Original subtitles

Vertaling: slootje

De grote stofwolk van Azië bedekt het verleden...

en verhult de toekomst.

Goed, nu weten we het, hè? Elke beschaving is sterfelijk.

Zelfs films. -Zeker deze film.

Maar er is gratis drank op het feest erna.

Je was geweldig in Bonjour Tristesse.

Wat een beklemmend spel.

Niets zeggen, jij bent regisseur.

Ja, nou, ik bedoel...

Goedenavond...

Je film is afschuwelijk.

Wacht, bederf de pret niet.

Ik wil je recensie pas lezen als die uitkomt.

La Passe du Diable is niet zozeer verre van goed, maar eerder bijna slecht.

Je bent mijn favoriete criticus.

Maar je leert pas goed recenseren door zelf een film te maken.

Daar gaan we...

Beau-Beau, ik ben klaar om een ​film te maken.

Je mocht Pecheur d'Islande schrijven, maar dat maak je niet.

Omdat ik het niet regisseer. Ik begrijp het verhaal niet.

Het is een bewerking. -Precies.

Ik wil regisseren. Nu.

M. De Beauregard, uw film is prachtig.

Spectaculaire landschappen. -Dank u.

Een schitterend film. Nog beter dan Ramuntcho.

Tot later...

Ik krijg nooit zulke aandacht. -Jij bent een grote ster.

We respecteren je te veel.

De middelste is Truffaut.

En links van hem zit Chabrol uiteraard.

En die met de donkere bril is Jean Luc.

Godard.

Hij is de ware genie.

Dat zegt hij in ieder geval.

Cannes is niet klaar voor een overname.

Door je film gaan ze overstag.

Ze gaan echte moderne Franse cinema zien.

Wat? Hij vervloekt mijn film.

Niet zo bijgelovig. -Ze gaan 'm haten.

De slechtste film van het jaar. -Die nooit uit komt.

Een zekere flop.

Het is geen Citizen Kane. -Zeker niet.

Deze knarren vinden een jonge regisseur nooit goed.

Je vrouw.

Pardon.

Rossellini was getuige op hun bruiloft. -Mooi stel.

Alles goed? -Ja, dank je.

Vicky. -Goedenavond.

… samen lunchen. -Pardon.

Claude Chabrol, toch? Sorry, ik wilde alleen...

zeggen: Le Beau Serge is prachtig.

Dank u, ik ben gevleid en bewonder u heel erg.

Toen ik mijn ouders vertelde dat ik films wilde maken,

zei ik "ik word componist" tegen iemand die nooit muziek gehoord heeft.

Voor hen is dit onbekend terrein, maar ik moet regisseren.

Het is te laat.

Het is nooit te laat. Komt tijd, komt raad.

Ik wilde voor mijn 25ste een film maken. "De golf gemist" is een mooi grafschrift.

Dat heb je gedaan. -Een korte film.

Die je geregisseerd hebt.

Die telt niet. Een korte film is antifilm.

Zie het onder ogen.

Ik ben de laatste van Cahiers. Rivet, ja;

Rohmer, ja; Chabrol, twee keer ja.

Truffaut, ja. Rohmer schreef zelfs een roman en Truffaut is een jaar jonger.

Maar Godard, nee.

Hoelang duurt het voordat je de moed hebt?

Doe het of zwijg, vriend.

Les 400 coups wordt een typische Franse film.

Hoog tempo. Kunstzinnig.

Vernieuwend. Filmisch.

Origineel. Brutaal. Serieus. Tragisch.

Wild. Ubu-roi.

Spectaculair. Vriendschappelijk.

Universeel. Teder.

Waarom zijn we niet in Cannes bij de première?

Absurd, iedereen is daar, iedereen.

Ik niet. -Ik ook niet.

En wat doe ik hier?

Hè, Grand Momo?

Ga je gang. -Ik vind de film van François goed.

Ik ook. Ik volgende keer, ik over een week.

Ik wil wel 400 kogels opvangen om de première van Cannes te zien.

Ga je gang, maar laat ons met rust.

Goed...

Ik ga erheen.

Het ging goed.

Gefeliciteerd, François. En onthoud:

kunst is geen hobby, het is een roeping.

Heel erg bedankt. Het ontroert me dat je er bent.

Een 28-jarige regisseur: François Truffaut.

Een 14-jarige ster: Jean-Pierre Léaud.

Groot succes in Cannes: Les 400 Coups.

Zoals Chabrol gisteravond zei:

niet slecht voor een drop-out, wegloper en deserteur.

Ik sprak Braunberger over je script, Odile.

Hij zei dat het 250 pagina's waren. -En dat het onfilmbaar was.

Wat is onfilmbaar? Alles is filmbaar, werkelijk alles.

Hij bedoelt vast onproduceerbaar.

En Prenatal dan?

Ik wil het Une femme est un femme noemen en deels musical maken.

Welk deel? -Minder dan de helft.

Beter is het scenario van Truffaut: vrouw-wordt-verliefd-op-politiemoordenaar.

Die uit de krant?

Michel Portail? Dat is maar een boefje.

Het is van jou en Truffaut samen. Perfect.

Maar ik wil je graag Prenatal laten zien.

Wil je een kans? Laat Ignace Morgenstern Prénatal maar doen.

Ik laat je alleen het scenario van Truffaut regisseren.

Ik hoopte stiekem dat je die zou kiezen.

We doen dit echt voor een schijntje.

Ook dat heb ik niet eens.

Maar met namen als Truffaut, Chabrol… -Claude ook?

Ik heb hem als technisch of artistiek directeur gevraagd…

Om de vakbond tevreden te stellen. -Truffaut, Chabrol...

en ik.

Als ze Le Nouvelle Vague willen, dan kunnen ze die krijgen.

Precies, zo mag ik het horen. Iedereen houdt van Le Nouvelle Vague.

Met subsidies en meer van Pignères… En ik heb Gérard Beytout overtuigd.

Dan nog is het maar een derde van het budget van een gemiddelde film.

Het is meer dan genoeg.

Maar alsjeblieft, noem me nooit meer gemiddeld.

Nooit meer. -Bij Cahiers mogen films niet duur zijn.

Cahiers vond ik altijd al leuk. -Zo creëer je creativiteit.

Dat vind ik minder leuk.

Kijk, in dit notitieboekje heb ik 10 jaar al mijn ideeën over film opgeschreven.

Nu is het tijd om deze ideeën om te zetten in duidelijke beelden.

Voor een film heb je alleen een vrouw en een vuurwapen nodig.

Daar reken ik op.

Een vast script sluit het onverwachte uit.

Dat kunnen we nu verkennen. -Het publiek wil wel een verhaal.

De meerderheid van het betalende publiek. -Maar hoe vaak kunnen zij kiezen...

tussen poëzie en verhaal, dat betalende publiek?

Waarom laat ik mij in met een filmfreak. Of ik ben gek, of een genie.

Jean Seberg krijgen we nooit.

Vragen staat vrij.

Lucien?

Wat? Geen goede naam? -Jawel, maar waarom veranderen?

Je hebt gelijk Michel was het, Michel blijft het.

Maar in plaats van Portail, Poiccard.

Poiccard? Ja, waarom niet.

En? -Het is goed.

Niet geweldig? -Dat kan een concept niet zijn.

Dit zijn prima ideeën. Het vordert.

Ik moet die film in Panama schieten. Dat ken ik goed.

De beruchte verloren jaren van Jean-Luc. Ook een interessante film.

Misschien de volgende.

Kijk, Liliane David. -Wat een verrassing.

Schrijven jullie hier?

Ja, al jaren. Hier staat: eerste versie, december 1956.

"We gaan het over slechte dingen hebben." Stendhal.

Dat verbaast me niks.

Heb je een rol voor mij? -Zeker niet.

Film je gevoel. Maak een grootse film. Met mijn naam.

Maar het is mijn film. -Het zijn jouw fouten.

Je moet aan je voetenwerk werken.

Je hebt geluk dat je een bril op hebt.

Jouw personage, Michel, sterft of verleidt het meisje.

Dat kan ik allebei.

