‫کار فوری‌ای پیش اومده؟

‫خواهش می‌کنم، قربان.

‫اون قاتل...

‫زنده‌ از اینجا بیارینش بیرون.

‫هر قیمتی بگید قبوله.

‫می‌تونیم برای آخرین بار با هم کار کنیم.

‫این مأموریت مخفی...

‫اسم رمزش «چیو»ئه.

‫طرف از نظر روانی ثبات نداره.

‫واقعاً ارزش این همه زحمت رو داره؟

‫فکر می‌کردم واسه امثال ما، پول حرف اول رو میزنه.

‫یه یادآوری.

‫زنده بذارش. بیشتر از این تحقیق نکن.

‫بابت بلیط قطارت.

‫شنیدم...

‫که درست مثل اون نوازنده‌ی ما...

‫تو هم می‌تونی...

‫اون ساز عجیب، یعنی تِرِمین رو بنوازی. ‫[ترمین ساز موسیقی که بدون لمس نواخته می‌شود]

‫مدارک فیزیکی

‫Komm, süßer Tod, komm selge Ruh ‫قطعه شماره BWV 478 | یوهان سباستین باخ

‫- رمزگشایی کن و بهم گزارش بده. ‫- چشم.

‫چمدان را به بندر برگردانید

‫بذارش زمین.

‫مقتول رو از کجا می‌شناسی؟

‫قربان.

‫نمی‌تونم توضیحش بدم.

‫می‌گفت صدای من...

‫حتی تأثیرگذارتر از...

‫ساز خودشه.

‫چمدون خاصی داشت؟

‫یه چمدون بود که...

‫همه‌جا با خودش می‌برد.

‫چه شکلی بود؟

‫خیلی سنگین بود.

‫حدود شصت سانت طولش بود.

‫یه نوار فلزی روش داشت.

‫و یه تور سیاه هم کنارش بود.

‫فکر کنم چمدونه...

‫از پشت باز می‌شد.

‫می‌خواستم بازش کنم.

‫ولی بعدش بمب‌افکن‌ها اومدن.

‫همه‌چیز همون‌جا تو اون اتاق موند.

‫بلیت!

‫- من بلیت می‌خوام. ‫- سه تا بلیت!

‫دنبال چمدون می‌گردی؟

‫قربان.

‫می‌دونستید...

‫این دور و بر یه گونه قورباغه هست...

‫که تمام شب قور قور می‌کنه...

‫تا جفتشو جذب کنه.

‫هرچی بلندتر قور قور کنن...

‫احتمال اینکه شکارچیشون، یعنی ‫خفاش، پیداشون کنه بیشتر می‌شه.

‫خب،

‫تو شب‌های بهاری،

‫میلشون وادارشون می‌کنه قور قور کنن...

‫با اینکه از خورده شدن می‌ترسن.

‫هرچی ترس بیشتر، میل هم بیشتر.

‫هرچی میل بیشتر،

‫بیشتر دلشون می‌خواد بلند قور قور کنن.

‫قور، قور، قور!

‫توش چی بود؟

‫قربان،

‫انگار هنوز متوجه حرفای من نشدین...

‫سرنوشت ما...

‫به یه مو بنده.

‫می‌گن این چمدون...

‫آدمو دیوونه می‌کنه.

‫شما همین الانشم علائم جنون رو دارین.

‫همین‌طوری ادامه بدین، آخر و ‫عاقبتتون می‌شه مثل اون نوازنده.

‫از این مه استفاده کنید...

‫و یه راهی پیدا کنید ببریدش همون جای همیشگی.

‫زیر اون درخت سوخته.

‫برو به مهمونی.

‫چشم، قربان.

‫عصر بخیر، قربان.

‫وضعیت قرمز! حمله هوایی!

‫- قربان. ‫- دیوونه شدین؟

‫با این مه غلیظ، حمله هوایی غیرممکنه!

‫آینه‌فروشی

‫وایسا!

‫ندو.

‫بازش کن.

‫این یه تِرِمینه!

‫قربان.

‫«چمدون» اسم رمزیه که اون ‫مأمور ژاپنی بهم داده بود.

‫یه صدایی تو وجودم بود.

‫اون صدا منو می‌ترسوند.

‫می‌خواستم یه جایی قایم بشم.

‫نمی‌خواستم کسی صداشو بشنوه.

‫تو واقعاً عضو کدوم سازمانی؟

‫من فقط به خودم تعلق دارم.

‫برای شنیدن صدای تو...

‫حاضرم کاری کنم...

‫دنیا ساکت بشه.

‫زمان به سرعت محو می‌شود.

