Original subtitles

Η ιστορία είναι φανταστική, αλλά ανθρώπινη.

Οι χαρακτήρεs φορούν στολέs χωροφυλακήs...

...αλλά παραμένουν άνθρωποι.

Νιώθουν, αγαπούν κι υποφέρουν όπωs εσείs.

Όταν η ανθρωπιά τουs περνάει τα όρια τηs πειθαρχίαs...

...βρίσκονται αντιμέτωποι με τη στρατιωτική παράδοση.

- Λοχίαs Σκουίντζι. - Διοικητήs Καροτενούτο. Χάρηκα.

- Αντιλοχίαs Μπολονίνι. - Διοικητήs Καροτενούτο. Χάρηκα.

- Οπλίτηs Σαμπιέρι Τζουζέπε. - Διοικητήs Καροτενούτο. Χάρηκα.

Χωροφύλακαs Μπαγιόκι Σίρο.

- Τι κάνειs στη ζωή σου; - Είμαι μαθητήs.

- Τάξη; - Πέμπτη Δημοτικού.

Μετά, σπούδασα μόνοs μου.

Εσύ;

Στελούτι Πιέτρο του Τζουζέπε. Χωροφύλακαs.

- Και στη ζωή σου τι κάνειs; - Βοηθούσα τον πατέρα στη φάρμα.

- Πού είναι το χωριό; - Εκεί πάνω. Έχει ανηφόρα.

- Βουνά! Παντού βουνά! - Παντού βουνά!

- Ξεκινάμε; - Πάμε.

- Τι έχει δέσει στη βαλίτσα; - Κιθάρα, μου φαίνεται.

Διοικητήs με κιθάρα! Καλόs άνθρωποs θα είναι!

Στρίβουν!

1.200 μέτρα υψόμετρο! Θα δείτε πώs θα σαs ανοίξει η όρεξη!

Πόσουs κατοίκουs έχει το χωριό;

Γύρω στουs 700, χωρίs τα περίχωρα.

- Από εγκλήματα; - Ήσυχα. Μην ανησυχείτε.

Το ελπίζω. Δυσκολεύτηκα στη Ρομάνια.

- Δύσκολη μετάθεση; - Μόνο εγκλήματα! Φόνοι!

Πλούσια περιοχή, όμωs. Και φτηνή αγορά.

Ωραίεs γυναίκεs, ε; Εκεί γνώρισα και τη δική μου.

- Πώs τηs φαίνεται εδώ; - Υπέροχα.

Όταν σε στέλνουν σε μικρά μέρη, είναι σαν ταξίδι του μέλιτοs.

Και το βράδυ; Πέφτουμε για ύπνο με τιs κότεs.

- Πότε έρχεται η σύζυγόs σαs; - Είμαι ανύπαντροs.

Ο Διοικητήs φαίνεται θυμωμένοs.

- Είναι σκοτεινόs! - Ο Θεόs να μαs φυλάξει!

- Καλημέρα, Χωροφύλακα! - Γεια σου, Μπερσαλιέρα.

- Θέλειs ξύλα; - Ρώτα την Καραμέλα.

Καραμέλα, η οικιακή βοηθόs μαs. Τώρα θα γίνει δική σαs.

Καραμέλα! Ωραίο όνομα!

- Τι χαριτωμένη κοπέλα! - Πραγματικόs διάβολοs!

- Είναι "κοινή"; - Όχι, λιγάκι αναιδήs.

Η φτώχεια έχει βάλει το διάβολο στο κορμί τηs.

Τη λέμε Πιτσικαρέλα Μπερσαλιέρα!

- Βομβαρδισμόs; - Όχι, σεισμόs.

Κι εδώ;

- Σεισμόs; - Όχι, βομβαρδισμόs.

- Καλημέρα, κ. Διοικητά. - Καλημέρα.

Μόνο η μπάντα τουs λείπει!

- Μα ποιον κοιτάνε; - Εδώ, συνέχεια σαs κοιτούν!

Θα είναι πιο εύκολεs οι ανακρίσειs!

- Πού είναι η οικία; - Στην πλατεία με την εκκλησία.

Ο δήμαρχοs!

Είστε ο καινούργιοs... Εγώ είμαι ο δήμαρχοs.

- Χάρηκα. - Θα σαs συνοδεύσω.

Απόψε θα διανυκτερεύσετε εδώ. Το χωριό δεν έχει ξενοδοχείο.

Φεύγουμε αύριο νωρίs. Το σπίτι θα είναι ολόδικό σαs.

- Θα θέλατε ένα βερμούτ; - Ευχαρίστωs.

- Η οικιακή βοηθόs; Η Καραμέλα; - Όχι, η σύζυγόs μου!

- Συγνώμη! Ντρέπομαι βαθύτατα! - Παρακαλώ.

- Διοικητήs Καροτενούτο. - Χάρηκα... Όχι, ευχαριστώ!

- Είναι δύσκολα εδώ χωρίs γυναίκα. - Στην ηλικία μου;

Υπερβάλλετε!

Τζούλια, ο Διοικητήs λέει πωs είναι γέροs για γάμουs.

- Μα τι λέτε! - Είστε πολύ ευγενική!

Έχετε τύχη με τιs γυναίκεs! Είστε καρδιοκατακτητήs! Φαίνεται!

Έχει δίκιο.

- Τσιγάρο; - Όχι, ευχαριστώ. Το έκοψα.

- Σχολιάζουν πολύ εδώ. - Αρχαίο χωριό.

Καλύτερα απ΄το να είναι ακόμα στο Μεσαίωνα!

- Η Καραμέλα μαs! - Καλησπέρα.

Δούλευε τιs μισέs ώρεs σ΄εμάs.

- Για μένα, πλήρηs απασχόληση. - Όπωs θέλετε, κύριε.

Για όνομα τηs Παναγίαs! Γρήγορα!

- Τι έγινε; - Έλα αμέσωs!

- Η Καρμέλα! Έβρασεs νερό; - Όλα έτοιμα! Όπωs κι εχθέs!

- Έρχομαι. - Γρήγορα! Να την ξεγεννήσειs!

Αν δεν έρθω, δε γεννιέται το μωρό!

Πάμε.

Καλημέρα, Αναρέλα. Νωρίs ξύπνησεs.

Σαν το ρολόι τηs εκκλησίαs που χτυπάει κάθε ώρα!

- Η Μπερσαλιέρα! - Έχουμε υπηρεσία!

Θα την κοιτώ εγώ για σένα.

Τι έπαθεs;

- Πού παs; - Έρχομαι.

- Δεν τελείωσεs την μπουγάδα. - Έρχομαι!

- Είδατε μια ασπρόμαυρη κότα; - Εγώ, όχι. Εσύ, Στελούτι;

Αν τη βρείτε, συλλάβετέ την!

- Πού παs; - Αφήστε με να περάσω.

- Ανάμεσά μαs; - Είναι γούρι!

Γούρι για σένα, γρουσουζιά σ΄εμάs!

Ο Στελούτι δεν έχει πρόβλημα.

Η κοπέλα γύρευε εσένα, όχι την κότα! Τυχερέ!

Μη μου ξαναπείs για την κοπέλα, γιατί θα μαλώσουμε άσχημα.

Έχειs δίκιο. Τα ειλικρινή αισθήματα θέλουν σεβασμό.

Έχω ειλικρινή αισθήματα. Είμαι πολύ ερωτευμένοs μαζί τηs.

Αν ανοίξω το στόμα μου, θα με μεταθέσουν αμέσωs.

Δε θέλω να φύγω. Αν με μετα- θέσουν, θα κάνω καμιά τρέλα.

- Θα είμαι υπάκουοs. - Η Μπερσαλιέρα ξέρει πωs εσύ... ;

Πωs είσαι ερωτευμένοs!

- Ναι, απ΄την πρώτη στιγμή! - Και τηs αρέσειs;

Δεν ξέρω. Είναι παράξενη. Θα περιμένω 20 μήνεs ακόμα.

Εγώ περίμενα τρία χρόνια και η κοπέλα μου είναι στην Βαλ ντ'Αόστα!

Υπηρεσία και πάλι υπηρεσία! Αυτή είναι η ζωή του χωροφύλακα!

Παs να εξομολογηθείs, Μπερσαλιέρα; Αs ήμουν ο εξομολογητήs σου!

- Έχειs κορδέλεs; - Για σένα, έχω τα πάντα!

Περίμενε.

Εδώ δεν έχω τα καλά, αλλά αν έρθειs μετά τη λειτουργία...

...θα σου ανοίξω την αποθήκη!

- Δε χρειάζεται! - Όλο το μαγαζί θα σου δώσω!

Έλα μετά. Θα σου δείξω τιs πιο όμορφεs κλωστέs.

Αν σ΄έβλεπε η γυναίκα σου, θα σε κανόνιζε για τα καλά!

- Θα με κάνειs να πεθάνω! - Πέθανε! Θα έχειs ωραία κηδεία!

Μπερσαλιέρα, πρόσεχε τον Ρουμπουμπού.

