Original subtitles

Mijn moeder begon op haar 17e als secretaresse in een garage.

Op 26 was ze verschillende jaren bij de sociale zekerheid.

Miss Dessal! Is het Bouthry-bestand klaar? - Ja, meneer.

Ik ruik ze eruit.

Ze had 'St. Catherine' afgetopt,

een term die op dat moment werd gebruikt voor ongehuwde meisjes die 25 jaar werden.

Ze woonde in een huis aan de Rue de l'Indre met haar kleine zusje en moeder.

Hij is een smerig stuk werk.

Mijn ouders ontmoetten elkaar in Chateauroux, in de cantine die mijn moeder gebruikte.

Alles oké?

Mijn vader bood haar koffie aan.

Die avond ging mijn moeder naar een "sociaal" event voor lokale jongeren.

Gestopt met dansen? - Ik zal later dansen.

Kom op. Is jouw Philippe hier niet?

Hij is niet "mijn" Philippe. Hij vindt dit soort dingen niet leuk.

Hij verveelt zich als hij moet dansen.

Hij vindt het leuk, maar niet hier.

Het was laat in de avond toen ze hem zag verschijnen.

Philippe... ik dacht...

Hij vroeg haar om te dansen.

EEN ONMOGELIJKE LIEFDE

Goedenavond. Philippe, Nicole. Ik heb jou eerder gezien.

Ja, inderdaad. Hoe gaat het met je, Nicole.

Kan ik jullie wat te drinken halen? - Graag.

Het lijkt erop dat hij van gedachten is veranderd over dansen.

Mijn vader was vertaler bij het Amerikaanse leger.

Zijn eerste baan na jaren van studies. Hij was niet van plan te blijven.

Zeg iets in het Noors.

Wat betekent het? - "Je bent stijlvol."

Dat is vriendelijk. - Nee, het is waar.

Zeg het in het Spaans.

Hij kwam uit een lange rij Parijzenaars.

Zijn voorouders waren artsen, hielden ervan om te reizen en hielden van oesters.

In het Chinees.

In het Japans!

Ongelooflijk!

Dank je.

Graag gedaan, mevrouw Steiner. - Rachel, alsjeblieft.

Rachel. Ik geniet ervan om je naam te zeggen.

Het past prachtig bij je voornaam. - Werkelijk? Waarom?

Rachel is afgeleid van een woord voor de ooi, zachtaardigheid.

En Steiner is een steenhouwer.

Een mix van zachtheid en hardheid. Of liever vastheid.

Het staat je. - Ik wist dat niet van mijn naam.

Nog andere namen van christenen? - Madeleine en Pauline.

Het zijn geen Hebreeuwse namen.

Nee, mijn vader koos Rachel en mijn moeder de anderen.

Je moeder is niet Joods?

Nee, ze is katholiek en gedoopt, net als ik.

Wat een rare mix. Ben je gelovig?

Ja. Jij niet? - Helemaal niet.

Ik was, uit gewoonte en opleiding, tot ik 12 was, maar toen...

Nietzsche heeft dat allemaal veranderd.

Je kent Nietzsche niet?

Ik kan je voorstellen. Ik zal je So Sprach Zarathustra laten spreken. Je moet het lezen.

Nee, beter dan goed en kwaad.

Ik kan niet kiezen. Ik zal het je allebei geven.

Ik zie je morgen.

Doei.

Ze zagen elkaar snel elke dag.

Ze ontdekte een wereld van intimiteit, constante woorden, vragen, antwoorden

onbekende ideeën... - Deze is...

Hij sprak over haar als een minnaar en een expert,

met dezelfde passie als over zijn favoriete schrijver.

Er zijn ook anderen. Zal je deze eerst lezen?

Ik beloof het. - Laat het me weten.

Mijn vader zou in de weekends een auto huren.

Die boeken kunnen je kijk op de wereld en het leven veranderen.

Vind je het leuk om vrouw te zijn?

Ja. - Waarom?

Omdat ik de jouwe ben. - Is dat alles?

Ik vind het leuk wat je me aandoet. - Nog een keer.

Ik vind het leuk wat je me aandoet.

Je huid is als zijde. Je hebt een echte kracht.

Ik meen het. Je bent zoals Isolde.

Je geeft je geliefde ook een drankje. Lach niet, Rachel, het is waar.

Je bent een erg mooie vrouw.

Je hebt een heel mooi lichaam.

Je zou knappe mannen kunnen hebben. - Ik wil je charmeren.

Ik vind je knap. Je bent aardig.

Heb je veel geliefden voor me gehad?

Nee, maar één. Ik was een keer verloofd.

Hij was respectvol voor mijn onschuld. Heel, heel respectvol.

Niet zoals ik, bedoel je? - Nee, niet zoals jij.

Ik was twee jaar verloofd met Charlie.

Wel, ik dank Charlie. Ik dank hem dat hij niet met je is getrouwd.

Of we zouden elkaar nooit hebben ontmoet.

Het moet vrij laat zijn. - Je zegt niet "vrij" laat.

Ik weet het, het is "nogal" laat. - Je zus zegt "nogal".

Heb je gemerkt? "Nogal". Het kan haar sociaal zijn in de weg staan.

Perfect. Kom naar beneden, ik zal een paar spelden toevoegen.

Jij zult de volgende zijn aan het altaar.

Philippe houdt van je. Ik heb gezien hoe hij naar je kijkt.

En hij is zo elegant. Hij is speciaal.

Philippe is stijlvol, toch?

Hij is slordig gekleed, maar hij spreekt wel mooi.

Mijn tante Gaby was bijna 18, verloofd met een leerling-meubelmaker.

Ze stonden op het punt te trouwen. Gaby had mijn vader uitgenodigd,

maar mijn moeder had het hem niet verteld.

De liedjes, de kousenband, de conga-lijn...

Ze ging liever alleen.

Mijn vader sprak veel over Parijs en zijn liefde voor de stad.

Hij kon zich het leven elders niet voorstellen.

Hallo, Gaby. - Hallo, Philippe. Hoe gaat het met je?

Erg goed. - Dat is het lot.

Tot ziens.

Bij hem had ze gesprekken die ze nooit met iemand had gehad.

We zien mijn vader zelden.

Hij komt een of twee keer per jaar voor slechts een dag of twee.

Hij ging weg toen ik vier was en kwam terug toen ik 17 was.

Hij was een vreemdeling. Hij is nog steeds een vreemde.

We konden de verloren jaren niet goedmaken. - Had hij nog een vrouw?

Nee. Nou, ik denk het niet.

Hij ging in '35 terug naar Alexandrië voor zaken.

Mam en ik zouden bij hem komen.

Met de oorlog, omdat hij joods is, was hij daar veiliger.

Dat is alles.

Hij zag me niet opgroeien.

Zakelijk... Is je vader rijk?

Hij heeft bankrekeningen in Israël, Italië en Zwitserland,

maar zonder veel geld op.

Echt, Rachel... lege rekeningen in drie landen?

Het kan me niet schelen. - Je hebt ongelijk.

Hij zal je iets achterlaten. - Maar hij heeft geen geld.

Je zei dat je het niet wist.

Zoals alle joden doet hij net alsof hij niets heeft.

Ik heb je nooit in een broek gezien.

Vindt je dat niet leuk? - Dat doe ik heel erg.

Draag ze vaker.

Een vrouw blijft zelden zo vrouwelijk in een broek.

Ik zou deze nooit op het werk kunnen dragen.

Werkelijk? Waarom niet? - We mogen geen broek dragen op het werk.

Je maakt een grapje. - Helemaal niet.