‫تا بگذارد به خوابش ادامه دهد،

‫گوش‌های آن هذیان‌آور را محکم می‌بندد.

‫سی سال بعد،

‫در فصلی که هرگز برف نمی‌بارد،

‫آن هذیان‌آور به این سو و آن سو تاب می‌خورد.

‫اکنون او به هویت مدام در ‫حال تغییرش عادت کرده است.

‫هی، حرومزاده!

‫از کدوم طرف؟

‫یک...

‫یک، دو...

‫چیکارش کنیم؟

‫مواظب باش.

‫یواش.

‫- بلندش کن. ‫- خیلی سنگینه.

‫این‌طوری امتحان کن.

‫تکون نمی‌خوره.

‫فقط اونایی که تو معبد هستن رو برداریم.

‫برداشتن این همه آشغال فایده نداره.

‫فقط انرژی‌مونو هدر می‌ده.

‫بزن بریم.

‫همه‌شو بردارین.

‫بریم.

‫به‌زودی برف می‌آد.

‫بریم یه غذای گرم بزنیم.

‫وسایلتو جمع کن.

‫یه غذای گرم و حسابی!

‫عالیه.

‫رئیس؟

‫کامیون بار زده شد.

‫سیگاری نیستم.

‫تو دیگه راهب نیستی.

‫وقتی بودا قوانین اخلاقی‌شو وضع کرد،

‫از نیکوتین خبر نداشت.

‫صداش توخالی به نظر میومد،

‫ولی واقعاً سنگینه.

‫چیزی داخلشه؟

‫نمی‌دونم.

‫وقتی من اینجا زندگی می‌کردم، ‫این بودا اینجا نبود.

‫حرومزاده.

‫به من دروغ نگو.

‫قسم می‌خورم که نمی‌دونم.

‫دارم بهت یه شانس می‌دم.

‫اگه حرفمو باور نمی‌کنی...

‫می‌تونی بشکنیش.

‫مجسمه‌های بودا. کل فضای کامیون رو گرفتن.

‫تو همین‌جا بمون.

‫تیم فردا میاد سراغت.

‫حرومزاده،

‫درد داری؟

‫بهت رحم می‌کنم.

‫بهت می‌گم چطور دندون‌دردتو خوب کنی...

‫با زبونت بچش ببین کدوم سنگ از همه تلخ‌تره.

‫بعد با همون بزن به دندونت.

‫محکم بزن. فهمیدی؟

‫اینجا یه مکان مقدسه.

‫مسخره‌بازی درنیار.

‫هی، حرومزاده.

‫چرا منو اینقدر دور انداختی؟

‫قایم نشو.

‫تو کی هستی؟

‫من روحِ تلخی‌ام.

‫به‌زودی به روشنایی می‌رسم.

‫روی این زمین،

‫هر چیزی که تلخه...

‫از ریاضت روحانی من نشأت می‌گیره.

‫یه بودای روشن‌ضمیر می‌تونه از دیوارها رد بشه.

‫من به بودا قول دادم...

‫که توی معبد از قدرت‌هام استفاده نکنم.

‫ولی تو که شکل آدمیزاد به خودت گرفتی!

‫من این کارو نکردم.

‫من این شکلی‌ام چون تو ‫خواستی که این شکلی باشم.

‫می‌تونی یه لطف کوچیک در حقم بکنی؟

‫کمکم کن به آخرین مرحله‌ی روشنایی برسم.

‫روشنایی؟

‫من چطور می‌تونم کمکت کنم؟

‫وقتی من توی دندون تو ساکن بودم،

‫می‌تونستم گناه‌های زیادت رو حس کنم.

‫حالا می‌خوام بدونم گناه‌هات چه مزه‌ای می‌دن.

‫اگه از این معبد بری، بودا منو ترک می‌کنه.

‫به روشنایی رسیدن تو به من ربطی نداره.

‫یه فندک بده.

‫اون روز نه خورشیدی بود و نه ماهی.

‫چشم‌هام رو که باز کردم، بودا رو جلوم دیدم.

‫گفت:

‫«تو روح تلخی هستی.

‫ولی نمی‌دونی تلخ‌ترین چیز توی دنیا چیه.»

‫کنجکاو شدم، برای همین پرسیدم:

‫«خب پس بگو...

‫تلخ‌ترین چیز توی دنیا چیه؟»

‫گفت:

‫«اگه یه روزی جسم من از هم بپاشه،

‫اون‌وقت می‌فهمی.»

‫این چه ربطی به من داره؟

‫من فقط به مجسمه دست زدم و خرد شد.

