Original subtitles

Όταν πρωτοξεκινήσαμε,

ήμασταν αντιμέτωποι με μια κακή οικονομία, πληθωρισμό, αλλαγή στην διοίκηση.

Ο Ρέιγκαν αποτελούσε μια αντίθεση η μάλλον μια αντίδραση, μια ολόκληρη νέα ...

Θεμελιώδη αλλαγή.

Και υπήρχε μεγάλη ανησυχία όσον αφορά,

τι σημασία αυτού σε πολλά θέματα,

όπως στην ελευθερία του λόγου, στην καταστολή των πολιτικών ελευθεριών...

Έτσι ήταν η φάση εκείνη την εποχή.

Στις αρχές της δεκαετίας του '80, υπήρχε η αίσθηση της επανασύστασης του κατεστημένου.

Ο λευκός άνθρωπος κατ' εικόνα του Ρόναλντ Ρέιγκαν

αναγεννάτε.

Είχαμε και αυτόν τον λαπά, τον Τζίμι Κάρτερ

να μιλάει για ειρήνη και ανθρώπινα δικαιώματα και άλλες τέτοιες παπαριές.

Υπήρχε όμως και κατακραυγή από τις φεμινίστριες, τους νέγρους...

και άλλους προς την κυβέρνηση.

Και γι' αυτό λοιπόν θέλουν να αποκαταστήσουν την τάξη.

Και έτσι ολόκληρη η χώρα εισέρχεται σε μια παιδαριώδη αναγέννηση της δεκαετίας του '50

όπου όλοι φοράνε πλεκτές ζακέτες

και εμείς ήμασταν σε φάση, «Να πά να γαμηθείτε. Δεν περνάνε αυτά σε μάς."

"Να τα βάλετε στον κώλο σας όλα αυτά παλιομαλάκες. "

Διανύαμε μια απο τις χειρότερες περιόδους στη μουσική.

Η Disco ήταν στο αποκορύφωμά της.

Ροκ συγκροτήματα ήταν ακόμα μεγάλα, όπως οι Foghat.

Για το μπούτσο.

Όλοι ήταν σε φάση, "Λοιπόν, έχουμε ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο."

Και, "Μόλις έφτιαξα τα μαλλιά μου". Και, "Ω, κοίτα τα ρούχα μου."

Και "Ποιός θέλει λίγη κόκα;"

Και «Ελάτε να πιούμε καμιά σαγκριά." Και όλες αυτές οι αηδίες.

Προσωπικά είχα βαρεθεί με ό, τι συνέβαινε.

Θέλω να πω, στο 1980, ακόμα ακούμε τους Doors και τους Beatles

και υποτίθεται ότι πρέπει να υποκλιθούμε σε αυτήν την μουσική, αλλά δεν ήταν η μουσική μας.

Όλες αυτές οι στερεότυπες μπάντες, όπως οι Journey, οι Eagles και οι FIeetwood Mac,

Καλοί είναι για τη φάση τους δε λέω.

Απλά όταν τους ακούς συνεχώς, ξανά και ξανά και ξανά,

σου' ρχεται να ξεράσεις

ή να πηδήξεις από το πλησιέστερο γκρεμό,

ή να πέσεις να σε πατήσει κάνα λεωφορείο.

Σαν παιδί που μεγαλώνει στη δεκαετία του '60, σκεφτόμουνα οτι,

εκεί στα 20 θα ζήσω τα πιο ριζοσπαστικά χρόνια της ζωής μου.

Και όταν τελικά έφτασα εκεί το μόνο που έβλεπα ήταν, τον Πιτ Φράμπτον να φοράει το κιμονό του.

Ο χρόνος κυλούσε αργά τότε.

Μόλις τα πράγματα άρχισαν να παίρνουν μπρός και ξεκίνησε αυτή η φάση...

ήταν σαν ένα ηλεκτρικό φορτίο.

Σαν να χτύπησε τον πλανήτη κομήτης.

Λες και ήρθε από το πουθενά, ρε μάγκα.

Ποτέ δεν είχα ακούσει ούτε είχα δει κάτι τέτοιο.

Η μουσική που παίζαμε, οι στίχοι που γράφαμε

δεν είχαν καμία σχέση με το να είμαστε χαμογελαστοί, κρατώντας χεράκια

και να την κάνουμε προς το ηλιοβασίλεμα.

Δεν μπορούσα να αντισταθώ αυτή τη γαμάτη σκηνή,

να είναι κάτω από το γαμημένο το κατώφλι μου,

γεμάτη μίσος για τα mainstream, όπως και εγώ.

Ήμουν σε φάση "Δε γαμιέται, βουτάω καρφίδι

και δεν με νοιάζει αν ποτέ επιστρέψω."

Και ήταν καλή φάση.

Μας είχαν υποσχεθεί ότι, θα πάς στο σχολείο και αν διαβάζεις,

θα πάς στο κολέγιο, θα βρεις μια καλή δουλειά, θα βγάλεις πολλά φράγκα,

θα παντρευτείς, θα κάνεις και κάνα παιδί.

Σκυλιά, γατιά, χρυσόψαρο, γκαράζ δύο αυτοκινήτων. Δεν πάει όμως έτσι.

Κάποιος πρέπει να πει, "Αυτό δεν είναι σωστό."

Επειδή όλοι οι άλλοι λένε, «Είναι πρωί στην Αμερική," .

Κάποιος πρέπει να πει, "Είναι γαμημένα μεσάνυχτα, ρέι"

Δουλεύω από Δευτέρα έως Παρασκευή.

Και μόλις πάει Παρασκευή βράδυ, νιώθω οτι θα εκραγώ.

Μου τη σπάνε το αφεντικό μου, οι συνάδελφοί μου, οι γονείς μου.

Μισώ τους εξουσιαστές, μισώ τους πολιτικούς,

Μισώ τους ανθρώπους στην κυβέρνηση, Μισώ την αστυνομία.

Όλοι με έχουν δακτυλοδεικτούμενο,

με κοροϊδεύουν, με τσιγκλάνε.

Και τώρα έχω την ευκαιρία να αράξω με τους δικούς μου ανθρώπους

και έχω την ευκαιρία να τα σπάσω. Και αυτό είναι βασικά που κάναμε.

Για μένα, το πανκ ήταν η πύλη. Ήταν η πύλη προς την αντικουλτούρα.

Εκεί άνηκα. Έτσι ζούσα και έτσι έφτασα ως εδώ.

Αλλά το πανκ ροκ εκείνη την εποχή

συνδεόταν όλο και περισσότερο με τους Sex Pistols και τον Σίντ Βίσιους.

Αλλα ο Σιντ Βίσιους ήταν, ήταν πρεζάκιας, ένα μηδενιστικό κακοπρέζονο,

και εμείς δεν ήμασταν.

Γι 'αυτό πραγματικά προσπαθήσαμε να χαράξουμε τη δική μας θέση.

Και είπαμε, "Όχι, είμαστε hardcore punk." Αυτό είναι, ξέρετε, hardcore. Σκληροπυρηνικό πανκ.

Ξεκινήσαμε να το αποκαλούμε hardcore,

και καλά σαν το hardcore πορνό.

Οτι είναι σκληροπυρηνικό δηλαδή και όχι καμιά μούφα.

Ποτέ δεν θα μπορούσα να γίνω σαν τον Gene Simmons ή τον Ace Frehely ή σε κάποιο συγκρότημα όπου,

φτύνουν φωτιές και τέτοια.

Ούτε μπορούσα να παίξω σαν τον Eddie Van Halen. Ακόμα δεν μπορώ.

Και όταν ακούσαμε αυτή τη νέα φάση και είναι, ξέρετε, απλό αλλά άγριο.

Όλη αυτή η φάση με το new wave

ήταν για το μπούτσο για να είμαστε ειλικρινείς.

Ξαφνικά άρχισαν να πλασάρουν όλες αυτές

τις φοσφωριζέ μπάντες με τις γραβατούλες,

που φορούσαν ρουχαλάκια με νέον χρώματα.

Είμουν ακόμα πιτσιρικάς όταν ξεκίνησε το hardcore

και είχα ήδη χάσει την ακμή του πάνκ το '77

και του ρόκ στη δεκαετία του 70.

Τώρα όμως συνέβαινε κάτι το καινούργιο,

που το διαμορφώναμε εμείς.

Εμείς δημιουργούσαμε αυτόν τον ήχο.

Και ήταν ωραία τότε που η σκηνή ήταν ακόμα μικρή.

Ήταν ενδιαφέρον γιατί δεν ξέραμε ακόμα τί κατάληξη θα είχε.

Κανείς δεν άκουγε hardcore. Γι' αυτό γουστάραμε.

Όλοι οι άλλοι ακούγαν παπαριές.

FIeetwood Mac και τέτοια. Άς ακούνε τέτοιες μαλακίες.

Εμείς δεν γουστάρουμε. Θέλουμε να τα ανατινάξουμε όλα αυτά.

Να τα καταστρέψουμε.

Και δεν γίνεται να καταλάβεις τον τρόπο ζωής μας, αν δεν περάσεις αυτό το όριο

Εγώ, ο Ronald Reagan, ορκίζομαι...

...ότι θα εκτελώ τα καθήκοντα του αξιώματος του Πρόεδρου των Ηνωμένων Πολιτειών με πίστη...

...και με το μέγιστο των ικανοτήτων μου,

...θα διατηρώ, θα προστατεύω και θα υπερασπίζομαι...

...το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών...

Όλοι οι πάνκιδες παγκοσμίως έκραζαν τον Reagan.

Με τραγούδια, αφίσες, πινακίδες,

Όλες οι πάνκ μπάντες εκείνης της εποχής είχαν τουλάχιστον κανα δυό αφισάκια

με τη φωτογραφία του Ronald Reagan από την ταινία "The Killers"

που κρατάει το γκάνι,

και έχει αυτό το βλέμμα,

σε φάση "πίσω και σας έφαγα κουφάλες".

Απ' όσο ξέραμε μόνο εμείς ακούγαμε πάνκ στο Orange County

ή τουλάχιστον ξέραμε τι είναι πάνκ.

Οι πρώτες πάνκ μπάντες,

απαρτίζονταν απο μουσικούς,

που τότε άκουγαν glam και τέτοια.

Ήξεραν δηλαδή ήδη να παίζουν

και στη συνέχεια υιοθέτησαν το πανκ στυλ μουσικής.

Εμείς όμως μάθαμε να παίζουμε ακούγοντας αυτούς τους πρώτους δίσκους.

Αλλά, επειδή δεν ξέραμε απο πρίν, το κάναμε πολύ πρωτόγονα

και γι' αυτό δίναμε περισσότερη έμφαση στην ενέργεια

Τότε, στο hardcare, έπιανες μια κιθάρα

μάθαινες τρία ακόρντα και τα έπαιζες όσο πιο γρήγορα μπορούσες.

Μικρά, γρήγορα τραγούδια χωρίς πολλά πολλά.

Ούτε εισαγωγή, ούτε έξοδο.

Κόβεις και τη γέφυρα στη μέση και κομπλέ.

Θα πω ακριβώς ότι σκέφτομαι, μέσα σε 32 δευτερόλεπτα.

Όσο πιο μικρό ήταν ένα τραγούδι, τόσο πιο πολύ το γουστάραμε.

Γουστάραμε και δεν θέλαμε να παίζουμε αργά.

Δεν προσπαθούμε να είμαστε μελωδικοί, ούτε κιούλ ή ευκολοχώνευτοι.

Εκφράζαμε τις αγωνίες και τα συναισθήματά μας όσο πιό έντονα μπορούσαμε.

Δεν ξέραμε να τραγουδάμε. Βασικά δεν τραγουδούσαμε.

Φωνάζαμε κατά της εξουσίας, των γονιών μας.

Και οτιδήποτε μας την έσπαγε.

Ήμασταν παιδία που αρνήθηκαν να παίξουν τον ρόλο τους στην κοινωνία.

Ήταν για παιδιά, αφορούσε παιδιά και έγινε από παιδιά.

Ήταν μια εκδήλωση νεότητας.

Ήταν γρήγορο, δυνατό, θυμωμένο και απρόβλεπτο.

Ακριβώς σαν τα παιδία. Και εμέις είμασταν παιδιά που τα σπάγαμε.

Και νιώθω οτι η μουσική το εξέφραζε όλο αυτό.

Πολλοί πιτσιρικάδες τότε, γύρω στα 14,

ρουφούσαν μεθαμφεταμίνες και γαμιόντουσαν στα σοκάκια

Οι άλλοι το έβρισκαν πολύ περιθωριακό.

Για αποτυχημένους.

Σε λυπόντουσαν που έπρεπε να το υποστείς.

Αλλά ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε

ότι φτιάξαμε κάτι καλύτερο

από το περιβάλλον που μας απορρίπτει.

Ήταν το μόνο είδος ρόκ

που δεν ήταν αντιγραφή της μαύρης κουλτούρας.

Και δεν ήταν ας πούμε άσπρη κουλτούρα εναντίον μαύρης κουλτούρας.

Απλά δεν υπήρχε αυτή η ενοχή, όπως όταν άκουγες ένα τραγούδι των Led Zepelin

και ήσουν σε φάση "Ώχ, αυτό μοιάζει με αυτό το παλιό τραγούδι μπλούζ"

Μεγαλώνοντας στην Αμερική σαν "μειονόνητα"

συνειδητοποιείς τις προκαταλήψεις των άλλων προς εσένα

επειδή ανήκεις σε "μειονοτικές ομάδες"

Και ξαφνικά μού' σκασε

ότι μόλις έγινα μέλος μιας ακόμα "μειονοτικής ομάδας"

Επειδή ήμουν πάνκης.