Toen een collega een droeg, stuurde de baas haar naar huis om te veranderen.

Ik vertelde de baas dat ik het niet normaal vond.

Heb je dat echt gedaan? - Ja.

Het is onbelangrijk voor mij. Per slot van rekening nam hij veel vrijheden.

Hij probeerde me zijn minnares te maken. Terwijl ik weigerde, gaf hij me de hel...

en verplaatste me naar een andere afdeling.

Er gebeurt iets met ons.

Ik denk het wel.

Philippe? - Ja.

Hou je van mij?

Ik hou van je, Rachel.

Er zijn drie soorten liefde.

Er is echtelijke liefde, die iedereen wil. Dan...

is er passie. En dan...

wat ik de onvermijdelijke ontmoeting noem.

Weet je wat dit is? - Ja, het is passie.

Nee, een onvermijdelijke ontmoeting.

Wat is het verschil?

Passie verstoort de sociale orde.

De onvermijdelijke ontmoeting is buiten de sociale orde.

Het past niet in een redelijk leven.

Hij was haar leven binnengekomen. Ze kon hem niet zien weggaan.

Hij ontmoette haar elke dag na het werk.

Ze zouden naar een kamer gaan die hij op Rue Grande huurde.

Rachel, ik wil je iets vertellen.

Iets wat ik nog nooit aan iemand heb verteld. Kan je een geheim bewaren?

Natuurlijk. Je kunt me alles vertellen.

Ik zat in de gevangenis.

Waarvoor? Wat had je gedaan?

Ik had mijn legerdienst in Algerije moeten doen,

maar een aantal hooggeplaatste vrienden stapten voor me in

en ik werd in Duitsland geplaatst.

Ik ging op een avond terug naar de barak,

geïrriteerd nadat een meisje me had laten zitten.

Ik reed snel en...

ik raakte een voetganger.

Hij botste tegen mijn kap en ik stopte niet.

Ze vonden hem dood.

Zat je lang in de gevangenis? - 18 maanden.

Niemand heeft me geholpen. Het was verschrikkelijk.

Gelukkig schreef mijn vader elke dag. Hij veroordeelde me niet.

Vertel het aan niemand, beloof het?

Weet je wat ze zeggen op het werk? "Miss Steiner is een gesloten deur."

Probeer je adem in te houden.

Bijna. - Ja, bijna.

Zou je je hele leven hier kunnen leven? - Ik weet het nog niet.

Wil je trouwen?

Ik weet het niet. En jij? - Ik? Nee.

Zeker niet. Ik wil doen wat ik wil.

En je zou niet getrouwd kunnen zijn? - Zeker niet.

Omdat je geen minnaressen kon hebben? - Ja, maar niet alleen dat.

Met iemand zoals jij kon ik niet doen wat ik wilde.

Waarom zeg je dat? - Je bent veeleisend, Rachel.

Je vindt het leuk om je aanwezigheid te laten voelen,

inclusief seksueel.

Als je naar Parijs zou komen, zouden we elkaar vaker zien.

En mijn baan? - Je kunt in Parijs werken.

Ik zou overplaatsing moeten vragen.

Ik zou je helpen een plek te vinden om te wonen.

Als je wilt trouwen omdat het belangrijk is voor een vrouw,

zou ik geen bezwaren hebben.

Een andere man, bedoel je? - Het is niet mogelijk met mij.

Zou je niet jaloers zijn? - Nee.

Rachel, dit is zo grappig. Kom op.

Daar. Kijk naar mijn gezicht!

Die lente. De werkgever van mijn vader

beëindigde zijn contract als vertaler op 30 april.

Hij kocht een treinticket voor 2 mei om 14.30 uur.

Kijk!

Het is ongelofelijk. Ik heb dit nog nooit gezien.

Ze vroeg om de ochtend van 2 mei om alles op 1 mei te hebben

en een ochtend om met hem te delen voordat hij vertrok.

Vanaf het begin ejaculeerde mijn vader op haar buik zoals afgesproken.

Die dag, vroeg hij of hij in haar mocht komen.

Ze zei ja.

Denk eraan om naar Parijs te komen. - Ja. Ik zal het laten weten.

Ik heb gisteren een mooie dag gehad.

Rachel, Ik was blij je brief te krijgen.

Ik was blij je geur te ruiken, ook al mis ik het op je huid.

Ik zou graag zien dat je lange, kalmerende hand af en toe in de mijne glijdt.

Het zou me goed doen.

Bedankt voor de foto. Ik vind ons er leuk op.

Met mijn zachtste gedachten, Philippe.

Ze antwoordde hem.

Hij schreef meteen terug.

Ze schreef hem een ​​paar weken later. Ze moesten elkaar zien.

Ze was zwanger.

Hij antwoordde snel.

Hij kon die zomer niet naar Chateauroux komen.

Hij had vakantie nodig. Hij was op weg naar Italië.

Hij stuurde twee ansichtkaarten.

Een uit Milaan, de andere uit Rome, sprekend over de wonderen van de stad,

maar nooit over haar toestand.

Mijn vader schreef later die zomer. Hij vroeg moeder om zich bij hem te voegen.

Hallo, Philippe.

Je bent prachtig.

Het is zo mooi. - Wacht tot je Villefranche-sur-Mer ziet.

Er is een kapel... Verdomme!

Dank je.

Het is schattig. - Gewoon kostuumjuwelen,

maar het is de gedachte die telt. En het is een tedere gedachte.

Tot kijk.

Hier? - Ja, dat is goed.

Klaar? - Nee.

Vind je het leuk? - Ja, het is goed.

Je bent zwanger, maar het verandert niets.

We zijn overeengekomen om deze baby te maken. Nietwaar?

We hebben het afgesproken? - Natuurlijk.

Ik heb altijd gezegd dat ik niet met je zal trouwen.

Ik ben altijd openhartig geweest. Is het niet?

Natuurlijk, als je rijk was geweest, zou ik het overwogen hebben.

Ik ben geboren op 3 februari 1959 in Chateauroux.

Op mijn geboorteakte stond: "Chantal Steiner, vader onbekend."

Je hebt een lief klein meisje.

Chantal...

Ze schreef aan mijn vader. hem vragend om naar mij te komen.

Hij antwoordde per telegram, "Sorry, onmogelijk om vandaag te komen."

Hij kwam vijf maanden later.

Laten we naar papa gaan kijken.

Kijk...

Ze is erg robuust.

Ze is goed gevoed. - Prachtig, niet? Ze gorgelt altijd.

Mam heeft nog nooit zo'n blije baby gezien.

Het is waar. Je bent leuk. Liefste Chantal.

Wil je haar vasthouden?

Ik zal proberen.

Nee, ik kan het niet doen.

Je moeder ziet er slecht uit.

Haar oude ademhalingsproblemen. - Ja. Ze wordt snel moe.

Jij bent echter de gezondheidsfoto.

Ik zou graag willen dat je Chantal erkent.

Dat is alles wat ik vraag. Ik ben niet geïnteresseerd in geld.

Kijk...

Ik zal erover denken en het je laten weten. - Oké.

Mijn vader is maar één dag gebleven.

Na een paar weken, zonder nieuws gehad te hebben,

schreef mijn moeder opnieuw.

Haar brief is teruggestuurd. Gemarkeerd als "onbekend op dit adres".

Ze nam een ​​trein naar Parijs en ging naar het hoofdkantoor van Michelin.

Ga zitten. - Het was het enige adres dat ze kende.

Ga zitten, alsjeblieft.

Bedankt dat je me ontvangt.

Wat kan ik voor je doen?