Πάω για κυνήγι σήμερα. Έρχεσαι;

Δε σου έφτανε το χαστούκι που σου έδωσα χθεs;

Δώσε μου.

- Νασιονάλι, παρακαλώ. - Κατάλαβα. Μια στιγμή.

Καλημέρα. Είμαι η κοπέλα που πάει ξύλο στουs χωροφύλακεs.

- Πιτσικαρέλα η Μπερσαλιέρα. - Έτσι με φωνάζουν.

Σαs κάνω δώρο το πουλάκι.

Είστε μόνοs. Θα σαs κάνει παρέα.

- Διατάξτε. - Πήγαινέ το στο δωμάτιό μου.

Μια στιγμή, παρακαλώ. Μία ανακοίνωση.

Και φέτοs θα κάνουμε προσκύνημα στο Μοντακούτο.

Το προσκύνημα δεν είναι εκδρομή.

Πρέπει να έρθετε με αγνή και καθαρή ψυχή.

Πρέπει να εξαγνίσετε την ψυχή σαs με μετάνοια.

Να την καθαρίσετε, όπωs πλένετε τα ρούχα στο ποτάμι.

Να την πλύνετε με προσευχή.

Να τη στεγνώσετε στον ήλιο του Ιησού Χριστού μαs.

Να τη σιδερώσετε με ειλικρινείs υποσχέσειs.

Και να τηs δώσετε το σωστό σχήμα.

Ο Ντον Εμίντιο ξέρει να πλένει και ρούχα!

Είδεs πώs χαμογέλασε ο Διοικητήs στην Μπερσαλιέρα;

Είναι καρδιοκατακτητήs!

- Παρακαλώ... - Περάστε.

- Είμαι ο νέοs Διοικητήs. - Το ξέρω. Περάστε.

- Ο καφέs. - Φέρε άλλο ένα φλιτζάνι.

- Θέλετε καφέ; - Ευχαρίστωs. Λατρεύω τον καφέ.

Στη βαλίτσα μου, υπάρχει πάντα η εσπρεσιέρα!

Έναs καλόs καφέs κάνει πάντα καλό!

- Τον κούνησεs! - Το μετέφερα σαν τη μεταλαβιά!

Θα τα πούμε μετά. Φύγε.

- Ήρθα να σαs δω, Αγιότατε. - Έναs απλόs παπάs είμαι.

Συγνώμη, αγνοώ κάτι τέτοια θέματα.

- Είστε Ναπολιτάνοs; - Περίπου. Απ΄το Σορέντο.

Έτσι εξηγείται. Οι Ναπολιτάνοι αποκαλούν όλουs "εξοχότατουs".

Εξαρτάται.

Σαs ευχαριστώ για την επίσκεψή σαs.

- Υποχρέωσή μου. - Είστε ακόμα εργένηs;

Ναι, είμαι εργένηs.

Το χωριό μαs δεν προσφέρει διασκεδάσειs.

Ήσυχο χωριό. Κανείs δεν απεργεί, κανείs δεν εξεγείρεται.

- Θα θέλατε να εξεγερθούν; - Όχι, ποιο το όφελοs;

Όταν διαβάζω ότι στην Απουλία και τη Σικελία...

...εξεγείρονται για να αποκτήσουν γη, με πιάνουν τα κλάματα.

Τουλάχιστον ελπίζουν σε κάτι.

Εδώ, η γη είναι στα χέρια των χωρικών, πενήντα χρόνια.

Δεν μπορεί να συμβεί τίποτα πια.

- Το χωριό προοδεύει. - Προs τη φτώχεια.

Είμαι ιερέαs στη Σαλιένα πάνω από 40 χρόνια.

Θέλει πολύ κουράγιο να είσαι ο εξομολογητήs.

Ελπίζουν σε μια καλύτερη μέρα.

Η Θεία Πρόνοια αποφάσισε να εξαφανιστεί το χωριό.

Πεθαίνουμε, μέρα με τη μέρα, χωρίs να το γνωρίζουμε.

Συμβαίνουν συχνά σεισμοί εδώ; Είδα μερικά χαλάσματα.

Κάθε χρόνο έχουμε έναν σεισμό, αλλά χωρίs σοβαρέs συνέπειεs.

Κάθε 10-15 χρόνια, έναν δυνατό σεισμό.

Πόσο καιρό έχει να γίνει ο δυνατόs σεισμόs;

Αρκετό καιρό. Φέτοs ή του χρόνου, θα τον νιώσουμε.

Μη σαs καθυστερώ.

Πιστεύει ότι ο θείοs μου είναι γρουσούζηs.

Όταν μιλούσε ο θείοs. Ο Διοικητήs σταύρωνε τα χέρια.

- Καλή Κυριακή, κ. Διοικητά. - Καλή Κυριακή.

- Τι τρωs; - Ψωμί.

- Και τι έχειs βάλει μέσα; - Φαντασία.

- Καλή όρεξη. - Ευχαριστώ.

Θα αγοράσετε δαμάσκηνα; Για σαs τα μάζεψα.

- Ναι, για σαs! - Γιατί για μένα;

Μου είστε συμπαθήs.

- Έχειs αγαπημένο; - Και έχω και δεν έχω.

- Πώs γίνεται αυτό; - Πολλά ρωτάτε!

- Θα τα πάρετε; - Ναι, πόσα θέλειs;

Όσα έχετε ευχαρίστηση.

- Φτάνουν 50 λιρέτεs; - Ναι, κύριε. Ορίστε.

Αs τα κάνουμε 100! Πήγαινε τα στο στρατόπεδο.

Εδώ είναι η κλέφτρα! Δώσε μου τα δαμάσκηνα!

- Πρόσεχε πώs μιλάs! - Τα έκλεψεs απ΄το χωράφι μου!

Τα αναγνωρίζω!

- Τα μάρκαρεs σαν τα πρόβατα; - Κλέφτρα!

Ποιοs είναι ο αρχικλέφτηs;

Τον ξέρω, λέξη δε θα πω, γιατί θα συλληφθώ.

Τη βλέπετε; Την ακούτε; Κλέφτρα!

Μη συγχύζεσαι!

Πεπί, θα πεθάνω.

Να πεθάνει, να πεθάνει...

- Τι θέλειs; - Αυτά για τον κ. Διοικητή.

- Λείπει, έλα αργότερα. - Τα αγόρασε κι είπε να τα φέρω.

- Πώs σε λένε; - Στελούτι Πιέτρο του Τζουζέπε.

Εμένα με λένε Μαρία ντε Ρίτιs του Τζοβάνι.

Χάρηκα για τη γνωριμία. Δε θα πάρειs πίσω το καλάθι;

Να το πάρω αύριο;

Εντάξει, όπωs θεs. Αύριο.

Τα σέβη μου, Αναρέλα. Πηγαίνειs βόλτα;

Πρέπει να βοηθήσω ένα νεογέννητο στο Σελβόνε.

- Εργάζομαι σ΄όλη την περιοχή. - Ακριβώs όπωs κι εγώ.

Δεν έχειs μεταφορικό μέσο;

Όποιοs έχει, στέλνει μουλάρι. Αλλιώs, πάω με τα πόδια.

Μια όμορφη γυναίκα σαν εσένα. Μου επιτρέπετε;

Πόσο καιρό είσαι εδώ;

Εφτά χρόνια. Ήρθα, μετά το δίπλωμα.

- Πώs άντεξεs; - Άντεξα.

- Νιώθω μόνοs και χαμένοs. - Όπωs όλοι όσοι έρχονται εδώ.

Μετά, συνηθίζουν. Είναι καλοί άνθρωποι εδώ.

Είμαι κοινωνικόs τύποs. Δυστυχώs, δεν έχω οικογένεια.

- Εσείs φταίτε γι΄αυτό. - Προφανώs, Αναρέλα.

Οι στρατιωτικοί δεν πρέπει να παντρεύονται.

Η ζωή μαs είναι γεμάτη θυσίεs. Δε θα πιστέψετε τι έχω ζήσει.

Ξεκίνησα με άλλα ιδανικά.

Έπρεπε να γίνω καλλιτέχνηs, να σπουδάσω μουσική, μαντολίνο.

Παίζω κιθάρα. Θα ήθελα να έχω μαγαζί μ΄αρώματα, ακριβά πράγματα.

Κι έγινα χωροφύλακαs.

Η Παναγία ξέρει πόσο υπέφερα για να γίνω διοικητήs!

Υπηρεσία, πειθαρχία, ήλιοs, βροχή, αγρύπνια...

Σύλληψη παρανόμων... Πόσα χιλιόμετρα έχω περπατήσει!

Το λουρί του τουφεκιού μου άφησε κάλλο στον ώμο.

Έχω κάνει πάνω από 4 χρόνια υπηρεσία συνολικά!

Τέσσερα χρόνια με το τουφέκι στον ώμο!

- Φτάσαμε. - Το βλέπω... Δυστυχώs.

- Αs χωριστούμε. Σχολιάζει ο κόσμοs. - Έχειs δίκιο.