Όλοι οι άλλοι θεωρούσαν ότι σαν μέλος μιας μπάντας προσπαθείς να φτάσεις στην κορυφή

Και εμείς τους λέγαμε "'Οχι δεν καταλαβένετε την σκηνή μας"

"Εμείς προσπαθούμε να ρίξουμε την κορυφή"

Τότε κανένας δεν έβγαζε δίσκους σκεπτόμενος οτί "Θα το παίξουν τα ραδιόφωνα"

Ούτε κάν.

Είναι σαν ένας μαύρος να πει ότι

"Θα εκλεγώ πρόεδρος της Κου Κλουξ Κλαν"

Μπάαα.

Ούτε καν το σκεφτόμασταν.

Καμία από αυτές τις μπάντες δεν ήταν σε φάση "Θα βγούμε στα ραδιόφωνα".

Δεν πρόκειται. Άρα τι το σκέφτεσαι και καθόλου;

Δεν είσαι αποδεκτός, δεν θα σε παίξουν,

απλά το κάνεις γιατί το γουστάρεις.

Δεν θα πουλήσεις ένα κάρο δίσκους, ούτε θα βγάλεις φράγκα,

Το κάνεις γιατί το αγαπάς.

Ζούσαμε τη στιγμή, χωρίς να σκεφτούμε

ότι πρέπει να μαζέψουμε κοινό και να κάνουμε καριέρα,

γιατί αυτό δεν έπαιζε να γίνει.

Δεν πρόκειται να κάνουμε καριέρα παίζοντας αυτή τη μουσική.

Απλά δεν έπαιζε.

Παίζαμε όπου μπορούσαμε ώστε ο κόσμος να μάθει ότι υπάρχουμε σαν μπάντα.

Δεν μας χτυπούσαν την πόρτα οι promoters,

για να παίξουμε στα κλαμπ τους.

Έχουμε παίξει σε εκκλησίες, υπόγεια,

σε σαλόνια.

Σε εγκαταλελειμμένα βενζινάδικα, σε πάρτι σε σπίτια.

Μια φορά παίξαμε σε ένα... Έτσι με σκύλους...

Κυνικό κολέγιο. Σχολή εκπαίδευσης σκύλων βασικά.

Τραβηχτήκαμε μέχρι το Salt Lake City και όταν φτάσαμε,

το μέρος ήταν κλειστό, κλειδωμένο.

Και πήγαμε στο σπίτι του παιδιού που μας το κανόνισε, τον τραβήξαμε απο το κρεβάτι

και τον απειλήσαμε με ένα ρόπαλό

ότι θα τον πλακώσουμε στο ξύλο.

Τον αναγκάσαμε να μας δώσει ότι χρήματα είχε πάνω του

και του ψειρίσαμε και κάτι άλλα πράματα. Αλλά στην τελική όταν φτάσαμε είχε ακυρωθεί η συναυλία.

Ποτέ δεν ξέραμε τι να περιμένουμε.

Θα ήταν σε καμιά στοά; Σε κάνα υπόγειο;

Σε κανενός τη δουλειά;

Όταν μαθαίναμε ότι κάποιος είναι ιδιοκτήτης εμπορικού κέντρου

ή έχει συγκρότημα διαμερισμάτων ή κάποιους που μετακομίζανε

πηγαίναμε και τους λέγαμε

ότι θα κάνουμε συναυλία σήμερα

και καλούσαμε τους πάντες.

Οι δισκογραφικές ενδιαφέρονται να βγάλουν φράγκα, κόκα, γκομενάκια.

Και στ' αρχίδια τους όλα τ' άλλα.

Εμείς όμως είμαστε εναντίων αυτού.

Είμαστε το αντίθετο.

Η βιομηχανία ευτελίζει την μουσική, για να διευρύνει το καταναλωτικό της κοινό.

Σε φάση, "Αγόρασε κάτι κι ας είναι και άχρηστο".

Γι' αυτό και κάποιοι καλλιτέχνες,

ψαρώνουν αρχικά και μετά λένε διάφορα

του στύλ "Ντάξει μωρέ και τί να κάνουμε τώρα;"

"Ξεπουληθήκαμε μεν αλλά τώρα βγάζουμε εκατομμύρια".

Και προσπαθούν να το αποκρύψουν.

Δεν υπήρχαν δισκογραφικές πίσω απο τις μπάντες,

για να τις στηρίζουν και να ενδιαφέρονται.

Και γι΄αυτό τα πράγματα γινόντουσαν σε πολύ βασικό επίπεδο.

Ήμασταν υπεύθυνοι για τα πάντα.

Να οργανώσουμε λαϊβάκια, να φτιάξουμε κάνα περιοδικό.

Δεν μας απασχολούσε μόνο η σκηνική μας παρουσία.

D.I.Y. Κάντο μόνος σου.

Αν θες να πάς κάπου, πήγαινε.

Αν θες να δημιουργήσεις οτιδήποτε, κάντο μόνος σου.

Οι ηχογραφήσεις τότε ήταν σε φάση, "Για παίξτε το κομμάτι" "Ντάξει τό' χουμε"

Δεν έπαιζε να πούμε,

"Για να το ξαναπάμε άλλη μία"

Δεν υπήρχε περίπτωση. Ήταν μια κ' έξω.

Οι δίσκοι τότε γράφονταν σε μία μέρα.

Γράφαμε, μιξάραμε και τους διανέμαμε.

Επειδή δεν είχαμε αρκετό χρόνο να συλλογιστούμε την όλη δημιουργία του τραγουδιού,

βασιζόμασταν κυρίως στην ενέργεια

που βάζαμε στην σκηνική μας παρουσία, όταν παίζαμε συναυλίες

και αν ήμασταν καλοί

τότε κομπλέ.

Έπρεπε να βασιστούμε στη δημιουργικότητά μας.

Και να καταφέρουμε να αποδώσουμε στις συναυλίες μας, με τρόπο

που να ανταποκρίνεται στην έκφραση που θέλαμε να δώσουμε.

Και έτσι ήταν στις αρχές.

Μόνοι μας φτιάξαμε τους πρώτους μας δίσκους.

Το πρώτο μας σιγκλάκι "Pay to Cum", το πληρώσαμε απ ΄ τις τσέπες μας.

Ένας φίλος μας, που δούλευε σε μια εταιρία εκτυπώσεων,

μας τα εκτύπωνε με τις ώρες

και μετά καθόμασταν και τα διπλώναμε και βάζαμε τους στίχους,

όλα μόνοι μας.

Ήταν λες και είχαμε να το κάνουμε αυτό για εκατομμύρια δίσκους,

αλλά στην πραγματικότητα ήταν μόνο χίλιοι. Και δεν τους κάναμε και όλους.

Στην ουσία τα κάναμε όλα αυτά σε 500 δίσκους.

Είχαμε σιγκλάκια που γουστάραμε από την Αγγλία,

και ξεκολλούσαμε τα εξώφυλλα

για να καταλάβουμε τον τρόπο κατασκευής τους. Τα ξεδιπλώναμε.

Και στην ουσία ήταν ένα χαρτί

7 ίντσες με κάτι πτερύγια,

που τα δίπλωνες μέσα στο χαρτί

και όταν το δίπλωνες όλο το κολλούσες.

Και καταλάβαμε πώς να το κάνουμε.

Έτσι παίρναμε ένα κομμάτι χαρτί 11 επί 14 ιντσες,

φτιάχναμε το περίγραμμα και μέσα στο περίγραμμα βάζαμε το εξώφυλλο.

Μετά το πηγαίναμε στο τυπογραφείο και τους λέγαμε να μας το εκτυπώσουν όπως είναι.

Και μετά το κόβαμε με ψαλίδι

και τα διπλώναμε με κόλλα.

Το κάναμε αυτό για τουλάχιστον 10.000 δίσκους άνετα. Κάθε επτάιντσο.

Το κάναμε χειρονακτικά. Κόβαμε και διπλώναμε.

Δεν ξέραμε. Τότε μαθαίναμε

Οι πρώτες συναυλίες μας ήταν σε πάρτυ στο South Bay

και στην Hermosa Beach. Και το κάναμε έτσι για πολύ καιρό,

γιατί δεν βρίσκαμε πουθενά αλλού να παίξουμε.

Εδώ έγινε η δεύτερη συναυλία των Black Flag και η πρώτη δικιά μας.

Είναι διαμερίσματα τώρα. Αυτά τα τέσσερα.

Ήταν κάτι σαν πνευματικό κέντρο και είχαν παίξει και οι AIIey Cats. τότε

και οι Descendents για πρώτη φορά. Ήταν ακόμα 14, 15 χρονών.

Πάντα υπήρχε κόσμος που άραζε είτε είχε λάιβ είτε όχι.

Και μιά μέρα έρχεται ένας πιτσιρικάς και μου λέει "Ξέρεις είμαι και εγώ σε μία μπάντα...

...και είμαστε και πολύ hardcore, τίγκα...

γρήγορο πάνκ κ' έτσι".

Και εμείς του είπαμε "καλή φάση, πώς λέγεστε;"

Και μας απαντάει "Black Flag". Ήταν ο Κίθ Μόρρις.

Και εμείς είμασταν σε φάση "Τί, σαν το σπρέυ για τις κατσαρίδες;"

Οι BIack FIag συμπεριφερόντουσαν πολύ λιτά,

απέριττα αλλά και πολύ σοβαρά

και αυτό σε έκανε να τους σεβαστείς.

Είχαν λογότυπο, είχαν ύφος. Τις τέσσερις μπάρες.

Ήταν και πολύ γαμάτοι.

Ήταν πολύ σφοδροί, πολιτικοποιημένοι.

Πολοί διανοούμενοι τύποι,

αλλά και πολύ άγριοι, κτηνώδεις,

πολύ τούμπανοι.

Οι BIack FIag έφεραν το προαστιακό στοιχείο στο πάνκ

και συνέβαλαν καθοριστικά στην εξέλιξη του πανκ εκείνη την περίοδο.

Η σκηνή τότε στο Los Angeles εξαπλώθηκε,

λές και έριξες έναι κουβά με νερό.

Ξαφνικά δεν ήταν πιά μόνο στο Hollywood.

Αλλά περισσότερο στη Ventura County, στο Valley,

στο Orange County,

στο South Bay, απ, όπου και καταγόμαστε,

που βρίσκεται 25 μίλια νότια του Los Angeles.

Ανήκει μεν στην κομητεία του LA, αλλά είναι η περιοχή με τις παραλίες.

Η Εκκλησία ήταν μια κοινότητα, μια χίπικη κοινότητα,

ένα κέντρο τεχνών και χειροτεχνιών.

Ήταν στη Hermosa Beach. Περίπου ένα τετράγωνο από την παραλία.

Όμορφο κτήριο, ιδανικό για τις ανάγκες μας,

για πάρτι, να παίζουμε δυνατά μουσική αργά το βράδυ.

Στα πάρτι της Εκκλησίας διαμορφώθηκε το συγκεκριμένο στυλ του ήχου

όλης εκείνης της περιοχής.

Βρισκόμαστε στο BIack Hole.

Και στην ουσία εδώ άρχισε η πανκ σκηνή του Fullerton.

Εδώ αράζαμε όλοι.

Ερχόμασταν για να ξεφύγουμε από τους γονείς μας και τα σχετικά

Και για να ξυδιαστούμε.

Ήμασταν απογοητευμένοι και προσπαθούσαμε να βρούμε διέξοδο

από τη μίζερη προαστιακή καθημερινότητά μας.

Οι Adolescents ήταν πολύ αντιπροσωπευτικοί της κατάστασης στο LA.

Απογοητευμένοι μικροαστοί,

που τους ήταν δυσάρεστο να σηκωθούν το πρωί

και μισούσαν τα πάντα γύρω τους.

Προσπαθούσα, μέσω των δίσκων μας,

να καταργήσω την ύπαρξή μου,

σαν κάτοικο του Orange County.

Να γνωστοποιήσω αυτό το περιβάλλον

και να αποστασιοποιηθώ από αυτό.

Ο Tony ήταν εξαρχής εξαιρετικός ερμηνευτής.

Σαν να είχες βάλει μία γάτα σε σακούλα, την ανακινούσες

και στη συνέχεια την πετούσες στο κοινό.

Κάπως έκατσε και παίξαμε σε μια συναυλία με τους Germs.

Και ο Eddie από τους Subtitles, που είχε πολλά κονέ στο LA,

μας ανακοίνωσε εκείνο το βράδυ ότι θα μας μανατζάρει. Δεν μας ρώτησε κάν.

Και ήταν πολύ καλός.

Μας άνοιξε πολλές πόρτες, μας καβάτζωσε καλά.

Και μας έσπρωχνε και πιαχά.

Για κάποιο λόγο, όλοι οι σερφάδες ήταν γάμησέ τα.

Τους αποκαλούσαν HBs, από το Huntington Beach δηλαδή

και φορούσαν πέτσινα μπουφάν και μπότες που τους είχαν βάλει

αλυσίδες και μπαντάνες.

Ήταν οι κάγκουρες του σχολείου οι οποίοι ανακάλυψαν το πάνκ.

Και γι' αυτό είχαν ακόμα την νοοτροπία "Τι κοιτάς ρε;"

Στην ουσία η μουσική αποτελούσε το σκηνικό του να είσαι γάματα.

Ο Jack Grisham ήταν ο Iggy Pop του LA hardcore.

Έβγαινε στη σκηνή,

τέρμα μασκαρεμένος με μακιγιάζ στο πρόσωπο και φόρεμα,

αλλά έτσι και τον κορόιδευε κανείς τον έσπαγε στο ξύλο.

Ήταν πολύ σκληρός.