Ik ben Rachel Steiner. Je zoon Philippe en ik hebben een baby.

Kleine Chantal. - Ja, dat weet ik.

Hij vertelde me dat hij zich niet verantwoordelijk voelde.

Hij kwam haar echter wel opzoeken. - Dat is heel goed van hem.

Ik ben hier omdat ik geen adres heb om nieuws over zijn dochter te sturen.

Ik begrijp het, maar ik kan u zijn adres niet geven zonder zijn toestemming.

Ik wil hem niet storen, alleen schrijven.

In dat geval, zou je hem deze brief kunnen geven als je hem ziet?

Ik zal dat doen. Reken op mij.

Mijn zoon kan de wispelturigheid van de jeugd laten zien,

maar, zoals je weet, zijn er twee nodig om een ​​kind te maken.

Ik besef dat het moeilijk voor je is.

Met mij gaat het goed, mijn dochter ook. Ik zou willen dat zij haar vader kent.

Een paar weken later. kreeg ze een korte brief.

Mijn vader woonde in Straatsburg en gaf haar zijn nieuwe adres.

Daar! - Ik ook, oom!

Ik ook, oom.

Ik ook, oom. - Jij ook?

Klaar, Chantal. Daar gaan we!

Voorzichtig, het is glad.

Ik denk dat ik er een heb gezien.

Ondanks de voorbije jaren hoopte mijn moeder dat hij zou veranderen.

Ze haatte de woorden "vader onbekend" op mijn geboorteakte.

Goed? - Hij is weggekomen!

Een kleine glimlach nu. Kom op, lach.

Een mooie glimlach, meiden. Laat de vis zien en lach.

Ze hoopte nog steeds dat mijn vader me zou erkennen.

Ze schreef hem daarom regelmatig.

Haar brieven hadden een tweede doel: Om hem weer te zien.

Hallo, Rachel. - Hallo, Philippe.

Kom iemand ontmoeten. Kom op lieverd.

Dit is je vader.

Kom op, lieverd. Het is jouw vader.

Ja, het is jouw vader. - Hallo, lieve Chantal.

Goedendag.

Toen ik vier was, hadden we vakantie in een klein hotel aan het Gerardmer in de Vogezen.

Mijn vader kwam voor één dag.

We hebben een waterfiets genomen. Ik was gelukkig. Ik noemde hem 'papa'.

Een straatfotograaf maakte een foto. De herinnering eraan is vervaagd.

Maar de foto is gekopieerd.

Laten we elkaar vaker ontmoeten. - Ik zal het proberen. Ik heb veel werk.

En mijn leven neemt mijn tijd in beslag.

Tot ziens, Chantal. - Tot ziens.

Mijn moeder kreeg een korte brief van mijn vader.

Zijn moeder had zelfmoord gepleegd. Ze sprong vanaf de vierde verdieping.

De familie was klaar met de lunch. Ze weigerde een wandeling te maken.

Ze staken de tuin over toen het lichaam aan hun voeten landde.

Ze schreef een vriendelijke brief.

Mijn moeder had geen spijt. Ze had grote passie gekend.

En nu was ik daar.

Ik win - Valsspeler!

Arme schat, dat is het leven. Kijk wat ik heb genomen.

Heb je geen honger? - Nee.

"Delphine en Marinette leidden de koeien uit de schuur

om ze te laten grazen in de weiden. "

"Maak je geen zorgen, lieve ouders." - Laat oma rusten, ze is erg moe.

We zijn nog maar net begonnen. - Alsjeblieft...

Kom op.

Het is te moeilijk...

Het komt goed. Als we samen zijn, komt het goed.

De dood van hun moeders in hetzelfde jaar bracht hen dichterbij.

Hun correspondentie werd hervat.

Tegen het einde van het jaar had ze er een die concludeerde:

"Ik wil jullie allebei zien. Ik wil heel graag."

Het achtervolgde haar.

"Ik wil jullie allebei zien. Ik wil heel graag."

Hij schreef dat met een reden.

"Ik wil jullie allebei zien. Ik wil heel graag."

Dat 'beide' was niet onschuldig.

De tijd ging voorbij. Dingen veranderden.

Hij was zijn moeder kwijt. Hij was volwassener.

Ze ontving een tweede brief. Hij kondigde zijn komst aan.

Kun je hem niet nog eens pijn doen?

Nee, ik ben daar nu overheen. En het is voor Chantal.

Dus hij erkent haar.

Chantal, het is jouw vader.

Waarom moet je deze plek verkopen? - Het is vervallen.

Het heeft te veel werk nodig. Ik wil nu een echte badkamer, Chantal is ouder.

Ik heb de Cité St Jean gevraagd. Ik denk dat het zal lukken.

Wat is dat? - Het is een nieuw wooncomplex,

net buiten de stad, vlakbij het platteland.

We zullen daar geen tuin hebben.

Nee, schat, maar we hebben niet altijd wat we willen in het leven.

Je moeder heeft gelijk. Luister naar haar.

Rachel, ik moet je iets vertellen.

Ja?

Ik ben getrouwd.

Ze is zwanger. We moesten snel beslissen.

Je kent mijn opvattingen over het huwelijk. Maar haar vader was...

erg overtuigend.

Ze is heel jong. Duits, uit Hamburg.

Haar vader is een dokter. Ze zijn behoorlijk rijk.

Een beschaafd en aangenaam gezin. Ze houden van muziek.

Zoals Duitsers met een bepaalde reputatie. Het is waar dat haar vader erg aandrong.

Maar diep van binnen...

ben ik zeer gelukkig. Vooral om met een Duitse te trouwen.

Waarom? - Omdat Duitse vrouwen, zoals Japanse,

graag voor een man zorgen.

Zoveel van hun mannen stierven tijdens de oorlog.

Nu houden Duitse vrouwen ervan om hen te verwennen.

Het is niet onaangenaam.

Op een dag zul je je afvragen hoe je dergelijke gevoelens voor me had.

En dat zal een trieste dag zijn.

Vanavond slaap je in de kamer van mam.

Zodra je morgen wakker wordt, vertrek je.

Ik wil je nooit meer zien. - Het verandert niets.

Helemaal niets. Het is anders met mijn vrouw.

Het is... veel minder teder.

Bij jou is het...

anders.

Het is speciaal.

We zijn altijd speciaal geweest, niet?

Rachel... Het verandert niets.

Kom op.

Ga gewoon weg. Ga weg!

Tot ziens, Chantal. - Tot ziens, pap.

Tot ziens, Rachel. Wees voorzichtig.

Mama...

Mam, gaat het?

Mam, waarom huil je?

Rachel, wat is er aan de hand?

Het is verschrikkelijk. - Wat is er gebeurd?

Gaby, als je dat al wist... - Kom binnen.

Het leven is te moeilijk, Gaby. Het is te moeilijk.

Hij is getrouwd.

Brigitte!

Je nicht is er. Ga wat buiten spelen.

We zorgen voor je moeder.

Kijk, het is net als zand. Het is lekker zacht.

We zouden het kunnen verkopen.

We zouden handelaren in woestijnzand kunnen zijn.

We zullen het voor veel geld verkopen en we zullen rijk zijn!

Ja, we zullen echt rijk zijn. Ik zal veel meer gaan halen.

Heel veel! - Veel!

Dit was de eerste echte breuk in contact. Hij had voor haar de wereld geopend...

en ze had gevoelens voor hem die ze nog nooit eerder had gevoeld.

Hij had er over.

We kunnen hier gelukkig zijn, lieverd.

Gelukkig leven we niet buiten.

We geven niet om de omgeving. - Nee, dat maakt ons niet uit.