- Ευχαριστώ για την παρέα. - Ελπίζω να τα πούμε σύντομα.

- Αs το ελπίσουμε. - Είμαστε κι οι δύο ξένοι εδώ.

- Νιώθω ότι συνεννοούμαστε. - Χαίρομαι.

Πάντα χαίρομαι, όταν φτιάχνω τη διάθεση κάποιου.

Νιώθω ήδη πολύ καλύτερα.

- Ειs το επανιδείν. - Ειs το επανιδείν.

Ο Διοικητήs φεύγει.

- Κι η Αναρέλα τι κάνει; - Αναστενάζει.

- Με φώναξεs, Ντον Εμί; - Ήρθεs; Έλα εδώ!

Μην κλείσειs την πόρτα.

- Τι φασαρία έκανεs το πρωί; - Έχω χάσει το λογαριασμό!

Τα δαμάσκηνα του Δον Κοντσέτσιο;

Απάντησε! Ο Δον Κοντσέτσιο ήρθε και παραπονέθηκε.

- Είναι αρχικλέφτηs! - Πιο σιγά!

Κλέβει την κοινότητα, τουs φτωχούs, όλουs! Το ξέρετε!

- Θα πάει στην κόλαση. - Μα τι λέτε; Είναι πονηρόs.

Θα εξομολογηθεί πριν πεθάνει και θα πάει στον παράδεισο!

Εγώ θα τον στείλω στην κόλαση, αλλά θα αποφασίσει ο Θεόs.

Οι φτωχοί είναι ήδη στην κόλαση.

Βρίζουν, κλέβουν και απελπίζονται.

Έλα στην εκκλησία.

Η ίδια ιστορία πάλι!

Εδώ ο κόσμοs χαρίζει μόνο προσευχέs και μετάνοιεs!

Αν θέλειs φρούτα, έλα στο δικό μου χωράφι.

Θα σαs υπακούσω. Ζητήστε απ΄τουs αγίουs να με συγχωρέσουν.

Κάθε μέρα, σε αναφέρω στιs προσευχέs μου.

Ξέρετε πωs κάνω του κεφαλιού μου, αλλά το όνομά μου είναι λερωμένο.

Εγώ φταίω που με κυνηγούν οι άντρεs;

Αν ζούσε ο πατέραs, αν είχα μεγάλο αδελφό...

...οι γλώσσεs δε θα μιλούσαν.

Το ξέρω.

Αν σ΄αγαπάει κάποιοs, στείλε τον σ΄εμένα. Είμαι ο εξομολογητήs σου.

Θα του πω ότι είσαι καλή και αγνή.

Ο Θεόs να σαs ευλογεί.

Καραμέλα, τι λένε οι συγχωριανοί για τον καινούργιο διοικητή;

- Λένε πωs είστε καλόs άνθρωποs. - Καλοσύνη τουs.

- Λένε πωs είστε και συμπαθήs. - Ποιοs το είπε;

- Ο κόσμοs. - Εσύ ποιον άκουσεs;

- Τον κόσμο. - Ποιον κόσμο;

Ακόμα κι η μαμή είπε πωs είστε συμπαθήs.

- Το άκουσεs; - Με τα ίδια μου τα αυτιά.

Την άκουσα που είπε: "Ο Διοικητήs είναι πολύ συμπαθήs!"

- Είπε, "πολύ συμπαθήs"; - "Πάρα πολύ συμπαθήs."

Κι εκείνη είναι πάρα πολύ συμπαθήs.

- Ποιοs είναι; - Εγώ. Άνοιξέ μου.

Έρχομαι.

- Ποιοs είναι; - Η υπηρέτρια τηs μαμήs.

- Τι έγινε; - Η Αναρέλα ζητάει τα δρομολόγια.

Ευχαριστώ, καληνύχτα.

- Τι ήθελε; - Η Αναρέλα ζήτησε τα δρομολόγια.

- Πού πάει; - Στη Ρώμη.

- Θα λείψει καιρό; - Δυο-τρειs μέρεs, ωs συνήθωs.

- Πώs το ξέρειs; - Κάθε μήνα πάει στη Ρώμη.

Την τελευταία φορά, γύρισε μία μέρα πριν έρθετε.

- Δε θα φάτε; - Δεν πεινάω.

Καραμέλα, ξέρειs γιατί πηγαίνει στη Ρώμη η Αναρέλα;

Είναι το μυστικό τηs!

Εφτά χρόνια εδώ, και κανείs δεν ξέρει τίποτα για την Αναρέλα.

Ένα πράγμα ξέρω.

Όποτε γυρίζει από το ταξίδι, φαίνεται χαρούμενη.

Γιατί το λεs αυτό;

Όταν μια κοπέλα απολαμβάνει όλεs τιs χαρέs, είναι χαρούμενη.

Το βλέμμα τηs γίνεται γλυκό, η φωνή τηs ήρεμη.

Κατάλαβα.

Αν τη βλέπατε όπωs την είδα, θα χάνατε το βαθμό σαs!

Στο χωριό μαs δεν έχουμε λουτρά. Η Αναρέλα είναι πολύ καθαρή.

- Κάνει μπάνιο στο βαρέλι. - Είναι κυρία.

Ένα βράδυ, η υπηρέτριά τηs ήταν άρρωστη. Εγώ την έκανα μπάνιο.

Και την είδεs...

Φυσικά την είδα! Τι ομορφιά! Αριστούργημα τηs φύσηs!

Σκέτο ρόδο! Βυθίστηκε στο νερό.

Το στέρνο τηs, τόσο απαλό!

Η μεσούλα τηs, δαχτυλίδι!

Και τα πόδια τηs, δύο κολόνεs!

Πήγαινε να ξαπλώσειs. Καληνύχτα.

Περίεργη διάθεση έχετε απόψε!

Προχωράτε!

Εσύ να προσέχειs το γαϊδούρι. Δεν έχουμε και τίποτα άλλο!

Αν έρθει ο Δον Κοντσέτσιο, μην τον αφήσειs να μπει.

Κλείδωσε απόψε και βάλε το τραπέζι μπροστά απ΄την πόρτα.

Θα προσεύχομαι όλη νύχτα. Θα μαs ακούσει ο Άγιοs Αντώνιοs.

Κι εσύ να προσευχηθείs στον Άγιο Αντώνιο όλη νύχτα.

Αύριο θα πάω για φράουλεs και θα με πάρει ο ύπνοs.

Μην ανησυχείs.

- Γλύκα μου, πού πάνε; - Στο προσκήνυμα στο Μοντακούτο.

- Τι ατυχία! - Τι έγινε;

Έρχομαι και φεύγουν οι καλύτεροι πελάτεs.

- Θα γυρίσουν αύριο. - Θα έχω χάσει μια μέρα.

- Θα με παs παραπάνω; - Θα δειs και την πραμάτεια μου.

- Δεν έχω χρήματα. - Θα τα βρούμε.

Πώs; Είμαι άφραγκη!

- Κοιμηθήκατε καλά; - Άσχημα.

- Τι θέλετε το γυναικείο περιοδικό; - Έχειs δίκιο.

- Έφυγε; - Φυσικά.

Σήμερα θα είναι χαρούμενη.

Θέλετε νερό για ξύρισμα; Ξυριστείτε! Φαίνεστε γέροs!

Δε με νοιάζει καθόλου.

- Γεια σου, Μπερσαλιέρα. - Γεια σαs, κ. Διοικητά.

- Δεν παs στο προσκύνημα; - Ποιοs θα προσέχει το γάιδαρο;

Τυχερόs ο γάιδαρόs σου! Έχει μια πεντάμορφη αφεντικίνα!

Με πεντακόσιουs μπελάδεs!

- Εμένα ζητούσεs; - Πάω να πάρω κάτι.

Να περάσω;

Καλημέρα. Ήρθα να πάρω το πανέρι.

- Το έδωσα στη μάνα σου χθεs. - Συγνώμη.

- Να σου πω κάτι; - Θα κάνειs ώρα;

Να σου μιλήσω, σαν να ήσουν μάνα μου;

Η μάνα του χωροφύλακα θα έρθει να δει το γιο τηs;

- Για το "άγαλμα" λεs; - Ναι!

- Σου "γυάλισε"; - Ναι.

Αυτόs δε λέει λέξη. Πιο πολύ με καλόγρια μοιάζει.

Ξέρω πωs με συμπαθεί. Με κοιτάζει περίεργα.

Η μάνα του έρχεται απ΄το Βορρά για να δει τον γιο τηs.

Θα μείνει για τη γιορτή.

Ξέρειs πού θα μείνει; Στο σπίτι του παπά.

Ο Αρχιεπίσκοποs έγραψε στον Δον Εμίντιο...

...και του ζητούσε δωμάτιο για την πιστή.

Ο Εμίντιο απάντησε πωs θα τη φιλοξενήσει.

Η Παολέτα, η ανιψιά του παπά, πάει να τρελαθεί.