Σκας στο σπίτι κάποιου, αρχίζεις τα ξύδια

και στη συνέχεια πετάτε γλάστρες ο ένας στον άλλον,

κάνεις διάρρηξη στο δωμάτιο των γονιών,

κατουράς τις ντουλάπες,

ψειρίζεις πράματα,

κλέβεις πιστωτικές κάρτες.

Ξεκινάει καβγάς στην κουζίνα και χώνονται όλοι,

Το σπίτι γίνεται πουτάνα, η μπάντα παίζει,

σκάνε μπάτσοι και αντί να τρέξουμε

είμαστε σε φάση "Ντού ρε".

Και τους την πέφτουμε.

Είχε έρθει μια φορά ένας σε μια συναυλία και δεν είχε λεφτά για την είσοδο.

Και ήθελε να μπει χωρίς να πληρώσει, δωροδοκώντας με, με δύο αυτοσχέδιες βόμβες.

Θυμάμαι τον Mike να μου τη λέει. "Γιατί να σε βάλω μέσα στο έτσι;

Τί το ιδιαίτερο έχεις εσύ;"

Και του λέω "Νά, γιατί έχω μια βόμβα. Ορίστε.

Έχω δύο. Άμα θες πάρε τη μία".

Και μου λέει "Και που το ξέρω εγώ ότι δουλεύουν;"

Και του λέω "Ντάξει, τσέκαρε".

Και πάω λίγο πιο κάτω,

βάζω μία βόμβα σε μια γκαραζόπορτα

και την ανατίναξα.

Το ότι ήμουν βίαιος, κλέφτης και δε συμμαζεύετε,

ήταν μέρος του κόσμου μου.

Σε φάση " Έτσι κάνουμε εμείς,

εκείνη η τύπισσα λιποθύμησε και την κατουρησα στη μάπα. Καί; Και τι μ' αυτό;"

Από τις πρώτες φορές που βγήκαμε εκτός πόλης,

πήγαμε στο San Francisco.

Οδηγήσαμε μέχρι εκεί, με όλους τους φίλους μας

στριμωγμένοι σε όσα αυτοκίνητα είχαμε.

Κάπου 20 με 30 παιδιά από τη σκηνή του LA

και παίξαμε σε μια συναυλία

με τους Dead Kennedys στο Mabuhay Gardens.

Και ενώ παίζαμε οι δικοί μας κάνανε τα δικά τους στο pit.

Ακούγεται υπερβολικό όταν σου λένε την ιστορία.

Ακούγεται σαν " Ναι καλά, τα βγάζεις απο το μυαλό σου".

Όχι. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.

Ρώτα τον Ian. Ρώτα τον Hetson. Ρώτα τον Keith Morris.

Οι Circle Jerks ξεκίνησαν να παίζουν και το μόνο που έβλεπες ήταν γροθιές

και ντόπιους του San Francisco να πέφτουν στο πάτωμα.

Τότε έκαναν ακόμα pogo στο San Francisco.

Και σκάσαμε εμείς με τους δικούς μας και τα γαμήσανε όλα.

Ο παραγωγός είχε φρικάρει.

" Τί είναι αυτά, φέρατε αυτά τα τρελόπαιδα και καταστρέφουν τα πάντα και τσακώνονται".

Και εμείς του είπαμε "Όχι δεν τσακωνόμαστε, έτσι κάνουμε στο LA".

Και έκαναν και stage diving.

Κανείς δεν είχε ξαναδεί κάτι τέτοιο. Και έτσι ήταν κάπως κουλ.

Χτυπούσαν κόσμο. Ένας μπράβος κόπηκε.

Πολύ αίμα. Βία πριν τη συναυλία.

Κυνήγησαν έναν τύπο κάτω από ένα αμάξι

και προσπαθούσαν να τον τραβήξουν έξω για να τον δείρουν.

Ποτέ δεν είχα δει κάτι τέτοιο.

Είχαν τρομοκρατήσει τους πάντες.

Είχε τεράστιο αντίκτυπο σε εμάς. Γι 'αυτό και, φυσικά, όταν γυρίσαμε πίσω στη σκηνή στο DC,

όταν οι μπάντες έπαιζαν το κοινό ήταν...

Και εμείς ήμασταν...

Ξέρεις, χωνόμασταν στους άλλους με αγκωνιές στα κεφάλια.

Οι άλλοι μας έλεγαν "Καλά ρε μαλάκες, τι κάνετε;" Και εμείς σε φάση "Να ρε τι κάνουμε!"

Ξαφνικά έγινε πολύ άγριο.

Μέσα σ' ένα δυβδόμαδο κάθε αρσενικό στην εφηβεία, είναι σε αυτό το πλήθος

και όλοι οι μπράβοι τις τρώγανε.

Εγώ και φίλοι μου τους λέγαμε Washifornians,

επειδή εισήγαγαν εντελώς το στύλ της Δυτικής Ακτής στο DC.

Αυτό επηρέασε τον ήχο στο DC, αυτό και οι Bad Brains.

Ο συνδυασμός αυτών των στοιχείων συνέβαλε στη δημιουργία του ήχου του DC.

Έπρεπε να καταλήξουμε σε μια γωνία

ή κάποιο είδος προσέγγισης

πολύ ριζοσπαστικό και δημιουργικό,

αλλά και παραδοσιακό ταυτόχρονα.

Και κάτι που οι άνθρωποι θα είναι σε θέση να συσχετιστούν καθολικά.

Δεν ήταν κάτι το μουσικό, ούτε κάτι το διασκεδαστικό.

Βγάλαμε τα ριφάκια μας, είχαμε και το μήνυμα που θέλαμε να περάσουμε

και έμενε μόνο να καταφέρουμε να τα αποδώσουμε.

Οι Bad Brains ήταν η μπάντα που όλοι φοβόντουσαν να παίξουν μαζι.

Γιατί ξέρεις, το κοινό, θα σε κράζανε να κατέβεις απο τη σκηνή!

Ήταν τέζα, δυνατοί, αφοσιωμένοι

και παρουσίαζαν μια απίστευτη συναισθηματική ατμόσφαιρα,

ενώ ταυτόχρονα παίζανε πολύ τεχνικά,

με εξαιρετική ακρίβεια,

με καινοτόμες μελωδίες

και ακολουθία ακόρντων

και πάνω απ' όλα ο HR,

ο μανιακός τραγουδιστής

να χορεύει σε όλη τη σκηνή, να ουρλιάζει και να κραυγάζει

και να δίνει την ψυχή του στο μικρόφωνο.

Όταν ήμουν έφηβος έκανα ακροβατικά.

Και γι' αυτό όταν ήμουν στην σκηνή,

η ένταση της μουσικής ήταν τόσο τεράστια και ενεργητική,

που με έκανε να θέλω να πηδήξω στο κοινό

ή να κάνω κωλοτούμπες στον αέρα

και άλλα τέτοια. Και από εκεί προερχόταν

αυτό το αίσθημα ελευθερίας.

Ήταν πραγματικά ενθαρρυντικό. Με έκανε να συνειδητοποιήσω

ότι έπρεπε να το πάρω πιο σοβαρά και να μην αρκούμε σε κάτι μέτριο.

Τους θυμάμαι, πιτσιρικάδες, όταν ερχόντουσαν στις συναυλίες μας,

εκεί γύρω στα 13, 14, 15.

Και ήθελαν να ξεκινήσουν μια μπάντα, τους Teen Idles.

Ήταν πολύ ενθουσιώδεις, αλλά δεν μπορούσαν ακόμα να παίξουν καλά.

Ξέρεις, το να παίζω μπροστά στους Bad Brains, με άγχωνε πολύ.

Μου ήταν δύσκολο και ήμουν σε φάση

" Ά, το κωλόμπασο φταίει,

" και ο ενισχυτής που είναι σάπιος."

Όταν όμως το έδωσα στον Darryl, συνειδητοποίησα ότι

Ήταν σίγουρα θέμα παίχτη.

Είχα μεγάλα σχέδια για αυτούς τους φοιτητές,

όπως τους αποκαλούσα, ή μαθητευόμενους.

Και το ενδιαφέρον τους ήταν άμεσο.

Τους παρέπεμψα στη Βίβλο και σε ένα άλλο σπουδαίο βιβλίο,

του Napoleon Hill, που λέγεται "Think And Grow Rich ".

Η αρχή αυτού του βιβλίου, ήταν απλά μια θετική επιρροή.

Και αυτό ήταν ο καταλύτης που μας έκανε να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στο θεό.

Δεν ήταν σαν τον L. Ron Hubbard,

αλλά περισσότερο έννοιες της εξουσίας της θετικής σκέψης.

Δε με νοιάζει τι λες, δε με νοιάζει τι κάνεις,

εμείς κρατάμε τη στάση μας.

Δε με νοιάζει το τί μπορεί να γνωρίζεις. Απλά δεν με νοιάζει. Δεν μας αγγίζεις.

Έχεις το PMA. Έχεις το PMA.

Όπως τότε που λέγαμε.

Κρατάμε αυτή τη στάση ζωής.

Με αυτό το τραγούδι θέλαμε να τονίσουμε οτι,

είμαστε στην πανκ φάση.

Είναι μια αυτοαπεχθάνουσα πόλη. Είναι μια παροδική πόλη.

Αν είσαι απο εδώ και κάτσεις εδώ, τότε κράτα γερά.

Έτσι πρέπει. Γιατί τα πράγματα πάνε κ' έρχονται.

Κάθε τέσσερα χρόνια που αλλάζει ο πρόεδρος, κάποιο άλλο αρκίδι έρχεται.

Έχει σημασία ποιοί είναι γονείς σου, στην Washington του 1980.

Γιατί είναι εδώ;

Με τι ασχολούνται; Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα

να εμπλέκονται με την τωρινή κυβέρνηση,

ή σε ένα απο τα μεγάλα κολλέγια εδώ,

ή στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, με κάποιο τρόπο.

Ο πατέρας μου ήταν γερουσιαστής

από την πολιτεία της Hawaii.

Το Georgetown Day School ήταν ένα ιδιωτικό σχολείο. Χιπποσχολείο.

Δεν χρειαζόταν να φοράς παπούτσια, μπορούσες να φέρεις τον σκύλο σου.

Μιλούσες στους δασκάλους σου στον ενικό.

Έτυχε να είμαι στο σωστό σχολείο τη σωστή ώρα

και έτσι μπήκα στους Minor Threat.

Η πρώτη μας συναυλία ήταν σε ένα πάρτι στην 1929 Calvert Street,

οπού θα ανοίγαμε για τους Bad Brains,

τους οποίους δεν είχα ξαναδεί να παίζουν και θεωρούνταν η μεγαλύτερη μπάντα στον κόσμο.

Πολλοί ισχυρίζονται οτι "Οι Minor Threat ήταν πολύ απλή μπάντα."

Οι Minor Threat δεν ήταν μια απλή μπάντα. Ήταν ωραία μουσική.

Ήταν καλή μπάντα.

Για παιδιά 16, 17 χρονών ήταν πολύ γαμάτοι.

Το παίξιμό τους, ήταν ανήκουστο. Ήταν κάτι το καινούργιο.

Υπερασπίζομαι όλους μου τους στίχους.

Αλλά ξέρω ότι, όταν έγραφα το Guilty Of Being White,

μεγαλωμένος στην Washington, DC, η οποία στην πλειοψηφία της κατοικείται από μαύρους

και επειδή πήγα σε δημόσιο σχολείο

ξέρω ότι όταν έγραφα αυτό το τραγούδι έγραφα ένα αντιρατσιστικό τραγούδι,

επειδή τραγουδούσα ένα τραγούδι που περιέγραφε το να είσαι μειοψηφία.

Στο γυμνάσιο ήμουν στο 10% των λευκών παιδιών

και στο λύκειο ήμασταν 25%.

Και ξέρω ότι όταν έγραψα αυτό το τραγούδι, ήθελα απλά να πω ότι,

"Είμαι ένοχος απλά επειδή είμαι άσπρος. Μην με κρίνεται από το χρώμα του δέρματός μου."

Είναι αντιρατσιστικό. Ξεκάθαρα.

Πού να ήξερα ότι θα το άκουγε αυτό ένας μαλάκας Πολωνός ναζί

15 χρόνια μετά και θα μου έλεγε

"Μπράβο σου που υπερασπίζεσαι τους άσπρους;" Που να τo' ξερα;

Και καθώς περνιόμουνα για πολύ πάνκης,

πήγα μια φορά σε μια συναυλία στην DC να δω τους SOA και τους Untouchables.

Πρώτη φορά πήγαινα σε hardcore συναυλία.

Και μπαίνω μέσα και μένω μαλάκας! "Τί κάνουν αυτοί εδώ ρε μαλάκα; Θα σκοτωθούνε."

Είχα χεστεί πάνω μου, αλλά γούσταρα κιόλας.

Και ήμουν σε φάση, "Σ' αυτή τη σκηνή θέλω να ανήκω."

Αλλά αυτοί οι τύποι ήταν από την περιοχή DC.

Εκεί ζούσαν και λεγόντουσαν "Πάνκηδες της Georgetown".

Ο Ian MacKaye και ο αδερφός του ο AIec και όλο το crew

και ο Henry Warfield πριν γίνει Henry Rollins.

Και ξέρεις, ήθελα να είμαι σαν αυτούς.

Η Georgetown ήταν μια μοντέρνα εμπορική περιοχή.

Και όταν μας αποκαλούσαν πάνκηδες της Georgetown,

το έλεγαν προσβλητικά.

Φυσικά όμως, εμείς το πήραμε σε φάση, "Ναί ρε, είμαστε πάνκηδες της Georgetown."