Het is goed, maar je vergat de kleine lus in de "O".

En nu is het geen "O", maar een nul. Het is anders. Zie je?

Een psychiatrisch ziekenhuis was net geopend in Gireugne, in de buurt van Châteauroux.

Een revolutionaire instelling die brak met traditionele instellingen.

Er waren geen tralies voor de ramen, geen speciale kleding...

en het woord "gek" was verboden.

De functie van de secretaris van de directeur was vacant.

Mijn moeder vroeg erom. - Onze psychiater, Dr. Baqueni.

Ze was aangenomen. - Onze psycholoog...

en onze vergaderruimte. Spreken is hier erg belangrijk.

Hallo allemaal. Suzanne, onze hulp.

Haar werk interesseerde haar. Ze ontmoette psychiaters, psychologen.

psychoanalytici... Ze had gesprekken met hen. Ze heeft dingen geleerd.

Jeugd was het sleutelmoment.

Dat is heel mooi.

Die zon is prachtig. Het is gigantisch.

Ben jij dat hier? - Nee, het is gewoon een klein meisje.

En hier? - Dat is de vader.

De vader van het meisje of een vader? - Van het meisje.

Ik ben zeer gelukkig. Het ging goed.

Je moest een gezin tekenen? Ze heeft me je tekening getoond.

Het is goed. Je hebt de vader getekend, dat is goed.

Ja, ik moest een gezin tekenen. - Ja, je tekende een klein meisje,

en je hebt ook de vader en de moeder getekend.

Je hebt getekend wat ze een uitgebalanceerd gezin noemen.

Oké, je tekende een kleine vader. Hij is klein, maar hij bestaat.

Ik herinner me hem niet, maar ik herinner me die jurk.

Je hield ervan. Je wilde niet dat je nicht hem kreeg als je eruit groeide.

Kijk hiernaar. Ik heb hier anderen.

Hier zijn we. Je kunt je vader op deze zien.

Het was op vakantie in Nice.

Waar ben ik? - Je zat nog in mijn buik.

Is er een foto van jou op die vakantie?

Kijk, hier ben ik.

Het is duidelijk dat je zwanger bent.

Nee, ik was nog maar drie maanden ver. Je kon het niet vertellen.

Wel, ik kan het zien.

Het was een heerlijke vakantie. We aten zeevruchten.

Hij heeft mij een zeepaardjesbroche gekocht.

Met de glanzende, groene ogen? - Ja, die.

Heeft hij cadeautjes voor je gekocht? - Ja.

We waren erg verliefd. Je was echt geliefd.

Je vader ook. - Waarom is hij niet bij ons gebleven?

Niet alle moeders leven bij vaders, weet je.

Mijn liefje.

Jij bent mooi. Geef me je tas. - Dag meisjes!

Hoe was het? - Mooi. Venetië is prachtig.

Het kostte veel, maar was het waard.

Je kunt een klassenreis niet missen.

Als ik terugga, wil je dan ook komen? - We zullen zien.

Ik spreek geen Italiaans. - Alle winkeliers spreken Frans.

Het is een fantastische stad. Je zult het geweldig vinden, je moet het zien.

Een stad met drijvende paleizen. - Niet als Chateauroux dan.

Ik verlaat deze stad. - Weet je, misschien doe je dat nooit.

Ja, ik ga weg, mama, je zult het zien.

Ik neem je mee. We gaan samen naar New York.

We zullen de wereld rondreizen. - Oké.

Ik beloof het jou.

Mooi. - Vind je het leuk?

Zeker. Deze twee ook.

Wacht even...

Pas het eens. - Het is erg zacht.

Ja. Het staat je.

Het is een mooie match.

Het blauw zou ook mooi kunnen zijn. - Even kijken.

De kliniek van Gireugne. Kan ik je helpen?

Rachel? Ik moet je iets snel vertellen.

Wat is er, Nicole?

De vader van je meisje heeft ons gebeld bij de sociale zekerheid.

Hij was je aan het zoeken. Ik zei hem dat je nu in Gireugne was.

Hij zei dat hij je zou bellen. Hij belt meteen, dus ik wilde je waarschuwen.

Hallo, Rachel. Het is Philippe. Hoe gaat het met je?

Erg goed. En jij?

Erg goed. Hoe staat het ermee? Niet te zwaar in het ziekenhuis?

Nee, integendeel. Het gaat allemaal goed.

Hoelang heb je... Ik wist het niet...

Ik ben niet toegewijd, Philippe.

Ik werk hier.

Ik begreep het verkeerd.

Ja, je hebt het verkeerd begrepen. Ik ben hier nu een paar jaar.

Ik ben de secretaresse van de directeur. Ik vind het leuk.

Ze had mijn vaders stem al zeven jaar niet gehoord.

Sinds die ochtend toen ze zei: "Ga nu weg."

Haar woede was sindsdien verdwenen. Ze dacht amper aan hem.

O, ik heb nogal wat veranderingen gezien.

Ik ben verhuisd. Ik heb mijn rijtest bij de eerste poging gehaald.

Geweldig. Ik ben niet verrast.

Je klinkt heel gelukkig.

Ja, als je wilt... Ik ben redelijk gelukkig.

Ik denk vaak aan jou.

Wie wil er nog een? - Ik, tante, ze zijn heerlijk.

Ik ook. - Verbrand jezelf niet.

Maak niet zo'n puinhoop!

Kijk wat je hebt gedaan. - Jij hebt het gedaan.

Hier, een hele.

Jullie zijn beesten.

Ik wou dat ik naar Parijs was gegaan.

Je hebt je hele leven de tijd om naar Parijs te gaan.

Mama neemt me overal mee naartoe. We zijn altijd samen op vakantie.

Ze is niet echt op vakantie. Slechts een weekend.

Ze ziet je vader.

Werkelijk? Waarom nam ze me niet mee?

Je zult het haar moeten vragen.

Dat is een volwassen bedrijf.

Je hebt ze allemaal opgegeten. - Mag ik er niet enkele hebben?

Neem ze niet allemaal.

Kom op... Niet mokken.

Hoe gaat het?

Een cadeautje van je vader.

Wat is het? - Geen idee.

Wacht even...

Laten we nu eens kijken... Hier, zie... Dit is Brazilië.

Je vader zei: "Toon haar Brazilië." Hij stond erop.

Waarom Brazilië? - Ik weet het niet.

Misschien omdat het groot is. - Maar Rusland is groter.

Ik weet het niet, Chantal. Schrijf hem en vraag het.

Mijn liefste Chantal, Ik was blij je vriendelijke brief te ontvangen.

Je schoolcijfers zijn uitstekend.

Het is des te wonderbaarlijker dat zoveel je interesseert.

Leren is een van de grootste vreugden van het leven

en ik ben onder de indruk dat je dat hebt geïdealiseerd.

Als je wilt, wil ik graag nog een brief van je

over wat je in de klas doet en welke games je speelt.

Ik zal je vertellen wat ik leuk vind, dus we zullen elkaar kennen als we elkaar ontmoeten.

Waarom Brazilië? Misschien omdat het een mooie toekomst heeft,

zoals jij, de ontvanger van de globe.

Pap.

Kom binnen.

Hallo.

Heb je een goede reis gehad? - Ja.

Leuk je te zien. - Wij ook.

Chantal, kom op nu. - Kom op nou.

Kom op.

Het is zo lang geleden.

Ik kan je Straatsburg niet laten zien, maar ik zal je meenemen naar de lunch.

Een goede zuurkool in de brasserie van het station,

of de beste Italiaan van de stad.

De Italiaan is goed. - Perfect.