Ga je filmen zoals Charlotte et son Jules? -Maar dit keer met jouw stem.

Waarom? Je deed het geweldig zonder mij.

Ik heb gedaan wat ik kon. Je dienst in Algerije zit er toch op?

Dan kan je jezelf dubben.

Als ik de film doe. Het is toch geen korte film?

Roberto Rossellini, de vader van Le Nouvelle Vague. Wij zijn je kinderen.

Bij Cahiers du Cinéma ben je onder ons.

Welkom, Roberto. -Dank je wel.

Bedankt, vrienden, cirkel van cinemaniakken.

Beste opstandelingen,

ik probeer altijd een beweging te creëren,

maar dat is me nog niet gelukt, omdat je daarvoor...

een vaste vorm nodig hebt.

Maar zodra we een vaste vorm hebben, castreren we onszelf.

Film gaat over moraliteit.

Er bestaat geen techniek om de werkelijkheid vast te leggen.

Dat kan je alleen met morele discipline bereiken.

De camera is een pen, maar een domme...

als je niets te zeggen hebt.

Eenvoudig filmen is het beste.

Ware kunst wantrouwt artistieke effecten als de pest.

Ware vrijheid is logisch, kent geen regels en gewoonten.

Je mag alleen filmen uit noodzaak en behoefte.

Beschouw film niet als iets mystieks.

Ik zie jou.

Bedankt. Op noodzaak en behoefte. -Bedankt, tot ziens.

De reis naar Italië heeft me in vervoering gebracht, bedankt.

Tot ziens. -Bedankt voor uw toespraak.

Eindelijk wordt mijn droom werkelijkheid: mijn eerste film.

Beauregard heeft groen licht gegeven. -Cazzo.

Eerste draaidag: einde van de droom.

Iedereen kan films maken. Film is maar een expressiemiddel.

Vergeet geluid, kleur, scherm. Minacht de traditionele vorm.

Waar zal ik u afzetten?

Linksaf. Vergeet niet: draai snel.

Stop met filmen als de inspiratie wegebt.

Hier mag ik niet in. -Dan de volgende links.

Gebruik notities, geen script. Vind goedkope logistieke oplossingen.

Het is hier, op de hoek.

Bedankt, Roberto. -Bedankt voor de rit, Jean-Luc.

Kan je me wat geld lenen?

Dit is de grootste fout van je leven.

De grootste fout van mijn leven? Weet je het zeker? Beloof je dat?

Als dat zo is, dan past het bij mij. -Hopelijk komt hij nooit uit.

Het verpest je carrière. -Vind dan nog een film voor me.

Ik weet dat Godard je vriend is.

Maar voor je carrière is het zelfmoord. -Niet waar, niet zo'n goede.

Dat zie ik toch. Je contract dekt niet eens je vakantie aan de Rivièra.

Een uitstapje naar de roulette in Monaco betaalt mijn vakantie.

Voor de laatste keer: je kan een rol krijgen in de film van Julien Duvivier.

Minder werk, meer geld. En een film die mensen gaan zien.

En ik zou me dood vervelen.

Ik word doodmoe van je. -Bedankt.

Trek niet zo'n gezicht.

Het komt goed.

Als je altijd een stap voor bent, kom je nooit te laat.

Zie je wel dat je de jongste regieassistent in Frankrijk wordt.

Bedankt.

Dit is de film in het kort.

Genoeg om te kunnen plannen.

Wanneer wil je beginnen? -Ik heb alle sets al.

Hier is de lijst. -Geweldig.

En dit is de lijst met auto's. -Oké.

De grote Amerikaan steelt Michel in het begin.

Kan je die vinden in Marseille? -Natuurlijk.

Is dat alles?

Volgens dit script zijn er 58 scènes. -Plus of min tien.

Alles kan veranderen. -Alles behalve het geld.

Het aantal dagen dus.

We hebben maar 20 dagen om te filmen, ongeacht het aantal scènes.

Maar dat is genoeg. Meer dan genoeg.

Laat het aan niemand zien. -Dit...

Meneer... -Melville zei dat ik kon komen.

Wat is uw naam?

Sorry, geen journalisten. -Hij heeft mij uitgenodigd.

En ik ben geen journalist.

Ik ben nu regisseur.

Ik had niet gedacht dat je zou komen.

Voeg nog een rails toe. -Goed.

Ik wil alles in me opnemen.

Ik heb zoveel vragen voor ik ga draaien. -Maar natuurlijk.

Een regisseur moet altijd open staan, altijd "traumatiseerbaar".

Zijn observatie- en psychisch vermogen moet zo scherp mogelijk zijn.

Neem Martial voor de muziek. Solal is subliem.

Ik zal hem aan je voorstellen.

We nemen de Buick in plaats van de Cadillac.

Ik kan je ook aan autodieven voorstellen.

Specialisten, het neusje van de zalm.

Deze.

Hou je verhaal eenvoudig. Laat subplots achterwege.

Zelfs die met jou? -Die niet, natuurlijk.

Maak je verhaal poëtisch.

En negeer gerust wat ik zeg. Daar is advies voor bedoeld.

Excuseer me, ik ben zo terug.

De opname, als iedereen naar je kijkt, zal een hel zijn.

Jij en jij aan de andere kant. Jij, met mij mee.

Jean Seberg is net gearriveerd. Ze stapt uit haar auto...

Mme Seberg, wat verwacht u van Parijs?

Bent u op uw gemak? -Wat verwacht u van Parijs?

Geld, sportwagens, diamanten.

Nee, serieus. Een rustige, creatieve tijd,

met mijn man...

en mijn vrienden.

Bedankt. -Wat wordt uw volgende film?

Nog één foto...

Fijne verjaardag voor jou, Françoise...

Beschouwt u uzelf als filmster? Of meer als een actrice?

Ik geloof dat…

ik het levende bewijs ben...

dat je geen filmster kan worden zonder actrice te zijn.

Wat was uw naam ook al weer?

G-O-D-A-R-D. Ik zou op de lijst moeten staan.

Jean Seberg speelt de hoofdrol in mijn volgende film.

Raymond, hij hoort bij mij.

Fijn dat je kon komen. Bedankt, Raymond.

Bedankt voor de uitnodiging. Dat er in mijn leven plek is voor nog een Francois.

Jean popelt om je te ontmoeten. -Heeft ze mijn werk gezien?

Heb je ooit een film gemaakt dan?

Le Nouvelle Vague voelt dichtbij. Truffaut het scenario, Chabrol adviseur…

Het is geweldig voor Jean. -Maar wat vindt zij?

Otto Preminger is zowel de charmantste dinergast...

als de meest sadistische regisseur ter wereld.

Dat is niet waar. Hij is alleen maar oké als gast.

Ik ben Preminger niet.

Ik doe niet meer dan twee takes per scene. -Laten ze je dat doen?

Hoe vaker je iets herhaalt, hoe mechanischer het wordt,

hoe verder de film van het leven staat.

De kunstenaar moet onafhankelijk blijven.

Zoals een schilder zijn doek kan verlaten om iets te gaan drinken.

Of om inspiratie op te doen.

Dat klinkt interessant.

Heel anders dan wat Herr Otto mij geleerd heeft.

Niet zo heel anders.

A Bout Souffle wordt een verlengstuk van je rol in Bonjour Tristesse.

Hoe bedoel je? -Neem het laatste shot van die film.

Doe alsof het drie jaar later is en wees gewoon jezelf.

Ik wil je gebaartjes op de set.

Hoe je een sigaret vasthoudt of je haar doet.

Dat heb je nog nooit gezien.

Maar iedereen...

droomt daarvan.

Een mythische plek in Parijs. -Ik ben er geweest.

Ik ben opgegroeid op een boerderij in Iowa.

Bij de première van Saint Joan zong Harry Belafonte...

"My funny Valentine", daar, alleen voor mij.

Je speelde een heilige in Saint Joan. -"De" Heilige.

En een zondaar in Bonjour Tristesse. In mijn film ben je allebei.

Heel aanlokkelijk.

Als de grote boze wolven me maar met rust laten.