Και αρχίσαμε να αυτοαποκαλούμαστε έτσι.

Όταν οι Circle Jerks και οι Black Flag έκαναν περιοδείες,

ασκούσαν μεγάλη επιρροή, μέσω της μουσικής τους.

Έτσι από κάθε σκηνή που περνούσαν, ξαφνικά ξεφύτρωναν μπάντες.

Και οι μπάντες άρχισαν να δικτυώνονται.

Γνωριστήκαμε με τον Henry Rollins,

ο οποίος είχε έρθει απο την Ουάσιγκτον

σε μια συναυλία μας στη Νέα Υόρκη.

Και όταν επιστρέψαμε στη Νέα Υόρκη για δεύτερη φορά,

ήταν πάλι εκεί και τα λέγαμε.

Μας φάνηκε καλό παιδί

και έδειξε ενδιαφέρον για αυτό που κάναμε.

Τους είπα να "Ρε μάγκες, γίνεται να παίξετε το τραγούδι Clocked In",

το οποίο μιλούσε για το ότι έπρεπε να πάς στη δουλειά, "Γιατί πρέπει να πάω για δουλειά;"

Και ο Dez είπε "Λοιπόν, το επόμενο είναι αφιερωμένο στον Henry,

που πρέπει να πάει για δουλειά."

Και αφού κατάλαβε ότι κοιτούσα παρακλητικά το μικρόφωνο είπε,

"Και θα το τραγουδήσει ο Henry."

Έτσι ο Henry Rollins ανέβηκε στην σκηνή και τραγούδησε το Clocked In.

Και την επόμενη μέρα του τηλεφώνησαν

και ρώτησαν "Θες να τραγουδάς στους BIack FIag;" Και μετακόμισε στο LA.

Έτσι έγινε. Αυτή είναι η ιστορία. Και εμείς ήμασταν μάρτυρες

Μια μέρα που είχαμε "ρεπό", είχα βγει για μπαρότσαρκα

και μαλακιζόμουνα

Και είδα τους άλλους και μου είπανε,

"Θέλουμε να ζητήσεις απο αυτόν τον Henry να μπεί στην μπάντα."

Την επόμενη μέρα, με πήρε τηλέφωνο στο μαγαζί που δούλευα, ο Greg Ginn.

Μου είπε ότι, "Ψάχνουμε για τραγουδιστή...

...ο Dez δεν θέλει πια να τραγουδάει. Θέλει να παίζει κιθάρα...

...Σε θυμόμαστε από τις προάλλες . Μας αρέσει το σιντάκι σου με τους SOA.

Ψήνεσαι να έρθεις για οντισιόν για να μπεις στους BIack FIag;"

Και του είπα, "Ναι, αμέ." Ήμουν τρομοκρατημένος.

Αλλά στην τελική τι είχα να χάσω; Είχα μια δουλειά που πλήρωνε 3.50$/ώρα

και όταν μου δόθηκε η ευκαιρία είπα ναι.

Πήγα λοιπόν πάνω, κάναμε δύο φορές πρόβα το σετ τις μπάντας,

μετά κάνανε ψηφοφορία και με δέχτηκαν στη μπάντα.

Και ήταν καταπληκτικά νέα αυτά για μένα.

Ήμουν ακόμα επιφυλακτικός για το όλα θέμα.

Ήταν μεγάλη απόφαση για μένα. Και πήρα τον Ian και του είπα τι παίζει.

Τον ρώτησα "Ποιά είναι η γνώμη σου;"

Και μου είπε "Πλάκα κάνεις ρε μαλάκα; Πήγαινε. Και γαμώ τις φάσεις θα' ναι."

Και αυτό ήθελα να ακούσω, τον Ian MacKaye να μου δίνει το πράσινο φώς.

Δεν με νοιάζει τι λένε οι άλλοι.

Όταν οι ΒIack FIag πήρανε Henry Rollins, αυτή η συγχώνευση γάμησε.

Τί μπάντα.

Με τον Rollins να τραγουδάει και τον Dez να παίζει ρυθμική κιθάρα,

ήταν ασταμάτητοι.

Απέπνεαν και γαμώ τις απελπισίες...

...ιδρώτας... (κλάιν-μάιν)

...αυτό σου έρχεται στο μυαλό... (κλάιν-μάιν)

...ένα υπόγειο γεμάτο απελπισία... (κλάιν-μάιν)

...και τίγκα...ουρλιαχτά... (κλάιν-μάιν)

Ο Henry ήταν το πρόσωπο της μπάντας

και γι΄ αυτό και δεχόταν πολύ περισσότερη κατάχρηση.

Ασυζητητί.

Το πρώτο λάιβ του με τους BIack FIag έγινε εδώ...

...και ο μαλάκας ο Tony Chuco απλά σκάει...

...και του παίζει μια στα μούτρα. Του' σπασε τη μύτη, έτρεχαν αίματα.

Και του λέει "Καλώς ήρθες στο San Diego." Της πουτάνας έγινε.

Ερχόταν αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με το τί εστί πανκ για τον κάθε βλαμμένο

και αυτό συμπεριλάμβανε βία και αθλιότητα και πήρε το βάρος αυτό.

Κάποιοι πίστευα οτι γούσταρε που τις έτρωγε.

Είχαμε το χάρτη του hardcore. Και σε κάθε πόλη είχαμε μια μπάντα.

Στο San Diego, δεν σκέφτομαι ζωολογικούς κήπους.

Σκέφτομαι ένα πράγμα. τους Battalion of Saints.

Στο Reno, της Nevada. Δεν σκέφτομαι τα καζίνο. Σκέφτομαι τους7 Seconds.

Στο Portland, του Oregon, ούτε που ξέρω τι υπάρχει εκεί.

Ο Gus Van Sant; Σκέφτομαι τους Poison Idea.

Στις μέρες με τους BIack FIag, έμενες σε μια σειρά από πατώματα.

Όχι σε ξενοδοχείο, γιατί δεν έπαιζαν φράγκα,

μέναμε με τους The Effigies, μέναμε με τους Hόsker Dό.

Μέναμε σε όποιον ήταν στο Seattle.

Και είχαμε όλες αυτές τις συμμαχίες.

Αν ήξερες τα παιδιά από τους SS Decontrol, σου δάνειζαν τον εξοπλισμό τους.

Στο DC, φυσικά κάθε μπάντα μας βοηθούσε γιατί τους γνώριζα,

επειδή είμαι από το DC.

Είχαμε συμμάχους στη Νέα Υόρκη,

στο San Francisco,

στο Vancouver μέναμε στο σπίτι του Joey Shithead.

Πάντα είχαμε φίλους παντού.

Αυτοί πηγαίνανε σε μέρη

που δεν υπήρχαν πάνκηδες.

Σε φάση "Θα παίξουμε

"και περιμένουμε να έρθει όποιος ενδιαφέρεται σε ακτίνα 200 μιλίων."

Κοιμόμαστε, όχι απλά στο πάτωμα αλλά και κάτω από το νεροχύτη.

Οι BIack FIag είχαν κλείσει πρόβα

στις 8:00 π.μ.

το πρωί τον χριστουγέννων του 1981.

Στις 8 το πρωί, χριστουγεννιάτικα.

Να κάνουν πρόβα!

Αλλά αφού είναι για τους BIack FIag, τί να κάνουμε;

Ναι αυτό ήταν τυπικό των BIack FIag.

Σκάγαμε πρωί πρωί και ετοιμαζόμασταν για πρόβα,

επειδή είχαμε τρείς μέρες να παίξουμε.

Αυτός ήταν ο τρόπος των BIack FIag. Πολύ πρόβα.

Είμαι ο αιδεσιμότατος Ηank Peirce,

και αυτή είναι η κλάιν μάιν εκκλησία του Medford.

Και εγώ ο κλάιν μάιν παππάς.

Όποτε συναντάω παπαροκάδες,

είναι όλοι σε φάση, "Ά ναι, τότε που ήμουνα ακόμα αμαρτωλός,

"αλλά μετά βρήκα τον κύριο."

Αλλά εγώ δεν είμαι έτσι. Τώρα βέβαια έχω βολευτεί.

Αλλά συνεχίζω να είμαι το ίδιο παπάρας όπως παλιά (μπορεί και περισσότερο).

Στην πρώτη μεγάλη hardcore συναυλία που πήγα,

γινόταν της κακομοίρας. Έπαιζαν οι Circle Jerks.

Μπαίνω μέσα και λέω, "Μαλάκα, τί γίνεται εδώ;"

Ταυτόχρονα όμως ένιωθα μια,

εσωτερική γαλήνη και είπα στον εαυτό μου, "Εδώ είμαστε."

Πάρα πολλοί καλλιτέχνες παρακινούν το κοινό να μαστουρώσει.

Παντού και σε κάθε είδος μουσικής,

όλοι έλεγαν, "Πιες ρε."

Είτε ο Eric CIapton που τραγουδούσε για κόκα,

ή o Lou Reed που τραγουδούσε για ηρωίνη.

Όλα σε παρακινούσαν να μαστουρώσεις. Να παρτάρεις κλασμένος.

Πολλά παιδιά όμως...

έψαχναν κάποιον να τους πει το αντίθετο.

Το Straight Edge ήταν ένα ωραίο αίσθημα,

του στυλ, "Δεν πρόκειται να κάνω τα ίδια λάθη με τους γύρω μου."

Ή στην τελική...

"Μισώ τους ανθρώπους γύρω μου τόσο πολύ,

"που θα κάνω το ακριβώς αντίθετο από αυτούς."

Απευθυνόταν σε μια ολόκληρη γενιά παιδιών που, μόλις είχαν δει τα '70s.

Και έβλεπαν παιδιά στο σχολείο να μαστουρώνουν

τρείς φορές την ημέρα

και να καίγονται από πολύ μικρή ηλικία.

To να ανακαλύπτεις παιδιά σε όλη τη χώρα

που δεν γούσταραν ξύδια ή ντρόγκια

και δεν τα έβλεπαν σαν κάτι κουλ

και τα ανέφεραν όλα αυτά στη μουσική τους, μας έκανε να ταυτιστούμε με αυτό.

Ήμασταν παιδιά, πολύ τσογλάνια.

Έξυπνοι, εχθρικοί και νηφάλιοι.

Θυμάμαι τον HR, από τους Bad Brains, να με τραβάει στην άκρη

και να μου λέει. "Ian, μόλις γυρίσαμε από περιοδεία...

"και πολλά παιδιά ανά τη χώρα, θέλουν να μάθουν.

"Πρέπει να βγεις και να τους πεις.

"Με ρωτάνε για την πάρτι σας,

"Αφού το ξεκινήσατε πρέπει και να το τελειώσετε."

Για τη φάση με το straight-edge.

Και εγώ ήμουν σε φάση, "Γάμησέ τα. Πολύ βαρύ."

Η επιρροή των Minor Threat συνεχίστηκε στη Βοστόνη μέσω των SSD.

Νομίζω όμως ότι αυτό που έκανε η Βοστόνη στους Minor Threat...

Οι Minor Threat είχαν...

έναν κόσμιο τρόπο όταν έλεγαν στους άλλους να μην πίνουν.

Αλλά ο τρόπος που φιλτραρίστηκε πάνω στη Βοστόνη,

ήταν κακός.

Συνειδητοποίησα ότι έφτασε η ώρα να ξεκινήσουμε κάτι.

Η πόλη έχει γίνει πολύ στεγνή

με όλους τους new-wave παπάρες και τις νεο-ρομαντικές σαχλαμάρες

ενώ η σκηνή έπρεπε να χτιστεί σε διαφορετική βάση.

Όσον αφορά τη δική μας βάση...

κομμένα τα πάρτι.

Κανείς δεν πίνει ούτε καπνίζει στις συναυλίες μας.

Και αν το κάνουν, καλύτερα να το κάνουν πίσω από την πλάτη μας.

Δεν μας έβλαψε το γεγονός ότι ο AI Barile έκανε τα κουμάντα,

ο οποίος είναι σαν θωρηκτό.

Ήταν πολύ ντερέκι. Αυτός ήταν ο υπεύθυνος.

Σε φάση, "Εσείς εκεί που πίνεται ξύδια,

"είστε απο το Norwood. Ντάξει κομπλέ. Ελάτε μέσα. Ναι ντάξει, να' στε καλά."

Ήμουν περήφανος Βοστονέζος με αθλητική νοοτροπία.

Από τότε που ήμουν κάγκουρας και έπαιζα χόκεϊ.

-Καγκουρο-χοκεήστας. -Ναι αυτής της νοοτροπίας.

Ο AI είναι παίχτης του χόκεϊ που,

παράτησε το μπαστούνι του και έπιασε την κιθάρα.

Τέτοια φάση.

Έλα μωρή ομάδα!

Και έτσι προσέγγιζε την κιθάρα.

Τον θυμάμαι να στέκεται μπροστά από τον ενισχυτή του...

Το θυμάσαι έ; Έτσι...

"Λες να' χει χαλάσει το μεγάφωνο;

"Αυτό εδώ είναι μάλλον."

Και εμείς του λέγαμε από την άλλη μεριά του δωματίου "Ξεκόλλα ρε μαλάκα AI! Σκάσε επιτέλους "

Στάνταρ επειδή δούλευε στην GE, όλη μέρα σε ένα συνεργείο

γεμάτο με μύλους, τόρνους, φρέζες που δούλευαν ασταμάτητα.

Και πιθανότατα είχε συνηθίσει αυτή τη φασαρία.

Έτσι μου ακουγόταν η κιθάρα του.

Ο AI είχε συνεχώς προβλήματα με τον εξοπλισμό του γιατί όλο χαλούσε.

Σαν παιδιά όμως, το βρίσκαμε πολύ γαμάτο.