‫این سرنوشته.

‫وقتی به روشنایی برسم،

‫قسم می‌خورم...

‫که تو رو از تمام گناه‌هات پاک کنم.

‫بیا.

‫یه پُک بزن.

‫بلد نیستم.

‫حتی یه دم و بازدم ساده هم بلد نیستی؟

‫همه‌ی موجودات زنده این کارو بلدن.

‫حالت ازم بهم می‌خوره؟

‫آره.

‫دلت برای دندونت تنگ شده؟

‫چرا باید حتماً تلخ‌ترین سنگ می‌بود؟

‫من که نگفتم کدوم یکی باید باشه.

‫هر سنگی بود جواب می‌داد.

‫ولی خیلی تلخ بود!

‫واسه اینه که رئیست روم شاشید.

‫می‌تونی قیافه‌ت رو عوض کنی؟

‫اینجوری؟

‫منظورم اینه که شبیه یکی دیگه بشی.

‫«هر آنچه شکل دارد...

‫توهمی بیش نیست.

‫برای دیدن بودای خوک، اَشکال ‫را به صورت بی‌شکل ببین.»

‫«برای دیدن بودای بزرگ.»

‫این عبارت درسته.

‫«بزرگ»ه، نه «خوک».

‫داری مو رو از ماست می‌کشی.

‫این رو از کجا یاد گرفتی؟

‫از پدرم.

‫تو خودت رو شبیه پدرم کردی.

‫ولی اون یه معلم بود.

‫اون مثل تو بی‌ادب نبود.

‫خیله خب، دیگه بسه.

‫ریشه‌ی این تلخی‌ت رو بهم بگو

‫اون‌وقت هرچقدر دلت می‌خواد بهم توهین کن.

‫سیگارت هیچ‌وقت تموم نمی‌شه؟

‫شیرین

‫تلخ

‫یه روز که پدرم رفته بود بیرون

‫یه سگ هار گازش گرفت.

‫از اون به بعد

‫دچار یه مریضی عجیب شد.

‫از باد می‌ترسید

‫از آب،

‫و نور.

‫از صدا هم همینطور.

‫دیگه شباهتی به آدمیزاد نداشت.

‫مرد شریفی بود

‫که همه‌چیز رو جدی می‌گرفت.

‫می‌دونستم نمی‌تونه بدون عزت نفس زندگی کنه...

‫می‌دونستم جوانه‌ی سیب‌زمینی سمیه.

‫برای همین بهش دادم بخوره.

‫همون شب مُرد.

‫ولی آخر شب، از کاری که کرده بودم پشیمون شدم.

‫چون یهو فهمیدم

‫دیگه هیچ‌وقت صدای خروپفش رو نمی‌شنوم.

‫دلش می‌شکنه که می‌بینه هذیان‌آور مثل یه سگ...

‫...میوه‌ی تلخی رو که با ‫دستای خودش کاشته، قورت می‌ده.

‫زمان همچنان می‌گذرد.

‫۲۰ سال دیگه هم گذشت.

‫اون هذیان‌آور در نیستی محو شده.

‫پاداش به دارندگان قدرت‌های فراطبیعی

‫اون تو اونقدر پول هست که بشه ‫باهاش جون یه آدم رو خرید.

‫نشونم بده.

‫اگه صاحبش مچمون رو بگیره، بدبخت می‌شیم.

‫کسی پول منو ندیده؟

‫لای روزنامه پیچیده شده بود.

‫- لای روزنامه؟ ‫- آره.

‫ندیدمش.

‫فکر کردم ممکنه بیاد دنبالش. بیا تقسیمش کنیم.

‫نصف نصف، باشه؟

‫کسی نیست؟

‫چند شب؟

‫تا آخر ماه.

‫می‌خوای قدرت‌هات رو به پیرمرده نشون بدی؟

‫همه می‌خوان پولدار بشن.

‫شانس با آدمای جسوره.

‫بذار یه رازی رو بهت بگم.

‫پیرمرده یه بوی عجیبی می‌ده.

‫چه جور بوی عجیبی؟

‫یه بوی تند فرمالدهید. ‫[گازی با بوی تند و زننده‌]

‫پسرم محافظشه.

‫اون بهم گفت.

‫مواظب وسایل باارزشت باش.

‫چطوری مرد؟

‫دستش سریع رو شد.

‫اینا دیوونه‌ن.

‫پیرمرده به این راحتی‌ها گول نمی‌خوره.

‫یه احمقی به بهونه‌ی دستشویی رفتن...

‫...فکر کرد می‌تونه فرار کنه.