Romeinse stijl calamares. Het is heerlijk.

Dit is focaccia. Probeer het. - Ziet er heerlijk uit.

Kunnen we onze vingers gebruiken? - Natuurlijk.

Kom je hier vaker? - Ja, alleen hier kun je Romeins eten.

Omdat Rome mijn favoriete stad is...

Ben je in Rome geweest? - Tientallen keren.

Zo vaak? - Het is niet zo ver.

Tien uur van Parijs. Vliegen gaat sneller, maar is minder charmant.

Via de trein slaap je in Frankrijk en je wordt wakker in Italië.

Je steekt de grens over in je slaap, als in een droom.

Rome is de stad met 1.000 belforten - Ik wist het niet.

Als je ze telt, zijn er meer. - Heb je ze geteld?

Wat vond je leuk aan Venetië? - Alles.

De gondels, de grachten. San Marcoplein...

Ik ben niet verrast dat je van Venetië hield. Ik ben gepassioneerd door Italië.

Ik probeer twee keer per jaar te gaan.

Hij is geweldig. Ik wist niet dat mijn vader zo geweldig was.

Ik heb niet zomaar iemand gekozen.

Ik heb nog nooit met iemand gesproken die intelligent was.

Wat een lef. Ik ken geen talen of Rome, maar ik ben niet dom.

Ik lijk toch op hem? - Jawel.

Dezelfde haarkleur, en dezelfde handen ook.

Kijk, we hebben dezelfde duimen. Dezelfde vorm.

We hebben dezelfde smaak, hoewel we nog nooit samen leefden.

Een apostel? - Ze staan ​​erboven. Dat is ouderdom.

Het vierde tijdperk na kindertijd, jeugd en volwassenheid.

Ze rinkelen het kwartier om de beurt. En dood op het uur.

Gefeliciteerd. Ze is erg intelligent.

Ik wou je vertellen dat we volgend jaar naar Reims kunnen verhuizen.

Dat is goed.

Ik dacht...

als je Chantal erkende, zou ik haar onder jouw naam kunnen inschrijven.

Het zou goed zijn, als een nieuwe start voor haar.

Je bent volhardend, Rachel.

Ik zal er over nadenken.

Ik was aan het inpakken toen hij naar mijn kamer kwam.

Ik heb genoten van deze dagen.

Ik ook. - Rijd veilig.

Doei, Chantal. Geniet van de rest van de vakantie.

Kun je navigeren? Hier.

Mam. - Ja?

De brief die je verwachtte.

Vertel het me. - Wacht even.

Ik word aanvaard.

Top van de lijst!

Top van de lijst, mama! Realiseer je je dat?

Nee, ik weet het niet.

Ik realiseer me niets. - 538 kandidaten.

Ze schreef aan mijn vader. Nu ons vertrek was bevestigd,

zou hij me erkennen, zodat ze me op school kon inschrijven onder mijn nieuwe naam?

Hij accepteerde.

Het spijt me, Rachel, maar ik kan Chantal niet erkennen. Het is een slecht idee.

Het spijt je? Maar je had je advocaat gezien. Het was bijna klaar.

Chantal is geen deel van mijn familie. Ik kan haar niet voorstellen aan mijn schoonfamilie.

Ik ben blij je te zien en ik kom wanneer ik kan, maar daar stopt het bij.

Philippe, je was het ermee eens. Je schreef om dat te zeggen.

Ik heb het niet verzonnen! - Ik dacht het. Jij niet?

Natuurlijk doe ik dat!

Is het juist dat haar geboortebewijs "vader onbekend" moet zijn?

Wanneer jij haar vader bent! Wanneer je haar kunt erkennen en daarvoor bent gekomen!

Ik ben op mijn hoede.

Het spijt me. - Je wilt in mijn familie komen.

Dit gaat over Chantal, niet over mij! Ik heb het lang geleden begrepen!

Het is Chantal die... Zwijg! - Niet schreeuwen!

Chantal heeft haar vader nodig om haar te erkennen als zijn dochter. Dat is alles.

Het is absurd, namen veranderen op 14. Het zal haar alleen maar verwarren.

We verhuizen. We zullen mensen ons verhaal niet vertellen!

Mijn hoofd doet pijn. - Niet schreeuwen.

Ik schreeuw niet.

Chantal bewondert je. Jullie hebben veel gemeen. Ze zou graag jouw naam hebben.

Wat zeg je haar als je haar de volgende keer ziet?

Wat? Dat je van gedachten bent veranderd?

Chantal wil me kennen, niet mijn naam hebben.

Ik zal haar schrijven om het uit te leggen. - Nee!

Nee, vertel het haar nu, persoonlijk!

Vertel het haar! - Je bent niet alleen.

Het past misschien bij jou, maar niet bij mijn familie!

De dingen zijn niet zo eenvoudig als je denkt!

Ze hebben het de hele nacht besproken.

De volgende dag zagen ze de registrar.

"Vader onbekend" verdween uit mijn geboorteakte.

Voortaan was mijn naam Chantal Arnold.

Wat denk je?

Welke? - Deze.

Niet slecht dat ik een grotere "A" zou doen, maar de lijn eronder is elegant.

Ik zal minder verdienen dan in Gireogne.

Je kunt niet alles hebben. - Ze is bescheiden.

Ik ken de naam die je wilt. - Welke?

Ze wil Brigitte Bonnefoy zijn. - Is dat zo?

Rotzooi, Emilie, stop ermee.

Ze is verliefd. - Stop, het is niet grappig.

Een beetje toch.

Bonnefoy... Brigitte Bonnefoy.

Goed...

Rijd veilig.

We komen terug. - Wanneer?

Ik weet het niet. Met Pasen?

We zijn tijdens de kerstvakantie naar Reims verhuisd.

Mijn moeder kreeg een appartement toegewezen door sociale huisvesting.

Onze eerste indruk was niet negatief.

We kunnen bloemen planten op het balkon.

We kunnen de plaats mooi maken. Niet, lieverd?

Eind februari kwam mijn vader ons bezoeken in Reims.

Hij haalde me op van school. - Mam, kijk, mijn vader is hier.

Hallo, Philippe. - Goedenavond, je bent laat klaar.

Ik ben nu een afdelingshoofd.

Een andere vrouw deed het examen.

Ze is razend omdat ze mijn baan niet kreeg en de dingen ingewikkeld maakt. Vermoeiend.

Ik weet zeker dat het je lukt.

Mama... Wil je een volle zoen?

Ik was een eenling met weinig vrienden.

Ik heb veel gedroomd en gelezen. Zoals jij. - Ik had je toen graag willen kennen.

Wil je dat ik help? - Nee, het is goed.

Ik ga slapen. - Goed.

Welterusten, lieverd.

Ik wil je 150 frank per maand sturen. Als mijn deel, op een bepaalde manier.

Jouw deel van wat? - Als een soort alimentatie.

Voor Chantal. Wil je dat?

150 francs? Als je wilt. - Goed.

Ik zal het elke maand storten.

Ik wilde ook zeggen dat je zaak van Chantal prachtig hebt gepleit in Châteauroux.

Met intelligentie en gevoeligheid.

Ik ben blij dat je me hebt overgehaald.

Werkelijk? Dank je.

Het is een genot om Chantal te leren kennen. Ze wil zoveel leren.

Ja, ze is altijd heel nieuwsgierig geweest.

Ik zou graag meer voor haar willen zorgen dan tot nu toe.

Ik zou haar voor weekenden mee kunnen nemen om tentoonstellingen te zien

of om Parijs te bezoeken.

Zou je dat erg vinden? - Natuurlijk niet.