Σε φάση, "Είναι τόσο τούμπανοι που χαλάνε τα μηχανήματα.

"Δεν την παλεύουν με τους τρανούς τους SSD."

Αυτή η μπάντα είχε μεγάλη σοβαρότητα,

σε αντίθεση με τις περισσότερες τότε πανκ μπάντες.

Δεν ήταν ευχάριστη μπάντα.

Οι SSD ήταν περισσότερο κίνημα παρά μπάντα.

Ήταν σίγουρα κίνημα.

Απέπνεαν έντονη αύρα.

Οι fan τους ήταν αφοσιωμένοι.

Τώρα είχαμε μουσική στην περιοχή μας Είχαμε την Punk Rock σκηνή της Βοστόνης

Ήταν κάτι σαν σαν επιστράτευση.

πήγε στο ραδιόφωνο και είπε, “Ξεκινάμε μια σκηνή”

Αν ξεκινάνε μια σκηνή, θέλω να είμαι σε αυτή τη σκηνή

-Ποιος είναι? -Ο Springer

Ω, θεέ μου

Ξαφνικά γίνεται πολύ ενδιαφέρον

Ο James J? Σοβαρά?

Νομίζω πρέπει να ανοίξουμε με το Decontrol.

Μετά πάμε στο Drug Fools και μετά το Police.

Όχι το Police Beat αλλά το Police. Αυτό εδώ είναι το πρώτο set list που υπήρξε.

Okay, εδώ είναι, το Hardcore Punk Gallery East. Να το, το πρώτο μας show.

Πάμε. Αυτό ειναι το πρώτο, γιατί δεν μιλάς γι αυτό?

-Αυτό είναι το πρώτο. -Ναι, αυτό είναι.

Αυτό είναι το πρώτο, βλέπεις λεγόταν Hardcore Punk,

Δεν ήταν καν το όνομα της μπάντας

Μην φοράς κανενός άλλου. Έχουμε το δικό μας μπλουζάκι.

Και γαμώ δεν είναι?

Κοίτα τους, κοίτα τους.

-Σκατά. -”...ελευθερία η δώσε μας θάνατο”

Ήταν πραγματικά καλό show.

Εγώ και οι περισσότεροι φίλοι μου προερχόμασταν από διαλυμένες οικογένειες

Οπότε ήμασταν θυμωμένοι

Αλλά πραγματικά δεν ξέραμε για τι πράγμα ήμασταν θυμωμένοι

απλά αυτό, ξέρεις, η ζωή είναι σκατά, και εμείς είχαμε κολλήσει εδώ

Στο Brainttree της Μασαχουσέτης.

Κάποια παιδιά θα έγραφαν Gang Green στον τοίχο του σχολείου η κάτι τέτοιο και...

θα το εκτιμούσαμε και έτσι. Και μόλις γυρνούσαμε...

Κάποιος θα είχε γράψει από κάτω “είναι χάλια”, σωστά?

και μετά κάποιος άλλος θα έξυνε το “είναι χάλια

και θα έγραφε “είναι γαμάτοι” ή “είναι το νούμερο ένα”,

Και μετά κάποιος βάζει δύο μηδενικά μετά το ένα.

Ξέρεις... εκατό. Συμβαίνει κάθε φορά.

Όλη η εμπειρία με τους Gang Green ήταν για μας αυτό το συνεχές... Δεν ήταν θέατρο.

Ξέρεις, αυτό που ήμασταν πάνω στη σκηνή, το είχαμε όπου κι αν πηγαίναμε,

Και φαντάσου πόσο κουραστικό μπορεί να γίνει

γιατί είσαι μεθυσμένος όλη την ώρα, και συχνά έχεις θέματα με το νόμο

Γιατί δημιουργείς προβλήματα όπου πηγαίνεις.

Ήθελα να βγάλω την μπάντα Gang Green, αλλά δεν άρεσε σε κανένα άλλο το όνομα

Μάλλον, τους άρεσε το Jerry's Kids περισσότερο, δεν ξέρω.

Το DYS ήταν το τμήμα υπηρεσιών για τους νέους

το οποίο είναι ο οργανισμός στην Μασαχουσέτη που κυνηγάει τους ανήλικους εγκληματίες.

Νομίζω ένα από τα κλασσικά γεγονότα αυτής της γενιάς ήταν

το show των Negative FX που έπαιζαν μαζί με τους Mission of Burma στην τελευταία τους εμφάνιση.

Οπότε έχεις στην ίδια αίθουσα μπροστά σε χίλια άτομα,

έχεις τους Choke, τους Negative FX και όλο το Boston Crew

και έχεις και πεντακόσιους φανς των Mission of burma

Και μετά από δύο κομμάτια, εξελίσσεται σε εξέγερση.

Ο νόμος του ισχυροτέρου. Ο νόμος του ισχυροτέρου.

Δεν θα σταματήσουμε. Άντε γαμηθείτε!

Η καριέρα των Negative FX ήταν τόσο σύντομη. Έξι φυλλάδια, πέντε shows, ένας δίσκος.

Δεκαοχτώ κομμάτια.

Η Βοστόνη και η πρωτεύουσα ήταν πάντα έτσι, και δεν τους άρεσε η Νέα Υόρκη

και μετά, ξέρεις, να 'μαστε και εμείς στην μέση

Και έρχονταν πάντα στα show μας, σε όλα τα show.

Όταν πήγαμε στην Νέα Υόρκη ήταν πόλεμος.

Ήταν σαν, να σταματάς μπροστά από το Rock Hotel με το μαύρο βανάκι του Αλ.

Βγαίνουν όλοι έξω. Ξέρεις, έχουμε μαύρα “Χ”

στο πίσω μέρος των χεριών μας με Μαρκαδόρο.

την πρώτη φορά που ήρθαν ήμασταν

“Πω, γαμάτα, SSD, μπλα, μπλα” και αυτοί ήταν πολύ καλοί.

Ήταν όλοι cool. Ξέρεις, ήταν κάπως ντροπαλοί.

Την δεύτερη φορά που ήρθαν, προσπάθησαν να έχουν

μια πιο hard rock συμπεριφορά. Μάλλον άκουσαν για το στυλ της πρωτεύουσας ή κάτι τέτοιο.

Την τρίτη φορά που ήρθαν, έγιναν κομμάτια.

και τους στείλαμε σπίτι... τους στείλαμε πίσω στα προάστια

να ξανασκεφτούν τα σκατά τους, όπως, ξέρεις,

“Μην έρχεσαι στην Νέα Υόρκη και τα βάζεις μαζί μας, “

“Είμαστε συνηθισμένοι σε τσακωμούς με τύπους όπως τρελούς πορτορικανούς,

“που τους αρέσει να μαχαιρώνουν κόσμο, να μας την πέφτουν με όπλα, ρόπαλα,

μπαστούνια του χόκεϊ και άλλα τέτοια. “

Ήταν ζούγκλα.

και ήσουν στην πιο χαμηλή ανατολική πλευρά, και, ξέρεις, υπήρχαν οι Hells Angels,

υπήρχαν οι Hippies, και υπήρχαν και αυτοί οι ροκάδες,

Που απλά έπρεπε να πάρουν την αναγνώριση.

Δεν ήμασταν πλουσιόπαιδα παριστάνοντας τους Punks.

Ήμασταν σαν πραγματικοί punks που είναι ο εαυτός τους.

Κοιμόμουν σε γαμημένες καταλήψεις τα βράδια

με το pit bull μου, τον Lucifer, στο κρεβάτι μαζί μου

για να μην περάσουν οι γαμημένοι αρουραίοι από πάνω μου,

ξέρεις, και η πόρτα μου ήταν αμπαρωμένη με αλυσίδα.

κάναμε απλά αυτό που κάναμε, και δεν ξέραμε...

Εγώ δεν ήξερα, τι σκατά τεκμηρίωνα?

Εγώ να γίνομαι σκατά σε ένα show? Ξέρεις...

Τα παιδιά στην νέα Υόρκη ήταν σαν “wow, ήμαστε χάλια!”

“Δεν έχουμε λεφτά. Δεν ήμαστε έξυπνοι.

“δεν είμαστε όμορφοι. Έχουμε διάφορα κολλήματα.

“ήμαστε όλοι κατεστραμμένοι με τα ναρκωτικά.” Ξέρεις, είναι σαν

έχουμε δουλέψει πραγματικά σκληρά για να βάλουμε την Νέα Υόρκη στον χάρτη

Σαν σκηνή.

μετά από εκτεταμένη έρευνα και πηγαίνοντας στα club της σκηνής,

ανακαλύψαμε, από αξιόπιστες πηγές, ότι το καλύτερο πράγμα που θα έπρεπε να κάνουμε

Ήταν να πάμε στη Νέα Υόρκη

Όταν οι Bad Brains ήρθαν στην πόλη, άλλαξαν το πρόσωπο της μουσικής σε μια νύχτα.

Ο Jerry Williams μας κάλεσε στο προβάδικο και στούντιο ηχογράφησης του,

Και είπε, “Ξέρετε, μπορείτε να ζήσετε εδώ.

“αν χρειάζεστε ένα μέρος για να ηχογραφήσετε, ελεύθερα.”

171 Avenue A. Ήταν ένα εγκαταλελειμμένο υαλοπωλείο.

Το καθαρίσαμε και στήσαμε μια σκηνή στην μία μεριά

και ένα γυάλινο θάλαμο στην άλλη,

και αρχίσαμε να προβάρουμε εκεί,

Και αρχίσαμε να κάνουμε παράνομες συναυλίες εκεί τα σαββατοκύριακα.

Αυτό ήταν κάτι σαν το ξεκίνημα της σκηνής στην Νέα Υόρκη, όταν ήρθαμε.

Ξέρεις, αυτό ήταν το καταφύγειο. Αυτό ήταν το μέρος.

Και όλοι άραζαν και παίζαμε μουσική.

Μερικές φορές υπήρχαν ακόμα και κονσέρτα που κάναμε, ξέρεις.

Και ήμουν εκεί όταν οι Bad Brains ηχογράφησαν ολόκληρο τον πρώτο δίσκο.

ήμουν ξύπνιος όλη τη νύχτα, μέχρι τις 5:00, 6;00 το πρωί κατά την διάρκεια όλων αυτών των μαζώξεων

γιατί ζούσα στο 171 Α με τους Bad Brains

Ενώ ηχογραφούσαν το δίσκο.

Μέσα στο θάλαμο... “ο θάλαμος,” ήταν ένα κουτί.

Μέσα στο κουτί με τον Jerry και τον Harley και τον John Joseph και τους Βad Brains

Όταν άκουσαν πρώτη φορά τις τελικές μίξεις της κασέτας της ROIR.

Τότε ήταν μεγάλο πράγμα.

Παρόλο τον ήχο που έβγαλαν από αυτο το δωμάτιο,

αν ακούσεις αυτήν την ηχογράφηση.

Ξέρεις, οι μπάντες τώρα ξοδεύουν πόσο? $100.000 σε μια ηχογράφηση

Και δεν μπορούν να το πετύχουν στο Pro Tools?

Αυτοί οι τύποι ηχογραφούσαν τέσσερα κομμάτια, σε κάτι σαν άδεια βιτρίνα.

Ξέρεις, και βγήκε καταπληκτηκό.

Το The Big Takeover το ξεκίνημα αυτού του κομματιού

Η ένταση αυτής της εισαγωγής. Αυτή η γαμημένη ησυχία...

και απλά... εσύ απλά... περιμένεις να...

απλά να αφεθεί, ξέρεις, απλά περιμένεις αυτό...

Και ξεκινάει!

Αυτή είναι μια χαμένη κασέτα. LA '82.

ήμασταν με τον Greg και αυτούς, μας πήραν σε αυτό το μέρος για πρόβες

Μέσα στο στούντιο, εκεί ήταν!

-Τώρα θυμάσαι. -Και πας πήγαν σε αυτό το στούντιο, σωστά,

και αυτό που με φρίκαρε με τη φάση ήταν ότι

Υπήρχαν πολλοί heavy metal τύποι εκεί μέσα, σωστά?

και ήταν σαν...

Έπαιζα σε ένα μηχάνημα pinball σε εκείνο το μέρος και ήταν σαν, μόλις ήρθαμε στο LA,

Ξέρεις, ήμουν σε φάση, μας είπαν ότι μπορούμε να ηχογραφήσουμε ή να προβάρουμε σε αυτό το μέρος σωστά?

Λοιπόν θυμάμαι, φρίκαρα γιατί οι heavy metal τύποι έβγαιναν,

Προβάρανε τις μαλακίες τους και τις κινήσεις τους και το περπάτημά τους και τέτοια.

Σαν να ήταν μεταλλάδικο στην πραγματικότητα. Και φρίκαρα με αυτό.

Οι Beastie Boys εμφανίστηκαν σαν μια μπάντα της πλάκας. Προσκηνούσαν τους Bad Brains,

Και αποκαλούνταν Beastie Boys επειδή τα αρχικά ήταν B.B.

Αυτοί, όπως και όλοι οι άλλοι,

ήταν το ίδιο ενθουσιασμένοι με τους Bad Brains

και την ανερχόμενη Hardcore σκηνή όπως όλοι,

Αλλά ήταν παιδία.

Τότε ήταν 15, 16 χρονών και δεν είχαν τα μουσικά προσόντα.

Να αντιγράψουν αυτό που άκουγαν

οπότε είπαν, “Λοιπόν, θα διασκεδάσουμε, θα περάσουμε καλά με αυτό.”

και ακόμα το διασκεδάζουν, ξέρεις,

Το διασκεδάζουν με μουσικές όλων των ειδών.