Παρήγγειλε δύο φορέματα απ΄την Πεσκάρα.

Λένε πωs η Παολέτα θα παντρευτεί τον χωροφύλακα.

- Ποιοs το λέει; - Ο κόσμοs.

Δεν μπορεί...

- Ξέχνα τον χωροφύλακα. - Μα τον αγαπώ πολύ.

Ξέχνα τον. Κι άκουσέ με.

Είναι κουτσομπολιά!

Εγώ μυρίζομαι το γάμο, όπωs ο σκύλοs το θήραμα!

Μη μουτρώνειs. Είσαι η πιο όμορφη κοπέλα του χωριού.

Θα βρειs άντρα!

Το καρδερινάκι σου τραγουδάει σαν τενόροs.

Καραμέλα, νερό για ξύρισμα!

Ο Διοικητήs κάνει γούστο την Μπερσαλιέρα.

Κι εγώ την κάνω γούστο.

Με είδε, αλλά έφυγε.

Θα σε τρελάνει. Ξέχνα την για το καλό σου.

Δεν μπορώ.

- Ποιοs είναι; - Εγώ.

- Σε τρόμαξα; - Λιγάκι.

- Συγνώμη. - Δεν πειράζει.

- Κανείs δεν ήταν στο σπίτι σου. - Πήγαν για προσκύνημα.

Μου το είπεs! Δε φοβάσαι μόνη;

- Κανείs δε θα με κλέψει. - Μια κούκλα σαν εσένα μόνη...

- Η στιγμή κάνει τον κλέφτη. - Στείλτε μου χωροφύλακα για φρουρό.

Θα κρατήσω το λόγο μου.

- Απόψε θα σου στείλω φύλακα. - Ευχαριστώ, κύριε.

Άγιε Αντώνιε! Αυτό μου έλειπε!

- Τι έγινε; - Το φόρεμα τηs μαμάs!

Πιάσε το!

Ευχαριστώ.

- Γίνατε μούσκεμα. Συγνώμη. - Μέχρι τη μέση. Καλό μου έκανε.

- Φύγετε. Πρέπει να στεγνώσω. - Κι εγώ πρέπει να στεγνώσω.

Πήγαινε στο δάσοs να στεγνώσειs!

Κάτω απ΄τα δέντρα! Ποιητικό!

Να είσαι καλά, Μπερσαλιέρα.

- Στέγνωσε προσεκτικά. - Τρέχα στο δάσοs!

Απόψε θα σου στείλω τον φύλακα!

Ευχαριστώ, κύριε! Πήγαινε τώρα!

Ελάτε να δείτε! Δεν κοστίζει!

Ο παράδεισοs των γυναικών!

Αγοράστε και θυμηθείτε πωs την Κυριακή είναι μεγάλη γιορτή!

Όποια πάρει φόρεμα από μένα, θα βρει άντρα!

Όχι! Γαλλικό κούρεμα. Πάρε τιs άκρεs με το ψαλίδι.

Διακόσιεs λιρέτεs το μέτρο!

Ομορφούλα, σου είπα πωs θα τα βρούμε!

Και ποιοs θα πληρώσει;

Κυρίεs μου, υφάσματα απ΄το Κόμο!

- Πόσο κάνει το φόρεμα; - 500 λιρέτεs, επειδή είσαι όμορφη.

Δώσε το! Θέλω να το αγοράσω.

- Θα πουλήσειs το γαϊδούρι; - Γλωσσού! Ηλίθια!

΄Ολοι ξέρουμε τι είσαι εσύ!

Αυτό που λένε όλοι!

Δείτε τιs δύο τρελέs! Είναι μοντέλο απ΄το Παρίσι!

Τι κάνετε; Πάψτε τιs βλακείεs!

- Είναι αντίσταση κατά τηs αρχήs! - Να κοιτάs τη δουλειά σου!

- Μα τι γίνεται; - Τίποτα! Γυναικοκαβγάs!

- Τι συμβαίνει; - Είναι δυο διάβολοι!

Πηγαίνετέ τιs στο στρατόπεδο!

Αμέσωs, κ. Διοικητά.

Η Μπερσαλιέρα γίνεται πιο όμορφη, όταν καβγαδίζει.

Πάντα είναι όμορφη.

Αυτή η Μπερσαλιέρα, τι είναι;

Τα βγάζει πέρα μόνη τηs. Πώs αλλιώs;

- Είναι με όλουs; - Με όλουs και με κανέναν.

Είναι τετραπέρατη. Δύσκολα τηs παίρνειs λέξη.

Όσοι πάνε μαζί τηs, δε μιλούν. Ξέρετε πώs είναι το χωριό.

- Είστε σίγουροι; - Ρωτήστε όποιον θέλετε.

- Γρήγορα. - Μάλιστα, κύριε.

Αίσχοs! Δύο όμορφεs κοπέλεs να μαλώνουν στη μέση του δρόμου!

Τι θα πει ο κόσμοs; Ντροπή για το χωριό μαs!

- Αυτή φταίει! - Θα σου στρίψω το λαρύγγι!

- Άφησέ με! Μη μ΄αγγίζειs! - Πώs φέρεσαι έτσι;

Ησυχία!

- Καραμέλα, βγεs έξω. - Αμέσωs, κύριε.

Μιλήστε.

Ησυχία! Στελούτι, πεs μαs.

Έφτασα μετά τον Μπαγιόκι.

Όταν πήγα, στρίγγλιζαν και μαλλιοτραβιούνταν.

- Υπάκουσα αμέσωs! Πεs! - Συνέχισεs να τη βρίζειs.

Επειδή με έβριζε. Πεs ότι έβρισε κι εσένα!

- Εμένα; Δε μ΄έβρισε. - Εγώ δεν άκουσα τίποτα.

Σου αντιστάθηκε και σου έσκισε την τσέπη.

Σπιούνα! Μου έσκισε το φόρεμα! Μόνο αυτό έχω!

- Στελούτι, τι έγινε; - Δε μου την έσκισε επίτηδεs.

Όταν καβγαδίζουν δυο γυναίκεs, κανείs δεν τιs σταματάει.

Οι τίμιεs κοπέλεs την πληρώνουν πάντα.

Την ακούσατε;

Υποκρίτρια, θα τα πούμε έξω!

- Τι είπα; - Με το φορείο θα σε πάρουν!

- Μη νευριάζειs. - Θα τη σκοτώσω!

- Βάλτε τη στο κρατητήριο. - Δε θα με συλλάβετε.

Θα σε κρατήσω εδώ απόψε, για να μην παs φυλακή.

Δε με νοιάζει! Αυτή, όμωs, θα πάει στο νεκροταφείο.

Πάρτε την. Αύριο έρχεται ο παπάs και θ΄αναλάβει την ανιψιά του.

Εσύ μη μ΄αγγίζειs!

Μην αφήνετε τον χωροφύλακα να με αγγίζει!

Μια κοπέλα τηs εκκλησίαs θα έπρεπε να είναι πιο ήρεμη.

Καλή είμαι, αλλά αν μ΄ενοχλήσουν...

Έτσι είμαι εγώ!

- Ηρέμησε; - Αυτή είναι σωστόs διάβολοs.

Φωνάξτε μου τον πραματευτή.

- Είμαι στη διάθεσή σαs. - Χαρτιά.

- Ταυτότητα και άδεια. - Μπορείs να πηγαίνειs.

Είσαι απ΄το Σορέντο; Από εκεί είμαι κι εγώ.

Όλα είναι εντάξει. Κάθισε, παρακαλώ.

Νομίζω πωs γνωριζόμαστε. Είμαι ο Τσιτσίλο.

Το σπίτι μαs είναι πάνω απ΄το καπνοπωλείο.

Θυμάμαι πολύ καλά. Εγώ είμαι γιοs τηs Μαριέτα Σαρτόρι.

Είμαστε συγγενείs με τουs Σκοναμίλιο.

Τουs επιπλάδεs; Πλούσιοι!

Η αδελφή τηs μαμάs μου πήρε έναν Σκοναμίλιο.

Θυμάμαι τη μητέρα σαs. Κυρία!

Η μαμά ήταν αγία! Μεγάλωσε έξι παιδιά!

Καημένοs ο "μπαμπούληs".

Ο μπαμπάs μου!

Πέθανε, όταν ήμαστε μικρά. Πήγα στρατό στα 17.

Και τώρα μ΄έστειλαν εδώ! Φαντάζεσαι; Για 4 χρόνια!

- Σαs λυπάμαι! - Κοιτάs γυναίκα και σε σχολιάζουν.

Τα μικρά μέρη θέλουν πονηρία. Αλλά έχουν και τα καλά τουs.

Οι γυναίκεs καταλαβαίνουν αμέσωs. Αρκεί ένα βλέμμα, ένα νεύμα...

Με το τριανταφυλλάκι, κάτι θα κάνετε!

- Ποιο τριανταφυλλάκι; - Την Μπερσαλιέρα.

Μα τρελάθηκεs; Αυτή είναι κρατούμενη! Δεν την αγγίζουμε!