Het zou geweldig zijn. Ze zou heel trots zijn.

Zou je jezelf kunnen vrijmaken? - Ik zal ervoor zorgen dat ik dat doe.

Wat is er, lieverd?

Wat is er aan de hand?

Wat doe je? Wat is er aan de hand?

Wat?

Niets.

Het is niets. - Waarom doe je zo?

Het is raar, je slaapt samen.

Waarom doe je zo?

Ja, dat weet ik... Het is normaal dat een vader en een moeder samen slapen

maar ik ben het niet gewend.

Ik ben er ook niet echt aan gewend...

Ik ben niet alleen een moeder. Ik ben ook een vrouw.

Begrijp je dat?

Ja.

Een beetje.

Heb je een fijn weekend gehad, lieverd?

Ik zou graag alles onthouden wat hij zegt. Ik heb zoveel geleerd bij hem wonen.

Ik ben blij dat het zo goed gaat.

Mijn vader zag me regelmatig. Hij zou me van school ophalen.

Hij zou me zondagavond of maandagochtend terugbrengen.

Mijn moeder bleef het hele weekend alleen.

Om thuis te komen. Ik bleef in mijn kamer tot het avondeten.

Meestal spraken we niet aan tafel. Of we zouden ruzie maken.

Waarom ben je zo afstandelijk? - Maar het is waar.

Sorry, wij zijn geen familie.

Wij zijn een gezin van twee. Wat zijn we dan?

Dit is geen familie. Je kunt me niet laten denken dat we familie zijn.

Ik kan anders denken.

Je hebt gelijk! - Waarom is het een probleem?

Ik heb het recht om het te zeggen. Wij zijn een moeder en haar dochter. Dat is alles.

Twee mensen in een huis zijn geen familie!

Sorry, het is duidelijk. Je hoeft niet te huilen!

Wat is er mis? - Wat bedoel je?

Mevrouw Steiner, lage bloeddruk heeft een oorzaak. Kleed je aan.

Hoe is je eetlust?

Normaal. Ik heb niet veel honger, maar ik eet.

Hoe slaap je?

Nou, ik ben moe. Het is moeilijk om in slaap te komen.

Als je indommelt, slaap je dan de hele nacht door?

Nee, het is onregelmatig. Ik word zo nu en dan wakker.

Heb je last van slapeloosheid?

Soms. Niet veel. Twee of drie keer per week.

Mevrouw Steiner, voor mij, als een dokter...

vertoon je tekenen van depressie. - Nee, dokter, ik ben niet zo'n persoon.

Je hoeft je niet te schamen. Het kan iedereen overkomen.

Is dit een bijzonder moeilijke tijd voor je?

Op het werk of thuis?

Ja. Ja het is...

Het is moeilijk. - Wat precies?

Een hele reeks dingen. Om te beginnen zijn we verhuisd...

en hebben we onze cirkel verloren. Een familiekring, maar dat is belangrijk.

Ik heb niemand... Ik heb niemand om te bezoeken of te bellen.

Ik moet soms praten, denk ik. - Natuurlijk.

Ik heb mijn dochter altijd alleen grootgebracht.

Het is een bron van vreugde, maar...

het is niet altijd gemakkelijk. - Wat is niet gemakkelijk?

Ze kende haar vader amper als kind.

Onlangs hebben ze... Hij heeft contact met haar opgenomen.

Ze maakten kennis en hij nam haar mee tijdens het weekend.

Het is natuurlijk goed. Maar het is gecompliceerd.

Wat is gecompliceerd?

Hij is gecultiveerd en geeft haar veel.

En, persoonlijk...

Ik geef haar nu niets.

Een paar dagen later, in een lokale krant, zag mijn moeder een kleine advertentie.

"Antiquair probeert een vriendengroep te vormen."

Dit is iets voor jou. - Het is mijn geheime tuin.

Mijn moeder ging naar sommige samenkomsten.

Het was een ontspannen groep van zeven of acht personen.

Een Vlaamse vrouw alleen met twee dochters.

Een verzekeringsmedewerker die interesse had in cultuur, vol theorieën.

Een chemische ingenieur die in wasmiddelen deed.

Franck kwam uit Mauritius en was een dertiger.

Prachtig, niet?

Laat me een foto nemen.

De instelling is perfect. - Ik ben te verlegen.

Kom op. Ga hier staan.

Goed dan.

Kijk me aan.

Bedankt.

Doe je al lang aan fotografie? - Drie jaar nu.

Het is gewoon een hobby, maar ik geniet ervan.

Ik vind het leuk om ze te ontwikkelen. Ik heb mijn eigen lab. Ik kan het je tonen.

Waarom niet. Dank je.

Ik kende hier in het begin niemand. Met de bijeenkomsten van Régis,

ga ik Reims leuk vinden. - Het was ook moeilijk voor ons.

Maar het is nu beter.

Hallo daar, schat. Ging het goed?

Alsjeblieft, neem er één. - Dank u zeer.

Dit is waar Reims bekend om staat!

De bubbels...

Je bent goed bezig.

Op de middelbare school? - Eerste jaar.

Laten we ons glas heffen op Rachel die ons uiteindelijk thuis heeft durven ontvangen.

Op Rachel.

En op Chantal.

Leuk, toch?

Franck is een aardige man.

Franck? - De mixed-race-man.

Ik hou van dat soort mannen. Hij is bij Amandine, die in het roze.

Ik bedoelde niets. Het zou absurd zijn om op mijn leeftijd advances te maken.

Maar als hij geïnteresseerd was, zou ik geen nee zeggen.

Mijn vader nodigde me uit voor een week in Straatsburg.

Zijn kinderen, die niets van me wisten, waren met hun moeder in Marokko.

Het appartement was leeg.

Ze ontmoette me op het station toen ik terugkwam.

Wat is er mis? Wat is er?

Is er iets gebeurd?

Het was moeilijk. - Wat was moeilijk?

Hij. Hij is moeilijk. - Ik weet het.

Hij sleepte me over de kolen voor het niet wegzetten van de melk na het ontbijt.

Hij sprak alsof hij me haatte, schreeuwde tegen me,

"Weet je niet dat melk zuur kan worden? Weet je dat niet? Ben je een idioot?"

Hij zei vreselijke dingen, mama, schreeuwde luid,

zo luid. Je kunt het je niet voorstellen.

O, ik kan het me voorstellen.

En er was nog iets anders. - Wat?

Na de lunch gingen we uit rijden.

Ik was blij omdat hij bleef werken.

Ik wachtte elke dag op hem, dus ik ging graag naar buiten.

Hij was op de overloop en ik volgde hem en deed de deur dicht.

Hij besefte dat de sleutel binnen zat.

Hij begon me te beschuldigen, zeggend dat je de deuren van anderen niet sluit.

Dat het onbeleefd en grof was, dat het niet mijn thuis was, maar van hem.

Het was niet jouw schuld! Je kon de sleutels niet kennen.

Maar hij zei dat het mijn fout was. Bij iemand anders thuis,

ga je niet als eerste buiten, maar als tweede na de eigenaar.

Ik had het moeten weten. Het is een kwestie van scholing

en beleefdheid. Ik heb me verontschuldigd...

En hij zei: "Houd op met huilen als een klein meisje!" Omdat ik huilde.

Hoe is het afgelopen?

Hij belde een slotenmaker. Het kostte een fortuin.

Hij zei dat het mijn fout was. En de dag was verpest.

Blijf de volgende keer niet zo lang. - Zeker niet.

Niet meer.

Hoi, mam. - Hallo. Rachel.

Bedankt voor de rit naar huis.