αλλά αρχικά ήταν...

Ήθελαν να διασκεδάσουν με το hardcore punk rock, ξέρεις.

Ξεκίνησα τους Agnostic Front πριν τρία χρόνια περίπου.

ήθελα μια μπάντα που θα μιλάει για την κοινωνική ανησυχία,

τις πολιτικές πλευρές της...

Αυτός είναι το New York HardCore. Ο Vinnie Stigma είναι το New York HardCore. Αναμφιβόλως.

Ξέρεις, κατά ένα περίεργο τρόπο, ο Vinnie Stigma έχει ένα φοβερό μυαλό.

Όλες οι μπάντες εκτός πόλης έμεναν στο σπίτι μου.

Γιατί ήμουν ο μόνος με διαμέρισμα εδώ κάτω κοντά στα CBGB's.

Ξέρεις, ήμουν ο μόνος με τηλέφωνο.

-Ξέρεις... -Το πλησιέστερο καθαρό μπάνιο στα CB's.

Ναι, σωστά.

Σε μια μεγάλη πόλη, όπου υπάρχει μια σκηνή,

Είναι σαν να υπάρχει αυτό το ρεύμα ενέργειας, σωστά?

υπάρχει ένας σωρός άλλες μπάντες, που είναι punk κ έτσι,

Και το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βουτήξεις μέσα σε αυτό το ρεύμα και να βραχείς.

Στα μεσοδυτικά, πρέπει να σκάψεις το γαμημένο πηγάδι.

Δεν υπάρχει ρεύμα.

Οπότε πρέπει να σκάβεις και να σκάβεις και να σκάβεις μέχρι να βρεις νερό.

Και αυτό είναι, δεν υπάρχει κανείς, απολύτως κανείς για να σε βοηθήσει.

Δεν υπάρχει κανένας να στήνει shows. Δεν υπάρχουν άτομα να διευθύνουν τις μπάντες.

Για να κάνεις αυτά τα πράγματα. Έτσι είναι... το εργασιακό ήθος πρέπει να είναι πραγματικά ψηλό.

Βαθιά μέσα μου ήθελα να είμαι μέρος του. Καταλαβαίνεις τι εννοώ?

Είναι περίεργο. Πας και ακούς αυτούς τους δίσκους,

πωρώνεσαι με αυτούς και θες να είσαι στη σκηνή

Αλλά είναι σαν να μην είσαι σε αυτήν, ξέρεις, η μπάντα σου δεν είναι τέτοια μπάντα.

Στο Raleigh, δεν είχαμε τόσα πολλά μέρη να παίξουμε.

Είχαμε ξεμείνει από club Kiwani και αίθουσες VFW

αλλά ευτυχώς, το μοναδικό club στην πόλη, το Brewery,

μας επέτρεπε να να νοικιάσουμε το μέρος για $200

τις Κυριακές, και να κάνουμε αυτές τις μικρές απογευματινές παραστάσεις. Κάτι σαν τα CBGB's.

Ήταν όλοι εκεί.

Είχαμε τους Black Flag. Είχαμε τους Suicidal. Είχαμε τους Cro-Mags.

Είχαμε τους Battalion of Saints. Είχαμε τους DOA.

Επιπλέον μπορούσαμε πάντα να κάνουμε τα τοπικά μας shows.

Το Austin του Texas ήταν μια φοβερή σκηνή. Υπήρχαν 35 μπάντες εκεί.

Και υπήρχε και μια μικρή σκηνή στο Houston. Και εσύ είσαι στο κενό.

Είσαι χιλιάδες μίλια μακριά από οτιδήποτε.

το MDC ήταν ένας δίσκος... όταν το φέραμε σπίτι,

Οι τρίχες στο πίσω μέρος του λαιμού σου απλά σηκώνονταν.

Ήταν τόσο, τόσο ακραίο.

Αυτό ήταν που είχαμε κοινό με τους Minor Threats και τους SS Decontrols

και τους Zero Defect και τους Articles of faiths και τους DOAs και τους Fears,

ήταν αυτή η αδρεναλίνη που δεν μπορούσαμε να κάτσουμε πίσω και να είμαστε

Hey, ho, let's go Hey, ho, let's go

και νοιώθαμε σαν... "Dead cops, dead cops, dead cops!"

Ξέρεις η αδρεναλίνη που υπήρχε στο hardcore κίνημα ήταν συναρπαστική.

Κι εμείς σαν να το πήγαμε λίγο παραπέρα.

Πολλοί από τους Skinheads στην Ανατολική ακτή ήταν σε φάση “Ω, ναι, γουστάρουμε MDC.

“Ναι, ήμαστε Hardcore. Ναι, Οι γαμημένοι Skinheads, μισούμε τους μπάτσους.”

και ο big Dave έλεγε “Α, ναι, αλήθεια? Λοιπόν είμαι αδερφή!”

Και αυτοί είχαν μείνει απλά τελείως έκπληκτοι

έλεγε, “Ναι, χθες βράδυ ο κιθαρίστας έχεσε πάνω μου

“στο σπίτι αυτού του τύπου.”

και όλοι ένοιωθαν σαν,

Ο ήρωάς τους απλά να μην έιναι ήρωας πια.

Φορούσα ένα φόρεμα παντού, με κακό makeup, αξύριστος.

έπαιζα homocore shows. Ήταν ένα κομμάτι μέσα μου που ήθελε να πει

“δεν προσπαθώ να μοιάσω με τους άλλους. Δεν προσπαθώ να είμαι ένας απο το crew.

“ξέρεις, ενα από τα παιδιά στο pit.”

Η φάση μου με το punk είχε πάει παραπέρα από αυτό.

Είμαι το πιο περίεργο άτομο εδώ πέρα. Είμαι το πιο παράξενο άτομο εδώ πέρα

Κάποια στιγμή σκεφτήκαμε να μετακομίζαμε στο LA

επειδή είχαν μια σκηνή με happening εκεί

Και σκεφτήκαμε ότι ίσως θα μπορούσαμε να ήμαστε μέρος της εκεί.

κάναμε ένα μικρό tour στην δυτικη ακτή και σταματήσαμε στο LA

και βγήκαμε από το φορτηγάκι στο Hollywood και Vine και κοιτάξαμε γύρω μας και ήμασταν σε φάση,

“Πάμε να την κάνουμε από δω.” Τελικά πήγαμε στο San Francisco.

Υπήρχαν αρκετές μπάντες στο San Francisco και αρκετές στο LA

Και αυτές ήταν οι μπάντες που το ξεκίνησαν όλο αυτό

Το Mabuhay Gardens ήταν το club στέκι.

Και όλοι συναντιόνταν εκεί κάθε νύχτα, εφτά μέρες την βδομάδα.

Και πάντα υπήρχαν τρεις μπάντες να παίζουν.

όλοι γνωριζόμασταν μεταξύ μας, και όλοι παίζαμε shows μαζί,

Και ήμασταν η σκηνή του San Francisco.

Έμοιαζε σαν να υπήρχαν δύο προσεγγίσεις που υιοθετούσαν οι μπάντες στο Hardcore.

η μία ήταν, “τι θα αρέσει στα παιδάκια,

“και πως θα ανταποκριθούν θετικά προς την μπάντα μας,

“και τι μπορούμε να κάνουμε για να συμβεί αυτό?”

και μετά υπήρχε ο άλλος τρόπος σκέψης,

που ήταν απλά, “γάμα το κοινό, καν' τους να εκνευριστούν.”

Εμείς ήμασταν γνωστοί σαν η μπάντα που γουστάρεις να μισείς.

Το κοινό μας μισούσε, πραγματικά. Εννοώ, επειδή δεν ταιριάζαμε στο καλούπι

...πραγματικά μισούσε και όταν το punk rock πρωτοξεκίνησε

Και εμείς βγαίναμε και παίζαμε τόσο αργά.

Νόμιζαν ότι ήμασταν σαν, ένας στόχος η κάτι τέτοιο.

Ξέρεις, “ωχ, αυτοί οι τύποι είναι...” μου την έσπαγε αυτό στην αρχή

Κατευθείαν στα μούτρα! Γάμησέ τα!

Διάβαζα ένα ΝΜΕ όπου υπήρχε αυτός ο τύπος ο Moby

που ισχυριζόταν ότι ήταν ένας αρχικός τραγουδιστής των Flipper,

Τουλάχιστον σύμφωνα με το άρθρο. Αυτό έλεγε.

Τραγουδούσα στους flipper όταν ήμουν 16. επειδή ο Will Shatter είχε μπει στη φυλακή.

ήξερα τους στοίχους όλων των κομματιών, έτσι είπα, “θα...”

Έτσι για δύο μέρες ήμουν στους Flipper, ξέρεις, ο μισός Bruce Loose και ο εαυτός μου.

Αυτό είναι πολύ παράξενο. Έχουν punk rock στον Καναδά.

Γιατί η εντύπωση που είχε ο κόσμος για τον Καναδά ήταν και καλά

Πολλά δέντρα, πολλά βουνά, πολύ χιόνι, ξυλοκόποι.

Τέτοια πράγματα. Snowmobiles.

Και πως γίνεται να έχουν punk rock εκεί?

Είχαμε ένα μεγάλο show εκεί. Ήμασταν εμείς, οι Black Flag και οι 7 Seconds.

Το έλεγαν Hardcore '81. Οπότε αυτή ήταν η πρώτη φορά που κάποιος χρησιμοποίησε τον όρο.

Κατοχύρωσαν τον όρο. Αυτοί ξεκίνησαν την μουσική.

ήταν φαινόμενο. Μουσικό φαινόμενο, ιδεολογικά εντάξει,

Και γαμημένοι Καναδοί!

δεν υπήρχαν πολλές μικρές δισκογραφικές

όταν ξεκινήσαμε να βγάζουμε δίσκους, οπότε δεν υπήρχε και κανένα μοντέλο γι αυτό

η SST είχε αυτό το χαρακτηριστικό

LA Hardcore, DIY αισθητική και ήθος

η SST Records αρχικά

Ξεκίνησε με μετασχηματιστές

Είχαμε μια αποθήκη που μέσα ήταν χωμένα όλα τα ηλεκτρονικά πράγματα του Greg.

Και ήταν μόνο για $100 το μήνα

Ήταν ένα δωμάτιο με ένα μπάνιο και ένα ντουζ.

Ετσι, απλά παίρναμε τις γωνίες στο πάτωμα

έκανα όλα τις ταχυδρομικές παραγγελίες εκείνη την εποχή

Οπότε ουσιαστικά κοιμόμουν κάτω από... ξέρεις, τα πράγματα για τις παραγγελίες.

Οπότε, ήταν βασικά μόνο δούλεια.

παίρναμε $5 τη μέρα, που το αποκαλούσαμε “τα φράγκα,”

και τα μοιράζαμε σε όλους και αυτό βασικά ήταν

ξέρεις, με αυτό θα αγόραζες το φαγητό σου, με αυτά τα $5.

Πρέπει να υπήρχε κάποια στιγμή που είχες περίπου μισό δολάριο

Και θα αγόραζες μια σοκολάτα

πήγαινες στα 7-Eleven και έλεγες “Ωραία, το Three Musketeers έχει

μισό γραμμάριο παραπάνω από το snickers.”

και έπρεπε να καθαρίσεις την σοκολάτα από το στόμα σου

γιατί θα πήγαινες στο SST και ήταν σαν,

“πήρες φαγητό?”

και έλεγες, “Εμ, ναι...”

Εννοώ ήμασταν άφραγκοι!

μια μέρα με πήρε ο Henry και είπε, “οι Black Flag ψάχνουν μπασίστα,”

και εγώ είπα, “και γαμώ.”

Ξέρεις ήταν η αγαπημένη μου μπάντα εκείνη την εποχή.

ο Henry και εγώ είχαμε μια φάση που είχε τελειώσει, και όπως είπα,

όταν τηλεφώνησε να ρωτήσει “θέλεις να παίξεις?”

Ήταν ξεκάθαρο δεν θα γινόταν τίποτα.

και εγώ είπα, “ναι, το 'πιασα, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.”

έτσι δεν υπήρχε... Δηλώθηκε ρητά,

Που είναι okay, ξέρεις, ήταν εντάξει και για τους δυο μας.

αλλά νομίζω ότι υπήρξε μια στιγμή που έγινε λίγο άβολο

Τότε είδα το εξώφυλλο του δίσκου Slip It In.

Είχαμε κάνει την πρώτη μας ηχογράφηση και είδα το εξώφυλλο του δίσκου,

που ήταν, κατά την γνώμη μου, κάπως

κοροϊδευτικό προς τις γυναίκες η σαν να έβαζε τις γυναίκες σε μια συγκεκριμένη θέση,

και ξαφνικά ένοιωσα σαν...

“αλλά...” Καταλαβαίνεις τι εννοώ? Ήταν σαν, “Τι κάνω εδώ πέρα?”

“εννοώ, αν εσείς μισητέ τις γυναίκες, γιατί...” καταλαβαίνεις τι εννοώ?

δεν ήταν , “Σκατά, πως τολμήσατε?”

ήταν σαν, “Μα αφού δεν γουστάρετε τα κορίτσια, γιατί είμαι εδώ?” Ξέρεις, ήταν σαν

Ένοιωσα ανεπαρκής γιατί ένοιωσα ότι αυτό αντανακλούσε το πως έβλεπαν τις γυναίκες

Δεν είχα παρατηρήσει ότι ήμουν κορίτσι και όλοι οι άλλοι ήταν άνδρες.

στην πραγματικότητα υπήρχαν γυναίκες στη σκηνή. Έτειναν στο να είναι

οι αρχειοφύλακες. Οι γυναίκες ήταν συνήθως πίσω από μία κάμερα

Ή έτρεχαν κάποιο funzine.