Σήμερα... Αλλά αύριο; Πάρτε τηs ένα φουστανάκι.

- Και θα δείτε! - Δον Βιτσέντσι, έχω άσπρα μαλλιά.

Ακόμα καλύτερα! Είναι ένδειξη ασφάλειαs.

Είμαι πάντα στη διάθεσή σαs. Ξέρετε πού θα με βρείτε.

Το τρυγονοπερίστερο τραγουδάει!

Μια φορά τον ζητούσα, μα δεν τον θέλω πια...

Την καρδιά μου, δεν ξέρω σε ποιον θα χαρίσω.

Σ'έναν προδότη, όμωs, δε θα την αφήσω.

Σ'έναν προδότη, όμωs, δε θα την αφήσω.

- Άκουσεs το τραγούδι; - Δε μου πέφτει λόγοs.

- Σε αποκάλεσε προδότη. - Εμένα;

- Δεν το πιστεύω. - Είσαι μεγάλοs βλάκαs.

Δεν καταλαβαίνω. Μου θύμωσε. Μα τι έκανα; Τι θέλει από μένα;

- Τι να θέλει αυτόs ο διάβολοs; - Μην τη λεs έτσι, σε παρακαλώ.

- Μια φτωχή κοπέλα είναι. - Καημένε μου! Όπωs θεs!

Αποφάσισε! Μίλα τηs! Γράψε τηs! Κάνε κάτι!

Θα τηs γράψω!

Γρήγορα, πριν καταλήξειs στο τρελοκομείο.

Ακούs;

Ήλιε τηs αγάπηs...

Φώτισέ με να βρω αυτόν που την καρδιά μου καρτερά...

Να βρω τον άντρα που επιθυμώ...

Ήλιε λαμπερέ τηs αγάπηs...

Να βρω τον άντρα που επιθυμώ...

Ήλιε λαμπερέ τηs αγάπηs...

- Τι θέλειs; - Να μιλήσω.

- Ησυχία. Πέσε για ύπνο. - Δεν μπορώ. Είναι σημαντικό.

- Τι έγινε; - Τι κάνειs εκεί; Άνοιξε.

Μίλα σιγά!

Πρέπει να φροντίσειs το γάιδαρό μου.

Μόνο αυτόν έχουμε. Κι είναι μόνοs.

- Πρέπει να του κάνω παρέα; - Δώσε του νερό και φαϊ.

Στείλε έναν χωροφύλακα. Δεν κάνουν τίποτα άλλωστε.

Γι΄αυτό με κάλεσεs;

Θυμήθηκα το γάιδαρο και σκέφτηκα εσένα.

Αν αρρωστήσει ο γάιδαροs, εσύ θα πληρώσειs.

Στείλε έναν χωροφύλακα. Μην υποφέρει εξαιτίαs σου!

Πήγαινε.

Πήγαινε.

- Δε σε πιάνει ύπνοs; - Δεν κοιμάμαι με τιs κότεs.

- Εσύ είσαι "κόκοραs"! - Καλή σου νύχτα!

Όνειρα γλυκά, κ. Διοικητά!

Σιγά...

Πιεs.

Φτάνει τώρα.

Έλα!

Καλή όρεξη.

Έλα, βγεs.

- Γύρισε ο Δον Εμέντιο; - Νωρίs το πρωί, για τη λειτουργία.

- Έχω δουλειέs. Γρήγορα. - Υποσχέσου πωs δε θα μπλέξειs.

- Έχω αρκετά μπλεξίματα. - Σου πέρασε ο θυμόs;

- Οι φτωχοί την πληρώνουν πάντα! - Εγώ δε σε κατηγόρησα.

Το έκανα για το καλό σου. Αν σε άφηνα, τι θα γινότανε;

- Έχω δίκιο; - Ναι, έχετε δίκιο.

Αν δειs την Παολέτα, γύρνα απ΄την άλλη.

- Υπόσχεσαι; - Σαs το υπόσχομαι.

Ξέρειs κάτι; Σε συμπαθώ πολύ.

- Καλημέρα. - Καλώs ήρθεs.

- Θα σαs φέρω τα δρομολόγια. - Με την άνεσή σαs.

- Ευχαριστώ και πάλι. - Παρακαλώ.

Τι φασαρία!

Τηs κάνετε τα γλυκά μάτια και τώρα λέτε φασαρία!

Σ΄αυτό το χωριό έχετε μεγάλη φαντασία!

- Φροντίσατε το γάιδαρό μου; - Ακριβώs όπωs μου είπεs.

- Μπορώ να φύγω; - Να είσαι καλό κορίτσι. Τα λέμε.

- Πού θα παs; - Σπίτι και μετά για φράουλεs.

- Αν περάσω, θα σφυρίξω. - Σκυλί είμαι;

Όχι! Για να σε χαιρετήσω.

Δε σ΄αρέσει να σε χαιρετάω;

Γεια σαs.

- Την είδεs; Δεν τη βλέπω. - Στάσου να στρίψει απ΄τη γωνία!

- Την αναγνωρίζω καλύτερα από σένα! - Έχειs δίκιο. Αυτή είναι.

Βγάλε το γράμμα!

Οπλίσου με θάρροs.

- Είδεs; - Είδα! Μα τι τηs έκανεs;

- Δεν ξέρω. - Εσύ δεν ξέρειs τίποτα.

Μπερσαλιέρα, πού είσαι;

Μπείτε μέσα! Η Μπερσαλιέρα πήγε στο δάσοs.

Ξαπλώστε! Περπατούσατε όλη νύχτα.

- Μαμά, πεινάω. - Ο ύπνοs τρέφει.

Μαμά, είμαι κουρασμένοs.

Πηγαίνετε για ύπνο.

Μαμά, κοίτα!

- 5.000 λιρέτεs. Πού το βρήκεs; - Στο πάτωμα.

Άγιε Αντώνιε! Θεούλη μου!

Χριστέ και Παναγιά!

Μαμά, τι έγινε;

Άγιε Αντώνιε, εσύ το έκανεs;

Θαύμα! Θαύμα!

Κόρη μου, κοίτα! Θαύμα!

Μαμά, τρελάθηκεs;

Ο Άγιοs Αντώνιοs μάs έδωσε τη χάρη του!

- Ποιοs σου το έδωσε; - Ο Άγιοs Αντώνιοs.

Μην το αγγίζειs. Είναι άγιο.

- Έλα στα λογικά σου! - Εσύ δεν άκουσεs τίποτα χθεs;

- Δεν ήμουν εδώ. Θα σου πω. - Δεν ήσουν; Θαύμα!

Ο Άγιοs Αντώνιοs σε κοίμισε! Δεν καταλαβαίνειs;

- Κύριε Διοικητά! - Ποιοs είναι;

Τι έγινε; Μα πού είστε;

Επικρατεί αναστάτωση στο δρόμο.

- Η Μαριαντόνια ντε Ρίτιs. - Η μαμά τηs Μπερσαλιέρα;

Έγινε θαύμα, λέει. Ο Άγιοs Αντώνιοs τήs έδωσε 5.000 λιρέτεs.

Επανάλαβε.

Η Ντε Ρίτιs λέει πωs εισακούστηκαν οι προσευχέs τηs.

Ο Άγιοs Αντώνιοs τήs έδωσε 5.000 λιρέτεs.

- Σε χαρτονομίσματα των 1.000; - Όχι, ένα χαρτονόμισμα των 5.000.

Επιστρέψτε στην υπηρεσία σαs. Θα αναλάβω εγώ το θαύμα.

- Σαμπιέρι, το ποδήλατο. - Αμέσωs.

Έρχεται ο Διοικητήs!

Καλώs ήρθατε, κ. Διοικητά! Όλοι σαs συμπαθούμε!

Εσείs είστε το δεξί χέρι του Αγίου Αντωνίου.

Αν δε συλλαμβάνατε την Μπερσαλιέρα, ο Άγιοs δε θα έμπαινε στο σπίτι.

Φιλήστε το! Να έχετε κι εσείs τη χάρη του!

Κυρίεs μου, σαs παρακαλώ. Μην κάνετε φασαρία.

Θα προσευχηθούμε και για την ψυχή σαs.

Πείτε μου. Ποιοs ήρθε και τάισε το γάιδαρο;

Κάποιοs που σ΄αγαπάει.

- Χαίρετε, Δον Εμίντιο. - Χαίρετε.

Δεν ήθελα να μπλεχτώ στο θαύμα. Είναι δική σου αρμοδιότητα.

Δώστε προσοχή. Μην ξανακούσω για θαύμα.

Η Εκκλησία αποφασίζει τι είναι θαύμα και τι όχι.

Ένα είναι σίγουρο! Ο Άγιοs Αντώνιοs μού έδωσε τη χάρη του.

Η χάρη δεν είναι θαύμα!

Και θα αποφασίσουμε αν πρόκειται για χάρη.

Μαριαντόνια, ήρθα να κλείσω έναν λογαριασμό.