Heb je elkaar ontmoet in de stad? - Zoiets.

Ik laat je alleen.

Bedankt dat je haar hebt gebracht. Zin in een kop koffie?

Waarom niet?

We hebben je de laatste tijd niet gezien. - Dat is waar.

We zagen een mooie fototentoonstelling. Wereldlandschappen.

Het was geweldig. Ik kan je vertellen waar. We zouden samen terug kunnen gaan.

Hier. - Bedankt.

Luister, Chantal was gisteravond niet in Florence. Ze was bij mij thuis.

Wat? - Ze bracht de nacht door bij mij.

We gaan samen al een tijdje uit.

Ik gaf er de voorkeur aan haar terug te rijden. Zodat je het zou weten.

Zoals je zegt, ik weet het nu.

Hoe zit het met Amandine? - Dat is voorbij. Geen tweede keer.

Ik weet het niet. Ik besef dat ik je niet ken.

Ik had ook een vriend op mijn zestiende. Charlie, ik heb je over hem verteld.

Ik kan het begrijpen. - Wat begrijpen?

Ik kan begrijpen...

dat je verliefd bent. Dat je een lieverd hebt.

Franck is geen lieverd, mama, hij is een geliefde.

Hij lijkt helemaal niet op jouw Charlie.

Een paar maanden later, belde Franck mijn moeder op het werk, zeggende:

"We moeten elkaar ontmoeten".

Wat is er mis?

Chantal weet niet dat we elkaar ontmoeten. Ik heb op eigen initiatief gebeld.

Ze vroeg het me niet. Ik wilde met je praten.

Wat is er aan de hand?

Ze mag haar vader dit weekend niet zien.

Waarom niet?

Omdat...

hij haar al jaren misbruikt.

Hij sodomiseert haar.

Het spijt me zo stom te zijn, maar ik zag geen andere uitweg.

Begrijp je wat ik zei?

Stoor ik je? - Natuurlijk niet.

Wat is er mis?

Niets.

Mijn moeder zei niets tegen me.

Die nacht had ze een infectie aan de eileiders.

Haar temperatuur schoot op tot 41 graden.

Mama?

Ze werd tien dagen in het ziekenhuis opgenomen.

Ik ben niet naar Straatsburg gegaan. Ik verbrak alle banden met mijn vader.

Chantal, ik volg altijd je wensen

en ik zal je beslissing respecteren. Wat je tegen je moeder zei, is serieus.

Het is als een mes in mijn hart. Ik zal niet gemakkelijk herstellen.

Mijn teleurstelling is even groot als de vreugde om je te ontmoeten.

Het leren kennen van je maakte me heel blij.

Maar nu voel ik dat ik ongelijk had over jou.

Je kunt je op een dag realiseren hoe je me pijn hebt gedaan.

Ik wens je een leven dat overeenkomt met je verlangens.

Papa.

Alle vijf samen, leuk en dichtbij.

Blaas ze uit.

Wat is er mis, lieverd?

Chantal, wat is er aan de hand? - Wat is er, lieverd?

Je zult een mooi leven hebben. Een prachtig leven.

Je hebt je leven voor de boeg.

Je hele leven. Kom op.

Kom op nou.

Champagne voor haar 16e verjaardag.

Hier, voor je 16e verjaardag.

Mama...

Ik hou van jou.

Sinds twee maanden, heb ik geprobeerd om een lange brief aan je te schrijven.

En ik vind het moeilijk. Ik huil vaak.

Ik weet niet hoe het zal zijn. Misschien zal ik er niets mee doen.

Ik hoop dat je van me blijft houden. Je moet.

Je bent mijn moeder. Chantal.

Hier. - Jij ook, Alain?

Bedankt.

Waar komt het vandaan? Het ziet er heerlijk uit.

De plaats die Cédric aanraadde. Ze hadden heerlijke cakejes.

Ik kon hun baba's niet weerstaan.

Ben je hier gelukkig? Het is een verandering van babysit.

We hadden geluk. We vonden een crèche. - Ik weet het. Dat is goed.

Ik zal een echte puinhoop zijn. - Mag ik het hebben?

Goed gedaan, we hebben biscuitgebak. Ze houdt ervan.

Het is schattig.

Gaat alles goed? Je ziet er pips uit.

Ik denk... Ik slaap de laatste tijd slecht.

Mama...

Mijn vader is in het ziekenhuis.

Oké...

Je vraagt ​​niet hoe ik het weet?

Ik vind het niet leuk om over hem te horen. - Maar ik praat met je over hem.

Zijn vrouw belde om het mij te vertellen.

Wat is er mis? - Hij heeft de ziekte van Alzheimer.

Dat is nogal ironisch. - Zijn vader had precies hetzelfde.

Ik wist het niet. - Hij wel.

Het maakte hem van streek als hij zag dat zijn vader zijn verstand verloor.

De Arnolds, zo gecultiveerd maar er blijft niets over.

Maakt het je niet uit dat hij ziek is?

Ik voel toch iets.

Nee, het kan me niet schelen. Het spijt me.

Wat kan ik zeggen? Waar je vader was,

was het alsof mijn hart bevroren was.

Je had dorst, lieverd.

Mijn kleine lieverd... Maak je niet druk. Hij maakt je bang.

Hij ziet er gemeen uit, maar hij is aardig.

Die kat is ziek. Zoek een dierenarts. - Nee.

Ze zit vol met ziektekiemen. - Nee, ze is een schattig klein ding.

De woonkamer.

Rachel, je bent toch niet van plan haar te houden?

Zeker. Kom en zie. Poesje.

Goed.

Dat was Chantal. Haar vader is dood.

Waarom heb je me niets gezegd? - Ze wilde niet dat ik dat deed.

Hoe voelt ze zich? - Niet goed.

Ik moet haar bellen. - Nee, bel haar later.

Ze zal zeggen dat ik er nooit voor haar ben.

Ze heeft me nodig. - Rachel... Ze wilde niet met je praten.

Als je belt, duurt het een uur en zul je alleen maar huilen.

Dus doe het later. Goed?

Goed.

Het was tien jaar geleden.

Ik was met mijn man in het Rodin-Museum.

En ineens...

kwamen we Chantal tegen met haar vader. Gewoon zo...

bij het betreden van een kamer.

Hallo, Rachel. - Ik had hem jaren niet gezien, maar...

afgezien van een paar grijze haren was hij dezelfde.

We begroetten elkaar normaal, alsof het volkomen natuurlijk was.

Chantal's vader leek niet ongemakkelijk. Chantal maakte zelfs een grapje.

Toen gingen we onze eigen weg. Het duurde zowat, twee minuten.

Tot ziens.

Misschien heeft ze hem weer gezien om te proberen een normale relatie te hebben,

maar ik weet het niet. - Vraag het haar.

Nee.

Ik kan haar zo'n dingen niet vragen.

Ze wordt misschien boos. Ze heeft soms vreselijke woedebuien.

Ik kan het niet.

Ben je bang voor de woede van je dochter?

Ja.

Stop, Camille.

Ik ga Cédric verlaten. - Waarvoor in vredesnaam?

Ik wil iets anders. Ik hou van Cédric, maar ik kan niet doorgaan.

Wat bedoel je daarmee?

Ik hou niet genoeg van hem. Ik zal heel mijn leven van hem houden,

maar ik ben niet verliefd, en ben dat nooit geweest.

Misschien zal je altijd van hem houden... Wat bedoel je met "verliefd"?

Ben je niet gelukkig samen? - Maar ik ben niet verliefd.

Ik kan er niets aan doen. Ik ben er niet blij mee.