‫فکر می‌کرد می‌تونه راحت از ‫روی حصار آسایشگاه بپره...

‫ولی همونجا برق گرفتش و خشک شد.

‫تو هم تو همین کاری.

‫می‌خوام باهات دوست بشم.

‫با پول تقلبی؟

‫کمکم کن یه شریک پیدا کنم.

‫مثل من؟

‫یکی باهوش‌تر.

‫من چطورم؟

‫یه بچه.

‫یه یتیم.

‫چی می‌تونه یه اتاق رو کامل پر کنه؟

‫پول.

‫نور خورشید.

‫خنگ.

‫کدوم در هست که هیچ‌وقت باز نمی‌شه؟

‫درِ ذهن.

‫چه کاریه که یه نفر می‌تونه انجام بده...

‫...ولی دو نفر نمی‌تونن؟

‫خواب دیدن.

‫بعدی رو عمراً نمی‌تونی حدس بزنی.

‫شرط می‌بندی؟

‫سخت‌ترین سؤال دنیاست.

‫هیچ‌کس جوابش رو نمی‌دونه.

‫چیستان بازی بچه‌گونه‌ست.

‫ما قراره پول دربیاریم.

‫چطوری؟

‫کارت‌ها رو بر بزن.

‫یه کارت بکش.

‫نذار ببینمش.

‫می‌تونم حس کنم...

‫کدوم کارت رو برداشتی.

‫غیرممکنه.

‫بگو ببینم.

‫ده دل.

‫از کجا فهمیدی؟

‫فوق‌العاده‌ست.

‫من قدرت‌های فراطبیعی دارم.

‫واقعاً؟

‫چه جور قدرتی؟

‫قدرت‌های فراطبیعی یعنی...

‫یک پتانسیل نامحدود که توسط ‫بدن انسان آزاد می‌شه...

‫...تحت شرایط خاص.

‫چه جور شرایط خاصی؟

‫برای هر کسی فرق می‌کنه.

‫برای بعضیا وقتیه که تو خطرن.

‫برای بعضیای دیگه وقتیه که تو اوج ناراحتی‌ان.

‫دوباره.

‫سرباز دل.

‫عجیبه.

‫تو ایستگاه چقدر می‌تونی پول دربیاری؟

‫آدم فقط به اندازه‌ی گذران ‫زندگی به پول احتیاج داره.

‫ما با دست خالی به دنیا میایم ‫و با دست خالی هم می‌میریم.

‫عکس دستته.

‫بی‌بی... گشنیز.

‫من می‌تونم بهت قدرت‌های ماورایی یاد بدم.

‫تو چطوری این قدرت‌ها رو داری؟

‫یا اینکه داری...

‫سر به سرم می‌ذاری؟

‫دوباره.

‫کار اون شیشه بود.

‫واسه همینه که به یه شریک احتیاج دارم.

‫اون واقعاً یه قدرت ماورایی داره.

‫یه آهنربا به پاش بسته.

‫یکی دیگه هم به ته‌سیگار.

‫وقتی پاشو زیر میز تکون می‌ده،

‫سیگار هم باهاش تکون می‌خوره.

‫تو از کجا همه‌چی رو می‌دونی؟

‫بهش می‌گن تفکر معکوس.

‫به عنوان شریکت، چطوری پول دربیارم؟

‫اگه کارا خوب پیش بره،

‫می‌تونیم جایزه‌ی اون پیرمرده ‫رو پنجاه-پنجاه تقسیم کنیم.

‫عمراً.

‫عجب بچه طمع‌کاری هستی.

‫چقدر می‌خوای؟

‫جدا از جایزه،

‫می‌خوام کمکم کنی با تفکر ‫معکوس یه معما رو حل کنم.

‫چه معمایی؟

‫اون چیه که اگه یه بار گمش کنی،

‫دیگه هیچوقت نمی‌تونی پسش بگیری؟

‫وجدان.

‫به نظر درست نمیاد.

‫صداقت.

‫اینم به نظر درست نمیاد.

‫جواب یه معما انقدر مهمه؟

‫برای من مهم‌ترین چیز تو دنیاست.

‫باشه پس.

‫وقتی کار تموم شد، کمکت می‌کنم معما رو حل کنی.

‫هفتِ دل.

‫هشت.

‫هفت...

‫پنجِ پیک.

‫بد نیست.

‫فوق‌العاده‌ست.

‫کارش خوبه.

‫از کجا حدس زدی؟

‫بیا اینم یه شیرینی.

‫دوباره امتحان کن.

‫شیرینی هم گرفت.

‫منم می‌خوام امتحان کنم.