- Βλέπω ότι βγάλατε λεφτά. - Ευλογημένοs ο Άγιοs Αντώνιοs.

- Μου χρωστάs 6.000 λιρέτεs. - Οι 5.000 είναι τόκοι.

- Θα φωνάξω την αστυνομία! - Κάνε όπωs νομίζειs.

Κλέφτη, έλα εδώ!

Δε νιώθω καλά.

Δε νιώθω καλά.

Να πεθάνει!

Να πεθάνει! Να πεθάνει!

- Μπερσαλιέρα. - Τι θέλειs;

Έλα εδώ.

Το φόρεμα που ήθελεs. Τα ξέρω όλα.

- Τι ξέρειs; - Βρήκεs έναν "κόκορα".

Τι κόκορα;

Δε χρειάζεται να παίζειs θέατρο μαζί μου.

- Εγώ; Θέατρο; Μα τι λεs; - Μη μου φέρεσαι σκληρά.

Εγώ προετοίμασα το έδαφοs για τον Διοικητή.

Του είπα να σου δώσει λεφτά, για να αγοράσειs φουστάνι.

Ο Διοικητήs "έστησε" το θαύμα χθεs βράδυ.

Κάνειs το καλό και βρίσκειs τον μπελά σου.

Θα δείτε τι θα κάνω!

- Μπερσαλιέρα, τι έγινε; - Τίποτα.

- Πού είναι οι 5.000 λιρέτεs; - Τιs έσκισα.

Μα γιατί;

Ξέρειs ποιοs έφερε τιs 5.000 λιρέτεs στο σπίτι μαs;

Ο Διοικητήs!

Τώρα τα έμπλεξα! Πρώτα, ο Άγιοs Αντώνιοs! Τώρα ο Διοικητήs!

- Ποιοs σου το είπε; - Το ξέρω.

Μα γιατί κλαιs; Πρέπει να ευχαριστείs τον Άγιο Αντώνιο!

Σου το λέει η μάνα σου!

Πάψε, γιατί θα βλαστημήσω!

Δεν καταλαβαίνειs πωs ο Διοικητήs έχει άλλεs προθέσειs;

Ωραίεs προθέσειs! Το γουρούνι!

Μη βρίζειs! Ακόμα και το γουρούνι μπορείs να το κάνειs άντρα!

Αν δεν πάψειs, θα φύγω και δε θα με ξαναδείs.

- Έλα στα συγκαλά σου. - Μίλα στον Άγιο Αντώνιο!

Άγιε Αντώνιε, δεν έκανεs θαύμα. Το έκανε ο Διοικητήs.

Βοήθησέ με. Πρέπει να παντρέψω την κόρη μου.

Πασκουαλίνο, έλα εδώ.

Θα κάνουμε ένα κόλπο, αλλά μην καταλάβει τίποτα η αδελφή σου.

- Έμειναν φράουλεs; - Λίγεs.

Ένα δώρο απ΄την Μπερσαλιέρα.

- Πού; - Έξω.

- Ήρθε η ίδια; - Ο αδελφόs τηs.

- Τι κάνετε, παιδιά; - Σηκωθείτε, χαιρετήστε.

- Αυτά απ΄την Μπερσαλιέρα. - Φράουλεs, ευχαριστώ.

Τιs μάζεψε για σαs, επειδή είστε καλόs σαν τον Άγιο Αντώνιο.

Πήγε στο δάσοs Φόρκα ντ΄Ασερο, για να μαζέψει κι άλλεs.

Αν πάτε να τη βοηθήσετε, θα χαρεί πολύ.

Να πάω στο δάσοs να τη βοηθήσω;

- Ευχαριστώ. Πηγαίνετε τώρα. - Χαιρετήστε τον κύριο.

Ο παπάs μήνυσε να πάτε να τον δείτε αμέσωs.

- Έτσι είπε; - Μάλιστα.

Δεν μπορώ τώρα. Έλαβα μια επείγουσα κλήση.

Πεs του πωs δεν μπορώ.

Πεs του πωs πάω αμέσωs.

- Παρακαλω; - Περάστε.

Συγνώμη, έπρεπε να έρθω εγώ. Αλλά αύριο είναι μεγάλη γιορτή.

Ο Άγιοs Αντώνιοs δεν είναι έτοιμοs.

- Τι κάνειs εσύ εδώ; - Δε βλέπετε;

- Φύγε και κλείσε την πόρτα. - Ποιοs θα τον στολίσει;

Εγώ! Φύγε!

- Σε τι οφείλω την τιμή; - Θα μπω αμέσωs στο θέμα.

Η Μπερσαλιέρα, που τη γνωρίζετε καλά...

...είναι η πιο όμορφη και η φτωχότερη του χωριού.

Οι άντρεs την κυνηγούν, αλλά με τι προθέσειs;

Καταλαβαίνετε;

Όλοι για εκείνη μιλούν και υπονοούν πωs η κοπέλα...

- Καταλάβατε; - Οι άλλοι, όχι εγώ.

Χθεs βράδυ, ακόμα κι η ανιψιά μου!

Την ανιψιά μου να συλλαμβάνατε, όχι την καημένη την κοπέλα!

Δεν ήθελα να έχει άλλεs φασαρίεs.

Καταλαβαίνω, αλλά σαs κάλεσα για κάτι πιο σοβαρό.

Αύριο έρχεται η μητέρα του χωροφύλακα.

- Του Στελούτι. Τι σχέση έχει; - Θα σαs πω.

Έρχεται για να γνωρίσει και την Μπερσαλιέρα.

- Να την πάρει υπηρέτρια; - Θέλει να την παντρευτεί ο γιοs τηs.

Νομίζω πωs ήταν χρέοs του Στελούτι...

Είναι το πιο καλό παιδί. Λιγάκι ντροπαλόs.

Αλλά απόλυτα συνεπήs στα στρατιωτικά του καθήκοντά.

Δεν έχει πει λέξη στην Μπερσαλιέρα.

Μόνο μερικέs ματιέs...

Οι κανονισμοί μαs δεν προβλέπουν ματιέs.

Ειδικά οι ματιέs που μαρτυρούν ειλικρινή αισθήματα.

Αυτά που σαs είπα είναι απόρρητα.

Πρέπει να με βοηθήσετε να ευτυχήσουν τα δύο παιδιά.

- Να βασιστώ πάνω σαs; - Είναι υποχρέωσή μου.

Σαs ευχαριστώ απ΄τα βάθη τηs καρδιάs μου.

Θα πρέπει να μεταθέσω αμέσωs τον Στελούτι.

Μετά τη γιορτή. Έρχεται η μητέρα του.

Ευχαριστώ.

- Διατάξτε, κ. Διοικητά. - Πέρνα μέσα.

- Είσαι ευχαριστημένοs εδώ; - Μάλιστα.

- Πόσο καιρό είσαι; - Οκτώ μήνεs.

Και τουs οκτώ μήνεs... ;

Σε κάλεσα για μια ειδική υπηρεσία.

Θα παs μόνοs. Γνωρίζειs το δάσοs Φόρκα ντ Άσερο;

Θα παs εκεί και θα το εξερευνήσειs.

Μην πάρειs όπλο. Πήγαινε έναν περίπατο.

Χωρίs βιασύνη.

Αν συναντήσειs κανέναν, πιάσε κουβέντα.

Μίλα πολύ. Προτιμότερο, με μια κοπέλα.

Έτσι θα δώσειs την εντύπωση πωs δεν είσαι σε υπηρεσία.

Είναι αναγκαίο;

Αν δειs μια ωραία κοπέλα, πιάσε τηs κουβέντα.

Θα δώσειs την εντύπωση πωs θέλειs να κάνειs έρωτα.

Μάλιστα. Αυτό θα κάνω.

Μα τι λεs; Μείνε εκεί όσο πιο πολύ μπορείs.

Μίλα... Και στο μεταξύ, βλέπε και ποιοs περνάει.

Κοίτα γενικά, μίλα... Μίλα με την κοπέλα.

- Κι αν δεν τη βρω; - Υπομονή.

- Αν βρω καμιά γριά; - Μη σταματήσειs καμία γριά.

Θα κινήσειs υποψίεs ότι κάνειs έρευνα. Κατάλαβεs;

Κατάλαβα!

Πήγαινε.

- Θα σαs δώσω αναφορά απόψε. - Πήγαινε και καλή τύχη!

Ευχαριστώ, κ. Διοικητά.

Πήγαινε κι εσύ να κάνειs έρωτα.

Κύριε Διοικητά, τρέξτε!

- Η γυναίκα μου γεννάει! - Φωνάξτε τη μαμή.

- Σαs χρειάζομαι. - Να βοηθήσω τη μαμή;

Μα τη μαμή την απήγαγαν!

Ναι, την απήγαγαν!

- Πού είναι η μαμή; - Μέσα.

Φώναξέ την αμέσωs! Αλλιώs θα σε συλλάβω!

Με τιs κατηγορίεs τηs απαγωγήs και την απειλήs με όπλο!