Wie zijn die wolven? -Preminger verkocht Jean aan Columbia.

Hoezo verkocht?

Maak je geen zorgen, ik zorg dat Columbia het accepteert.

We bieden ze $15.000 of de helft van de winst van de film.

Ze nemen het geld. -15.000 Dollar?

Ze is het zeker waard.

En? -Nou...

Hij is Truffaut, noch Chabrol.

Maar beter dan met Preminger. -Eerlijk gezegd met iedereen.

De fantastische cameraman die ik bedoel.

Coutard, ik wil niet de plek van Latouche innemen.

Dat is niet mijn manier van werken.

Eens kijken of ik je man ben.

Heb je eclair caméflex gebruikt?

Tijdens de oorlog.

Die is lawaaierig en bovenal... -Ja, geen live geluid.

Maar hij is ook zo licht dat je alles kunt doen, zelfs in de hand.

Wanneer een opname te gepland en voorbereid is,

is het simpelweg uitvoeren van wat we bedacht hebben.

Ik wil elke dag beginnen zonder te weten wat ik ga filmen.

Ik wil zoeken. -Zoals mijn reportages.

Hoe film je 's nachts zonder licht?

Ik hou van Ilford. -Net als iedereen.

Zulke hoge gevoeligheid bestaat niet voor film. Het zijn kleine rollen.

Wat houdt ons tegen om ze achter elkaar te plakken?

Kan dat werken?

Als het in de projector past...

Dan moeten we proberen.

En qua formaat? -Normale reikwijdte. 1:37 is willekeur.

Dat vind ik goed.

Luister, Coutard.

Ik wil een cameraman die mij volgt.

Ik vraag, hij draait.

Waarom zou ik geloven dat jij in staat bent om onvoorbereid te filmen,

ver van de set en zonder licht?

Luister, Godard. Ik ben in armoede opgegroeid.

Daarom ben ik het leger in gegaan. Daar heb ik fotografie geleerd.

Ik maakte opnames in a split second, on-the-fly, zonder licht,

op een heel ander type sets.

Wat doe je?

Hij wil je graag ontmoeten.

Lieverd, alsjeblieft.

Ik heb nooit gezegd dat ik mee zou doen.

Ik heb je wurgcontract afgekocht, stap er nu niet uit.

Ontmoet hem, dat zal je overtuigen.

En als ik dat nou niet wil?

Je zou hem nog eens kunnen tegenkomen.

Is dit jullie tweede samenwerking? -Klopt.

Hallo, aangenaam. -Fijn je te ontmoeten.

Waar hebben je trek in? Kaas? Brood? Sandwich? Salade?

Wijn? Bier? Cola?

Dat allemaal, graag.

Ik kom net van boksen. -Pas op, ik ga het regelen.

Deze kant op.

Zo…

Je hebt een heel mooi huis. -Dank je.

De tuin is erg mooi.

Laten we eens kijken.

Jean-Luc haat het dat we elkaar zien.

Dat is wel het laatste wat hij wil. -Ik heb 't hem verteld.

Waarom? -Wat zei hij?

Ik vroeg hem om ook te komen. Hij moest lachen.

Jullie gaan toch over hem roddelen, dan maar meteen.

Dat doen we dan maar.

Ik zag hem voor het eerst in Quartier Latin.

Ik vond hem vreemd, met zijn bril en hoe hij praatte.

Later stond hij bij brasserie Lipp opeens voor mijn neus...

en stelde voor een shoot te doen in zijn hotelkamer.

Ik dacht dat hij me wilde versieren.

Maar mijn vrouw zei: doe niet zo belachelijk.

Nou, het ging heel goed.

Hij schreef me toen ik in het leger in Algerije zat om me te mogen dubben.

Hij maakte het nog bonter: mijn eerste...

speelfilm is met jou. En zie daar.

Hij heeft woord gehouden. Dat is niet niets.

Dat is niet niets, dat is waar.

Maar hij monteerde slechts enkele dieren- en reisdocumentaires,

daarna een bedrijfsfilm en korte films.

Ik weet niet waarom, ik snap er zelf niets van, maar ik vertrouw hem.

Respecteert hij acteurs wel? -Als we doen wat hij zegt.

Ik weet het niet.

En…

het lijkt zo'n ranzig en duister verhaal.

Vind je? -Jij niet?

Hij heeft me niets verteld.

En je hebt getekend? -Ja, jij ook.

Heeft hij een script laten zien? -Het script van Truffaut?

Hij zei dat het op een krantenberichtje gebaseerd is.

Over het boefje Michel Portail. Poiccard, nu.

Welke naam dan ook, dat zal ik zijn.

Hoe het verhaal ook is, met Godard wordt het anders.

Ik weet niet of het eng of spannend is.

Allebei misschien.

We zullen zien. -Op naar ons avontuur dan.

Dit is onze persvoorlichter, Richard Balducci.

Hallo...

Ik wil een mythe creëren.

Ik wil tijdens de productie lekken dat je ooit een garage beroofd hebt.

Dat vind ik goed. -Niet slecht, hè?

Een nieuwe boef in de stad.

Er komt een assistent op de set die in werkelijkheid journalist is.

Hier is Marc.

Hallo...

Ik ben een fan.

Ik heb al uw recensies gelezen. Ik ga een logboek bijhouden.

Als je aan het werk gezet wordt... We hebben een assistent nodig.

Prima.

Dat is een mooie politiefoto van Poiccard.

Zijn portret in het filmboek. Die is perfect.

Die moet toch in France-Soir komen? -Uiteraard.

Hoe maak je een film na zo'n meesterwerk?

Niet nu. -Denk aan Rossellini.

Wees snel zoals hij, ondeugend als Guitry, muzikaal als Orson Wells,

eenvoudig als Pagnol, kwetsend zoals Nicholas Ray,

effectief als Hitchcock, intens als Bergman en vooral brutaal als geen ander.

Nog iets cruciaals: een goed moraal.

Vertrouwen en moed, onmisbaar voor iedereen, elke dag, om door te gaan.

En ook om te durven. Twintig dagen is een heel leven.

Wees vastbesloten om te verrassen.

Verkloot het gewoon niet.

DAG 1

Ik hoop dat onze film prachtige eenvoud of eenvoudige pracht zal zijn.

Bedankt voor het vertrouwen. -Ah, vertrouwen.

Wat moet een producer zonder?

Ik bid de hele dag.

Spot niet met film. -Anders spot de film met ons.

Als regisseur streef ik naar intellectuele en morele anarchie.

Maar niet duister of onbegrijpelijk, zoals sommige recensies.

Maar een verhaal dat staat, een realistische, sexy film-noir.

Hallo, gezelschap.

Dus dit is de grote dag.

We gaan deze film maken.

We gaan het doen.

Kom, heren, bij elkaar. -Kom...

Te dichtbij. -Voor de eerste dag.

De enige dag dat we bij elkaar zijn.

Wacht, Raymond. Nog één, ga daar staan.

Ja, baas. -Zo wordt een regisseur geboren.

Inderdaad. -Ja, inderdaad.

Kom, laat het vogeltje vrij.

Ken je Suzon, onze opnameleider? -Aangenaam.

Je werkt niet vandaag.

Preminger wilde dat ik er elke dag was.

24 uur per dag beschikbaar.

Dat bevalt me. -Absoluut.

Aangenaam. -Aangenaam, ik ben Suzon, opnameleider.

Op dit moment heb ik nog niets te doen.

Kom, we gaan filmgeschiedenis schrijven.

We gaan tenslotte de eerste dag in. -We gaan het Pantheon binnen.

Allemaal, klaar staan. .

Wacht, Pierre. Nog meer wijze woorden voor we beginnen?

Jawel...

"Bewijs dat talent geen gift is, maar de oplossing bij hopeloze gevallen."

Jean-Paul Sartre, iets voor jou? -Bravo, je mag buigen.

Pierre, waar wachten we op? -Raoul heeft de camera, we kunnen.

We beginnen.

Wil je even kijken?

Je gaat de cel binnen, wil Patricia bellen, maar bent haar nummer vergeten.