‫حدس بزن.

‫باید پیک باشه.

‫نمی‌دونی، مگه نه؟

‫پنجِ دل؟

‫هفتِ دل.

‫بازم درست گفتی.

‫آدما لزوماً

‫برای ارتباط برقرار کردن ‫نیازی به حرف زدن ندارن.

‫اون دزدای توی ایستگاه رو نگاه کن.

‫برای اینکه کسی متوجه‌شون نشه،

‫همه‌شون با اشاره‌ی چشم و دست ‫با هم ارتباط برقرار می‌کنن.

‫ما چی؟

‫ما به یه سری علامت احتیاج داریم ‫که هیچکس نتونه رمزگشایی‌شون کنه.

‫دو، سه، چهار.

‫پنج، شش، هفت.

‫هشت، نه، ده.

‫سرباز، بی‌بی، شاه...

‫مشت کن.

‫آس.

‫بچه‌ی باهوش.

‫خال‌ها چی؟

‫چشم، بینی.

‫دهن، گوش.

‫پیک، دل، گشنیز، خشت.

‫همینه.

‫شاهِ دل.

‫بینی.

‫انگشت کوچیک.

‫بند سوم انگشت.

‫حالا علامت‌ها رو خوب بلدی.

‫ولی باید اجرا هم بکنی.

‫قبل از اینکه سر بقیه رو کلاه بذاریم،

‫باید سر خودمون رو کلاه بذاریم.

‫کدوم حست از همه قوی‌تره؟

‫بینی‌م.

‫در این صورت، اسم این حقه می‌شه...

‫«حسگر بو».

‫نفس عمیق بکش.

‫تصور کن واقعاً بو داره.

‫و حالا اجرا کن.

‫بوی دریا رو حس می‌کنم.

‫در اعماق دریا، یه قلب انسانی پنهان شده.

‫سیاهه.

‫بوی بابام.

‫آس پیک.

‫خوبه.

‫تو تا حالا...

‫ دریا رو دیدی؟

‫دریا؟

‫آره، دیدم.

‫پس می‌دونی...

‫ چه شکلیه؟

‫دریا فقط یه آب آبی رنگه.

‫چیز خاصی نیست.

‫آبی؟

‫مگه این فقط به خاطر ‫شکست نور خورشید نیست؟

‫باهوشی.

‫این دریاست.

‫چقدر بچه‌ای.

‫به آب نمک اضافه کن...

‫ اون‌وقت مثل اشک می‌شه.

‫می‌گن...

‫ بابام رفته یه جایی کنار دریا.

‫روزی که رفت...

‫ بهم یه اسکناس داد.

‫اون معمای خیلی سخت...

‫ روی اسکناس نوشته شده بود.

‫پولو خرج کردم.

‫ولی حس می‌کنم...

‫ تا وقتی معما رو حل کنم،

‫اون برمی‌گرده.

‫هفت خشت.

‫ورق بازی

‫دخترم شامّۀ خوبی داره.

‫مادرزادی؟

‫نه.

‫از یه تب شدید.

‫ببین.

‫قمار زیاد می‌کردم.

‫یه روز دنبالم اومد.

‫همون روز...

‫ با شامه‌ش کلی پول برنده شد.

‫اونجا وایسا.

‫نترس.

‫اگه بتونی بوی کارت درست رو حس کنی،

‫می‌برمت کنار دریا.

‫ آس...

‫ پیک.

‫یه کارت دیگه برمی‌دارم.

‫اگه درست حسش کنم،

‫واقعاً منو می‌بری دریا؟

‫می‌برم.

‫این یکی...

‫ هم آس پیکه.

‫به همین سادگی؟

‫به همین سادگی.

‫واقعاً... قدرت ماورایی داری؟

‫بگیر بخواب.

‫اگه نگی خوابم نمی‌بره.

‫تو که خیلی با فاصله وایساده بودی.

‫چطوری تونستی کارت رو ببینی؟

‫به اون بادیگارده رشوه دادم.

‫بادیگارد؟

‫بادیگارده پشت سر پیرمرده وایساده بود.

‫اون علامت داد.

‫پیک.

‫آس.

‫آس پیک.

‫تو چی؟

‫تو از کجا می‌دونستی هنوزم آس پیکه؟

‫تفکر معکوس.

‫اگه آس پیک نبود...

‫ یه راهی پیدا می‌کردی که بهم بگی.

‫موفقیتمون...

‫ مدیون تفکر معکوس توئه.

‫خطر از بیخ گوشمون گذشت.

‫سهم تو بیشتر از منه.