μπορώ να πω ότι δεν υπήρχαν πολλές γυναίκες πάνω στη σκηνή

αλλά υπήρχαν αρκετές γυναίκες στο κοινό

Και γνωρίζεστε μεταξύ σας σχετικά γρήγορα.

Και σίγουρα αράζεις και με όλους τους τύπους.

τίποτα δεν σου έφερνε περισσότερο σεβασμό από αυτά τα αγόρια

Από το να δείξεις τα βυζία σου.

Κάτι που δεν ισχύει σήμερα, νομίζω.

Νομίζω όλοι αυτοί θα ήταν χαρούμενοι να δουν τα βυζιά κάποιας

Βγάλε το παντελόνι σου τώρα!

Θέλω να δω λίγο μουνί.

Ω, το Nig Heist.

Λοιπόν, το Nig Heist είναι ένα όνομα που σκέφτηκα, ενώ έκανα κατάληψη, στην Hollywood Blvd.,

Σε ερειπωμένα δωμάτια motel

και ένας καλός μου φίλος εκείνο τον καιρό ήταν μαύρος και...

ευγενής και έτσι, ξέρεις, καπνίζαμε τσιγάρα και αυτός,

ερχόταν και μου έκλεβε ένα και έλεγε, “Nig Heist.”

Τώρα ήμαστε οι Nig Heist και θέλουμε να γαμήσουμε την κοπέλα σου.

Χθες βράδυ παίξαμε στην πρωτεύουσα και είχαμε live sex πάνω στη σκηνή.

Ένας μικρός skinhead γύρω στα 14 με άφησε να χώσω το πούτσο μου στο κωλαράκι του

Και ήταν απίστευτο.

Πρέπει να πάρω ένα χειροκρότημα γι αυτό, πραγματικά.

Ένα μεγάλο χειροκρότημα για μένα που το έχωσα στο κωλαράκι αυτού του μικρού skinhead

ο Mugger είναι απίστευτος τύπος. Είναι ένας φυγάς

Που κατέληξε να είναι ο roadie των black Flag. Μετά ο λογιστής της SST.

Μετά πήγε στο κολλέγιο, και είναι Πιστοποιημένος Κοινωνικός Λογιστής τώρα.

Όλα μέσω δουλειάς.

ο Greg και ο Chuck μου έδωσαν το 25%

Στην SST.

ήθελα ένα συγκεκριμένο τύπο καλλιτέχνη,

Και διαφωνήσαμε γι αυτό και αυτοί απλά εξαγόρασαν το μερίδιο μου

πήρα όλα τα λεφτά που μου έδωσαν και τα επένδυσα στην τεχνολογία

και άλλες επενδύσεις

που ήταν πολύ παραγωγικές για μένα.

και βασικά, ξέρεις, είμαι ανεξάρτητα ευκατάστατος αυτή τη στιγμή

Από αυτήν την επένδυση, από την SST. Αυτή είναι η ιστορία μου.

Ο μύθος για την Καλιφόρνια ότι είναι χαλαρή και γλυκιά

Είναι για γέλια.

αν είχες μεγαλώσει στην punk σκηνή στο Hollywood στις αρχές του 80

Δεν ήταν καθόλου χαλαρά.

Υπήρχε βία, ξέρεις, πάντα υπήρχε ένας καβγάς, κάθε βράδυ.

Υπήρχε δράση.

Κάθε γαμημένο βράδυ έπρεπε να πλακωθούμε με κάποιον.

Το 1980 ήθελα να φτιάξω κάτι.

Οπότε έφτιαξα τους Los Angeles Death Squad.

Που στους LADS.

Υπήρχαν οι LADS, υπήρχαν οι FFF, υπήρχαν οι Circle One.

Με τον Tom Macias, R.I.P.

αυτό που θεωρείται σήμερα ότι είναι οι συμμορίες punk rock,

ήταν απλά συμμορίες

Με την έννοια των Crips, Bloods, White Fence και τέτοια.

Δεν ήταν τόσο καλά προσδιορισμένοι.

Ξέρεις δεν ήταν σαν μικρά καρτέλ ναρκωτικών ή κάτι τέτοιο

δεν κουβαλούσαν Uzis. Δεν ήταν τέτοιου τύπου συμμορία.

αλλά ήταν σίγουρα μια κοινωνική κλίκα ανθρώπων που γνωρίζονταν μεταξύ τους, κάνανε παρέα,

Και προστάτευαν ο ένας τον άλλο

ο John Macias, τραγουδιστης των Circle One,

Που ήταν στην ίδια εποχή με τους Suicidal Tendencies.

Είχε τη συμμορία του, τους The Family.

εδώ είναι έτοιμος να, ξέρεις, να την πέσει σε αυτόν τον τύπο εδώ

Πραγματικά, μπορείς να δεις το φόβο στα μάτια του τύπου.

Και αυτός ο τύπος ήταν πολύ τρομαγμένος. Ο Rollins είχε χεστεί πάνω του απο αυτόν τον τύπο.

Αν ένα μπατσικό περνούσε απο ένα punk show, δεν έτρεχε και τίποτα.

Κι αν περνούσαν κάνα δυο, πάλι δεν ήταν τίποτα.

Αλλά όταν εμφανίζονται έξι και παρκάρουν, πάντα θα κατέληγε σε εξέγερση.

Αν συνέβαινε ένα μικρό γεγονός αυτοί θα ερχόντουσαν ΄΄δυναμικά΄

και θα κοίταζαν να πάρουν τον έλεγχο

με, ξέρεις, 30 ή 40 μπατσικά και ελικόπτερο.

Εκατοντάδες εξαγριωμένοι πάνκηδες προκάλεσαν μπάχαλα στο Χάντιγκτον, της Καλιφόρνια το Σάββατο.

Οι ταραξίες τα πήραν στο κρανίο για τις υπεράριθμες κρατήσεις σε ένα συναυλιακό χώρο στα προάστια του Λος Άντελες

σχεδιασμένο να φιλοξενήσει 450 άτομα.

Περίπου 200 άτομα απομακρύνθηκαν από την αίθουσα.

Oι πάνκηδες τα σπάγαν για μια ώρα!

Oι μπάχαλοι αναφέρθηκε ότι προξένησαν ζημιές αξίας 25,000 δολαρίων σε επιχειρήσεις

και σε μια εκκλησία , πριν οι μπάτσοι καταφέρουν να καταστείλουν τη φάση .

41 άτομα, στην πλειοψηφία τους νεολαίοι, συνελήφθησαν και 10 ένστολοι τραυματίστηκαν.

Οι μπάτσοι ήταν αυτοί που το ξεκινούσαν.

Δε συμβαίνει πως κάποια παιδιά πηγαίνουν μπροστά σε οπλισμένους ένστολους και να τους λένε, "Ελάτε Ρε!"

Ξέρουν τι συμβαίνει.

Ο μπάτσος εννοώ... δηλαδή, Θα πάνε να με μαζέψουν.

Δε μπορώ να ξεχάσω κάποιον μπάτσο στο L.A. , που την είχε δει γαμάω, να περπατάει προς εμένα και να μου λέει,

"Τι είπες ; Με είπες μαλάκα ;"

Kαι γω ‘μαι σε φάση , "οο," έτρεμα, Γιατί ήξερα ότι αυτός ο τύπος,

η γάτα με το ποντίκι, ο τύπος μπορεί να με βάλει φυλακή όποτε γουστάρει,

Και γω ήμουνα κάπως... Και αυτός είναι κάπως, ξέρεις,

"Τραβάς κανά ζόρι, μωρή λούγκρα?" Και εγώ είμαι, "Όχι.."

Είμαι σε φάση... Αυτός είναι ένας μπάτσος! Δεν ξέρω τι να κάνω!

Οι μπάτσοι απλά θα μπουκάρουν Και θα σταματήσουν τη σόου.

Κυριολεκτικά σχημάτιζαν μια ‘’γραμμή’’ Μπροστά από τη σκηνή,

Θυμάμαι που έβλεπα παιδιά να ξαπλώνουν στο πάτωμα, αφού προηγουμένως είχαν χτυπηθεί πολύ άσχημα

Δε μπορούσαν να κουνηθούν, και απλά θυμάμαι Μπάτσους να στέκονται από πάνω τους

να στριφογυρίζουν τα γκλομπ τους, και να τους κάνουν μαύρους στο ξύλο.

Δηλαδή, μιλάμε για χρόνια πριν το Ρόντνει Κινγκ . (δολοφονημένος από μπάτσους το 1991 , που έγινε αφορμή για εξέγερση)

Άνθρωποι προσπαθούσαν να πάνε μέχρι τα αμάξια τους , και αυτοί σε βαράγανε .

Και προσπαθούσαν να σε κυνηγήσουν στο δρόμο.

Θα σπάγανε... Οι άνθρωπο οδηγούσαν, Αυτοί θα έσπαγαν το παράθυρο,

Και θα τους τράβαγαν έξω από το αυτοκίνητο και θα τους πλάκωναν στο ξύλο. Έμοιαζε με πόλεμο.

Πολύ ξύλο. Να βάζουν σε παράταξη και μετά να μπαίνουν και να χτυπάνε τα παιδιά.

Ήταν σκατά. Πολύ σκατά.

Το έγκλημά μας ήταν ότι δείχναμε διαφορετικοί.

Και νομίζω η νοοτροπία της αστυνομίας

Ή ξέρεις , ‘’υπερ-καθεστωτική’’ της νοοτροπία Είναι να ‘’σταμπάρει’’ κάτι που είναι διαφορετικό.

Δεν το αναλύεις και δεν κοιτάς το γιατί, απλά το σταμπάρεις .

Εγώ, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, ορκίζομαι...

Εγώ, ο Ρόναλντ Ρέιγκαν, ορκίζομαι…

-...ότι θα εκτελώ πιστά... -...ότι θα εκτελώ πιστά...

...το γραφείο του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.

...το γραφείο του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.

-Kαι θα πράξω το καλύτερο των δυνατοτήτων μου... -Και θα πράξω το καλύτερο των δυνατοτήτων μου...

-...συντήρηση, προστασία και άμυνα... -...συντήρηση, προστασία και άμυνα...

-...το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών. -...το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών.

-Βοήθα Παναγιά μου. -Βοήθα Παναγιά μου.

Όταν ο Ρίγκαν κέρδισε την πρώτη φορά Ήταν σχεδόν απίστευτο.

Κάτι θα συνέβη... Πώς έγινε αυτό?

Έπειτα , τη δεύτερη φορά που κέρδισε, ήταν πολύ απογοητευτικό για μένα.

Αυτά τα 4 πρώτα χρόνια του Punk Rock για μένα, Από το 80 έως το 84 , ήταν όλη αυτή η ελπίδα,

Και μετά έπειτα από αυτό, έγιναν κυνικά, και το punk rock κατακερματίστηκε

Σε πολλές , μα πάρα πολλές διαφορετικές σκηνές.

Πολλοί από τους ανθρώπους που είχαν δημιουργήσει την τοπική μουσική σκηνή

το 1979 και το '80, είχαν λίγο απογοητευτεί.

Ξέρεις , δεν ήταν ωραία όπως παλιά.

Το 85 και το 86 ήταν η απόλυτη παρακμή της punk rock σκηνής.

Και μετά ο καθένας που ξεκίνησε τις (μουσικές) σκηνές όλοι έφυγαν, ένας ένας.

Εγώ μπήκα στη φάση τον Αύγουστο του 81.

Και θα μπορούσα να πω ότι μέχρι τα τέλη του 85,

είχε τελειώσει.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν πρόβατα.

Δεν ήταν σαν τα πρόβατα της Heavy Metal που θα πήγαιναν να δουν τη μπάντα τους

Τις μπάντες τους με τα κολάν, ξανά και ξανά.

Αν εσύ... Μπορούσαν να στραφούν εναντίον σου.

Και οι ευκαιρίες υπάρχουν , στο διάστημα των 3 χρόνων που συμμετέχεις,

Θα αρχίσουν να αδιαφορούν.

Ή ο χρόνος σου τελείωσε, ότι συμβεί πρώτο.

Έτσι βασικά , ο χρόνος είχε λήξει.

Θα μπορούσες να σκεφτείς κάπως , ‘’Λοιπόν, ναι, ‘’εσείς φταίτε που βαρεθήκατε το hardcore."

Ποτέ στ’ αλήθεια δεν ίσχυε ότι ‘’εγώ δεν είχα όρεξη’’. Το Hardcore ‘’δεν είχε όρεξη’’, όχι εγώ.

Για μένα , η βία ήταν ηλίθια. Απλά έγινε ηλίθια

και κατάλαβα και το δικό μου ρόλο στη βλακεία.

Το 1984, θυμάμαι ήταν μια συναυλία των Minutemen,

Ήταν η τελευταία φορά που χτύπησα κάποιον.

Ένας τύπος χτύπησε τον αδερφό μου Και του έριξα μπουνιά και σκέφτηκα,

"Αυτό ήταν ! Τελείωσα !"

Και απλά δε μπορούσα... Ένιωθα πως Η βία είχε γίνει ‘’ καθοριστικός παράγοντας’’.

Και ήταν ξεκάθαρα εχθρική προς το περισσότερο κόσμο.

Ήταν γελοίο. Και έτσι σκεφτόμουν πως, "Είμαι εκτός. Είμαι έξω από αυτό."

Και πολλοί από τους φίλους μου έφυγαν, επίσης. Ήταν κάπως,

"Εμείς απλά δεν... Είναι μαλακία." Ήταν κρίμα.

Νομίζω ότι αυτό ,κατά κάποιο τρόπο, ήταν το φινάλε

της περιόδου του hardcore.