En die machine heeft je muntje opgeslokt. Camera, Raoul.

Camera loopt, Jean-Luc.

Actie.

Cut, take. -Prima.

Goed? -Heel goed.

Cut. -We gaan daar verder.

Kom, we gaan.

Camera loopt. -Actie...

Ga bij de bar bestellen. -Meteen.

Wacht. Draai je om.

Tel je geld.

Kijk hoeveel geld je hebt.

Hoeveel kost een uitsmijter ham? -180.

Dan één, graag.

Even een krant kopen.

Cut. -Gestopt.

En dan u de close-up.

Camera loopt.

Cut.

Cut.

Door met de volgende? -Genoeg voor vandaag. Ik heb wat ideeën.

Zullen we inpakken?

Na slechts twee uur?

Zullen we repeteren voor morgen?

Hebben we een planning voor morgen? -Blijf in karakter, geen tekst leren.

Welke tekst?

Als je over de dialoog nadenkt, ben je voorbereid.

Ik begrijp het, dat zou een grote vergissing zijn.

Maar ja.

Je gaat nadenken hoe je het zou doen, niet hoe ik wil dat je het doet.

Mijn methode is: geef meer van jezelf in het moment.

Verzin je jouw manier van regisseren ter plekke?

In het moment?

Tot morgen allemaal.

Een glas wijn, alstublieft. -Twee.

Drie.

Hetzelfde.

DAG 2 Camera, Raoul.

Luister goed wat ik zeg.

Ga daarheen en de trap af.

Camera loopt, Jean-Luc. -Kom, weg...

Actie. Kijk of je in de krant staat.

Kijk of je je gezicht ziet. Nee?

Poets je schoenen.

Voor Liliane moet het glimmen.

Cut. -Gestopt.

Nog een keer? -Dat hoeft niet.

We gaan naar boven. Kom, aan de slag.

Het is hier.

Goedemorgen. -Je bent te vroeg.

Nee, niet... -Niet veel.

Ik ben net wakker.

Je bent prachtig. Niet je haar borstelen.

En geen make-up.

Nee, laat maar liggen.

Jij, dit, alles is perfect.

Repetitie...

Kom, we maken ruimte voor de repetitie.

Ik ben zo terug.

Raoul, waar wachten we op?

Waarom zijn Beau-Beau en Bénazéraf er?

Om te zien hoe je je beha uitdoet. -Maar die draag ik niet.

Beau-Beau is er om zijn omzet zeker te stellen.

En Bénazéraf is gewoon een viespeuk.

Als hij dat zegt, moet ik me dan uitkleden?

Wacht, als je nu eens eerst je jurk over je hoofd uittrekt?

En dan kleed je je van onderaf uit. Op die manier suggereren we naaktheid.

Suggestie is krachtiger.

Ik wil graag een scene a la Bergman in Sommerlak.

Heb je die gezien, Raoul?

Weet ik niet zeker.

Jawel, als ze haar zwempak aantrekt.

Heb je die niet gezien? -Ik was in Vietnam.

Jean-Paul komt eraan Raoul, ben je klaar?

Altijd. Al een tijdje zelfs.

Suzon, stond dat kopje er al? -Nee, bedankt.

Stop.

Waarom de omgeving verpesten die ik probeer te filmen?

Omdat het niet past.

Maar Suzon, stel je voor dat ik bosgeluiden wil opnemen...

en ik om de natuur goed te kunnen horen,

alle bomen omhak en alle dieren dood.

Is dat echt? Dat past niet in de realiteit.

Maar het moet passen.

Het moet...? Niemand raakt iets aan.

Pardon.

Klaar?

Uit beeld.

Zo, ik kom even kijken of alles goed gaat.

Als we draaien. -Kom, snel...

Alles goed? -Ja. Ga daar zitten.

Camera, Raoul. -Camera loopt, Jean-Luc.

Kan ik geld van je lenen? -Kan ik geld van je lenen?

Komen er nog meer scenes met Liliane? -Ze verdient er meer.

Liliane verdient een hele film, van haarzelf.

Dat moeten jullie samen doen.

Wat? Is het al klaar?

Hallo. -Ben je met de taxi gekomen?

Ik kwam even kijken, maar je bent klaar.

Werk je morgen? -Hallo.

Dan geen taxi. -Waarom niet?

Stuur je een chauffeur?

Er is geen chauffeur. Kom te voet. Dat is beter voor Patricia.

En wat doet Patricia?

En wat doet Patricia?

Behalve dat ze moet komen lopen?

Je moet niet altijd lopen muggenziften.

Ik denk dat het je bevalt. -Ik ben geen braaf meisje.

Trouwens, ik kan jou en je film zo in de steek laten.

Zie je? Je begint het te begrijpen.

Tot morgen. En te voet.

Oké, alsjeblieft...

DAG 3 Een artistieke creatie is...

niet iets schilderen, maar de ziel van iets schilderen.

Film is de expressie van sentiment.

Dus dit is ons scenario?

Misschien kan je wat van je sentiment opschrijven.

Het gaat over een jongen en meisje die dezelfde woorden...

een andere betekenis geven. Wat moeilijk en belangrijk is,

is het betreden van onbekend terrein.

Bewust zijn van gevaar, risico's nemen, bang zijn.

Hij sterft of vermoordt het meisje.

Kunnen we dat nu beslissen? -Nee.

Jawel, maar dat wil je niet.

Teleurstellingen zijn tijdelijk. De film is eeuwig.

Het einde is onbelangrijk. Plezier is essentieel.

Gaan we draaien?

Hij heeft gelijk.

Wat is dit? -Kijk wat ik heb gevonden.

Dit is geweldig. -Waar heb je dat gevonden?

We zetten de camera erin.

Met Raoul erin en pakjes erop is die verborgen.

Niemand vermoedt dat we aan het filmen zijn.

Het is perfect. -En het is gratis.

Maar bovenal volledig natuurlijk en realistisch.

Als het werkt, is het oké.

Ga jij daarin zitten?

Conform contract heeft Jean een visagiste. Dit is Phuong.

Hallo. -Bedankt, maar het is niet nodig.

Geen make-up in mijn film.

Meent hij dat? -Ik regel het wel.

Maar het is noodzakelijk. -Mijn kleding komen van Prisunic.

Laat me tenminste een beetje make-up opdoen. Alsjeblieft.

Regel jij dit?

Mag Jean op zijn minst een visagiste hebben?

Al is het maar voor haar veiligheid.

Ik ben er niet altijd en Phuong stelt haar gerust.

Staat het echt in haar contract? -In die van $15.000.

Goed. -Mooi.

Zo, de camera. Pas op je hoofd.

Wacht even, zo. Die staat op zijn plaats.

Pas op. -Het gaat goed.

Kom maar met de pakjes...

Zet het doek stevig vast.

Zo goed?

Uitstekend.

Jean, je komt hier kranten verkopen. Roep af en toe. Camera, Raoul.

Plaats uw weddenschappen, alstublieft. -Kom op, Patricia.

New York Herald Tribune...

Echt geniaal.

Ik loop op straat, een man filmt me vanuit een driewieler van de post.

Ik zeg wat in me opkomt, want alles wordt nagesynchroniseerd.

Ik heb geen flauw idee wat ik doe.

Het maakt niet uit, schat.

We zitten in hetzelfde schuitje.

Als we samen roeien, komen we misschien we ergens.

Dit slaat nergens op.

En dat is nog maar het begin.

Ik koop er één. -Wat aardig.

Bedankt.

Ik ben blut.

Bedankt. -Tot het zebrapad.

Je ziet er goed uit. -Als jij het zegt.

Pak zijn hoed.

Kus haar op de wang. -Zij moet mij kussen.

Kus hem op de wang.

Weg, je staat in beeld.

Kom op, kus Belmondo. -Nu?

Rennen.

Ik moet je van hem kussen en dan moet jij die kant op.

Was dat goed?

Heel goed. Cut. -Gestopt.

Is het te laat om ermee te stoppen?

Juridisch gezien niet.

Ethisch, moreel gezien, ongetwijfeld.