- Κύριε Διοικητά, πώs από εδώ; - Αναρέλα, σε απήγαγε ο κύριοs;

- Μα τι έγινε; - Η γυναίκα του Ενρίκο Τόπι...

- Έχει οδύνεs; - Θα γεννήσει.

Ο Ρικούτσιο ήρθε να σε φωνάξει κι αυτόs εδώ τον απείλησε.

- Ματέο, τρελάθηκεs; - Η γυναίκα μου είναι ευαίσθητη.

- Το μωρό δε θα γεννηθεί ακόμα. - Κι αν βγει πρόωρο;

- Όχι πριν το βράδυ. - Ο Ρικούτσιο είναι μια ώρα από δω!

Αν πάθει κάτι η γυναίκα μου, θα σαs σκοτώσω όλουs!

Ηρέμησε. Θα σαs φροντίσουμε και τουs δύο.

Και πώs θα πηγαίνει πάνω-κάτω η καημένη η μαμή;

Ηρέμησε. Αν η κυρία δεν έχει πρόβλημα, θα την πάω εγώ.

- Για σαs θα είναι ενόχληση. - Είναι πάντα χαρά μου.

Ο Θεόs να σαs ευλογεί! Είστε πολύ καλόs άνθρωποs!

Σπρώξε!

- Τρέχω πολύ; - Όχι, μια χαρά είμαι.

- Λυπάμαι που κάνατε θυσία. - Πρώτη φορά χαίρομαι τη θυσία.

- Ωραία μέρα! - Παράδεισοs!

Ο Διοικητήs τρέχει!

- Τι λένε; - Γυναίκα, δεν είναι τηλέφωνο!

- Πάντα τραγουδάει. Σήμερα, σιωπή. - Η κόρη μου είναι ερωτευμένη.

- Πότε θα έρθει ο Διοικητήs; - Είναι προσεκτικόs.

Πόσεs άλλεs θα έχει συναντήσει στο δάσοs!

Αν δεν παντρευτεί την κόρη μου, θα κάνω σκάνδαλο.

Θα τον αφήσουμε να παίξει λίγο, και μετά θα μαs ακούσει.

Έρχεται ο Διοικητήs!

- Δε χρειάζεται να μείνετε. - Αν φύγω, θα βρείτε μπελά.

- Πώs είναι η Μαριούτσα; - Έχει οδύνεs.

- Έτοιμο το ζεστό νερό; - Γρήγορα, Αναρέλα.

Εσείs είστε η γιαγιά; Ωραία!

Ευχαριστώ πολύ. Μην μπαίνετε στον κόπο.

- Ένα κρασάκι. - Στην υγειά μαs! Αγόρι να΄ναι!

Στην υγειά τη δική σαs και τηs Αναρέλα!

Είστε ο άντραs τηs; Καλή γυναίκα! Χρυσοχέρα!

Γιατί δεν κάνατε κανέναν γιο; Άσπρισαν τα μαλλιά σαs! Βιαστείτε!

Αναρέλα, τι έγινε;

Θέλει ακόμα δυο ώρεs. Τι μ΄έβαλεs να τρέξω;

- Δύο ώρεs βάσανα ακόμα; - Είναι πλυμμένα τα σεντόνια;

Φημιζόμαστε για την καθαριότητά μαs.

Ποιοs είναι;

Εμφανίσου! Δε φοβάμαι κανέναν!

Ποιοs είσαι;

- Εσύ είσαι; - Εγώ είμαι, δεσποσύνη.

Δεν είμαι κόρη κανενόs δέσποτα.

- Σου έφερα ένα γράμμα. - Ταχυδρόμοs έγινεs;

Μην αντιδράs. Εγώ έγραψα το γράμμα για σένα.

- Δεν έχειs γλώσσα να μιλήσειs; - Καλύτερα να το διαβάσειs.

Έτσι θα τα μάθειs όλα.

"Αγαπητή δεσποινίs Μαρία ντε Ρίτιs."

Δεν είναι αλήθεια;

Θα σου πω αργότερα. Άσε με να διαβάσω.

- Κ άνειs ωραία γράμματα. - Έκανα ό,τι μπορούσα.

- Δεν είναι ο Διοικητήs. - Μήπωs έστειλε τον χωροφύλακα;

Ίσωs ο χωροφύλακαs περνούσε τυχαία από εδώ.

Αν δε φύγει, δε θα έρθει ο Διοικητήs.

Κατάλαβεs;

Ναι, κατάλαβα.

Έλα, κάθισε.

Κάνε μου λίγη παρέα.

- Έχειs χρόνο; - Έχω όσο χρόνο θέλω.

Είναι αλήθεια πωs θα έρθει η μαμά σου;

Είναι αλήθεια... Σου έγραψα, επειδή θέλω να τη γνωρίσειs.

- Τηs έγραψεs πωs μ΄αγαπάs; - Μάλιστα.

Μη λεs "μάλιστα". Δεν είμαι ο Διοικητήs.

Δεν έχω συνηθίσει να σου μιλάω.

Πάρε μια φράουλα.

- Αυτοί κάνουν έρωτα! - Τον ονειρεύτηκεs τον Διοικητή!

- Δεν καταλαβαίνω τίποτα. - Θα καθίσουμε να τουs βλέπουμε;

- Όπωs λέει η παροιμία... - Καλόs ο χωροφύλακαs απ΄το τίποτα!

Πάμε.

Η μαμά μου έγραψε στον ιερέα. Εκείνοs τηs είπε πωs είσαι καλή.

Η κόρη μου με τον χωροφύλακα! Η κόρη μου η ατιμασμένη!

Γύρνα σπίτι! Θα τον κανονίσω τον χωροφύλακα που σε ατίμασε!

Μην την ακούs! Είναι τρελή!

Μαμά, θέλειs να με καταστρέψειs; Φύγε!

Ηλίθια! Το κάνω έτσι, για να σε παντρευτεί!

Φύγε! Φύγετε όλεs σαs!

Τι ντροπή! Τι αίσχοs!

- Η Μπερσαλιέρα δεν ήξερε τίποτα. - Πράγματι.

Άκουσέ με. Η κόρη μου δεν ήξερε τίποτα.

Ορκίζομαι στον Θεό! Να μην ξαναδώ τα παιδιά μου!

Πάμε.

Την πιστεύειs;

Ναι, την πιστεύω.

Μην κλαιs.

Απόψε θα μιλήσω στον Διοικητή, αλλά θα πρέπει να φύγω.

- Θα με συγχωρήσειs; - Όχι, σ΄αγαπώ πάρα πολύ.

Θα περιμένειs 20 μήνεs, για να σε παντρευτώ.

Θα σε περίμενα μια ζωή.

Αναρέλα, γρήγορα! Θα βγει το μωρό!

Δεs τον τρελό! Θεs να παs φυλακή;

- Έχω άδεια για το όπλο. - Θα σου το σπάσω στο κεφάλι.

Αν πεθάνει η γυναίκα μου, θα σαs σκοτώσω όλουs.

Έρχομαι!

- Η γυναίκα μου; - Έχει ώρα ακόμα.

Θα σε πάω με το άλογο.

Εσύ στη γυναίκα σου! Μη σε κλείσω μέσα για απειλή με όπλο!

Φύλαξέ το, μέχρι να γυρίσω.

Χαζέ, δεν κατάλαβεs πωs ο Διοικητήs είναι ερωτευμένοs με τη μαμή;

Σκοτίστηκα!

Καλύτερα να κατεβώ. Σαs κουράζω.

Θα πήγαινα και στον ουρανό μαζί σου.

- Μην υπερβάλλετε. - Αν διάβαζεs την καρδιά μου...

Συγνώμη, αλλά είμαι αναλφάβητη.

Τι ωραία δουλειά κάνειs! Όπου παs, γεννιέται η ζωή!

- Είστε ποιητήs! - Μαζί σου, είμαι άλλοs άνθρωποs.

- Γίνομαι αυτό που ήθελα να γίνω. - Δηλαδή;

Μια μέρα, θα σου διηγηθώ τη ζωή μου... Ρομάντζο!

Ποιοs ξέρει πόσεs γυναίκεs έχει αυτό το ρομάντζο!

Πολλέs, αλλά καμία σαν εσένα. Είσαι το πεπρωμένο μου!

Προσέχετε, Διοικητά!

Αναρέλα, ξέρειs το σύνθημα του Σώματόs μαs;

"Ειs τουs Αιώναs Πιστοί". Κι εγώ είμαι πιστόs στον έρωτα.

Δεν είχα βρει τον αληθινό έρωτα. Και τον βρήκα εδώ!

Το πεπρωμένο!

Αναρέλα, γρήγορα! Κάνειs έρωτα, άλλη φορά!

Θα σε βάλω φυλακή! Κατάλαβεs;

Με συγχωρείs.

Θα ήθελα να μιλάω ιταλικά όπωs εσύ.

Κι εγώ θα ήθελα να μιλάω σαν εσένα.

- Ώρα να γυρίσουμε. - Περίμενε, είμαι σε υπηρεσία εδώ.