‫دیگه نشمُر.

‫پول واقعیه.

‫زیاد خوشحال نیستم.

‫تو جواب معما رو نمی‌دونی.

‫الان دیگه دیر وقته.

‫وقتی بیدار شی...

‫... بهت می‌گم.

‫دورترین ایستگاه.

‫آن چیست که وقتی از دست ‫رفت، دیگر هرگز برنمی‌گردد؟

‫گوز

‫پولو گرفتی؟

‫پس بگو چرا بچه می‌خواستی.

‫به این حقه می‌گن «پول کندن».

‫کتت رو در بیار.

‫بده به من.

‫تو دستت چیه؟

‫دستت رو باز کن.

‫شبه؟

‫نه.

‫آب استخر آبیه؟

‫آره.

‫بابات دروغگوئه؟

‫نه.

‫اگه دروغ بگی

‫عقربه تکون می‌خوره.

‫من یه دختر دارم.

‫ده ساله که ارتباطی با هم نداریم.

‫وقتی از خونه رفت، تنها چیزی که با خودش برد...

‫...این ظرف غذا بود.

‫همونی که من تو ارتش ازش استفاده می‌کردم.

‫می‌گفت می‌خواد نابودش کنه.

‫می‌خواست هر نشونه‌ای...

‫از دوران جنگ رو نابود کنه.

‫چند وقت پیش...

‫شنیدم که مرده.

‫تو یه آتیش‌سوزی.

‫فقط ظرف غذا سالم مونده بود.

‫منم فوراً شناختمش.

‫داخلش یه نامه‌ی سوخته پیدا کردم.

‫هر روش علمی ممکنی رو امتحان کردم...

‫...ولی نتونستم نامه رو بازسازی کنم.

‫می‌تونی بهم بگی چی نوشته شده بود...

‫تو این نامه؟

‫«سلام.

‫«حرفات باعث می‌شه حس کنم اینجایی.

‫«این اولین باره که دارم برات می‌نویسم...

‫«نمی‌دونم چی صدات کنم.

‫برای همینه که...

‫خط اول...

‫خالیه.

‫وقت داره به سرعت تموم می‌شه.

‫می‌تونه حس کنه که نفس‌های ‫«هذیان‌آور» داره ضعیف‌تر می‌شه.

‫در آخرین روز سال ۱۹۹۹،

‫تصمیم می‌گیره برای «هذیان‌آور» دعای خیر کنه.

‫بذار منو پایین!

‫تقاصشو پس می‌دی!

‫اگه جرئت داری منو بذار پایین.

‫کیه اونجا؟

‫تکون نخور.

‫تقصیر منه.

‫تقصیر منه.

‫ببخشید.

‫بذار برم!

‫پاهاتو بنداز پایین!

‫ببخشید.

‫الو؟

‫تو اسکله چه خبره؟

‫چی؟ صدات نمیاد.

‫تو اسکله چه خبره؟

‫کشتی کی می‌رسه؟

‫رأس ساعت ۷ صبح.

‫دروغه.

‫می‌شنوی چی می‌گم؟

‫گوش نکن.

‫الو؟

‫بهش اعتماد نکن.

‫رئیس!

‫داره دروغ می‌گه.

‫الو! رادیو دانگ‌مای.

‫الو.

‫می‌خوام یه آهنگ برای ساعت ۷ صبح درخواست کنم.

‫چه آهنگی مد نظرتونه، قربان؟

‫هرچی.

‫هرچی باشه خوبه.

‫یه آهنگ پیانو.

‫اسمتون و پیامتون رو بفرمایید لطفاً.

‫پیامی ندارم.

‫برای زنگ ساعتمه.

‫باشه.

‫نمی‌ترسی؟

‫«دار و دسته‌ی بارونی‌پوش‌ها» دنبالتن.

‫من از مردن نمی‌ترسم.

‫مسمومه.

‫منم نمی‌ترسم.

‫کمکم کن!

‫سال نو مبارک!

‫آخرالزمونه!

‫یه ویولن.

‫اسمت چیه؟

‫آپولو.

‫چقدر ضایع!

‫تو چی؟

‫تای ژائومِی.

‫این که ضایع‌تره.

‫ضامن رو آزاد کن، احمق.

‫تفنگش قلابیه.

‫امروز حتماً آخرالزمانه.

‫چرا همه‌چی متوقف نشده؟

‫هنوز خورشید درنیومده. چه عجله‌ایه؟

‫از چیزی پشیمونی؟

‫تا حالا هیچ‌کس رو گاز نگرفتم.

‫تا حالا هیچ‌کس رو نبوسیدم.