Ik wou dat het anders was.

Zou het tijdelijk kunnen zijn? - Nee, ik denk het niet.

Als je het zeker weet...

Kun je nooit aannemen wat ik zeg als de waarheid. Je moet altijd dingen bespelen.

Waarom zou je je drukmaken? Je spreekt me altijd tegen.

Dat is het niet. Maar Cédric heeft je altijd gesteund.

Zal iemand anders je zo goed begrijpen?

Dat is wat me zorgen baart.

Kun je er niet over nadenken? - Stop er mee!

Je kunt me niet demoraliseren.

Ik ben 33. Ik kan zeker proberen om een ​​leven te hebben.

Ik kan het tenminste proberen.

Ze is mijn beste vriendin.

De volgende jaren begonnen we uit elkaar te groeien.

Die op de laatste foto? - Nee, dat was Charlotte.

Een loodsgewicht hing boven onze hoofden.

Ze lijken allemaal op elkaar. - Je bent mooi.

Ik was gestopt haar 'mama' te noemen.

Dat was de finale.

Het spijt me. Ik kan het niet.

Ik kan niet blijven doen alsof.

We doen niet alsof. - Ik wel. En het vreet me op.

We hebben niets te zeggen en ik kan er niet tegen.

Ik wil dat je weggaat, alsjeblieft.

Mama...

Je wilde een lekker diner met oma, maar dat kan ik gewoon niet.

Ik kan het niet. - Laat maar. Ik begrijp het.

Ik zie je morgen. - Ja.

Het is goed. Ik zie je morgen.

Waar zal ze heengaan? - Ik weet het niet. Een hotel.

Ergens. Ik zit er niet mee in.

Mijn moeder is gestopt met bellen. Ze was bang voor mijn reactie.

Om me nieuws te geven zonder me lastig te vallen, zou ze me sms'en.

Maanden gingen voorbij zonder dat we praatten.

Alles goed? Ik ben het, Rachel.

Mijn lieverd.

Het is zo goed om je te zien.

Je was zo lang weg.

Nee, ik ging hoogstens anderhalf uur naar de bibliotheek.

Chantal? Is alles goed?

Goedenavond, ma. Ja, alles is goed.

Ik wilde alleen even gedag zeggen.

Ik ben blij dat te horen, lieverd. Ik was bezorgd voor Camille.

Ze is prima. Waarom dacht je dat? - Geen idee. Ik ben gek.

Ze is bij haar vader.

Het is goed om je te horen. - Ik ben blij dat je hebt gebeld.

Hoe gaat het met Alain?

We hadden gisteren zijn testresultaten. Ze zijn niet geweldig.

De behandeling voor de ziekte werkt.

Die kant gaat goed. Maar hij vergeet dingen.

Het is als kiezen tussen pest en cholera.

Ben je aan het managen? - Wat kan ik zeggen?

Ik moet wel. - Zie je wel mensen?

Gaby kwam naar me toe.

Met Alains problemen geef ik toe dat ik me een beetje alleen voel.

We zijn alleen. Diep van binnen zijn we helemaal alleen, ma.

Maar soms denken we dat we dat niet zijn.

Nogmaals, Alain is er. Hij is er nog steeds.

Ja, dat is waar. Ik had het niet zo bekeken.

Het is aardig om dat te zeggen. Ik voel me beter.

Wat er daarna gebeurde was een verrassing.

Oude gevoelens, waarvan men dacht dat ze voorgoed verloren waren, doken weer op.

Mijn moeder kwam naar Parijs. Het was heet.

Het was zomer. Ik had haar na vijf jaar nog niet gezien.

Dat ben ik en Charlie. - Ik weet het nu weer.

Je zei altijd dat je Charlie niet mocht.

Maar hier... zie ik een knappe jongeman

met een ongelooflijke glimlach die zo mooi is...

Dacht je dat hij lelijk was? - Ik had zo'n schoonheid niet verwacht.

Charlie is erg mooi. - Hij was meestal erg aardig.

Weet je wat ik opeens besef, bij het zien van Charlie's foto?

Zeg het me.

Je wilde een slechterik ontmoeten. Je wachtte op mijn vader.

Maar ik wou dat hij mijn vader was geweest.

Mag ik je iets vragen? - Natuurlijk.

Waarom heb je niets gezien?

Ja, ik was blind.

Geloof me, ik heb er spijt van.

Ik heb er echt spijt van. - Als je terugkijkt, weet je waarom?

Ik had het vertrouwen in ons verloren. - Wat betekent dat?

Toen je thuiskwam, was je natuurlijk van streek.

Ik dacht dat het door mij kwam. Ik had het vertrouwen verloren in onze genegenheid.

Ik was daardoor verblind.

Ik dacht dat je ziek van me was. Ik dacht...

dat je me niet wou zien omdat je niet meer van me hield.

Dacht je dat echt? - Ja.

Weet je, mama, ik denk dat er een logica in zit.

Gietijzeren logica.

Het is geen persoonlijk, privéverhaal.

Je was afgewezen. Het is een enorm project van afwijzing.

Sociaal, gepland, opzettelijk, georganiseerd.

Waaronder wat hij met mij heeft gedaan. - Ik begrijp het niet helemaal.

Je behoorde tot twee verschillende werelden, vreemden voor elkaar.

Je was alleen, je was arm, je was Joods.

Jij was mooi. Anders dan anderen. Dat is belangrijk.

Het is belangrijk.

Het doel was om je te laten verliezen.

Het is sociale afwijzing. Je moest sociaal uit elkaar blijven.

Maar dan kon je het begrip "vader onbekend" niet dragen.

Nee, dat kon ik niet. Ik vond het oneerlijk, vals.

Maar als ik zijn naam had,

was er geen scheiding tussen jullie werelden, tussen jullie.

Je stond erop dat hij officieel mijn vader zou zijn.

Dat is de waarheid.

Dus mijn status is veranderd. Ik werd erkend als zijn dochter.

Jij bent zijn dochter. - Behalve...

Dat liep tegen de logica van hun kant in.

Dus wat zou hij kunnen doen?

Hij heeft iets gevonden. Hij negeerde het taboe dat ouders verbood

om seks te hebben met hun kind. Het ging hem niet aan.

Hem niet. Alsof hij mijn vader niet was en ik zijn kind niet was.

Hij stond erboven. Boven jou, ons, sociale regels.

Denk je dat? - Ja, ik denk dat dat het is.

Ik ben er zeker van. - Misschien.

Toch deed hij iets vreselijks.

Wat hij met mij deed, was iets wat hij bovenal met jou deed.

Om iemand te vernederen, je te beschamen.

En wat zou je meer beschamen...

dan dat te worden, als je dacht dat je het gemaakt had,

de moeder van een meisje wiens vader dat kon doen?

Maar waarom hield je van hem, mama?

Ik hield van hem.

Wie weet waarom mensen van elkaar houden.

Dat is hoe het is.

Hij heeft mijn leven veranderd. Ik zou niet zonder hem kunnen leven.

Maar toen hij vertrok, moest ik wel.

Op de een of andere manier hebben we het gehaald.

En ons leven is nog niet voorbij.

Je bent mooi mama, weet je dat.

Dat is lief. - Nee, het is waar.

Een paar dagen later, mailde mijn moeder me om te zeggen dat ze aan mij dacht.

Ze voegde er aan toe: "Van de gemartelde gevoelens die ik voelde in die verre tijd,

bleef er niets over. In deze wereld waar alles vervaagt en vergaat,

valt één ding in de ondergang en wist zichzelf

en laat nog minder dan een spoor na dan schoonheid,

en dat is verdriet."