- Σε υπηρεσία; - Μάλιστα.

Μη λεs, "μάλιστα". Να λεs, "ναι".

- Δώσε μου άλλο ένα φιλάκι. - Μάλιστα.

Γεννήθηκε!

- Αγόρι; - Κορίτσι! Αγόρι, την επόμενη φορά!

- Πιείτε! Θα προσβληθώ αλλιώs! - Τότε θα πιω.

Αναρέλα, τρέξε! Το παιδί είναι έτοιμο να γεννηθεί!

Αναρέλα, τελείωσεs; Πάμε.

Τρέξτε!

Οι χωροφύλακεs βοηθούν όλουs. Έχω γίνει ο βοηθόs τηs μαμήs.

Κάθισε, Αναρέλα.

Σπρώξε.

Η Κοντσετίνα μού είπε πωs η μαμή δεν είναι η γυναίκα σαs.

- Πότε θα την παντρευτείτε; - Ποιοs ξέρει;

Είστε μεσήλικαs. Μην αφήνετε την κοπέλα να περιμένει.

Κύριε Διοικητά!

Είναι αγόρι!

- Γιατί κλαιs; - Από χαρά!

Ηρέμησε.

Μην αρχίζουμε πάλι.

Ο Θεόs μού έδωσε τη χαρά και μόνο ο Θεόs θα μου την πάρει!

- Δεν ήταν ανάγκη να περιμένετε. - Μπορούμε να φύγουμε;

Τα λέμε το πρωί.

- Ευχαριστούμε, κ. Διοικητά. - Έκανα ό,τι μπορούσα.

- Αναρέλα, παρακαλώ. - Μπορώ να πάω με τα πόδια.

Θα προσβληθώ, όπωs λένε εδώ.

Τα λέμε αύριο.

Ευχαριστώ και πάλι, κ. Διοικητά.

- Έπαθε κάτι η μηχανή; - Την έσβησα για την κατηφόρα.

- Τι ωραίο ηλιοβασίλεμα! - Υπέροχο!

Αυτή την ώρα, ο πόθοs αναβλύζει στην καρδιά.

Αναρέλα, σου τα είπα όλα.

- Μη μου τρελάνειs την καρδιά! - Δεν έχω τέτοια πρόθεση.

Αs πούμε κάτι άλλο.

Έπρεπε να το ξέρω πωs η καρδιά σου είναι αλλού.

Έχετε μεγάλη φαντασία!

Δεν είναι αλήθεια, λοιπόν! Θα μπορούσεs να μ΄αγαπήσειs!

Αναρέλα, απ΄την πρώτη μέρα που σε είδα...

Προσεκτικά!

- Αναρέλα, χτύπησεs; - Όχι! Εσείs;

Εγώ είμαι στον παράδεισο!

- Αφήστε με ήσυχη! - Πότε θα σε ξαναδώ;

Αφήστε με, σαs παρακαλώ!

Αναρέλα, θα σε ξαναδώ;

Τι μέρα κι αυτή, Καραμέλα!

Τι κάνειs εσύ εδώ;

Κύριε Διοικητά, πρέπει να σαs μιλήσω ιδιαιτέρωs.

Μη σε ξαναδώ μέχρι τη Δευτέρα, κάνε μου τη χάρη.

Μη μιλάs! Αγνοώ! Κατάλαβεs;

- Μα είναι χρέοs μου... - Σε παρακαλώ, φύγε!

Η υπηρέτρια τηs Αναρέλα έφερε αυτό το γράμμα.

"Αγαπητέ Διοικητά, οι καλοί σαs τρόποι με ξεμυάλισαν."

"Τώρα, βρήκα την ψυχραιμία μου. Ξεχάστε ό,τι έγινε."

"Το ξεχνώ κι εγώ."

"Δεν μπορώ ν΄ανταποκριθώ στα αισθήματά σαs."

"Μη ρωτήσετε γιατί. Οι λόγοι είναι αυστηρά προσωπικοί."

"Τα σέβη μου, ΄Αννα Μίσιανο."

Όχι! Δε θα τελειώσει έτσι! Δε θα παίζειs με την καρδιά μου!

- Μόνοs σαs μιλάτε; - Σήμερα, έκανα μια καλή πράξη.

Ξέρειs πώs με ανταμείβει το πεπρωμένο;

Με κοροϊδεύει!

Με χλευάζει, Καραμέλα!

- Κύριε Διοικητά... - Τι συμβαίνει;

Η μητέρα μου θα ήθελε να σαs γνωρίσει.

- Χάρηκα, κυρία. - Ο Θεόs να σαs ευλογεί!

Ο γιοs μου είναι χαρούμενοs που είναι υπό τιs διαταγέs σαs.

- Αύριο πρέπει να φύγει. - Το ξέρω, αλλά θα περιμένει.

Λυπάμαι, αλλά έτσι είναι ο κανονισμόs.

Κλείστηκε στην καρδιά μου και δε φεύγει!

Άκουσεs; Είσαι τυχερόs.

Σαs εύχομαι να βρείτε την ίδια ευτυχία.

Για μένα, είναι αργά.

- Χάρηκα, κυρία μου. - Να είστε καλά.

Καραμέλα, κανένα νέο;

Κλείστηκε στο σπίτι τηs και δε μιλάει σε κανέναν.

Ούτε στη λειτουργία πήγε το πρωί.

Ούτε το χαλί δεν τίναξε στο μπαλκόνι! Δεν καταλαβαίνω!

Ούτε εγώ.

Η πομπή! Ο Άγιοs Αντώνιοs να σαs δώσει τη χάρη του!

Κύριε Διοικητά, ο Άγιοs Αντώνιοs!

Αν προσευχόσαστε, θα είχατε την εύνοια του Αγίου!

Αυτή η ιστορία πρέπει να τελειώνει.

- Ποιοs είναι; - Φίλοι.

Εσείs; Γιατί;

- Να περάσω; - Παρακαλώ, αλλά δεν έπρεπε.

Εσύ με ανάγκασεs.

Δεν μπορείs να παίζειs με την καρδιά μου.

Έκανα κάτι που δε θα έκανα για άλλη γυναίκα.

Είχα ελπίδεs, κι εσύ είπεs: "Συγνώμη, δεν έγινε τίποτα."

Δεν μπορώ να παραιτηθώ.

Αν έγραφα ένα τέτοιο γράμμα, τι θα έλεγεs;

Πωs ο Διοικητήs είναι γυναικάs, καρδιοκατακτητήs.

Δεν έχειs το δικαίωμα να φέρεσαι έτσι!

- Είμαι γυναίκα. Είναι διαφορετικά. - Ίσοι είμαστε!

Κι οι δύο ψηφίζουμε!

Είμαι Διοικητήs κι είσαι μαμή.

Τα γυναικεία προνόμια δεν υπάρχουν πια.

Ξύπνησεs στην καρδιά μου μεγάλο πάθοs.

Αναρέλα, πετάω τα παράσημα για σένα! Αλλά δε θα παραιτηθώ!

Εκτόs κι αν παίζειs διπλό παιχνίδι...

- Τι θέλετε να πείτε; - Αν έχετε άλλον στη Ρώμη...

Στη Ρώμη, έχω τον γιο μου!

- Χήρα; - Όχι.

Χωρισμένη; Διαζευγμένη στο εξωτερικό;

Γι΄αυτό δεν μπορώ και δε θέλω να παντρευτώ.

Έπρεπε να καταλάβετε πωs σαs έγραψα, μετά από ό,τι έγινε...

...επειδή είχα σοβαρότατουs λόγουs.

Τώρα τα ξέρετε όλα.

Η γνωστή ιστορία τηs εγκαταλειμμένηs κοπέλαs.

Μα δεν το είδα σαν τραγωδία. Εργάστηκα και εργάζομαι.

- Για τον γιο μου. - Αυτό σε τιμάει.

Σαs ευχαριστώ.

Καταλαβαίνετε γιατί δεν μπορώ. Φταίω που σαs έδωσα ελπίδεs.

Ήταν μια στιγμή αδυναμίαs. Με συγχωρείτε.

Δεν μπορείτε να παντρευτείτε μια γυναίκα σαν εμένα.

Ο Στρατόs δε θα το επιτρέψει. Είμαι πρόθυμοs να παραιτηθώ.

- Θεέ μου, τι έγινε; - Τίποτα! Πυροτεχνήματα!

Έχετε δίκιο! Τι ανόητη που είμαι!

Ελάτε! Δε σαs αρέσουν τα πυροτεχνήματα;

Μα τι θα πει ο κόσμοs;

Ο Διοικητήs τρελάθηκε με τη μαμή! Κι είναι αλήθεια!

Η απόλυτη αλήθεια!

Αναρέλα, πάμε. Πρέπει να μάθουν όλοι πωs αρραβωνιαστήκαμε.

Ο Διοικητήs τρελάθηκε με τη μαμή!

Χαίρετε, κ. Διοικητά!

Χαίρετε, Μπερσαλιέρα!