Η τελευταία συναυλία των BIack FIag που ξέρω

Έγινε το 1986 στο Ντιτρόιτ στο Γκρέιστουν , μια αίθουσα είναι.

Βδομάδες αργότερα , είμαι στην πρωτεύουσα για επισκέψεις σε συγγενείς και φίλους,

και ο Γκρέγκ μου τηλεφώνησε στο σπίτι της μάνας μου,

Όπου ήμουνα σε φάση αράγματος , Και μου είπε,

"Σε παίρνω για να σου πω πως παρατάω τους Black Flag."

Και συνεχίζω, "Μα είναι η δικιά σου μπάντα."

Και λέει, "Λοιπόν , παραιτούμαι." Την έκανα! "Οκέι?"

Και αυτό ήταν.

Αποφάσισα το 1986, κάπως, "Ξέρεις, είναι μια καλή στιγμή να σταματήσω τώρα."

Οι BIack FIag ξέμειναν από

την ‘’κουλτούρα ‘’ γύρω από αυτούς .

Ήμουνα πίσω εκεί που ξεκίνησα .

Οι Bad Brains, οι οποίοι πρόσφατα είχαν γίνει ρασταφάρι,

Περνούσαν την ΄΄πνευματική΄΄ τους κρίση.

Ήταν περίπου, "Θα είμαστε πραγματικοί ρασταφάρι και θα παίζουμε reggae ,

"ή θα συνεχίσουμε

" να εξακολουθούμε να κάνουμε Ότι κάναμε τα προηγούμενα χρόνια,

"αυτό το απίστευτο μουσικό στυλ που δημιουργήσαμε.

"Θα ‘’εξελιχθούμε’’ με αυτό?"

Και δε νομίζω ότι ποτέ πραγματικά απάντησαν αυτήν την ερώτηση.

Και όλο ξαφνικά θα βρισκόντουσαν Αυτοί οι 4 τύποι να παίζουν ρέγγε.

Και θυμάμαι κάνα δυο φορές να είμαι σε φάση, "Ξέρεις , καλή φάση

"αλλά δεν είναι αυτό για το οποίο πλήρωσα και τελείωσα με αυτό , ξέρεις."

Οι Bad Brains, κάπως, για μένα κατηγοριοποιήθηκαν σαν η μπάντα ‘’πυροσβέστης΄΄

που δε μπορείς να τους εμπιστευτείς,

Καταλαβαίνεις τι λέω? ( υ.γ. ΌΧΙ) Δε μπορείς να κάνεις συναυλίες μαζί τους,

και συνέχεια και συνέχεια και συνέχεια. Και όλες οι ΄΄παράξενες΄΄ ιστορίες. ( υ.γ. μα τι λέει?)

Και ξέρεις , μια φορά φτάνει για να απογοητεύσεις , τον κόσμο

Ειδικά για τους ανθρώπους που είναι περιορισμένης προσοχής και συγκέντρωσης,

είσαι σαν χάσιμο χρόνου.

Αυτό που ανησυχούσε την μπάντα είναι ,,

Είχε να κάνει με τον H.R., ο οποίος είναι,

και το όραμά του και η ικανότητα του να είναι ‘’έντονος’’ όπως αυτός είναι

και να είναι ‘’ελκυστικός’’ όπως αυτός είναι, και επίσης υπάρχει και ένα προσωπικό στοιχείο σε αυτό,

που είναι τελείως αυτοκαταστροφικό. Είναι σαν ‘’κροουελικός’’(@#$%^&*$%^&*) χαρακτήρας.

Είναι ένας αυθεντικός χαρακτήρας της γενιάς του. Είναι ένας αυθεντικός ΄΄Κάποιος’’.

Είναι ένας μύθος. Ένας ζωντανός μύθος. Και είναι. Και σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο.

Τον αγαπάω τον τύπο , ξέρεις .

Τον έχω δει να μπερδεύει πολλές συμφωνίες.

Ξέρεις , αυτή η μπάντα πραγματικά θα μπορούσε να είναι εκεί έξω ,

αλλά περίπου καταλαβαίνω τη ‘’σύγκρουσή΄΄ του.

Το πρώτο ‘’κύμα’’ του Boston hardcore

όπως και τα θεμέλια

και η δομή ενός σπιτιού...

Και εντελώς ξαφνικά, περίπου το '84 ή το '85,

Όλοι εμείς αρχίσαμε να βάζουμε όμορφες-αλλόκοτες κουρτίνες πάνω στο σπίτι.

Και όπως ξέρεις,

έδωσε στο σπίτι μια διαφορετική οπτική.

Το όνομα της μπάντας είναι DYS. Είμαστε μαζί για περίπου 4 χρόνια.

Και ήμασταν παλιότερα μια hardcore punk rock μπάντα,

τώρα απλά μια hard rock 'n' roll μπάντα.

Έτσι την επόμενη χρονιά οι Gang Green είναι στη Roadrunner Records.

Βγάζουν καινούριο δίσκο, Το πιάνεις,

Και έχει ένα crossover ήχο προς το metal,

και ξέρεις οι Gang Green είναι μια μεγάλη ροκ μπάντα

και θα πάρουν τη μεγάλη skateboard σκηνή

και έφεραν τον εξοπλισμό από τους Megadeth , ξέρεις.

Έφεραν περίπου 18 καμπίνες από τους Megadeth,

ξέρεις, και 6 από αυτούς δούλευαν.

Αλλά ήθελες αυτήν την ποζεριά και οι Gang Green επρόκειτο να γίνουν

μια μεγάλη , rock, skateboard, ξέρεις, ‘’οντότητα’’.

Οι οποίοι όφειλαν να είναι, οι οποίοι είναι … είναι σπουδαίοι.

Ήταν σα Spinal Tap (= μια θεραπευτική αγωγή), ήταν χαρούμενα.

Νομίζω χρησιμοποιήσαμε ολόκληρο το σετ μια φορά σε όλο το τουρ.

Αλλά το συνεχίσαμε , ξέρεις.

Παίξαμε στο Λος Άντζελες, και ήταν ένας πιτσιρικάς γονατιστός πάνω στη σκηνή

με τις μπλούζες έξω και ήταν... Δάκρυα έτρεχαν στο πρόσωπο του,

και έλεγε, "Παίξτε κάτι γρήγορο. Παίξτε κάτι γρήγορο ,σας παρακαλώ!"

Και ήταν σα να μας πετάει ο κόσμος σκατά. Και ήταν, καταλαβαίνεις,

ήταν προφανές όπως καταλαβαίνεις, ότι έρωτας είχε τελειώσει.

'84, '85, ήταν όντως τότε...

Nέα Υόρκη, ήταν οι πιο πρόσφατοι αναμεμιγμένοι στο hardcore,

ήταν όταν τελικά η Νέα Υόρκη απέκτησε τη δική της φωνή.

Αυτό που οι Cro-Mags έκαναν ήταν

να παρουσιάσουν αυτήν την προσέγγιση των Bad Brains

μέσω του τρόπου ζωής

στους δρόμους της Νέας Υόρκης , κατέχεις.

Και από κει τα τατουάζ και το ΄΄σκληρό στυλ΄΄ προήλθε.

Εννοώ, ήταν παιδιά του δρόμου , βασικά.

Πολύς κόσμος προσπαθεί να πιστώσει στους Cro-Mags πως ήταν μια καθοριστική hardcore μπάντα,

και, καταλαβαίνεις, ευγενικά το αποδέχομαι αυτό, αλλά δε συμφωνώ 100% .

Κατς κάποιο τρόπο ήμασταν , και κατά κάποιον άλλο τρόπο δεν ήμασταν, επειδή

απ’ όσο ασχολούμαι , οι Cro-Mags πραγματικά

προέκυψαν προς το τέλος του πρώτου κύματος του hardcore.

Έτσι , κατά κάποιο τρόπο , σα να ‘’αρπάξαμε’’

όλες τις πιο δυναμικές πτυχές όλων αυτών των πρώιμων χρόνων.

Το Hardcore, τελικά, ήταν σαν ένα βότσαλο το οποίο είχε πολλαπλές επιπτώσεις.

Αλλά κατά ειρωνεία της τύχης, ποτέ δεν αναγνωρίστηκε

από τον πολύ κόσμο. Αλλά τον επηρέασε.

Πάντα λες, "μακάρι να ξέρω τώρα ότι θα μάθω αργότερα΄΄. Αλλά όχι σε αυτήν την περίπτωση.

Επειδή, ήταν τόσο πρωτοποριακό, Ήταν τόσο φρέσκο και νέο , με πιάνεις.

Και όταν τελείωσε, έφυγε σε φάση κάπως... Απλά τελείωσε.

Ήταν σαν κάποια μέρα απλώς Να έκλεισαν την τηλεόραση

και , ξέρεις, είναι όπως…, κάπως …, σαν να πέρασε από κάποιο άλλη πόρτα

και αυτή η πόρτα ποτέ , μα ποτέ δεν επρόκειτο να ανοίξει ξανά.

Ήταν τρομερά ριζοσπαστικό.

Ήταν απίστευτα συναρπαστικό. Ήταν από την αρχή, πάρα πολύ σημαντικό.

Ακόμα και αν κανείς άλλος στον κόσμο δε σκεφτόταν ότι ήταν σημαντικό ,

Ήξερες, κατά κάποιο τρόπο ,ότι ήταν εξίσου σημαντικό οποιοδήποτε μουσικό κίνημα που συνέβαινε.

Και αυτό ήταν σε μια νεαρή ηλικία, όπως καταλαβαίνεις, που έχεις μια αφορμή, ότι έτσι ήταν.

Ξέρεις, ποτέ δε σκεφτήκαμε πραγματικά πως Επρόκειτο να ανατρέψουμε τον κόσμο.

Δεν ήταν σαν τους χίππηδες που νόμιζαν ότι θα εξυψωθούνε πάνω από το Πεντάγωνο.

Ή σίγουρα δε σκεφτόμασταν πως πως θα πετάγαμε το Ρίγκαν έξω από το γραφείο του

ή κάτι σχετικό.

Αλλά ξέρεις , για αυτό που ήμασταν ήταν σαν μια ενωμένη μικρή σκηνή.

Αυτό που κάναμε ήταν σπουδαίο

Δεν λέω ότι ήταν ποιοτικά σπουδαίο, ότι εμείς ήμασταν σπουδαίοι.

Αυτό που ήταν, ήταν σπουδαίο.

αυτό που έκαναν όλες οι μπάντες. Στη Νέα Υόρκη, την Πρωτεύουσα, το Ντιτρόιτ,

Στο Σικάγο, στο Λοσ Άντζελες προφανώς, στο Σαν Ντιέγκο, στο Orange Country, όλες αυτές οι σκηνές.

ήταν σπουδαίο και ήταν δύσκολο αλλά όλοι πέτυχαν πολλά

παρά τις πολλές αντιξοότητες που υπήρχαν

μουσικά, πολιτικά και κοινωνικά.

Δεν υπήρχε οργανωμένη αριστερά στην Ηνωμένες πολιτείες στα '80s

Υπήρχε το Hardcore

και πάλι, ξέρεις, όσο περιορισμένο κι αν ήταν

ήταν μια εκδήλωση της κοινωνικότητας,

της ανθρωπιάς, της περιφρόνησης της εξουσίας

Σύμφωνα με τις παραδόσεις του ριζοσπαστισμού

Οπότε αν αναζητούσες τον ριζοσπαστισμό στα '80s, έπρεπε να ψάξεις στο Hardcore.

θα υπάρξει κι άλλη μουσική επανάσταση, που θα είναι έντονη και ενεργιτική

Και τα παιδιά θα ξετρελαθούν με αυτή, αλλά δεν θα είναι το hardcore.

Νομίζω ότι η κάθε γενιά έχει τον τρόπο της να εκφράζεται,

και κάθε πλευρά του punk rock

είτε θα είναι, ξέρεις, μυτερές πράσινες μοικάνες

ή μπερέδες και τσιγάρα

όπως η γενιά των Beats στα '50s, ή οι Hippies στα '60s

κάθε μορφή αυτού του είδους έκφρασης θα συνεχίσει να εκδηλώνετε,

Πιθανότατα κάθε 15 ή 20 χρόνια με κάθε νέα γενιά

Ευτυχώς.

Ήταν σπουδαία, όμορφη, σχεδόν αθώα εποχή.

Και έχει τόσο θλιβερή αντανάκλαση σε αυτό που βλέπω να γίνεται τώρα με το punk rock

Αλλά είναι επειδή ζηλεύω που είναι νέοι και περνάνε καλά.

Είμαι μεγάλος και πικρόχολος. Κατεστραμμένος.

Ανυπομονούσαμε να βγούμε στο δρόμο επειδή τουλάχιστον υπήρχε φιλοξενία

μας τάιζαν

και παίζαμε σε shows και περνούσαμε καλά, αλλά δεν υπήρχε τίποτα από αυτά τα σκατά,

όλα αυτά τα γαμημένα κακομαθημένα κωλόπαιδα που είναι στο MTV

τώρα με τα γαμημένα λεωφορεία τους και όλες αυτές τις μαλακίες

Και αποκαλούν αυτη την μαλακία punk. Αυτό δεν είναι punk.

ξέρεις, οδηγούν το γαμημένο λεωφορείο τους

Στην δρόμο που χαράξαμε.

εγώ θα είμαι ο πρώτος punk, ή τελος πάντων, άτομο που θα πει, “Το punk πέθανε!”

Τέλειωσε πολύ καιρό πριν. Τέλειωσε, okay?

Πήγαινε σπίτι σου. Το κλουβί σου είναι καθαρό.