‫کجا می‌ری؟

‫برم بمیرم!

‫پای تلفن گفتن...

‫یه کشتی باری فردا صبح پهلو می‌گیره.

‫به نظرت چه رنگی می‌شه؟

‫می‌خوای خوش بگذرونیم، خوش‌تیپ؟

‫تای ژائومِی.

‫تای ژائومِی.

‫وایسا منم بیام.

‫کجاست؟

‫قرص می‌خوای؟

‫اینا چه قرصیه؟

‫برای اینکه بیشتر طول بکشه.

‫چی رو بیشتر طولانی می‌کنه؟

‫عمر یه مرد رو.

‫- می‌خوای بخری؟ ‫- لازم ندارم.

‫این چیزا همه‌ش کشکه.

‫پس گمشو.

‫امروز هوا چقدر خوبه.

‫بیا با هم بمیریم.

‫دیگه گندیده.

‫تای ژائو مِی.

‫اگه تا حالا کسی رو گاز نگرفتی،

‫می‌تونی منو گاز بگیری.

‫کدوم گوری داری می‌ری؟

‫یه کم تفریح می‌خوای؟

‫رژ لبت.

‫بیا.

‫نرو!

‫ببین،

‫ساعت ۷ صبح،

‫یه قایق می‌رسه به اسکله.

‫اگه واقعاً آخرالزمان باشه،

‫خورشید فردا رو نمی‌بینم.

‫اگه نباشه،

‫اولین طلوع قرن جدید رو می‌بینم...

‫فقط یه طلوع آفتابه دیگه.

‫مگه چی‌ش خاصه؟

‫نمی‌دونم.

‫مگه همه از دیدن طلوع خورشید خوششون نمیاد؟

‫شرط می‌بندم اینجا پر از روح بچه‌هاست.

‫چرا؟

‫اینجا قبلاً مهدکودک بوده.

‫اگه بلد باشی چطور بچه‌ها رو سرگرم کنی،

‫شاید جواب بدن.

‫گفتی موقع طلوع آفتاب ولم می‌کنی.

‫هنوز خورشید طلوع نکرده.

‫ضامن تفنگ فعاله.

‫کافه کارائوکه سان‌رایز

‫سلام آقای لو.

‫امروز می‌خوام طلوع آفتاب رو ببینم.

‫همه‌چی تو یه لحظه تموم می‌شه.

‫مگه چی‌ش خاصه؟

‫خاک قبرت

‫تو اتاق کارائوکه است.

‫آقای لو؟

‫جنازه رو کجا بذارم؟

‫بوی خون همه جا رو برمی‌داره.

‫ببرش یه جای دور.

‫باشه.

‫انجامش می‌دم. بیا لاکی.

‫همه‌چی آماده‌ست، آقای لو.

‫سلام آقای لو.

‫سلام آقای لو.

‫بذارید رد شم.

‫داخل بهتون خوش بگذره.

‫♪ Butterfly — Smile ♪

‫برای شماست، آقای لو.

‫♪ هنر شمشیرم به کار نیاید ♪

‫♪ آنگاه که پای تسخیر قلب تو در میان است ♪

‫♪ توان شکافتنش را ندارم ♪

‫♪ با رقص شمشیرم ♪

‫♪ نه آب را توانم شکافت ♪

‫♪ و نه سیلاب احساسی که مرا در خود فرو برده... ♪

‫♪ تیغم سرد است و شورم سوزان... ♪

‫تای ژائو مِی!

‫♪ این درد تا روحم نفوذ می‌کند ♪

‫♪ شمشیر سردم هرگز نخواهد فهمید ♪

‫♪ بی‌اقبال، تنها می‌توانم ناامید باشم ♪

‫♪ من از رویارویی با مرگ هراسی ندارم ♪

‫♪ با جدایی‌مان، قلب‌ها می‌شکنند ♪

‫♪ زندگی بارها و بارها مرا رها کرده است ♪

‫♪ چرا همیشه مجازات کردن مرا برمی‌گزیند؟ ♪

‫♪ شمشیر را بچرخان ♪

‫♪ و پیمان را بشکن ♪

‫♪ این دیدار برای هر دوی ما اشتباه بود ♪

‫♪ شمشیر سردم هرگز نخواهد فهمید ♪

‫بریم بیرون حرف بزنیم؟

‫♪ بی‌اقبال، تنها می‌توانم ناامید باشم ♪

‫♪ من از رویارویی با مرگ هراسی ندارم ♪

‫لطفاً بنشینید.

‫فکر کردم اسلحه داری.