Voor je carrière... -Boeit me niet.

Waarom heb je mij overtuigd?

Ik wilde een film maken met Truffaut of Chabrol. Hij is geen van beiden.

Inderdaad, hij is Chabrol, noch Truffaut.

Hij is Jean-Luc Godard. Wie weet? -"Hup, Patricia..."

"Misschien heb ik wel tekst voor je."

Met geluid zou het anders zijn.

Dan moet hij zijn mond houden tijdens de opnames.

Ik wil ermee stoppen.

Ik wil naar al je problemen luisteren...

en erover praten zoveel je wilt, maar je gaat er niet mee stoppen.

Neem me mee uit eten.

Natuurlijk.

Oké, Pierre, Gaan we of wil je het missen?

Wacht, Jean-Luc. Ik heb het zorgvuldig getimed.

Ik garandeer je dat ik precies het goede moment weet. Bijna.

Waarschuw iets daarvoor.

Klaar, Raoul? -Altijd.

Camera?

Camera loopt.

Blijf draaien.

En cut. -Gestopt.

Niet slecht, hè? -Heel goed.

Was elke opname maar zo eenvoudig.

Goed gedaan. -Bedankt.

DAG 4

Waarom? -Je moet goed opletten.

Raad eens wie dat is.

Brigitte Bardot?

Natalie Wood?

Sugarpuss O'Shea?

Nouvelle Vague.

Cahier de Cinema.

Deze film is zowel een cirkel als een rechte lijn.

Bravo, Patricia. -Bedankt.

Ga zitten, alsjeblieft.

Ik heb tekst voor je.

De sleutel tot het scenario? -Luister, alsjeblieft.

Ben ik ongelukkig omdat ik niet vrij ben of niet vrij omdat ik ongelukkig ben?

Pas op, strikvraag.

Ben ik ongelukkig omdat ik niet vrij ben of niet vrij omdat ik ongelukkig ben?

De mens speelt altijd met zijn leven...

en probeert het naar zijn hand te zetten.

Dat ken ik.

Coutard. -Godard.

Hij bereidt zich voor en ik vertel een verhaal.

Het lot van Michel Poiccard is geïnspireerd door Bogart.

In High Sierra en The Big Sleep.

Denk aan Bogart in The Maltese Falcon.

Probeer dat te belichamen.

Hoe harder de val...

Te bedenken dat ik Jean-Paul gescout heb als koolraap.

Nou, zeg.

Blijf van me af.

Uit de weg...

Als de camera op jou gericht is, maak een knipoog.

Camera, Raoul.

Camera loopt, Jean.

Je bent toch niet aan het filmen?

Knipogen.

Oké. Op naar de volgende?

DAG 5 -Balducci, filmglorie wacht op je.

We hebben je nodig. -Waarom?

Ik heb een rol voor je. -Voor mij?

Het wordt geweldig.

Met jou, Lila, wordt het ook geweldig. Dus…

We beginnen met deze scène. Leer je dialoog.

Even kort: Tolmatchoff zou de gangster Balducci spelen.

Hij is niet gekomen. Onze persvoorlichter, die ook Balducci heet,

neemt de rol over. Maar je hebt zijn naam in Tolmatchoff veranderd.

Precies wat deze scène nodig heeft.

Spontaniteit.

Rissient? Waar wachten we op?

We zijn er klaar voor. -Momentje...

Over een minuutje.

De man met wie je praat,

heeft een voornaam, Antonio.

Zoek het uit met Balducci.

Wat is zijn nummer ook alweer? -Élysées-99-84.

Kan ik vanaf hier bellen? -Ga je gang.

Voor welk meisje kom je? -De New Yorkse.

Is ze knap? -Ze is grappig, ik vind haar leuk.

Hallo? Élysées-99-84?

Mag ik Antonio spreken?

Aha?

Tot ziens, jongen. -Ciao, vriend.

'T is toch niet waar.

Alweer?

Je bent te laat. En traag.

Cut. -Gestopt.

Balducci, sneller, de telefoon.

En jullie, Boulanger, Fabre.

Als hij daar zijn voet neerzet,

komen jullie op.

Nog een keer. En beter.

Als ze te laat zijn, rijden we trager. -Nee.

Film is revolutionaire kunst. Het gaat om beweging.

Als je geen films meer mag maken, kan je altijd nog heftruckchauffeur worden.

DAG 6

Zit je hier helemaal alleen? -Wij zijn altijd alleen.

Op de set én voor een blanco pagina.

Alleen zijn leidt tot vragen stellen.

Films maken leidt tot antwoorden daarop. Er is niets romantisch aan.

Ik hou van de romantiek van opnames 's ochtends vroeg.

Duke Ellington zei ooit: ik heb geen tijd nodig, maar een deadline.

Als we eerlijk en oprecht zijn en met de rug tegen de muur staan,

is het resultaat altijd eerlijk en oprecht.

Je hebt een mooi handschrift.

De details van de dag.

Dank je.

Cut. -Gestopt.

Goed gedaan...

Vond je het goed?

Ik weet het niet. -Ik vind het goed.

Oké, nog een keer.

Camera. -Loopt.

Wiel.

Actie.

Cut. -Gestopt.

Hoe vond je het? -Ik vind het goed.

Nou, wat? Wil je dat ik tevreden ben?

Doen we het nog een keer?

Het is te opzichtig.

Wij gaan daarheen.

Rivette, ga liggen.

We gaan vanaf daar verder. Geen stunt, het geluid geeft de schok.

Hoezo geluid?

Buiten beeld is levensechter.

Deze stunt kost ons geld.

Camera loopt.

Cut.

Het is klaar.

Bedankt, je bent een echte vriend. -Was dat alles?

Krijg ik geen close-up?

Geen close-up.

Maar wel onsterfelijkheid. -Bedankt.

Wat zou je daarna zeggen?

Natuurlijk.

Natuurlijk...

Ik wil je iets laten zien. In de metro, hier vlakbij.

Kom allemaal, kom.

Kom, Jean-Luc. Kom op.

Fijn.

Wat gaan we doen? -Raad eens wie er dag wil zeggen.

Hopelijk is het de moeite waard. -Je kent me.

Precies.

Kijk wie daar is. Hierheen, Jean-Luc.

Wie is dat? Waar? -Recht vooruit.

Kijk uit. -Blijf van de drank af, man.

Gaat het? -Geen idee.

M. Robert Bresson.

De Franse film in eigen persoon.

Mis je iets?

Een beter einde voor mijn film?

Dit is Kassagi, de beste zakkenroller ter wereld.

Zullen we ruilen? -Hij is leeg.

Ik neem deze.

Ik had maar vier dagen met een heleboel figuranten.

Tot die tijd ging het wel.

Maar het zijn elke dag dezelfde mensen.

Op stations, renbanen, metro's, overal zie je dezelfde hoofden.

Ik probeer dat te verbergen, belachelijk.

Dat soort problemen zou ik graag hebben.

Het overkomt jou ook vast ooit. -Wie weet.

Werk je nog steeds met Bresson?

Wat een geluk.

DAG ACHT

Eens kijken wat we vandaag gaan opnemen.

Veel succes met het kraken van deze spionagecode.

Hij is sowieso van gedachte veranderd.

Maar hij gooit dat toch niet weg als hij dat wil doen? Of wel?

Dat was het voor vandaag.

We hebben niets gefilmd.

Gooit hij de handdoek in de ring? -Dat weet ik niet, hoor.

DAG NEGEN

Ik vraag me af wat hij gaat laten zien. -Geen idee.

Goedemorgen.

Goedemorgen.

Weer een citaat.

Waarom niet? Als er iets gezegd moet worden, moet je het zeggen.

Het gaat er niet om halen, maar om brengen.

Jean en ik kunnen dat delen en voor de camera oplezen.

Goed idee. -Bedankt.

"Onontwikkelde dichters imiteren, ontwikkelde dichters stelen."

TS Eliot.

Een citaat over een citaat.

Ik begrijp ineens waarom ik een dief speel.

Paul Gauguin zei:

"Kunst is plagiaat...

of revolutie."

Jij zegt: ik ben zo terug.

En jij: De Fransen zeggen altijd "zo" en bedoelen vijf minuten.

Zo is het. -Motor, Raoul.

Camera loopt, Jean-Luc.

Actie. -Ik ben zo terug.

De Fransen zeggen altijd "zo" en bedoelen vijf minuten.

Blijf draaien.

Camera loopt...

Cut. -En gestopt.

Nog een keer? -Als je wilt. Voor mij is het goed.

Oké, dan gaan we eten.

Wacht, Jean-Luc. Bedoel je dat...

Genoeg voor vandaag, ik heb honger.

Een film maken is lijden, maar ook leuk.

Waarom ben je zo verdrietig? Wat is er?

Filmen zou onbegrensd zijn, maar ik kan het niet.

Braunberger vertelde me...

de Hollywoodstelregel. -Oost west thuis best?

Dat elke film uit vijf films bestaat.

Die we schrijven, die van de rolverdeling,

die we draaien, die we monteren en die we uitbrengen.

Dus onbegrensd kan nog?

Natuurlijk. Dingen veranderen voortdurend.

Weet je nog dat je romanschrijver wilde worden?

Dat scheelde weinig.

Toen je antropologie skipte, pochte je dat je 30 pagina's schreef.

Ik wilde publiceren bij Gallimard.

Zoals Astruc, dat wilde ik ook. -Schreef je echt 30 pagina's per dag?

Het was niet goed.

Het was te moeilijk, zoals wiskunde.

Ik schreef:

het is mooi weer, de trein loopt het station binnen.

Daarna duurde het uren en vroeg ik me af:

waarom heb ik het niet omgedraaid?

"De trein loopt het station binnen, het is mooi weer."

Toen schreef ik: het regent.

Dat waren dus niet 30 pagina's per dag.

Film is eenvoudiger.

Films kijken bevrijdt me van schrijfangst.

En mij van de angst voor een echte baan.

En mij als kind van de angst voor school.

Al spijbelend heb ik 200 films gezien.

Nu bevrijdt het me van de angst voor het echte leven.

Maar pas op.

Films kijken mag ons niet bevrijden van de angst om ze te maken.

Precies.

Proost...

Ik wil je graag in de film. -In plaats van Belmondo?

Nee, idioot.

Je past perfect als de man die Poiccard herkent en hem aangeeft bij de politie.

Dat lijkt me een rol voor jou.

Dat zou perfect zijn. -Je zou bewonderenswaardig zijn.

DAG TIEN. -Hallo?

We kunnen vandaag niet draaien. Bel Rissient om het team te informeren.

En laat Beauregard bellen.

Maar niet vóór 9.00 uur.

Ik voel me niet goed.

Waarschijnlijk een verkeerde pizza gegeten.

De patiënt zelve.

Ik voel me echt niet lekker.

Eigenlijk voel ik me heel sterfelijk.

Je mag niet ziek zijn.

In twee weken draaiden we acht halve dagen, soms maar twee uur.

Niet zo negatief. -Ik ben producent.

Mij gaat het niet om geld.

Vooral als het van mij is. -Het gaat over geldbeheersing.

Geld is tijd.

Eigen tempo en eigen plezier zijn cruciaal.

Dat is het geniale van mijn systeem. -Onzin.

Jouw tempo bevalt me niet.

Maar toch is het het juiste ritme.

Voor mij én mijn film. -Als we stoppen, beperken we de schade.

Ik blokkeer de salarissen als je dagen inkort of nog een filmdag annuleert.

Kom op, Beau-Beau.

Kom op.

Kom op, vecht.

Stop. -Laat maar.

Hou op... Het is goed.

Ik leg de realiteit bij toeval vast. Vertrouw me. Je zult me dankbaar zijn.

Leg die dan voltijds vast.

Dat is de realiteit van filmen.

Kom, naar buiten. -Ik ga al...

Attentie, Beau-Beau wil dat ik dit voorlees.

De producent beslist over filmonderbrekingen.

De producer vertrouwde de regisseur, maar dit vertrouwen is beschaamd.

De eerste weken is de planning niet gevolgd.

Is er een planning?

Dit kan niet zo doorgaan. We vragen de regisseur en crew...

om eerlijk werk zoals bij een normale productie.

Alsof dit een normale productie is. -Godzijdank niet.

En niet uit te stellen wat die dag nog kan.

Dat was het. -Beau-Beau is opgefokt.

Dus wat doen we nu?

Ik weet het niet.

Dit is allemaal ruis. Dit raakt ons niet.

Laten we de moed niet verliezen.

We zetten onze queeste voort...

naar het moment en het onverwachte,

wat alleen wij kunnen.

Niet het juiste moment, recht tegen de zon in.

Ik vind het heel bijzonder.

We dwingen de film het maximale te geven door te doen waarvoor het niet gemaakt is.

Ook zij moet lijden als we over haar grenzen gaan.

Waarom wij en niet zij?

Ik vind het een goed idee.

Laat de film ook naar adem happen.

Cut. -Gestopt.

Alleen de wezenlijke gebaren. -Dat probeer ik.

Die had je al gevonden. Sterkte.

Pak alleen mijn gezicht vast.

Wat bent u aan het filmen? -Een documentaire.

Over Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg die in een film spelen.

Een documentaire zou geluid hebben.

Wat is er? -Wat?

Nee, niets. -Camera, Raoul.

Camera loopt, Jean-Luc.

Actie.

DAG 12

Dit laat ik hier.

Het tijdschrift. -Het tijdschrift?

Laat het tijdschrift liggen. -Sorry...

Zes, zeven, acht...

Nee, naar rechts.

En dan...

En dan weer... -Is dit de nieuwe mode in Amerika?

Niet in Iowa.

Pak je boek.

Ken je William Faulkner?

Ken je William Faulkner?

Wie is dat? Heb je met hem geslapen?

Nee, vriendje.

Bedankt. -Bedankt, Sam Fuller.

Bedankt voor Forty Guns.

En bedankt voor deze scene. -Plagiaat.

Het is geen plagiaat, maar een eerbetoon.

Faulkners stijl is geboren uit onvermogen om poëzie te schrijven.

Mijn filmstijl is geboren uit... -onvermogen om een scenario te schrijven?

Touché...

Ze had niet dezelfde gestreepte trui aan. -Nou en? Ze heeft zich omgekleed.

Het ziet er zo niet uit. Je blijft de grens oprekken.

Bij de montage zie je dat ze dezelfde kant op kijken.

Dat weet ik. Ik begrijp het en het boeit me niet.

Ik kom niet waar ik wil door de regels te volgen.

Klein spelletje. Camera klaar.

Camera loopt, Jean-Luc.

Vreugde.

Rust.

Verrassing.

Verwarring.

Droefheid.

Walging.

Angst.

Verschrikking.

Wanhoop.

Vreugde.

Cut. -Gestopt.

Vonden jullie dat niet leuk? -Jawel, hoor.

Voor de andere kant moet je over het bed kruipen.

Inderdaad. Hij heeft dit hotel expres gekozen,

omdat het de kleinste kamers heeft.

Absoluut.

Hij verbleef hier de eerste keer in Parijs.

Deze plek is voor hem belangrijk.

Maar niemand weet waarom.

Zeg je tekst terwijl je langsloopt tot in de badkamer.

Jij blijft op bed liggen, dan volg je haar, vlak langs het raam.

Begrepen? -Begrepen.

Camera, Raoul. -Camera loopt, Jean-Luc.

Actie.

Wees niet boos.

Ik kan nooit even alleen zijn.

Cut.

Beste Pierre Braunberger, wees blij dat je A Bout de Souffle niet geproduceerd hebt.

Als De Beauregard er geld aan over houdt, verdient hij dat.

Als hij verlies lijdt, verdient hij dat.

Seberg is radeloos en heeft spijt van deze film.

We draaien nu echt van dag tot dag.

Ik schrijf de scènes terwijl ik ontbijt in Dupont Montparnasse.

Op film vindt het hele team...

inclusief de opnameleider het beeld afschuwelijk.

Ik vind het prachtig.