‫اون برای محافظت از کسی بود که دوستش دارم.

‫آلبومی از تای ژائو مِی

‫تو حتی اسم واقعی منم نمی‌دونی.

‫فراموشم کن.

‫وگرنه آخرش کشته می‌شی.

‫دستکش‌ها رو در بیار.

‫شنیدی چی گفتم؟

‫درشون بیار.

‫می‌بینی؟

‫آدم‌ها موجودات شکننده‌ای هستن.

‫خیلی زود،

‫اون می‌میره.

‫نمی‌خوام بمکی...

‫خونی رو که پاکش نکردم.

‫این خون تو رو تبدیل به یکی از اونا می‌کنه...

‫که دائم دنبال معنای وجود بگردی.

‫من قرن‌ها زندگی کردم.

‫و قرن‌هاست که مُردم.

‫اما تا به امروز،

‫هنوز نمی‌دونم

‫معنی همه‌ی اینا چیه.

‫خورشید داره طلوع می‌کنه.

‫من می‌رم بخوابم.

‫به هر حال، برای ما زمان واقعاً زود می‌گذره.

‫وقتی بیدار می‌شیم، همه چی یادمون می‌ره.

‫♪ از نور صبح لذت ببر؛ ♪

‫♪ یه گل مگنولیا بخر. ♪

‫♪ در این سفرِ... ♪

‫♪ ...عجولانه. ♪

‫♪ از نور صبح لذت ببر؛ ♪

‫♪ یه گل مگنولیا بخر. ♪

‫♪ بذار شکوفه بده... ♪

‫♪ ...توی قلبت. ♪

‫♪ تو فقط یه رهگذری. ♪

‫♪ کی می‌دونه کجا داری می‌ری... ♪

‫♪ ...میون این جمعیت شلوغ؟ ♪

‫♪ از نور صبح لذت ببر. ♪

‫♪ یه گل مگنولیا بخر. ♪

‫♪ بذار به شونه‌ات تکیه بده... ♪

‫♪ ...و غصه‌ها رو از بین ببره. ♪

‫ساعت ۷ صبحه.

‫بزن بریم.

‫واقعاً یه قایق میاد؟

‫یه قایق قرمز.

‫راسته.

‫آهنگ پیانو هم واقعیه.

‫داروی عمر طولانی هم واقعیه.

‫آپولو هم واقعیه.

‫تو هم واقعی هستی.

‫من طناب رو باز می‌کنم.

‫یه رازی دارم که بهت بگم.

‫من از اولش می‌دونستم.

‫یالا.

‫سکان به چپ.

‫به چپ.

‫و به جلو.

‫جلو!

‫خلاص.

‫سکان به راست.

‫عقب گرد!

‫عقب گرد!!

‫عقب گرد!!

‫و به جلو.

‫جلو.

‫راه افتادیم!

‫راه افتادیم!

‫تو حتی نمی‌دونی...

‫اسم واقعی...

‫من چیه.

‫برام مهم نیست.

‫و سنم...

‫اونم نمی‌دونی.

‫برام مهم نیست.

‫من خیلی وقت پیش مردم.

‫من یه خون‌آشامم.

‫اونم برام مهم نیست.

‫نزدیکای صبحه.

‫می‌ترسم.

‫از درد می‌ترسم.

‫پس گازم بگیر.

‫در این لحظه،

‫برای او...

‫فقط دو ساعت گذشته.

‫اما برای «هذیان‌آور»...

‫صد سال گذشته.

‫او به آخرین رویای هذیان‌آور نفوذ کرد،

‫و باعث شد حس کنه دوباره کنار مادرشه.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫مترجم: اشکان هیدی

‫در آخرین لحظات عمرش...

‫او می‌فهمه که این هذیان‌آورها ‫به چی اینقدر وابسته‌ان.

‫برای همین از زبان باستانی و فراموش‌شده‌ی...

‫سینماتوگرافی استفاده می‌کنه...

‫تا آخرین گفتگو رو باهاش داشته باشه.

‫شاید ندانم در آینده چه کسی ‫خواهی شد، اما می‌دانم که...

‫همه ما زمانی کالبدی بی‌جان در تاریخ ‫بوده‌ایم. حالا، تو بیرون از پرده نقره‌ای ایستاده‌ای.

‫بدرود! گرچه این سرزمین آکنده از رنج است!

‫بدرود! گرچه این جهان از هم گسیخته است!

«تقدیم به رها بهلولی‌پور، و تمام رهایان این سرزمین»

«به‌یاد کشته‌شدگان خیزش مردمی ایران»

‫[ رســتاخیــز ]