DAG 13

Bonjour Tristesse is een goede bewerking.

Het werkt.

Maar boeken moeten niet tot film bewerkt worden.

Films moeten tot boeken worden bewerkt.

Geen enkel boek?

Geen één. -Zelfs de Bijbel niet?

Als ik een film over het leven van Jezus zou maken,

verfilm ik wat in de bijbel weggelaten is.

Met citaten van Renoir?

En Rossellini. Hun citaten zijn het Heilige Schrift.

Amen.

Oké, dan nu een Bogie.

Geef me je beste Bogart-uitspraak.

Er schiet me niets te binnen. -Kom zeg.

"Misschien niet vandaag, misschien niet morgen,

maar binnenkort en de rest van je leven.

“Ik denk dat dit het begin is van een mooie vriendschap.”

"Luister, mijn engel, ik ben moe.

Mijn kaak en ribben doen pijn. Ik heb daar iemand vermoord.

Maar niet voorkomen dat iemand vermoord werd."

Wil je me dood hebben? -Wacht, ik weet er één.

“Ik werd geboren toen ze me kuste.

Ik stierf toen ze me verliet.

Ik leefde even toen ze van me hield."

Is dat goed?

"Ik ben niet bijzonder knap, maar ik ben een groot bokser."

Ik ben niet bijzonder knap, maar ik ben een groot bokser.

Cut.

Gestopt.

Komt het wel goed in de montage?

Gelukkig houdt de camera van die twee.

Probeer dat nog eens.

Tussen hartzeer en vergetelheid kies ik voor hartzeer.

Wat zou jij kiezen?

Laat je voeten zien.

Lach niet, dat is heel belangrijk bij een vrouw.

Wat zou jij kiezen?

Hartzeer is dwaas.

Ik kies voor vergetelheid.

Ik kan de zin die je zei niet vinden. Heb je 'm verzonnen?

Wie weet? Lees verder.

Einde van de dag.

Dat ruikt echt naar een man op de vlucht.

Geef maar, ik zal het wassen. -Niet doen.

Ik verzeker je: het zal gekreukeld blijven.

Dan moet ik naakt naar huis.

Trek mijn badjas aan. -Dank je.

Deze film maken is erg on-Hollywoods. Ik ben totaal schaamteloos geworden.

Niet totaal, zou ik zeggen.

Het is bijna alsof ik een amateurfilm maak.

En jij bent één van de meest vrije acteurs die ik ken.

Eén van de?

Wie is er nog vrijer dan ik?

Niemand is vrijer dan ik.

Hallo... Alles goed?

Wel goed.

Goedendag.

Bedankt. -Tot ziens, tot morgen.

DAG 14 Zoals gewoonlijk...

blijf ik bij één van jullie, zelfs als de ander spreekt.

We kunnen tossen bij wie ik blijf. -Kop of munt?

Ik kan dit nu of tijdens de montage doen. -Doe het nu.

Je hebt gelijk.

Kop. -Niet nodig. Ik weet dat jij wint.

DAG 15

Het moeilijkste deel.

Dat was goed. En terug.

Bedankt.

Wat is dit? Het is al 11.00 uur. Waar wacht je op?

Kunst en misdaad gedijen bij ontspanning.

Ik heb vreselijke kiespijn. -Dan gaan we naar de tandarts.

Ik weet precies waar. Deze specialist is niet bepaald pijnloos.

Maar ik waarschuw je, ik ga alleen voor het lachgas.

We gaan lekker lachen, kom.

Mijn agent zegt steeds dat we nooit meer werk zullen vinden.

Wat een bijzondere hulp...

in een leven vol bijzondere hulp.

Je man is net gearriveerd.

Dat zei ik net: weer bijzondere hulp.

Goedemorgen. -Hoe gaat het, lieverd?

DAG 16

Als niet aan mij,

laat het scenario dan aan Rissient zien. Of heb je niks na deze rustdagen?

Drie dingen.

Ik heb niets geschreven. Als ik wel wat had, dan niet voor jouw ogen.

En ik neem geen vrije dagen.

Je bent heel erg mooi.

Maar...

je zou je karakter moeten poederen.

Hoe ga je de krant vasthouden?

Een perfecte rol voor François.

Maar hij wil niet. -Chabrol zou goed zijn.

Rissient. -Ja?

Waar is mijn pijp? -Pijp? Die ga ik meteen halen.

Camera loopt.

France Soir, alstublieft.

Dag meneer, 25 frank.

Hartelijk dank.

Cut. -Gestopt.

Nog een keer? -Nee.

We doen het opnieuw.

Film is revolutionaire kunst.

Ga weg... -Alleen noodzakelijke gebaren.

Het leven is kort, maar kunst is lang.

We gaan het nog een paar keer doen,

totdat je vergeten bent wat je zelf had bedacht, in je eentje.

Camera, Raoul.

Camera... Camera, Raoul.

Pas op, voorzichtig met de auto. Anders kan hij niet terug naar de VS.

De verf is in Frankrijk niet te vinden. -Geen zorgen, bij een kras...

verven we 'm roze.

Heel grappig. -Kom op, rijden maar.

Laten we gaan...

M. Bénazéraf, hartelijk dank.

DAG 17

Fijn dat je er bent.

Loop discreet mee, ik moet met je praten.

Is het goed als ik dat verhaal breng?

Die over de garage?

Ook leuk is als je vermeldt dat ik geld gestolen heb uit mijn vaders praktijk.

Goed, fantastisch. Nog beter.

In werkelijkheid stal ik regelmatig van mijn oma.

Ze had een appartement in Parijs met een grote bibliotheek. Vol eerste drukken.

Daarvan heb ik er een paar verkocht.

Maar beter is om te zeggen dat ik uit mijn vaders praktijk stal.

Dat is wreder, stelen van een gerespecteerde dokter.

Ik zou Rossellini interviewen. Dat heb je gezegd, beloofd zelfs.

Francois? -Zeg eens.

Wil je een persfotograaf spelen?

Met genoegen. -Ga naar Rissient, hij weet ervan.

Geen Rossellini? -Vraag het de filmgoden.

Dat doe ik toch?

Maar Melville is nog beter.

Weet je, ik wil ook regisseren.

Dit is één van mijn ambities.

Waarschijnlijk de grootste. -Waarschijnlijk?

Het zit in je bloed. William Wyler is mijn neef.

Een echte of verre neef?

Ik bewerk een verhaal van Françoise Sagan. Nu ben ik graag nog intermediair.

Iedereen, we zijn er klaar voor.

Acteurs? Jean-Pierre, Jean...

Ja. -Kom op.

Filmen we dit als echt interview?

Precies. Je reageert op wie je wilt.

Mag ik over vrouwen en alles praten?

Alleen als het net zo grappig en briljant is als jij werkelijk bent.

En Patricia, ik geef je je vragen.

Wat?

Hij mag zeggen wat hij wil, maar ik ben aan mijn tekst gebonden?

Begrijp je het nog steeds niet?

Je speelt mij.

Met wie beginnen we? -Melville.

DAG 18 -Vlak voor het schieten,

zegt één van de agenten:

Snel, in z'n rug.

Dat kan je niet maken.

"Snel, in z'n rug." -Alsjeblieft, nee.

Dat niet.

Ik vind niet eens dat hij moet sterven.

Dezelfde straat die Kiki, Man Ray, Marcel Duchamp, Francis Picabia bezochten.

Het verhaal wordt steeds rijker.

Wat een mooie achtergrond.

Bekijk de dialoog die ik deze scene voor je bedacht heb.

Je hebt toch niks gekneusd?

Bloed? -Geen bloed, alleen rood.

Een open wond? -Nee, alleen rood.

Het is bijna klaar...

Camera, Raoul.

Camera loopt, Jean-Luc.

Actie.

Cut.

Je bent te langzaam. -Het is gestopt.

Stap sneller uit de auto.

Alsof je hem wilt vermoorden.

Camera loopt.

Snel, in z'n rug.

Cut. -Gestopt.

Er compleet naast. Ik heb het overleefd, bedankt.

Poiccard zal nooit sterven.

Nu één zonder dialoog voor Truffaut. Op je plaats.

Het wordt je dood, Poiccard. Klaar?

Het is tijd om te sterven.

En het zal...

op dit zebrapad gebeuren.

Het lot en de dood zijn obsessies voor de film.

Camera, Raoul.

Heel goed, pak hem langzaam op.

Je moet dichterbij eindigen. -Geen zorgen, het is een film.

Kijk naar mij, niet naar de camera.

Niets aan de hand...

Let op schokken. -Alles in orde, mevrouw.

Ga door...

Stop.

Cut. -Gestopt.

Gaat het, Jean-Paul? -Prima.

Laten we verder gaan. -Een mooie dood.

Iets sneller.

Niet vertragen, rennen.

Tot je buiten adem bent.

Dat ben ik.

Heel goed... Iets sneller.

Rennen... Raoul, camera.

Klaar? -Camera loopt.

Actie.

Wat is er? -Wacht even.

Is het een film? -Ja, dank u.

De mensen moeten wat naar achteren. -Nu, Raoul.

Laat ze. Het is normaal dat ze er zijn.

Het is heel goed. -Prima, Jean-Luc.

Cut.

Wacht.

Een stoel. Pardon...

Prima.

We gaan proberen het treurigste shot uit de geschiedenis van de film maken.

Gelijk aan die van Bergman...

die een schitterende scene schoot in Monika.

Camera loopt.

Het lachen moet je vergaan.

Pak zijn portemonnee.

Jij bent de dief, niet ik.

Ik weet dat jij dat zou doen, maar zij niet.

Maar Franchini, wil je dat de politie...

wat jij kan gebruiken, meeneemt? -Ik doe het niet.

Kom, gewoon hup. Alsof je iets liefs zegt.

Dit is niet juist.

Zuiverheid is niet van deze wereld.

Ik heb hem al verraden. Moet ik nu ook van hem stelen?

Cut...

We sturen onze gedachten, maar die zeggen niets.

Maar onze emoties niet. Die zeggen alles.

Wanneer is deze kutfilm klaar?

Goed...

Camera loopt.

Als je zijn portemonnee niet wilt stelen, geef me dan iets anders.

Doe een Bogart voor mij. Geef me dat tenminste.

Wat is “afschuwelijk”?

Cut... -Was dat goed, Jean-Luc?

Einde van de opnames voor Jean. -Het is ons gelukt, schat.

Wat ze gedaan heeft, is ongelooflijk.

Was Godard daar vanaf het begin naar op zoek?

Laat me niet lachen. Alsof hij een plan had.

Niet onze emoties, die zeggen alles.

Kom op, Patricia, geef me dat.

Dat was verschrikkelijk.

Het is klaar. Door naar de volgende.

Over een week begint Let No Man Write My Epitaph.

Denk daaraan, Hollywood.

Amerika...

DAG 19

Oké dan, Hans Lucas, waarmee beginnen we?

Met een close-up hiervan.

Prima. -Helemaal.

Wordt dit het eerste beeld van de film? -Misschien.

Misschien niet.

Ik vind het leuk. -Geweldig.

Immers, het moet ergens beginnen.

Laten we nu een moord plegen.

Om het maar zo te zeggen.

Kunstenaars en criminelen willen hetzelfde: verrassen.

Dat had de politieagent vast niet zien aankomen.

Vertrouw me, hij zal niets merken.

Zodra de kogel je raakt, laat je de zwaartekracht zijn werk doen.

En daarna kan je weg,

die kant op.

Begrepen? -Ja, oké.

Pak elkaar bij de schouders, strek je armen.

Zo is het precies goed.

Let op het vogeltje.

Film is… -...Afschuwelijk.

DAG 20

Wil je meekijken? -Nee.

Het laatste shot van de film, had ik moeten weten.

Camera, Raoul. -Camera loopt, Jean-Luc.

Kom op, rennen.

Hebben we dat? -Perfect.

Dan cut. -Het is afgelopen.

Hoe dan ook, we zijn klaar.

Leonardo da Vinci zei het beter dan wie dan ook.

Kunst is nooit af,

alleen verlaten.

En dat is het einde van de opnames.

Blijf rennen. We zien elkaar in Parijs.

Niet zo, Parijs is die kant op.

Vergeet Parijs, ik ga naar Rome.

Bedankt, Coutard. -Graag gedaan, Godard.

Hopelijk zijn jullie klaar, ik hou van monteren.

Je hebt het verleden, heden en de toekomst in handen.

Alles zonder pit kan er nu uit.

Welke scène moet er als eerste uit? -Geen één.

We knippen in de scènes.

We kunnen Van Doude er wel uithalen. -Zoek iets anders.

Sebergs close-ups is een kwart van de opnames.

Maar ze zijn essentieel. -Is die lange scène met Melville nodig?

Niet meer of minder dan de rest.

Elke scène blijft, maar alleen het beste ervan. Mijn beste ervan.

We knippen uit elke scene alles wat kan om meer tempo te creëren.

Elke scène? -Dat brengt leven in brouwerij.

Neem de scène met Poiccard in de auto.

We zetten alle takes, waarin hij auto's inhaalt elkaar.

Net als Poiccard wil de film door.

Maar dat wordt schokkerig, abrupt.

Het wordt geweldig.

Het is los zand en springt alle kanten op.

Absoluut. Laten het maar verspringen.

Als het publiek het verspringen van...

Méliès, Eisenstein en Jean Rouch accepteert, accepteert het de onze.

Misschien niet. -Het zal onze nieuwe waarheid accepteren.

Hup, hup.

Blijkbaar bevat je film geweldige dingen.

Contractueel mag de film maximaal 90 minuten duren.

90 Minuten.

Voelt anderhalf uur zo?

Maak je geen zorgen, we zitten rond 90 minuten.

We hebben samen moeilijke tijden doorgemaakt.

Er moet iets uit komen.

Ik weet niet of ik je moet overtuigen of moet manipuleren,

bedreigen, eerlijk tegen je moet zijn.

Ik kan me niet voorstellen dat ik een film maak met een producer...

die niet ook een vriend is.

Ze is echt afschuwelijk.

Wat zei hij?

Hij zei: je bent een afschuwelijk mens.

Wat is “afschuwelijk”?

Er bestaat geen film als deze.

Gefeliciteerd. De wereld is niet klaar voor...

Pas op, Beau-Beau. -...zo'n afschuwelijke film.

En?

Is ie een beetje afschuwelijk of heel erg? -De slechtste film van het jaar.

Hij komt nooit uit. -Ik viel in slaap.

Gelukkig verspreiden jullie deze geruchten.

Elke beschaving sterft uit. -Geen Citizen Kane.

Verre van. -Zeker de slechtste film van het jaar.

Ze gaan 'm haten.

A BOUT DE SOUFFLE WORDT BESCHOUWD ALS EEN VAN DE INVLOEDRIJKSTE FILMS OOIT

JEAN-PAUL BELMONDO KREEG GEWOON WEER WERK

NA A BOUT DE SOUFFLE WERD HIJ EEN INTERNATIONALE STER

HIJ SPEELDE IN BIJNA 100 FILMS

JEAN SEBERG SCHEIDDE KORT DAARNA VAN MORIEUL

ZE SPEELDE IN 35 FILMS EN STIERF OP 40-JARIGE LEEFTIJD

DE OVERLIJDENSADVERTENTIE SPRAK VAN...

"DE STER VAN A BOUT DE SOUFFLE"

DE PERSOONLIJKE FILMREVOLUTIE VAN JEAN-LUC GODARD DUURDE MEER DAN 60 JAAR

HIJ IS NOOIT GESTOPT MET HET MAKEN VAN FILMS, FILMISCHE ESSAYS...

EN KORTE FILMS

TRUFFAUT, CHABROL, RIVETTE, ROHMER, SCHIFFMAN,

DE HELE LA NOUVELLE VAGUE HEEFT DE FILM VERANDERD.

IN DRIE JAAR DEBUTEERDEN 162 FRANSE FILMMAKERS

Vertaling: slootje